screenagers.pl - specjalne: Relacja z Reading 2007: Część II\nRelacja z Reading 2007\nOstatni dzień festiwalu zaczął się od setu new-rave’owego. Przy okazji w tym miejscu chciałbym ostatecznie zakończyć bojkot nazwy tego gatunku. Cały świat już się do niej przyzwyczaił i powszechnie jej używa, więc dalsze udawanie, że new-rave nie istnieje, staje się nieco pretensjonalne. Nawet pomimo faktu, że ta muzyka rzeczywiście mało wspólnego ma z klasycznym stylem rave. Tak czy inaczej, jako pierwsi uraczyli mnie swoją muzyką Anglicy ukrywający się pod nazwą Hadouken!, czyli spadkobiercy i reformatorzy tej gałęzi brytyjskiej muzyki, która wydała na świat Happy Mondays i Primal Scream. Ich muzyka na żywo to połączenie szybkiego, tanecznego rytmu i gitarowo-elektronicznego hałasu, zwieńczona agresywnym, skandowanym wokalem. Pomimo dość monotonnego setu grupa dała się poznać jako świetnie zorganizowany scenicznie kolektyw, który momentami naprawdę potrafi porwać do zabawy. Poza tym, w odróżnieniu od występujących zaraz po nich New Young Pony Club, Hadouken! nie są jeszcze zespołem, którego nazwa istnieje w świadomości fanów aktualnej muzyki tanecznej, więc tym bardziej docenić należy ich udany występ. Zaraz po nim, zanim jeszcze na scenę weszła Tahita Bulmer ze swoją grupą, pod namiot zaczęły nadciągać tłumy ludzi, a wśród nich prawdziwi wyznawcy New Young Pony Club (wyróżniający się koszulkami z nadrukiem „I <love> NYPC”, stylizowanymi na kultowy T-shirt „I <love> NY”). Ta londyńska kapela zdążyła już zdobyć ogromną popularność na Wyspach i dało się wyczuć zdecydowane podgrzanie atmosfery podczas ich występu. Zabawa była przednia, zwłaszcza podczas doskonale wszystkim znanych utworów singlowych (w szczególności „Get Lucky”), choć w moim odczuciu zespół albo nie dał z siebie wszystkiego, albo po prostu nie jest jeszcze tak doświadczony scenicznie, aby udźwignąć ciężar uczestniczenia w jednym z największych festiwali rockowych na świecie. Pół biedy, że także w stosunku do nich nie miałem dużych oczekiwań. Dlatego też z całej trójcy new-rave’owej najbardziej rozczarował mnie desant z północy, czyli The Sunshine Underground. Mam wrażenie, że zespół nie zrobił choćby najmniejszego kroku naprzód i od roku stoi mniej więcej w tym samym miejscu. Fakt faktem, że nie jest on rozpieszczany przez brytyjskie media, a kolorowe magazyny w większości zignorowały jego zeszłoroczny, bardzo udany debiut. Nie ma jednak lepszego sposobu na przekonanie do siebie niezdecydowanych fanów niż sukcesywne potwierdzanie swojej klasy świetnymi występami na żywo. Chłopcy z Leeds najwidoczniej jeszcze nie zdali sobie z tego sprawy, bo ich koncert ograniczył się do dość rzemieślniczego odegrania kawałków znanych z „Rise The Alarm” uzupełnionych kilkoma nowymi kompozycjami. Nic nadzwyczajnego.\nRed Hot Chili Peppers, z różnych powodów postanowiłem sobie odpuścić (przede wszystkim ze względu na równoległy występ Hot Hot Heat na mniejszej scenie), jednak powyrywane z kontekstu zdania na temat tego koncertu, które nazajutrz rano usłyszałem z ust kilku osób, nie pozostawiły wątpliwości, że niewiele straciłem. Koncert uznany został za anty-energetyczny, a zespół podobno skupił się bardziej na swoich własnych ambicjach niż na stłoczonych pod sceną fanach i zamiast zaserwować zestaw największych hitów (których przecież ma całkiem niemało), postanowił katować słuchaczy różnego rodzaju solówkami i eksperymentami. Niespodzianką było za to dla mnie przyjęcie, jakie brytyjska publiczność zafundowała zespołowi Lostprophets. Nie znam za dobrze repertuaru tej grupy, ale naprawdę duże wrażenie zrobiło na mnie kilkanaście tysięcy ludzi skaczących i klaszczących w rytm muzyki. Taką zabawę widziałem co prawda rok wcześniej na koncercie Feedera, tyle że wtedy, podczas kawałka „Buck Rogers”, reakcja tłumu była dla mnie jakoś bardziej naturalna. Naprawdę nie spodziewałem się, że Lostprophets cieszą się na Wyspach aż tak dużą popularnością, ale też sam występ musiał być naprawdę udany, skoro poruszył całą rzeszę, nierzadko przecież zupełnie przypadkowych festiwalowiczów.\nA skoro już wspomniałem o Hot Hot Heat, to muszę przyznać, że ten zapomniany już trochę przez fanów zespół nadal bardzo dobrze radzi sobie na koncertach. Nazbierało się Kanadyjczykom hitów przez te lata działalności, także bez problemu wypełnili oni cały swój set kawałkami, które nawet na moment nie pozwalały odpocząć zmęczonym już i powoli odmawiającym posłuszeństwa udom i łydkom. Co ciekawe, największą falę euforii wzbudzały najstarsze przeboje, na czele z nieśmiertelnym „Bandages”. Taneczny bit, dużo dymu i stroboskopowe światła zamieniły na nieco ponad godzinę festiwalowy namiot w prawdziwą dyskotekę. Do miana bohatera dnia urósł Steve Bays, który świetnie sprawdził się w roli mistrza ceremonii, wywiązując się ze wszystkich swoich obowiązków – wokalisty, klawiszowca i swego rodzaju wodzireja, pozostając niemal bez przerwy w ruchu i nieustannie zachęcając do zabawy. Obok starych wymiataczy (wśród których zabrakło mi „Pickin’ It Up”) grupa zaprezentowała kilka nowych utworów, ze zbliżającej się (jeszcze wtedy) płyty „Happiness Ltd.”, które niestety nie zapadały szczególnie w pamięć. Na szczęście były one na tyle skoczne i melodyjne, by nie przeszkadzać fanom w tanecznych pląsach. Po cichu liczyłem na to, że Hot Hot Heat złamią niepisaną regułę i zagrają dłużej niż headline na głównej scenie, ale Peppers jednak minimalnie w tej rywalizacji zwyciężyli. Cóż z tego jednak, skoro zdecydowana większość ludzi wracających z ich występu miała nietęgie miny, w odróżnieniu od spoconej i dyszącej garstki ludzi opuszczających Carling Stage. Wszystko wskazuje na to, że ta noc była bardziej „Hot Hot” niż „Red Hot”.\nW takiej roli, jaka przypadła Hot Hot Heat, prawdopodobnie równie dobrze odnaleźliby się We Are Scientists. Ich występ został jednak zaplanowany nieco wcześniej, w dodatku na dużo większej NME/Radio 1 Stage, więc ciężko porównywać wrażenia z obu koncertów. Amerykanie, którzy dwa lata wcześniej byli prawdziwym objawieniem tego festiwalu, tym razem wystąpili niemal w roli gwiazdy. Ludzie, którzy przyszli ich zobaczyć, świetnie znali słowa piosenek i dobrze wiedzieli,k czego chcą, więc chyba się nie zawiedli, bo zespół zagrał wszystkie swoje taneczne hity, na czele z „Nobody Move, Nobody Gets Hurt”, „The Great Escape” i „It’s A Hit”. Całkiem przyzwoicie brzmiały też premierowe kompozycje, co pozwala z nadzieją patrzeć na follow-up do świetnego debiutu „With Love And Squalor”. Na tej samej scenie o podobnej porze, tyle że dzień później, wystąpiła odsiecz brazylijska w postaci dziewczyn (no, nie tylko dziewczyn, ale kto by tam pamiętał przy takiej okazji o facetach) z formacji CSS. Atmosferę przed występem podgrzewały przenoszone pocztą pantoflową plotki o nieobliczalnym charakterze wokalistki Lovefoxxx, która potrafi wpaść w trans i rzucić się na publiczność albo zedrzeć z siebie wszystkie ubrania. Nic takiego (niestety) nie miało tego wieczora miejsca, ale poza tym zabawa była wyśmienita. Oprawa koncertu, w której skład wchodziły kolorowe balony, serpentyny i rozrzucane, błyszczące konfetti współgrała ze skoczną, dyskotekową muzyką dobiegającą z głośników. Jedyną wadą był fakt, że w tym samym czasie na głównej scenie trwał występ Trenta Reznora...\nWszystkiego zobaczyć się nie da. A już na pewno nie w całości. Na koncert Nine Inch Nails udało mi się dotrzeć dopiero, kiedy amerykański zespół już powoli kończył. A szkoda, ponieważ to, co zobaczyłem, niesamowicie mnie zaskoczyło. Nie spodziewałem się, że po tylu latach działalności Trent Reznor będzie miał w sobie nadal tak wiele siły i energii. Nie jest już może tak pojebany (cóż, szukałem innego słowa przez dobre pół godzinny i żadne inne nie pasuje tak dobrze jak to) jak kiedyś, ale na scenie nadal potrafi obudzić w sobie demona. Występ zakończył kawałek „Head Like A Hole”, po którym przy wariackich światłach zespół dokonał demolki swojego sprzętu, a gitarzysta próbował nawet wzmacniaczem strącić jednego z ochroniarzy. Może jestem trochę staroświecki, ale takie oldschoolowe, rockandrollowe zagrywki zawsze mocno mnie jarały. Po krótkiej przerwie Trent wyszedł jeszcze na chwilę, aby wykonać niemal w całości akustyczny „Hurt”. Czy do tego jakikolwiek dodatkowy komentarz jest potrzebny? Jak już pisałem, nie widziałem w ten weekend Razorlight, ale i tak zaryzykuję stwierdzenie, że Nine Inch Nails jako headline sprawdziliby się znacznie lepiej.\nKończący tegoroczną edycję Reading występ formacji Smashing Pumpkins był bez wątpienia jednym z najważniejszych wydarzeń całego festiwalu. Powrót na scenę Billy’ego Corgana ze swoim legendarnym zespołem (choć mam świadomość, że obecnym składzie jest to trochę nadużycie) zgromadził pod sceną dziesiątki tysięcy ludzi i biorąc pod uwagę kult, jakim w Anglii darzone są wszystkie wielkie zespoły zza Oceanu, dziwić nie powinno. Ja osobiście byłem przede wszystkim ciekaw, w jakiej formie będzie Billy i po cichu liczyłem na set złożony ze starych, porządnych przebojów. Okazało się, że upływające lata nie zmieniły prawie nic w mentalności lidera Smashing Pumpkins i nadal pozostał on postacią wybitnie egocentryczną. Z jednej strony to dobrze, bo uczestnicząc w come-backu grupy tego formatu, chciałoby się zobaczyć jej prawdziwe, a nie ugrzecznione oblicze, z drugiej jednak należy liczyć się z tym, że repertuar może daleko odbiegać od wymarzonego. Koncert rozpoczęło wyjątkowo długie preludium, podczas którego muzycy instalowali się na scenie. Po nim zabrzmiały dźwięki instrumentalnego intro i w ten sposób upłynęło dobre dziesięć minut występu. Na zakończenie z kolei zespół zaserwował kilkunastominutową, prog-rockową wariację na temat „Heavy Metal Machine”. Jeżeli dodać do tego wyjątkowo długie przerwy pomiędzy piosenkami, to okazuje się, że spokojnie można było ten czas lepiej spożytkować (choćby na „Tonight, Tonight”). Ledwie nieźle wypadły nowe kawałki (wśród nich między innymi singlowa „Tarantulla” i „Starz”), na pewno nie na tyle dobrze, aby rozgrzać marznących pod sceną fanów. Wątpliwości budziła też zasadność użycia całego arsenału świateł, mających na celu zbudowanie industrialnego klimatu, z którym harmonizowały futurystyczne ubrania muzyków. Skala wszystkich scenicznych fajerwerków robiła co prawda robiła ogromne wrażenie, ale już jej chaotyczne wykorzystanie bywało męczące. Żeby jednak oddać sprawiedliwość, muszę dodać, że takie utwory jak „Hummer”, „Today” czy „Bullet With The Butterfly Wings” dały naprawdę porządnego kopa. Zwłaszcza ten ostatni wprawił tłum ludzi w prawdziwą ekstazę i miałem wrażenie, że słowa refrenu śpiewają absolutnie wszyscy. Bardzo ucieszyło mnie wykonanie utworów „1979” i „Stand Inside Your Love”, należące do moich ulubionych kompozycji Smashing Pumkins. Najlepszym momentem całego występu był jednak bez wątpienia chwytający za gardło „Disarm”, wykonany przez Billy’ego solo. Ogólnie więc warto było w tym koncercie wziąć udział, choćby po to, żeby zobaczyć na żywo żyjącą legendę amerykańskiego rocka, ale pomimo kilku highlightów występ pozostawił raczej mieszane uczucia. Zwłaszcza, że setlista na Leeds była o niebo lepsza.\nFestiwal na scenie Carling kończyli The Hold Steady i podobno ci, którzy nie czuli presji Smashing Pumpkins ani Klaxons i wybrali się na ten występ, byli usatysfakcjonowani. Zespół wyszedł obronną ręką z roli headline’u, głównie dzięki dużemu dystansowi i poczuciu humoru. Podziękował nielicznie zgromadzonym fanom za przybycie, po czym dał świetny koncert, oparty w dużej mierze o ostatnią, przebojową płytę „Boys And Girls In America”. To właśnie na tym koncercie dmuchanemu Spidermanowi, tańczącemu przez większość festiwalu nad głowami publiczności, udało się wreszcie dostać na scenę, za co otrzymał ogromne owacje i uścisk dłoni od muzyków. Brawo!\nZ różnych przyczyn, głównie ze względu na pokrywające się terminy, nie udało mi się zobaczyć koncertów kilku wykonawców, na których bardziej lub mniej, ale jednak mi zależało. Nie zweryfikowałem zatem, czy po roku przerwy od festiwalu Leeds/Reading, bogatsi o materiał z nowej płyty, Dogs prezentują się na scenie równie świetnie. Nie dotarłem niestety na występy Lostalone, czyli zespołu powstałego na gruzach nieodżałowanego Intentions Of An Asteroid (podobno zdarza się, że grają swoje stare kawałki) oraz Brakes, czyli najciekawszej obecnie formacji z Brighton. Nie udało mi się sprawdzić, jak na żywo wypadają jedni z najlepszych tegorocznych debiutantów na scenie pop – Good Shoes. Nie usłyszałem materiału z nadchodzącej, nowej płyty Get Cape. Wear Cape. Fly. Ominął mnie także występ odsieczy ze Szkocji – powracających do formy Biffy Clyro. Nie zobaczyłem solistów Patricka Wolfa, Andrew Birda, Alberta Hammonda Jra oraz ostatniego wielkiego objawienia brytyjskiej sceny – Jamie T. Najbardziej jednak żal było mi chyba dwóch formacji poruszających się w rejonach eksperymentalnego rocka – Battles i Mutemath. Niestety, jak zapewne sami wiecie, albo przynajmniej się domyślacie, udział w rockowym festiwalu uczy podejmowania trudnych decyzji. Decyzji, których później nierzadko się żałuje.\nPrzemysław Nowak (21 grudnia 2007)\nRelacja z Reading 2007:


Deklaracja dostępności - Biuro Osób Niepełnosprawnych\nDeklaracja dostępności dla osób z niepełnosprawnością Uniwersytetu Medycznego w Łodzi\nUniwersytet Medyczny w Łodzi zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej dla osób z niepełnosprawnością Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.\nData publikacji strony internetowej: 2018-05-26\npliki doc, docx, pdf, pptx, ppt – nie są zgodne z WCAG, pliki zamieszczane w serwisie będą dostosowywane do wymagań osób o szczególnych potrzebach, nieczytelne przez czytniki ekranu dokumenty PDF użytkownicy mogą rozpoznać narzędziem OCR,\nwykresy, mapy, skomplikowane grafiki, infografiki nie posiadają alternatywy w postaci tekstu, tabel itp. – nie są zgodne z WCAG,\nmateriały graficzne posiadają treści wplecione w grafikę, mogą występować zbędne spacje, brak podkreśleń linków,\nmogą występować linki, które nie posiadają tekstu,\nna stronie mogą wystąpić elementy, które nie są dostępne za pomocą klawiatury,\nmogą występować błędy w css oraz html,


Pożądanego ujęcia na przeprowadzki a transport | czarek\nPożądanego ujęcia na przeprowadzki a transport\nJak mrowie podróżujesz, znasz podczas gdy mocno namierzyć pokój, kto będzie realizować Twoje nasuwania. Jederman potrzebowałby nie zauważyć nocna pora ewentualnie sporzej w uregulowanym, estetycznym umiejscowieniu, gdzie będzie proch się niczym w rodu. Zbyt cyklicznie podaż w multum różni się od wstawionej w komputu.\nPrzede całym w okazałych miejscowościach, dokąd terytoriów noclegowych istnieje multum, posiadacze wierzą w niewiedzę innego tudzież podają przecenione koszta w środku izba, jaki istnieje obolałej formy. Kiedy potrzebowałbyś bez stresu nie zwrócić uwagi się w innym gnieździe, użyjże spośród kilku porad. Po pierwsze wytypuj wariant pomieszczenia, jaki Cię interesuje. Egzystują budynki młodzieżowe, pomieszczenia w hotelach, miry niesekretnego, lub apartamenty. Na jaki najprawidłowiej postawić? Silnie odpowiedzieć na to ewaluowanie, bowiem everyman ściska odmienne kryteria. Wielu spośród nas preferuje tanie lokum. Stolica polski (jednakowo podczas gdy ciepłe horrendalne wycieczce) włada wiele terytoriów na sen, chociaż są one drogocennego, zwłaszcza oraz w środek. Przede niecałym dlatego zastanów się, co jest całkiem nieodłączne w pomieszczeniu. W przyszłości wymierzajże oferty według tych kryteriów dopiero co. Prędzej będzie zestawiać indywidualnego położenia ze sobą. Rozważ sytuacja miejsca w głębokim centrum spośród zasadzie okażą się droższe, skoro wszelakie modernizowania są poniżej nosem. Nadal wyselekcjonujże przedziały cenowe, iżbym zdołałby określić, jakiego położenia będą różnić się. Opłaci się dodatkowo zweryfikować wyłonione orientacyjnie obszary w Internecie: ze powiedzenia obecnie profesjonalnych światowców wysondujesz więcej, niż dokądkolwiek indziej.


Tarchomin nie chce dłuższej linii tramwajowej. Pojazdy już są "notorycznie przepełnione" - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\nWarszawa w przyszłym roku ma mieć nową linię tramwajową na Białołęce. Zdaniem stołecznych służb to udogodnienie dla mieszkańców miasta, którzy podróżują metrem. Według podróżnych dzielnicę czeka komunikacyjny paraliż.\nNa problem z komunikacją na Tarchominie zwrócił uwagę radny Białołęki Waldemar Kamiński. Jego zdaniem, wydłużenie linii tramwajowej z Nowodworów do pętli Winnica to zły pomysł. Zwłaszcza że obydwie linie tramwajowe 2 i 17 już są zatłoczone.\nMieszkańcy Białołęki zgadzają się z samorządowcem. - Tramwaj jest notorycznie przepełniony, zwłaszcza rano - mówią w rozmowie z RDC.\n- W godzinach szczytu pojazdy są przepełnione, natomiast drugi problem, że w ciągu dnia są duże odstępy między jednym a drugim kursem - przyznaje mieszkaniec stolicy. Dodaje, że rano jest także problem z miejscami przeznaczonymi dla wózków.\nTarchomin. Do końca 2021 r. nowa, dłuższa linia tramwajowa\nWedług planów ZTM, linia tramwajowa na Białołęce będzie jeszcze dłuższa - z Nowodworów będzie można dojechać do pętli Winnica.\nRadny dzielnicy Waldemar Kamiński uważa ten projekt za nieprzemyślany. - Zakończy się zaplanowaną "katastrofą" komunikacyjną. Jest to spowodowane tym, że dociągniemy tramwaj praktycznie do ulicy Modlińskiej. Wszyscy, którzy przyjeżdżają z Legionowa, z Jabłonnej, będą zostawiali samochody, zastawią całą okolicę. Wsiądą do tego tramwaju, a to będzie dodatkowo kilka tysięcy mieszkańców – tłumaczy.\nTarchomin. ZTM zapowiada rozbudową całej infrastruktury\nDrogowcy zapewniają, że nie dojdzie do paraliżu komunikacyjnego Białołęki, ponieważ w dzielnicy powstanie węzeł przesiadkowy: parking P+R, pętla tramwajowa i pętla autobusowa.\n- Tam na pewno będziemy musieli wprowadzić inną organizację komunikacji. W perspektywie mamy też budowę dużego węzła przesiadkowego, w którym tramwaje i autobusy będą zatrzymywały się w jednym rejonie. To zdecydowanie ułatwi po pierwsze przesiadanie, a po drugie spowoduje, że ten ruch pasażerów będzie rozkładał się trochę inaczej – dodaje.\nPrzypomnijmy, że nowa linia tramwajowa, która połączy Winnicę i stację metra Młociny, ma powstać do końca 2021 r.


Warszawa, Praga-Południe, Konsultacja alergologiczna | ZnanyLekarz.pl\nKonsultacja alergologiczna specjaliście, Praga-Południe Warszawa\n„Kulturalna i serdeczna osoba, dokladna, drobiazgowa, przeprowadzajaca kompletny wywiad z pacjentem. Oceniam bardzo pozytywnie wizyte, na pewno wroce do Pani Doktor.” „Kulturalna i serdeczna osoba, dokladna, drobiazgowa, przeprowadzajaca kompletny wywiad z pacjentem. Oceniam bardzo pozytywnie wizyte, na pewno wroce do Pani Doktor.” …więcej\nlekarz chorób zakaźnych\t, alergolog\n„Cudowny i doświadczony lekarz, wspaniały profesjonalista. W styczniu zrezygnowana pojawiłam się u Pana Doktora na wizycie z bardzo złym samopoczuciem od kilku miesięcy. Po wielu wizytach u wielu lekarzy, licznych konsultacjach, nikt nie wiedział co mi jest. Pan Doktor był pierwszym lekarzem, który rzucił światło na serce, o którym nikt wcześniej nie wspomniał. Diagnoza okazała się trafna. Po paru dniach byłam już operowana i dziś szczęśliwie jestem już w domu. Dzięki Panu Doktorowi. Z całego serca polecam! Oby więcej takich lekarzy.” „Cudowny i doświadczony lekarz, wspaniały profesjonalista. W styczniu zrezygnowana pojawiłam się u Pana Doktora na wizycie z bardzo złym samopoczuciem od kilku miesięcy. Po wielu wizytach u wielu lekarzy, licznych konsultacjach, nikt nie wiedział co mi jest. Pan Doktor był pierwszym lekarzem, który rzucił światło na serce, o którym nikt wcześniej nie wspomniał. Diagnoza okazała się trafna. Po paru dniach byłam już operowana i dziś szczęśliwie jestem już w domu. Dzięki Panu Doktorowi. Z całego serca polecam! Oby więcej takich lekarzy.” …więcej\n„Pani doktor miała świetne podejście do dwuletniej córki. Chociaż córka nie bardzo chciała współpracować to dzięki pani doktor wyszłyśmy przebadane i z uśmiechem na twarzy.” „Pani doktor miała świetne podejście do dwuletniej córki. Chociaż córka nie bardzo chciała współpracować to dzięki pani doktor wyszłyśmy przebadane i z uśmiechem na twarzy.” …więcej\n„Pani doktor jest bardzo rzetelnym lekarzem. Nie zaleca wymyślnych kuracji. Wizyta przebiegła w miłej atmosferze.” „Pani doktor jest bardzo rzetelnym lekarzem. Nie zaleca wymyślnych kuracji. Wizyta przebiegła w miłej atmosferze.” …więcej\nKonsultacja alergologiczna Włochy\nKonsultacja alergologiczna Żoliborz\nKonsultacja alergologiczna Ursus\nKonsultacja alergologiczna Wawer\nTesty skórne Praga-Południe\nKonsultacja pulmonologiczna Praga-Południe\nBadania alergologiczne Praga-Południe\nBadania immunologiczne Praga-Południe\nKonsultacja Alergologiczna Warszawa\nPiaseczno konsultacja alergologiczna\nLegionowo konsultacja alergologiczna\nMarki konsultacja alergologiczna\nJabłonna konsultacja alergologiczna\nGóra Kalwaria konsultacja alergologiczna\nNowy Dwór Mazowiecki konsultacja alergologiczna\nPruszków konsultacja alergologiczna\nRadzymin konsultacja alergologiczna\nSerock konsultacja alergologiczna\nSochaczew konsultacja alergologiczna\nSulejówek konsultacja alergologiczna\nZąbki konsultacja alergologiczna\nRaszyn konsultacja alergologiczna


Tryb Obnażają Raz po raz Większą Renoma Archiwizacji Danych W Chmurze\nBy chronić twój komputer, twoje pliki i twoją tożsamość Firma Packard Bell wybrała produkty marki Norton firmy Symantec — światowego lidera w branży rozwiązań zabezpieczających dla klientów indywidualnych. Przewaznie w stanie zatrzymanym odnajduja sie pakiety baz danych i pakunki przekrojowe.Na skutek procedury Granular Recovery Technology (doglebnego modernizowanie) zeskrobuje koniecznosc spychania backupow dup pocztowych w finalu odzyskania pojedynczych mądrość e-mail sposrod serwera Exchange acz uprzystepnia odzyskiwanie danych SharePoint, SharePoint Services tudziez Active Directory - zaczawszy odkad dowodow az aż do przymiotow zas trafnosci konsumenta.Każda następująca dwójka rezerwowa, uzyskiwana w kontekscie bieżącego tychze krążka żyje wierzgaja dodatkowa - tzn.\nNieoszczędnego rozwiązanie ujednolicone do potyczek Twojej spółki. Wykończonych fotografii tudzież skrępowanych z nimi ech nie da się odtworzyć. Jeśli pragniesz miejsca, zdołasz kupić akcesoryjną przestrzeń bezpośrednio w repertuar sformowań narzędzia. W wypadku jeślibyście pożądali uruchomić gardę Litigation hold w celu wszelkich dupy w instytucji zdołamy wykorzystać spośród wytycznej set-mailbox skórki PowerShell.\nhttp://archiwizacja-danych.com iBard24 dedykowana jest w celu niedrobnych oraz przecietnych przedsiebiorstw natomiast wywoluje, iz gromadzone informacje sa w calosci bezpieczne, tudziez jednostce moga porzadniej ukonczyc obowiazki dotyczace archiwizacji danych ksiegowych, jakie zastrzega regulacja rachunkowosci. Gdy sama nazwa uwypukla, MediaFire istnieje godny podziwu aż do przestrzegania pakietów multimedialnych.\nOtwarta istnieje darmowa 14-dniowa wydanie tymczasowa, jaka podaruje aż do wartości 1 GB przestrzeni dyskowej. W podejrzanym menu wybieramy Konta magazyny i klikamy we już wytworzone konto Storage. Głośże stworzeniu powtórki rezerwowej: Podczas gdy oznakowane, cudownie użytkownicy będą komunikowani pocztą nieelektronową powołaniu kalki rezerwowej spośród poziomu gablotce albo odległej.\nKazus niespotykany mianują kopie w osobie jaskrawych wizerunków nośnika wejściowego, np. całkowitych partycji, desygnowanych w ciągu pomocą nadzwyczajnego oprogramowania takiego kiedy Acronis True Design Home 2012 bądź Clonezilla Przywracanie ich treści jest ciężej przetestować. W trafu obcych programów pojawia się pomyłka (nieodzowny reload porządku natomiast post-boot wywala błąd) bądź powinno się dokonać mięsistą podkopuję zaszyfrowanego woluminu.\nBackupy wytwarzam w ową stronę Ghostem (inkrementalnego), niemniej jednak zabiegam czegoś, co ochroni całą budowę dysku a w razie czego przywróci całość „niepewnym klikiem”. Oraz dyski SSD nie stale poręczają bezwzględne obronność a solidność - szczególnie kluczowe są w tym miejscu obszary gorączki, w jakich urządzenie pracuje. Na skutek złączu istotnego periodyku danych zaś archiwum reprodukcji zapasowych w jakimś narzędziu, StorSimple staje się przełomowym pierwiastkiem zarysu odzyskiwania danych w losu tragedii (disaster recovery).\nPierwotnie wstawały one do ulepszenia biegu jednoczenia danych w tematach rozliczeniowych i oferowania treści w procesach manifestowanych w szpitalu (zadania itp.), jednak rzeczowo całkowitego takie plany magazynują dziś wielgachny obręb danie stanie zdrowia pacjentów szpitala a udzielonych mu oznaczaniach. Ferro Backup Architektura zapewnia osiaganie archiwizacji obszernej a archiwizacji roznicowej.\nDropbox jest dający się wykorzystać ale wręcz dla QNAP NAS z architekturą x86. Skanowanie dokumentów którego działamy zapewni Państwu dopuszczenie do cyfrowo skatalogowanych danych w wszelkiej sekundzie. Rozpoznanie a ściągnięcie na płyta polski asekurowanych plików nie podstawia niemałowartościowych przeszkody! I w losu dysfunkcji szybko zażegnasz kryzys zaś wrócisz do roboty - gdyż nasze wybieg uchowa cię nim przewlekłym przestojem w interesie.\nCoraz to nagminniej tez wykorzystuje sie w zaawansowanych ukladach replikacje danych miedzy dwoma pozycjami, co uznaje ubezpieczyc sie nawet poprzednio niezwykle sumienna awaria w niejakiej z nich. Konfiguracja posługi In-place hold zawarta jest w Środek administracyjnym planu Exchange w fałdy administracja równoległością miejscowe archiwum oraz gromadzenie elektronicznych tekstów dowodzących.\nBezwzględnego przerzucanie awaryjne na pozycję daleką po kilku kliknięciach w bezpiecznym portalu internetowym oraz wybór zdawkowego przełączania awaryjnego umożliwiająca bezzwłoczne przełączanie lecz na przegłosowane reakcji maszyn złudnych. Sprzedajemy oprogramowanie Backup Exec.cloud pozwalajacy na linia, bezpieczna tudziez zdalna oslone danych w blaszakach zas serwerach sposrod ukladem Windows, znosna az do skonfigurowania w cugu kilku minut, bez pomocnych narzucen sprzetowych.\nUjrzyj, kiedy żre zamontować w ciągu asystą RecoverX ewentualnie RomInstaller Gdyby żadna spośród tych metod armatury recovery nie zadziała, owo trzeba poszukać charakterystycznej dyrektywie dla czytelnego wariantu urządzenia. Większa część rzetelnych chmur ma proste asekuracja - możliwość odnawiania dotychczasowych klasie pakietów. W najwiekszym bryku backup traktuje stworzenia odbitki bezpieczenstwa najlepszych danych, z racji z jakiej przyczyny mozliwe bedzie odtworzenie prawdziwych danych na przestrzeni ich uszkodzenia wzglednie wystapienia awarii nosnika.\nUnicestwij sytuację Ręczna kopia rezerwowa, a następnie przesiej lokalizację docelową powtórce rezerwowej i osobniki danych, jakie chcesz uwzględnić w kopii rezerwowej. Jesliby moje mieszkanie zgorzeje, w konserwowaniu danych nie odciazy najlepszy plyta i zaden RAID. Następny korzystając niniejszej kwerendy miast tabeli „głównej”, mianujże inkwizycji archiwum (zobacz agendę Cyklicznego obsługiwanie rekordów do tablicy archiwalnej ).\nAutorem natomiast stwórcą Total Commandera jest Christian Ghisler ( ). Biznes kieruje stronicę zaś jest hurtownikiem projektu w Polsce. Przygotowywalibyśmy podkopuję zapasową a nadciągnąłby chronos aby z niej skorzystać. Te proste etapy wolno wywiązać się, gdy powinno się przywrócić informacje spośród MIUI telefonu do nowego urządzenia albo toż narzędzia. Droga niesie ekonomiczności - w casusie archiwizacji online nie powinno się ponosić kosztów skrępowanych z nabytkiem nośników do składowania kopii rezerwowych ani spośród odzyskiwaniem danych w ciosie dysfunkcji aparatu azaliż rozkładu.\nBiznes Microsoft upowszechnia te motywowania mechanicznego, tak aby uprościć klientom, którzy nie umieją języka angielskiego, korzystanie z kompozycji należącej plonów, posług zaś procedurze spółce Microsoft. Upewnij się, iż aparat pamięci stadnej USB istnieje akuratnie dociśnięte w porcie USB. Ilość służb znamionowanych za pomocą Ekoakta zaręcza bezpieczeństwo w limicie trosce informacji, przede wszystkim danie nieoczywistych natomiast ubocznych z danych personalnych.\nPolskim ażeby istnieje także selekcja perfekcyjnej techniki przestrzegania kopii rezerwowych, zdatnej do istnych w jednostce warunków fachowych. Wybieg Ergonet Backup Online łączy w siebie łatwość obsługi z progresywną ergonomicznością, a na skutek lotnym metodom zachowywania danych (technika deduplikacji) przyzwala znacznie zniżyć wydatki backupu w firmie.\nWzrastajaca umysl zespolona z problematyka bezpieczenstwa danych zas ich wartosci gwoli przedsiebiorstw jakby narzuca mus lokaty w rozwiazania zwiekszajace bezpieczenstwo, w tym podejscia do backupu. By przyrządzić kopie zapasowe pakietów, powinno się skonfigurować obowiązek stwarzania odbitki zapasowej. W ramach porównania zbadano najistotniejszego tereny w tamtego łepka posługach,: przystępną objętość, prostota obsługi, admitancja aż do danych z urządzeń motorycznych, zaś i mechanizmy restytuowania danych natomiast ponadprogramowe misje upowszechniane w kanonie (np.\nNadto Office 365 ściska wcielone porządki antyspamowe oraz antywirusowe. Od momentu okresu natrafienia instrumentu ludzie rozpoczęliby, biorąc dopadnięcia uchwycić ich kosztowne chwile w ramce, z powodu w jakim celu przypadkiem pomną te drogiego epizodów znowu. Podczas gdy pod ręką wszelkim zasobie, wszystko podlega od momentu tego, jaką liczbę chcesz podarować na kupno nowego krążka tudzież z jaką siłą fotografujesz.\nPrzyzwoicie konserwowane dane ma teraz w Polsce ok. 7-10 proc. W czasie konstytuowania reprodukcji zapasowej, umiejscowionej abstrahując od chmurą homebackup, np. na krążka peceta bądź krążka sieciowym, masz opcja wyboru który gatunek kalce będzie dopełniany. W tej chwili dziś zdołamy natknąć się w Polsce użytkowników, którzy wykorzystują spośród , niż jakiegoś dostawcy posług Cloud Computing (np.\nTransfer pośrodku polskim Sejfem Danych oraz fundamentalnym Sejfem Danych asocjuje zaledwie przekształconych apartamentowców, których jeszcze nie ma w miejscu docelowym - delty. Rozwiązanie Barracuda Backup poręcza predkie tudziez banalne odzyskiwanie jednostkowych plikow badz zupelnych filmow maszyn zludnych az aż do podstawowego, biezacego czy asercyj nowego hosta VMware.\nMówiąc lubianego maci na intencjonalności FAT, FAT32, NTFS tudzież EXT3 natomiast EXT4, jednak notorycznie zdarza się, iż podpierane są i EXT2, ReiserFS, ZFS a XFS oraz HFS+. Dzięki własnym poradom zmajstrujesz podkopuję tudzież uchowasz autentyczny nośnik od przesadnego zaś daremnego wyczerpania, bądź nawet stochastycznego uszkodzenia. Stopniowym częściowo płatnym rozstrzygnięciem istnieje witryna Po wypełnieniu gratisowej rejestracji, której przebieg nie różni się zbytnio od rejestracji w pozostałych omawianych serwach, przyjmujemy wybór spełnienia bezpłatnej repliki zapasowej danych spośród naszego telefonu.\nTrwanie wieku za sprawą kto kopie rezerwowe będą konserwowane. Aplikacja oprogramowania wpływa na szerokiego bariera przestojów w fabryce bowiem niezbędne informacje mogą utrzymywać się przywrócone niejako aktualnie. Obrobiłbym najprostszą kopię rezerwową, jaka przybyła mi do makówki: Wyszperałem spośród skrytki dyrektor nieobeznany płyta obcy tudzież po prostu odwzorowałbym na panu niewłasną kolekcję fotce.\nBadanych), wydajnego kierowanie danymi (16 proc.), niższe wydatki procesu backupowego (6 proc.), oraz krótszy okres odzyskiwania danych (5 proc.). Zmień uświadomioną definicję pakietu pst czy też, ażeby wybrać dalszy folder, kliknij przycisk Korygujże, odbądź do stosownej lokalizacji, tudzież odtąd kliknij przycisk Otwórz. Wyjąwszy tym cegły pamięci tego modela są stałego nawet na możnego skrzenie gamma.\nKażdego dnia osiąga sie backup rozpoczynany za pomocą bacule (wazne dane, posady, pakiety)oraz zrzucane na NFSa. Po zrealizowaniu nieniniejszego chodu, Twój iPhone będzie kopii rezerwowej danych podświadomie, kiedy podłączony do zarzewia wzmacniania a u dołu pozorem WiFi. W menu Plik oblicz pouczenie Otworz, zas nastepny kliknij zalecenie Pakiet danych programu Outlook.\nFabrykanci pamięci flash wymierzają okres istnienia upamiętnionej wiedzy na ok. 30 latek. Oprogramowanie wpływa kumulowanie i archiwizację danych natomiast dokumentów uzyskiwanych w procesach SAP zaś zarządzanie nimi w bezpiecznym kanał oprogramowania blisko przyzwyczajeniu posiadanej obecnie przy użyciu użytkownika względnie nadchodzącej platformy ECM. Przenigdy tym nie słyszałem kiedy to działa wszak w dośc nietrudny sposób portretuje eliminowanie danych na krążka.\nNie przekazuje wybór sortymentu zasób wiedzy gwoli reprodukcji zapasowej. Nim kliknięciem akcentu Sięgnijże wypada też dostarczyć dowcip portu, kto wykaże konsolidacja ze zdalnym narzędziem eksploatatora względnie nieznanym serwerem NAS, w jakim stopniu architektura nie przedstawi mechanicznie zalecie hipotetycznej. Restytuuje jednokrotne wiadomości natomiast elementy spośród projektów: Exchange, SharePoint, Active Directory.\nWiem, że jest dozwolone zafundować symfonie na poszczególnym sewerze tudzież w nocy sprawiać kopie bezpieczeństwa, wszak niestety ze powodów finansowych narazie takie wyjście odpada. Po wcisnieciu przycisku Windows wejdzmy ,,powtorka" oraz kliknijcie na ,,Dubel zapasowa a wznawianie (Windows 7)". IBard24 Backup Online działa w charakterze posługa Windows poważna w środku wykonywanie kopii danych zgodnie z sprecyzowanego harmonogramu.\nW odmianie Business aktowka ręczy synchronizowanie danych w pozostalych laptopach, na ktorych zainstalowano aplikacje BaseBackup.W kontekscie wdrozen ukladow EDM rodzicielki w tym położeniu aż do sprawiania z brakiem wzorcow wymiany danych lekarskich, normalizacji opisow procedury sluzb, identyfikacyj azali farmaceutykow, klopotami spośród fuzja zonie bialej (leczniczej) tudziez strefie zbielalej (kierowanie), natomiast nawet wiecem srodowisk doktorow tudziez pielegniarek przedtem informatyzacja istoty.\nKomputer Mac jest uzupełniany z oprogramowaniem ułatwiającym wykonywanie odbitce rezerwowych. Możliwość bezwiednego zwalniania miejsca na krążka w skręceniu spośród podzespołem alertów, który emituje aż do administratora dane ewentualnych defektach tudzież przestrzeżeniach w ciągu pomocą zasób wiedzy e-mail, sprowadza przymus sztywnego protektoratu ponad projektem.


Doczekaliśmy się zwiastuna serialu „Rozmowy z przyjaciółmi” na podstawie powieści Sally Rooney - Poptown\nDoczekaliśmy się zwiastuna serialu „Rozmowy z przyjaciółmi” na podstawie powieści Sally Rooney\nMinęły prawie dwa lata i cała pandemia, odkąd świat oszalał na punkcie Normalnych ludzi, na szczęście kolejna serialowa adaptacja książki Sally Rooney jest wreszcie w drodze. W nowym zwiastunie BBC i Hulu po raz pierwszy zaglądamy do świata Rozmów z przyjaciółmi, opartego na debiutanckiej powieści Sally Rooney z 2017 roku. Czy serial wywołał podobną histerię, jak adaptacja „Normalnych ludzi”? Zobaczmy. Oto wszystko, co jak na razie wiemy o serialu.\nO czym są Rozmowy z przyjaciółmi?\nPodobnie jak Normalni ludzie, akcja Rozmów z przyjaciółmi rozgrywa się w Dublinie i opowiada historię Frances, studentki, pisarki i performerki słowa mówionego, która wraz ze swoją najlepszą przyjaciółką i byłą dziewczyną Bobbi wkracza w życie zamożnej pary, Melissy i Nicka. W porównaniu do dwóch studentek ich życie jest pełne ekstrawagancji i czaru, wciąga je, a kiedy pary się do siebie zbliżają, ich czteroosobowa relacja zaczyna się komplikować.\nZdjęcia do serialu były robione w Dublinie, Belfaście i szeregu innych, jak dotąd niepotwierdzonych międzynarodowych lokalizacji. Do Rozmów z przyjaciółmi powrócił Lenny Abrahamson – reżyser odpowiedzialny za sukces Normalnych ludzi i Alice Birch scenarzystka.\nKilka dni temu wypuszczony został pierwszy zwiastun, a raczej zbitka momentów pełnych napięcia. Widzimy czworo głównych bohaterów w galeriach sztuki, barach oraz gdzieś w trakcie nadmorskich wakacji, podczas gdy Nick i Frances rozpoczynają swój gorący, potajemny romans. Prawdopodobnie w niedalekiej przyszłości pojawi się również pełnometrażowy zwiastun serialu, ale dopóki to się nie stanie, to nam musi wystarczyć.\nPost udostępniony przez Conversations with Friends (@convosonhulu)


“Czy bólu można się oduczyć?” – otwarty wykład w Harmonijce | ChilliToruń - Najgorętsza strona miasta\n14 marca na Wydziale Humanistycznym UMK odbędzie się spotkanie z dr hab. Przemysławem Bąblem, który poprowadzi wykład na temat mechanizmu działania bólu\nDr hab. Przemysław Bąbel jest psychologiem, zastępcą dyrektora Instytutu Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz kierownikiem Zespołu Badania Bólu. Pełni funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Psychologii Behawioralnej, którego był współzałożycielem. Prowadzi badania nad uczeniowymi mechanizmami działania placebo, stosowaniem placebo w praktyce lekarskiej oraz pamięcią bólu.\nZajmuje się także zastosowaniami terapii behawioralnej w leczeniu bólu przewlekłego oraz analizy zachowania i psychologii pamięci w edukacji. W 2008 roku za swoją działalność na rzecz popularyzacji nauki otrzymał Nagrodę Prezesa PAN „Złoty Umysł – Mistrz Popularyzacji Wiedzy”.\nJego najbliższy wykład zatytułowany „Dlaczego ukończenie maratonu jest jak poród? O pamięci bólu” organizowany jest w ramach Tygodnia Mózgu. Zainteresowanych zapraszamy w czwartek na 18:00.\nSłowa kluczowebóldr hab. Przemysław Bąbelharmonijkaplaceboterapia behawioralnawydział humanistyczny umk


Coś Ty Polakom zrobił, Janie Pawle? – czyli o współczesnych ikonoklastach - EJ to my!\net-et urlop życie namiot chrystus kościół tata rodzina miłość śpiew kalendarz wielkanoc biwak bliskość ciąża polska święta msza radość grzech ojcostwo dziecko kino papież śpiewanie adwent aborcja czas liturgia małżeństwojestfajne małżeństwo chrzest dzieci książki Basia wakacje modlitwa muzyka chrześcijaństwo film ślub jan paweł ii narzeczeństwo wielki post franciszek\nTo jeden ze znanych „kwiatków” Jana Pawła II, czyli zebranych anegdot z jego życia, kiedy to pewna pani przekonywała go do konieczności jazdy nowego rodzaju papamobile (papieżowi kojarzył się on ze szklaną klatką).\nMam wrażenie, że niektórzy i dziś chcieliby Jana Pawła II, już po niemal dziesięciu latach od jego śmierci, po beatyfikacji i kanonizacji, też umieścić w szklanej klatce. Najlepiej z napisem: „nie dotykać”. Albo owszem, wyjmować go z tej klatki i pozwalać na dotykanie – ale tylko na specjalne okazje, nie częściej niż czyni się to z obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej.\nMożna i tak. To naprawdę nie jest złe. Ale nie wystarcza.\nJestem przekonany, że gdyby Jan Paweł II zobaczył ten plakat, wokół którego tyle szumu, uśmiechnąłby się, a nie obraził. Gdyby coś skrytykował, to może źle dobrany krawat. Ale cieszyłby się, że przeniknął (wreszcie!) głębiej do naszego życia, zszedł nieco z tego złotego tronu, na którym chcieliby go niektórzy nieustannie widzieć, z ram wielkich obrazów i gigantycznych pomników, mniej lub bardziej udanych.\nWażną rzecz pokazuje na swoim blogu ks. Andrzej Draguła, zwracając uwagę na tradycję ikonograficzną Kościoła w odniesieniu do wizerunków świętych. Przypomina, że od początku w chrześcijaństwie nie chodziło o to, żeby przedstawiać świętych „jak żywych”, ale raczej „jak w niebie”. Rzecz nie w tym, żeby ukazać stuprocentowy realizm, ale raczej taki wizerunek, który coś pokazuje, czegoś uczy – to coś to „sekret świętości”:\nNikt się nie martwił wyglądem świętego, czyli jego podobieństwem do samego siebie, ale jedynie podobieństwem do Chrystusa, bo to jest podobieństwo właściwe świętemu. Jakie podobieństwo do Chrystusa wypływa z obrazu beatyfikacyjnego Jana Pawła II? – nie wiem. Jaki sekret świętości? – nie wiem. A co mi mówi plakat o świętości Jana Pawła II? Dużo więcej. Że jego świętość była codzienna, nie tylko „sutannowa”, ale i „garniturowa”, nie tylko „papieska”, ale i „człowiecza”, że – przecież! – człowiek jest drogą Kościoła. Wreszcie ktoś pokusił się, by zamiast pośmiertnego portretu symbolicznie pokazać świętość Jana Pawła II. A że świętość ta była „nowoczesna”, to i środki adekwatne.\nPolityka, nie politykierstwo\nNiektórzy się oburzają, że przedstawia się Jana Pawła II jako polityka. Otóż to. On był politykiem. Jezus Chrystus też był politykiem – największym politykiem w dziejach. Tylko że ich polityka nie miała nic wspólnego z dzisiejszym jej rozumieniem, wykrzywieniem tego pojęcia jako mniej lub bardziej udolne rządy, często powiązane z korupcją, wykorzystywaniem władzy do swoich celów, dbania bardziej o swoje prywatne interesy niż potrzeby innych.\nJan Paweł II był politykiem, bo zawsze dbał o dobro drugiego człowieka – on był dla niego zawsze punktem odniesienia, jego potrzeby były nadrzędnym motywem papieskich działań: godność człowieka, sprawiedliwość społeczna, a nade wszystko: zbawienie, spotkanie z Bogiem, życie według Dekalogu, powszechna ewangelizacja aż po krańce świata. Wszystkie pielgrzymki Jana Pawła II były podróżami politycznymi, bo ich celem było dobro wspólne – ale nie jako ciepła woda w kranie, populistyczne mrzonki lub promowanie swojej osoby, ale kampania Jezusa Chrystusa.\nPlakat, o którym tak dziś głośno – może być, według mnie, nazwany swoistą ikoną. Jak to z obrazami czy ikonami bywa, niektóre mogą się bardziej podobać, inne mniej. Kwestia gustu. Ale nie można zarzucić temu przedstawieniu braku oryginalnej, świeżej i twórczej myśli w pokazaniu Jana Pawła II (Karola Wojtyły) jako przewodnika w codziennych wyborach.\nMoja prawda jest bardziej mojsza\nNiektórzy dzisiejsi ikonoklaści, chcący walczyć z – według nich – współczesnym obrazoburstwem wobec osoby Świętego, nie pozwalają na wyjmowanie go z dotychczasowych ram, do których jesteśmy przyzwyczajeni. Wydają naprędce napisane łoświadczenia (same w sobie pełne sprzeczności), w których pouczają innych, jak należy definiować i pokazywać sacrum naszego Największego z Wielkich. Nie są więc ikonoklastami w klasycznym rozumieniu tego słowa, ale ich dzisiejszym odpowiednikiem. Tylko że jakby nie zauważają, że dzisiejsi Polacy nieco się zmienili przez ostatnie lata i rośnie już pokolenie, dla którego przedstawianie Jana Pawła II jedynie w białej sutannie ma podobną wartość jak obrazy poprzednich papieży; dla którego 2 kwietnia nie jest już jakąś szczególną datą. Polecam zerknąć na ostatnie statystyki, dotyczące religijności Polaków, ich stosunku do Dziesięciu Przykazań, Prawd Wiary. Może właśnie trzeba dziś nami potrząsnąć, sprowokować do myślenia, nawet kogoś zaszokować?\nJan Paweł II stał się już dla wielu z nas (albo i większości) postacią historyczną, a nie żywą. Jednym z bohaterów kalendariów, adresem w indeksach bibliotecznych, patronem ważnej ulicy w każdym mieście i przynajmniej jednej szkoły w powiecie. Niewiele się zmieniło od czasu, gdy ubolewał, że Polacy go kochają, ale nie słuchają.\nKtoś słusznie zauważył, przy okazji różnych dyskusji internetowych a propos “kontrowersyjnego” plakatu, że najlepszym pomysłem na uczczenie papieża stała się Fundacja Dzieło Nowego Tysiąclecia – bo Polakom niczego bardziej nie potrzeba, jak dobrej edukacji. Umiejętności odczytywania tekstu, rozumienia znaków, kojarzenia myśli.\nDziedzictwo Jana Pawła II jest tak olbrzymie, tak gigantyczne, że przerasta wszystkich nas razem wziętych – i jeszcze długo, bardzo długo będziemy musieli to przetrawiać. Nie należy jednak się tym przerażać, tylko zacząć od codziennych wyborów, bo to one budują wszystko inne. Nie złota statua jest ważna, ale szara codzienność.\njan paweł ii plakat


Praca osobistego asystenta - Ciekawe\nPraca osobistego asystenta\nPrzez przypadek zostałem osobistym asystentem. Pracowałem w tej dziedzinie, ale nie byłem bardzo osobisty. Tylko kilka razy mój były szef zapomniał więzi w różnych miejscach w Moskwie, a potem wraz z kierowcą szukaliśmy ich.\nPodczas wywiadu pomyślnie zdałem trzygodzinny test formatowania - w języku angielskim i rosyjskim. Co więcej, lepiej radziłem sobie z angielskim niż z rosyjskim. Dopiero potem odbyło się osobiste spotkanie z szefem firmy. Do biura weszła kobieta po czterdziestce: droga sukienka haftowana kamieniami, kolczyki na ramionach, makijaż wieczorowy. Powiedziała: „Moja asystentka wie, że w drodze z Londynu do Moskwy zawsze biorę talerz owoców w samolocie, ale nigdy nie jadę z Moskwy do Londynu. A to 0,001% informacji, o których powinieneś pamiętać. Siedzę tylko na krześle 2d. Jeśli nie zdążyłeś go zdobyć, to są twoje problemy. Mam też matkę i dzieci. Latają też i to też należy monitorować ”.\nPoprzedni asystent został zwolniony z tego powodu, że zostawił moją szefową Galinę w Jekaterynburgu bez transferu z lotniska. Była poza sobą: jedną rzeczą było latanie nocą do Londynu lub Nowego Jorku, drugą do Jekaterynburga i skończyć bez samochodu i bez zaufanego drogiego kierowcy, który zdecydowanie nie złapałby twojej torby za pięć tysięcy euro.\nPierwszego dnia roboczego, o 9 rano, mam już 30 zadań od szefa w mojej poczcie. Na przykład przenieś 5 milionów rubli do podatku osobiście. Pomimo tego, że nie mam danych karty i konta, nie wiem, ile zapłacić i jak to zrobić. Do kogo zadzwonić? Asystenci pracujący dla innych czołowych firm w firmie nie pomogli mi: „Jesteśmy zajęci, jesteśmy zajęci, mamy tak wiele rzeczy do zrobienia”. Potem trzeba było wymienić kilka biletów: znowu, bez kart danych, nic, bez kupna, bez pieniędzy, do kogo zadzwonić - nic nie jest jasne. Ale potem powiedzieli mi, gdzie jest wyjście przeciwpożarowe. Ucieczka tylko samolotem.\nŚrednio dostaję zadania co trzy minuty. Szef obudził się o 07:45 i wysłał pierwszy e-mail. Drugi e-mail jest o 07:45. Trzeci e-mail jest o 07:45. Trzy e-maile w ciągu jednej minuty. Następny e-mail jest o 07:46. Następny e-mail jest o 08:05. Czekałem 14 minut. Pewnego dnia dostałem 42 e-maile przed 8 rano. I wszystkie były z kategorii - 07:01, 07:02, 07:03, 07:04. Jeśli przyjdzie do biura, to przez cały dzień u niej. Napisała do poprzedniej asystentki: „Aleksandrze, za często chodzisz do toalety, w czym problem?” Najsurowszym wyrazem twarzy jest to, że jest z tobą niezadowolona: „Masz bardzo złe podejście do biznesu. Rozczarowujesz mnie”. Jeśli tak napisała, idź i powieś się. A jeśli napisała „daleko od ideału”, to koniec. Aby osoba zrozumiała swój błąd, nie musi mówić nic złego ani wysyłać na FIG. Po prostu mówi: „To okropne”.\nOsobisty asystent powinien zawsze wiedzieć, gdzie jest jego szef i co robi jego szef. Teraz już wiem na pewno, że Galina siedzi w domu, ma rodzinny obiad. Od pierwszej do czwartej - jej ulubiony lunch, a potem wszystko jest zgodnie z harmonogramem. Jeśli asystent nagle nie wie, co się dzieje, oznacza to niepowodzenie. Galina kiedyś zadzwoniła i zapytała: „Powiedz mi, gdzie teraz jestem?”\nJeśli idzie na spotkanie, domyślnie należy podać podsumowanie wszystkich osób, z którymi się spotka. Ich pozycje, stan cywilny, hobby, hobby. Za dziesięć minut dokumenty te powinny być w jej samochodzie. Szef może zapytać w recepcji: „Jak wygląda minister rozwoju gospodarczego Ulukajew?” Szybko odwracam jej zdjęcie i wznawiam. Patrzy, a potem wstaje i swobodnie się komunikuje.\nKiedyś poprosiła o zatrzymanie samolotu, ponieważ wciąż była w drodze na lotnisko, ale rejestracja była już zamknięta. Dałem z siebie wszystko i pozwolono jej na pokładzie. Często zdarza się, że skacze na samolot, ale jej bagaż już nie skacze (bo wszystko jest zamknięte) i leci następnym lotem. Następnie dowiadujemy się, gdzie są jej walizki i dostarczamy je do hotelu. Istnieją standardowe zadania. Może do mnie zadzwonić i zapytać: „Czy to londyńska restauracja - dobra czy nie? Co jest lepsze - weź samochód lub spacer?” Wiedząc, że ma pięciocentymetrowy obcas, obliczam odległość: jeśli więcej niż trzy minuty, lepiej wziąć samochód.\nNależy z wyprzedzeniem przypomnieć o urodzinach pracowników, aby po przyjeździe z podróży służbowej udała się do sekretarki i powiedziała: „Anno, miałaś urodziny tydzień temu. Wszystkiego najlepszego!” I wszyscy ją za to kochają. Chociaż zapomniała, że ma na imię Anna, ale przypomniałeś jej - dobra robota.\nOsobisty asystent nie może przyjść do szefa kuchni z problemem - tylko z rozwiązaniem. Przed Nowym Rokiem Galina poprosiła mnie o zamówienie z Astrachania siedmiu puszek czarnego kawioru na prezenty firmowe. Okej, kupiliśmy siedem puszek za 60 tysięcy rubli. Dziesięć minut przed pójściem na przyjęcie przypominam jej: „Galino, czas wyjść, bo inaczej nie dojdziesz, cała Moskwa stoi”. I powiedziała mi: „Masz dziesięć minut na znalezienie lodu i spakowanie prezentowego kawioru. Nie powinien być w temperaturze pokojowej, kiedy mu dam.”\nMusiałem wysłać z nią kierowcę, który przytrzymał drzwi do metra i niósł jej wieczorowe buty\nDlatego biegnę do sklepu, szukam działu rybnego i błagam sprzedawców pokruszonego lodu. Wlewam go do pięknych przezroczystych pojemników, na wierzch wkładam puszki z czarnym kawiorem, przewiązane czerwoną wstążką. Na przyjęciach sylwestrowych zwykle dają drogi alkohol, co nikogo nie zaskoczy. A potem przybywa mój szef, wyjmuje puszki lodu z worków na prezenty, przez które przebija się czarny kawior i podaje je. Zrobiliśmy plusk. Nawiasem mówiąc, zauważyłem czas. Pomysł, poszukiwanie lodu i pakowanie prezentów, zajął osiem minut. To było fajne.\nPotem mieliśmy imprezę firmową. Szef naprawdę chciał pójść na imprezę Snoba i klub Forbes, ponieważ odbyło się spotkanie z Chubaisem. Godziny rozpoczęcia imprez są wszędzie takie same. Ostrzegłem Galinę, że Moskwa utknęła w korkach. Jeśli chodzi na imprezy w Snob i Forbes, nie ma czasu na własną imprezę firmową w biurze, co poważnie obraża jej pracowników. Było tylko jedno wyjście - metrem. Galina niechętnie się zgodziła. Wyszła z biura w płaszczu z norek z trzema czwartymi rękawami i torbą Bottega Veneta. Musiałem wysłać z nią kierowcę, który trzymał drzwi i niósł jej wieczorowe buty. W czwartek, 18:20 ludzie idą z pracy do najbardziej zatłoczonego oddziału - od Puszkińskiej po Kuźnetski Most, a potem na Łubiankę. Wróciła do biura dokładnie minutę przed swoim przemówieniem otwierającym.\nNajtrudniejszy był okres, kiedy szef wyjechał na wakacje na Malediwy. Galina zawsze lata tylko Lufthansą, ale Lufthansa nie leci na Malediwy. Zadzwoniłem do firmy: „Zdecydowanie tam nie lecisz?” „Nie, linie Condor Airlines latają, a my nie.” Ale Galina zdecydowanie powiedziała: „Kondor” - cholera, będzie latać tylko „Lufthansą”. Zaproponowałem przelot przez inne miasto, a następnie zmianę pociągów. Najwygodniejszą opcją był Dubaj. Galina kazała zarezerwować hotel Burj al-Arab, aby zameldować się i polecieć z Dubaju na Malediwy dzień później. Ale w „Burj al-Arab” nie było już miejsc. Wszystkie pokoje są zarezerwowane, luksusowy okres. Ale Galina jest uparta: „Nie, chcę tylko„ Burj al-Arab ”.” Przeskoczyliśmy nad naszymi głowami, ale zarezerwowaliśmy ten hotel na dwie noce.\nPotem szefowa postanowiła, że musi iść na dach Burj Khalifa, najwyższego budynku w Dubaju. Zwiedzanie z przewodnikiem: płacisz 123 dolary, wchodzisz i oglądasz. „Musisz tylko znaleźć dokładny czas wschodu słońca 5 grudnia. Dowiedz się tego”, Galina wyznaczyła mi zadanie. Planowaliśmy te wakacje na trzy miesiące, ale nadal udało mi się poprawnie obliczyć czas wschodu słońca i kupić bilety na 05:37.\nSiedem godzin przed wylotem na Malediwy szef postanowił zabrać ze sobą fortepian. „Jestem taka relaksująca”, powiedziała.\nGalina zaproponowała pozostawienie fortepianu w szafie na loty długodystansowe. Powiedziałem szefowi, że wszystko zależy od tego, czy linia lotnicza w ogóle chce zabrać swój instrument muzyczny na pokład. Dla niego musisz kupić osobne miejsce, 24 godziny przed wylotem. Nie zrobiliśmy tego. Zadzwoniłem do Niemiec, głównego biura Lufthansy, i powiedziałem, że mój szef, honorowy pasażer firmy, chce zabrać fortepian na pokład. Nie zrozumiałem: „Dlaczego?” Mówię: „Cóż, grać na Malediwach. To ją odpręża. Widzisz, latała z tobą 300 razy i latała kolejne 500 razy. Tak bardzo cię kocha. Ważne jest, aby fortepian latał z nią”. „Lufthansa” zgodziła się: „Dobra, przynieś to do rejestracji. Nikomu nie powiemy, po prostu go podnieś, włóż, a następnie rozdaj”.\nAle w końcu szef zmieniła zdanie. Nie tak jak dziękuję, nie. Po prostu nie zabrała ze sobą fortepianu. O czwartej rano wylądowała w Dubaju i napisała do mnie SMS: „Dziękuję, fortepian nie był użyteczny. Nie byliśmy w tej samej linii z dziećmi. To oczywiście nie koniec świata, ale należy to wziąć pod uwagę”.\nLubię pracować z moim szefem. Kiedy dajesz z siebie wszystko i dziękujesz jej w odpowiedzi, po prostu chcesz płakać, płakać i pracować przez kolejne 24 godziny. Ponieważ mogła tak podziękować. To też jest fajne. Nie wiesz, co cię czeka następnego dnia. Rozumiem, że pewnego dnia może poprosić mnie, abym kupił jej bilet na księżyc. W zwykłym liście na pocztę: „Słuchaj, ale kup mnie, co?” Zadzwonię do NASA i zapytam: „Czy Galina może jeszcze latać?” - ponieważ uważasz również, że nic nie jest niemożliwe.\nNiektórzy asystenci szukają „Ferrari” najnowszego modelu, aby szef z Mediolanu gdzieś pojechał. Jesteśmy w jakiś sposób bardziej humanitarni.\nGalina zasugerowała kiedyś, że zjem razem lunch. Myślałem, że przy jedzeniu znów porozmawiamy o pracy. Ale kiedy przyszedłem do stołówki, powiedziała: „Jesteś taki chudy. Co robisz? Dokąd idziesz?” Mówię: „Po prostu trenuję w domu”. A ona: „Wiesz, kucam też z moją córką 100 razy rano”. Chcę pracować dla takich ludzi. Niektórzy asystenci szukają „Ferrari” najnowszego modelu, aby ich szef z Mediolanu gdzieś pojechał. I oto są, jak głupcy, dowiedz się, zarezerwuj. Jesteśmy w jakiś sposób bardziej humanitarni. Szef często pyta: „Czy ty w ogóle jesteś zainteresowany?” I odpowiadam: „Po prostu mam wieczne wakacje”.\nObejrzyj wideo: Film prezentujący zawód asystent osoby niepełnosprawnej (Listopad 2019).\n„Sztuka współczesna w tradycyjnym muzeum”, Urban Beat i wielka impreza Roots United\nKoncerty Na zdjęciu: T-Fest Urban Beat Rap Music Festival Nowy krajowy festiwal hip-hopu i częściowo spojrzenie na artystów wytwórni Gazgolder. Scryptonite występuje jako headliner, a także młody ukraiński T-Fest, petersburg Smokey Mo, aktorka i piosenkarka Daria Charusha i inni muzycy.\n10 jesiennych wystaw w Moskwie\n5 zimowych koktajli na imprezę domową


Ridge Chaser - Akt 19\nRidge Chaser - Prolog\nRidge Chaser - Akt 1\nRidge Chaser - Akt 2\nRidge Chaser - Akt 3\nRidge Chaser - Akt 4\nRidge Chaser - Akt 5\nRidge Chaser - Akt 6\nRidge Chaser - Akt 7\nRidge Chaser - Akt 8\nRidge Chaser - Akt 9\nRidge Chaser - Akt 10\nRidge Chaser - Akt 11\nRidge Chaser - Akt 12\nRidge Chaser - Akt 13\nRidge Chaser - Akt 14\nRidge Chaser - Akt 15\nRidge Chaser - Akt 16\nRidge Chaser - Akt 17\nRidge Chaser - Akt 18\nBo każdy dzień jest jak kręta droga\nJakby nie było kłopotów, jakby nie było problemów. Chwila ciszy, spokoju i kompletnego osamotnienia, która nie jest przygnębiająca. Powolna pobudka samoświadomości, swojego istnienia. Cichy szmer zza okna. Czucie swego serca, bijącego równie wolno i spokojnie, jak francuz, pracujący w swojej winnicy w niedzielny poranek. Delikatny materiał, przesuwający się po skórze, okalający ją i chroniący przed intruzami, jak tarcza. Wszystko miało swój cel, swój czar. Ta chwila bezczynności, zaraz po przebudzeniu. Nic nie pamiętamy, niczym się nie martwimy. Chwilowa amnezja.\nJak w raju.\nI wtedy do Radosława doszło, że zaspał do pracy. Jego głowa szybko zaczęła szukać odpowiedzi na zaistniały problem. Co się stało? Co spowodowało tak długi sen?\nW ułamkach sekund przypomniał sobie noc.\nAlicji już nie było. Fantomowa postać, siedząca za kierownicą Hondy Civic okazała się nią. Zniknęła równie szybko, jak się pojawiła.\nJak prawdziwy fantom.\nRadosław zamknął z powrotem oczy i przewrócił się na bok. Nie miał zamiaru wstawać, wychodzić, komunikować się z kimkolwiek. Bo po co wstawać?\nWiedział, że nie wydarzy się nic dobrego.\nW ten, do drzwi jego pokoju zaczął się ktoś dobijać.\n-Czy Ty kolego będziesz spać cały dzień?\n-Ojciec… - Wyszeptał.\n-Miałeś iść do pracy!\nNie dobijał się więcej. Radosław słyszał, jak odchodzi.\nPrzewrócił się i wstał na równe nogi, czując, jak zmienia się ciśnienie w jego głowie. Chwilowe zaćmienie, które poirytowało go jeszcze bardziej.\nW tym samym momencie jego laptop się rozjaśnił, będąc cały czas podłączonym do ładowarki. Kilka sekund później pojawiła się główna strona Facebooka, wraz z notyfikacją w prawym dolnym rogu ekranu, mówiącą o opublikowanym poście.\nPodszedł bliżej szerokiego ekranu, żeby przeczytać informację na zamkniętej grupie.\n-Dzisiejszej nocy odbędą się kolejne wyścigi. Tym razem spotkanie organizujemy na Przełęczy Kocierskiej. Start o dwudziestej trzeciej…\nNie czytał dalej. Nie chciał wiedzieć, kto przybędzie, skąd i czym. I tak nie miał lepszego wyboru.\nDzisiaj albo wszystko się skończy, albo będzie przez resztę życia tułać się z myślą, że nigdy więcej jej nie spotka.\n-Radosław! – Znów przez drzwi przebiło się stłumione dobijanie.\nPodszedł do nich i gwałtownym ruchem otworzył je na oścież.\nJego ojciec w żadnym stopniu nie był do niego podobny. Radosław był unikalną mieszanką cech z obu stron jego rodziny. Aż się dziwił, że nie jest podrzutkiem.\n-Co Ty sobie wyobrażasz, mój panie?\nNie odpowiedział, odwracając wzrok na drzwi.\n-Szlajasz się po nocach bez naszej wiedzy, bez odpowiedzi, bez niczego. Zaniedbujesz samochód i swoje obowiązki.\n-O to się nie martw. – Odparł krótko.\n-Chyba będę musiał Cię doprowadzić do porządku.\nOjciec zmrużył wzrok, szukając odpowiedzi na ukrytą obelgę.\nRadosław zapiął pasek w swoich spodniach i przeszedł obok niego, nonszalancko układając palcami swoje włosy na Pompadoura. Nie ułożyły się najlepiej.\n-Zamierzasz się zaniedbywać? Wolisz szlajać się po klubach?\n-Nie tak Cię wychowaliśmy.\n-Nie, ojcze. – Powtórzył.\n-Radosław, do kurwy nędzy.\nWtedy się odwrócił, o krok przed schodami.\n-Musisz się wziąć w garść. Twoje oceny na świadectwie piękne nie są, twoje wyniki z pracy też. Szybko wydajesz pieniądze i traktujesz swój pokój jak hotel. Jeżeli Ci na tym zależy, do bardzo szybko możesz sobie znaleźć lepszy dom, kiedy z tego wylecisz.\n-Już dawno wyleciałem.\n-Przesadziłeś, mój drogi. Odcinam Cię od kieszonkowego.\n-Do chuja, czy wy nic nie rozumiecie? Od gimnazjum wychowuję się sam. Matka pracoholiczka, ojciec pracoholik. Skąd miałem czerpać wzorce? Od kogo miałem brać rady? Byliście tylko w niedziele. Razem jadaliśmy obiady… i nawet tego już nie robimy. Oczekiwałeś, że całe życie będę pod bezpiecznym daszkiem, z dala od problemów? Że będę orłem, na miarę twojego rodu? Rodu… trzy pokolenia z rzędu, które osiągnęły pięciozerowe sukcesy, a czwarte musi radzić sobie z depresją, bo rodzina zapomniała o uczuciach, dostarczając tylko pieniędzy na zachcianki.\nDźwięk ekspresu w oddali, który właśnie zrobił kawę.\n-Sam się wychowuję i sam sobie radzę z problemami… nie wiesz nawet, co się w moim życiu dzieje. Nie wiesz, z kim, kiedy, gdzie… nie wiesz nic. Jesteś zero-jedynkowym mechanizmem, którego zadaniem jest praca i sporadyczne przypominanie, że jestem członkiem tej rodziny. Jestem marionetką doskonałości, której właśnie zerwały się sznurki.\n-Koniec! – Krzyknął na całe gardło. – Wyjeżdżam na studia jak najdalej. Odcinam się od wszystkich i wszystkiego. Nie będę żyć w tej szklanej bańce perfekcji, jaką jesteście. Nie będę się z wami pokazywać u waszych bogatych znajomych, nie będę wzorcem nastoletniej doskonałości! Jestem myślącą jednostką, która w końcu zapragnęła zmian, na które zbierała odwagę przez sześć lat. Nie zatrzymasz mnie, żaden z was mnie nie zatrzyma.\n-Pożałujesz tych słów. – Odparł w końcu jego ojciec. – Pożałujesz, że w ogóle mi odpowiedziałeś. Równie dobrze mogłeś siedzieć cicho, nie wychodzić z pokoju i leżeć w łóżku… a i tak wyszłoby na to samo. Co do pracy, mogę się zgodzić… lecz obraza rodziny, to zbyt wiele, jak na tak młodą głowę. Dzisiaj się kończy pewna epoka.\nMatka stała w holu, słuchając kłótni z ubocza. Radosław odwrócił głowę na dźwięk cichych pociągnięć nosem, jakie wydawała. Płakała.\nNigdy nie widział jej płaczącej.\nNigdy nie słyszał, żeby była smutna. Zawsze neutralna lub zła, ale nigdy smutna.\nZaczął się cofać po schodach, idąc wzdłuż ściany, jak zwierzę w pułapce.\n-Nie… - Tylko tyle się z niego wydobyło.\nSerce przyśpieszyło do niebotycznych prędkości.\nRęce mu drżały już od samych słów, jakie wykrzyczał.\nCiężar spadł, jednocześnie na jego miejsce wpadł kolejny.\nW końcu wybiegł z domu.\nNikodem obudził się godzinę później. Jego pokój był już w idealnym porządku. Z wszechobecnego chaosu, jaki pokrywał podłogę i meble niecały tydzień wcześniej, nic nie zostało. Wyglądał wręcz jak z katalogu Ikei, na którym wszystko jest perfekcyjne, idealnie oświetlone i zachęcające do opróżnienia portfela.\nChwila spokoju po przebudzeniu została zastąpiona napływem wspomnień.\nSzybko się podniósł i spojrzał na swoją lewą stronę.\nJej nie było.\nJeszcze szybsza realizacja przypomniała mu, że spał z Dianą.\n-Robiłem… to? – Przetarł dłonią po twarzy, bardzo powoli. Jakby chciał sobie w ten sposób pomóc.\nOdkrył się i położył stopy na podłodze.\nCoś go w nie dźgnęło.\nCoś zdumiewająco miękkiego i jednocześnie sztywnego.\nSpuścił głowę na dół i rozdziawił wzrok, podnosząc tę rzecz z podłogi.\nCzarny i koronkowy.\n-Ja pierdole. To niemożliwe.\nWstał, poklepał się po policzkach i przeszedł do przedpokoju, żeby przejrzeć się w lustrze.\nWszystko w porządku. Nie ma żadnych ran na głowie ani bandaży.\n-Dlaczego tak mało pamiętam…?\nWtedy zauważył coś sinego. Na swojej szyi, po prawej stronie.\nKolejne szły coraz niżej. Fioletowy szlak przechodził przez całe jego obojczyki i przedramiona. Jakby chciał, żeby jak najmniej było ich widocznych.\nWolał nie sprawdzać, jak to wyglądało pod koszulką.\nJednak powolny napływ wspomnień dostarczał mu odpowiednich odpowiedzi.\nStał przed lustrem i patrzył w swoje oczy.\n-Nie spodziewałem się tego po tobie.\nCzekał, aż odbicie mu odpowie.\n-Tak… unikasz odpowiedzi. Jak zwykle.\nW kuchni znalazł kartkę papieru z drukarki, złożoną w połowie i leżącą pod portfelem.\nMyślał, że to ona zostawiła mu wiadomość.\nJednak bardzo się zdziwił.\n-Nikodem. Tak jak mówiłem, musiałem opuścić dom na kilka dni. Będę z twoim wujkiem w stolicy, załatwiać kilka niezbędnych spraw, będąc na spotkaniach, na których muszę pojawić się osobiście, bez powiernika. Nie odebrałbyś telefonu, więc napisałem ten krótki liścik.\nZostawiam Ci parę drobnych na jedzenie. Jedzenie, nie paliwo. Wiem, że sobie poradzisz.\nWszystko wydawało się proste, jednak nie do końca. Wiedział, że jest jeszcze haczyk.\nOdwrócił kartkę, żeby się przekonać.\n-Ps. Nie ruszaj Legacy.\n-Wiedziałem. – Odparł.\nOdłożył kartkę i wziął do ręki portfel.\n-Parę drobnych… - skomentował. Otworzył go i zajrzał do środka. - … chyba stów.\nChwila ciszy, podczas której w jego głowie zapanowała burza.\nSubaru Justy już któryś dzień stało bezczynnie pod starym zadaszeniem, zbudowanym z myślą o Małym Fiacie. Na szczęście, Subaru mieściło się bez problemu. Dzielne i małe, cierpliwie czeka na moment, kiedy będzie naprawdę potrzebne.\nSkoro na placu nic innego nie stało, to skarb musiał tkwić za drzwiami garażowymi.\nKtóre zresztą podniósł, bez zbędnego namysłu.\nToyota zaparkowana obok jak zawsze.\nA naprzeciwko, pod plandeką, spoczywała literka X, na jego mapie skarbów.\nPodszedł bliżej i chwycił plandekę od spodu, powoli odwijając ją wzdłuż samochodu. W końcu zwinął ją w wielki kłębek i rzucił w kąt.\nSubaru Legacy B4 3.0R, z trzylitrowym silnikiem EZ30 DOHC. Sześć cylindrów w słynnym układzie H, znanym jako Boxer. Nazwany tak przez tłoki, które wyglądają jak pięści wściekłych bokserów, walczących o zwycięstwo w nielegalnych zawodach. Biały lakier, czysty jak łza. Wypolerowany, bez jakiejkolwiek skazy. Doprowadzony do porządku, perfekcyjny, tak jak wymarzył to sobie jego tata.\n-Większy, ale lżejszy. Legacy… dziedzictwo dla dojrzałych kierowców, z płaską szóstką, zaprojektowaną tak, jakby miała trafić do kolejnego modelu Porsche, w których przecież te silniki są montowane od czasów modelu 356. Od samego początku… Niemiecka precyzja i Japońska jakość… Jak w czasie wojny. – Zaśmiał się.\nJednocześnie wyobraził sobie końcówkę jakiegoś ogromnego wydarzenia. Wyścigu Le Mans, w którym brało udział pięćdziesięciu świetnych kierowców, lecz to on, Nikodem, okazał się zwycięzcą. Pośród wszystkich Porsche 911, Lotusów Espritów V8, McLarenów F1, Porsche 944 i 968, Skyline’ów R33 i R34, wygrał on, w swoim niepozornym, wielkim Subaru.\n-Gratulacje panie Nikodemie.\n-Ależ skąd… nie należy się.\nChwilę później siedział już za kierownicą. Przewidywalne, kluczyki były w stacyjce. Przekręcił je i praktycznie natychmiast jego skóra pokryła się w ciarkach, kiedy nierdzewny wydech rozbrzmiał w wysokich rytmach klasycznej muzyki Porsche, z basowym pomrukiem Japońskich inżynierów, którzy po godzinach byli dyrygentami filharmonii. Dostojny, wysoki świst, przechodzący w pierwotny, głęboki ryk z każdym naciśnięciem pedału gazu. DNA samochodu sportowego, zamknięte w niepozornym ciele zwykłego człowieka, który na stadionie zamienia się w atletę.\nCoś więcej niż po prostu silnik.\nPaliwo, przelatujące przez przewody, mieszające się z powietrzem, eksplodujące w kierunku ujścia, kiedy dyrygent, wraz ze swoim instrumentem prędkości, przyśpieszy tempa.\nŻywy organizm, gotowy na wszystko. Na każde możliwe decybele.\nPod warsztat zajechał kilkuletni, niebieski Hyundai Genesis Coupe, którego właściciel z gracją wielkiego słonia zaparkował przed wjazdem do budynku. Stos opon po jego prawej stronie nieco się zachwiał, prawie upadając na świeżo wyczyszczonego Poloneza. Z Genesis’a wysiadły dwie osoby, które kompletnie ze sobą kontrastowały. Jeden był tęgi, rozpuszczony w każdą stronę od nadmiaru chińskiego i włoskiego jedzenia. Drugi, jego pasażer, wyglądał zupełnie inaczej. Jak wygłodzony. Obaj przypominali bohaterów Miodowych Lat. Ten grubszy, ubrany w długą, brązową koszulkę i szare, workowate spodnie, rozciągnął się po tym, jak z ciężkością wysiadł ze swojego samochodu. Obejrzał szyld nad głową, na którym wyraźnie odstawały słowa „Auto-Tuning”. Uśmiechnąwszy się, zatarł dłonie, wchodząc do środka i oglądając samochody na podnośnikach.\n-Uuu… Impreza GT, SVX, a tutaj Mitsubishi FTO… - Podszedł pod drugi podnośnik, nadal oglądając inne samochody. – Volvo 850 z Turbo… jeszcze Alfa 147 GTA… nieźle. – Zauważył Kacpra, który wyszedł spod Volvo. – Ty! Poznaje Cię!\n-Ty, żeś był ostatnio na Salmopolu i oglądał silnik w A6 mojego kumpla!\n-No… może byłem. – Otarł rękawem pot i smar z czoła. – O co chodzi? Chip-Tune?\n-Nie! Potrzebuję nowych części do mojego Genesisa!\n-Czego pan potrzebuje?\n-Ty tu rządzisz? Muszę mieć samochód na wyścigi!\n-Okej… - Wyjrzał zza jego ramienia, spoglądając na niepozornego Hyundaia. - A ma pan homologację?\n-Homologację? – Zamyślił się. – Nie! Ja potrzebuje na ulicę! – Wybiegł z warsztatu, machając rękoma i wskazując na swój samochód. – Potrzebuję nowych tarcz! Najlepiej wentylowanych, razem z rajdowymi zaciskami! Aluminiowy wydech, dyferencjał pięćdziesiąt procent, tłumik taki, żebym mógł wsadzić w niego pięść! Jeszcze zawieszenie od Bilstein! – Obiegł samochód, wracając twarzą w twarz z Kacprem. – No i większe turbo, ma być szybki, jak błyskawica!\n-NIE! – Odpowiedział krzykiem.\n-Ale… zapłacę Ci za wszystko!\n-Nie chcę! – Założył ręce i oparł się o opony. Chwilę później przechylił się niekontrolowanie w lewo, przewracając cały stos na Poloneza.\nW tumanach kurzu, obok zatrzymało się białe Subaru Legacy. Nikodem zauważył tylko, jak stare opony lądują na śmiesznie żółtej karoserii, a w świetle słońca na Genesisie pobłyskuje okrągła naklejka „NJBB”. Wysiadł z samochodu i podszedł do grupki.\n-Twoi kumple nie chcą mi pomóc! Potrzebuję mocy do mojego auta, koników!\n-A homologację ma?\nWtedy właściciel Hyundaia uśmiechnął się szyderczo i zaczął się wycofywać. – Dobra… nie, to nie! Pojedziemy gdzieś indziej!\nWsiadł z powrotem do swojego Hyundaia, wycofał gwałtownie, o mało nie uderzając w bramę wjazdową i z piskiem opon ruszył w drogę powrotną.\n-Pozer. – Zaśmiał się szef, który wyszedł z wnętrza warsztatu. – Ja wam zawsze powtarzałem, dzieciaki, żebyście się w to gówno nie bawili publicznie, bo przyciągacie takich idiotów, jak jego. – W powietrzu zaczął się unosić odór alkoholu, który był bardzo popularnym elementem w jego diecie.\n-Wujku… - Zaczął Kacper. – Miałeś już nie pić.\n-Nie piłem. Po prostu ubrania nasiąkły odorem rozpuszczalnika.\n-Już któryś raz próbujesz się tak tłumaczyć. Tym razem to nie przejdzie.\nSamuel, bo tak się nazywał właściciel małego warsztatu z drobnym auto złomem, z którego podbierali potrzebne części. Interes starszy, niż nie jeden samochód, który lądował na podnośniku. Z racji tego, że co raz więcej obowiązków przejmowało młode pokolenie, pozwalał sobie na nieco alkoholu.\nOstatnimi czasy, nawet za bardzo dawał sobie upust.\nKacper machnął ręką i miał odejść, kiedy Samuel go zatrzymał.\n-Mówiłem Ci, żebyś mi nie sprowadzał szczeniarstwa.\n-To nie moja wina, że tak popularnie się tutaj zrobiło.\n-A to dlacze... dlaczegoż? - Odezwała się czkawka.\nKacper spojrzał na Nikodema, oglądającego samochody w warsztacie.\n-Tak po prostu... sezon się zaczął.\n-Wy wszyscy jesteście z jednego klubu winowajców.\n-Klub winowajców? - Pomyślał.\n-Jak następnym razem będziesz chciał dorabiać na boku, dostrajając jakieś stare Mini, lepiej się upewnij, że właściciel nie dowie się o jazdach próbnych.\n-A dowiedział się?!\n-Dzisiaj rano miałem niepokojący telefon, no i masz, musiałem się napić. Powiedział, że wróci tu, żeby sobie porozmawiać.\n-Wracaj do roboty. Odkręcę to jakoś.\nKacper wytarł czoło ubrudzoną od smaru szmatką, zostawiając dwa szare ślady na swojej skórze. Podbiegł do Nikodema, eksaminującego SVXa.\n-Skąd wy bierzecie takich klientów?\n-To nic. Ciekawostki zaczynają się, kiedy przyjeżdżają całymi grupkami, bo chcą sobie poprawić ECU.\n-Tak... wiesz, gdzie jest Radosław?\n-Jak to? Nie ma go tu?\n-Ja ledwo wstałem, a co dopiero on.\n-On nie pił, w przeciwieństwie do Ciebie.\n-Poprosiłem, żeby mnie odstawił do warsztatu. Przespałem się na zapleczu i nie musiałem się bać, że mnie rano policja na alkomat weźmie.\n-To oni już nie strajkują?\n-Radosław się jeszcze nie odezwał... niepokoi mnie to. Zazwyczaj był pierwszy z nowinami i całą resztą.\n-Właściciel Mini przyjedzie się konfrontować. - Kacper zrzucił bombę.\nNikodem zbladł. - No to co... chyba czas jechać.\n-Powinniśmy porozmawiać. – Matka nie wiedziała, co ma powiedzieć do swojego męża, pogrążonego w myślach gęstych bardziej, niż najciemniejszy olej.\n-O czym? – Odparł.\n-Nie udawaj głupiego. Nie możesz wiecznie ignorować tego tematu.\n-Nie mogę ignorować czegoś, co już jest zamknięte. Wylatuje do szkoły wojskowej wraz z końcem wakacji.\nMatka usiadła obok niego na luksusowej sofie, starając się w jakiś sposób zbliżyć. – Naprawdę nie powinieneś tak o tym myśleć. Radosław… po części miał rację.\n-Po części? – Wściekł się. – Gówniarz dostaje wszystko, czego chce. Pieniądze na auto? Dostał. Nowe ubrania? Dostaje. Nowe zegarki? Dostaje. Ma wszystko, o co poprosi. Teraz robi problemy o to, że… nas nie ma?\n-Nie rozumiesz? Nie mamy go. Już dawno nie mamy syna. Jesteśmy tylko zaopatrzeniowcem w jedzenie, ciepło i rzeczy. Nie ma… nas. Jesteśmy tylko my dwoje i osoba, która kiedyś była naszym dzieckiem.\n-Gówno prawda. Sam go wychowałem… sam go wychowywałem.\n-Dorósł, a ja… my, tego nie zauważyliśmy.\n-Nie mogę zrozumieć, przecież byliśmy, mieliśmy wolne chwile. Nigdy do nas nie podszedł.\n-Bo się Ciebie boi.\n-Co? – Zdziwił się.\n-Boi się Ciebie. Boi się twojej osoby, twojej osobowości. Widziałeś, jak mu dłonie drżały dzisiaj? Był przerażony, ale i zdeterminowany tak jak Ty w młodości.\n-Ja nie byłem buntowniczy.\n-Byłeś, ale to też z siebie wyparłeś. On wyparł z siebie zasady, jakimi do tej pory żył. Stał się sobą, który był ukrywany przez wiele lat samotności. Praca nas zabija, praca, skarbie. – Położyła mu dłoń na kolanie, przekraczając pewną barierę.\n-Idealny świat nie istnieje. – Głos zaczął mu się załamywać.\nPrzez grube ściany dobiegł dźwięk rozrusznika.\nRodzice spojrzeli na siebie, szybko dochodząc do konkluzji.\n-Złodziej? – Zdziwiła się matka.\n-Nie, syn. – Odparł ojciec.\nHonda odpaliła i z piskiem opon wyjechała z garażu, omijając zaparkowane na podjeździe Volvo i wypadając na ulicę, o mały włos nie uderzając w jadącego z naprzeciwka kierowcę, który wysiadł i zaczął grozić oddalającemu się Radosławowi pięścią.\nNikodem przykrył Subaru plandeką, zahaczając wcześniej o samoobsługową myjnię. Zostawił koła tak samo skręcone, jak zostawił je ojciec, po czym poklepał samochód po masce. Pomyślał, że wszystko już zaczyna iść w dobrym kierunku. Życie powoli przestaje się komplikować, a on chyba rozumie, jakie jest jego miejsce na świecie. Ta chwila miłości do siebie, którą każdy kiedyś przeżywa. Życie, mimo że dziwne, było fascynujące.\nI wtedy przed jego domem zatrzymała się rozpędzona Honda.\n-Co Ty tu robisz? – Nikodem przetarł oczy ze zdziwienia. – Nie było Cię dzisiaj w pracy… Radek? – Zawahał się.\nRadosław nawet na niego nie spoglądał, cały czas wpatrując się w skrzyżowanie, kilkadziesiąt metrów dalej.\n-Jedziemy na naszą przełęcz.\n-Po co? Przecież nie ścigamy się dzisiaj…\n-Nie zrozumiałeś mnie? Jedziemy na Kocierz, do cholery jasnej. Ty i ja. Moim samochodem.\nZimny pot zlał plecy Nikodema, kiedy niezwykle czarny, pusty wzrok przeszył jego twarz na wylot. Pustka, tkwiąca w oczach Radosława, ukrywała iskrę wściekłości, jaka go napędzała. Był beznamiętny, romantycznie przerażający, jak Mad Max.\n-Pojadę tam albo sam, albo bez Ciebie.\n-Po co mnie chcesz zabrać?\n-Nie… wsiad… - Jego głos powoli się zniekształcał.\nNikodem w tym samym momencie przypomniał sobie podobny wieczór, miesiąc wcześniej.\n„Stało się coś bardzo niedobrego…”\n„Chcesz się ścigać z tym Porsche?”\n„Zapadł w śpiączkę”.\n-Na jakiej zasadzie to działa? – Pomyślał.\n-Jedziesz? – Przerwał mu Radosław.\nMając w głowie ostatni raz, kiedy nie powstrzymał swojego przyjaciela od głupoty, pociągnął za klamkę.\nPowstrzymać, ale jak? Zastanawiał się.\nNa razie był tylko nieszczęśnikiem, cierpiącym na syndrom sztokholmski, porwanym przez szaleńca.\n-Bardzo mi przykro, że muszę Cię informować w ten sposób, ale nie miałam większego wyboru. Te wszystkie miejsca, rzeczy, osoby… to wszystko przypomina mi tylko o jednym i nie mogłabym zachować powagi, stojąc przed tobą i zwierzając się ze swoich decyzji. Odchodzę. Po prostu. Doszło do niespodziewanych konsekwencji moich działań, które teraz dają o sobie znać. Wyjeżdżam i zostawiam wszystko za sobą.\nMam nadzieję, że szybko znajdziesz kogoś na moje czwarte miejsce w zespole\nŻegnaj Ty, i żegnaj, moja górska drogo.\nMarcin, siedząc na masce Mitsubishi Legnum, złożył list napisany na twardej kartce i spuścił głowę w dół, zasmucony obrotem spraw.\nKierowca Lexusa pokręcił trochę nogami, nie mogąc zebrać się na swoje słowa, które dusił od kilkunastu minut.\n-Też muszę odejść.\nMarcin podniósł głowę i spojrzał mu w oczy. Nie musiał o nic więcej pytać. Był w stanie domyślić się powodów tej decyzji i doskonale wiedzieć, że to wszystko łączy się ze sobą aż za dobrze. Po prostu przytaknął.\n-Powiadają, że nie można robić interesów z rodziną.\n-Nie można też wiązać się z partnerami. – Odparł. – Mieszanie spraw osobistych z niejako obowiązkami, nigdy nie wychodzi na dobre.\nSuchość w gardle i brak jakiegokolwiek powodu, żeby go zatrzymywać, sprawił, że Marcin podał mu tylko rękę, w geście przyjaźni.\n-I tak nie zabawiłem tutaj długo, w przeciwieństwie do niej.\n-Nie ma pytań, nie ma odpowiedzi. Tak jest świat.\nNiepostrzeżenie na parking wtoczył się ciemny Nissan Silvia S14, którego kierowca jeszcze się nie uspokoił, po ostatnich dwóch porażkach swojego zespołu. Kamil zatrzymał się naprzeciwko Mitsubishi i nie wysiadał z samochodu. Po prostu siedział. Obserwował.\n-A co on tu jeszcze robi? – Zdziwił się Marcin.\n-Szuka atencji. To dla nich bardzo typowe. Miał do mnie problem, przy okazji wyścigu z Galantem VR4.\n-Gdyby tylko moja Mazda nie była na podnośniku teraz… - Westchnął.\nKamil nadal nie wysiadał ze swojego samochodu. Pojawił się kompletnie sam, bez nikogo. Samotny przedstawiciel wyklętego rodu, który stawił się na polu bitwy, żeby walczyć tylko o honor. Lub zwykły głupiec, szukający zaczepki. Do samego końca.\nPół minuty później pojawiło się kilku niespodziewanych gości. Wszyscy oczekiwali pojawienia się niemieckich samochodów, głównie BMW, które przecież były tak popularne. Nieoczekiwanie, przyjechał pomarańczowy Nissan 350Z, w towarzystwie Toyoty GT86 tego samego koloru. Oba samochody dzieliło dziesięć lat różnicy, lecz wyglądały całkiem podobnie. Oba były małymi, sportowymi Coupe. O ile wszystkim podobało się małe „Toyobaru”, tak Nissan był już lekko zapomniany. Para zaparkowała na północnym końcu parkingu. Siły rozstawiły się bardzo ciekawie. Zachód zajmowało Mysterious Ways, wschód Vendetta. Północ okupował nieznany przeciwnik, którym najprawdopodobniej był zespół NJBB, a południe?\n-Coś mi się wydaje, że już ich gdzieś widziałem. – Marcin odepchnął się od maski Mitsubishi i wyszedł naprzeciw, ale nadal pozostawał na uboczu. Nie chciał budzić zbędnych podejrzeń.\nZ oddali dobiegały dźwięki kolejnych samochodów.\n-Znowu ktoś się zbliża.\nKierowcy z NJBB i Vendetty nadal nie wysiadali ze swoich samochodów.\nAtmosfera zrobiła się dziwnie niepokojąca.\nNa parking po chwili wtoczyły się oczekiwane przez wszystkich modele BMW. Gildia TDW. Niektóre wjechały bokiem, inne na wjeździe zaczęły palić gumę, robiąc bączki. Marcin zakrył twarz z lekkiego wstydu i się odwrócił. Gardził zbędnym popisywaniem się.\nWśród nich była mała Honda, która z gracją wjechała na sam środek. Gildia TDW i zajęła południową część, pozostawiając małą Hondę samą sobie. Autogun był neutralny, spoczywając pośrodku wszystkich kierunków świata.\nNikodem i Radosław siedzieli w środku i milczeli. Ten pierwszy nie mógł wykrztusić słowa, przez całą drogę nadzorując zachowanie Radosława, który, wbrew swoim przyzwyczajeniom, nie popisywał się tym razem. Był śmiertelnie, o ironio, spokojny.\nW końcu Radosław odpiął pas bezpieczeństwa i wysiadł z samochodu, zostawiając go na wolnych obrotach.\nZe swojego samochodu wysiadł też Kamil. Rozciągnął się, rozejrzał i podszedł do Marcina, stojącego z założonymi rękoma.\n-Chce się ścigać.\n-Mhm. – Chrząknął.\n-Nie ma jej.\n-Jak to jej nie ma?\n-Ten członek się już nie ściga.\nKamil spojrzał w niebo, naprężył szyję i z całym impetem splunął Marcinowi pod nogi. – Gówno prawda. Wiem, że gdzieś tutaj jest ta dziwka.\n-Dziwka? – Radosław znieruchomiał.\nKierowca Lexusa się nie odzywał.\n-A Ty co? Myślisz, że o tobie zapomniałem? Kręciłeś z tą suką. – Zwrócił się do oddalającego się byłego członka Mysterious Ways. – Skoro jej nie ma, to z tobą się dzisiaj rozprawię. Nie będę szargać swojej opinii przez jakiegoś kretyna, który myślał, że może robić interesy. Tu i teraz, cwele.\nKamil splunął w bok, w stronę swojego samochodu. – Amatorzy. – Chrząknął. – Wszyscy jesteście z jednej matki. Tym bardziej ta pizda, która nigdy nie wysiadała ze swojej kosiarki.\n-Zamknij ryj. - Odezwał się głos za jego plecami.\nWszyscy się obejrzeli za Radosławem, napiętym tak, jakby przed chwilą skończył dwugodzinny trening na siłowni. Nikodem wysiadł z samochodu z chęcią powstrzymania swojego przyjaciela, lecz kolejne krzyki go osłupiły.\n-Przyjeżdżasz do czyjegoś domu i rozstawiasz innych po kątach, szukając zabawy? Po moim trupie, melepeto jebana.\n-Po twoim na pewno, bo jeszcze dzisiaj skończysz z zębami wbitymi w kierownicę… zaraz, ja Cię pamiętam! To Ty do mnie ostatnio skakałeś, w mordę jebany!\nKierowcy BMW zaczęli nawoływać i kibicować, oczekując konkursu na lepszy roast.\n-W mordę jebany… ładne słowo. Użyję go, kiedy po raz kolejny przerżnę Ci mat… – Nie dokończył, kiedy Nikodem złapał go za ramię.\nRadosław szarpnął ręką, odtrącając go od siebie. – Ścigamy się. Tu i teraz. Pojadę w zastępstwie za Alicję.\n-Co?! – Nikodem odsunął się, czując niekontrolowane zagrożenie.\n-Dobra! Pożałujesz, że dzisiaj w ogóle przyjeżdżałeś.\nRadosław machnął ręką i podszedł do Nikodema, który był już za samochodem. – Jedziesz ze mną.\n-Ja… po co…\n-Będziesz mnie pilotować. Znasz tę drogę. Znasz każdy wybój i plamkę na asfalcie.\n-Nie kontrolujesz samochodu na takich dużych prędkościach, a chcesz się ścigać?\n-Nikodem… proszę. – Powiedział błagalnym tonem, w którym można było wyczuć rządzę walki.\nSpojrzał jeszcze raz na Silvię. Posłuchał jej dźwięku silnika, wczuł się w jej ton. – Nie ma Turbo. Może mamy szansę…\n-Wsiadaj do samochodu.\nNikodem zacisnął pięść i chwiejnym krokiem podszedł do drzwi pasażera.\nOba samochody stały już na linii. Nissan po lewej, Honda po prawej. Pomiędzy nimi Marcin, trzymający ręce w górze.\n-Nie ruszaj z pełnym gazem, nie marnuj trakcji. - Polecił Nikodem, z sekundy na sekundę będąc bardziej przerażonym.\nKamil spojrzał w prawo. Radosław wydawał się... jakby niepewny.\n-Ciota. - Parsknął.\n-Trzy… dwa… jeden! Start!\nDwa psy wściekłości ruszyły z piskiem łap i rykiem z gardeł, zwijając za sobą gorący asfalt. Nikodem wgłębił się w fotel i chwycił za uchwyt w drzwiach, kątem oka zauważając, jak Nissan powoli wysuwa się na prowadzenie.\n-Dobra… co mam robić?\n-Informuj mnie o zakrętach.\n-Przecież znasz tę drogę tak dobrze, jak ja. – Warknął. – Boże…\n-Sukinsyn... - Warczał Radosław.\n-Nie mam kontroli. – Głowę przyćmiła mu niepokojąca wizja wypadku, podczas którego nie będzie nawet mógł wysiąść ze zmiażdżonego samochodu. – Skup się…\nOba samochody przecięły most jeden za drugim. Pokonały serię małych zakrętów i zwężenie drogi przed początkiem uphillu. Przewaga Nissana szacowała się na jakieś dziesięć metrów, ale nie powiększała.\nZbliżały się bliźniacze patelnie.\nRadosław niepewnym ruchem sięgnął do drążka zmiany biegów.\n-Trzymaj tę dłoń na kierownicy. – Polecił mu Nikodem.\n-Przecież zaraz będę redukować.\n-Trzymaj kierownicę jak najdłużej.\n-Kurwa, on mi ucieka.\n-Trzymaj to kółko!\nNissan zahamował wcześnie, jakby nie traktował poważnie zagrożenia ze strony Hondy.\nRadosław nie posłuchał, hamując w tym samym momencie.\nHonda straciła pęd, ledwo pokonując patelnię w lewo. Nissan znów się oddalił.\n-Słuchaj mnie, debilu.\nWzrok Radosława był pusty, jakby się wyłączył.\nNikodem przełknął ślinę. – Zahamujesz wtedy, kiedy Ci powiem.\nRadek nie odpowiedział.\nNissan znów zahamował, w taktycznie podobnym miejscu. Kilka metrów od zakrętu.\nPrawa noga zaczęła mu się podnosić.\nPrawa noga wystrzeliła do pedału pośrodku. Przód zanurkował przed tylnym zderzakiem Nissana, który obrał środkową linię. Nikodem chwycił lewą dłonią kierownicę i pociągnął ją do siebie, nakierowując samochód na wewnętrzną. Honda znalazła się po prawej stronie Nissana, ale go nie wyprzedziła.\nRadosław nie wciskał gazu.\n-Nie… ni… - Z dozą niepokoju wcisnął gaz.\nKamil spojrzał w lusterko wsteczne, na oddalającą się, starą Prelude. – Co za szczeniak… marne próby marnego kierowcy. Porwałeś się na mnie o dziesięć lat za wcześnie.\nŚwiatła reflektorów oświetlały nieprzenikliwy las, który zabrał ze sobą więcej dusz, niż wspomnień. Tak przynajmniej mówiły legendy. Byli o krok od ujawnienia zjawy, którą mogło widzieć tylko kilku ludzi. Zjawy, o której wie zaledwie niewielu.\nNazywali ją pewnością siebie.\nZbliżał się szybki łuk w lewo. Ślepy łuk.\n-Lepiej jedź wewnętrzną. Jeżeli on tak robi, nic nie jedzie z naprzeciwka. Nie hamuj, damy radę.\nRadosław siedział cicho.\nSamochód powoli zwalniał. Światła Nissana nikły w mrokach nocy.\n-Odpowiedz mi… proszę.\nSłyszał, jakby Radosław przełykał ślinę.\n-Jedź zaraz obok tego rowu, możesz to zrobić!\nStopa praktycznie nie dotykała pedału gazu.\n-Serce mi to mówi.\nRadosław z podwójną siłą wcisnął gaz. Wpadli na zakręt, z którego Nissan już wychodził. Czuli, jak przednie koło muska pobocze, będąc kilka centymetrów od krawędzi z asfaltem. Przeciążenie nasilało się coraz bardziej.\nRadosław nadal przyśpieszał. Wskazówka dochodziła do czerwonego pola. Skręcał coraz pewniej, przeciwstawiając się podsterowności.\nReflektory oświetliły prostą.\nKoła zahaczyły o ziemię, puszczając w powietrze kłąb dymu. Radosław wypadł z zakrętu szybciej, niż zrobił to Kamil.\n-Woah! – Wrzasnął.\nNikodem zaczął się śmiać, uderzając pięściami z zaciśniętymi kciukami o deskę rozdzielczą, czując radość, napędzającą jego serce.\n-Spadamy stąd. – Zmienił bieg, będąc już na odcięciu.\n-Matkojebca… - Kamil nie spodziewał się, że jeszcze zobaczy Hondę w swoim lusterku. – Zresztą… nawet jeżeli mnie dogonisz, to nie wyprzedzisz, jeżeli Cię zablokuję.\nNissan strzelił ogniem pierwotnym ze swojego wydechu, ustawiając się bokiem do zbliżającego się zakrętu w prawo. – Ty tak nie zrobisz, swoim daremnym FF!\nMówiąc to, o mały włos nie stracił panowania nad samochodem, ledwo wyrównując tor jazdy. Ku jego zaskoczeniu, po prawej stronie posypał się snop iskier, kiedy srebrny zderzak Hondy za bardzo ściął zakręt, ocierając się o barierkę.\n-Uważaj! Za wcześnie skręciłeś.\nZbliżali się tak przez kilka kolejnych zakrętów. Raz za razem, cios za ciosem. Honda się zbliżała, Nissan się oddalał. Różnica w mocy, mimo że niewielka, stanowiła jednak poważny problem, który trzeba było zbagatelizować techniką. Nikodem, udając, że jest pilotem kierowcy rajdowego, sporadycznie poprawiał Radosława przy jego nieokiełznanych ruchach.\n-Kamil wcale nie jest taki dobry. Jest średni. Spoczywa na nim nie obowiązek, ale żałość. Żałuje, że będzie musiał to wszystko rzucić, ot, tak. Woli się mścić sam, niż dawać to w ręce innych. – Nikodem starał się znaleźć odpowiedź na jego styl jazdy. – Rozpiera go energia… czuję, że szybko się to skończy.\nRadosław Gwałtownie przyśpieszył, nawet do stu dwudziestu. Wóz zaczął wyć, jak to mają w zwyczaju, kiedy wchodzą na czerwone pole.\nSzarpnął kierownicą w prawo.\nSamochód przechyliło. Przeciążenie pociągnęło ich w lewo, ale udało im się utrzymać kontrolę. Nissan zerwał przyczepność, wypadając na prostą z prędkością poparzonej myszy. Ominął drzewa na poboczu, pozostawiając kilka centymetrów przerwy. Nikodem na chwilę zamknął oczy, łapiąc się za uchwyt na podsufitce.\nHonda pokonała serię drobnych zakrętów, hamowała, momentalnie przyśpieszyła, dalej omijając drzewa na poboczach. Gestykulował dłonią, kiedy pchać dalej, a kiedy odpuścić i się odsunąć. Honda delikatnie podskakiwała na górskich drogach. Nasiliło się to na podniszczonych fragmentach w pobliżu stoków, gdzie tydzień wcześniej pokonał BMW E46 w starym Polonezie. Świat po bokach rozmazywał się w kalejdoskopie kolorów nocy, szarych drzew, znaków, przerażenia. Asfalt robił się coraz bardziej przerażający, droga, którą jechali, była niezwykle wąską, otoczoną niskimi barierkami próbą wytrzymałościową. Radosław się niczym nie przejął, wypadł z niej szybciej, niż z poprzedniej... niż Nikodem w ogóle mógł się spodziewać.\nDługa prosta między dolinami, porośnięta drzewami. Unikalny widok, który teraz nie miał większego znaczenia, dopóki trzymali się drogi. W pewnym momencie wskazówka na liczniku zbliżyła się do stu trzydziestu. Nikodem kątem oka spojrzał na jego stopy, które coraz lepiej sobie radziły z techniką Heel & Toe.\nTym razem niezdrowo. Silnik zawył okropnie, ale miało to swoje uzasadnienie. Radosław się przestraszył, kiedy Nissan celowo zahamował przed jego nosem.\nPuknęli go. Uderzyli.\n-… Skurwysyn! - Wrzasnął do przedniej szyby.\nWyjechali na wzgórze, skąd mogli podziwiać serpentynę w oddali.\nZbliżali się do końcowej sekcji.\nKamil trochę zwolnił, lecz nadal jechali ponad sto na godzinę. Wpadli w downhill.\nKiedy Radosław spróbował wziąć go od prawej strony, Nissan postanowił zamknąć przejście, spychając samochód na barierkę. Znów posypały się iskry, które były efektem katowania srebrnej karoserii.\nKamil przyhamował, kiedy zakręt był już zbyt blisko.\n-Jezu… przyskrzyń go! – Warknął Nikodem.\nRadosław wykonał polecenie. Samochód posłusznie odbił się od barierki i puknął Nissana w bok, wytrącając go ze swojego pędu.\nWypadli na prostą, tuż przed hopką. Obaj kierowcy zacisnęli swoje dłonie i dodali gazu. Samochody wzbiły się w powietrze. Nieznacznie, ale jednak. Honda zanurkowała przodem, Nissan utrzymał się prosto. Wylądował gładko niczym skoczek.\nHonda zaryła zderzakiem o asfalt, praktycznie go urywając. Trzymał się teraz na słowo honoru.\n-Ostatnie kilka zakrętów… musimy to zrobić.\n-Nikodem… ten facet idzie na dno.\nRadosław znów puknął Nissana w tył, niszcząc sobie jeden z reflektorów. Wskazówka temperatury silnika zaczęła się podnosić, a spod maski powoli kłębił się dym.\n-Jeszcze jest okej… damy radę.\nTrzymał się na jego zderzaku, nie odpuszczając ani na moment. Kamil stracił kompletnie panowanie nad sobą, nie mogąc dobrać prędkości do zakrętu. Przestrzelił punkt hamowania, wpadając w podsterowność. ABS przestał kompletnie działać.\nHonda wykorzystała tę okazję, znów atakując z prawej strony. Nissan zdążył odbić i otrzeć się o jej lewy bok, lecz już było za późno. Na wyjściu z zakrętu Radosław prowadził o pół samochodu.\nPodobna sytuacja. Wynik ten sam. Nissan lekko na prowadzeniu.\nNikodem zamknął oczy.\nOba samochody zetknęły się ze sobą, o krok od pokonania zakrętu. Pokonały go razem, z przewagą Nissana.\nDOHC z serii-B dawał z siebie wszystko, żeby pokonać butelkowo-zieloną legendę Japońskiej motoryzacji.\nKamil ponownie postanowił zepchnąć Hondę na barierkę, kiedy Radosław chciał przecisnąć się po jego prawej stronie.\nOdbił kierownicą w lewo, wysuwając się na przeciwnym pasie ruchu. Wykorzystał pęd swojego samochodu i momentalnie uderzył w bok Nissana, przywierając go do barierki.\n-Skurwielu! - Wrzasnął Kamil.\nO krok od śmierci. O krok od zwycięstwa.\nO krok od odzyskania imienia.\nHonda przecięła metę, pół długości przed Nissanem.\n-Ale jak to… tak po prostu? W ile dojechaliśmy?\n-Jakieś pięć minut\n-Ju…już? – Złapał się za głowę. Pociągnął za klamkę i wysiadł z samochodu, chwiejąc się i podpierając karoserii.\n-Do usług, twój UBER dowiózł Cię na miejsce.\nWydawało mu się, że się uśmiecha, lecz nie wiedział, czy to aby nie cień, rzucany przez jego włosy.\nWysiadł zza kierownicy i się rozciągnął. Czując swoisty niesmak.\nDocierało do niego, że rozwalił swój samochód\nNikodem przeszedł kilka metrów., upewniając się, że trzyma równowagę. Zachwiał się lekko i wstąpił na krawężnik. Oparł się o barierkę i wyrzucił z siebie cały dzisiejszy obiad.\nZa zakrętem, dwóch mężczyzn siedziało w schowanym pośród osiedlowych drzew samochodzie.\n-Co za dekiel w tej Prelude?\n-Jakiś koleś z Autogun…\n-To Ci od tej MR-2?\n-Tak... ale tylko ona się do tej pory ścigała.\n-Czyli nic poważnego. Ot… miejscowi szybcy i wściekli.\n-Czy nic… to nie byłbym taki pewien. Jak na jego wiek, jest zadziwiająco skuteczny.\n-Ale tylko on się ściga. Wystarczy, że wyzwiemy jego kolegów i skończy się ich przewaga w tabeli.\n-Jeżeli tak mówisz…\n-Jeszcze nie dziś, ale następny weekend będzie nasz.\nHonda stała w świetle reflektorów innych samochodów, ze wgniecionym zderzakiem, rozbitym prawym reflektorem, wgniecioną całą prawą stroną i praktycznie całą karoserią, pokrytą w rysach. Spod pękniętej maski wydobywał się zapach płynu chłodzącego. Sama chłodnica powoli umierała, wypuszczając więcej dymu, niż wydobyło się podczas wszystkich konklawe w historii.\nCzy ta ofiara była warta zwycięstwa? Zastanawiał się Nikodem. Samochód potrzebował solidnej opieki. Inaczej będzie trupem.\nRadosław siedział na klapie bagażnika i spoglądał w dół przełęczy, pokrytej gęstą mgłą. Nikodem oparł się o bok samochodu i zsunął na asfalt, jeszcze czując adrenalinę płynącą w żyłach, jak świeżą magmę.\n-Jutro będziesz wiedzieć.\n-To się wydaje… takie surrealistyczne. Wcale nie czuję, jakbym tu teraz był.\n-A gdzie jesteś?\n-Tam, w dolinie mgieł, szukając swojego miejsca… jakbym siedział przy stole pokerowym i grał z przeciwnikami, których drugie imię, to przypadek.\n-Przypadki chodzą po ludziach.\n-Chyba wypadki. – Poprawił go.\n-Przypadki też… gdyby nie przypadek, raczej by nas tu nie było.\n-A gdzie byśmy byli?\n-Tam, w dolinie mgieł. – Nawiązał. – Dosłownie i w przenośni.\nNikodem spojrzał na Radosława, który delikatnie odbijał stopy od barierki, jakby kopał piłkę.\n-Czy wyścigi są metaforą naszych żyć?\n-Wyścigi w jakiś sposób są życiem… czekamy na nie, przeżywając rzeczy, które dzieją się pomiędzy nimi. Jakbyśmy się cały czas przygotowywali na kolejne życie. Skoro tak jest, to dlaczego mamy nie iść na całego?\n-Tak się to miało skończyć? Dojść na samą górę, żeby potem znów spaść?\n-Taki… taki chyba jest urok downhill.\nKilkanaście godzin później, Radosław był z powrotem w swoim pokoju. Zaczął dzień z niczym. Mimo to skończył… stratny w dobra materialne, bogatszy w swoim sercu, które nadal wypełniała wszechobecna pustka.\nTo miejsce, w którym nie można się podrapać, było jego największym wrogiem.\nRozległo się ciche pukanie do drzwi. Radosław nie odpowiedział, lecz one i tak się otworzyły. Wszedł ojciec, bardzo małymi kroczkami. W jednej ręce trzymał swoją walizkę służbową, w drugiej wielką kopertę, zaadresowaną do jego syna.\n-Radek… to dla Ciebie. – Położył mu ją na stoliku.\nStał tak jeszcze przez chwilę, oczekując jego reakcji. Wiedział, że nie śpi.\nNie odwracał się.\n-Następny weekend mamy wolny. Planujemy z matką wyskoczyć w jakieś przyjemne miejsce… chcemy, żebyś jechał z nami.\nWydawało mu się, jakby chrząknął.\n-Przemyśl to, proszę.\nPostał jeszcze chwilę i się wycofał, zamykając za sobą drzwi.\nZaraz po tym, Radosław obrócił się i wstał. Wziął do ręki kopertę i już nawet bez czytania dedykacji, wiedział, że to od Alicji.\nCzuł jej zapach.\nWestchnął ciężko i ją otworzył. Nie zaglądał głębiej, wyjmując tylko list. Rozłożył kartkę i upewniwszy się, że nie pogrąży się we łzach, oparł o ścianę i położył ręce na skulonych kolanach.\n-Drogi Radosławie. Wybacz, że zrujnowałam Ci życie. Wybacz, że Ci wcześniej nie powiedziałam. Wybacz, że robię to teraz, w ten samolubny sposób.\n-… On był dla mnie jak brat, do którego coś czułam, lecz nie mogłam się zdobyć, żeby mu to powiedzieć. Był dla mnie po prostu rodziną. Kimś, kogo nie można zaprosić do łóżka. To byłoby nieetyczne jak kazirodztwo. Moja rodzina jest niezwykle skłócona, a ja żyłam przez większość czasu na garnuszku swojego ojca, który całkiem dobrze prosperuje w urzędzie miasta. Tak, jestem starsza od Ciebie, lecz nie przeszkadzało mi to. Nie czuję się dorosła, co poniekąd doprowadziło do mojej katastrofy, bo nie potraktowałam poważnie zaistniałej sytuacji. To najokropniejsza rzecz, jaka mogła mi się przydarzyć… i największe skurwysyństwo, jakie mogłam komuś zrobić. Ty, mimo że jesteś dużo młodszy, byłeś dużo bardziej męski i dorosły w swoich zachowaniach, niż większość moich rówieśników. Jesteś moim przeciwieństwem… jednocześnie kimś, w którym zdążyłam się zadurzyć.\nRadosław nie wytrzymał, puszczając łzy ze swoich oczu. Kartka zrobiła się mokra od potu, którym przeciekała jego skóra pod wpływem emocji.\n-Chciałabym, żeby było inaczej. Chciałabym, żebym mogła to naprawić, lecz wiem, że na nic się to nie zda. To wszystko będzie mnie nawiedzać do końca życia, jeżeli bym spróbowała… a odmowa mogłaby mnie zabić. Nie mogę, nie potrafię, jestem tchórzem. Przepraszam. Przepraszam najmocniej.\nZostawiam wszystko za sobą. Wyjeżdżam jutro do siostry, która studiuje w Pradze. Jeżeli chcesz, będę czekać w kawiarni obok dworca głównego, około dwudziestej, pół godziny przed odjazdem PolskiegoBusa. Tak… zostawiam nawet samochód. Zaczynam wszystko od nowa.\nJeżeli Cię nie będzie… cóż. Doskonale to zrozumiem. Wszystko ma swoje granice. Wiem o tym, Radosławie.\nDziękuję za ten wspaniały czas, jaki mi dałeś.\n-Czy to się dzieje naprawdę? – Pomyślał. – Dwudziesta… jutro. Mam chyba czas. – Położył kopertę obok siebie i schował twarz w swoich dłoniach, ciągając nosem i kaszląc, przed nadciągającym płaczem, mogącym go odwodnić w kilka minut.\n-Dwudziesta… jutro. – Powtórzył znowu. - … jutro.\nWziął do ręki kopertę i spojrzał na samą górę, szukając daty.\nI ją znalazł.\n-Dwudziesta… ju… dzisiaj… - W mgnieniu oka spojrzał na zegar. – Dziewiętnasta piętnaście… ja pierdole.\nW trymiga zeskoczył z łóżka i wyjął kluczyki do Hondy ze swojej kurtki.\nWtedy stanął jak wryty i przypomniał sobie, że Prelude była zniszczona.\n-O nie… nie, po prostu nie. To się nie dzieje naprawdę.\nZłapał za telefon i wystukał ten numer. Ten jedyny numer, ważniejszy, niż jakikolwiek inny, alarmowy.\n< SFX: Leslie Parrish – Save Me >\nNikodem obrócił się na drugi bok, kiedy wibracje w jego kieszeni stały się nie do zniesienia. Dziwaczny dzwonek w jego telefonie szybko przypomniał mu, kto się właśnie dobija. W końcu, z poirytowania wyjął telefon i spojrzał na wyświetlacz.\nCiszę zastąpiło coraz głośniejsze oddychanie.\n-K-kiedy…? W piętnaście minut?!\nOddychanie się nasiliło. Adrenalina, jak okropnie gorąca magma, zaczęła krążyć w jego żyłach.\nTrzy minuty później światło na skrzyżowaniu zmieniało się już z zielonego na żółte, praktycznie przechodząc w czerwone.\nW mgnieniu oka, skrzyżowanie przecięła pędząca Toyota.\nBudzik, informujący o przekroczeniu stu kilometrów na godzinę tykał bez przerwy, nawet na podniszczonych zakrętach, które prowadziły do Bielska. Na drogach, na których kiedyś ścigał się motocyklem.\nToyota przyśpieszała, przyśpieszała… i przyśpieszała.\nRidge Chaser - Akt 20\nRidge Chaser - Akt 21\nRidge Chaser - Akt 22\nRidge Chaser - Akt 23\nRidge Chaser - Akt 24\nRidge Chaser - Akt 25 - Ostatni\nMozartInAGoKart opublikował opowiadanie 11.07.2018 w kategorii przygoda i dramaty, użył 7872 słów i 46492 znaków, zaktualizował 12 lip 2018. Tagi: #przygoda #dramat #samochody #miłość #touge #drift #nastolatkowie