Dzień, w którym zadzwonił TEN telefon - Krótki Blog\nStrona główna Adopcja Dzień, w którym zadzwonił TEN telefon\nPamiętam wszystkie detale z fotograficzną dokładnością.\nByłam w pracy po spotkaniu, na którym podsumowywaliśmy olbrzymi projekt. Zacieraliśmy ręce do startu, pracowaliśmy nad tym od roku. Wróciłam do komputera, otworzyłam 3 ważne dokumenty, kiedy zabrzęczała komórka, wieszcząc początek porodu. Umówiliśmy się w ośrodku adopcyjnym, że z ważną wiadomością mają dzwonić do męża, bo ma lepsze warunki do rozmowy w pracy. Więc pewnie trzeba tylko donieść jakieś dokumenty – pomyślałam – ale wyszłam na korytarz. Na korytarzu też nie było jak porozmawiać, byli ludzie, byli jednak przypadkowi, wchodzili, wychodzili, mijali. Mogę odtworzyć teraz wszystkie twarze i wzór szarej wykładziny, w której szukałam odpowiednich słów.\n– Chcemy zaprosić was na wysłuchanie historii trzymiesiecznego chłopca. Nie będzie to łatwa historia – powiedziała nasza opiekunka z ośrodka.\nPrzestałam oddychać. Chciałam coś powiedzieć, ale powiedziałam tylko „Yyyyy, yyyy…”. Przez głowę przelatywały mi setki obrazków. Zagracony pokój dziecięcy, remont mieszkania, start wielkiego projektu, podróż w góry, zapytam męża, wykładzina w pracy, nie umiem zmieniać pieluch, niech pani zadzwoni jutro, oddychaj, zorza nad Islandią, zepsuta drukarka, jak wyglądają 3-miesięczne dzieci, kolorowy materiał na uszycie koszulki, pierogi od mamy, czy on jest zdrowy, wieczorem mają wpaść przyjaciele, musimy kupić odkurzacz, co to znaczy „trudna historia”, w domu zakwitły bromelie, o jakie ładne kwadraty na wykładzinie, a gdzie on teraz jest…\n– To jak, będziecie? – słyszę pytanie w słuchawce.\n– Yyyyy, yyyyy… Taaaak! – w końcu udało mi się wyartykułować pełną sylabę.\nZdecydowałam się na fizjologiczną szczerość.\n– Yyyy… nie mogę oddychać. Muszę… muszę policzyć do dziesięciu, chwila…\nDałam sobie czas, policzyłam. Na wykładzinie ułożyły się słowa.\n– Jestem podekscytowana… Dziękuję, że do nas zadzwoniliście – nie udało mi się nic mądrzejszego wydukać, pamiętam wszystkie kretyńskie formułki, które powiedziałam, a zwłaszcza, że przez większość rozmowy sapałam do słuchawki, bo brakowało mi tchu.\nNapisałam do męża SMS, że zadzwonię za 5 minut, niech znajdzie spokojne miejsce. Odebrał ostrożnie telefon, pełen troski, żeby mnie pocieszyć. Pomyślał, ze wyrzucili mnie z pracy.\n– Zaczęło się. Zaczęło się. Zadzwonili z ośrodka. Czeka na nas chłopiec.\nWróciłam do komputera w biurze z kamienną twarzą. Skończyłam uwagować trzy otwarte dokumenty („Nie mam uwag, bardzo dobrze” – wydałam opinię, bo wszystko stało się szklane, śliskie, oczy mi się nie zatrzymywały na niczym). Wyświetliłam w google zdjęcia 3-mięsiecznych niemowlaków. I wtedy, wtedy dopiero się rozpłakałam.\nPoprzedni wpisInstrukcja obsługi niemowlaka\nNastępny wpis„Synek się naprawił”\n8 marca, 2018 o 21:27\t4 lata temu\nTo mi przypomina uczucie, jak zrobiłam test ciążowy po crio. Nawet tu napisałam, Niebieska mi to kiedyś przypomniała, że sik był w naszym minicentrum handlowym, bo już nie mogłam.. i jak dostrzegłam ta druga kreskę, to jakby mnie zamurowało… No poprostu szok, niedowierzanie, poczucie, że to niemożliwe, czy to już, chyba się udało, czy się uda…. Raczej szok, jak wzruszenie i potem lęk…\n8 marca, 2018 o 22:05\t4 lata temu\nZorza nad Islandią.\nDokładnie to miałam przed oczami gdy odebrałam WTEDY tę wiadomość od Ciebie.\nNie Tobie jednej wówczas oczy łzawiły i głos się łamał.\n9 marca, 2018 o 00:24\t4 lata temu\nDziewczyny miałam się meldować co jakiś czas z dobrymi wiadomościami.\nI właśnie miałam wieczorem wstawić wpis, że jakoś się trzymamy, 31 tc skończony we wtorek i odliczamy upływ 32 tc i bardzo liczę, że on też się szczęśliwie skończy w dwupaku.\nI już trzymałam komórkę w ręku, gdy poczułam jakiś niepokój.\nWstałam i o 21:30, w dzień kobiet, stało się to co zwykle. Znowu doznałam tego znienawidzonego uczucia. Zaczęły ze mnie lecieć wody.\nTaki dostałam prezent – jestem w szpitalu.\nNajpierw leżałam na sali porodowej, podpięta długo do ktg.\nPobrano krew, wymazy, dostałam antybiotyk i sterydy na płuca.\nKrew poszła na badanie na cito, czy to nie przez jakieś zakażenie.\nOczywiście wyniki krwi bardzo ładne, crp niskie. Nawet hemoglobina śliczna.\nSkurcze się nie piszą, coś tam czasem niewielkiego czuję.\nPani doktor wyjęła pessar, bo przy odpływających wodach to zaproszenie dla bakterii.\nOczywiście to odpłynięcie wód to nie przez kłopoty z szyjką. Szyjka zamknięta, całkiem długa.\nTo po prostu moja klątwa i tyle.\nNiedawno przenieśli mnie na patologię. Mam wytrzymać jak najdłużej, przynajmniej tyle, żeby sterydy zadziałały.\nTeraz idę spać, niedługo druga dawka sterydów.\nBędę nadawać. Trzymajcie kciuki.\n9 marca, 2018 o 02:53\t4 lata temu\n9 marca, 2018 o 07:46\t4 lata temu\nAch Wężon tyle schodów przed Tobą… Kciuki trzymam oczywiście i myślami jestem z Tobą, z Wami.\n9 marca, 2018 o 07:51\t4 lata temu\nTrzymam tez kciuki kochana :-*\n9 marca, 2018 o 09:32\t4 lata temu\nMam nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Trzymam kciuki.\n9 marca, 2018 o 12:50\t4 lata temu\nWężon, jestem z Tobą myślami.\nTrzymaj się, musi być dobrze.\n9 marca, 2018 o 13:55\t4 lata temu\nWężon, trzymam kciuki mocno Moje bliźniaczki urodziły się w 32tc Dobrze będzie\n9 marca, 2018 o 15:11\t4 lata temu\nWężon, trzymajcie się. Trzymam kciuki z całych sił – razem z Olutkiem.\n9 marca, 2018 o 20:30\t4 lata temu\nWężon będzie dobrze! Moja Mia jest z 31tc. Będzie dobrze!\n11 marca, 2018 o 03:29\t4 lata temu\nWężon my także trzymamy mocno kciuki. Buziaki\n9 marca, 2018 o 06:22\t4 lata temu\nJa też nie mogłam złapać tchu… czytając ten wpis. Niesamowite.\nMy dopiero przed kwalifikacja na warsztaty i bardzo się obawiamy, bo na wizytacji w domu znów usłyszeliśmy jak ważne jest przerobienie straty i akceptacja niepłodności. Czujemy, że przez to mogą nas odrzucić.\n13 marca, 2018 o 10:19\t4 lata temu\nOlala, nie przejmuj się tym za bardzo – mi tez to wyszło w testach nawet a dziecko nam dali Oczywiście nie ma co podkreślać tematu ale jak wrzucisz trochę luzu to lepiej pójdzie.\n9 marca, 2018 o 07:43\t4 lata temu\nIza czekałam na ten wpis! To niesamowite że te szczegóły mogą nas tak interesować a jednak 🙂\nBardzo wzruszajacy post…\n9 marca, 2018 o 08:03\t4 lata temu\nAż łzy mi podeszły do oczu 🙂\nPamiętam pierwszy telefon, mniej więcej szok był podobny, gdy zobaczyłam na wyświetlaczu „Ośrodek Adopcyjny” (po 9 miesiącach od kwalifikacji) 🙂\n– Dzień dobry Pani Beato, z tej strony Ośrodek adopcyjny, może Pani rozmawiać? (oczywiście byłam w pracy)\n– Jasne że mogę, prawie zeszłam na zawał jak zobaczyłam, że to Wy dzwonicie.\n– Proszę nie umierać, Czarodziejowi potrzebni są oboje rodzice…\nMniej więcej tak to wyglądało u nas 🙂 tak się dowiedziałam że mamy Syna 🙂\nA dziś? wesoła trójka lata po chacie, chwilami sama nie dowierzam.\nCudowne, nowe chwile przed wami, pełne zaskoczeń, pewnie czasem strachów ale chwila moment i będzie tak jakby nigdy nie było nic przed :).\nŚciskam was i powracam do swoich wspomnień 🙂\n9 marca, 2018 o 15:10\t4 lata temu\nCzarodziejowa Mama, to emocje nie do opisania, ale zaraz i u mnie będzie Oli wisiał u nogi i domagał się kotleta 😀\n9 marca, 2018 o 08:34\t4 lata temu\nWzruszające Iza. Chwyta za serce. A ja już po oddaniu krwi, w południe wynik bety i wizyta u gina. Nie trzęsę się bardzo ze strachu, bo wczoraj zrobiłam coś za co należą mi się bęcki – test sikany 🙂 i wyszła druga kreska. Biorę to za dobrą wróżbę.\n9 marca, 2018 o 09:31\t4 lata temu\nA wiesz, że właśnie napisałam wpis o tym, kiedy do nas rok temu zadzwonił ten telefon i też opisałam w nim wszystkie szczegóły? Bo pamiętam WSZYSTKO! Czeka na publikację Jak sobie radzicie?\n9 marca, 2018 o 15:08\t4 lata temu\nPublikuj ten wpis Sonadora! Jestem ciekawa bardzo!! ja teraz jestem na etapie prządkowania wspomnień 🙂\n9 marca, 2018 o 11:39\t4 lata temu\nIza, czekałam na ten wpis, tak samo jak czekałam na informacje ze zostaliscie rodzicami. Aż mi się oczy zaszkliły.\nJa też pamiętam cały poranek po pozytywnym teście…pamietam z czym mąż zrobił bułki na śniadanie… I moje pierwsze ciążowe rozterki w tym dniu.. „Boże to jest surowy łosoś!! Przecież ja go nie mogę jeść”\nWezon. Tak jak już Ci pisałam! Trzymaj się dzielnie! Wszystko będzie dobrze! Pisz na bieżąco bo wszystkie siedzimy jak na szpilkach..\n9 marca, 2018 o 12:51\t4 lata temu\nDziewczyny, dzisiejsza beta potwierdziła ciążę: 10 dpt Blastka – 260 mIU/ml 🙂\n9 marca, 2018 o 15:07\t4 lata temu\n9 marca, 2018 o 17:40\t4 lata temu\n9 marca, 2018 o 16:24\t4 lata temu\nDziewczyny prośbą w kwestii imunologii. Nie mogę doszukać się postu o szczepienia z surowicy, a wiem że jest na pewno bo czytalam jakiś czas temu. Ja po wizycie u dr Pasnika i chce powspominać wasze doświadczenia. Dzieki\n10 marca, 2018 o 06:54\t4 lata temu\nNikki, tu chyba nikt się nie szczepil.\nMi niestety poprawa wyników nie pomogła. Strasznie skomplikowana ta immunologia.\n10 marca, 2018 o 09:49\t4 lata temu\nGaju przykro mi 🙁\n12 marca, 2018 o 13:11\t4 lata temu\nNikki my jeździliśmy z mężem na szczepienia limfocytami partnera do Łodzi. Skierował nas tam, w konkretne miejsce, immunolog w Krakowa. Pamiętam, że po trzecim szczepieniu wynik był wyższy, ale nie powalający, więc czwarte, i crio w ciągu 2 miesięcy. Wypadło nam w 40 urodziny męża – i chyba dostał najlepszy prezent urodzinowy, bo właśnie mija 20 tc :D.\nNie wiem, czy szczepienia są remedium na każde niepowodzenia, u nas pomogły. Być może nie bez znaczenie jest też to, że co 2 tygodnie mam kroplówkę z intralipidu – przy poprzednich transferach nigdy ich nie miałam.\n13 marca, 2018 o 15:45\t4 lata temu\nDzięki. Ja szukam, czytam narazie i pewnie się zdecydujemy\n10 marca, 2018 o 08:43\t4 lata temu\nJa byłam szczepiona limfocytami męża jeśli o to Ci chodzi. Aby wyprodukować przeciwciała blokujące przeciwciała przeciwplemnikowe 🙂 jeździłam do prof M do Łodzi. Miałam 3 doszczepiania co 2 tygodnie, później kontrolny wynik MLR, który wyniósł 45%- czyli niby ok, ale ciąży nadal nie było, więc kolejne doszczepiania, ogólnie było ich 7, w międzyczasie inseminacja, in-vitro i nic. Kasa się skończyła. Temat zamknięty.\n10 marca, 2018 o 09:51\t4 lata temu\nNatłok myśli, nie wiem na co się zdecydować. Na chwilę obecną waham się między zastrzyki enbrel, który czeka już w lodówce, a szczepieniami. Ja po wczorajszej wizycie chyba zaczynam się godzić że nie zostanę mama… Ale ostatnia szansę zamierzam wypróbować, nie wiem jeszcze tylko która……\n10 marca, 2018 o 16:26\t4 lata temu\nIlość wiesz gdzie można więcej wiedzy zasięgnąć na ten temat? Szukam i nawet na bocianie kiepsko…\n10 marca, 2018 o 19:23\t4 lata temu\nStąd czerpałam tylko : http://www.nasz-bocian.pl/phpbbforum/viewtopic.php&p=3427421\n10 marca, 2018 o 20:46\t4 lata temu\nNikki, poszukaj w komentarzach tu, coś powinno być http://krotkiblog.pl/category/badania-immunologiczne/\n9 marca, 2018 o 18:35\t4 lata temu\nIza, wymiatasz. Opisujesz życie i dobierasz słowa w taki sposób, że ja nie czytam, tylko oglądam film z Twoim udziałem. Pięknie obrazujesz. My z m jesteśmy po odwiedzinach pracownika z OA w naszym domu. Czekamy, aż ruszy kurs. Do Tego telefonu jeszcze nam daleko, ale raz nie możemy się doczekać, raz oblatuje nas strach..\n9 marca, 2018 o 19:44\t4 lata temu\nTo jesteśmy na podobnym etapie!\n9 marca, 2018 o 20:04\t4 lata temu\nOlala to dawaj koniecznie znać jak postępy u Was! Pozdrawiam ciepło!! 🙂\n9 marca, 2018 o 20:09\t4 lata temu\nOczywiście. W grupie raźniej. Decyzja o kwalifikacji na szkolenie ma być po świętach. Więc czekamy\n9 marca, 2018 o 18:37\t4 lata temu\nNiestety chyba rodzę. O 13 dostałam skurczy. Zgłosiłam to i położyli mnie na obserwację na salę porodową o 14.\nDostałam coś na wstrzymanie skurczy – mogą tylko jeden dać lek, bo większości, np. dobrze działającego atosibanu nie można, gdy odpływają wody.\nPomogło na chwilę. Od 18:00 mam skurcze co 5 minut, bardzo bolesne.\nSzyjka zgładzona, rozwarcie na palec.\nAle za wszelką cenę walczą o każdą minutę w brzuchu. O czas dla sterydów.\nJestem zmęczona, obolała. Mam dosyć.\n9 marca, 2018 o 18:52\t4 lata temu\nWężon, trzymajcie się obie, będzie pozytywne zakończenie, wierzę w to.\nTo jakiś cholerny dzień, u mnie beta<1,2.\n11 marca, 2018 o 06:38\t4 lata temu\nGaju, tak mi przykro. Tyle leczenia, czekania, nadzieji..\nPodchodzisz od razu do następnego?\n9 marca, 2018 o 18:59\t4 lata temu\nWezonku, trzymaj się kochana!! Ciężka noc przed Tobą! Mam nadzieję że skurcze miną, rozplyną się i wytrzymasz jak najdłużej.\n9 marca, 2018 o 19:45\t4 lata temu\nWezon kochanie, jestes bardzo dzielna. Zaciskam kciuki z calych sil, niech Gryzia poczeka jeszcze troszke! Wszystkie mysli z Toba :*\n9 marca, 2018 o 19:54\t4 lata temu\nWężoniku, trzymam mocno kciuki za dobre szczęśliwe rozwiązanie dla Ciebie i Gryzi.\n9 marca, 2018 o 20:32\t4 lata temu\nWężon doczytałam. Kciuki Zaciśnięte za Was dziewczyny!!!!\n9 marca, 2018 o 22:04\t4 lata temu\nWężon, trzymaj się! Jesteś już Mamą wcześniaka, znasz to, wiesz, że po strachu przychodzi czas na radość. Niech przyjdzie jak najprędzej.\n9 marca, 2018 o 19:08\t4 lata temu\nO rety, Wezon, trzymaj sie! Mysle o Tobie.\n9 marca, 2018 o 19:36\t4 lata temu\nWezon! Siły i zdrowia! Jestes dzielna!\n9 marca, 2018 o 20:00\t4 lata temu\nWężo. Kciuki i zdrowaśki za Was.\n9 marca, 2018 o 20:24\t4 lata temu\nChryste, Wężon… Wszystkie myśli śle do Ciebie! Trzymajcie sie i… wróć do nas z dobrymi wieściami. Czekamy na Ciebie, na Was…\n9 marca, 2018 o 20:29\t4 lata temu\nWężon !!!! Jesteśmy z Tobą!\nWężon!!! Myślami jestem z Wami, trzymajcie się dziewczyny\n9 marca, 2018 o 20:38\t4 lata temu\nWężon, powodzenia. Nie wiem, co napisać. Dobrze, że Gryzia jest dziewczyną, baby są silniejsze od początku.\n9 marca, 2018 o 21:16\t4 lata temu\nKurczę Wężon z jednej strony dobrze by było żebyś już mogła odsapnac po tych skurczach. A z drugiej strony niech Gryzia jak najdłużej siedzi w brzuchu!\n10 marca, 2018 o 06:30\t4 lata temu\nCo u naszej Wężonki? Ktoś coś wie?\n10 marca, 2018 o 06:58\t4 lata temu\nWężon, wysyłam ciepłe myśli\n10 marca, 2018 o 11:56\t4 lata temu\nWężon, Ty to jednak masz jakieś czarodziejskie zdolności, od początku przewidywałaś że tak to się skończy. Trzymam kciuki, żeby mała Gryzia się tu szybko na tym świecie odnalazła zdrowa i silna, jak mama! Trzymajcie się dziewczyny, czekamy na wieści.\n10 marca, 2018 o 11:57\t4 lata temu\nIza- piękny wpis. Zachowasz w pamięci ten dzień pewno do końca życia, choć teraz każdy pewnie piekniejszy od poprzedniego, w towarzystwie Olutka 🙂\n10 marca, 2018 o 15:55\t4 lata temu\nNapisz coś bo się bardzo martwię!\n10 marca, 2018 o 22:08\t4 lata temu\nDziewczyny urodziłam. To był jeden z najgorszych dni w moim życiu. Ale dajemy radę. Teraz padam z wrażenia i ze zmęczenia. Jutro wszystko opiszę.\nNa świecie jest Ariadna: 1500 g i 47 cm. Urodzona 9 marca o 21:45.\n10 marca, 2018 o 22:24\t4 lata temu\nWężon, gratulacje! Piękne, mityczne imię dla dzielnej dziewczynki 🙂\nWężon, udało się… 🙂 Po tylu latach 🙂\n10 marca, 2018 o 22:25\t4 lata temu\nDzielna, wspaniała kobieto, już po wszystkim :* zdrówka dla Maleńkiej\n10 marca, 2018 o 22:37\t4 lata temu\nGratulacje! Cieszę się, że wszystko w porządku. Trzymajcie się!\n10 marca, 2018 o 22:50\t4 lata temu\nGratulacje, Wężonie ! Czekałam z niecierpliwością na wieści.\nDużo siły dla Ciebie, zdrówka dla maluszka. Trzymajcie się tam, już pokazałyście że jesteście twarde kobitki, oby tak dalej . Buźki\n10 marca, 2018 o 23:03\t4 lata temu\nGratulacje! Odpoczywaj i jak tylko będziesz mogła to ucałuj córeczkę:)\n11 marca, 2018 o 02:30\t4 lata temu\nWitaj na świecie Marcowa Dziewczynko!\nWężon, gratulacje, szybko otrząśnij się z bólu, strachu i zmęczenia i bądź silna dla Twoich córek. Zaczyna się cudowna przygoda we czwórkę. Tyle lat. Jestem wzruszona.\n11 marca, 2018 o 03:50\t4 lata temu\nWężon gratulacje. Dużo zdrówka dla Ariadny i dla Ciebie\n11 marca, 2018 o 04:49\t4 lata temu\nGratulacje! Dużo sił i zdrowia dla was! :-*\n11 marca, 2018 o 08:52\t4 lata temu\nGratulacje Wężon! Wszystkiego dobrego dla Was.\n11 marca, 2018 o 10:03\t4 lata temu\nNiech będzie taką fajterką jak jej starsza siostra!\n11 marca, 2018 o 11:40\t4 lata temu\n11 marca, 2018 o 12:09\t4 lata temu\nWężon, gratulacje 🙂\n11 marca, 2018 o 20:59\t4 lata temu\nWężon ogromne gratulacje!!!!!\n12 marca, 2018 o 21:02\t4 lata temu\n18 marca, 2018 o 20:24\t4 lata temu\nWężon, gratulacje i zdróweczka dla małej. Jak sytuacja? Wszystko ok?\n10 marca, 2018 o 22:13\t4 lata temu\nWezon buziak dla maluszka i odpoczywaj\n10 marca, 2018 o 22:16\t4 lata temu\nIza, mam nadzieje, ze sie nie obrazisz za te mała prywatę ale dziewczyny, moze któraś akurat jest zainteresowana. Mam do sprzedaży mebelki dziecięce (komoda, regal, szafa) nowiutkie, nieużywane, szafa nawet nierozpakowana. Znanej firmy dziecięcej, szczegółowy na maila jesli ktoś zainteresowany. Moge sprzedać komplet dużo, dużo taniej. Jakby co odzywajcie sie. Wychodzi jeden mebel gratis:)\n11 marca, 2018 o 18:42\t4 lata temu\nSonia, sprzedawaj śmiało, nie obrażę sie 🙂\n10 marca, 2018 o 22:18\t4 lata temu\nA jakby ktoś pytał dlaczego to powiem szczerze, ze kupiliśmy impulsywnie a teraz podoba mi sie cos innego a te maz wczoraj przywiózł ze sklepu i jakos po remoncie pokoju nie pasują mi do wizji:)\n12 marca, 2018 o 23:33\t4 lata temu\nSonia pokazałam mężowi bo twierdził że wymyślam jak trzy razy zmieniłam w.kuchni blat\n11 marca, 2018 o 02:37\t4 lata temu\nIza, czytam i czytam nocą bezsenną i nieustannie się wzruszam do guli w gardle. Wspominam nasz październikowy świt, spotkanie po drugiej stronie brzucha. Wtedy też wszystko było takie wyraźne, nie wiedziałam, że można widzieć tak wyraźnie przez łzy.\n11 marca, 2018 o 02:46\t4 lata temu\nGaju! Doczytałam teraz. Bardzo mi przykro, znowu, do licha, mi przykro. Tyle już walczysz, to niesprawiedliwe. Jak się czujesz? Planujesz dalsze kroki?\n11 marca, 2018 o 09:03\t4 lata temu\nMamy jeszcze 5 zarodków, więc zrezygnować nie możemy.\nMyślałam, że znalezienie przyczyny, usunięcie jej coś da.\nJuż nawet żałuję, że zdecydowałam się na ten „kolejny raz”.\nI jeszcze kilka razy muszę przez to przejść.\n11 marca, 2018 o 09:42\t4 lata temu\nNie powiem Ci, że się uda. Nie wiem tego na pewno, choć bardzo, bardzo bym chciała. Może ten ostatni raz posłuży Ci, by nigdy nie żałować i nie myśleć co by było gdyby, a może dostarczysz nam tu wkrótce wzruszeń po smarki. Czekam na to.\n5 szans to dużo szans.\nKiedy brałam nasz szczęśliwy zarodek czułam zniechęcenie. Też odliczałam ile razy jeszcze będę musiała przez to przejść, choć ten był dopiero trzeci. Nie mogłam się wybudzić po narkozie, a kiedy to zrobiłam powiedziałam mężowi, że potrzebuje przerwy, no i faktycznie nie wracam po mrozaki od długich miesięcy.\nChcę by Twoja historia była jedną z tych, które się opowiada z oczami wilgotnymi od łez wzruszenia. Trzymam kciuki z całych sił.\n11 marca, 2018 o 21:48\t4 lata temu\nBardzo chciałabym napisać coś mądrego….bardzo Ci kibicuję i serce mi pęka :-/\nPS. Jeśli mogę zapytać (możliwe, że było to wspomniane i przeoczyłam) czy Twoje problemy hematologiczne to jakaś rodzinna przypadłość, coś co zaczęłaś badać, bo innym w rodzinie coś się działo czy coś co po prostu wyszło przy okazji starań? (naturalnie jeśli nie będziesz chciała odpowiadać na takie pytania, to luz)\n13 marca, 2018 o 20:23\t4 lata temu\nZouza, Niebieska, dzięki za Wasze słowa.\nHematologia zaczęła mi się psuć gdzieś koło 28 roku życia, anginy, zakażenia, afty, szpitale i w końcu okazało się, że mam dość poważną neutropenię, nie wiadomo skąd. Na szczęście jedyne objawy to częstsze zachorowania, ale da się z tym żyć. No i być może wczesna menopauza, ale nie wiem, czy jest to powiązane. Czytałam o związku neutropenia- niepłodność, więc coś jest na rzeczy. No i mam kompletnie zły profil cytokin, to się zapewne łączy – źle działający szpik…\n11 marca, 2018 o 05:33\t4 lata temu\nWężon! Kochana! Gratuluję z całego serca blogowa weteranko, wzruszyłam się bardzo. Gryzia dostała piękne niepospolite imię 🙂\nTrzymajcie sie, ucałuj Maleńką!\nDużo zdrowia Ariadno!\n11 marca, 2018 o 08:08\t4 lata temu\n11 marca, 2018 o 08:22\t4 lata temu\nWężon, no nie wierzę. Po mega trudnej nocy odpalam bloga i kawę i czytam sobie najpierw wpis Izy i kawa już słona.. A potem tadam tadam.. Kawa do zlewu. Nos czerwony. Czytam 3 razy bo nie dociera..\nJesteś po drugiej stronie Tęczy! Brawa Ariadna! Zuch Dziewucha! Brawa Mama! Jesteś na tym blogu dowodem na to, że trzeba próbować póki jest szansa. Ściskamy Was!\n11 marca, 2018 o 08:59\t4 lata temu\nWężoniku, córeczko, tak się cieszę!\nUparta Kobieto, dopięłaś swego 🙂\n11 marca, 2018 o 09:19\t4 lata temu\nWężon gratulacje! Zdrowia dla Was!\n11 marca, 2018 o 11:01\t4 lata temu\nWężonie i Ariadno (co za piękne imię) – trzymajcie sie dziewczyny. Obyście szybko wrociły do domu. Jestem wzruszona i zmartwiona zarazem – dzięki Twojemu uporowi i wytrwałości ten mały cud jest na świecie, i choć córeczka pojawiła się trochę za wcześnie mam nadzieje, że szybko nadrobi swoje wcześniactwo.\n11 marca, 2018 o 11:35\t4 lata temu\nWezon kochana, gratulacje! Niech córeczka zdorow rosnie! Obie jesteście bardzo dzielne. Całuski:)\n11 marca, 2018 o 12:29\t4 lata temu\nPo transferach bałam się robić sikaczy, od razu beta. I o nawet mąż sprawdzał. Za drugim razem jak powiedział 120, to myślałam że zemdleję- nogi jak z waty. ☺\nO drugą ciążę zaczęliśmy się starać szybko- syn miał 8 miesięcy. Udało się od razu- bez żadnych lekarskich wspomagaczy ☺ byliśmy w szoku. Ze 2 miesiące nie mogłam uwierzyć, że czekamy na drugie dzieciątko. W 4 miesiącu niestety znowu ugięły się kolana- tym razem wszystkim- u Malutkiego stwierdzili zespół Edwardsa\nWężon trzymaj się dzielnie. Zdrówka i siły dla Was obu\n11 marca, 2018 o 19:27\t4 lata temu\nMonia… Aż mi się wszystkie mięśnie spieły… Bardzo wam współczuję.. Co dalej??\n11 marca, 2018 o 21:42\t4 lata temu\nA co ma być? na pierworodnego czekaliśmy 7 lat. A teraz modlimy się o cud- aby Malutki dożył do porodu, a po porodzie żeby się okazało, że wady nie są duże i można je „załatwić” rehabilitacją.\n13 marca, 2018 o 20:56\t4 lata temu\nStrasznie mi przykro… Moja przyjaciółka zadzwoniła do mnie dziś po rehabilitacji swojego synka, żeby powiedzieć, że obok niej rechabilitowali chłopczyka 18 miesięcznego z porażeniem mózgowych, który normalnie biegał, skakał, filmowa i zaczynał mówić! Niesamowite! Mam nadzieję, że i Was też tak będzie, ściskam mocno.\n13 marca, 2018 o 20:59\t4 lata temu\nMiała być 'rehabilitacja’ i 'figlował’ 🙂\n11 marca, 2018 o 12:43\t4 lata temu\ninspirujesz mnie kochana;) Jestem na początku tego wszystkiego a już minęły 3 dobre lata.Przeczytałam twojego bloga w całości z polecania koleżanki .Widzę ze droga do macierzyństwa była bardzo wyboista ale z szczęśliwym finałem gratuluje. Też zaczęłam to spisywać bo to trochę łatwiej ale ulżyło mi że są jeszcze osoby w tym kraju które potrafią tak otwarcie opisywać swoje uczucia rozterki.\n11 marca, 2018 o 18:41\t4 lata temu\nCanticles, 3 lata to duzo. To są 3 lata nocy pełnych nadziei. Ja miałam kryzys po 2 latach starań, wtedy mniej więcej założyłam bloga – z podobnych pobudek jak Ty. nie poddawaj się – po prostu się nie poddawaj 🙂\n11 marca, 2018 o 17:52\t4 lata temu\nWezon gratulacje. Dajesz wiarę nam wszystkim, że warto walczyć. Niech córcia zdrowo rośnie\n11 marca, 2018 o 19:29\t4 lata temu\nWeżon! Trzymam za Was kciuki, mam nadzieję, że Malutka będzie szybko i zdrowo rosla:) trzymaj się Kochana:)\n11 marca, 2018 o 21:37\t4 lata temu\nDziękuję dziewczyny za wszystkie gratulacje i życzenia.\nPrzyszłam opowiedzieć, dlaczego to był jeden z gorszych dni w moim życiu i że niestety ta suka niepłodność tak łatwo nie odpuszcza.\nPo czwartkowym odejściu wód parę godzin było raczej spokojnie. Najpierw położyli mnie na sali porodowej, podpiętą do ktg. Oczywiście pobrali krew, wymazy. Nic niepokojącego się nie działo. Skurcze się nie pisały, ja też ich raczej nie czułam.\nPani doktor zdjęła pessar. Skomentowała, że szyjka 2,5 cm, zamknięta, jest dobrze i trzymamy jak najdłużej, żeby sterydy na płuca zadziałały. Około pierwszej w nocy w piątek trafiłam na salę patologii.\nNoc minęła jako tako, nie spałam dużo, ale nic mnie specjalnie nie niepokoiło.\nRanek też ok, dostałam antybiotyk, o 11:30 drugą dawkę sterydów, słoneczko grzało zza okna i przysnęłam. Około 13 obudził mnie nieprzyjemny skurcz. O 13:30 drugi i jakoś tak niespokojnie zaczęłam się czuć.\nNie zjadłam właśnie przyniesionego obiadu, tylko poszłam na dyżurkę zgłosić skurcze.\nZa chwilę zostałam zbadana. Okazało się, że szyjka ma ok. 1,5 cm i jest miękka.\nPoszłam po poduszkę, swoje rzeczy i przeniosłam się na salę porodową.\nTam o 14:00 podłączyli mnie do ktg, pod którym spędziłam najbliższe siedem godzin i podano leki powstrzymujące skurcze. Niestety, wszystkie najmocniejsze są wykluczone po odejściu wód. Dostałam dwie tabletki o 14:05, jedną o 14:35 i kolejną o 15:05. Następna miała być po 6 godzinach.\nPo tych pierwszych tabletkach skurcze zelżały i zrobiły się rzadsze. Między 14:30, a 16:30 były co godzinę.\nNiestety od 18:00 zaczęły się nasilać i pojawiać częściej. Do 19 z kawałkiem co ok. 10 minut.\nO 18:00 weszła nowa zmiana lekarzy. Jeden mnie zbadał i szyjka się zgładziła, rozwarcie na jeden palec. Poszłam jeszcze na usg, bo małej mocno przyspieszało tętno, ale wszystko z przepływami i w ogóle było ok.\nLekarz stwierdził, że może jeszcze da się trochę wytrzymać, każda godzina ważna, a jakby co to zacznę rodzić. Zestresowało mnie to i zapytałam, czy jak akcja szybko ruszy, to zdążą salę do cięcia przygotować. A on na to, czemu ma być cięcie? Bo pierwsze było, bo ciąża po długich staraniach i IVF, bo implant w kręgosłupie. Dobra, wpisał, że zalecane CC, ale czekamy ile się da. Dał jeszcze jedną tę tabletkę powstrzymującą, wcześniej niż powinien. Nic nie pomogło.\nPo 19:30 już ledwo wytrzymywałam te skurcze. Już prawie płakałam, że już te parę godzin w porodzie nie zrobi różnicy, a ja nie dam już rady.\nTym razem zbadała mnie taka młoda lekarka i stwierdziła, że bez zmian, rozwarcie na palec i czekamy. Że ja jestem jej pacjentką, ale dziecko też, i że ona zrobi wszystko dla naszego dobra, nawet jak teraz mi się wydaje, że robi mi na złość. I nie skieruje do cięcia, dopóki absolutnie nie będzie innego wyjścia.\nDostałam pompę z magnezem. Na neuroprotekcję dziecka, ale i dla wyhamowania skurczy.\nOkoło 21 myślałam, że już wyjdę z siebie. Czułam, że to już poważne skurcze, te przy których poroniłam bliźniaki bolały mniej, a teraz przeżywam je zupełnie bez sensu.\nRozryczałam się, że to niesprawiedliwe, inne sobie przychodzą i rodzą bez problemu, a ja tyle lat starań, bólu, strachu i nawet przed cesarką muszę cierpieć.\nZbadała mnie znowu, rozwarcie na trzy palce, poród ruszył. I pyta, czy rodzę sn.\nMówię, że nie, że wpisana cesarka i nie chcę. To tłumaczy mi, że to już skurcze parte, już szybko idzie, takie wcześniaki rodzą się dużo lżej, szybciej ze względu na wielkość i może nie warto teraz już iść na cięcie, lepiej spróbować naturalnie. Ale jestem po jednej cesarce, mogę wybrać rodzaj porodu.\nJeszcze trochę rozchlipana powiedziałam, że nie. Absolutnie cesarka i koniec. Jestem tak wyczerpana, że nie chcę mieć tych skurczy ani chwili dłużej.\nPoszła do tego drugiego lekarza po kwalifikację i załatwiła salę na 21:30. To jeszcze pół godziny, czyli kilka paskudnych skurczy. Przy okazji zaczęłam się bać, że są tak silne, że wepchną dziecko do kanału rodnego i będzie problem z jej wydobyciem.\nJarek wypełniał papiery i ankietę anestezjologiczną, a ja podpisywałam kiedy mogłam. Cały czas byłam przypięta do ktg i pompy z magnezem.\nOdpięli mnie w ostatniej chwili. Taka młoda anestezjolog pytała mnie po drodze na salę o uczulenia, typ znieczulenia itd. Powiedziałam, że muszę mieć ogólne ze względu na implant. Poszła do szefa, tego co miał mnie ciąć i zgodził się na ogólne. Głównej anestezjolog chyba się to nie podobało. Posadziła mnie na stole, pomacała i uznała, że ona to by mi się spróbowała wkłuć poniżej implantu, pod L5.\nJa chciałam już tylko przestać czuć te skurcze i nie być męczona dłużej, bo może jej się uda znieczulić, a może nie.\nUparłam się na ogólne.\nCewnik założyli od razu, generalnie zrobili wszystko co się da przed uśpieniem, żeby narkoza jak najkrócej działała na dziecko.\nTym razem usypianie nie było takie przyjemne jak zazwyczaj. Może inne leki dawali. Nie było takiego przyjemnego zawrotu głowy. Pani anestezjolog chyba postanowiła uprzykrzyć mi podjętą decyzję.\nTej młodszej kazała tak przyciskać maseczkę z tlenem, że aż mi ją w twarz wbiło, a przed samym zaśnięciem prawie mnie udusiła. Powiedziała, że będzie nieprzyjemne uczucie, ale przesadziła. Tak przycisnęła mi tchawicę nad obojczykami, pewnie, żeby ułatwić intubację, że do tej pory mam obolałe.\nPobudka też nie była miła i standardowa. Budzę się, widzę kafelki sali operacyjnej, brzuch boli, zimno, a wszyscy wokół mnie i się znęcają.\nTa anestezjolog z pianą na ustach niemal, że to niemożliwe, wyrwałam wkłucie, a teraz nie da się innego znaleźć, nie mam żył, tak być nie może, pół godziny już stracili..\nZa chwilę zajrzał zdziwiony lekarz, że ja jeszcze na stole.\nNa żywca już próbowały mi się wbić dwa razy w szyję, w dłonie, nadgarstki, nogi oglądały, ale nie było co próbować. W końcu po 40 minutach prób jakiś cieniutki wenflonik dał się zainstalować. I wreszcie mogłam dostać coś przeciwbólowego.\nNa korytarzu czekał Jarek. Powiedział, że strasznie długo byłam na bloku, jest już północ, a zaczęli przecież o 21:30.\nAriadna jest w dobrym stanie, oddycha na cpapie, nie potrzebuje respiratora, ale chyba jest jakiś problem z karmieniem, będą sprawdzać.\nZa chwilę przyszedł do mnie na salę, że raczej jest niedrożny przełyk, potrzebna będzie operacja, szukają miejsca w Instytucie Matki i Dziecka lub w centrum Zdrowia Dziecko. O 9 rano mają się dobijać, a wcześniej przyjdzie ktoś z neonatologii po zgody na transport i operację.\nRzeczywiście po 6 rano przyszła Pani doktor z papierami.\nMała ma wadę przełyku, nie można się dostać do żołądka, trzeba odsysać ślinę. Konieczna jest jak najszybsza operacja ratująca życie.\nZa trochę przyszła obejrzeć położnice ta młoda lekarka z porodowej, co mnie na sn chciała namówić. I mówi, oj, u Ciebie to była taka operacja, że dwa razy tyle czasu zajęła, łożysko było rzadko spotykane.\nNo to stwierdziłam, że to CC to jednak był dobry pomysł. A ona, że to był mega fart, życie mi to uratowało. Bo łożysko miałam dwupłatowe, z przyczepem błoniastym i powrastane w wielu miejscach w ściany macicy. Przy porodzie naturalnym gwarantowany masywny krwotok i pilna operacja dla ratowania życia. Może bym się nie obudziła wcale, a najprawdopodobniej bez macicy.\nDziecko też by mogło nie przeżyć.\nZnieczulenie ogólne też było jedyną słuszną decyzją. Godzinę mi usuwali to łożysko, było ciężko, nie wyobrażam sobie być tego świadomą.\nW sobotę o 14:00 Ariadna pojechała karetką na Kasprzaka. Operacja zaczęła się o 21:45, dobę po urodzeniu. Na szczęście zespolili ślepe końce przełyku, operacja okazała się standardowa.\nTeraz poleży przez parę dni w śpiączce, żeby czegoś nie naruszyć i zobaczymy co dalej.\nPech nas nie opuścił. Urodziłam większego wcześniaka, już półtora kilo, oddychała, miało nie być tak źle. To trafiła się rzadka wada wrodzona. Jakbym nawet jakimś cudem tym razem urodziła w terminie, to OION, strach, rozłąka, inkubator i respirator też by nas nie ominęły.\nCiężki mają początek te nasze dzieci.\nNie tak łatwo znaleźć się po drugiej stronie tęczy.\n11 marca, 2018 o 21:49\t4 lata temu\nBoże Wężon, kochana… to za dużo na jedną matkę. Za dużo 🙁 Tak Tobie, Wam współczuję. Oby najgorsze było już za Wami! Myślę o Was codziennie. Jakbyś potrzebowała czegokolwiek, dawaj znać o każdej porze. Mam na Kasprzaka dwa kroki.\n11 marca, 2018 o 22:06\t4 lata temu\nWężon! Jak dobrze że nie dałaś się lekarzom i zgodnie ze swoim przeczuciem dążyłas do cc w ogólnym znieczuleniu. Okropne przeżycia Ci zafundowała całą kadra lekarska 🙁\nPrzesyłam ciepłe myśli dla Maleńkiej by szybko dochodziła do siebie po operacji i jak najszybciej była z Wami!\nPrzytulam Cię mocno dzielna kobieto 🙂\n11 marca, 2018 o 22:31\t4 lata temu\nWężon aż nie wiem co napisać bardzo dużo tego jak na jedna osobę. Twoja córeczka to silna dziewczynka, mam nadzieje ze już za niedługo będziecie razem. Po operacji zostaje na Kasprzaka, czy wraca do szpitala w którym się urodziła? Moja Mia urodziła się w 31 tc, waga 1600 ale potrzebowała przez 2 dni respiratora ( miała cały czas swoje oddechy), później była maseczka.\n11 marca, 2018 o 22:54\t4 lata temu\nWężon jak na jedną osobę to limit nieszczęść i dziwnych zdarzeń już chyba wyczerpałaś do końca życia. Teraz trzeba być dobrej myśli i czekać na rozwój sytuacji! Przesyłam moc buziaków!\n12 marca, 2018 o 07:07\t4 lata temu\nGratuluję 🙂 Teraz będzie już tylko lepiej, dziewczynki to siłaczki 🙂\nMój synek jest z 32 hbd, poród na cito i też się okazało, że w brzuchy był syf. SN niemożliwy właśnie ze względu na przyczep błoniasty pępowiny oraz naczynia przodujące. USG takich rzeczy nie wykryło, niestety 🙁 Wszystkich studentów z kliniki zagonili, żeby sobie zajrzeli do mojego brzucha, bo to rzadkość 😉\nNasze dzieci mają trudniejszy start ale szybko nadganiają 🙂\n12 marca, 2018 o 16:00\t4 lata temu\nWężon, doświadczasz w swoim życiu skrajnych rzeczy – pecha i cudów. To teraz to cud. Wszyscy o Was myślą. Trzymajcie się.\n12 marca, 2018 o 19:04\t4 lata temu\nWężon, gratuluję Ci z całego serca. Jesteś bohaterką, walczyłaś jak lwica o to nowe życie. To, co przeszłaś w szpitalu to jakiś horror. Bardzo mnie Twój wpis poruszył, zresztą mam ciarki zawsze, gdy czytam o błoniastym… Ariadna to piękne imię, takie symboliczne. Życzę Wam obu dużo siły i spokoju. I tej tęczy nad głowami.\n18 marca, 2018 o 20:28\t4 lata temu\nTrzymajcie się dzielnie, lekko nie macie 🙁\nOby po trudnym początku było naprawdę tylko dobrze.\n12 marca, 2018 o 06:43\t4 lata temu\nWezon, dzielna, silna matko,\nDzięki Bogu że istnieje coś takiego jak instynkt macierzyński. Ja nie jestem lekarzem ale z tego co napisałaś to chyba dobrze ze Ariadna przyszła na świat wcześniej… Przyczep bloniasty już jednej wspaniałej mamie zabrał synka…\n12 marca, 2018 o 06:58\t4 lata temu\nWężon, jestem z Wani myślami. Ariadna jest silna, dacie obie radę! To po prostu złe pięknego początki. Dziwi mnie tylko jedno, skoro Malutka miała kłopot z przelykiem to nie powinna polykac prawidłowo wód. Czyli powinnaś miec wielowodzie. A nie pamiętam, byś o nim pisala. Ukochuje najmocniej jak potrafię\n12 marca, 2018 o 07:00\t4 lata temu\nWężon, gratulacje i dużo zdrowia dla Was!!! Tak mi przykro, że po raz kolejny Cię to spotkało. Dobrze, że byłaś twarda i nie zdecydowałaś się na sn, bo niewiadomo jak by to się skończyło…:( wierzę, że Malutka jest silna po mamie i da sobie radę, to mała Siłaczka, pamiętaj!\n12 marca, 2018 o 07:44\t4 lata temu\nWezon, masz intuicje jak stad do Antarktydy. Trzymam bardzo kciuki żeby wszystko\nbyło dobrze. Kurcze nie wiem czy u Was tez tak jest ale jak czegoś naprawdę pragnę i pre o to do przodu to owszem dostaje o co walczyłam ale zawsze muszę zapłacić wielki okup..\n12 marca, 2018 o 10:31\t4 lata temu\nIza, to musiały być ogromne emocje, takie jak 2 kreski na teście, albo jeszcze większe… Cudownie.\nWężon, dobrze, że najgorsze za Wami, mam nadzieję, że z córeczką będzie już OK i szybko do Ciebie wróci. Trzymam za Was kciuki. Było między nami 9 tygodni różnicy, a faktycznie jest między naszymi córeczkami 2 tygodnie z kawałkiem, jak to wszystko jest nieprzewidywalne, chociaż Ty przewidziałaś kurcze wcześniejszy poród… Kciuki!\n12 marca, 2018 o 11:05\t4 lata temu\nWężon, Ty jesteś heroską. Ty i Ariadna. Dużo, bardzo dużo zdrowia dla Was dziewczyny i dla całej Waszej rodzinki. Tak jak już któraś tu napisała- Ty chyba wyczerpałaś już limit kiepskich sytuacji do końca życia. Teraz już na pewno cała prosta przed Wami 🙂 W czwórkę! Pomimo, że takie komplikacje wystąpiły to jest cud, narodziła się Wasza długo wyczekiwana córeczka 🙂 Gratulacje!\n12 marca, 2018 o 12:15\t4 lata temu\nWężon, dużo sił dla Was!\nTo co opisałaś to jakiś hardcore, w głowie się nie mieści.\nJestem pewna że wyjdziecie z tego obronną ręką, z Twoją intuicją nie ma innej opcji.\n12 marca, 2018 o 13:25\t4 lata temu\nWężon gratulacje, i dużo zdrówka dla małej. Teraz będzie już tylko lepiej, musi być, istnieje przecież jakiś limit nieszczęść i zmartwień – jestem pewna, że już go wyczerpałaś.\nDawno nie zaglądałam, tyle tylko, żeby dostrzec, że Iza została pełnoetatową Mamą 🙂\nI u nas idzie ku lepszemu – mam nadzieję. Po 6 transferze jestem w 20 tc, dzieć rośnie ładnie, jest zdrów, ja też. Chuchamy i dmuchamy na siebie, żeby było jak najlepiej, I tylko sobie czasem myślę, ile lęków i niepokoju przeżywam przez to, co przeżyłam, co wszystkie przecież przeszłyśmy. Jak bardzo ta ciąża jest odarta z radości, podszyta lękiem. Jak bardzo jesteśmy świadome wszystkich możliwych zagrożeń, niepowodzeń, nieszczęść. Nie tak powinno się przeżywać te 9m-cy, ale i tak jestem wdzięczna losowi, że jest mi to dane 🙂\n12 marca, 2018 o 13:30\t4 lata temu\nSweetie dokładnie to samo czuję.. Niepłodność to wredna małpa, która mimo, że ją pokonałyśmy to czai się tam za plecami gdzieś przypominając o sobie i sprawiając, że czasem się zastanawiamy czy to nie zbyt piękne żeby było prawdziwe.. Ale jest nas coraz więcej 🙂\n12 marca, 2018 o 14:58\t4 lata temu\nSweetie super. Zniesiesz ten niepokój i tym razem urodzisz zdrowe dziecko.\nDobrze, że się odzywasz z dobrą wiadomością. Myślałam, że już rozważacie adopcję.\n12 marca, 2018 o 19:18\t4 lata temu\nSkończyliśmy kursy, dostaliśmy kwalifikację i w zasadzie czekaliśmy na telefon z OA. Ale w międzyczasie postanowiliśmy ostatni raz….. bo szkoda zostawić dwa zarodki tak po prostu….zafundowaliśmy sobie crio w dniu 40 urodzin męża 😀\nZe strachu, że znów coś nie zadziała, nie dzwoniłam jeszcze nawet powiedzieć w ośrodku, że wypadliśmy z kolejki. Taka ze mnie pietrucha.\n12 marca, 2018 o 15:24\t4 lata temu\nWężon, miałaś naprawdę niezawodna intuicję. Najważniejsze, że Ariadna już zoperowana, a ty wyszłaś z tego cało i zdrowo, choć poród z dramatycznym przebiegiem… Podziękuj waszemu aniołowi stróżowi. A Miśka wyjdzie z tego szukać, dzieciaki szybko się regenerują i mają naprawdę wielką siłę życia. Odpoczywajcie dziewczyny!!!\n13 marca, 2018 o 10:36\t4 lata temu\nWezon, dopiero doczytałam – jestem w szoku. I trzymam mocno kciuki za ciąg dalszy, już spokojny i radosny. Widać u Was tak jest, początek hardcore ale potem już będzie rodzinna sielanka ❤\n14 marca, 2018 o 08:44\t4 lata temu\nO rany Wężon, lubisz podgrzewać atmosferę. Gratulację. Dalisćie radę i teraz z każdym dniem będzie lepiej. Ściskamy kciuki by Ariadna jak najszybciej była w domu. Melduj w wolnych chwilach co z Wami. Sweetie powodzenia.\n13 czerwca, 2018 o 15:52\t3 lata temu\nWitam, weszłam na ten blog szukając informacji o scratchingu endometrium i dotarłam do informacji o adopcji. Kilkanaście lat temu zaczęliśmy walkę o dziecko, były in vitro itd i nic. Dwanaście lat temu adoptowaliśmy chłopca i oszaleliśmy ze szczęścia. Nie mam wątpliwości, że tak miało być. Teraz nasz syn już dorasta i zrobiło nam się żal, że już nie będzie małego dziecka w domu (tylko naburmuszony i oddalający się nastolatek) i podeszliśmy do in vitro. Pierwsze podejście nie udało się, teraz przygotowuję się do drugiego. Mam 45 lat 🙂\nIza, gratuluję decyzji o adopcji, to jest wielkie wyzwanie i wielka radość! Pozdrawiam, Zosia\n13 czerwca, 2018 o 16:25\t3 lata temu\nZosia, dzięki!!!! To prawda, że ze szczęścia można oszaleć! Ja chciałbym zatrzymać czas, tak mi dobrze. Powodzenia z IVF, jeszcze wszystko może się zdarzyć 😉


To, że kontakty duńsko-polskie były dobre to nie jest tajemnica, córka Mieszka I Świętosława (w źródłach imię Storrada) wydana została za króla Danii i Szwecji - Eryka Zwycięzcę. Tu pojawia sie też kwestia, dość znana, król Harald Sinozęby został przepędzony z tronu przez swego syna Swena Widłobrodego i schronił się pod opieką Mieszka I na Wolinie (Jomsborg) co niby omawia też Jomsvikingsaga, ale tu dokładnie nie pamiętam. Świętosława ponownie wyszła za mąż za Swena i była matką Knuta I Wielkiego. Ten "wnuk" Mieszka był królem Danii i Norwegii. Storrada/Świętosława ma kilka sag i jest uważana za "matkę królów północy" - ale to z przymróżeniem oka . Uważa się, że brat Świętosławy czyli Chrobry nawet dobrze współpracował z Duńczykami (tzn. z dworem duńskim) co też niejako potwierdza Jomsvikingsaga gdzie wymienia imię Chrobrego, ale pewności do końca nie ma.\nO tym jak daleko ta "współpraca dworów" była posunięta, źródła milczą. Niemniej należy tu powiedzieć, że "coś" za córkę musiał Mieszko I dostać - no i teraz pytanie, co mógł zaoferować Duńczyk?\nZ watku o Swietoslawie na tym forum wynika, ze wyszla po raz pierwszy za maz ok. 980 roku, po raz drugi w 996. Relacja o 3000 wojow powinna okreslac rok 965/6. Chyba, ze druzyne wikinska dostal juz za noworodka.\nPomorze gdanskie mialo nalezec do Polski w roku chrztu w 966r. Wydaje mi sie, ze jakiekolwiek pakty z Dunczykami i Wikingami osiadlymi na Pomorzu dotycza juz wczesniejszych czasow i byc moze wojen z Wieletami.\nKolobrzeg z sola musial byc niezla gratka w tamtych czasach ale nie ma zadnej pewnosci czy podlegal Mieszku. Tylko z linkow internetowych wynika, ze Mieszko mogl przylaczyc Kolobrzeg w 970 roku a na innych stronach pozniej przez Chrobrego.\nNa razie sie poddaje bo pozostaje mi tylko internet, ktoremu nie zawsze dowierzam.\nQUOTE(Władysław IV Waza @ 2/12/2005, 21:14)\nNigdy nie słyszałeś o mogiłach wikingów w Polsce?.\nSlyszalem tylko o grobach, ktore archeolodzy interpretuja jako groby wikingow.\nTo może oznaczać tylko dwie możliwości albo mieszko miał wikingów w drużynie albo sam był wikingiem a to była jego straż przyboczna.\nNie. Mieszko nie byl wikingiem, bo w przeciwnym razie zostalo by to zauwazone i odnotowane(jak np. w przypadku Ruryka). Obecnosc przedmiotow i broni skandynawskiej moze pochodzic z handlu lub wojny a wystepowanie podobnych inhumacji jest zrozumiale pamietajac ze chrzescianstwo dotarlo tu i tam mniej wiecej jednoczesnie (wczesniej zwloki palono).\nJakoś żaden z średniowiecznych kronikarzy nie odnotował miejsca chrztu mieszka czy to w\_g ciebie znaczy że mieszko się nie ochrzcił.\nNie, bo wszyscy kronikarze odnotowali ze sie ochrzcil. Odnotowali tez wielokrotnie i w detalach obecnosc wojownikow Slowianskich w Skandynawii - Natomiast nikt nie zauwazyl wikingow przy Mieszku - bo ich przy nim nie bylo.\nNr użytkownika: 9.295\nMieszko nie mógłby być Wikingiem, ponieważ gdyby ni był, na pewno odnotowano by to w kronikach. To, że na terenach polskich odnajdujemy przedmioty pochodzenia skandynawskiego nie moze o tym swiadczyc.\nA moze spojrzyjmy na to od wschodu a nie od zachodu:jest sporo przesłanek świadczacych o tym, że słowianie przywędrowali do Polski z terytorium dzisiejszej Ukrainy. Także Polanie odnotowani są w okolicach Kijowa. Może więc Mieszko przyprowadził spod założonego przez Rurykowiczów Kijowa kilku wikingów i stąd wzięła się jego drużyna oraz koligacje?\nJa jeszcze o Licicavikach. Otóż myślę że Widukind (notabene znalazłem tę nazwę w jego kronice dokładnie raz, więc Jarek J chyba przesadził )przeniósł nazwę plemienia zamieszkującego w okolicach Licykawy na wszystkich Polaków, co nie powinno dziwić; jeśli akceptuje się mianowanie Polaków Lachami.\nZatem nie ma powodu poszukiwać związku między Licicaviki a Lędzianie.\nDla mnie Lędzianie wzięli nazwę raczej od grodu Ląd (aczkolwiek warto by się przyjrzeć datowaniu tego grodziska.\nA jeszcze co się tyczy Wikingów: Geograf Bawarski nie wylicza Polan, choć wylicza wiele innych plemion. A o ile pamiętam powstał gdzieś ok. połowy IX wieku. Czy aby na pewno wtedy Polanie siedzieli w Wielkopolsce, a jeśli nie to skąd się wzięli? Możę jednak hipoteza podboju zewnętrznego nie jest taka abstrakcyjna. Kto w koncu powiedziła, że słowianie pojawili się na ziemiach polskich jako jedna fala osadnictwa?\nBrak wczesniejszych wzmianek o Polanach na Wielkopolsce to jeszcze nie powod zeby z Mieszka zrobic Warega. Mial powody zawrzec jakies sojusze z Wikingami na Pomorzu przeciwko Wieletom, mogl miec chrapke na sol, owczesne zloto i uzbrojeni wojowie tez by sie do tego przydali. Czyli sporo politycznych powodow aby szukac kontaktow z nimi. Niby dlaczego musialby byc Waregiem?\nDobra, może rzeczywiście nie musiał być wprost Waregiem i nieco odejdę od tematu: załóżmy że w połowie 9 wieku Polan w Wielkopolsce nie było (tutaj mogę się powołać tylko na Geografa Bawarskiego)\nRaczej nawet nie osobiście Mieszko ale któryś z jego przodków mógł przyprowadzić Polan spod Kijowa.\nPytanie tylko na ile ta osoba była inspirowana przez państwotwórczy wysilek Rurykowiczów? I prędzej w tym sensie (mniej genetycznym a bardziej mentalnym) ta osoba mogła być Wikingiem.\nMożna też postawić pytanie, od kiedy na Rusi wpływy wareskie przestały być zauważalne i kiedy potomkowie Waregów przestali sie identyfikować z Wikingami. Jednoznacznej odpowiedzi nie będzie; oczywiście to o napisałem to tylko jedna z wielu hipotez ale tak jakoś sobie pomyślałem\nBudowa grodow na Wielkopolsce to lata 20/30 czyli przed Mieszkiem. Zwolennicy teorii wczesniejszego obrzadku slowianskiego wygrzebali gdzies (ale nie wiem gdzie) informacje, ze w tych czasach, w Bizancjum przy chrzcie chlopcow scinano im wlosy. No i masz slowianskie postrzyzyny. Raczej Polska jakies podwaliny pierwszej panstwowosci w zachodnim stylu miala. Jesli juz to jakis przodek Mieszka, ktorego nam trudno bedzie znalezc mogl przybyc z Kijowa. Ale ktory to moglby byc liczac od konca?\nByc moze przypieczetowal sojusze z Wikingami osiadlymi w Polsce imieniem Dagomar. A moze ich jeszcze ochrzcil\nNr użytkownika: 8.094\nJa mam nawiązanie do Dagome Iudex w sensie,że Dagome może znaczyć\nalbo: imię Dagobert,albo z kolei Dago/me czyli ,,ja Wiking''\n"me" to tez lacina czy angielski? Wszystko jedno co to ma byc za imie. Bardziej mnie nurtuje kiedy przyjal takie imie i po co jesli go nie uzywal. Na chrzcie w 966? A po co mu takie nie slowianskie cos, zwano go przeciez Mescus, Mesco. Mozliwe, ze sprawa zahacza o Wikingow ale gdyby sam nim byl to Piast powinno sie jakos tlumaczyc po szwedzku lub dunsku a tu nic na ten temat.\nMyśle ze nie jest to prawdą .Jak by popatrzec w głąb historiito na to ze mieszko pochodził od słowian są duze dowody.Po pierwasz imię to jest przynajmniej na 80 % słowianskie.Po drugie imiona te towazysza cały czas w epoce średniowiecza polskim piastom a nie skandynawskich władcą lub jesli cieszyło się to imie nie tak wielką popularnoscia to myśle ze tylko niektórzy mało znani kupcy nosili te imiona.natomiast w polsce na początku jej istnienia jak dobrze wiemy imoina Mieszko i Bolsesław przysługiwało tylko władca i najwiekrzym dostojnika tak wiec wątpie by pierwszy polski wladca pochodzil ze sdandynawi.\nQUOTE(kubik93 @ 3/02/2006, 17:22)\n...wątpie by pierwszy polski wladca pochodzil ze sdandynawi.\nNie Ty jeden. Ten "wiking dwojga imion (Bjorn i Dagome)" urodzil sie w umyslach wikingo-entuzjastow. Tam tez sobie zyje i mieszka w "wikingowym" Truso, spedzajac wakacje w rownie "wikingowym" Wolinie.\nHistoria nie zna takiego wikinga ani takich wikingowych miast. Donosi natoniast o slowianskim Wolinie i pruskim Truso.\nZna takze polskiego krola, ktory we wszystkich zrodlach wystepuje jako MIESZKO lub MIECZYSLAW a tylko w jednym, niechlujnym streszczeniu nieistniejacego dokumentu wymieniony jest jako "DAGOME IUDEX" co w oryginale pewnie brzmialo mniej-wiecej "DAGO MEIUDEX" lub "DOGE MIUDEX" (ksiaze MIETEK).\nQUOTE(radziu_88 @ 25/12/2005, 21:16)\nRadziu kochaniutki, a w jakim to jezyku Dago zanczy wiking ?\nDago znaczy Jakub. Być może zatem Mieszko zabrał się z duńczykami na wyprawe do Al Andaluz i łupił Santiago de Compostela gdzie jest sanktuarium Sw. Dago/Jakuba. Miało to miejsce o ile pamiętam w 972 lub 973 roku. Czyżby to była przyczyna nieobecności Mieszka u Cesarza w Kwedlinburgu gdzie wysłał syna w zastępstwie? Szkoda że nikt nie badał źródeł z tamtego obszaru.\nMieszko łupiący Santiago de Compostela. Czy przechodzimy w dyskusji do fantasy. I jeszcze w związku ze złupienim nazwał się Jakubem - już po chrzcie.\nJa lubie czasem poczytać jakieś dzikie teorie ale jak mają jakąś podstawę. A tutaj...\nCo zaś do podobieństw nazw różnych plemion i tylko na tej podstawie wnioskować na temat szlaków wędrówek plemion słowiańskich. Spójrzcie na różnorodnych Serbów. Czasami podobieństwo nazw dwóch różnych plemion to przypadek. To że osiedle nazywało się Ostrów nie znaczy że ludność ma coś wspólnego z jakimś innym ostrowem kilkaset kilometrów dalej.


Poznaliśmy mistrzów Żor w pływaniu!\nW parku wodnym Aquarion rozegrane zostały XVIII Międzyszkolne Mistrzostwa Żor w Pływaniu, w których wzięli udział uczniowie szkół podstawowych z naszego miasta. Organizatorami zawodów byli Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji wraz ze Szkolnym Związkiem Sportowym i klubem pływackim UKS Salmo Żory.\nPodczas VIII Międzyszkolnych Mistrzostw Żor w Pływaniu zanotowano rekordową frekwencję, a w kilkunastu konkurencjach wystartowało w sumie około 350 uczniów. Zwycięzcy konkurencji indywidualnych otrzymali pamiątkowe medale oraz dyplomy. Pucharami nagrodzono także najlepsze szkoły. W klasyfikacji generalnej najlepsza okazała się Szkoła Podstawowa nr 17. Drugie miejsce zajęła Szkoła Podstawowa nr 3, a na najniższym stopniu podium uplasowała się Szkoła Podstawowa nr 13. Poniżej prezentujemy szczegółowe wyniki zawodów.\nI miejsce - Olga Dąbek - SP-3 - 30,38\nII miejsce - Alicja Kowal - SP 11 - 38,63\nI miejsce ex aequo - Oliwia Rusin - SP 5 - 22,15\n- Emilia Grzenia - SP 9 - 22,15\nSztafeta 4 x 50m st. dowolnym chłopców rocznik 2006-2007\nSztafeta 4 x 50m st. dowolnym dziewcząt rocznik 2006-2007\nIII miejsce - Bartłomiej Kempny - SP 9 - 41,66\nI miejsce - Jakub Śliwka - SP 17 - 35,28 -\n50m stylem motylkowym chłopców– rocznik 2004\n50m stylem motylkowym dziewcząt – rocznik 2004\nSztafeta 4 x 50m st. dowolnym chłopców rocznik 2004-2005\nSztafeta 4 x 50m st. dowolnym dziewcząt rocznik 2004-2005\nII miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 3 - 315 pkt. -\nIII miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 13 - 308 pkt. -\nIV miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 8 - 202 pkt. -\nV miejsce - Niepubliczna SMS - 154 pkt. -\nVI miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 11 - 140 pkt. -\nVII miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 9 - 138 pkt -\nVIII miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 6 - 123 pkt. -\nIX miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 15 - 91 pkt. -\nX miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 16 - 77 pkt. -\nXI miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 1 - 63 pkt. -\nXII miejsce - Szkoła Podstawowa Nr 5 - 49 pkt. -


Buty Dla Chłopca Na Wiosnę. Sandałki klapki tenisówki kalosze kozaki buty sportowe. Do biegania po szkolnych korytarzach albo po podwórku przydadzą się wygodne tenisówki. W okresie jesienno-zimowym wiosną i podczas deszczowego lata przydadzą się buty dla dzieci w których stopy pozostaną suche.\nbuty dla dziewczynek rozmiar 21 buty dla poczatkujacych biegaczy buty dla dzieci mrugala opinie buty dla dziewczynki emel roczki buty dla koni lubawa buty dla konia old mac buty dla dzieci blue city buty dla dzieci lasocki opinie\nFast Ship 2017 Zapatos De Primavera Verano De Los Ninos Del Muchacho Y De La Muchacha Zapatos Multicolores Zapatos Netos Dn33 Zapatos Primavera Zapatos Calzas\nPin On Ubranka Niemowlece Dla Chlopca\nSneakersy Dla Chlopca Primigi 5354411 Granat Rozm 24 In 2020 Baby Shoes Shoes Fashion\nNa początek zacznij od białych sneakersów chłopięcych które będą pasować zarówno do jeansów i bluzy jak i eleganckich chinosów i koszuli.\nButy dla chłopca na wiosnę Na rodzinne harce w parku lub weekendową wycieczkę wybierzcie buty sportowe dziecięce w odcieniu różu lub w kwiatowy print. Buty powinny być elastyczne lekkie z usztywnioną piętą i zapięciem które umożliwią dopasowanie buta do szerszej i węższej nogi. Rozsądne ceny i regularne promocje.\nNiezastąpione jako buty jesienne i wiosenne. Modne tanie i wygodne buty jesienne dla dziewczynek w sklepie internetowym z tanimi butami ButyRajpl. Buty chłopięce - Sprawdź na CCC online.\nSprawdź aktualne wyprzedaże promocje i zniżki w znanych polskich sklepach online. W eobuwie znajdziesz mnóstwo modeli markowego obuwia dla chłopca dzięki któremu stworzysz modne stylizacje. Najciekawsze propozycje butów dla dziecka które zaczyna chodzić znajdziesz na Domodi w dziale Buciki niemowlęce.\nWybierając dla małego chłopca buty na wiosnę poza doborem odpowiedniego rozmiaru zadbajmy o prawidłowy rozwój stopy. W sklepie Chillizetpl znajdziesz atrakcyjne niskie ceny - Buty chlopiece wiosna już od 799 zł. Starszaki uwielbiają być ciągle w ruchu dlatego podaruj swojemu dziecku wygodne sportowe obuwie idealne podczas codziennej aktywności.\nSzeroki wybór modeli i kolorów gwarantuje że każdy chłopiec znajdzie swoje ulubione buciki. Sprawdź naszą ofertę butów dla chłopców. Oferta Deichmann to nie tylko praktyczne buty dziecięce ale również wygodne pozwalające stopom prawidłowo się rozwijać.\nZobacz najnowszą kolekcję butów wiosennych dla chłopca. Sięgajmy po buty wytrzymałe oraz wygodne. Buty dla chłopców w rozmiarach 28-35.\nCopodenve Wiosna Jesien Kwiat Dzieci Chlopiec Buty Dziewczynki Buty Skorzane Obuwie Dzieciece Dla Malucha Dziewczyny Ma Childrens Shoes Boots Rubber Rain Boots\nOnly Us 7 49 New Spring Autumn Kids Led Shoes For Girl Boy Toddler Girls Sneakers Children Cart Zapatos Nike Para Ninos Zapatos Para Ninas Zapatillas De Ninas\nTrampki Dzieciece Funny Befado High Top Sneakers Shoes Sneakers\nButy Sportowe Befado Sneakers Nike Sneakers Nike Free\nTrzewik Chlopiec Dress Shoes Men Cole Haan Zerogrand Oxford Oxford Shoes\nCzarne Sportowe Buty Dzieciece Suzana Pl 038 Hoka Running Shoes Sport Shoes Shoes


Teksty jego autorstwa zamieszczone w wyborze pism "Bóg - wolność - własność"/Mirosław Dzielski - Odrodzenie ducha - budowa wolności\n.: Data publikacji 30-Lis-1999 :: Odsłon: 1863 :: Recenzja :: :: :.\nWybrane fragmenty pochodzą z: Odrodzenie ducha - budowa wolności, bezdebitowe Wydawnictwo Consensus: Warszawa 1982, s. 1-5, 10-14 i 32-33.\nFaktyczna delegalizacja "Solidarności" i cały splot wydarzeń związanych z ogłoszeniem przez WRON stanu wojennego stworzyły w całym kraju sytuację, w której współistnienie władzy\ni społeczeństwa stało się naprawdę trudne. Władza i społeczeństwo stoją dziś naprzeciw siebie jako dwie otwarcie wrogie i wyraźniej niż kiedykolwiek dotąd odczuwające swą własną identyczność i wzajemną odrębność siły. Mamy więc z jednej strony kadry zawodowych wojskowych, milicję, służbę bezpieczeństwa, aparat partyjny, administracyjny, wyższe kadry menedżerskie;\nz drugiej rozproszoną, ale organizującą się ponownie w podziemiu "Solidarność", Kościół i inne pomniejsze legalnie lub nielegalnie działające stowarzyszenia czy organizacje, jak na przykład w pierwszym przypadku Związek Literatów, w drugim KPN. Po tej drugiej stronie należy zapisać również ponownie znajdującą się w stanie rozproszenia i atomizacji zasadniczą substancję społeczną - miliony szeregowych tak zwanych szarych obywateli. Obywatele ci posiadają obecnie dojrzalszą niż przed dwoma laty świadomość społeczną i dlatego zdolni są do szybszego niż wówczas przełamywania własnej atomizacji i włączania się w konkretne działania społeczne, gdy takowe będą możliwe. Zapisując tę substancję po stronie sił społecznych należy wszelako uczynić zastrzeżenie, że ze względu na swoje niedookreślenie, na pewną, rzec by można, magmowatość zrozumiałą po latach ideologicznego prania mózgów i totalitarnego społecznego młyna, substancja ta stanowi biologiczny rezerwuar nie tylko dla sił zorganizowanego społeczeństwa, ale i dla władzy - przynajmniej potencjalnie.\nModele rzeczywistości społecznej\nPróba innej niż przez wyliczenie definicji obu obozów jest zapewne skazana na niepowodzenie. Żywy kosmos społeczny jest zbyt skomplikowany, aby tego rodzaju ambicji można było zadośćuczynić. Jeśli jednak definicje takie traktować nie jako wyczerpujące ujęcie zagadnienia, ale jako propozycje modeli, które pozwolą na pogłębienie rozumienia sytuacji bez pretensji do ogarnięcia w jednym, czy nawet w wielu modelach jej całości, warto tego rodzaju modele konstruować. Posiadają one bowiem pewną wspólną z metaforami cechę. Podobnie jak dobrą metaforę można eksploatować, budując za jej pomocą dalsze obrazy, tak\nz dobrego modelu można wydobyć ciekawe nieraz wnioski, bacząc oczywiście na ich zgodność z rozumem i doświadczeniem.\nZamierzam wspomnieć o czterech modelach będących rzutami magmowatego i rozmytego obrazu rzeczywistości, jaki jawi się przed naszymi oczami, na cztery różne siatki pojęciowe. Będą to: model klasowy, model kastowy, model ideologiczny i model dwunarodowy. Szerzej zajmę się jednak jedynie dwoma ostatnimi: ideologicznym i dwunarodowym. Posiadają one większy - jak sądzę - związek z rzeczywistością i dlatego są bardziej przydatne dla pragmatycznych celów, jakie sobie stawiam.\nUmysły ukategoryzowane po marksistowsku najchętniej posługują się modelem klasowym, utożsamiając go przy tym -\nz charakterystyczną dla marksistów teoriopoznawczą naiwnością - z rzeczywistością społeczną. Mówiło się więc w kręgach dawnej marksizującej opozycji demokratycznej o tym, że komunizm wytworzył własną klasę właścicieli środków produkcji, później pisano o właścicielach środków przymusu. Sądzę, że model ten jest po pierwsze - jak wszystkie produkty intelektualne marksizmu - raczej zwodniczy, to znaczy, że odrywa myślenie od rzeczywistości, po drugie, że jest do sytuacji kraju w tak zwanym "obozie socjalistycznym" nieodpowiedni, po trzecie wreszcie, że jest całkowicie już dziś jałowy i wyeksploatowany.\nDrugi model, którym czasem posługujemy się myśląc o sytuacji społeczno-politycznej naszego kraju, to model kastowy. Wedle niego komuniści stanowiliby odrębną od reszty społeczeństwa kastę o własnych obyczajach, niedostępną dla innych obywateli. Być może model taki nadawałby się do opisu państwa światowego, w którym komunizm ostatecznie zwyciężył i które nie posiada wrogów zewnętrznych. Dziś jednak państwo takie może być jedynie przedmiotem marzeń ideologów. Dziś komunizm jest nadal w fazie wypełniania swej misji (co, jak sądzą znawcy, przynależy do jego natury) i jako taki, jako walczący, musi stale czerpać świeże biologiczne siły ze społeczeństw, na których pasożytuje. Dlatego, jeżeli już ktoś musi mówić o kastach, powinien pamiętać o tym, iż po pierwsze komunistyczne kasty nie są zamknięte, zaś po drugie, że wypełniając swoją światową i społeczną misję muszą propagować ideologię, czego prawdziwa kasta czynić nie zechciałaby. Społeczeństwo kastowe powstaje w wyniku setki lat trwającej ewolucji przerywanej wojnami domowymi, najazdami obcych plemion, narodów itp. 37 lat historii PRL to za mało do ukształtowania się kast. Zresztą, generalnie rzecz ujmując, społeczeństwo realnego socjalizmu nie ma nigdzie w świecie więcej niż siedemdziesiąt lat. Z tego powodu trudno jest mówić o kastach - nawet w ZSRR.\nTrzeci model to model ideologiczny. Wielu teoretyków utożsamia go z rzeczywistością. Jest to model tak powszechnie znany, iż muszę prosić czytelnika o wybaczenie przypominając niektóre jego aspekty. Wedle tego modelu w państwie komunistycznym istnieje tak zwana nadrzeczywistość. Jest to sfera pojęć ideologicznych, które na ramionach rewolucji marksistowsko-leninowskiej zostały uniesione "w niebiosa" i tam spetryfikowane. Jest to sfera idei kategoryzujących myślenie ludzi żyjących pod słońcem komunizmu. Idee te są wprawdzie oderwane od społecznego konkretu i bytują w sferze abstrakcji, spełniają jednak w państwie komunistycznym społeczną i zgoła konkretną funkcję. W państwie komunistycznym deklaracja wiary w te idee jest warunkiem kariery, żonglerka tymi ideami stanowi istotę nauk społecznych, a faszerowanie nimi umysłów młodzieży - fundament edukacji. Może najważniejszą cechą komunistycznego wyznania wiary jest przeświadczenie, że pojęcia ideologiczne nadają się do opisu całej społecznej rzeczywistości i do wyznaczenia ostatecznych celów ewolucji społeczeństwa.\nTymczasem od dawna wiadomo, że dobra zbiorowego, sprawiedliwości społecznej czy praworządności socjalistycznej itp. nie da się nawet zdefiniować. Można natomiast z całą pewnością powiedzieć, że w imię tych mętnych idei państwo, które powstało dla ich realizacji, zwiększa nieustannie swoją potęgę, bezlitośnie uciskając obywateli i uniemożliwiając realizację zwykłego dobra, zwykłej sprawiedliwości, zwykłej praworządności itp. Ludzi sprawujących w państwie komunistycznym władzę w imię ideologii, a także tych, którzy im w sprawowaniu władzy pomagają, czerpiąc z tego tytułu korzyści, nazywa się zwykle strażnikami ideologii. Aby ta armia strażników mogła sprawnie funkcjonować, część z nich przynajmniej musi w ideologię wierzyć. Są wprawdzie pisarze polityczni, którzy sądzą, że może funkcjonować sprawnie tak zwana ideologia zimna, to znaczy taka, w imię której można - nie wierząc w nią - sprawować władzę. W moim przekonaniu taki pogląd jest błędny. Nie można utrzymać państwa bez grupy ludzi, którzy święcie wierzą w to, co jest tego państwa zasadą: w pieniądz, gdy zasadą są pieniądze, w majestat królewski, gdy zasadą jest majestat, w Boga, gdy wolność jest zasadą. Państwo totalitarne, w którym ideologia wystygła, musi - jeśli ideologii zostanie przeciwstawiona inna gorąca wiara - ewoluować w kierunku innej formacji ustrojowej albo zginąć\nw krwawym rewolucyjnym wybuchu.\nJest banałem stwierdzenie, że tą inną wiarą jest wiara w Boga. Marks twierdził, że religia jest abstrakcją "uniesioną przez człowieka w niebiosa" i "oderwaną od swego ziemskiego podłoża",\na jednocześnie spełniającą w ziemskiej rzeczywistości zgoła konkretne społeczno-polityczne zadania. Marks głosił, że abstrakcja ta nie posiada swojego przedmiotu - to znaczy realnie istniejącego bytu nadprzyrodzonego - i że służy jedynie nikczemnemu wyzyskowi proletariatu przez burżuazję i inne warstwy posiadające. Religia - to było jego znane powiedzenie - jest opium dla ludu. Jej zadanie to lud ogłupiać, odwracać jego uwagę od niedoli doczesnej, mamić oszukańczą nadzieją na pozadoczesną przyszłość. To, co Marks o religii pisze, odnosi się zupełnie nieźle, ale -\no ironio - nie do religii, ale właśnie do ideologii, którą krzewił. To właśnie ideologia jest matecznikiem złudzeń, w imię których zapędza się ludzi do niewolniczej pracy. To właśnie ideologia stawia człowiekowi zbiorowemu "pozaziemskie" cele, odwołując się do rzekomo doskonałej teorii całej rzeczywistości. Podstawowym błędem poznawczym myślenia ideologicznego jest pomieszanie porządku wiary z porządkiem wiedzy. Ludzie opętani przez ideologię wierzą, że wiedzą, jak należy urządzić świat, aby stał się dla ludzkości rajem. Aby ten raj przybliżyć, gotowi są posłużyć się w stosunku do innych ludzi siłą, działając wbrew ich woli i wbrew ich woli karmiąc ich własnymi mrzonkami.\nInaczej ma się rzecz z religią. Religia nie stawia człowiekowi zbiorowemu żadnych zadań. Nie rości sobie pretensji do objawiania jakiejkolwiek w ogóle, a tym bardziej ostatecznej teorii ziemskiej rzeczywistości. Nie proponuje żadnej metody realizacji raju na ziemi. Przedmiotem religii jest rzeczywistość nadprzyrodzona, która nie może być przedmiotem wiedzy, a jedynie przedmiotem wiary. Oddzielając przedmiot wiary od przedmiotu wiedzy, pozwala religia na zaspokojenie metafizycznych potrzeb człowieka, stanowiąc równocześnie ochronę przed degeneracją tych potrzeb polegającą na błędnym ulokowaniu instynktu metafizycznego\nw materialnej rzeczywistości, co charakteryzuje właśnie postawę ideologiczną. Innymi słowy religia postuluje porządek wartości nie z tego świata i proponuje osobie ludzkiej na ich tkance budować drogę do Królestwa Niebieskiego. Ideologia przeciwnie - postuluje możliwość zbudowania raju w granicach porządku przyrodzonego, którego jedyną tkanką są materia i siła, czyli bierność i przemoc.\nDzięki oddzieleniu porządku nadprzyrodzonego od porządku przyrodzonego pozwala religia na - nie obciążone balastem pojęć religijnych - badanie porządku siły. Badanie to ma swój dodatkowy napęd w imperatywach dobra i prawdy, które nie pochodząc ze świata przedmiotowego, są motorycznymi siłami poznania. Dlatego jedynie w społeczeństwach prawdziwie religijnych możliwy jest rozwój nauki. Ale nie tylko nauka w społeczeństwach religijnych się rozwija. Rozwijają się tam ogólniej postawy poznawcze, których motorami są - jak już pisałem - sumienie i potrzeba prawdy. W takich właśnie społeczeństwach możliwe staje się dostrzeżenie ludzkiej niedoli i stopniowe ulepszanie ludzkiego życia w tych wąskich granicach, w jakich jest to na ziemi możliwe.\nWprowadzenie opozycji: ideologia-religia, wydać się może wielu "niewierzącym" przeciwnikom ideologii niewłaściwe. Dla nich potrzeba kilku słów wyjaśnienia. Gdy przeciwstawiałem religię ideologii, myślałem nie tylko o pseudoreligijnym rodowodzie ideologii. Myślałem również o religii i ideologii w ich obecnym rozumieniu. Ale myślałem o religii żywej i o ideologii żywej. Duch religijny ożywiający społeczeństwo jest duchem dobra\ni prawdy. To, co w nim istotne, sprowadza się w gruncie rzeczy do postaw wyrażanych praktycznie, postaw wobec świata i wobec ludzi. Każdy człowiek, który szuka prawdy i dąży do dobra, czyli kieruje się w swoim postępowaniu potrzebą poznania prawdy\ni stara się czynić dobro, jest faktycznie, a nie teoretycznie ożywiony duchem religijnym - niezależnie od własnych wyobrażeń na swój temat. Wiara bowiem nie polega na przeświadczeniach, ale jest egzystencjalną zasadą naszych czynów. Nie da się dociec, kto ma rację - ludzie wierzący czy ateiści. To znaczy nie da się tego zagadnienia rozwiązać w drodze intelektualnych spekulacji. Jednak kwestię tę musi każdy człowiek rozwiązywać praktycznie, ponieważ żyje, żyjąc, działa, a działając, nieustannie dokonuje wyborów. Te wybory są wyborami wiary. Jeśli wierzy w dobro, będzie go szukać niezależnie od poglądów, które posiada. Jeśli wierzy w mamonę, władzę i inne podobne bożki, nie zmieni tej wiary najlepsza nawet religijna edukacja ani codzienne modły\nw kościele. Ten człowiek nie wierzy w Boga. Można tu dać przykłady nie tylko pojedynczych osób, ale całych nieledwie narodów opuszczonych przez ducha dobra i prawdy. Mam tu na myśli narody wyznające różnego rodzaju gnostyckie pseudoreligie, których przedstawiciele wierzą, że posiadają teorie całej ziemskiej i ponadziemskiej rzeczywistości; a tym samym przypisują sobie zdolność do "naukowego" przedstawiania zadań i przyszłości ludzkości w niebie i na ziemi. Mam tu na myśli również narody żyjące w warunkach, w których religia uległa degeneracji. W tego rodzaju społecznościach ateizm jest często jedyną możliwą formą wyrażania postawy prawdziwie religijnej i prawdziwie poznawczej.\nJak wiadomo, istnieje głębokie pokrewieństwo między gnostyczną pseudoreligią a ideologią polegające na pomyleniu porządku przyrodzonego z nadprzyrodzonym, a co za tym idzie - na koncepcji czynienia dobra za pomocą siły. Równie głębokie jest pokrewieństwo między religią rozumianą praktycznie, tzn. nakazującą jako podstawę duchowego rozwoju dążenie do dobra i do prawdy, a ateizmem na tych samych fundamentach opartym. Jeżeli bowiem duchowy rozwój człowieka jest przede wszystkim praktyczny, to poglądy metafizyczne mają w sprawach ducha drugorzędny charakter. Ateizm na fundamencie dobra i prawdy jest w takim ujęciu jedynie intelektualną tarczą człowieka uduchowionego, ale pozbawionego jasnych pojęć religijnych z powodu bytowania pod zdradliwym niebem idei ideologicznych lub pogańskich. Jest odrzuceniem szczudeł pseudowartości na rzecz heroicznej samotności. Przed takim ateizmem otwarte jest niebo idei istotnie religijnych i istotnie religijna nadzieja. Ateizm na fundamencie dobra i prawdy powstaje wtedy, gdy ideologicznie lub pseudoreligijnie ukategoryzowany umysł wyrywa się ze swojej pojęciowej niewoli. Jeśli umysłowi takiemu dostarczyć kategorii istotnie religijnych, które pozwolą mu jego duchowe potrzeby nazwać i opisać, przyjmie on religijną nadzieję jako sens własnej drogi. Od tej pory będzie ona w nim stale obecna.\nTo prawda, że u wielu ludzi nadzieja ta jest niewielka. Nie wolno jednak mierzyć religijności jednostek i społeczeństw jedynie natężeniem ich religijnej nadziei. Gdyby taka była miara ducha, gdyby taka była istota religii, wówczas najmakabryczniejsze monstra stałyby się bogami, a wielu ludziom zacnym i sprawiedliwym odebrana byłaby możliwość zbawienia. Na szczęście jest inaczej. Miernikiem religijności społeczeństwa, sprawdzianem mocy jego ducha jest obecność w jego świadomości, a przede wszystkim w jego praktycznym działaniu, dobra i prawdy. Ich obecność oznacza wrażliwość poznawczą, zdolność dostrzeżenia niedoli konkretnego, nieabstrakcyjnego człowieka, zdolność przyjmowania do wiadomości faktów. W społeczeństwie, w którym budzi się wiara, gaśnie fałszywy blask idei ideologicznych. Bledną one nawet w oczach samych strażników, aż wreszcie każdy nieledwie dostrzec w nich potrafi nicość, która zawsze była ich wynalazcą i materiałem.[…]\nMusimy teraz […] przedstawić czwarty i ostatni już model - model dwunarodowy. Muszę w tym miejscu zrobić istotne zastrzeżenie. Traktuję model dwunarodowy jako konstrukcję intelektualną dość słabo przystającą do rzeczywistości. Sądzę jednak, że niektóre aspekty tego modelu są pouczające i że w obecnym dynamicznym okresie historii, w którym trudno jest z tego, co się w naszym kraju dzieje, cokolwiek zrozumieć, model ten jest nie gorszą - jeśli nie lepszą - projekcją rzeczywistości niż model ideologiczny.\nJeśli przez naród rozumieć pewną wspólnotę interesów etnicznych, wyobrażeń, kultury, obyczajów itp., żyjącą na określonym terytorium i zakorzenioną w określonej tradycji, można traktować Polaków identyfikujących się z państwem, a więc milicję, partię, aparat bezpieczeństwa, aparat administracyjny i menedżerski, wojskowe kadry oficerskie i podoficerskie, aparat stronnictw sojuszniczych PZPR itd. - jako odrębny naród. Stanowisko takie wydać się może absurdalne, nie jest jednak w naszej historii niezwykłe. Przed rokiem 1939 wielu przeciwników sanacji uważało, że na terenie Polski żyją dwa narody: jeden, którego wyobraźnia, interesy, lojalność itp. każą mu się identyfikować z państwem - był to w uproszczeniu rzecz ujmując naród skupiający się wokół aparatu państwa - i drugi, definiujący się w opozycji do sanacyjnego państwa. To dopiero była przesada! Co prawda - dzięki tej przesadzie można było to i owo z rzeczywistości międzywojennej zrozumieć. […]\nSpory wpływ na narodową wyobraźnię polskich komunistów miało oddalenie się - poza horyzont jednostkowej pamięci - czasów międzywojennych. Stały się one dla nich mityczną krainą,\nw której poszukiwać dla siebie zaczęli wyimaginowanych korzeni. Gdyby nie wojna polsko-bolszewicka i niezmiennie złe stosunki między Polską międzywojenną a Rosją Radziecką wyobraźnia komunistów osiedliłaby się na tym lubym terenie już dawno. Jednak, jak na tak niekorzystne układy, postęp jest i tak niezły. Podobno Jaruzelski wyobraża sobie, że jest dzisiejszym Piłsudskim, a pomniejsi funkcjonariusze wojskowo-policyjni studiują pamiętniki sanacyjnych dygnitarzy, szukając w nich bratnich odczuć i uzasadnienia dla własnych rządów obecnie. Utożsamianie się z międzywojenną biurokracją poprawia im samopoczucie moralne, co rzeczywiście jest im potrzebne. Oczywiście taki stan rzeczy nie może podobać się przywódcom radzieckim\nz nieboszczykiem Susłowem na czele. Rosjanie woleliby z pewnością, aby władze w Warszawie nie kombinowały za wiele\nw tych swoich paliackich łepetynach. Rosjanie pragną, jak się wydaje, powrotu do rządów ideologii w naszym kraju. Jak się miał wyrazić przed samą śmiercią Susłow, nie można rządzić bagnetami, należy przywrócić siłę i autorytet partii. Oznacza to, że najważniejsze radzieckie władze partyjne pragnęłyby powrotu naszego kraju do takiego stanu, w którym sytuację opisywałby model ideologiczny, sytuacji, w której Polska w gruncie rzeczy jeszcze nigdy nie była. Tak myślą radzieccy przywódcy. Czy ich opinię podziela radziecki zespół wojskowo-policyjny, który i tam wydaje się mieć coraz większe znaczenie - nie wiadomo.\nPrzywrócenie rządów ideologii byłoby jednak w Polsce zadaniem niezwykle trudnym. Rewolucja, podczas której władza utraciła monopol informowania siebie i innych, dostarczyła do polskich głów takiej ilości autentycznej wiedzy o rzeczywistości, że trudno będzie odrobić te straty w ciągu jednego pokolenia. Rewolucja rozbiła partię, pozostawiając nie zmienionymi wojsko, milicję i bezpieczeństwo. Z partii odeszli ludzie, którzy liczyć mogli na realizację haseł, które głosiła ideologia, a przynajmniej wmawiać w siebie, że na realizację tych haseł liczą. Doszli oni do wniosku, że ich socjalistyczne ideały nie mają z ideologią nic wspólnego. Zostali ideologowie i ludzie, których struktura psychiczna i moralna każe im zawsze opowiadać się po stronie państwa, niezależnie od funkcji, jaką siła tego państwa spełnia. Bez ideowych socjalistów partia nie może funkcjonować. Ideologia nie może obejść się bez pasożytowania na szczerym idealizmie\ni wprowadzonej w błąd dobrej woli. Tak rozpoczęła się era bezpośredniej dominacji aparatu bezpieczeństwa, wojska i milicji. Organa te są nastawione ideologicznie. Są sługami siły, jej społeczną personifikacją. W związku z klęską ideologii coraz większą rolę we władzach zaczynają odgrywać ludzie, których myślenie odarte jest z mrzonek ideologicznych - oznaczać to może ewolucję w kierunku nieideologicznego modelu autorytarnego państwa.\nOczywiście milicja, służba bezpieczeństwa i wojsko potrzebują i poszukują legitymacji swojej władzy. Chwilowo zachłystują się czystą siłą, ale to się zmieni. Jeśli nie zdobędą innej legitymacji,\nz pewnością na powrót sięgną po uzasadnienie ideologiczne. Zwolennicy modelu ideologicznego sądzą nawet, że jest to pewne, tym bardziej, że generał Jaruzelski wydaje się mieć poważne w tym kierunku skłonności. Jednak trudno jest tego rodzaju pewność podzielać. Nie wiadomo, jak będzie rozwijać się sytuacja\nw Polsce i nie wiadomo, co uczynią następcy Breżniewa. Wiara\nw mechaniczny powrót ideologii oznacza przekonanie o tożsamości modelu ideologicznego z rzeczywistością, przekonanie mające u swego podłoża materialistyczną koncepcję rzeczywistości. Tymczasem rzeczywistość jest rzeczywistością samą w sobie,\nz której zjawiskami jedynie stykają nas nauki społeczne. Jako rzeczywistość sama w sobie wykracza ona poza wszelkie o niej wyobrażenia, a przede wszystkim otwarta jest na przestrzeń wiary. W tej przestrzeni należy rozpatrywać motywy wielu czynów ludzkich. Nie wszystkie one mogą być przedmiotowo pojęte, to znaczy nie wszystkie mogą być wytłumaczone w ramach porządku namiętności, naturalnych skłonności itp. Otwarcie metafizyczne człowieka, poszerzenie jego wymiarów poza przestrzeń,\nw której jest on tylko czynnym lub biernym przedmiotem działania siły, zawarte jest w koncepcji ludzkiej godności7. Człowiek godny to człowiek, który potrafi odmówić podporządkowania się sile czy to płynącej z władzy, czy to z innego, chociażby społecznego źródła, gdy tak każe mu głos sumienia. Takie przeciwstawienie się sile jest realizacją ludzkiej wolności. Postulat takiej wolności jest jedną z dwóch podstaw, na jakich opiera się chrześcijańska koncepcja ducha, drugą podstawą jest łaska. Czasy,\nw których Bóg budzi sumienia z uśpienia, są czasami pracy ducha. Gdy takie czasy nadchodzą, wszystkie naukowe wyliczenia dotyczące zachowania się społeczeństw tracą swoją prognostyczną ważność. Zachowanie społeczeństw wyznaczane jest przez tak wiele czynników, że jak wiadomo, niemożliwe jest naukowe przewidywanie przyszłości, nawet jeśli założyć, że w świecie nie działa żaden czynnik duchowy. Jeśli jednak wierzyć w jego działanie, wówczas można spodziewać się wielkich, przekraczających wyobrażenia wydarzeń.\nWierzę, że wynik walki z totalitaryzmem zależy od dwóch czynników: po pierwsze, od ingerencji czynnika nadprzyrodzonego, którego wyrazem jest łaska, po drugie - od natężenia naszej skierowanej ku dobru woli. Nauka Kościoła głosi, że samotna, pozbawiona wsparcia nieba wola nie zda się na nic. Jednak znaki wskazują, że wsparcie nieba nadeszło. Od nas zależy, jak je wykorzystamy. Stoi przed nami problem właściwego odczytania naszych powinności, odróżnienia tego, co jest pracą ducha, od tego, co taką pracą być się tylko wydaje, odróżnienie praktycznego obowiązku od żądz, marzeń i namiętności. Jest to zadanie poznawcze. Obok tego poznawczego zadania stoi przed nami inne, nie mniej ważne - zadanie wytrwałości, zadanie obudzenia w sobie woli mocy. Musimy zdobyć się na wysiłek sprzeciwienia się czynem krążącej po świecie opinii o Polakach jako o narodzie zapalającym się jedynie słomianym ogniem.\nJeśli trafnie odczytamy znaki i powinności, jeśli postępować będziemy po wytyczonej drodze stanowczo i nieugięcie, z całą pewnością wygramy bitwę z nieprzyjacielem, który będzie usiłował ponownie zawiesić sztandar ideologii na basztach swojego ponurego zamczyska. Nie mamy armat, ale w tej bitwie decydować będzie inny, niematerialny oręż.\nAle powróćmy do rozważania modelu dwunarodowego. Stan wojenny przyniósł dalszy postęp w kierunku narodowej izolacji ludzi władzy od reszty społeczeństwa. Po odejściu ideowych socjalistów pozostali w partii jedynie ludzie, dla których siła jest przedmiotem kultu, a co najmniej podziwu. Są to ludzie zapatrzeni jak w monstrancję w blask radzieckiej potęgi, swoista kasta żołnierzy imperium. W odruchu sprzeciwu wobec delegalizacji "Solidarności" społeczeństwo zaczęło traktować ich jak armię okupacyjną. Coraz częściej zaczęły się pojawiać symbole walki\nz okresu okupacji niemieckiej, co wskazywało, że wyobraźnia społeczna w coraz wyższym stopniu traktuje rzeczników imperium jak element wrogi etnicznie. Jeśli więc nawet nasza obecna władza nie jest odrębnym narodem - posiada wiele cech narodu in statu nascendi. Jest oczywiste, że model dwunarodowy nie jest modelem stabilnym. Jeśli więc opisuje obecną sytuację lepiej niż ideologiczny, jest to jedynie dowodem na wyjątkową płynność tej sytuacji. Będzie się ona nadal zmieniać. Jestem przekonany, że kierunek tych zmian również od nas zależy.\nOdejście socjalistów z partii stworzyło w niej nową sytuację. Utraciła ona swój jednorodny socjalistyczny charakter. Obecnie\no przynależności do partii, czy szerzej - o przynależności do aparatu władzy - nie decydują poglądy, ale wyłącznie interes grupowy. Są tam obecnie ludzie o liberalnych poglądach na gospodarkę - przeciwnicy ideologii i zwolennicy autorytarnej władzy opartej na sile zespołu wojskowo-milicyjnego, są też ideologowie. Przeciwko społeczeństwu polskiemu wystąpili wspólnie, ponieważ kierowali się wspólnym interesem narodowym. Ludzie ci zaczynają się kłócić, dopiero gdy jako całość czują się bezpieczni. Uważam, że podział między nimi jest niezwykle ważny dla przyszłości naszego kraju. Jeśli zwyciężą ideologowie, będzie to powrót do rządów nadrzeczywistości. Jeśli wygrają przeciwnicy ideologii, będzie to początek ewolucji w kierunku wolności. Podział na ideologów i ich przeciwników jest podziałem na otwartych i zakłamanych zwolenników kultu siły. Ideologowie czczą siłę, mieszając jej porządek z porządkiem wartości. Ich przeciwnicy po prostu w żadne wartości nie wierzą. Są cynikami, którzy lubiąc zresztą z reguły świat (w przeciwieństwie do ideologów), postanowili się w nim jak najlepiej urządzić. Cynicy uważają moralność za naiwność, ale do ideologii czują zdrowe obrzydzenie. Jeśli nie zagraża to zbytnio ich interesom, mogą postępować uczciwie. Można powiedzieć, że posiadają sumienie, ale wątłe i niezwykle roztropne. Podstawowym hasłem cyników jest realizm. Realizm ich usprawiedliwia i zapewnia im komfort psychiczny. Zwykle krytykuje się cyników za ich postawę i stawia niżej od ideologów pod względem moralnym. Jest to wielki\ni posiadający niemałe społeczne znaczenie błąd. Polega on na pomyleniu ideowości z moralnością. Ze społecznego punktu widzenia są cynicy niezwykle potrzebni, głównie dlatego, że nie myślą pojęciami ideologicznej nadrzeczywistości. Cynicy nie widzą żadnego dla siebie zagrożenia w religii. Przeciwnie ideologowie - widzą w religii nadrzeczywistość konkurencyjną do nieba własnych idei, są przeciwnikami poznania, myślą o rzeczywistości wedle pseudoreligijnych stereotypów.\nNiezrozumienie tych spraw leży u podstaw poważnych błędów, jakie popełnialiśmy i jakie gotowi jesteśmy popełniać nadal. Należy odróżnić ocenę moralną od oceny politycznej. Można nie pochwalać cyników (wszak trudno ich pochwalać), ale równocześnie poprzeć ich przeciw ideologom dla przeciwstawienia się zasadniczemu niebezpieczeństwu. Trzeba poprzeć cyników nie dla ich zadań, ale z powodów politycznych. Nie da się bowiem pokonać jednocześnie ideologii i rządzącego obecnie Polską uzbrojonego narodu "Spartiatów". Byłoby to możliwe jedynie w tym przypadku, gdyby "Heloci" posiadali siłę zbrojną wystarczającą do przegnania z kraju jego wewnętrznych i zewnętrznych zdobywców. Takiej siły nie posiadamy. Dlatego powinniśmy zadowolić się innym celem. Powinniśmy starać się przemienić "Spartiatów" - nawrócić ich na naszą wiarę chrześcijańską.\nDobrze rozumiem, że dla kogoś, kto pamięta przewinienia władzy w Polsce, takie zadanie może wydawać się mało realne,\na może nawet zabawne. Myślę, że muszę tę sprawę trochę bliżej przedstawić. Oczywiście nawrócenie "Sparty" nie oznacza bynajmniej tego, że poszczególni jej obywatele staną się bogobojnymi katolikami spędzającymi wieczory w kościele i rozpamiętującymi własne grzechy dla przyszłej poprawy. To nie o to chodzi. Nawrócenie "Sparty" polegać będzie na odrzuceniu przez nią ideologii. Odrzucenie ideologicznego ukategoryzowania umysłu oznaczać będzie otwarcie na wartości chrześcijańskie wspólne teraz dla obu zantagonizowanych narodów. Oznaczać będzie początek procesu przemian, którego skutki leżą poza widocznym dziś horyzontem politycznym. Nawrócenie "Spartiatów" oznacza odsunięcie od władzy ideologów. I znów może ktoś uważać, że tego rodzaju pomysł jest politycznie naiwny. W aparacie władzy stale ścierają się przeciwne stronnictwa, wynikiem tych starć jest zwykle sukces bezbarwnego i niewiele nadziei rokującego centrum. To prawda. Ale starcia przebiegają w określonej sytuacji społeczno-politycznej, wobec określonego stanu psychiki społeczeństwa. Od rozwoju tej sytuacji, od zmian w tej psychice zależy temat i kierunek walki o władzę. To, co dziś wydaje się niemożliwe, może stać się zupełnie prawdopodobne jutro. Warunkiem jest nieustępliwość w walce przeciwko ideologicznemu zniewoleniu. […]\nZauważyłem ostatnio z przyjemnością, że w "Sparcie" zaczyna się nasilać aktywność samopoznawcza, że podejmowane są próby sformułowania myśli państwowej nie opartej na ideologii. Próby te podejmowane są przez ludzi od lat oddanych reżimowi, którzy jednak dotychczas wegetowali raczej na jego peryferiach intelektualnych. Wydaje się, że ich kariery związane są ze stanem wojennym. Największą zaletą tego stanu jest obnażenie prawdy rządów mniejszości wbrew woli większości, obnażenie z taką siłą, że dla kogoś, kto nie jest szaleńcem, niemożliwe staje się dalsze ideologiczne samounicestwianie się. Dlatego z partii odeszli ideowi socjaliści. Nie byli w stanie dłużej się oszukiwać, zrozumieli, że pragną istnieć i że istnieć mogą jedynie poza partią. Po odejściu socjalistów z partii ton intelektualny zaczęli w niej nadawać ludzie wprawdzie szczerze władzy oddani, ale o formacji skrajnie prawicowej, jak na przykład Górnicki czy Koźniewski w Warszawie, a Łagowski w Krakowie. Nie mogę pojąć oburzenia moralnego, jakie otacza działalność intelektualną tych ludzi. Ci intelektualiści chcą przecież umożliwić naszemu wrogowi istnienie. Niechże im się więc szczęści w poszukiwaniu nieideologicznego uzasadnienia władzy "Spartiatów" w PRL. Gdy władza nie posiadająca mandatu ludu, zamiast dzięki ideologicznej legitymacji pod ten mandat się podszywać, szuka własnego uzasadnienia w myśli skrajnie prawicowej, należy jej tylko przyklasnąć. Dąży bowiem do samopoznania. Gdy Koźniewski do spółki z Łagowskim zdołają przekonać "Spartiatów", że dzięki generałowi ratują Polskę przed komunizmem, będzie to nowe uzasadnienie władzy, które otworzy przed naszym krajem drogę pokojowej ewolucji. Rozumiem doskonale, że niesłychane krętactwo i asekuranctwo naszej "nowej prawicy" może normalnego człowieka zdrowo zdenerwować. Powinien on jednak wtedy zażyć relanium i pomyśleć o tej prawicy rodowodzie i o jej obecnej sytuacji. To jasne, że Koźniewski czy Górnicki kręcą. Ale czymże jest to ich krętactwo w porównaniu z intelektualną odwagą, jaką wykazali, występując przeciwko najpotężniejszemu diabłu, jaki kiedykolwiek osiedlił się w sferze międzyludzkiej - przeciwko ideologowi. Dlatego zamiast otaczać ich wyłącznie pogardą, należy raczej sympatyzować z nimi w ciężkiej walce, jaka ich z pewnością czeka. Musimy dobrze zrozumieć, że zasługa tych intelektualistów polega nie na tym, że w ideologię nie wierzą, ale na tym, że przeciwko niej jawnie występują. Tylko jawne bowiem i masowe wystąpienia przeciwko ideologii mogą odebrać władzę w naszym kraju ideologicznej nadrzeczywistości. Jak już jednak pisałem, w sprawie ideologii nie wystarczy zwycięstwo pod Warszawą. Trwałość takiego zwycięstwa liczy się, jak wiemy, na dwadzieścia lat. Nam potrzeba zwycięstwa na dalekiej Ukrainie, na Litwie, w Rosji. I zgodnie z zasadami naszego chrześcijańskiego radykalizmu potrzeba nam zwycięstwa nie nad Rosjanami, a tym bardziej nie nad Litwinami czy Ukraińcami, ale nad strukturą, która nas wszystkich zniewala. I nie ma to być zwycięstwo Polaków, ale triumf chrześcijaństwa, braterstwa i miłości nad ideologią, wojną, rewolucją i nienawiścią. Dopiero taki triumf chrześcijaństwa w skali całego imperium otworzy bramy wolności również nad Wisłą. W tej walce każdy byt jest naszym sojusznikiem. Dlatego "nowa prawica", chociaż niewierna imperatywowi dobra, jest naszym sojusznikiem ze względu na swój stosunek do innej wartości chrześcijańskiej - do prawdy. Jej intelektualna odwaga jest pierwszym płomykiem jej istnienia. Należy życzyć sobie, aby to istnienie stało się początkiem istnienia "Sparty". "Sparta" musi bowiem zacząć istnieć, aby potrzebę istnienia "Helotów" zrozumieć i zaakceptować8.\nStrona wygenerowana w czasie 0,208793 sekund(y)


Strona główna » Gaz Łapy\nDomy oraz firmy przyłączone do sieci dystrybucyjnej Polskiej Spółki Gazownictwa, nazywani również jako odbiorcy mogą zmienić dostawcę gazu ziemnego. W takim przypadku nie ponoszą oni jakichkolwiek kosztów, a sam proces zmiany dostawcy zajmuje mniej więcej dwadzieścia jeden dni. Zmiana dostawcy gazu wymaga złożenia do dystrybutora odpowiedniego wniosku PZD (zgłoszenia zmiany sprzedawcy gazu) na przykład w punkcie gazowani, który jest później rozpatrywany przez nią. Wzór druku można znaleźć jest z kolei na portalu Polskiej Spółki Gazownictwa.\nGazy techniczne Łapy\nButle gazowe Łapy\nGaz płynny Łapy\nDostawcy gazu Łapy


Weterynarz w Jining - szpital dla zwierząt w - Inner Mongolia - Chińska Republika Ludowa\nWeterynarz w Jining\nweterynarz w Jining (Inner Mongolia)\nŻadne zwierzę nie powinno cierpieć urazu lub choroby, aby uzyskać pomoc dla swojego ulubionego zwierzaka jest dobrym weterynarz w Jining\nW VeterinBy można znaleźć weterynarz w Jining (Inner Mongolia) jeśli Twój pies potrzebuje żadnej pomocy medycznej. Weterynarz w Jining (Inner Mongolia) w którym można zaufać jest ten, kto wykonuje swoją pracę, bo kocha zwierzęta, nie dla pieniędzy.\nGdy znajdziesz dobrą weterynarz w Jining będą wiedzieć, że wszystkie zwierzęta, a instalacja będzie czysty i schludny rzeczą, która wykazuje wysoki poziom dumy i troski. Następnym razem trzeba jedną weterynarze w Jining można ufać lekarza weterynarii, jak te znajdujące się w VeterinBy.\nMożesz ufać weterynarz w Jining można znaleźć w VeterinBy jak pomóc zlokalizować weterynarze są uprawnione i godna zaufania.\nszpitale zwierząt wg kategorii (Inner Mongolia)\nNajlepszy weterynarz pobliżu Jining


Home > Rury i kształtki ciśnieniowe PVC>Rury ciśnieniowe PVC-u>PN 10>Rura ciśnieniowa z PVC-u PN-10 DN 63x3,0mm odcinek 3 m\n28,22 zł szt. netto Cena hurtowa\n31,35 zł szt. brutto Cena detaliczna\nNigdzie nie mogłem znaleźć redukcji wielostopniowej, dopiero jak wszedłem w internet znalazłem firmę WiPlast, która je ma. Kupiłem nie tylko tą redukcje ale wiele innych kształtek. Tak na prawdę gdybym zaopatrzył się w zwykłej hurtowni zapłacił bym 3 razy więcej. Polecam, bardzo dobry producent


Doda³: red Data: 2018-06-05 16:16:39 (czytane: 3610)\nParafia pw. Chrystusa Króla w Bi³goraju i Stowarzyszenie Jedno¶æ Ziemi Bi³gorajskiej organizuj± pielgrzymkê rowerow± z Bi³goraja na Jasn± Górê. W tym roku pielgrzymka bêdzie czê¶ci± XIII Ogólnopolskiej Pielgrzymki Rowerowej, która ma charakter gwia¼dzisty i w wyznaczonym dniu pielgrzymi rowerowi spotkaj± siê na Jasnej Górze.\nTegoroczna pielgrzymka z Bi³goraja wyruszy we wtorek 10 lipca, a przyjazd do Czêstochowy nast±pi w sobotê 14 lipca. Pielgrzymkê zakoñczy Msza ¶wiêta celebrowana na Jasnogórskich Wa³ach. -W tym roku obchodzimy 100 rocznicê odzyskania przez Polskê niepodleg³o¶ci i w zwi±zku z tym wydarzeniem jedziemy na Jasn± Górê, by podziêkowaæ za odzyskan± wolno¶æ. Chcemy podziêkowaæ Jasnogórskiej Pani za wielkich Polaków, za wszystkich ludzi, którzy nasz± wolno¶æ wywalczyli, którzy do wolno¶ci doprowadzili i którzy zagospodarowali Polskê po 123 latach niewoli. Chcemy tak¿e podziêkowaæ za obecnych polityków i samorz±dowców, którzy szanuj± i dbaj± o nasz± Ojczyznê - du¿± i ma³± i sprawiaj±, ¿e staje siê ona bogata i piêkna - zaznacza organizator Miros³aw Lipiñski.\nTrasa licz±ca blisko 360 km zosta³a tak wyznaczona i podzielona by pielgrzymka by³a ogólnodostêpna. Przejazd odbywa siê g³ównie drogami o niskim nasileniu ruchu, a krótkie etapy po 60 - 90 km sprawiaj±, ¿e w pielgrzymce mog± uczestniczyæ tak¿e mniej wprawieni rowerzy¶ci. Pielgrzymom towarzyszyæ bêdzie samochód transportowy z zapleczem technicznym, medycznym i gospodarczym. Liczymy na to, ¿e uda siê nam stworzyæ rodzinn± atmosferê. Pielgrzymka nasza nie bêdzie wy¶cigiem rowerowym czy nabijaniem kilometrów. Na trasie pielgrzymki poza prze¿yciami religijnymi chcemy, zgodnie z nauka Papie¿a Franciszka podziwiaæ piêkno przyrody i spotkanych na trasie zabytków.\nZapisy na pielgrzymkê przyjmowane bêd± pod telefonu 880 722 755 lub e-mail: lipinski@op.pl W zwi±zku z tym, ¿e w pielgrzymce uczestnicz±: studenci, niepracuj±cy uczniowie szkó³ - organizatorzy zapraszaj± tak¿e osoby, które chcia³yby finansowo wspomóc ich wyjazd.\nChêtnych zapraszamy do udzia³u. Ilo¶æ miejsc ograniczona.\nTagi: pielgrzymka rowerowa bi³goraj rowerem na jasna górê bi³gorajska pielgrzymka rowerowa


Ottawa Biplane Adventures (Kanada) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Ottawa Biplane Adventures\nAtrakcje w pobliżu obiektu Ottawa Biplane Adventures\nOttawa Biplane Adventures opinie\nNr 15 wśród 74 Wypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Ottawa\nRezydentny punkt widzenia\nDrogi turyście, Ten samolot leci nad głową wiele razy dziennie. Od maja do października głośno irytuje. Z poważaniem, Mieszkaniec\nNiesamowity lot z niesamowitym widokiem!\nW zeszły weekend odbyłem lot z Biplane Adventures z moim ojcem. Zostaliśmy mile powitani w muzeum lotnictwa, a po krótkim czasie spędzonym na podpisaniu zrzeczeń zostaliśmy eskortowani na zewnątrz do samolotu. Pilot był bardzo przyjazny, podobnie jak personel pomagający nam przygotować się. Sam lot był...niesamowicie płynny; start i lądowanie były lepsze niż wszystkie loty komercyjne, na których byłem. Mamy ładny widok na budynki Parlamentu, zanim powrócimy na asfalt krótko po 12 minutach. Zdecydowanie żałuję, że nie był dłuższy, i na pewno zrobiłby to ponownie!Więcej\nCóż za dreszczyk emocji latać w dwupłaszczyznie nad stolicą i rzeką Ottaw. Tylko żałuję, że nie było trochę dłużej. Warte każdego grosza na raz w życiu doświadczenie. Kolejne sprawdzenie z listy wiaderek! ! !\nDreszczowa jazda nad stolicą Kanady\nWielki lot z Muzeum Lotnictwa i Lotnictwa w Ottawie. Jest to niedrogi i doskonały sposób, aby zobaczyć Ottawę z góry. Zwiedzaj rzekę Gatineau i budynki parlamentu. Jest kilka zabawnych manewrów, kiedy pilot się odwraca. Koniecznie poświęć czas na obejrzenie muzeum przed lub po nim. Zameldowanie...odbywa się na tyłach muzeum i uważam, że wejście do muzeum jest bezpłatne.Więcej\nEkscytująca przygoda i wspaniałe widoki !!!\nJak wielu z was ta przygoda jest spełnieniem marzeń. Masz szansę latać nad Ottawą i rzeką w otwartym kabinie samolotu. Cena jest naprawdę atrakcyjna, a piloci są naprawdę świetni. Cały personel jest super przyjazny, a loty są na czas i dobrze zeskanowane. Naprawdę wspaniałe doświadczenie.\nŚwietne wyjątkowe doświadczenie\nWspaniała aktywność na bardzo ciepły dzień w Ottawie. Widoki są wspaniałe, a doświadczenie tak wyjątkowe. Nie jestem wielkim fanem małych samolotów, ale nie mogłem oprzeć się możliwości zobaczenia budynków Parlamentu w Ottawie i mojej dzielnicy z dwupłatowca.\nDużo zabawy w bezpieczny sposób\nTo doskonały biznes przygodowy i bardzo dobrze zarządzany. Personel na ziemi ma dobrą znajomość wszystkich rzeczy, a pilot dnia był profesjonalny i kompetentny\nDoskonały! Świetna zabawa w Ottawie.\nMój mąż i ja właśnie zrobiliśmy wycieczkę po rzece na naszą rocznicę. To było około 140 USD za 20 minut. . mają wiele różnych pakietów i jeśli sprawdzisz stronę, wydają się elastyczne, jeśli masz na myśli coś specjalnego. Są bardzo wydajne i przyjazne. Mnóstwo płatnych...miejsc parkingowych w muzeum. Wejdź do muzeum, kieruj się na prawy, tylny róg do swojego biura. Zapłać na miejscu. Visa, debet, gotówka. . znieść podpis i wyjść na taras widokowy. Wciągają cię i zapychają - nic zbyt skomplikowanego. Znajdowaliśmy się nad miastem w ciągu 10-15 minut. (Wyświetlaj 10-15 minut wcześniej, aby ułatwić poruszanie się) Miła intymna jazda! Nie idziecie do góry nogami, ale na pewno wciąż zabawnie dla nas, poszukiwaczy mocnych wrażeń; z boku na bok i zapętlanie się sprawi, że żołądek będzie wystarczająco odwracalny! A jeśli nie chcesz tego rodzaju jazdy, pilot rozmawia o tym, co chcesz przed lotem. Kamery, gopros są świetne, trzymaj się mocno:) Wszystkie torebki, torby itp. Można przechowywać w biurze. Możesz nosić tylko okulary przeciwsłoneczne lub nosić niesamowite klasyczne gogle, tak jak my! W nasz słoneczny, piękny dzień nie było nam zimno, ale zaleca się sweter. . Spadek to spektakularny czas, aby zobaczyć wspaniałe kolory i nasze piękne Miasto i Rzekę. Gorąco polecam to niesamowite, łatwe, raz na całe życie doświadczenie, które naprawdę potrzebujesz tylko około godziny. Idealne dla wszystkich grup wiekowych! Przeglądaj piękne muzeum, kiedy skończysz!Więcej\nTo było jedno z najbardziej zabawnych rzeczy jakie kiedykolwiek. To był idealny dzień. To jest trochę przerażające na początku, ale naprawdę przyjemny przez cały czas. Hotel oferuje wspaniałe widoki na miasto.\nNaprawdę fajne i dużo zabawy, szkoda że nie dłużej. . . . chcieliby być przez godzinę, nie 15 minutWięcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Greg R, Manager, Ottawa Biplane AdventuresOdpowiedź udzielona 23 lutego 2017\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Ottawa Biplane Adventures.


Vacation Club Polska, Wschodnia 18A , 78-100, Kołobrzeg\nVacationClub™ – Olympic Park Apartament A503 mieści się na 5. piętrze apartamentowca, który położony jest tuż przy promenadzie nadmorskiej w otoczeniu Ekoparku oraz zaledwie 150 m od morza. Lokal jest w pełni umeblowany i wyposażony. Apartament składa się z komfortowej sypialni z dużym łóżkiem małżeńskim, przestronnego salonu z rozkładaną sofą i z w pełni wyposażonym aneksem kuchennym oraz z dużej łazienki z prysznicem i pralką. Apartament posiada duży balkon oraz panoramiczne okna z pięknym widokiem na morze i zieloną okolicę uzdrowiska. Na miejscu do dyspozycji Gości jest telewizja oraz bezpłatny, bezprzewodowy Internet.\nDo dyspozycji naszych Gości jest nowoczesny aneks kuchenny z lodówką, kuchenką mikrofalową, zmywarką, ekspresem do kawy oraz kompletem naczyń i akcesoriami kuchennymi. Wszystko, co niezbędne aby samodzielnie przygotować posiłki i cieszyć się wspólnymi chwilami w gronie rodziny lub znajomych.\nGościom apartamentów VacationClub™, jako jedynym w całym hotelu, oferujemy bezpłatny dostęp do strefy SPA znajdującej się w Marine Hotel★★★★★ & Ultra Marine. Basen sportowy wyposażony jest w podwodny system do słuchania muzyki, a rekreacyjny w masaże ścienne, ławeczki i leżanki z masażem. Niezapomnianych wrażeń dostarcza tzw. hot tub z powietrznym gejzerem, a zewnętrzne jacuzzi, czynne cały rok, szybko stanie się hitem szczególnie zimowego wypoczynku. Nasi Goście mogą również korzystać z siłowni i Kids Clubu. Ponadto, za dodatkową opłatą, Goście VacationClub™ mogą korzystać z wypożyczalni rowerów, bowlingu i ricocheta, które dostępne są w Marine Hotel★★★★★ & Ultra Marine, a także z bogatej oferty zabiegów i masaży w hotelowym SPA.


Książki moja miłość - moja pasja czytelnicza: Rio Anaconda Wojciech Cejrowski\nPana Cejrowskiego miałam okazję spotkać osobiście, jeśli można tak nazwać spotkanie z tłumem osób czekających w kolejce po autograf na książce i Nim stojącym na bosaka przed stoiskiem z jego książkami w Gdańsku podczas przechadzki po tym pięknym mieście.\nJego poglądy na niektóre sprawy naszego życia są dla mnie rzeczą obcą i budzą mój żywy sprzeciw, jednakże jego książki zachwycają mnie.\nMa duże poczucie humoru, łatwość przekazywania opowieści i co najważniejsze opowieści te są ciekawe. W jego poprzedniej książce, którą miałam okazję też czytać "Gringo wśród dzikich plemion" troszkę irytowały mnie powtórzenia słowa "posłuchajcie", w tejże książce nie przeszkadzały mi one, albo też nie zwracałam tak bardzo na nie uwagi zaaferowana treścią.\nKsiążka opowiada o jednym z plemion zamieszkałych gdzieś na terenie dżungli i jego życiu, które raczej większości z nas nie będzie dane poznać na własne oczy.\nTutaj piszę o: 5.5, Cejrowski Wojciech, literatura podróży, Wydawnictwo Zysk i Spółka\nizusr 4 kwietnia 2010 18:22\nO, a u mnie ona właśnie czeka na przeczytanie :)\nAneta 4 kwietnia 2010 19:40\nizusr 5 kwietnia 2010 11:19\nTeż mam taką nadzieję, choć słyszałam, że niestety wypada słabiej niż Gringo, więc trochę się boję\nAneta 5 kwietnia 2010 15:14\nIle osób tyle zdań, jak dla mnie ta była lepsza :) bardziej bym powiedziała magiczna...a jak przeczytasz to będziesz wiedziała o co mi chodziło :)\nalicjamagdalena 17 kwietnia 2013 22:04\nOh ja to samo. Miałam okazję spotkać pana Wojtka we Wrocławiu na wykładzie. Zdjęcie z nim i autograf na książce, powoduje, że książkę od razu się lepiej czyta. Co prawda zaczęłam od Gringo, i jest rewelacyjna, ale po tę również na pewno sięgnę!