Mercedes Benz | O fabryce\nPierwsza w Polsce fabryka silników Mercedes-Benz jest zlokalizowana w położonej około 70 km na zachód od Wrocławia w gminie Jawor, na terenie Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zakład, w ramach nowo powstałej spółki Mercedes-Benz Manufacturing Polska, będzie produkował czterocylindrowe silniki benzynowe i wysokoprężne do samochodów osobowych Mercedes-Benz. Nowoczesna fabryka będzie połączeniem najwyższych standardów branży motoryzacyjnej z ideą „Przemysł 4.0“, a jej uruchomienie pozwoli na zwiększenie zdolności produkcyjnych koncernu w Europie Wschodniej oraz elastyczności i efektywności globalnej sieci produkcyjnej Mercedes-Benz. Prace budowlane rozpoczęły się w 2017 roku, a uruchomienie nowoczesnego zakładu w Jaworze zaplanowane jest na koniec 2019 roku.\nWartość inwestycji koncernu Daimler AG w Jaworze to około 500 mln euro, czyli ponad 2 mld zł. Uruchomienie tak nowoczesnego zakładu to jednak nie tylko inwestycja w jego budowę. Fabryka w Jaworze to również możliwość stworzenia blisko 1000 nowych, wysoko wykwalifikowanych miejsc prac, z których każde wygeneruje dodatkowe miejsca pracy u kooperantów, poddostawców i usługodawców w regionie. Firma prowadzi również szereg działań edukacyjnych dla uczniów i nauczycieli z regionu, mających na celu pomoc w podnoszeniu kwalifikacji absolwentów szkół technicznych. Oferowane przez koncern szkolenia przyszłych polskich pracowników przez wykwalifikowanych ekspertów z Niemiec pozwolą na transfer umiejętności i wiedzy na temat innowacji technologicznych i organizacyjnych oraz nowoczesnych metod zarządzania, przyczyniając się do dalszego wzrostu produktywności gospodarki regionu.\n31 maja na dachu jaworskiej Fabryki zamontowano gwiazdę Mercedesa. Poniżej fotorelacja i film z wydarzenia.\nBlisko 300 kobiet wzięło udział w Dniu Otwartym dla Kobiet, który zorganizowała spółka Mercedes-Benz Manufacturing Poland. Program wydarzenia został pomyślany tak, aby uczestniczki mogły spojrzeć na swoje kompetencje i umiejętności z szerszej perspektywy, przekonać się, że motoryzacja to bardzo kobieca […]\nCo łączy Warszawę, Sosnowiec, Pragę, Komorniki, dwa miasta w Kalifornii i Jawor? Wspólna ulica 🙂 7 marca w Jaworze odbyło się uroczyste otwarcie ulicy Gottlieba Daimlera. Po gruntownej przebudowie oddano do użytku ul. Cukrowniczą, a jeden z jej odcinków nosi […]\nPracę w koncernie Daimler rozpoczął w 2009 roku. Zaczynał jako stażysta w dziale planowania logistyki, gdzie realizował zadania dla fabryk: silników w Untertürkheim, samochodów w Sindelfingen i ciężarówek w Saltillo w Meksyku. W 2015 roku objął pierwsze stanowisko kierownicze jako szef kontroli w fabryce Untertürkheim. W ostatnim czasie był odpowiedzialny za planowanie produkcji skrzyń biegów dla zakładów Mercedesa w Stuttgarcie w Niemczech i Sebes w Rumunii\nJest absolwentem Inżynierii Przemysłowej i Zarządzania na Berlińskim Uniwersytecie Technicznym. W 2012 roku rozpoczął karierę w firmie Daimler w ramach programu dla stażystów, obejmującego pracę w fabryce samochodów Sindelfingen (Niemcy), fabryce skrzyni biegów w Hedelfingen (Niemcy), fabryce samochodów ciężarowych w Wörth (Niemcy) i fabryce silników w Pekinie (Chiny). Przed rozpoczęciem pracy w Mercedes-Benz Manufacturing Poland był odpowiedzialny zakup technologii do linii produkcyjnych skrzyni biegów.\nSwoją karierę w koncernie Daimler AG rozpoczął w 2001 roku, łącząc pracę oraz studia na kierunku inżynierii napędowej. Początkowo w dziale obsługi posprzedażowej, zajmując się głównie napędami alternatywnymi. Międzynarodowe doświadczenie zdobył dzięki pracy w węgierskiej fabryce Kecskemet, Mercedes-Benz Manufacturing Hungary Kft. gdzie koordynował zarządzanie projektami. W 2012 roku objął pierwsze stanowisko kierownicze – dział produkcji skrzyń biegów w fabryce w Hedelfingen (Niemcy). Od 2017 roku jest odpowiedzialny za dział jakości w Mercedes-Benz Manufacturing Poland w Jaworze.


„Klub rozwodników” czyli zdrada oczami faceta – tego przegapić nie można! - Oh!me - Magazyn dla kobiet\n„Klub rozwodników” czyli zdrada oczami faceta – tego przegapić nie można!\nPo pięciu latach małżeństwa Ben jest nadal szalenie zakochany w swojej żonie. Ale świat mu się zawali, gdy pewnego dnia publicznie odkryje, że jest zdradzany. Upokorzony i załamany próbuje się jakoś pozbierać i wtedy spotyka dawnego kumpla – Patricka. Ten jest rozwiedziony i w pełni korzysta z odzyskanej wolności. Proponuje Benowi, by z nim zamieszkał. Wkrótce dołączają do nich kolejni rozwodnicy. Impreza się rozkręca, a rozbawieni czterdziestolatkowie… ustalają pierwszą zasadę „Klubu rozwodników”.\nDotkliwie poturbowany przez życie małżeńskie, zdradzony przez swoją ukochaną żonę, Ben odzyskuje wolność, ale nie bardzo wie, co z nią zrobić. Najchętniej mazałby się w kącie i rozgrzebywał resztki swojego złamanego serca. Na szczęście może liczyć na dawnego kumpla Patricka, dla którego rozwód to istna ucieczka z Alcatraz! Dopiero teraz czuje, że żyje i tego samego zamierza nauczyć Bena. Założony przez nich Klub Rozwodników, to miejsce niekończącej się balangi, gdzie króluje wolna miłość, a długość trwania związku liczy się w godzinach, a nie w latach. Ben okazuje się pojętnym uczniem, a odzyskaną radość życia podkreśla kolejnymi skandalicznymi wybrykami. Jednak, gdy pozna pewną uroczą Marion okaże się, że w sercu wciąż jest niepoprawnym romantykiem. I wszystko wskazywałoby na to, że znów szczęśliwie ułoży sobie życie… ale od czego ma się przyjaciół!?\nPełna błyskotliwie niepoprawnego humoru komedia o tym, że czasem rozwód to dopiero początek życia na pełnych obrotach – „Klub rozwodników” od 14 sierpnia w kinach!\nŚcieżkę dźwiękową napędzają hity legendarnej grupy KOOL AND THE GANG, która także pojawia się w filmie!\nLista kin, które wyświetlą film: http://monolith.pl/aktualnosci/2020/08/12/chodzdokina-z-klubem-rozwodnikow/\nArtykuł powstał we współpracy z Monolith Films\nDziewczynki biorą sprawy w swoje ręce i zakładają Różowy Patrol!\nPrzygotuj ogród na jesień\nNajwyższa pora pomyśleć o jesieni! Dzięki wyselekcjonowanym przez nas meblom, dekoracjom i akcesoriom ostatnie tygodnie na świeżym powietrzu spędzisz w zadbanym i stylowym ogrodzie.\nJesienne porządki to wyzwanie, które czeka właścicieli małych i dużych ogrodów. Zarówno rośliny, jak i meble czy dekoracje, znajdujące się na zewnątrz, potrzebują odpowiedniego przygotowania na chłodniejsze temperatury i deszcz. Dzisiaj przedstawiamy niezbędne do realizacji tych zadań akcesoria oraz stoły, krzesła, fotele i ozdoby, które uprzyjemnią ostatnie chwile na świeżym powietrzu.\nPorządek pod kontrolą\nRękawice, grabie, szczotki, sekatory i kosze –to wszystkie niezbędne do robienia porządków narzędzia i akcesoria. Posługując się nimi, przygotujesz swój ogród na wiosnę, tak by ponownie cieszył oczy zadbaną zielenią i pięknymi kwiatami. Wśród wyselekcjonowanych produktów w najnowszej ogrodowej kampanii Westwing.pl znajdziesz kultowe modele marki Fiskars, która od lat słynie z jakości i funkcjonalności.\nWieczór w cieple\nChłodne, jesienne popołudnia i wieczory na Twoim tarasie i balkonie mogą być bardzo przytulne. Lampiony, girlandy i lampy zewnętrzne wykreują ciepły klimat, w którym z przyjemnością zrelaksujesz się wśród poduszek na wygodnych meblach. Nie zapomnij owinąć się kocem!\nNie zapomnij o najmniejszych\nJesień, a później zima, to najcięższy czas dla ptaków. Wybierz stylowy karmnik i poidełko i systematycznie wypełniaj je mieszanką ziarenek i wodą. Na drzewach z kolei powieś budki, w których uwiją sobie gniazdko na chłodne miesiące. Troska o nie powinna trwać przez cały rok, dlatego warto wybrać nie tylko stylowe, ale i praktyczne oraz trwałe modele.\nZmieniając aranżację z letniej na jesienną, wybierz meble i dodatki, które są odporne na zmienną pogodę. Warto postawić na producentów, którzy dbają o to, aby wszystkie ich produkty można było postawić na zewnątrz bez obaw o ich zniszczenie i które jednocześnie zachwycają wyglądem!\nArtykuł powstał we współpracy z Westwing.pl\nNajbardziej bolało, gdy wyczuła guzek w piersi, a Adam zbagatelizował ten fakt. Powiedział, że ma dużo pracy\nSposoby na upał na poddaszu – poznaj zalety markizy na okna dachowe\nFot. Materiały prasowe – Markizy w oknach na nowoczesnym poddaszu\nUpały dają nam się we znaki już od kilku lat. Na wysokie temperatury w szczególności jest narażone poddasze – okna dachowe gwarantują bowiem sporą ilość światła, ale co za tym idzie – także silne nagrzewanie pomieszczeń przez promienie słoneczne. Skutecznym sposobem na upał na poddaszu jest więc częściowe zablokowanie wpadającego światła. W tym zadaniu pomogą Ci markizy na okna dachowe, które ograniczą dostęp ciepła do wnętrza aż do 76%, a jednocześnie pozwolą Ci się cieszyć nieograniczonym widokiem z okna.\nw jaki sposób markizy do okien dachowych obniżają temperaturę na poddaszu,\nco jeszcze możesz zrobić, aby na Twoim poddaszu panował przyjemny chłód.\nSzkodliwy wpływ gorąca odczuwają nie tylko dzieci czy osoby starsze i chore, chociaż oczywiście to dla nich upał jest najbardziej niebezpieczny. Na zdrowego dorosłego człowieka wysokie temperatury (od 35 stopni wzwyż) oddziałują równie negatywnie – skutkują spadkiem ciśnienia, przyspieszeniem tętna, spadkiem aktywności psychoruchowej, a nawet omdleniem. W zbyt gorącym pomieszczeniu nie da się efektywnie pracować, uprawiać sportu, wykonywać obowiązków domowych czy spać.\nGdy temperatury przekraczają 30 stopni, najbezpieczniej jest pozostać w domu. Co jednak zrobić, jeśli w pomieszczeniu też jest dość ciepło? Najlepiej jest chronić wnętrze domu przed wysokimi temperaturami z zewnątrz. Sposoby na upał na poddaszu wyglądają podobnie jak na innych kondygnacjach. Należy jednak pamiętać o specyfice tej przestrzeni i okien dachowych, które bardziej niż okna połaciowe są wystawione na promieniowanie słoneczne. Elementem wyposażenia, które dobrze sobie poradzi z tym problemem, są markizy na okna dachowe.\nMarkiza dachowa – wpuść do wnętrza światło, nie wysokie temperatury!\nMarkizy firmy VELUX montuje się na zewnątrz, dzięki czemu po rozwinięciu blokują część promieni słonecznych, jeszcze zanim dotrą one do szyby i spowodują jej nagrzanie. Po zwinięciu są całkowicie niewidoczne, więc nie wpływają negatywnie na widok z okna. Co więcej, rozwinięte markizy do okien dachowych również nie zasłaniają widoku ani zbytnio nie zaciemniają wnętrza. Wszystko za sprawą siatkowej tkaniny markizy, która jest przezroczysta i przepuszcza światło.\nSpośród dostępnych produktów marki VELUX masz do wyboru następujące rodzaje markizy:\nmarkiza zewnętrzna obsługiwana manualnie – najprostszy rodzaj markizy, do samodzielnego zasłonięcia i odsłonięcia; jej obsługa nie wymaga wielkiego wysiłku – wystarczy otworzyć okno, obrócić je o 180° i pociągnąć za uchwyt,\nmarkiza zewnętrzna zasilana elektrycznie – gwarantuje znacznie wygodniejszą obsługę (za pomocą przycisku naściennego lub aplikacji mobilnej VELUX ACTIVE), warunkiem jest posiadanie okien dachowych z doprowadzonymi do nich przewodami elektrycznymi,\nmarkiza zewnętrzna zasilana solarnie – to świetne rozwiązanie, jeśli zależy Ci na zdalnej obsłudze markizy, ale nie chcesz przeprowadzać remontu i doprowadzać kabli do okna; wystarczy zamontować silnik zasilany solarnie (czyli ekologicznie!).\nMarkizy manualne to dobre rozwiązanie do okien dachowych, do których masz swobodny dostęp. Jeśli jednak okien jest dużo lub znajdują się poza Twoim zasięgiem, markizy sterowane zdalnie znacząco ułatwią Ci życie – błyskawicznie i bez wysiłku zasłonisz je lub odsłonisz w całym pomieszczeniu.\nDo ochrony wnętrza przed promieniowaniem słonecznym możesz zastosować również inne produkty VELUX – rolety zewnętrzne i wewnętrzne. Roleta zewnętrzna blokuje aż 94% ciepła i gwarantuje całkowite zaciemnienie wnętrza (np. gdy chcesz uciąć sobie drzemkę za dnia lub gdy nocne światła nie pozwalają Ci zasnąć). Rolety wewnętrzne występują z kolei w wielu wersjach, również z materiałów, które w różnym stopniu rozpraszają światło – możesz więc wybrać ten model, który najlepiej spełni Twoje potrzeby.\nCo oprócz markiz na okno dachowe? Inne sposoby na upał na poddaszu\nOchrona okna i pomieszczenia przed nagrzewaniem pasywnym to jedno. Istnieją również inne metody złagodzenia wysokich temperatur na poddaszu. Przestrzegaj pewnych zasad, a w Twoim mieszkaniu z pewnością na stałe zapanuje przyjemny chłód:\nJeśli możesz zainstalować markizy na okna dachowe tylko w paru pomieszczeniach, wybierz sypialnie. To one najczęściej są umieszczone na poddaszu, a to właśnie od dobrej jakości snu jest uzależnione, jak wydajni i wypoczęci będziemy w nadchodzącym dniu. Warto wiedzieć, że według badania „Barometr zdrowych domów” aż 59% respondentów jako przyczynę niewyspania wskazało letnie upały.\nNie wietrz mieszkania za dnia, a dopiero wieczorem, gdy powietrze jest chłodniejsze. Wymianę powietrza bez konieczności otwierania okien zapewnią Ci nawiewniki okienne.\nPamiętaj o regularnym nawadnianiu organizmu. 2 l wody dziennie w czasie upałów to absolutne minimum!\nJeśli upał bardzo Ci doskwiera, rozważ zainstalowanie wentylatora lub klimatyzatora. Obniżenie temperatury już o parę stopni Celsjusza będzie wyraźnie odczuwalne. Warto zaznaczyć, że różnica temperatur wewnątrz i na zewnątrz nie powinna być zbyt duża – bardzo łatwo wówczas o przeziębienie.\nOdpowiednie przygotowanie poddasza do upałów to gwarancja tego, że bez względu na warunki zawsze będzie panować tam optymalna temperatura. Sprawdź, jak zapewnić sobie dobry klimat na poddaszu dzięki oknom i wyposażeniu okiennemu firmy VELUX.\nProzopagnozja – czym jest przypadłość, na którą cierpi Brad Pitt?\nMonice było wszystko jedno: „Gazety i tak napiszą, że było cudownie…”. Fragment książki Basen\nOscary 2019: Zimna wojna nie wróci z Oscarem. Trzy nominacje to olbrzymi sukces


Hotele Orbis. Spółka wykupi kilkanaście hoteli w trzy lata - Money.pl\nStrona głównaManagerProsto z firmHotele Orbis. Spółka wykupi kilkanaście hoteli w trzy lata\nNakłady inwestycyjne Orbisu w tym roku wyniosą łącznie około 150 mln.\nOrbis może w perspektywie najbliższych trzech lat dokonać wykupu kilkunastu leasingowanych dotąd hoteli. Rząd wielkości wydatków na te transakcje to ponad 100 mln euro. Nakłady inwestycyjne Orbisu w tym roku wyniosą łącznie około 150 mln.\n- Mamy 18 hoteli wyleasingowanych, z nich 12-13 jest hipotetycznie do przejęcia. To będzie rozłożone na kilka lat, do około 2018 r. - powiedział dziennikarzom dyrektor finansowy spółki, Marcin Szewczykowski.\n- Rząd wielkości wydatków na tej transakcje to ponad 100 mln euro - wskazał także dyrektor finansowy.\nOrbis może sfinansować wykupy dzięki emisji obligacji w ramach obecnego programu emisji, a także za pomocą wygenerowanego kapitału.\nW związku z wykupami Orbis przeprowadzi także przegląd swojego portfolio.\n- Nie wykluczam, że część hoteli odkupimy tylko po to, by je później sprzedać - powiedział Szewczykowski.\nObecnie sieć Orbis obejmuje ponad 100 hoteli, działających w 9 państwach Europy Wschodniej.\nNakłady inwestycyjne Orbisu w tym roku wyniosą łącznie około 150 mln, w tym 60 mln zł zostanie przeznaczone na wydatki odtworzeniowe, a około 90 mln zł - na projekty modernizacyjne, poinformował wiceprezes Ireneusz Węgłowski.\nW pierwszej połowie 2015 r. Orbis zrealizował nakłady inwestycyjne w wysokości 24,2 mln zł. Większość wydatków planowana jest jednak na drugie półrocze.\n- W drugiej połowie roku zrealizujemy pełen program inwestycyjny. Zakończymy rok z wydatkami na poziomie 140 mln zł lub więcej - powiedział Węgłowski podczas konferencji prasowej.\nWskazał, że wśród planowanych inwestycji są prace w hotelach Gdańsku, Krakowie i budowa nowego hotelu Szczecinie. Modernizacja hotelu we Wrocławiu powinna być ukończona w roku 2016.\n- Około 5 proc. naszych przychodów, czyli 60 mln zł, to regularny capex odtworzeniowy, a około 80-90 mln zł to wydatki na poprawę działania - wyjaśnił wiceprezes.\nDodał, że nie można także wykluczyć, iż w tym roku Orbis dokona transakcji wykupów hoteli leasingowanych. Bardziej realistyczna jest jednak perspektywa takich transakcji w roku 2016.\nNotowania tygodniowe akcji Orbisu\nHotele grupy Orbis działają pod markami należącymi do Accor: Sofitel, Novotel, Mercure, ibis, ibis budget i ibis Styles, a także pod polską marką Orbis Hotels, oferując usługi w standardach od pięciu do jednej gwiazdki. Skonsolidowane przychody ze sprzedaży sięgnęły 591,63 mln zł w I poł. 2015 r.\nTagi: orb, business news, giełda, wiadomości, gospodarka, prosto z firm, giełda na żywo


Jacek Hugo-Bader w rajskiej dolinie wśród zielska - 9\nJacek Hugo-Bader w rajskiej dolinie wśród zielska - 9\nZJEDNOCZONY EMIRAT RADZIECKI\nMają własną służbę bezpieczeństwa, straż pożarną, banki, satelity, linie kolejowe, własne terytorium i miasta, w których żyje ich własny lud, bo tubylcy koczują po pustkowiach. Na piątym piętrze futurystycznego pałacu zasiada imperator, jeden z najbogatszych ludzi na świecie: prezes zarządu Rosyjskiej Spółki Akcyjnej Gazprom.\nTworzyli imperium, ale wcześniej znali tylko jeden kraj, Związek Radziecki, więc ta nowa ojczyzna na każdym kroku upodabniała im się do Kraju Rad, tyle że bez tyranii.\nPałac i Moskwa.\nTrzeba pojechać metrem do stacji Nowe Czeriomuszki i aleją Profsojuzną przejść do ulicy Namiotkina, gdzie na dziesięciu hektarach otoczonych żelaznym płotem stoi główna siedziba Gazpromu, najpotężniejszy biurowiec w Rosji. Błękitne szkło i aluminium, 105 tys. metrów kwadratowych, na których znalazło zatrudnienie 600 urzędników i 4 tys. ludzi obsługujących należące do firmy bary, restauracje, czterogwiazdkowy hotel, bank, szpital na 500 łóżek, supermarket, sale bilardowe, gimnastyczne, wystawowe i koncertowe, basen, korty tenisowe, zakłady usługowe, własne ujęcia wody i elektrownię. Główny budynek ma 35 pięter nad ziemią.\nBiurowiec wybudowały dwa lata temu firmy tureckie. Koszt inwestycji wyniósł 70 min dolarów (bez wyposażenia), ale Rosjanie nie zapłacili ani dolara. Turcy uregulowali w ten sposób dług za gaz, który dostarczył im jeszcze Związek Radziecki.\nPałac robi duże wrażenie, pomyślałem więc, że uwiecznię go na zdjęciu. Chciałem sfotografować wszystko z oddali, z panoramą Moskwy w tle, wchodzę więc do jakiegoś budynku na alei Profsojuznej i proszę, żeby mi pozwolili zrobić zdjęcie z piątego piętra... Mało mnie ochroniarze nie obili. Ki pieron, myślę sobie, zwykły sklep z wykładzinami dywanowymi, a tacy nerwowi.\nIdę do drugiego wejścia (na tablicy napisane, że to firma Technologia). Przyszedł kierownik ochrony tej firmy. Kiedy mu powiedziałem, o co chodzi, zaczął się trząść jak osika i wygnał mnie precz.\nTen budynek miał jeszcze dwa inne wejścia. Jednym wchodziło się do Naukowo-Badawczego Instytutu Maszyn Poligraficznych, drugim do dealera samochodów BMW, ale i tu, i tu reagowali podobnie. Wreszcie do mnie dotarło: Oni się bali. Nie wiedzieli, czy to dozwolone, albo wzięli mnie za szpiega, albo też zwyczajnie pomyśleli, że komuś tam w Gazpromie to się nie spodoba. Nie ma Związku Radzieckiego, KPZR, KGB, ale z ludzi nie wszystko jeszcze wyparowało, a na pewno nie strach przed tajemniczą, groźną siłą, najpotężniejszą i najbardziej wpływową po rządzie rosyjskim instytucją w tym kraju.\nTak wyglądał mój pierwszy kontakt z Gazpromem.\nTo było nie lada zaskoczenie. Ledwie wszedłem do gabinetu Leoni-da Zacharewicza Zorina i od razu zauważyłem Dziadka. Nie mogłem się mylić. To spojrzenie, ten wąs, ten dąs... Marszałek Piłsudski we własnej osobie patrzył na mnie ze starej fotografii. Leonid Zacharewicz Zo-rin, mój przewodnik w państwie Gazpromu (oficjalne stanowisko: główny ekspert), zajmujący jeden z 1050 gabinetów w głównym budynku, w połowie lat 70. wracał z Polski ze swojej pierwszej zagranicznej delegacji. Był niższej rangi urzędnikiem ministerstwa przemysłu gazowego, podróżował więc pociągiem. W Warszawie polski kolega dał mu zdjęcie Piłsudskiego.\n- Po jakiego diabła on mi je dał? - zastanawia się Leonid Zacharewicz. - Trudno powiedzieć... Wrzuciłem zdjęcie do walizy i zapomniałem o nim; dopiero gdy zacząłem wypełniać deklarację celną, uprzytomniłem sobie, że wiozę przecież wroga rewolucji proletariackiej, jednego z przywódców interwencji imperialistycznej.\nPrzełożył zdjęcie do portfela, potem wsadził je do książki, wreszcie ukrył w pościeli (jechał w wagonie sypialnym). Sam nie wie, dlaczego nie wyrzucił Piłsudskiego przez okno, miałby spokój, a tak całą drogę do granicy umierał ze strachu, że go nakryją z tym zdjęciem. Kiedy byli już w Brześciu, postawił fotografię na stoliku w przedziale. Pies to drapał - myślał sobie - obedrą mnie ze skóry, zniszczą całą karierę, ale chociaż nie będzie, że chciałem coś ukryć przed radzieckimi władzami celnymi. To byłoby najgorsze.\nKiedy celnik buszował w przedziale, z Leonida Zacharewicza powoluteńku ulatywała dusza. Wreszcie podejrzliwe oko urzędnika spoczęło na zdjęciu.\n- A to kto? - zapytał.\nLeonidowi Zacharewiczowi ciemno zrobiło się przed oczami.\n- Mój dziadek - odpowiedział.\n- Podobny - ocenił celnik.\nJuż do śmierci Polska będzie mu się kojarzyła z Piłsudskim. Urzędnicy wieszają w swoich gabinetach to, co najbliższe ich sercu, więc u Leonida Zacharewicza na ścianie sąsiadują ze sobą marszałek Piłsudski i Rem Iwanowicz Wiachiriew, prezes zarządu Gazpromu.\nRem Iwanowicz jest tu widoczny na każdym kroku. Odwiedziłem kilkanaście gabinetów i wszędzie się na niego natykałem. U Walerija Nikołajewicza Sonina z wydziału gospodarczego na ścianie wiszą szef i ikona, u Anatolija Pawłowicza Kotowa z wydziału spraw zagranicznych jest zdjęcie prezesa z lufką od papierosów w zębach i mapa Rosji, a u Aleksandra Iwanowicza Cegielskiego z wydziału papierów wartościowych - portret Wiachiriewa i rodzona wnuczka. Urzędnicy lubią cytować szefa. Najczęściej powtarzają za nim, że „musimy ogrzać całą Rosję“, proszą, żebym podkreślił w tekście, ile dobrego robi ten człowiek dla kraju.\nAmerykański tygodnik „Forbes“ w rankingu najbogatszych ludzi na świecie ustawił Wiachiriewa na 213 miejscu, wyceniając jego majątek na miliard sto milionów dolarów.\nPoprzednim szefem i twórcą Gazpromu był Wiktor Czernomyrdin, od 1992 roku premier Rosji. Nikt nie wie, jaki jest jego majątek, ale uporczywie powtarza się, że po prostu bajeczny.\n2 kwietnia zeszłego roku gazeta „Izwiestia“ przedrukowała z paryskiego „Le Monde’a“ artykuł z dnia poprzedniego, który w Rosji, podobnie jak w Polsce, jest dniem primaaprilisowym. W całkiem poważnym tekście francuscy dziennikarze szacowali majątek Czernomyrdina na pięć miliardów dolarów. Nikt nie wiedział, czy „Izwiestia“ się zgrywały, czy były poważne, ale premier, który znany jest z tego, że jest bardzo obrażalski, na wszelki wypadek obraził się i tym razem. Na najbliższej konferencji prasowej rzecznik premiera pokazał deklarację podatkową pryncypała, z której niezbicie wynikało, że Czernomyrdin utrzymuje się z rządowej pensji o równowartości 700 dolarów.\nWszyscy pękali ze śmiechu, tylko gazeta „Kommiersant“ potraktowała sprawę poważnie. Wzięli papiery pod lupę i obliczyli, że premier zapłacił fiskusowi o jeden milion starych rubli, czyli 160 dolarów, za dużo. Na najbliższej konferencji prasowej szef rządu tłumaczył się, że „każdemu może się przytrafić pomyłka“.\nCzernomyrdin obraził się tak bardzo, że Łukoil, największa, bardzo zaprzyjaźniona z Gazpromem spółka naftowa Rosji, w której zresztą holding ma swoje udziały, zaczęła skupować akcje „Izwiestii“.\n„Izwiestia“ to potężny koncern prasowy i wydawniczy, ale Gazpromowi sięga zaledwie do kolan.\nŚmierć zajrzała im w oczy. Zaczęli się bronić. Akcje gazety raptownie zaczął skupować także Oneksim Bank, najpotężniejszy chyba bank w Rosji, który powiązany jest z ekipą wicepremiera Czubajsa, nie lubi więc Czernomyrdina.\nTa wojna nie była wcale śmieszna, ale znowu wszyscy pękali ze śmiechu, kiedy obaj konkurenci ogłosili z pompą, że zgromadzili ciut powyżej 50 proc. akcji koncernu prasowego. Po jakimś czasie okazało się, że prawdziwym zwycięzcą jest bank. Tym razem Łukoil, czyli Gazprom i Czernomyrdin, przegrał.\nAleksander Iwanowicz Cegielski, zastępca naczelnika wydziału papierów wartościowych, jeden z kilku ludzi w Rosji, którzy mają prawo wglądu do spisów 827 619 akcjonariuszy Gazpromu, przysięga, że nie ma wśród nich żadnego Wiktora Czernomyrdina.\n- To może są tam dwaj jego synowie? - pytam go.\n- Jako pracownicy firmy mają do tego prawo.\nGazprom już zwiera szyki przed nową kampanią prezydencką, która rozpocząć się ma w połowie przyszłego roku. Nie ulega wątpliwości, że nowym faworytem holdingu będzie „gazowy król“, jak nazywa Czernomyrdina rosyjska prasa. Ma wszystkie atuty: przyjaźń Wiachiriewa, nieograniczone fundusze i środki przekazu Gazpromu oraz własną partię, czyli Nasz Dom Rosja, którą złośliwi komentatorzy nazywają Nasz\nZjednoczony emirat radziecki 163\nDom Gazprom. Poprzedni faworyt spółki Borys Jelcyn w cuglach wygrał wybory prezydenckie, chociaż ani jego aparycja, ani reputacja, ani nawet stan zdrowia nie może równać się z kondycją „gazowego króla“.\nZużycie gazu ziemnego na świecie rośnie znacznie szybciej niż innych nośników energii. W ostatnich dwudziestu latach przyrost wyniósł prawie sto procent. Po wojnie w światowym bilansie paliw gaz stanowił niewielki odsetek, dzisiaj przekroczył jedną czwartą, zrównując się z ropą naftową.\nGazprom powstał w 1988 roku z przekształcenia byłego Ministerstwa Przemysłu Gazowego ZSRR w holding. Dysponuje prawie całym rosyjskim gazem ziemnym, co oznacza, że kontroluje trzecią część wszystkich znanych na świecie złóż. Średnio w roku wydobywa 600 miliardów metrów sześciennych gazu, czyli czwartą część całego światowego wydobycia. Jest to dwa razy więcej niż łączne wydobycie takich zachodnich gigantów, jak: Royal Dutch/Shell, Exxon, Mobil, Amaco, British Petroleum, Chewron i Texaco. Gazprom pokrywa piątą część zapotrzebowania Europy Zachodniej na gaz.\nGazowy monopolista dostarcza 45 proc. całej energii zużywanej we Wspólnocie Niepodległych Państw, 10 proc. rosyjskiego produktu krajowego brutto. Co roku dostarcza do budżetu około siedmiu miliardów dolarów, czyli trzecią część wpływów dewizowych państwa. Własny dochód roczny Gazpromu to siedem miliardów dolarów.\nCS First Boston, jeden z najpoważniejszych światowych banków inwestycyjnych, obliczył, że gdyby Gazprom poddał się rynkowej wycenie, jego wartość przypuszczalnie przekroczyłaby 280 mld dolarów. Największą na świecie japońską spółkę Nippon Telegraph & Telephone bank wycenił na 135 miliardów dolarów.\nTo wszystko nie znaczy, że Gazprom nie ma problemów. Ta największa rosyjska spółka ciągle zalega ze spłatą prawie trzech miliardów dolarów podatku. Naciskane przez budżet, przedsiębiorstwo pokazuje tasiemcową listę dłużników, którą otwierają merostwa Moskwy i Petersburga. Wszyscy wierzyciele winni są Gazpromowi dziewięć miliardów.\nSama Ukraina winna jest firmie miliard dolarów, jednak wstrzymanie dostaw do tego kraju nie może być brane pod uwagę. Większość eksportowanego na Zachód gazu biegnie gazociągiem Braterstwo przez terytorium Ukrainy.\nSytuacja zmieni się w roku 2010, kiedy ukończona zostanie budowa gazociągu z półwyspu Jamał przez Polskę do Europy Zachodniej. Inwestycja warta 6 miliardów dolarów pozwoli przetransportować ogromne ilości gazu, które w ciągu jednego tylko roku przyniosą dochód równoważący całą inwestycję.\nW tym czasie Polska zużywać będzie prawdopodobnie dwa razy więcej gazu niż obecnie, czyli około 22 mld metrów sześciennych - prawie wszystek czerpać będziemy z tej rury.\nDo Jamburga poleciałem samolotem linii Gazpromawia. Tylko tak można się tam dostać, samolotami Gazpromu, które wiozą na Północ kolejną zmianę pracowników. Jamburg leży na Półwyspie Tazowskim, 300 km za kołem podbiegunowym, po prawej stronie Zatoki Obskiej. Miasto wybudowano 12 lat temu, kiedy na półwyspie odkryto gaz.\nPrzyleciałem tam na początku grudnia. Stewardesa pocieszyła mnie, że dobrze trafiłem, bo przyszło właśnie ocieplenie i jest tylko minus 18°C.\nPrzyleciałem więc na tę Północ, w tę dzicz, tundrę, gdzie po pustkowiach grasują stada polarnych wilków, a od czasu do czasu zapuszczają się nawet białe niedźwiedzie, a tu na lotnisku pakują mnie do mercedesa, informują, że razem z kierowcą jest do mojej dyspozycji, wiozą mnie do hotelu i lokują w apartamencie, gdzie kaloryfery tak grzeją, że muszę zacząć od wietrzenia. Kto by pomyślał, że na 68. równoleżniku dostanę łazienkę, w której będzie włoskie mydło toaletowe, ręcznik z wyszytym złotą nitką napisem „Modern - Paris“ i karteczka na sedesie z informacją, że obiekt jest dezynfekowany.\nTo bardzo dziwne, nieprawdziwe miasto. 23 tys. mieszkańców, ale nie ma dzieci, ludzi starych, na dziesięć osób może jedna kobieta. Sami mężczyźni w produkcyjnym wieku. Jamburg to miasto wachtowe. Mieszkają tu ludzie zatrudnieni przy wydobyciu gazu z miejscowego złoża i ludzie, którzy ich obsługują: kucharki, pielęgniarki, drogowcy, budowniczowie domów, milicjanci, urzędnicy, barmanki, dziennikarze miejscowej telewizji, piloci śmigłowców... Miasto wachtowe, bo nikt tu nie mieszka na stałe. Przeważnie przylatują na jeden miesiąc, pracują od 10 do 12 godzin na dobę przez siedem dni w tygodniu, by następny miesiąc spędzić w domu. W ciągu roku mają pięć wacht i dwa miesiące urlopu.\nJeszcze radzieccy uczeni obliczyli, że dla „oswojenia Północy“ bardziej opłaca się system wacht z koniecznością przewiezienia człowieka pięć razy samolotem na trasie np. Moskwa-Jamburg (2300 km) i z powrotem, niż budowanie normalnych miast z przedszkolami, szkołami, zakładami pogrzebowymi, przychodniami zdrowia, mieszkaniami dla rodzin. W Jamburgu tego wszystkiego nie ma. To jest ogromny hotel robotniczy, w którym nie wolno meldować dzieci, ale -jak na rosyjskie warunki - bardzo luksusowy. Miesięczne utrzymanie jednego człowieka kosztuje Gazprom sześć tysięcy nowych rubli, czyli tysiąc dolarów (w styczniu była denominacja, w której ruble straciły trzy zera). Prawie całe zaopatrzenie, cała żywność, dowożone jest samolotami, więc już pierwszy posiłek był dla mnie wielkim zaskoczeniem.\nDostałem tyle jedzenia, że starczyłoby dla sporej rodziny. Dla mnie jednego, pomijając górę kiełbasy i bliny z topionym masłem, podano półmisek pełen pomidorów, ogórków, rzodkiewek, pekińskiej kapusty, a wszystko przyozdobione świeżą natką i brokułami. Z miejscowych produktów była tylko klukwa, czyli żurawina, którą zbiera się w tundrze i wysyła do Finlandii. Tam pakują to do słoików, pasteryzują i odsyłają. Oczywiście robotnicy nie są karmieni tak wytwornie, jednak już za 15 nowych rubli (w Moskwie tyle kosztuje hamburger na ulicy) mogą zjeść bardzo przyzwoity obiad złożony z dwóch dań.\nWszystkie posiłki dostawałem w hotelowej jadalni, w której stołuje się z żonami kierownictwo firmy. Jadałem zawsze przed nimi lub po nich. Stoi tam jeden wielki stół nakryty dla 14 osób, na którym pysznią się piramidy pomarańczy, fig i ananasów, z przepełnionych pater zwisają dorodne kiście winogron, a przy każdym nakryciu stoją kryształowe kieliszki do wina białego i czerwonego oraz wódki.\nW Gazpromie na każdym kroku widać nuworyszowskie zamiłowanie do przepychu. Kochają się tu w długich limuzynach, bogato urządzonych biurach, w których ustawiają tyle komputerów, że brakuje miejsca na rozkładanie papierów, i w oliwkach, które pakują bez sensu do rosyjskich potraw. Pyszna zupa solianka z oliwkami jest tak samo bez sensu, jak pomidorowa z ostrygami.\nKtóregoś dnia dyrektor jamburskiego przedsiębiorstwa opowiadał swoim podwładnym, że kiedy był w Moskwie, dostał jako obstawę ośmiu agentów ochrony. Nikt ze słuchaczy się nie zdziwił.\nPodjeżdżamy „moim“ mercedesem pod stację benzynową. Kierowca nie wychodzi nawet z samochodu. Wlewają nam paliwo do pełna i możemy jechać dalej. Podjeżdża karetka pogotowia, radiowóz, pług śnieżny, ciężarówka - wszystkim bez pytania wlewają „pod korek“. Żadnych kwitków, rachunków, paragonów, a wszystko w kraju, w którym prawie każdy kupuje na lewo paliwo ściągane na drogach ze służbowych samochodów.\nW Jamburgu księgowość nie jest potrzebna. Firma nie kupuje paliwa, bo ma własną rafinerię i ropę naftową, która wydobywana jest w tych samych miejscach, gdzie gaz. Niepotrzebna jest buchalteria, bo nikt tutaj benzyny nie kradnie. Nie ma prywatnych samochodów. Nie wolno. Po drogach jeżdżą tysiące różnych pojazdów, ale wszystkie są służbowe. Najbliższe normalne miasto, Nowy Urengoj, jest trzysta kilometrów na południe, ale nie da się tam niczego wywieźć ani przyjechać do Jamburga, bo to jest zamknięte miasto.\nNa jedynej drodze wiodącej do miasta dzień i noc stoi milicja i kontroluje wszystkie pojazdy i ludzi. Bez pozwolenia nikt się nie przedostanie.\nW Związku Radzieckim wszystkie tereny za kręgiem polarnym były przygraniczną żoną, bez zgody władz nie wolno tu było przyjechać, a w Jamburgu na dodatek obowiązywał suchij zakon, czyli zakaz przywożenia, posiadania i picia alkoholu. Sześć lat temu to się zmieniło.\n- No i po kilku latach - opowiada Aleksander Wasiliewicz Aleksie-jewicz, redaktor naczelny miejscowej gazety - w sąsiednim Nowym Urengoju, tak jak w całej Rosji, pełno było mafii, handlarzy, Czeczeń-ców, Cyganów, Kaukazców, żebraków, narkomanów, bezdomnych i bezrobotnej hołoty. Zaczęli przenikać i do nas. Wykupywali wszystko z naszych sklepów i wieźli na południe, gdzie nie było co jeść, włóczyli się, handlowali wódką, kradli, robili awantury.\nTrzy lata temu miasto, a właściwie cały Półwysep Tazowski na powrót został zamknięty i oczyszczony ze wszystkich, którzy przebywali tam bez pozwolenia. Chodziło o względy bezpieczeństwa. Przez urządzenia zlokalizowane w tym mieście codziennie przepływa tyle gazu, ile potrzebują Ukraina, Polska, Białoruś, Litwa, Łotwa i Estonia.\nW sprawach bezpieczeństwa i tajności Rosjanie nigdy nie mieli umiaru. Nawet żeby zatelefonować stąd do innego miasta, trzeba mieć pozwolenie miejscowej służby bezpieczeństwa.\nNa własnej skórze doświadczyłem tej rosyjskiej słabości. Nie wolno mi było ruszyć się samemu z hotelu. Wszędzie woził mnie mercedesem redaktor Aleksander, nawet do oddalonego o dwieście metrów domu kultury. Sam wybierał mi miejsca i ludzi, z którymi mogłem się spotkać. Czasami zastępował go inny „redaktor“. Odwiedzałem więc dyrektorów, biblioteki, obiekty sportowe, naczelników szpitala, miejscowe muzeum.\nKiedy byłem w Jamburgu, temperatura wahała się między minus 18 a minus 42°C. Wszystkie pojazdy, które wyjechały rano z ciepłych garaży, przez cały dwunastogodzinny dzień pracy nie wyłączają silników - żeby nie zamarznąć. Któregoś dnia zawieźli mnie z wizytą do browaru, wiedziałem więc, że kilka godzinek zabawię. Chciałem zwolnić kierowcę.\n- Jest w pracy. Niech czeka - decyduje Aleksander.\n- Szkoda chyba paliwa, żeby tyle godzin warczeć po próżnicy - upieram się.\n- Co ty? Paliwo jest za darmo.\n- Mam pięć minut drogi do hotelu. Sam przejdę.\n- U nas nie jest przyjęte, żeby goście chodzili nogami\nCzasami jeździłem bez obstawy. Aleksandrowi, dwustukilogramo-wemu grubasowi z okropną łuszczycą na twarzy, skakał cukier we krwi, mówił więc Łowcę, kierowcy „mojego“ mercedesa, dokąd jechać, a sam szedł do stołówki pokonać dołek insulinowy.\nDogadałem się z Lowką i zmieniałem program wymyślony przez Aleksandra. Mogłem wreszcie poznać naród Gazpromu.\nNikt nie wie, ilu ludzi pracuje w Gazpromie. Podawane są liczby od 300 tysięcy do 1,5 min. W samej służbie bezpieczeństwa firmy pracuje 20 tysięcy. Jedno jest pewne: tutaj, na Północy, jak na rosyjskie warunki ludzie zarabiają bajecznie, więc wszyscy stają na głowie, żeby pracować dla Gazpromu.\nSystem płacenia jest następujący: pracownik dostaje jakąś pensję, przeciętnie półtora, do dwóch tysięcy rubli, do tego dochodzi 80 proc. tzw. polarki (za pracę w skrajnie trudnych warunkach na dalekiej Północy) i po pięciu latach 80 proc. za staż pracy. Każdy dostaje też 80 proc. polarki od tego stażu, 70 proc. premii za dobrą pracę i oczywiście polarkę od premii.\nAleksander, redaktor z cukrzycą, dostaje więc na rękę 10 tysięcy rubli (1700 dolarów). Misza Malenkow - elektromonter, dostaje 7 tysięcy, czyli 1170 doarów, Lida - pielęgniarka - zarabia dokładnie połowę tej sumy, ale poznałem też prawdziwego bogacza, 23-letniego chłopaka z Niżnego Nowgorodu. Wykonuje najtrudniejszą, brudną, fizyczną ro-. botę. Pracuje na zmiany i na akord przy laniu betonowych słupów, kto- j re wbija się w wieczną zmarzlinę, by potem ustawić na nich domy. Prą-i cuje pod gołym niebem i tylko dziesięć godzin na dobę, bo w tych! mrozach dłużej wytrzymać się nie da. W przeliczeniu zarabia 2,5 tys. dolarów. Średnia rosyjska zapłata jest piętnaście razy mniejsza.\nW państwie Gazprom Rosjanie są w znacznej mniejszości. Najwięcej jest Ukraińców, wielu Tatarów, Czuwaszy, Kazachów, Mołda-wian... Spotkałem też rosyjskich Niemców i Bułgarów. Żeby przyjechać na Północ, trzeba być niespokojnym duchem, mieć skłonność do ryzyka i hazardu, ale ludzi ze złą reputacją i obiboków nie przyjmują tu do pracy już od wielu lat. Tutaj potrzebni są znakomici specjaliści. Każdy chciałby pracować dla Gazpromu, więc firma ma duży wybór i przyjmuje najlepszych.\n- Dla Ruskich tu za ciężka robota - mówi Misza Malenkow, zresztą sam Rosjanin.\nMisza mieszka w Tyraspolu w Naddniestrzu. Ma kumpla, Aleksandra Ropcewa, także z Tyraspola, ale Mołdawianina. To najdziwniejsza para w całym Jamburgu. Pracują w jednej brygadzie elektromonterów, zajmują jeden pokój, a jeszcze kilka lat temu pruli do siebie z kałasznikowów. Dogadali się, że obaj byli w oddziałach, które w 1993 roku w Naddniestrzu toczyły ze sobą najbardziej zacięte boje. Jeden służył w pułku Kozaków czarnomorskich, drugi w batalionie strzelców mołdawskich.\nSiedzimy więc i doimy najdroższą rosyjską wódkę. To zwykła sto-liczna, ale tutaj kosztuje 40 rubli, trzy razy więcej niż w Moskwie. Przyszły chłopaki z innych pokoi.\nAleksiej ma 21 lat i nie był w wojsku. Za tysiąc dolarów kupił sobie zwolnienie.\n- Wstyd - mówi do niego Misza, który z dumą paraduje w majce, pasiastym, marynarskim podkoszulku. - Osiemnastoletnie chłopaki walczą w Tadżykistanie, a ty, zdrowy muzyk...\n- Aha. Przez te dwa lata, co bym służył w wojsku, uzbierałem piętnaście tysięcy dolarów. Jeszcze rok i kupię sobie mieszkanie. Ja jestem mężczyzną i chcę mieć gdzie mieszkać, jak będę się żenił.\nJewgienij Gadiacz, Ukrainiec z połtawskiego obwodu, pracuje na Północy od roku 1982, kiedy nie było jeszcze systemu wachtowego i nie płacili tak dobrze jak teraz. Może dwa razy więcej niż gdzie indziej.\n- Tyle że jakoś tu karmili - mówi. - Miałem żonę i dwoje dzieci. Jeździłem do nich dwa razy w roku na urlopy. Z tego, co nam tu dawali do jedzenia, zbierałem wszystko, co się dało, bo tam nie było co jeść. Suszyłem kiełbasę, za oknem mroziłem mięso, nawet mleko zsiadłe zbierałem, żeby w bańce zawieźć do domu.\nOd kilku lat w Gazpromie ludzie dostają licencję na pracę. To jest dokument, który gwarantuje pracownikowi zatrudnienie na jeden rok. Ludzie przeczuwają, że firma w ten sposób ułatwia sobie przeprowadzanie ewentualnych przyszłych redukcji. W 1996 roku zrobili już taką akcję. Najgorszym i najstarszym pracownikom nie przedłużyli licencji. Jewgienij boi się, że w następnej kolejności redukcja obejmie obcokrajowców.\n- Jeśli firma będzie musiała wyrzucić pracownika, to wiadomo, że zostawią obywatela Rosji, a mnie się pozbędą. Ale nie ma głupich. Już się zabezpieczyłem. Kupiłem domek w Rosji. Małą chatynkę za tysiąc dolarów. Zameldowałem się i nie mogą mnie ruszyć.\nObywatele Wspólnoty Niepodległych Państw mają prawo do kupowania mieszkań i meldowania się w dowolnym kraju Wspólnoty, gdzie uzyskują prawa miejscowej ludności.\n- Tylko że kazali mi przerejestrować samochód do Rosji - narzeka Jewgienij. - Teraz, jak jadę do domu do Połtawy, nasi celnicy trzepią mnie jak cudzoziemca. Próbowałem kiedyś objechać ich polami, ale złapała mnie milicja i taki mi walnęli mandat, że wolałem im oddać telewizor, który na lewo wiozłem w bagażniku.\nPijemy kieliszkami do wina, ale mnie, cwaniaki, dali kieliszek z odła-maną nóżką. Weź tu z takiego upij połowę i odstaw... Wreszcie wiem na pewno, jak tu na Północy jest z alkoholem. Dla osiągnięcia pożądanego efektu mojemu organizmowi wystarczyła trzy razy mniejsza dawka niż zwykle.\nW strefie polarnej atmosfera jest rozrzedzona jak na dużej wysokości. Organizm człowieka, który przybył z południa, jest niedotleniony, alkohol jeszcze ten stan potęguje. Specyfiką miejscowego klimatu są ponadto ogromne skoki ciśnienia, za którymi organizm nie jest w stanie nadążyć, bo potrafią następować do dziesięciu razy w ciągu dnia.\nLudzie szybko się tu upijają, cierpią na potworne kace i przy złym prowadzeniu się w dwa lata wpadają w kompletny alkoholizm.\nOd trzech lat miejscowe biuro dyscypliny nie zanotowało, żeby ktoś zapił się na śmierć. Mimo że zniesiono zakaz picia, w Jamburgu pije się z umiarem. Pijacy albo pozamarzali (to ci, co w marynarce wyszli się przewietrzyć), albo dawno stracili pracę.\nDokonałem pewnych obliczeń.\nW mieście są trzy sklepy. Codziennie w każdym sprzedają ok. 500 butelek wódki, co tygodniowo daje 10,5 tys. flaszek. W przeliczeniu na jednego mieszkańca wychodzi mała ćwiartka na tydzień. Biorąc poprawkę na polarny efekt działania alkoholu, z obliczeń wynika, że statystyczny mieszkaniec upija się raz w tygodniu. To jest chyba znacznie mniej niż gdzie indziej w Rosji. Pamiętajmy, że tu są prawie sami mężczyźni w sile wieku.\nMisza przyjechał z małej Republiki Czuwaskiej nad środkową Wołgą. Jest Czuwaszem. Był inżynierem w fabryce chemicznej w rodzinnych Czeboksarach. Do 1991 roku pracował przy produkcji gazów bojowych dla Armii Radzieckiej, ale po rozpadzie ZSRR fabryka straciła zamówienia. Przestawili się na lakiery do zaporożców, ale gdy ta ukraińska fabryka samochodów upadła, wszystkim pracownikom zakładów chemicznych głód zajrzał w oczy.\n- Czasami zapłacili nam lakierem samochodowym, jakimś proszkiem do prania albo płynem do dezynfekcji wanien. Jeździłem aż do Kazania, żeby sprzedać to świństwo na bazarze. To było dla mnie strasznie upokarzające. Miałem 35 łat i byłem nikim. To po to pięć lat mordowałem się na politechnice, żeby stać z proszkiem na bazarze?\nW zakładzie Miszy szukali ludzi do pracy na Północy. Potrzebowali robotników do kładzenia kabli elektrycznych. Zgłosił się.\n- To była straszna robota. Pracowaliśmy na powietrzu, więc kiedy temperatura spadała do minus 40-50 stopni, kable pękały, izolacja się kruszyła. Żeby łączyć przewody, musieliśmy je rozgrzewać. Oblewaliśmy je benzyną i podpalaliśmy, potem gasiliśmy i na wariata łączyliśmy. Któregoś razu benzyna wybuchła\nMisza miał niegroźnie poparzoną twarz. Koledzy zapakowali go do samochodu i wyprawili do szpitala. Dwa kilometry przed miastem zepsuł się samochód i nadszedł wyjątkowo silny buran. Tak na Północy nazywają straszliwy huragan ze śnieżną zamiecią. Tutaj codzienność.\n- Musiało być z piętnaście metrów na sekundę. Baliśmy się zostać w samochodzie, bo szybko byśmy zamarzli, więc wyruszyliśmy w drogę piechotą. Trzy godziny szliśmy te dwa kilometry.\nMisza odmroził ręce.\n- Chcieli je amputować - opowiada Lida, pielęgniarka z jambur-skiego szpitala. - Strasznie płakał, bronił się, krzyczał. Tylko ja rozumiałam, o co mu chodzi. Mówił po czuwasku.\nLida jest Kazaszką, więc ich języki są pokrewne. Całą noc spędziła przy Miszce, a rano się okazało, że ręce są do odratowania. Tak rozpoczęło się drugie życie Lidy. Rozpoczęło się drugie, ale pierwsze się nie skończyło. Ma dwa życia równoległe. Jedno, przy boku Miszy, trwa siedem miesięcy w roku, drugie - pięć, w Swierdłowsku, z mężem pijakiem i dziećmi.\n- Ja utrzymuję całą rodzinę - opowiada Lida. - Dzieci i jego. On ma pracę, ale mu nie płacili, to przestał chodzić. Powiedziałam, że załatwię mu tutaj robotę, bo potrzebują spawaczy, ale nie chciał. Wiedział, że taki pijak tutaj się nie utrzyma. On jest Ruski. Mamy umowę. Ja zarabiam, on pilnuje dzieci. Kiedy siedem lat temu poznałam Misze i z wachty wróciłam do domu, postawiłam sprawę ostro: „Jeśli jeszcze raz mnie uderzysz albo będziesz się dobierał, wstanę w nocy, kiedy będziesz spał, i przebiję cię nożem“. Naprawdę się przestraszył, gad jeden. Dlaczego ja głupia wcześniej na to nie wpadłam? Teraz przyjeżdżam do domu jak w gości. Do dzieci jadę. Młodszy syn ma dwanaście lat. Czekam tylko, aż podrośnie, i odchodzę.\nLida i Miszka nie dostali w Jamburgu wspólnego pokoju, bo nie są małżeństwem, ale pozamieniali się wśród znajomych i już sześć lat razem mieszkają.\n- Ale nigdy nie jestem do końca szczęśliwa - zasępia się Lida. - Ciągle tęsknię. Już nie pamiętam, żebym kiedyś nie tęskniła za dziećmi albo za Misza. Taka moja siewiernoja bolezn (choroba północy). Tam nie mogę żyć, i tu mi ciężko.\nPamiętam z Sołżenicyna i z innej lagrowej literatury, jak zakładane były obozy na Dalekiej Północy. Strażnicy przyganiali więźniów na pustkowie, gdzie stał słup wbity w ziemię z napisem, że to obóz taki a taki. Zeki sami budowali zasieki, bramy, baraki dla siebie i strażników i nikt nie musiał ich pilnować. Nie było dokąd uciekać. Ogromne, straszliwie mroźne i śnieżne pustkowie odgradzało od reszty świata. Setki, tysiące kilometrów dzieliły od najbliższych ludzkich siedzib. Kto się odważył uciekać, ginął z głodu lub zimna, a w lecie tonął w trzęsawiskach, w które zamienia się tundra.\nWyrafinowany sowiecki system dręczenia ludzi umiał wykorzystać na swoje potrzeby także siły natury. Człowiek był wobec nich bezradny.\nDoświadczyłem troszeńkę tego uczucia.\nZostałem jeńcem Gazpromu. Z Jamburga chciałem pojechać do Nowego Urengoja, trzysta kilometrów na południe, a potem jeszcze dalej na zachód, ale oni - nie! Nie mieli tu niczego szczególnego do ukrycia, ale nie mogli przeżyć, że po ich terytorium będzie się ktoś kręcił bez kontroli.\n- Widziałeś już wszystko - mówi redaktor Aleksander - i jutro lecisz do Moskwy.\n- Widziałem tylko to, co ty mi pokazałeś, i nigdzie nie lecę.\n- To co będziesz robił?\n- Jadę do Urengoja.\n- To jest nasz pociąg i nasza linia kolejowa. Bez pozwolenia milicja wywali cię z wagonu.\nWiedziałem, że mówi prawdę. Wiedziałem, że droga z miasta jest pilnowana, port zamarznięty, do śmigłowca mnie nie wpuszczą. Nawet na rozmowę telefoniczną muszę dostać ich zgodę.\n- Słuchaj, bądź człowiekiem, wsiądź do tego samolotu i leć sobie -prosił Aleksander. - Na wtorek załatwiłem ci w Moskwie wywiad z Iliu-szynem.\nPróbował mnie przekupić. Zależało mi na tym wywiadzie, bo Iliu-szyn to podobno geniusz biurokracji, zastępca Wiachiriewa, a wcześniej pierwszy wicepremier u Czernomyrdina.\n- Mam go w nosie. Tylko siłą możecie wsadzić mnie do tego samolotu. Będzie trzeba, to pójdę piechotą - zakończyłem głupio.\n- Pierwszej nocy nie przeżyjesz. Znowu miał rację.\nRozpoczęła się gra na zwłokę. Siedziałem w hotelu i nic nie robiłem. Wiedzieli, że kiedyś skończy mi się delegacja.\nJest takie słowo, bardzo modne w Rosji: sowok. Sowok to sowietskij czełowiek, sowiecki człowiek, czyli homo sovieticus.\nLowka, kierowca „mojego“ mercedesa, to swój chłop, chociaż straszne chamisko. Ciągle opuszczał szybę i pluł albo smarkał za okno. Cały dzień siedział za kierownicą i słuchał rosyjskiego disco. Ani razu nie zdjął wielkiej futrzanej czapy, chociaż lubił mieć w samochodzie go-rąc jak w saunie.\nPolubiliśmy się. Ja mu się zwierzałem z moich kłopotów, a on bard/o mnie żałował. Razem kombinowaliśmy, jak by stąd uciec. Chciał mi pomóc. Uprosiłem go, żeby zawiózł mnie na stację kolejową, która jest kilka kilometrów za miastem. Paniuśki na dworcu wiedziały, że od kilku dni kręci się po mieście cudzoziemiec, ale do głowy im nie przyszło, że bierze przepustkę bez pozwolenia.\n- Czego się cieszysz - Lowka studzi mój entuzjazm - one zaraz zadzwonią gdzie trzeba.\nNie wiem, czy zadzwoniły, bo jak tylko weszliśmy do Aleksandra, Lowa od progu wypaplał, że załatwiłem sobie przepustkę. Lowa się śpieszył, żeby mnie wydać, zanim zadzwonią paniuśki ze stacji.\nPowiedziałem, że jeśli nie wpuszczą mnie do pociągu, jutro rano ruszam piechotą, i wyszedłem. Uwierzyli. Zgodzili się na pociąg, ale w Nowym Urengoju miał ktoś na mnie czekać i we wszystkim mi pomagać.\nCiągle zastanawiałem się, czego nie chcieli mi pokazać w państwie Gazpromu?\nMoże tego, że wzięli tę ziemię w ajencję, jak bierze się sklepik warzywny. Że wzięli jak swoje, jak własne, bez pytania, i robią, co chcą... Wyprują z tej ziemi cały gaz, ropę i znikną.\nGazprom wydobywa 95 proc. rosyjskiego gazu. 85 proc. tego gazu pochodzi z Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego. Ten okręg to surowa tundra nad Morzem Karskim, pomiędzy północnym Uralem a dolnym Jenisejem. 769 tys. km kwadratowych, czyli tyle, ile Francja i Wielka Brytania razem wzięte, ale tylko 486 tys. ludzi tam mieszka. Okręg jest nieniecki, ale Nieńcy i inne rdzenne narody - Chan-towie, Mansowie i Komi - to zaledwie 7 proc. ludności. W ogóle się tu nie liczą. Większość z nich koczuje w tundrze ze stadami. Polują na zwierzęta futerkowe, łowią ryby lub siedzą bezczynnie w maleńkich posiołkach i zapijają się na śmierć. Przybysze z Rosji, Ukrainy czy Kazachstanu przyjechali tutaj wydobywać gaz. Żyją w osadach gazowników i sześciu tamtejszych miastach. To oni zasiadają w 19-osobowej okręgowej Dumie. Czterej Nieńcy są tam tylko dla okrasy. Dieputaty prawie wszyscy są pracownikami Gazpromu i to oni (jako dieputaty) podpisują ze sobą (jako kierownictwem spółki) umowy na prawo do wydobywania gazu.\nWypłata pieniędzy wygląda równie osobliwie. Pieniądze wpływają na ręce gubernatora, jako władzy wykonawczej, który jednocześnie jest członkiem zarządu Gazpromu w Moskwie. W tym roku do kasy okręgu holding gazowy wpłacać będzie co miesiąc (w przeliczeniu) 50 min dolarów. To prawie cały dochód okręgu, ale chyba niezbyt dużo, zważywszy, że to nawet nie jedna dziesiąta dochodów firmy. Okręg jest jednak i tak jednym z bogatszych członków Rosyjskiej Federacji, nie bierze dotacji z budżetu i nigdy nie zalega, co w Rosji jest codziennością, z wypłatą rent i emerytur. W dodatku każdy z nich dostaje dwa razy więcej pieniędzy, niż mu się należy. Jest to nagroda za pracę przy „oswajaniu Północy“. Tak to się nazywa. Czasami mówi się nawet o „zawojowywaniu Północy“.\nStolicą Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego jest Sale-chard, ale Gazprom swoją stolicę umiejscowił w Nowym Urengoju, stutysięcznym mieście, które firma sama założyła 20 lat temu. Ta stolica jest dzisiaj trzy razy większa od oficjalnej, leży na największym złożu gazu na świecie. Na oko to normalne rosyjskie miasto, poza tym, że nie płaci się tu za telefony, gazety i miejską komunikację. Urengoj w języku Chantów znaczy córka słońca.\nNadym, drugie miasto gazowników, miało mniej szczęścia. Powstawało w latach 60., w epoce Chruszczowa, czasach pierwszych lotów kosmicznych, kiedy wiara w możliwości radzieckiej myśli technicznej nie miała granic. Istniała całkiem poważna koncepcja przykrycia całego miasta kopułą i ogrzania jej gazem, którego, jak sądzono, wystarczy na wieki. Nadym budowano więc bardzo ciasno. Ulice są bardzo wąskie, nie ma wolnych przestrzeni, a podwórka i przedszkolne ogródki są mikroskopijnych rozmiarów.\nW Nowym Urengoju wszystko jest własnością Gazpromu. Każda płyta chodnikowa i każdy dom. Sklepy, przedszkola, szpitale, hotele, szkoły... Nawet autobusy, gazety i budki telefoniczne. Gazprom ma własne linie telefoniczne, tak jak w Polsce MSW i MON. Linia kolejowa, która łączy miasto z Jamburgiem, też jest ich. Zbudowali ją sami, więc niefachowo. Szyny się wyginają. Pociąg, który raz dziennie kursuje pomiędzy miastami, jedzie bardzo wolno, żeby nie wypaść z torów. 300 kilometrów w osiem godzin na trasie bez żadnego przystanku.\nTrzeba przyznać, że Gazprom dba o swoich pracowników jak mało kto w Rosji. Ciągle buduje dla nich mieszkania, czego od upadku Związku Radzieckiego nikt już nie robi. Ludzie wymyślają niesłychane numery, żeby wyłudzić od firmy dodatkowe lokum. Przepisują na przykład swoje mieszkania na dzieci, proszą o przydział służbowego i dostają.\nMiasto nie jest jednak rosyjską oazą szczęścia. Ludzie tu mieszkają, bo życie ich do tego zmusiło, a nie dlatego, że tak chcieli albo że dobrze się czują w 40-stopniowym mrozie. To nie jest klimat dla ludzi, więc w początkach lat 90. bardzo wiele osób zwolniło się z pracy. Sprzedali swoje mieszkania i pojechali na południe: do Moskwy, Tiumenia, na Ukrainę, gdziekolwiek, byle w jakieś normalne miejsce, ale wtedy właśnie zawalił się Związek Radziecki. Nie było pracy, mieszkań i litości. Kończyły się pieniądze. Za resztkę oszczędności wracali na Północ, ale tu też nie było już dla nich miejsca. Nowy Urengoj pełen jest więc obdartych i głodnych włóczęgów bez pracy i domu. Wielu takich spotkałem. Każdy wierzył, że jeszcze kiedyś się dorobi. Zmarznięci, jak ci dwaj z filmu „Nocny kowboj“, obsesyjnie marzą o wyjeździe „na ziemię“.\nTo chyba z powodu ogromnych odległości i izolacji ludzie na Północy czują się, jakby żyli na odległej planecie. Wszyscy inni żyją „na ziemi“. Każdy człowiek, od gubernatora po bezdomnego oberwańca, posługuje się tym pojęciem. Jest w tym nuta tęsknoty. „Ziemia“ to jest europejska Rosja, południe Syberii, tam gdzie jest dużo ludzi. „Ziemia“ jest wszędzie, tylko nie tutaj, na Północy.\nUważam, że Jurij jest geniuszem, ale o tym wie tylko on, jego żona i ja. Błagał, żebym go nie zdemaskował, bo w Rosji los bogatych geniuszów jest nie do pozazdroszczenia. Boi się bandytów. Boi się, że go obrabują, zabiją, porwą mu dzieci.\nTak naprawdę jego geniusz dał o sobie znać tylko raz w życiu.\n- W szkole byłem zawsze bardzo przeciętnym uczniem - mówi Jurij. - W pracy też chwalili mnie raczej za pracowitość, a nie za pomysły.\nZresztą jak tu mieć pomysły, skoro od dziesięciu lat, czyli od wyjścia z wojska, Jurij jest dyspozytorem w wielkich garażach firm gazowych w Nowym Urengoju. To on decyduje, ile zatankować paliwa do samochodów, które wyjeżdżają do pracy. Po przyjeździe zapisuje, ile przejechały kilometrów. To jego głowa w tym, żeby liczba przejechanych kilometrów zgadzała się z ilością zużytego paliwa.\n- Ale to nigdy się nie zdarza.. Tu wszyscy kradną benzynę. Ja muszę tylko pilnować, żeby to wszystko trzymało się granic przyzwoitości.\nTak więc Jurij od dziesięciu lat pilnuje czegoś, co jest nie do upilnowania, i stara się, żeby w papierach wyglądało nieco lepiej niż w rzeczywistości. Skończył tylko obowiązkową dziesięciolatkę, tak więc osiągnął już górny pułap awansu zawodowego.\nJurij ma prawie dwa miliony dolarów, bo uwierzył w coś, w co prawie nikt nie wierzy.\n- Wstyd się przyznać, bo robiłem coś, w co sam też niezbyt mocno wierzyłem. Nawet żonie się nie przyznałem, bo wierciłaby mi dziurę w brzuchu, że wyrzucam pieniądze. Dlatego też nie ryzykowałem. Ja wiem? Może ze sześćset dolarów wydałem. To były moje miesięczne zarobki, aleja z zaskórniaków wziąłem.\nW styczniu 1995 roku dekretem prezydenta Rosji Gazprom został sprywatyzowany. 40 proc. akcji miało przypaść państwu, 10 proc. miał dostać sam Gazprom, 15 - jego pracownicy, a prawie 30 proc. miało być sprzedane na wolnym rynku w Rosji.\nAkcje przeznaczone do sprzedaży na wolnym rynku miały być kupowane za bony prywatyzacyjne. Każdy Rosjanin, od niemowlęcia do staruszka, kilka lat wcześniej dostał jeden taki bon. Ludzie mieli te papiery w kompletnej pogardzie. Wyrzucali je, wciskali w jakąś dziurę, pozbywali się tego albo zapominali. Na każdym rosyjskim bazarze razem z pumeksem i czosnkiem leżały na straganach bony prywatyzacyjne, ale nikt tego nie chciał brać - to był najgorszy towar.\nKażdy z 60 regionów Rosji, w którym działał Gazprom, dostał określoną liczbę akcji (zależało to od liczby mieszkańców). W lipcu 1995 roku wszyscy mogli składać swoje bony. Najważniejsze było to, ile osób w danym regionie zainteresowanych było akcjami i ile pofatygowało się, by je zanieść do specjalnych kantorów. Jeśli dużo osób przyszło, każdy dostał mało, jeśli w regionie mało było zainteresowanych, każdy dostał dużo.\nJurij też by się nie ruszył sprzed telewizora, gdyby nie to, że zawsze w lecie służbowo jedzie z cysterną do zakładów chemicznych w Fermie. Kupuje na całą zimę specjalny dodatek do paliwa, żeby nie zamarzało.\n- Coś mnie tknęło - wspomina Jurij. - Raz jeden jedyny w moim życiu Bóg dotknął mnie swoim palcem. Odszukałem starą gazetę. Dobrze pamiętałem. W Fermie ludzie nie chodzili na żadne wybory, swołocze jedne. Czy prezydenckie wybory, czy do Dumy, u nich furt najgorsza frekwencja. Pomyślałem, że z czekami też nie przyjdą, więc na każdy czek dostanę tam mnóstwo akcji.\nW jedną godzinę u siebie w Nowym Urengoju kupił na bazarze 250 czeków. Za każdy dał dziesięć tysięcy starych rubli. Tyle kosztowały trzy bochenki chleba. Następnego dnia pojechał w delegację, ale żeby złożyć w Fermie czeki, musiał być tam zameldowany. To mały kłopot. Za sto dolarów kupił mieszkanie pod miastem. To był właściwie pokoik w ruderze bez dachu, ale mógł się zameldować.\nKiedy po miesiącu zakończyła się akcja składania czeków, okazało się, że Ferm znowu był najgorszy w całej Rosji. W Kraju Ałtajskim na jeden czek dawali 16 akcji, w Moskwie - 50, w Sankt Petersburgu - 65, w Jamalsko-Nienieckim Okręgu - 1000, a w Permie - 6000.\nJurij miał półtora miliona akcji Gazpromu. Nic żonie nie powiedział, bo nic prawie te akcje nie były warte. Wygadał się dwa lata później, przed ostatnimi wakacjami, kiedy ich wartość wzrosła trzysta razy.\n- Przyszedłem z roboty i powiedziałem: Lena, bierzemy dzieciaki i jedziemy na Cypr, wykupiłem wycieczkę zakładową. Lenoczka po czole się stuka, a ja wyciągam papier i pokazuję, że w tej chwili mamy gdzieś milion sześćset tysięcy dolarów.\n- No i co? - pytam Jurija.\n- Nic. Kupiłem konserwy, Lenoczka zrobiła mięso w słoikach i dwa tygodnie byczyliśmy się na plaży.\nPodczas obrabiania zabitego renifera Niadwa pojada surowe mięso. Koczownicy powiadają, że kiedy mięso stygnie, uchodzi z niego silą.


Teraz jest 10 gru 2018, o 04:02\nStrona 468 z 553\n[ Posty: 8293 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 465, 466, 467, 468, 469, 470, 471 ... 553 Następna strona\nNapisane: 21 lis 2017, o 16:00\nbierz golfa, Superb z 1.4 to porażka\nNapisane: 21 lis 2017, o 16:04\nNo co Ty przecie to jedyny słuszny silnik do S3\nNapisane: 21 lis 2017, o 16:34\nchwyt marketingowy, ze niby mało pali, a wcale tak nie jest\nNapisane: 21 lis 2017, o 20:03\nwszystko fajnie, tylko po jakiego grzyba brać np. takie 1.8 jak traci 25% maksymalnego momentu na skrzyni biegów? Spalanie spalaniem, ale jak oferują silnik z momentem 320, to dla mnie absurdem jest wrzucać tak dalece ograniczającą go skrzynię.\nNapisane: 21 lis 2017, o 20:43\njak ktoś wie o co biega i lubi szybszą jazdę to weźmie 2,0 tam już chyba jest lepsza skrzynia (nie sprawdzałem danych technicznych) ale ilu jest takich co nie zwróci uwagi na wartość momentu tylko skończy sprawdzanie danych technicznych na 180 kucyków i danych o przyśpieszeniu? marketing i cięcie kosztów, gorsza skrzynia = tańsza skrzynia = większy zarobek producenta, do tego pewnie jest mniej trwała\nNapisane: 21 lis 2017, o 22:44\nnie pozostaje nic innego jak dołożyć te 2800PLN. Trochę dziś podzwoniłam i lipa Panowie, generalnie owczy pęd na kupno samochodów. Place świecą pustkami no może jak chcemy przeznaczyć na furę up 120kPLN to nie ma sprawy coś się znajdzie. Może i bym się skusił na tego Golfa za 83300PLN bo cena fajna ale h... kolor, później już trzeba liczyć ok 96000PLN.\nJutro jeszcze powalczę\nOstatnio edytowano 21 lis 2017, o 22:45 przez macieks, łącznie edytowano 1 raz\nNapisane: 21 lis 2017, o 22:45\nDla zasady olalałbym tego dealera, nawet kosztem golfa w złym kolorze\nNapisane: 21 lis 2017, o 23:06\nTak przy okazji, do tych co jeździli Superbem i Passatem czy jest między tymi samochodami przepaść w komforcie jazdy? O ile Passatem jeżdżę w pracy to przyznam że Superbem jeszcze nie jechałem.\nNapisane: 22 lis 2017, o 00:44\njakieś jaja z tym podnoszeniem ceny po złożeniu zamówienia...\nZamawiałem auto w zeszłym roku w maju, tuż przed planowaną drobną podwyżką, i dealer nie miał żadnych oporów pół roku później przy odbiorze auta, że się kilka opcji zmieniło i trzeba "coś" dopłacać. Cena była nadal ta sama co w dniu złożenia zamówienia.\nNapisane: 22 lis 2017, o 08:22\nprzy obecnej nadwyżce popytu nad sprzedażą mamy rynek sprzedawców hehe\nNapisane: 22 lis 2017, o 09:32\nRaczej owiec, też na Twoim miejscu bym zmienił dilera, i tak czekasz dłużej na auto.\nNapisane: 22 lis 2017, o 09:39\nGdyby było 1.8 TSI z mocniejszym DSG, to pewnie znacznie mniej osób by się skusiło na 2.0 TSI 220\nA tak 320 Nm można mieć, ale w manualu, który z kolei jest sprawdzoną i wytrzymałą konstrukcją stosowaną od lat w Octavii RS, Golfie GTI czy Leonie Cupra.\nPoszukaj, było wiele razy wałkowane\nNapisane: 22 lis 2017, o 10:21\nNie dość że lepiej to jeszcze taniej:)\nNapisane: 22 lis 2017, o 12:24\nI te siedzenia, i lakier grubszy.


Produkcja trzody chlewnej w UE rozwija się coraz wolniej - Portal Rolniczy Okiem Rolnika - technika rolnicza, uprawa, zwięrzęta, prawo i finanse\nNapisał Redakcja Lis 20, 2018\nW branży trzody chlewnej nie brak problemów. Obecne niskie ceny sprawiają, że tylko nieliczni producenci generują zyski, a koszty produkcji większości gospodarstw przewyższają cenę sprzedaży świń. Producentom nie sprzyja wzrost cen pasz oraz wprowadzenie nowych unijnych regulacji dotyczących dobrostanu zwierząt i ochrony środowiska.\n- W stosunku do konkurencji spoza UE, przepisy dotyczące utrzymania zwierząt, niezbędnej powierzchni, kastracji prosiąt, obcinania ogonów oraz zagospodarowania nawozów naturalnych są bardziej restrykcyjne. Przekłada się to na ograniczenie konkurencyjności unijnej wieprzowiny na światowych rynkach– czytamy na stronie Krajowego Związku Pracodawców Producentów Trzody Chlewnej.\nSytuacji nie poprawia niechęć społeczności lokalnych do nowych inwestycji w produkcję trzody chlewnej na terenach wiejskich, biurokracja oraz trudności w uzyskiwaniu pozwoleń. Branża boryka się też z coraz większymi problemami w międzynarodowym handlu przez dalsze rozprzestrzeniania się wirusa ASF.\nKlatki dla kur na zakazie?\tBułgaria zmaga się z ptasią grypą


Pierwsze miejsca zdobyli: Kewin Metel 38 kg, Remigiusz Mech 53 kg, Eryk Szterew 73 kg i Maciej Czarnecki 85 kg. Drugie lokaty zajęli Oskar Mech 27 kg oraz Radosław Kwiek 100 kg. Trzecie miejsca wywalczyli Konrad Kruszakin 66 kg i Marek Spyra 100 kg. Ponadto piąte lokaty wywalczyli: Nikodem Suchomel 29kg, Mateusz Borysewicz 35 kg, FilipGała +60 kg, Michał Mysona 47 kg, Dawid Siroń i Konrad Rojek 53 kg, Jaworski Adrian 59 kg, Buda Miłosz 66 kg.\nSukcesem naszych zawodników jest również fakt, że 6 zapaśników okazało się najlepszymi w swoich kategoriach wagowych po zakończeniu całego cyklu turniejów a byli to: Kewin Metel, Wiktor Zaoborny, Remigiusz Mech, Eryk Szterew, Maciej Czarnecki, Konrad Rojek.\nOsiągnięcie tak wysokich wyników możliwe było dzięki wsparciu środkami finansowymi otrzymanymi od Burmistrza Miasta Kostrzyn nad Odrą Andrzeja Kunta, oraz naszego sponsora Kostrzyńsko-Słubickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej S.A. Dziękujemy !!!


CHUK | NZOZ S.C. • G. Borowik-Bzdzion • J. Idasiak • A. M. Zygmunt\nPogram profilaktyki chorób układu krążenia (CHUK)\nAdresowany jest do kobiet i mężczyzn w wieku 35 - 55 lat, którzy nie korzystali z badań objętych programem w ciągu ostatnich trzech lat. Badanie można wykonać u świadczeniodawcy wyłonionego w konkursie ofert.\nProgram obejmuje przeprowadzenie wywiadu przez pielęgniarkę, wykonanie badań biochemicznych krwi, pomiar ciśnienia tętniczego krwi, określenie BMI, badanie EKG, przeprowadzenie badania przedmiotowego przez lekarza, ocenę poszczególnych czynników ryzyka i możliwości wystąpienia incydentu sercowo-naczyniowego w przyszłości.\nWraz z rozwojem cywilizacji doszło do zwiększonej zachorowalności na choroby układu krążenia, tak, że wiele z nich nazywanych jest chorobami cywilizacyjnymi. W Polsce są odpowiedzialne za 50% liczby zgonów, z tego najczęstszymi przyczynami zgonu jest zawał serca i udar mózgu.\nNie musisz pytać lekarza czy jesteś na liście przewidzianych do badań – każdy lekarz przyjmując Cię w gabinecie powie, czy w danym roku takie badania możesz zrobić!\nPaniom powie również, czy w danym roku są w programach mammografii i cytologii.\nCopyright © NZOZ Borowik 2021


"Duch Maciek detektywem" (Wydawnictwo Literatura)\nAutor: TosiMama 8/16/2019\nZaczynając pisanie tej recenzji rzuciłam okiem na naszą biblioteczkę i stwierdziłam, że niewiele jest w nich książek o duchach. Mamy sporą kolekcję historii o wampirach (najczęściej bardzo miłych), a reprezentacja duchów jest niezbyt liczna. Tak naprawdę do niedawna był w niej tylko Gustaw (KLIK). Na szczęście przestał narzekać na samotność, bo ostatnio dołączył do niego bardzo sympatyczny duch Maciek.\nBohater książki Anny Onichimowskiej wyróżnia się na tle innych duchów, z którymi kiedykolwiek spotkałam się na kartach książek, dość nietypową profesją. Otóż Maciek jest detektywem! Kiedy się z nim spotykamy przygotowuje się właśnie do nowej wyprawy. Jej celem jest Los Angeles, a poszukiwać będą tam mamy Karoliny, czyli przyjaciółki Maćka. Duch nie ma dużo czasu na zastanowienie, bo odkąd Karolina natrafiła w gazecie na zdjęcie swojej matki, nie myśli o niczym innym i do Los Angeles jest gotowa wyjechać natychmiast. Maciek nie ma, więc wyboru i razem z Karoliną rusza w podróż do Miasta Aniołów. Czeka tam na nich wiele przygód, jeszcze więcej zaskakujących sytuacji i niespodzianek, które całą ich wyprawę postawić pod wielkim znakiem zapytania. Poszukując Lucylli, czyli mamy Karoliny, trafią na eleganckie przyjęcie i odwiedzą prawdziwe rezydencje zamożnych Amerykanów. Wszystko dlatego, że mama Karoliny jest znaną projektantką, więc obraca się wśród znanych i bogatych mieszkańców Los Angeles. I choć każdy ze spotkanych przez Karolinę i Maćka ludzi wie coś o Lucylli, to nasi bohaterowie muszą się nieźle napracować, żeby trafić na jej ślad...\nMaciek bardzo szybko zyskał naszą sympatię. Jest duchem, ale w ogóle nie jest straszny. Wręcz przeciwnie, Maćka nie można nie lubić. Jego przygody zachwycą wszystkich miłośników historii pełnych zaskakujących wydarzeń, interesujących bohaterów i ciekawych miejsc. W książce Duch Maciek detektywem to wszystko jest i właśnie dlatego ta historia budzi tak pozytywne emocje. Będzie to świetna lektura dla całych rodzin. Świetnie nada się zarówno do samodzielnego czytania, jak i do głośnego czytania w rodzinnym gronie. W przypadku tego ostatniego musicie się jednak liczyć z licznymi wybuchami niepohamowanego śmiechu. Jest to oczywiście kolejna zaleta tej książki, bo jak mówią mądrzejsi od nas, śmiech to zdrowie!\nAneta Kowalska 16 sierpnia 2019 12:29\nLubimy takie historie z duchami\nSikorkowe Pasje 16 sierpnia 2019 12:47\nBardzo sympatyczna ta książeczka. Niby dla najmłodszych, ale i my też chętnie po nią sięgniemy.\nPerfectWorldByLR 16 sierpnia 2019 15:00\nOoo fajna kupie napewno\nMama Tosiaczka 16 sierpnia 2019 18:07\nBardzo lubię wątek detektywistyczny w książkach dla dzieci. A obecność ducha-bochatera...Czas! 😆\nDarina z Pozytywne Wychowanie 17 sierpnia 2019 13:39\nCoś dla moich dziewczyn. Historia z zagadką w tle. :)\nNeaveCreations 17 sierpnia 2019 22:15\nBardzo fajna historia! Myślę że moi chłopcy polubili by się duchem Maćkiem 😉\nAleksandra Załęska 19 sierpnia 2019 11:35\nKolejna ciekawa książka, którą polecasz :) Sama lubię opowieści o duchach, więc z chęcią bym po tą książkę sięgnęła :)


Lechowe finały: Pamiętny dwumecz 2004 i zwycięski Chorzów 2009 - KKSLECH.com - KKS Lech Poznań - Serwis nieoficjalny\nZa 17 dni w swoim 11 finale Pucharu Polski zespół Lecha Poznań powalczy o 6 krajowy puchar w historii z obrońcą trofeum Rakowem Częstochowa. W krótkim cyklu „Lechowe finały” składającym się z łącznie 5 części przypomnimy kibicom wszystkie poprzednie finały Pucharu Polski z udziałem Kolejorza.\nW trzecim odcinku okazjonalnego cyklu wspominamy piąty i szósty finał Lecha Poznań w historii z roku 2004 oraz 2009. Kolejne 2 finały Pucharu Polski z udziałem Kolejorza przypomnimy w niedzielę.\nLech Poznań w sezonie 2003/2004 na papierze miał dość silny skład, choć sytuacja finansowa klubu nie była najlepsza. Na początku rozgrywek Kolejorza prowadzili Czesi, którzy nie panowali nad drużyną. Dnia 13 września 2003 roku lechici przegrali u siebie w derbach z Dyskobolią Grodzisk Wielkopolski 1:3, po tym meczu ówczesne władze postanowiły poszukać nowego trenera, którym został młody wówczas Czesław Michniewicz. Michniewicz jechał już pociągiem do Gdyni, po otrzymaniu telefonu od prezesa Lecha wysiadł w Gnieźnie i udał się do Poznania na podpisanie kontraktu.\nByły golkiper wronieckiej Amiki szybko dogadał się z dość młodą drużyną, która już w końcówce jesieni zaczęła notować lepsze rezultaty. Wiosną 2004 zwycięstw było jeszcze więcej, dzięki czemu ostatecznie sezon 2003/2004 zakończyła na 6. miejscu w tabeli. Kolejorz nieźle poradził sobie również w rozgrywkach Pucharu Polski, gdyż jeszcze jesienią wyeliminował Karkonosze Jelenia Góra (3:0) oraz Polonię Warszawa triumfując w stolicy 2:1. W tym meczu Lecha poprowadził Czesław Michniewicz, poznaniacy rywalizowali z „Czarnymi Koszulami” 4 dni po wspomnianej wyżej porażce z Dyskobolią.\nJeszcze jesienią 2003 roku odbył się ćwierćfinał Pucharu Polski 2003/2004, w którym Kolejorz wyeliminował grającego wtedy w Ekstraklasie Górnika Polkowice (0:0 na wyjeździe i 4:1 u siebie). Już wiosną 18 lat temu niebiesko-biali w półfinale mierzyli się z innym ówczesnym ekstraklasowiczem, GKS-em Katowice. Na Górnym Śląsku nasz zespół wygrał 2:1, u siebie postawił kropkę nad i, zwyciężył 4:2 dostając się tym samym do finału Pucharu Polski po 16 latach w bardzo pewny sposób.\nKolejorz chcąc zdobyć trofeum i przy okazji zapewnić sobie awans do Pucharu UEFA, musiał rozegrać pierwszy w swojej historii finałowy dwumecz. Rewanż miał odbyć się w Poznaniu, ale w 2004 roku mało kto wierzył w zdobycie Pucharu Polski, dlatego ówczesne władze zwróciły się do PZPN-u z prośbą, aby pierwsze spotkanie rozegrać w Poznaniu. Dzięki temu Lech zapełniłby stadion i zarobiłby na biletach co znacznie podreperowałoby ubogi wtedy klubowy budżet.\nNasza drużyna na pierwsze finałowe spotkanie 18 maja 2004 roku niesamowicie się zmobilizowała. Była bardzo dobrze ustawiona taktycznie i do przerwy po 2 golach Piotra Reissa zasłużenie prowadziła 2:0. Po zmianie stron były jeszcze kolejne szanse na bramki, ostatecznie Lech Poznań niespodziewanie ograł Legię Warszawa 2:0 będąc blisko zdobycia trofeum.\nFinał Pucharu Polski 2003/2004 – 18.05.2004\nLech Poznań na finałowy rewanż 1 czerwca 2004 roku jechał z nastawieniem defensywnym. Chciał grać z kontry, być skuteczny a przede wszystkim chciał obronić dwubramkową zaliczkę z pierwszego spotkania u siebie. Czerwcowa konfrontacja w stolicy naszego kraju rozpoczęła się od ataków Legii, która była bardzo zmotywowana, by odrobić straty. Warszawiacy walcząc 18 lat temu również o mistrzostwo kraju już przed rewanżem mieli zapewnioną grę w Pucharze UEFA, lecz mimo to, chcieli zdobyć jeszcze Puchar Polski. W pierwszej połowie meczu przy Łazienkowskiej goli nie zobaczyliśmy, wynik 0:0 był dobrym rezultatem, a tym bardziej, że z powodu kontuzji boisko musiało opuścić dwóch naszych piłkarzy (Zbigniew Zakrzewski miał rozwalony łuk brwiowy, Michał Goliński doznał kontuzji barku).\nW drugiej odsłonie Lech miał szansę zamknąć już to spotkanie, jednak po kontrze Piotr Reiss nie oddał strzału, poślizgnął się na piłce i zmarnował doskonałą okazję. W 68 minucie gry rzut karny wykorzystał za to Piotr Włodarczyk, po golu na 1:0 legioniści chcieli pójść za ciosem, dwie świetne okazje zmarnował Garcia trafiając z bliskiej odległości w Waldemara Piątka. Ostatecznie mimo sporej nerwówki w końcówce Kolejorz obronił zaliczkę z Poznania i zdobył swój czwarty Puchar Polski odzyskując go po 16 latach przerwy. Lech wygrał wtedy 4 finał z rzędu oraz 2 z Legią Warszawa mogąc dnia 1 czerwca 18 lat temu fetować wielki sukces w trudnych finansowo czasach, którego nikt się nie spodziewał.\nLechici otrzymali Puchar Polski z rąk niezadowolonego wtedy prezesa PZPN, Michała Listkiewicza. Kolejorz fetował na obiekcie Legii w szatni oraz przede wszystkim z kibicami Kolejorza, którzy w liczbie 800 osób zjawili się w Warszawie. Podczas ceremonii wręczenia pucharu kibice Legii Warszawa nie mogąc pogodzić się z porażką przez nikogo niezatrzymywani pobili naszych piłkarzy zrywając im z szyi złote medale. Tymczasem po zdobyciu przez Lecha krajowego pucharu nie mogło zabraknąć fety. Dzień po meczu ulicami Poznania przejechał londyński autobus, który zawiózł działaczy, trenerów i piłkarzy na Stary Rynek. Na nim zgromadziło się wtedy około 30 tysięcy kibiców, którzy wspólnie z zawodnikami świętowali wywalczenie Pucharu Polski.\nPuchar Polski 2003/2004:\nFinał Pucharu Polski 2003/2004 (rewanż) – 01.06.2004\nLech Poznań zdobywcą Pucharu Polski 2004 (YouTube):\nTrzeci sezon Lecha Poznań za kadencji Franciszka Smudy wielu kibiców dobrze pamięta aż do teraz. Były słynne mecze w Europie z Grasshoppersem Zurych, Austrią Wiedeń czy Feyenoordem Rotterdam. Było też prowadzenie w lidze po rundzie jesiennej czy awans do 1/16 finału Pucharu UEFA. Rozgrywki Ekstraklasy oraz te na arenie międzynarodowej były najważniejsze, ale ówczesny trener Kolejorza nie odpuszczał również Pucharu Polski, w którym wystawiał mocny skład.\nJesienią w 1/16 finału Pucharu Polski poznaniacy wygrali na wyjeździe z Piastem Gliwice 4:0, wtedy 2 gole zdobył Semir Stilić. W kolejnej fazie lechici u siebie podejmowali Odrę Wodzisław Śląski, od 75 minuty przy stanie 0:0 musieli radzić sobie w dziesiątkę po czerwonej kartce dla Manuela Arboledy, jednak dali radę awansować dalej za sprawą bramki w ostatniej minucie Ivana Djurdjevicia.\nWiosną 2009 roku na dwóch frontach nie było już tak kolorowo. Kolejorz najpierw odpadł z Pucharu UEFA, a później zaczął remisować w lidze z dużo słabszymi drużynami. Lechowi nadal szło dobrze w Pucharze Polski, w którym poznaniacy wyeliminowali w ćwierćfinale Wisłę Kraków trenowaną przez Macieja Skorżę. Na wyjeździe wygraliśmy 1:0 po golu Roberta Lewandowskiego, w rewanżu zwyciężyliśmy już 2:1.\nBardzo emocjonujący był półfinał Pucharu Polski, w którym Lech Poznań mierzył się z inną czołową wtedy drużyną – Polonią Warszawa. Przy Bułgarskiej padł remis 1:1, ten sam wynik mieliśmy również w stolicy, zatem o awansie do finału musiały rozstrzygnąć rzuty karne. Ich bohaterem został bramkarz Ivan Turina, który obronił dwie jedenastki. Karnego zmarnował jeszcze późniejszy lechita Radosław Majewski, więc Kolejorz po zwycięstwie w rzutach karnych 3:0 dostał się do finału.\nKolejorz przed finałem Pucharu Polski na Stadionie Śląskim po 28 kolejkach Ekstraklasy zajmował 2. pozycję i do lidera tabeli tracił tylko 1 punkt. W finale rywalem Lecha była rewelacyjna wtedy drużyna Ruchu, poznaniacy mimo gry w Chorzowie byli przedmeczowym faworytem, lecz ich forma przed starciem 19 maja 2009 roku nie była dobra. Sam finałowy pojedynek na Stadionie Śląskim nie był wielkim widowiskiem. Lech Poznań spokojnie czekał na swoją szansę, natomiast Ruch sprawiał wrażenie jakby bał się zaatakować.\nNa początku drugiej części gry do siatki „Niebieskich” po jednej z nielicznych dobrych akcji trafił Sławomir Peszko. Po tym golu dla Kolejorza obraz gry w ogóle się nie zmienił. Podopieczni Franciszka Smudy nadal grali bardzo spokojnie, kontrolowali przebieg zawodów, a chorzowianie biegali po boisku jakoś bez wiary w sukces. Ostatecznie po dość dziwnie wyglądającym finale Lech Poznań zwyciężył 1:0 odzyskując Puchar Polski po 5 latach.\nKolejorz dnia 19 maja 2009 roku grał w finale po raz 6 i po raz 5 z rzędu w nim wygrał odnosząc wtedy pierwszy sukces za kadencji Franciszka Smudy oraz za czasów rodziny Rutkowskich. Niebiesko-biali zasługiwali na tamto trofeum, ogranie mocnej wtedy Polonii Warszawa czy późniejszego Mistrza Polski, Wisły Kraków prowadzonej przez Macieja Skorżę było dużym wyzwaniem.\nBlisko 13 lat temu ekipie Kolejorza w osiągnięciu celu pomogło prawie 9 tysięcy kibiców Lecha Poznań wśród których znaleźli się również fani Arki Gdynia, KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, Cracovii Kraków, a nawet mała grupka Górnika Zabrze, która nienawidzi Ruchu Chorzów. Dnia 19 maja 2009 roku na trybunach jeszcze starego Stadionu Śląskiego było bardzo ciekawie.\nKibice Ruchu Chorzów w liczbie około 16 tysięcy pokazali się z bardzo dobrej strony głośno dopingując przy tym swój zespół oraz przedstawiając efektowne oprawy. Kibice Kolejorza oczywiście nie odstawali wtedy od gospodarzy i również stworzyli świetną atmosferę, prawdziwy szał na sektorach Lecha Poznań panował przede wszystkim po golu na 1:0. Po pucharowym triumfie prawie 13 lat temu na Górnym Śląsku chyba nikt się nie spodziewał, że na kolejny sukces w Pucharze Polski wszyscy będziemy czekać minimum do 2 maja 2022 roku.\nPuchar Polski 2008/2009:\nLech: Turina – Kikut, Tanevski, Arboleda, Henriquez – Peszko (89.Wilk), Bandrowski, Murawski, Stilić (73.Injac) – Lewandowski (90.Djurdjević), Rengifo.