Pamięć związków | Regresing ®\nPsychologowie zaobserwowali, że wszystkie związki, które zakończyły się źle, wywierają negatywny wpływ na obecny związek. Otóż negatywnie doświadczona osoba oczekuje na powtórzenie się, odegranie takiego samego scenariusza i podświadomie prowokuje, by tak się stało. Oto przykład:\nMłoda kobieta uciekła z domu i związała się z jedynym mężczyzną, który wydawał jej się godnym miłości i szacunku. Właściwie, to nie widziała za nim świata! Po kilku latach związku poczuła się zmęczona tym, że ukochany wypożyczał ją dla seksu swoim przełożonym i kolegom. Ona do pewnego stopnia rozumiała, że w ten sposób pomaga mu w karierze, ale wreszcie poczuła się zmęczona. Właściwie cały jej problem polegał na tym, że chciała się dowiedzieć, kiedy on wreszcie przestanie ją wypożyczać i kiedy będzie mogła oddawać się tylko jemu?\nOt, klasyczny przykład zaślepienia. Kobieta ta wcześniej musiała oddawać się ojcu, o czym dobrze wiedziała. Nie wiedziała tylko o tym, że w poprzednich wcieleniach robiła już to samo i z podobnych pobudek. Być może nawet, że żyła w społeczności, w której wypożyczenie gościowi żony na noc jest oznaką najwyższego szacunku, jaki można mu okazać. Takiej możliwości nie brała w ogóle pod uwagę, gdyż ani nie wierzyła w poprzednie wcielenia, ani nie podejrzewała, że jej związek bazuje na kompletnym zaślepieniu, które nazywała miłością i oddaniem. A przecież odwołując się do pamięci poprzednich wcieleń mogła uzdrowić swoją sytuację. Mogła, ale … wolała trwać w takim układzie, gdyż bała się innego.\nZa zaślepienie, które przybiera aż tak drastyczną formę, najczęściej odpowiedzialna jest pamięć poprzednich wcieleń. Uzdrowienie takiego związku jest możliwe przede wszystkim przez uświadomienie sobie wszelkich powiązań i ich przyczyn, jakie zaszły w dalekiej przeszłości między partnerami. Wymaga to wiele cierpliwości i chęci dokonania zmian. Alternatywą jest życie złudzeniami i spełnianie oczekiwań zupełnie nieadekwatnych do obecnej sytuacji. A to prędzej czy później musi doprowadzić do bolesnej konfrontacji z obecną rzeczywistością. I znów za niepowodzenie komuś się oberwie. Komuś, to nie zawsze znaczy, tej drugiej stronie.\nPodobnie sprawy się mają, gdy ktoś jest przekonany, iż któryś z jego poprzednich związków był bardziej udany i satysfakcjonujący od obecnego. Wówczas u takiej osoby dominuje tęsknota za tamtym związkiem i postępujące niezadowolenie z obecnego. Niezadowolenie może mieć swe źródła również w wyobrażeniach, że z inną osobą udałoby się na pewno lepiej, że byłoby przyjemniej itd., itp. Osoby te żyją w pewnym rujnującym je psychicznie rozdwojeniu uważając, że czym innym jest kogoś kochać, a czym innym współżyć z kimś seksualnie i tworzyć związek. Pierwszym powodem tworzenia takich związków jest głębokie pragnienie ukarania się za zdradę seksualną lub za seks z byle kim – najczęściej z „klinem”, który miał pomóc się odkochać. Drugim motywem spowodowanym taką sytuację jest tęsknota za kim innym, niż partner, czasami wręcz idealizowanie go.\nZnam przypadki, kiedy to małżonki odrzucały seksualnie swych mężów i uważały, że stają się mistycznymi partnerkami Sai Baby, Jezusa, czy jeszcze kogoś innego. Dla niego chciały zachować czystość, a dla siebie… mieszkanie i pieniądze męża.\nKtoś powie, że to stare wredne, głupie baby.\nNie zawsze stare, ale na pewno wredne – i to przede wszystkim wobec siebie. Głupotę pomijam, gdyż za nią zawsze kryje się zaślepienie. Gdy ono mija, człowiek nagle staje się mądry.\nNaprawdę, mało kto z osób znajdujących się w takich związkach, zastanawia się nad jednym faktem: gdyby ta osoba rzeczywiście była najlepszym dla mnie partnerem, to na pewno byłaby teraz ze mną. Takie rozwiązanie jednak wydaje się zbyt nierealne, gdyż jest zbyt proste i nieskomplikowane! A poza tym, trzeba by zaakceptować, że tym właściwym partnerem jest kto inny.\nHandel żywym towarem – czyli zawieranie małżeństw – kwitł na całym świecie. Mało gdzie i mało kiedy ludzie mieli szanse kierować się miłością w doborze partnerów. Najczęściej byli jednak zmuszani, by ślubować dozgonną miłość osobom, których wcześniej nie znały. Miłość, owszem, zdarzała się, ale zwykle nie między małżonkami. Małżeństwo w większości kultur, włączając to chrześcijańską, to tylko biznes mający zapewnić utrzymanie potomstwu. Biznes, zwany miłością. Dopiero od niewielu lat ludzie mają możliwość decydowania, z kim chcą się związać. A ponieważ tak naprawdę nie zawsze są tego pewni, to mnoży się liczba rozwodów.\nNasza niepewność może wiązać się z tym, że w poprzednich wcieleniach mieliśmy przecież dużo różnych partnerów. Z każdym z nich chcieliśmy ułożyć sobie życia najlepiej, jak to było możliwe. Zaczynamy być tego świadomi dopiero wówczas, gdy odwołujemy się do pamięci poprzednich wcieleń. I wtedy dopiero „wychodzi szydło z worka”!\nWiele kobiet nie widzi życia poza tym, który dawno, dawno temu obiecał im, że tylko on im może zapewnić ochronę i bezpieczeństwo. Inne szaleją za facetami, którzy wmówili im, że nikt im tak dobrze nie zrobi w łóżku, jak waśnie oni.\nRównież mężczyznom zdarza się, że nie widzą świata poza tą jedną jedyną, która intensywnie pracowała w przeszłości nad obrobieniem ich umysłów\nZdarza się, że trans zakochania pojawia się u obojga jednocześnie. Świat staje się kolorowy, śpiewają ptaszki, w oczach fruwają motylki. Tylko umysł nie zdaje sobie sprawy z faktu, że kiedyś został odurzony halucynogenami i afrodyzjakami. U takich osób myśl o rozstaniu wyzwala poczucie wewnętrznej pustki, jakby uczuciowego wypalenia i wrażenie szarości. To najlepszy ślad po kacu, który jest nieodłączną częścią procesu ćpania. Czasami u partnerów od pierwszego wejrzenia pojawia się przemożne pragnienie, by razem się naćpać czy zachlać i odnowić to, co kiedyś sprawiało rzekomo tak wielką rozkosz. To wszystko wydaje się niezwykle pociągające.\nDo grupy pragnień uwarunkowanych w poprzednich wcieleniach należy pożądanie seksu grupowego, seksu z wieloma partnerami, czy nawet ze zwierzętami. Wszystkie owe pożądania bazują na najczęściej mało przytomnych doświadczeniach, które odcisnęły piętno na pamięci poprzednich wcieleń. I od nich wszystkich można się uwolnić przypominając sobie świadomie, skąd się wzięły i w jak nieprzytomnym stanie umysłu zostały zapamiętane.\nU pewnej panienki pojawiło się nagłe poczucie bezpieczeństwa, gdy poznała dużo starszego od niej mężczyznę. Już na pierwszym spotkaniu pierwszy raz w życiu pozwoliła sobie upić się do nieprzytomności. Potem było coraz lepiej, ale coraz mniej przytomnie. Wreszcie zaczęła się niepokoić, gdyż zauważyła, że jej uczucia nie oddają tego, co jest w rzeczywistości, że to, co się dzieje naprawdę, poza okresami odlotów, zupełnie nie przystaje do miłych wrażeń z czasu nieprzytomności. Zaczęła badać pamięć poprzednich wcieleń i tu odkryła, że wiele razy była żoną czy partnerką owego pana. I zawsze przy nim używała narkotycznych stymulatorów szczęścia i seksualnej przyjemności. Zrozumiała, że tylko dzięki nim mogła z nim wytrzymać i nie czuła do niego wstrętu.\nPodobne zrozumienie uzyskało wiele innych osób, a dzięki niemu mogły trzeźwiej popatrzyć na swe związki i partnerów. Często związek rozpadał się w wyniku otrzeźwienia. A czasami pogłębiała się wzajemna miłość partnerów.\nOczywiście, że osoba, z którą właśnie jesteśmy, nie musi być dla nas najodpowiedniejszym towarzyszem życia. To dlatego istnieje możliwość rozstania się i związania z kim innym.\nJak wieść niesie, pewien młody człowiek poprosił guru, by ten wybrał mu najodpowiedniejszą partnerkę. Guru wziął więc z tłumu pierwszą lepszą kobietę i powiedział do nich: „kochajcie się!”\nPróbowali, a jakże, przez kilka lat i nic im nie wychodziło. Wreszcie postanowili zapytać guru, dlaczego im nie wychodzi? A On odrzekł: „w sprawach serca, słuchaj serca, a nie guru”.\nZawsze warto zadać sobie pytanie: dlaczego ta osoba, z którą jestem, wydaje mi się najważniejsza, dlaczego nie wyobrażam sobie życia bez niej lub z kim innym.\nOwszem, możesz sobie wyobrażać, że żyjesz z kim innym, a żyć waśnie z tą osobą. Wówczas musisz sobie uczciwe odpowiedzieć, w którym miejscu i dlaczego się oszukujesz? Tylko to przyniesie ci rozwiązanie wewnętrznego konfliktu.\nIstnieje mnóstwo powodów, dla których ludzie, którzy się nie kochają, trzymają się siebie z uporem maniaków. I tyleż powodów, dla których ludzie, którzy się kochają, nie tworzą z sobą związków.\nDość istotnym obciążeniem związków, mającym wyraźne źródła w poprzednich wcieleniach, są różnego rodzaju zakazy tworzenia związków z pewnymi osobami. Mogą to być skutki tabu (zakazów) rytualnych, społecznych bądź ekonomicznych. Miłość miłością, ale trzeba pomyśleć o karierze, o zapewnieniu bytu dzieciom, a nawet o władzy. Dla tak szczytnych ideałów „zawsze warto zrezygnować z miłości”, bo czymże ona wydaje się wobec ogromu zmartwień i niepewności, jakie niesie z sobą życie.\nCzasami ze zdziwieniem obserwowałem, jak pewna bliska mi osoba zachowuje się dokładnie tak samo, jak przed kilkudziesięciu tysiącami lat, kiedy to po śmierci swego partnera wtargnęła do mojej jaskini i nie chciała jej za żadną cenę opuścić zaburzając mi w ten sposób mój spokój i poczucie bezpieczeństwa. A ja czułem się bezradny, bo w żaden sposób nie potrafiłem jej wyrzucić. No i już tam została. Mało tego! Po jakimś czasie zawłaszczyła mnie!\nZakazy tworzenia związków mogą być spowodowane nie tylko przez różne zakazy z zewnątrz. Mogą one również wynikać z poczucia zawodu, jakiego doświadczyliśmy w związku z dana osobą. To poczucie może być aż tak bolesne, że nie mamy ani sił ani ochoty ryzykować czegoś podobnego.\nZ pewnego mojego związku nic nie wyszło, pomimo że było w nim wiele miłości i wzajemnej fascynacji. Na wierzch jednak wychodziły ciągle różne karmiczne sceny, co zaczęło być bardzo męczące. Wobec czego ona wolała wybrać spokój. Prawdę mówiąc do końca nie była pewna, czy chce ze mną być, czy odejść. Jak się w pewnym momencie zorientowałam, nie mogła się w tym związku czuć bezpieczna. A nie mogła nie tylko dlatego, ze wiele razy rzucano na nas klątwy i usiłowano nie dopuścić do połączenia się. Zorientowałam się, że najbardziej przerażało ją wspomnienie wielokroć powtarzającego się scenariusza, kiedy to ja umierałem na jej oczach. Po kilku miesiącach związku widziała we mnie tylko objawy zbliżającej się starości, niemocy i śmierci. To ją drażniło coraz bardziej.\nW pewnym momencie, wiele lat po rozstaniu, przypomniałem sobie, jak będąc świadkiem mojej śmierci przeklinała mnie za to, że obiecałem jej, iż nigdy się nie rozstaniemy, a przecież tak srodze ją zawiodłem. Zaklinała się przy tym, że już nigdy mi nie uwierzy. No i słusznie, bo jakoś nie za bardzo wierzę w nieśmiertelność swego ciała. Co innego, jeśli chodzi o moją duszę!\nZakazy tworzenia związków mogą być spowodowane również zabiegami osób, które chciały zająć miejsce przy kimś ważnym dla nich. Ile to razy słyszymy: „on (ona) się dla ciebie nie nadaje, nie pasujecie do siebie” itp. Czasami intencje osób, które to mówią, są widoczne na pierwszy rzut oka, często jednak wydają się wynikać z troski o naszą przyszłość. A, jak chcemy wierzyć, ten, kto się o nas troszczy, na pewno musi nas kochać. A to błąd.\nBolało mnie serce i oto przypomniałem sobie, jak pewna piękna „zakontraktowana” mi na kilka wcieleń kobieta przekonywała mnie machając nade mną magiczną różdżką: „Zamknij swoje serce na mnie. Twoje serce jest na mnie zamknięte”. Przypomniałem sobie, że miała wówczas obrzydliwe intencje wobec mnie, siebie i pewnego pana, któremu miała zamiar sprzedać się za władzę i pieniądze.\nJej miejsce zajęła inna, która z kolei przekonywała mnie: „doskonale ci ją zastąpię. Zobaczysz, będziesz ze mnie zadowolony”. Ale to już nie było to – nie ta figura i nie ten trans zachwytu. Brakowało też odpowiednich hipnoz. Z tego powodu żyłem z jedną, a pragnąłem drugiej. I nie byłem szczęśliwy, choć obie kochałem.\nPodobnych przykładów znam znacznie więcej. A słowa przestróg lub ostrzeżeń przed związkami z pewnymi osobami, są zazwyczaj tymi samymi, za pomocą których usiłowano nas „ustawić” w odległych wcieleniach. Prowokujemy do nich tylko dlatego, że dawno temu uwierzyliśmy w ich prawdziwość i teraz, gdy dochodzi do konfliktu miedzy uczuciem miłości a wątpliwościami, podświadomie, a czasami nawet i świadomie, szukamy potwierdzeń, że nasze stanowisko jest słuszne. Ach , jakże naiwni jesteśmy wówczas sądząc, że uzyskamy obiektywne opinie i to od tych samych, którzy kiedyś wątpliwości posiali nam w umyśle. My, oczywiście, najczęściej o tym nie mamy pojęcia. Uważamy, że właśnie w tej sprawie są to osoby najbardziej godne zaufania. Przecież gdzieś w pamięci tkwi ślad sytuacji, w której te osoby nam pomogły utwierdzić się w naszych wątpliwościach. I przecież wyszło na to, że miały rację. Teraz tylko potwierdzają je. I tak z wcielenia na wcielenie!\nPonieważ pewne programy decydujące o jakości naszych związków kodowaliśmy w pamięci przez wiele wcieleń, to na ich odkodowanie często potrzebujemy wielu sesji. Często wspomnienia pomagające rozwiązać problemy pojawiające się w związku, ciągną się przez długi okres czasu i pojawiają w różnych, najmniej spodziewanych okolicznościach.\nOto przykład takiego ciągu sesji (KO):\nWspomnienia z 30. IV.98:\nZnajduję się w jakimś ciemnym korytarzu. Wchodzę do komnaty i wyglądam z małego okienka. Dookoła rozciąga się piękny widok okolicy. U dołu budowli, w której mieszkam, jest fosa i zwodzony most, nieco dalej ogród z różami. Dookoła otacza go półkoliście droga dojazdowa. W ogrodzie pracuje kobieta, mając na głowie coś przypominającego czepek. Dom, a raczej zamek, zbudowano z surowej cegły. Jego konstrukcja przypomina poukładane obok siebie bryły. Zauważam wieżę pokrytą dachem w kształcie stożka, zgodnie z zasadami architektury romańskiej. Moją uwagę zwraca budowla, która wcale nie pasuje do pozostałych. Stoi ona w prawo, na skos od mojego zamku, niczym wyjęta z innej epoki. Skąd się tam wzięła? Jest masywna i bogato zdobiona w płaskorzeźby. To łuk triumfalny – starorzymska brama dojazdowa. Tak. Rzymianie wznosili swoje budowle, gdzie tylko się pojawili. Tymczasem ja żyję w średniowiecznej Francji, gdzieś na prowincji poza miastem. Mój zamek otaczają pola z dojrzewającym zbożem i łąki. Wyglądam przez małe okienko. Uśmiecham się i zaczynam sobie wszystko przypominać. Właśnie dziś mają się odbyć moje zaręczyny. Idę z grupą ludzi wzdłuż szerokiego korytarza, lecz nagle odrywam się od nich, zakręcam w kółko i zawieszam na szyi narzeczonego. Jestem przy nim taka mała. On jest brunetem. Ma na sobie krótką sukmanę, rajstopki i spiczaste na końcach buty. Na sukmanie widnieje herb jego rodu. W przeciwieństwie do mnie on zachowuje się zgodnie z obowiązującą etykietą. Kiedy więc zawiesiłam się na jego szyi, nie objął mnie, tylko mimo woli wyciągnął ręce do przodu. Goście okazali zdziwienie. Lecz ja nie przejmując się tym bardzo odbiłam się od bruneta, po czym znowu zaczęłam wirować, biegać, skakać. Jeden z gości /nazwijmy go W./ wychylił się z tłumu patrząc na mnie z wyrazem miłego zaskoczenia na twarzy. Miał ciemne włosy i piękne, mocno niebieskie oczy. Ja tymczasem klepnęłam bruneta w ramię wykrzykując: „Berek!”, po czym uciekłam na drugi koniec orszaku.\nZ nami jest również rodzina człowieka, który miał zostać moim narzeczonym, wyżej sytuowana od mojej, mająca układy na zamku władcy. A ja bawię się w berka! Mam chyba szesnaście lat, jestem więc bardzo młoda. Co ja będę robić z tym człowiekiem, skoro nawet nie można się z nim bawić w berka? Wchodzimy do komnaty, w której stoi trzyczęściowy stół, tworzący swym kształtem prostokąt bez dolnego boku. Posadzka zrobiona jest z kamienia. W oknach mienią się kolorowe witraże. Wraz z brunetem stanęłam pośrodku stołu, po bokach nasi rodzice. Gdy już każdy zajął swoje miejsce, ogłoszono zaręczyny. Dopiero teraz można było usiąść i pozwolić sobie na spożycie posiłku. Ja jednak wstałam wypowiadając słowo, które spowodowało, że goście zamarli w bezruchu.\n—Nie! – rozległo się po sali – Nie ogłaszamy.\nMówiąc to usiadłam. Miałam teraz ochotę zachęcić wszystkich do apetycznie wyglądającej potrawy. Spoglądałam na nią łakomym okiem, lecz oto moją uwagę zwróciła grobowa cisza panująca dookoła. Podniosłam wzrok i stwierdziłam, że wszystkie oczy skierowane były w moją stronę. Moi rodzice zdawali się prosić w milczeniu: „Odwołaj to! Co ty wyprawiasz?!”. Poczułam się więc w obowiązku uzasadnić moją rewolucyjną decyzję.\n—Nasze małżeństwo nie miałoby szansy przetrwać – wyjaśniłam, wstając z krzesła – Nie umiem grać. Jestem szczera, a na dworze konieczne jest postępowanie zgodne z etykietą, ja natomiast nie potrafię udawać. Jeśli ktoś mi się podoba, wyrażam to jawnie. Jeśli ktoś jest brzydki, o, jak na przykład ta kobieta – wskazałam na jedną z dam /!/ – mówię mu o tym …\nNastępnie zwróciłam się do rodziców kandydata na męża:\n—Chyba zdają sobie państwo sprawę, że byłabym złą żoną dla waszego syna. Nie nadaję się też do towarzystwa, w którym przebywacie. Nie chcę się płaszczyć przed władcą, jeśli nie mam na to ochoty.\nDoradziłam im potem na osobności, aby raczej sami znaleźli odpowiednią żonę dla syna. Ich wybór z pewnością okaże się słuszny. Kiedy mówiłam tamte słowa, W. usiłował zachować powagę, lecz nie do końca udawało mu się ukryć rozbawienie.\n„Nareszcie kobieta!” – zdawał się mówić roześmianym sercem. – „naturalna, normalna kobieta. Inna niż wszystkie”.\nPo mojej przemowie nastąpiło rozluźnienie atmosfery. Nawet rodzice bruneta robili wrażenie usatysfakcjonowanych. Wszyscy pojedli i w zgodzie szykowali się do pożegnania. Zanim jednak na dobre wyszli z zamku, ja i W. czyniliśmy wszelkie starania, aby opóźnić czas jego wyjścia. Ociągałam się z odprowadzaniem gości. W końcu, kiedy W. miał już opuścić zamek, wcisnęłam mu w dłoń niebieską wstążeczkę. Spojrzał na nią i aż potknął się z wrażenia. Wręczenie wstążeczki było równoznaczne z wypowiedzeniem słów: „Chcę zostać damą twego serca”. W tym samym czasie, kiedy przerwałam zaręczyny, dokonałam wyboru niejako nowego narzeczonego. Dla moich rodziców było to stanowczo zbyt wiele, jak na jeden wieczór. Tym bardziej, że pozostali goście zauważyli mój gest. Ja po zamknięciu drzwi zaczęłam się znowu okręcać, tańczyć, wirować, aż mi się zaczęło kręcić w głowie.\nW końcu opadłam rękami na stół, naprzeciwko moich rodziców i zawołałam:\nPrzez kolejne dni wyglądałam przez okno w oczekiwaniu na wiadomość. I oto zauważyłam jeźdźca pędzącego do zamku na rozszalałym, spienionym koniu. Sądząc, że to goniec posłany od W., usiłowałam jak najszybciej zbiec po schodach, stale potykając się o swoją suknię. Welon z mojej wysokiej, spiczastej czapki unosił się za mną, a niesforna suknia plątała przy nogach. Niemal klnąc na nią, pod arkadami wpadłam na W.. Właściwie razem wpadliśmy na siebie. Przyjechał osobiście, mimo, że mogło być to niebezpieczne. Podniósł mnie do góry i okręcił dookoła. Chciał mnie ucałować, lecz nie pozwoliłam na to. Wzięłam go jednak za rękę i razem ruszyliśmy do ogrodu.\n—Opowiadaj! – zawołałam.\nWtedy zaczął opisywać z wielkim zaangażowaniem przygody, które były jego udziałem podczas wyprawy. Mieliśmy sobie tyle do powiedzenia!\nW pewnej chwili zorientowałam się, że biegnie za nami starsza kobieta w czepku. Była ona za mnie osobiście odpowiedzialna.\n—Uciekniemy jej? – wpadłam na kolejny szalony pomysł.\nW. zgodził się, więc zaczęliśmy biec. Był piękny, wiosenny dzień. Po lewej stronie ogrodu rósł wysoki żywopłot, a my uciekaliśmy alejkami. W końcu przycupnęliśmy za jednym z niższych żywopłotów. Niestety, czubek mojego nakrycia głowy zdradził miejsce naszej obecności.\n—Niech księżniczka nie sprawia nam tylu kłopotów! – prosiła opiekunka.\nZgodziłam się więc, aby być już grzeczną.\nOd najmłodszych lat lubiłam przesiadywać w kuchni, jeść ze służbą. Uczestniczyłam też z nimi w żniwach. Organizowali mi wtedy przebranie, abym nie została rozpoznana.\nTo od nich nauczyłam się tak niekonwencjonalnych dla książęcego rodu zachowań. Już bez trzymania się za ręce ruszyliśmy przodem. Za nami kroczyła opiekunka. Odwróciłam się jeszcze do niej i przez ramię, niby szeptem, ale tak, aby słyszał W., rzuciłam wyraźnie akcentując słowa:\n2. Sesja z 26.V.98.\nSiedzę na sofie. Jestem sama w dużym, jasnym pomieszczeniu. Po lewej stronie sofy, na wysokiej nóżce, leży małe naczynie, służące prawdopodobnie do mycia rąk, poza tym w pokoju jest wiele przestrzeni. Mam na sobie biała tunikę. Między ramionami część materiału równo pomarszczonego opada elegancko w kształcie półksiężyca. Jestem piękną kobietą! Moje czarne włosy na górze upięte są w kok, po bokach i z tyłu głowy spływają w kształcie fal. Mam orli nos, ale to wcale nie ujmuje mi uroku.\nW pokoju ściany pomalowane są biała farbą. Stoję w drzwiach, czy też wyglądam przez okno … Na zewnątrz dostrzegam kolumny, dalej ocean. Na brzegu nie ma zbyt wiele statków. Wszędzie panuje taka straszna cisza, taki przerażający spokój. Nawet służba się nie kręci. Jest upał. Może to z powodu tego upału wszyscy schronili się w domach.\nTo są Ateny! Stoję oparta o wnękę. Mam smutną minę, jakbym za kimś tęskniła. Wszędzie jest tak pusto.\nOparta o framugę zaczynam sobie wszystko przypominać.\nJestem jego Afrodytą. Mówi do mnie często: „Moja kochana Afrodyto”. On ma krótko ścięte włosy. Ubrany jest w krótką wierzchnią szatę z przypiętym z tyłu czerwonym płaszczem. Na nogach ma takie śmieszne sandały. Widzę, jak się ze mną żegna. Jest zmuszony do wzięcia udziału w walce, dlatego u brzegu oceanu, czy raczej morza, pozostała niewielka ilość statków. Większa ich część została wykorzystana do wojennej wyprawy. Z tego samego powodu w mieście nie widać ludzi. Mężczyźni opuścili rodziny, aby wziąć udział w bitwie.\nKiedy pożegnał się ze mną i kierował kroki ku wyjściu, nawet się nie obejrzał. Myślę, że mógłby wtedy zmienić zdanie, „rozmięknąć”, a tego nie chciał. Teraz stoję w tym samym miejscu, gdzie się rozstaliśmy i okiem wyobraźni widzę, jak odchodzi. Chciałabym, aby znowu wrócił. Widzę, jak wraca tą samą drogą, ale to tylko marzenia. Pragnęłam go wtedy zatrzymać! Ale … obydwoje kochamy ten kraj. A on był dowódcą …\nPotem leżałam na podłodze oddając się ogromnej rozpaczy. Wtedy miałam gdzieś swój honor! Nie zależało mi na tym.\nOn miał honor i robił to, co należało do jego obowiązków. Tymczasem ja, leżąc na sofie w pokoju, dostałam spazmów. Zwijałam się i krzyczałam.\n… On miał zawsze takie cholerne poczucie obowiązku! Wiem, że musiał iść! Był wysoko postawiony w hierarchii społecznej. Był dowódcą. Tamtego dnia miał piękny strój: niebieski pasek, odnowioną zbroję … Był dobrym żołnierzem. … Mieliśmy się pobrać …\nZasnęłam wyczerpana. Tak … Chciałam umrzeć …\nNastępnego dnia szybko podjęłam decyzję! Nie zastanawiałam się, czy w ogóle coś sobie zrobić, lecz raczej co zrobić. Chwyciłam nóż i odcięłam sobie pierś. Nie chciałam, by ktokolwiek inny stanął mi na drodze. Jestem dumna, że miałam na to odwagę. Lecz oto widzę mojego ukochanego, wrócił z bitwy. Zauważa, co zrobiłam, lecz nie krzyczy, nie robi wyrzutów.\n—To nic … To nic … – powtarza. Jest nam ze sobą tak dobrze.\nTeraz widzę, że w tym samym pokoju znów jesteśmy razem. Plączą się przy nas jakieś dzieci – dwie dziewczynki. To chyba nasze dzieci.\nCzuję się ciężka, nie mam nawet siły, aby odwrócić się plecami i zasnąć.\nZnajduję się w lesie, ale nie jest to taki zwykły las. Jest on bardzo dziwny, taki jak w bajce o Jasiu i Małgosi. Drzewa w nim są bardzo wysokie i rosną jedno przy drugim. Stoję na ścieżce w tym lesie i rozglądam się. Przez korony drzew nad sobą zauważam błękitne niebo. Jest ładna pogoda. W miejscu, gdzie stoję, jest jasno i czuję się dobrze, lecz dalej las staje się gęsty i jakby ciemniejszy. W tamtym, określonym miejscu jest coraz ciemniej, mniej bezpiecznie … Stamtąd, z zarośli, wyłania się niedźwiedź. Widzę go z góry: niedźwiedzia i mężczyznę, który jest mną. Niedźwiedź zaatakował mnie-mężczyznę. Nie odczuwam strachu, … niczego! Po prostu obserwuję.\nUważam, że to jest fair iść na polowanie bez strzelby, lecz z taką bronią, aby zwierzę miało równe szanse, np. z dzidą. Odczuwam wielką harmonię z naturą, a równocześnie dostrzegam jej moc i potęgę. Przy tym chyba jednak trochę się boję. Jestem teraz małym dzieckiem. Siedzę na polanie i boję się lasu oraz praw natury, gdyż nie wiem, czego można się po niej spodziewać. W każdej chwili może mnie spotkać coś innego.\nWidzę teraz rosłego, barczystego mężczyznę oraz kobietę z jasnym, długim warkoczem. Obydwoje mieszkają niedaleko lasu.\nJa, jako tamten mężczyzna, nie potrafię powiedzieć bliskiej mi kobiecie, co zamierzam i co tak naprawdę do niej czuję. Nie umiem! /zduszenie i ból w gardle/. Nie mogę się przełamać. Ona oczekuje tego ode mnie. Patrzy na mnie i czuję, jak czeka. Ja jednak nie jestem w stanie wykrztusić z siebie ani słowa. Nie wytrzymuję napięcia w sobie. Wychodzę. Zmierzam do lasu, tam gdzie zaatakuje mnie niedźwiedź. Nie mam nawet ze sobą broni. Nie powiedziałem wtedy tej kobiecie, co do niej czuję i już nigdy nie powiem /łzy/. A ona wtedy czekała! Czekała, że powiem! Lecz ja tego nie mogłem zrobić. Poszedłem więc do lasu! …\nKobieta oczekująca na wyznanie uczucia kojarzy się B. z jej obecną sympatią – znajomym, któremu chciałaby wyznać swoje intencje do niego. Potrzebuje jednak gwarancji, że jej uczucia zostaną odwzajemnione. Podobnie jak w powyższym wspomnieniu z poprzedniego wcielenia, nie może się przełamać. Jej wewnętrzna duma zakrywana często spontaniczną szczerością znajduje swój wyraz w roli pięknej Greczynki, kiedy to zamiast czekać spokojnie na przyjazd swego ukochanego, dokonuje samookaleczenia. Jest przy tym z siebie zadowolona, jako, że wie, iż wielu mężczyzn nie zdobyłoby się na taki bohaterski czyn. Zastanawia jednak, czy ten czyn wart jest ceny, jaką tak naprawdę płaci B. Tym trudniej przychodzi jej zauważenie ceny i rzeczywistej wartości „bohaterskiego” czynu, że przyszły mąż i wybranek akceptuje to.\nW pierwszym wspomnieniu z czasów średniowiecza, właściwie nic już nie stoi na przeszkodzie w wyrażaniu swoich uczuć. Obydwoje partnerzy świetnie się ze sobą porozumiewają. Nawet daje się zauważyć wielką spontaniczność, szczerość i niemal brak skrupułów na drodze do celu. Najwięcej pozostawia do życzenia stan zakochania, przyprawiający o zawrót głowy i mimo pozorów jednak wymagający sporo wysiłku. Wewnętrzny niepokój i rozbawienie wprowadzają zamieszanie, chaos. Dzięki pozytywnemu nastawieniu sytuacja jednak zostaje rozwiązana, zgodnie z oczekiwaniami bohaterki. Przy pomocy niebieskiej wstążeczki wyznaje swoje uczucia wobec wybranego mężczyzny, tego samego, który w Atenach był dowódcą, a w domku pod lasem blondynką o długim warkoczu. Wspomnienia B. nasuwają na myśl wniosek, iż jeżeli B. nie będzie się czuła na tyle bezpiecznie, aby okazać swoje uczucia, jest w stanie uczynić to w sposób brutalny /samookaleczenie, śmierć z powodu zaatakowania przez niedźwiedzia/. Poczucie winy do siebie z powodu braku umiejętności wyrażania uczuć wyzwala w podświadomości wzorzec autodestrukcji. W pracy nad sobą konieczne jest zatem oczyszczenie związku z oczekiwań i zwrócenie wolności drugiej stronie. Po ugruntowaniu w sobie poczucia bezpieczeństwa będzie możliwe swobodne wyrażanie uczuć bez oczekiwań oraz bez obaw o odrzucenie. Należy uwolnić się od napięcia związanego z oczekiwaniem na wyznanie partnera oraz poczucia wzajemnej przynależności do siebie.\nA oto i kolejne regresje:\nZnajduję się w dużym namiocie. Na środku płonie ognisko. Mam na sobie białą, długą sukmanę, na głowie przepaskę w tym samym kolorze. Po wypiciu przygotowanego przez szamana napoju z trudnością rozpoznaję otaczających mnie ludzi. To Indianie: moi rodzice, rodzice mężczyzny, którego mam poślubić, zaproszeni goście. Mnie oraz mojemu przyszłemu mężowi wiążą rzemieniem lewe dłonie, na kciuki nakładają skórzane kapturki. Poślubiony mi Indianin jest mocno zbudowany, silny, lecz nie chcę go. Był dla mnie jak zwierzę. Wiedziałam, że gwałcił kobiety w innych plemionach. Mógł bez skrupułów zabić zarówno zwierzynę jak i człowieka. Zaczęto bić w bębny. Indianie wykonują taniec mający na celu przywołanie dobrych duchów. Wystarczy już tylko dokonać obrzędu połączenia krwi. W tym celu ktoś nożem wykonuje mi nacięcie na szyi. Boli mnie rana, lecz jeszcze bardziej doskwiera zawieranie związku z tamtym człowiekiem.\nW. poznałam, gdy oboje byliśmy jeszcze w szczenięcym wieku. Właśnie galopował na jakiejś szkapinie, kiedy mnie zauważył. Wlepił we mnie swoje niebieskie oczy i aż cały przekręcił się na siodle, wodząc za mną wzrokiem.\n- Uważaj, bo spadniesz! – krzyknęłam za nim.\nW duchu jednak pomyślałam: “Jest niezły!”\nUważałam, że jako córka wodza powinnam mieć łuk. Poprosiłam więc o to ojca. On jednak był innego zdania, że powinnam raczej uczyć się gotowania, wyprawiania skór … Mimo to nalegałam:\n—Wódz musi umieć strzelać!\nW rezultacie dostałam łuk. Odtąd wraz z chłopakami chodziłam do lasu. Tam strzelaliśmy do tarcz, przymocowanych na drzewach, polowaliśmy na małe zwierzątka. Ja jednak żałowałam każdej upolowanej istoty i kiedy nikt nie widział, odprawiałam im rytuały pogrzebowe. Pewnego dnia właśnie zakopałam jaszczurkę. Siedziałam na ziemi, układając na małym grobie kamyki, kiedy zauważył mnie W.. Aby nie pokazać swojej słabości, zasłoniłam miejsce, w którym zakopana była jaszczurka.\n—Co tam kryjesz za plecami? – spytał zaciekawiony chłopak.\n—Nie pokażę ci – zawyrokowałam – i nie waż się sprzeciwiać!\n—Nie zdradzę cię! – zapewniał W..\nWtedy kazałam mu przyrzec, że nikomu nie powie tego, co zobaczy. Dopiero gdy to uczynił, wyjaśniłam z powagą:\n—To jest grób jaszczurki, którą zabiłam dzisiaj rano.\nOdsłoniłam tamto miejsce na ziemi, a W. pomógł mi układać kamyki.\nTowarzyszyłam chłopakom również wtedy, gdy poili konie. Często wdawałam się z nimi w zacięte dyskusje, zawsze musiałam mieć rację i ostatnie zdanie.\n—Wywyższasz się! – stwierdził jeden z chłopaków – Jako córka wodza wydaje ci się, że wszystko wiesz i wszystko możesz, ale tak naprawdę sama nie potrafiłabyś sobie z niczym poradzić. Poza tym nigdy nie zostaniesz prawdziwym wodzem, bo jesteś tylko kobietą!\nZagotowało się we mnie ze złości. W oczach pojawiły się groźne iskry.\n—Zobaczymy więc, kto jest silniejszy! – rzuciłam prowokacyjnie – Wyzywam cię na pojedynek!\nChłopak wcale się nie wahał, a ja stałam z podkasanymi rękawami, gotowa do ataku. Lecz właśnie nadjechał W., zeskoczył z konia i stanął pomiędzy nami, przodem zwrócony do mego rywala.\n—Jeśli chcesz się bić – wykrzyknął – bij się z chłopakami, ale dziewczyny bić nie będziesz!\nZaczęli się tłuc, a wszyscy dookoła przyglądali się całemu zajściu. W. przegrał. Gdy leżał, zwycięzca spojrzał mi w oczy i rzekł z dumą w głosie:\n—Czuj się tak, jak on – wskazał ręką – Pokonana.\n—Nigdy nie będziesz miał takiego honoru, jak on! – nie zamierzałam popuścić – To nie kolor skóry decyduje o godności człowieka – /W. był rasy białej/ – On jest biały, ale ma więcej honoru, niż niejeden z was, a wielu z was zachowuje się jak biali!\nChciałam mu przyłożyć, lecz W. mnie uspokoił:\nW. od dzieciństwa wychowywał się wśród Indian, lecz nie był rdzennym Indianinem. Z racji koloru skóry przyznano mu najgorszego konia i miejsce zamieszkania na granicy obozu. Nie wolno mu było także nosić długich włosów.\nZgodnie ze zwyczajem Indianin, który zamierzał oświadczyć się wybranej kobiecie, musiał utkać piękną narzutę i założyć ją na ramiona ukochanej. Jeśli ona wstała i poszła za nim, wyrażała w ten sposób swoją aprobatę. W. utkał dla mnie takie nakrycie i poszliśmy razem do mojego ojca. On jednak wpadł w szał, zerwał narzutę i rzucił ją w ogień. Widząc to powiedziałam tylko:\n—Nie jest dobrze, kiedy się nie szanuje cudzej pracy. W. był mocno upokorzony. Wrócił do swojego tipi bez słowa. Ja tymczasem postanowiłam podarować mu w zamian pled, który utkała moja matka. W namiocie czekała na W. inna Indianka. Starała się być dla niego bardzo miła, nie narzucać się, lecz tylko okazać swoje oddanie. On jednak wyprowadził ją na zewnątrz.\n—Co inni o tobie pomyślą jeśli będziesz tu ze mną? – spytał.\nAby jej nie urazić, swój wybór uzasadnił jej z punktu widzenia norm społecznych. Kiedy przyszłam, dziewczyna stała z tyłu, W. zaś siedział przed swoim tipi pogrążony w smutku, jakby nieobecny. Podałam mu utkany przez matkę pled.\nKiedy o moich zaślubinach z L. Było głośno w całym obozie, ja i W. nadal spotykaliśmy się ze sobą. W. stał nad rzeką, a ja chodziłam tam i z powrotem szukając w umyśle rozwiązania fatalnej dla mnie sytuacji.\n—Nic się już nie da zrobić – stwierdził.\n—Musi być jakieś wyjście! – nie dawałam za wygraną – Jutro pójdę do szamana. Powiem mu, co o tym wszystkim myślę. Musi mi pomóc!\nTak też uczyniłam. Udałam się po radę do człowieka, u którego radzili się wodzowie. On zgodził się tylko przyrządzić miksturę, po wypiciu której będę w stanie wziąć ślub. Lecz co będzie dalej?\n—Przyzwyczaisz się – powiedział – Najważniejsze, aby mąż kochał kobietę, a twój przyszły mąż cię kocha, więc nie będzie ci z nim źle.\n—To nie wystarczy! – protestowałam – Czy nie lepiej zawrzeć związek, w którym obydwoje będziemy się kochać? Tylko taki związek może dać mi szczęście. Muszę odwołać zaślubiny!\n—Tego odwołać już nie można! Nie powinnaś myśleć tylko o sobie! Należy utrzymać pokój z naszymi sąsiadami – wyjaśnił.\n—Pokój?? Mam być niewolnicą za pokój?! W zamian za pokój można oddać konie, ziemię, ale nikt nie będzie rządził moją osobą! Nie jestem koniem, ani połacią ziemi, którą można sobie zawłaszczyć. Gdybyście nie byli tak uparci i przywiązani do tego, co “moje”, a co “ich”, nie byłoby konfliktów, a to zapewniłoby pokój. Nie jestem na sprzedaż, jak niewolnicy u białych. Nie jestem niczyją własnością. Skoro więc nie chcą być mądrzy, sprzeciwię się im! Kiedy skończyłam, szaman uderzył mnie w twarz. Zerwałam się z miejsca, wybiegłam z namiotu i zawołałam na tyle głośno, aby inni mogli mnie słyszeć:\n—Jesteś biały! Jesteś bardziej biały, niż niektórzy z białych! Pokrętny jak wąż!\nNazwanie Indianina białym było jedną z najwyższych zniewag. Wiedziałam o tym, lecz byłam wściekła na niego i na całe prawo pozwalające krzywdzić dla pokoju. Zamaszyście stąpając i machając rękami ruszyłam w stronę rzeki, gdzie czekał na mnie W..\n—Szaman mi nie pomoże – stwierdziłam stanowczym tonem z nutą smutku w głosie.\n—A czego się spodziewałaś? – W. najwyraźniej nie był tym zaskoczony – Miałby się sprzeciwić wodzom? Tego nie zrobi.\nRytmiczny dźwięk bębenków huczał mi w głowie. Związana dłoń i rana na szyi bolały. Głowę miałam ciężką po wypiciu napoju, jaki przygotował mi szaman ale świadomość bolesnej chwili i poczucie przytłoczenia nie opuszczały mnie. Właśnie mieli połączyć naszą krew. W głowie mi huczało, a przed oczami przesuwały się postacie tańczących Indian. Widziałam W., jak siedział na końcu namiotu. Z początku pomyślałam, że jest obojętny, lecz potem dostrzegłam, że tak naprawdę dusił się w sobie. Nie wytrzymałam napięcia i myśli, że mam żyć z tamtym człowiekiem, podczas gdy w zasięgu ręki będzie mój ukochany.\n—Nie! Nie chcę!!! – usłyszałam swój własny krzyk.\nNastała cisza. Tańczący przystanęli w bezruchu, bębny zamilkły. Wszystkie twarze zwrócone były w moją stronę.\n—To jego kocham! – wskazałam palcem na W., on jednak ciągle siedział nieruchomo.\nZwiązany ze mną mężczyzna L., ściągał mnie ręką na dół, abym przestała, lecz ja mimo bólu nie zamierzałam się uspokoić.\n—Podajcie mi nóż – poleciłam – lecz nikt nie śmiał się ruszyć.\n—Podajcie mi nóż – ponowiłam próbę.\nWtedy W. podszedł do nas i przeciął rzemień.\n—W takim razie muszę cię wygnać – rzekł ojciec.\nSprzeciwiłam się samemu wodzowi. Z tego powodu powinien się mnie wyrzec, jako córki. Zgodziłam się, tym bardziej, jeśli to miałoby zapewnić pokój.\n—Jeśli W. nie chce, niech zostanie – zastrzegłam – Nie zamierzam mu niczego kazać, nie musi się zdecydować być ze mną, a innego nie chcę.\nByłam słaba, więc W. stał obok i podtrzymywał mnie.\n—Chcę iść z nią – powiedział stanowczo.\nNie wolno nam było niczego ze sobą zabierać. Musieliśmy iść tak, jak staliśmy i powędrować w góry bez możliwości powrotu w okolice szczepu. Moja matka lamentowała.\nWyszliśmy z namiotu. Była jesień. Wiał silny wiatr, po niebie przesuwały się ciemne chmury. W. miał na sobie tylko spodnie i skórzany fartuch na biodrach. Podszedł jeszcze do nas Indianin, ten sam, który w młodości chciał się ze mną bić.\n—Pewnie czeka mnie za to jakaś kara – rzekł poważnie – ale chcę wam to dać – w dłoniach trzymał nóż – Będzie wam potrzebny. Zawsze miałem dużo szacunku do ciebie – zwrócił się w moją stronę – i nauczyłem się mieć szacunek również do niego.\nW. nie chciał przyjąć daru.\n—On ma zawsze dużo honoru – powiedziałam – ale ja wezmę nóż. Indianin dał jeszcze W. swoje wierzchnie okrycie.\n—Nie powinna cię za to spotkać kara – stwierdziłam – w końcu zrobiłeś dobry uczynek.\nPoszliśmy. W. musiał zabić zwierzynę i wyprawić skóry /dobrze, że potrafił/. Postawił szałas, w którym przetrwaliśmy zimę. Kiedy śniegi odtajały, zeszliśmy z gór. Z daleka zobaczyłam, że nasza wioska została zrównana z ziemią. Ścisnęło mnie w gardle, ale zdałam sobie sprawę, że zostaliśmy ocaleni. Dzięki wygnaniu nadal mogliśmy żyć.\nW. udał się do miasta. Tam ktoś go zatrzymał informując, że pewien bankier od dawna poszukuje swojego syna; spytał czy on nim przypadkiem nie jest. W. zgłosił się na rozmowę z tym człowiekiem. Ten zadawał mu pytania po czym w istocie stwierdził, że jest jego synem. Cały majątek bankiera został przepisany na W., który wybudował za miastem na zboczu skromny, przytulny dom z kominkiem, a z czasem sanatorium w górach, które przynosiło mu duże zyski. Mieliśmy razem chyba czwórkę dzieci i dożyliśmy późnego wieku.\nI prawie wszystko się wyjaśnia, kiedy B uświadamia sobie, jak wpłynęła na nią podstępna kapłanka:\nW. był znaną osobistością w starożytnym Egipcie; pełnił funkcję urzędnika. Młody, bogaty, przystojny, nie narzekał wówczas na brak powodzenia u kobiet. Kiedy wraz ze swym znajomym przechadzał się po mieście, dostrzegł drobnej budowy, lecz piękną dziewczynę. Ona jednak nie od razu odwzajemniła jego uczucia. Widząc go wtedy po raz pierwszy, odczuwała jakiś wewnętrzny uraz do tego człowieka i czuła, że nie może mu zaufać.\nUdałam się tego dnia do świątyni – opisuje – w celu złożenia darów. Były to głównie owoce poukładane w koszyku bez uszu. Nagle jakiś mężczyzna podszedł do mnie znienacka. Wystraszył mnie tym. Upuściłam kosz i część darów rozsypała się na ziemię. Człowiek ten pomógł mi je pozbierać, prawiąc mi jednocześnie komplementy, lecz ja nie słuchałam go. Kiedy tylko większość darów znalazła się z powrotem w koszyku, uciekłam. Po tym incydencie długo nie chciałam przychodzić do świątyni. W końcu jednak pod nakazem mamy wybrałam się tam. Przechodziłam przez uliczki wraz z tłumem ludzi, aby nie zostać zauważoną. W świątyni złożyłam dary i już miałam wychodzić, gdy nagle pojawił się W. (tak ma na imię w obecnym wcieleniu). Chciałam uciec, lecz chwycił mnie za ramię. Widziała to jedna z kapłanek (obecnie Teresa, moja znajoma).\n Zostaw mnie w spokoju! – powiedziałam – Jestem porządną kobietą i nie życzę sobie takich scen!\nWróciłam do domu, nie podejrzewając, że będzie mnie śledził, a najwidoczniej tak było, gdyż w niedługim czasie zjawił się pod drzwiami mego domu. Trzymał w dłoniach drogocenny naszyjnik i chciał mi go wręczyć, lecz ja nie wpuszczając go do środka, skwitowałam ten gest słowami:\n—Takie prezenty możesz sobie dawać tym, z którymi sypiasz, w formie zapłaty!\nSłysząc to, ludzie z pobliskich domków zaczęli wyglądać przez okna. Ja tymczasem cisnęłam naszyjnikiem o bruk, tak że rozleciał się w kawałeczki. Zamknęłam drzwi. W. pozbierał to, co się dało i będąc w lekkim szoku wrócił do swej rezydencji.\nPrzez kolejne dni przychodził pod mój dom, ale ja nie wychodziłam. Czasem jednak musiałam przynieść wodę ze studni. Kiedy szłam, podbiegał do mnie, starając się jak najwięcej przekazać:\n—Bardzo się cieszę, że cię widzę! – mówił – Bardzo chciałbym z tobą porozmawiać.\nJa jednak ignorowałam każde słowo. Wracałam z wodą niewzruszona, jakby nikogo obok mnie nie było i zamykałam za sobą drzwi. Z czasem jednak zaczęłam odpowiadać pojedynczymi słowami. Kiedy W. wspomniał coś o niewolnicach, odburknęłam:\n—My nie mamy niewolnic. Nie uznaję niewolnictwa.\nSposępniał słysząc te słowa, lecz już następnego dnia wyjaśnił, że pozbył się większości niewolników i dalej nad tym pracuje. Każdą zasadę, jaką wyznawałam, starał się zrealizować, a potem, przed studnią zdawał mi relacje ze swoich postępów. Bywał tu tak często, że przyzwyczaił się już siadać na ławie przed moim domem – weszło to do codziennego rozkładu jego zajęć.\nKtóregoś dnia ukląkł przede mną i oświadczył mi się.\n—Potrzebuję trochę czasu, aby się zastanowić. – powiedziałam.\n—Będziesz miała tyle czasu, ile zechcesz! – wykrzyknął uradowany.\n—Dobrze. —zgodziłam się. Wzięłam pierścionek i wróciłam do domu, zamykając za sobą drzwi.\nNastępnego dnia tradycyjnie siedział przed moim domem na ławce z kamienia. Był niemal pewny, że nie wyjdę. Tymczasem ja wystroiłam się, umalowałam; zamierzałam w końcu pokazać się również z tej lepszej strony. Przez cały czas byłam przecież tak surowa. Otworzyłam drzwi… Myślał, że idę po wodę. Kiedy więc usiadłam koło niego, był w szoku.\n—Jak twoje zdrowie ? – spytałam.\nMilczeliśmy chwilę. W końcu W. stwierdził:\n—To piękny dzień na spacer.\nZgodziłam się. Poszliśmy wzdłuż kamienistej drogi, jaka prowadziła obok mego domu. Mieszkałam na obrzeżach miasta.\nWracaliśmy rozgadani, radośni, entuzjastyczni. Okazało się, że mamy te same poglądy na wiele tematów oraz że jest nam ze sobą bardzo dobrze. W. wrócił do swego domu jeszcze bardziej zakochany, o ile to tylko możliwe.\nPo zaślubinach mieszkaliśmy w domu W. – miejscu przestronnym, z wieloma potężnymi kolumnami i basenem pośrodku. Byliśmy ze sobą niezwykle szczęśliwi. W. zapewniał mnie, że zawsze będzie mnie tak kochał, lecz ja miałam jakieś dziwne wątpliwości. Zaproponował więc, abym udała się do pewnej kapłanki, która rzekomo potrafiła sprawić, aby szczęście w związku trwało wiecznie. Udaliśmy się więc do świątyni. Tą znajomą kapłanką okazała się być Teresa, wobec której w obecnym wcieleniu odczuwałam wewnętrzny przymus zdawania relacji z życia osobistego.\nW świątyni było ciemno, tylko w oddali tliło się światło. Nie wiem, czy było to ognisko, czy też lampa oliwy. Powiedziałam kapłance, że bardzo kocham W., jestem z nim szczęśliwa i chcemy, aby to się nigdy nie zmieniło. Kapłanka była bardzo miła, lecz nakazała W., aby wyszedł, gdyż w celu przeprowadzenia tajemnych praktyk mogłyśmy zostać tylko we dwie. W. poszedł więc coś załatwić. Przekonawszy się, że jesteśmy same, podała mi do wypicia napój, który jak się okazało był narkotykiem. Obezwładnił mnie on do tego stopnia, że nie mogłam nic zrobić. Kiedy wypiłam zawartość czarki, wyraz twarzy kapłanki zmienił się – jej wzrok był pełen nienawiści i przebiegłości. Wtedy zdałam sobie sprawę, że postąpiłam źle, ale było już za późno.\n—Teraz sobie poustalamy pewne rzeczy! – powiedziała na wstępie. Zabrzmiało to jak groźba. – Tego mężczyznę to ja kocham. – wyznała — Unieszczęśliwię cię wystarczająco mocno, tak jak ty mnie unieszczęśliwiłaś. Ja sama cierpieć nie będę!\nNie wiem, jak kodowała mi następne wcielenia, gdyż za bardzo byłam nieprzytomna. Pamiętam jednak, że powiedziała:\n—Razem wiele wycierpicie i oboje się będziecie ranić. Pojawią się między wami problemy w porozumieniu się i będziecie błędnie interpretować swoje uczucia, choć będziecie w sobie zakochani.\nKodowała poszczególne wcielenia, mówiąc, co w każdym z nich mnie spotka. Kiedy skończyła, wzięła do ręki laleczkę symbolizującą W. i zastraszyła mnie, że jeśli nie wykonam tego, co mi poleciła, uśmierci go za pośrednictwem tej laleczki. Mówiła jeszcze o czymś, kiedy poczułam, że przyszedł W.. Słyszał ostatnie słowa i miał ogień w oczach. Kapłanka widząc to, zaczęła szybko programować dodatkowo pozytywne wzorce, między innymi, że za każdym razem, w każdym wcieleniu w końcu dojdziemy do porozumienia. Powiedziała jednak, że tamtych kodów nie można już odwołać. Kiedy narkotyk przestał działać, zwracałam zawartość żołądka, i płakałam. W. wziął mnie na ręce, gdyż nie byłam w stanie jeszcze samodzielnie chodzić. Płakał. W domu położył mnie naprzeciwko basenu i przepraszał mnie.\nPo przypomnieniu sobie tamtych wydarzeń, zaskoczyła mnie przedziwna zbieżność faktów. Otóż kiedyś rozmawiałam z Teresą i innymi znajomymi o swoich marzeniach. Ktoś tam chciał mieć wspaniały samochód, ktoś inny domek. Widzieliśmy oczami wyobraźni piękne tereny, nieskażone cywilizacją. Moim wielkim marzeniem są góry, mieszkanie w górach. Tymczasem Teresa, oprócz sportowego auta i jakichś detali chciała mieć mnóstwo porcelanowych laleczek. Powiedziała, że zbiera takie laleczki i zawsze chciała mieć ich jak najwięcej. Nie mam nic przeciwko temu. jednak kiedy Teresa zacznie nadawać lalkom imiona swoich znajomych, będzie trzeba uznać to zainteresowanie za wyjątkowo oryginalne.\nRegresja “Pierwotna rodzina” daje klientce jeszcze więcej informacji:\nDokoła osady znajdowały się ogromne skały i piaski. Ale nie przerażało to jej mieszkańców, bowiem były to czasy, kiedy ludzie żywili się głównie upolowaną zwierzyną. Jedynie latem dodatkowo zbierano jagody i zioła. Ciało tamtejszych ludzi ochraniały skóry zwierząt. Mężczyźni zajmowali się polowaniem, zaś kobiety rodzeniem dzieci. Tak, kobiety nawet specjalnie nie przyrządzały potraw, gdyż po upolowaniu zwierza, mięso zostawało od razu skonsumowane. Wystarczyło tylko przypiec je na ognisku, aby po chwili je spożyć.\nNa uboczu, w mniejszej grocie mieszkała kobieta, której ludzie z wioski się bali i uważali za czarownicę (Regina). Posiadała ona pewną wiedzę na temat ziół, a także znała substancje, które rzucone na ziemię wybuchały. Kiedy W. spoglądał na mnie, Regina powiedziała mi, że powinnam zdecydować się być jego kobietą, gdyż oboje stanowimy ładną parę. Miała rację. Zostaliśmy razem. Właściwie w tym społeczeństwie związki monogamiczne należały do rzadkości. Ale my byliśmy szczęśliwi we dwoje.\nKiedy zaszłam w ciążę, musiałam udać się na odosobnione miejsce, gdzie w skale wyżłobione były nisze w kształcie jaj. Kobiety spały w nich i rodziły, a ktoś z czasem donosił tam żywność i zostawiał z boku. Miejsce to było widoczne z wioski, lecz mieszkańcy nie kontaktowali się wtedy z kobietami. One też pomagały sobie nawzajem. Kiedy znajdowałam się na tej skale, nikogo jednak nie było. Parę kobiet, które na początku były ze mną, urodziły dzieci i wróciły do wioski. Lecz moje poczucie samotności nie trwało długo. W końcu i ja mogłam porzucić uczucie samotności i powrócić do wioski z nowym potomkiem. W. przywitał nas z wielką radością, zadowolony, że znowu możemy być razem. Opiekując się swym dzieckiem podjęłam decyzję, że na razie nie chcę mieć więcej dzieci. Pragnęłam nacieszyć się swoją młodością i seksem. Nie zamierzałam zostać maszynką do produkcji ludzi, lecz jak o tym powiedzieć mężowi? Zdecydowałam się na rozmowę, w której krótko o konkretnie wyjaśniłam, że nie chciałabym na razie mieć dzieci. W. moją decyzję przyjął spokojnie. “Rodziny”, które miały jak najwięcej potomstwa cieszyły się największym poważaniem starszyzny i reszty społeczności, zaś kobiety posiadające jedno lub kilkoro dzieci, nie były według nich w pełni kobietami. W. dotąd był szanowanym człowiekiem. Dlatego myśl, że teraz przeze mnie utraci dobre imię, nie dawała spokoju. Czułam się winna, lecz z drugiej strony wiedziałam, że tak naprawdę moja decyzja ucieszyła go. W końcu mogliśmy mieć więcej czasu dla siebie. Kochał mnie bardzo, a dzięki temu nie musieliśmy się znowu rozstawać na dziewięć miesięcy.\nUdałam się do Reginy po zioła zapobiegające zajściu w ciążę. Regina dała mi je, lecz przestrzegała, abym nie przyjmowała je częściej niż co dwa dni; najlepiej zrobię stosując je jak najrzadziej. Podziękowałam jej.\nPo pewnym czasie jednak zdecydowałam się na drugie dziecko, lecz po przestrogach znachorki byłam pełna obaw. Rzeczywiście urodziłam dziecko, które było jakby powykręcane. Wchodząc do wioski zawinęłam je w skórę, aby nikt nie mógł widzieć. Nawet chyba była wtedy noc. Lecz ludzie dopadli mnie. Widząc dziecko, wyrwali mi je z rąk z zamiarem wrzucenia do ognia. Odnajdując w sobie jakieś nadludzkie siły, przedarłam się przez grupę dzikich ludzi, walczyłam o dziecko. Czułam, że chcą je po prostu zjeść!\n Nie pozwalam na takie coś ! – krzyczałam\nWydostałam dziecko, mało przy tym nie tracąc życia; zostałam dotkliwie pobita. Uciekłam. Wiem, że W. stał wtedy jak oniemiały.\nJedynym miejscem, w jakim teraz mogłam się schronić, była jaskinia Reginy. Nie pomyliłam się. Regina udzieliła mi u siebie schronienia. Tutaj byłam bezpieczna.\nZ czasem nauczyłam się pewnych metod zielarskich. Z ochotą chodziłam na łąkę po zioła i inne lecznicze rośliny. Pewnego dnia zbierałam na łące odpowiednie rośliny, kiedy podszedł do mnie W..\n—Nie uciekaj ! – zawołał, gdyż nie byłam pewna jego zamiarów. – Cały czas myślę o tobie – powiedział – Czy mogę cię tu odwiedzać ?\nOdparłam, że może. Chciałam, aby przychodząc tu zabierał również syna. Tak też się stało. W. najpierw przychodził nocą. W końcu jednak przeprowadził się do mnie i zamieszkaliśmy w czwórkę u Reginy. Regina była nami bardzo zachwycona. Mówiła, że stanowimy piękną rodzinę. Żadne z nas nie było samotne, za to nic nie stało na przeszkodzie w naszych wyborach. Nawet najmłodsze dziecko mogło czuć się bezpieczne i kochane, również przez swego starszego brata, który widział, jak o nie walczę.\nKiedy ratowałam dziecko, a W. stał oniemiały, podświadomie straciłam do niego zaufanie. Skutkiem tego było moje postępowanie w starożytnym Egipcie, kiedy nie wzruszały mnie jego zabiegi i wyznania. Kolejną inkarnacją, jaką sobie przypominam, było życie w okolicach Puszczy Amazońskiej, tuż u brzegów Amazonki. Mieszkałam wtedy w społeczeństwie Indian południowych. Budowali oni domki na palach o wysokości około metra. Prawdopodobnie konstrukcja ta uwzględniała przypływy rzeki.\nJako młoda Indianka zajmowałam się pilnowaniem dzieciaków.. W wiosce mieszkali starcy i kobiety. Chłopcy wraz z dorosłymi mężczyznami przebywali w innym miejscu, które otoczone było tajemnicą. Uczyli się tam polować i walczyć. Kiedy osiągnęłam odpowiedni wiek, uznano, że powinny się odbyć moje zaślubiny. Wybrano już dla mnie przyszłego męża. Szedł on teraz na przodzie orszaku mężczyzn. Miał na sobie skórę zwierzęcia, które upolował; szczególnego uroku dodawały mu nastroszone pióra z kolorowych papug przymocowane do skóry i głowy. Bardzo mi się spodobał. Wszyscy też zaraz wyszli naprzeciwko orszaku. Podchodziłam z nimi, lecz nie jako pierwsza. Ukrywałam się, z daleka przyglądając się widowisku. Nagle ludzie się rozstąpili, a ja stojąc nieco bokiem, odwróciłam się w stronę mego wybrańca spoglądając zalotnie.\nZ moimi zaślubinami nie wiązały się jakieś szczególne inicjacje. Siedzieliśmy tylko przy ognisku. Wyznaczeni do tego ludzie tańczyli. Miałam duży piękny kwiat we włosach i chyba to oznaczało, że jestem panną młodą.\nMężczyźni przychodzili tylko o jakiejś porze roku, a potem znowu byli ze sobą. Ja jednak chciałam stale być razem z Wojtkiem (wzorzec ten daje o sobie znać w obecnym wcieleniu). Pragnęłam, abyśmy stale mogli być razem.\nWe wcieleniu tym również pojawiła się Regina. Była starszą mądrą Indianką. Miałam ciężki poród, a ona pomagała mi wtedy. Prawdę mówiąc, nie wiem, jak to się skończyło. Może wyjaśni się to przy kolejnej sesji.\nFragment książki Pamięć poprzednich wcieleń.\nDziękuję Kasi Ostrowskiej za spisanie materiałów z sesji regresingu.


Rośliny owocowe | Dobre rady babuni\nJagoda kamczacka, a borówka amerykańska – porównanie dwóch gatunków krzewów owocowych, które robią zawrotną karierę nie tylko w Polsce,ale i na całym świecie. Naukowcy spierają się o to, które owoce są zdrowsze, mają więcej witamin i lepiej wpływają na nasze samopoczucie. Miłośnicy odchudzania i diet również porównują cudowne właściwości jagód i borówek, podobnie jak przedstawiciele innych dziedzin medycyny. My również zajmiemy się odpowiedzą na pytania, jakie zalety ma jagoda kamczacka, a jakie – borówka amerykańska….\nPosted in Rośliny owocowe, Warto wiedzieć\tTagged borówka amerykańska, jagoda kamczacka, jagoda kamczacka a borówka amerykańska\tLeave a comment


Nr 2 z 8 stycznia 2014 | Gazeta Polska\nFakty i mity zespołu Macieja Laska\nPo ostatnim tygodniu coraz trudniej uzasadnić dalsze istnienie zespołu Macieja Laska. Najpierw podjął on wyjątkowo nieudolną polemikę z niezależnym duńskim ekspertem. Kilka dni później okazało się...\n„Jeszcze raz i Kaukaz”…\nDla Stanisława potwory są postaciami filmowymi, dla nas, dorosłych, niestety, to konkretne postacie z polskiej polityki. „Jeszcze raz i Kaukaz” – powiedział mój najmłodszy synek, gdy mama zapytała...\nNiemcy w geopolityce Polski\nGeopolityka to coś więcej niż strategia kolejnego ministra spraw zagranicznych, nie mówiąc już o bieżących taktycznych gierkach, które wszak muszą zawsze służyć pewnej koncepcji. To tylko w III RP...\nPlatforma stosuje takie same metody jak WSI\nOd momentu powstania aż do rozwiązania w 2006 r. WSI były systematycznie wykorzystywane przez poszczególne rządy do inwigilowania i zwalczania opozycji – z Antonim Macierewiczem rozmawia Dorota Kania...\nGraś zasłania się amnezją\nNie pamiętam, nie wiem, nie chcę kłamać, bo nie pamiętam – takich najczęściej odpowiedzi udzielał obecny rzecznik rządu Paweł Graś 19 grudnia 2013 r. na rozprawie w procesie dziennikarza Wojciecha...\nLista przebojów / (notowanie 627)\n1. Marek Jackowski & The Goodboys „Miłość jak sen, życie jak sen”; 2. Kanaan „Tato”; 3. Maleo Reggae Rockers „Blask”; 4. Porozumienie „Informacja życia”; 5. Grzegorz Kloc „W tył nie patrzę...\nPolska kibolska na Jasnej Górze\nW VI Patriotycznej Ogólnopolskiej Pielgrzymce Kibiców wzięło udział ponad 5 tys. kibiców z całej Polski. Ksiądz Jarosław Wąsowicz SDB w swojej homilii powiedział m.in: „Walka o wolność to nie była...\nSam mawiał o sobie: „Jestem krwawym psem rewolucji przykutym do niej łańcuchem!” Powiem szczerze: nie spodobało mi się użyte przez Piotra Zychowicza w numerze „Do Rzeczy – Historia”, poświęconym...\nW środku zimy obudzili się nam tzw. intelektualiści i dalej ubolewać nad poziomem dyskursu społecznego, obniżaniem standardów publicznych wypowiedzi, poglacjalnymi podziałami, coraz gorszą atmosferą...\nOwsiak i chiński reżim\nCała Polska oklejona jest billboardami reklamującymi sieć komórkową Play z podobizną Jerzego Owsiaka. W jednym ze spotów jej marka skojarzona została z wolnością. Tymczasem nie jest tajemnicą, że...\nJest 1989 rok, tłumy „zdegenerowanej” młodzieży biją się z ZOMO, okupują komitety PZPR, krzyczą „Sowieci do domu”. Ale wkrótce zaczyna się demokracja i w TVP pojawia się program Jerzego Owsiaka, w...\nQuiz dla Czytelników „Gazety Polskiej”. Podczas tegorocznej WOŚP będzie można wylicytować: a)kompletny rynsztunek zomowca, własność płk Zbigniewa Owsiaka, b)romantyczną kolację z Robertem Biedroniem...\nPotomkowie dawnej elity żyją, nie dali się wymordować w całości. Natomiast udało się odebrać państwo społeczeństwu i jego faktycznym elitom – z Markiem Jerzym Minakowskim, historykiem i genealogiem,...\nZacieranie różnic płciowych stawia wielkie wyzwania przed producentami popularnych wyrobów, budowniczymi miast, a nawet sprzedawcami środków higienicznych. Podkreślanie jakichkolwiek cech płci jest...\nKulminacja nastąpi w sierpniu, kiedy to wypadnie 100. rocznica wybuchu I wojny światowej i wymarszu legionistów z krakowskich Oleandrów oraz 70. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Z...\nPytia z obsesją Adam Michnik w „Gazecie Wyborczej” wróży, a raczej wieszczy na rok 2014. Prawie cały tekst poświęcony jest groźbie dojścia do władzy Jarosława Kaczyńskiego: „Rządząca koalicja nie ma...\nWalka z chrześcijańskim systemem wartości, rozpoczęta na szeroką skalę w czasach oświecenia, dziś weszła w fazę finalną W sopockim klubie SPATiF odbyło się „Sylwestrowe konklawe”, podczas którego...\nOd jakiegoś czasu rozmaici eksperci od laicyzacji podkreślają, że gdyby chrześcijanie zrezygnowali z części swoich przekonań, od razu zdobyliby świat. Tyle że to dość ordynarne kłamstwo Pluszowe...\nKoniec „złotej ery” Erdoğana\nNajwiększa od kilkunastu lat afera korupcyjna w Turcji kładzie kres absolutnej dominacji „kanclerza” Recepa Tayyipa Erdoğana. Jeśli nawet wyjdzie obronną ręką ze starcia z dawnym sojusznikiem, ruchem...\nAAA Dziedzica zaadoptuję\nW kręgu kultury europejskiej można adoptować osobę niepełnoletnią, bo adopcja jest dla nas równoznaczna z przejęciem opieki nad kimś, kto jeszcze nie potrafi się o siebie zatroszczyć. Zupełnie inne...\n„Gazeta Polska” solidarna z ukraińskimi dziennikarzami\n18 stycznia na Majdanie odbędzie się Polski Dzień pod patronatem „Gazety Polskiej” oraz „Gazety Polskiej Codziennie”. – Deklarujemy pomoc represjonowanym studentom i dziennikarzom, proponujemy im m....\nKazanie ks. Jarosław Wąsowicz SDB wygłoszone podczas VI Patriotycznej Ogólnopolskiej Pielgrzymki Kibiców na Jasną Górę 4 stycznia 2014 r. Niech Będzie Pochwalony Jezus Chrystus! Witam Was, drodzy...\n„Kanclerz” szykuje się do powrotu\nLeszek Miller wraca do wielkiej gry w polityce. Jego partia zwyżkuje w sondażach. Czy zakończy karierę polityczną jako wicepremier lub nawet ponownie premier? Od kilku lat SLD systematycznie...\nW kwietniu 2013 r. zarejestrowany został obywatelski projekt komitetu inicjatywy ustawodawczej „Stop aborcji”, którego celem była zmiana ustawy o ochronie życia. Chodziło o przywrócenie prawa do...\nBanksterzy, ściemy, dolce vita\nW „Wilku z Wall Street”, traktującym o demonicznym maklerze, wpadamy w podobną spiralę szaleństwa jak w „Chłopcach z ferajny” czy „Kasynie”. Ale Scorsese interesuje nie tylko obłęd kanciarzy,...\nPŁYTA \_ Beyonce na topie Najnowszy krążek Beyonce będzie jedną z tych produkcji muzycznych, które królować będą podczas karnawału. „Beyonce”, wydana bez zapowiedzi 13 grudnia, stała się hitem niemal...\nOd kilku miesięcy cały muzyczny świat żyje związkiem Katy Perry i Johna Mayera. Wszystko wskazuje na to, że para ta będzie jednym z najgorętszych tematów w kolorowej prasie w rozpoczynającym się roku...\nTo, o czym mówiła prawica, z zasady należało odrzucić. Jeśli mówiła o agenturalności Lecha Wałęsy, wypominała afery i nieudolność PO, jeśli żądała wyjaśnienia katastrofy smoleńskiej i piętnowała...\nAutostrady Wolność i Solidarność – albo Braterstwo i Jedność\nOrędzie noworoczne pana prezydenta wygłoszone w telewizji publicznej miało charakter uroczysty. Pan prezydent mówił na tle flagi polskiej i tej niebieskiej w żółte gwiazdy. Mówił ładnie i długo, tak...\nJak Tusk reformuje II filar\nJuż za kilka dni zaczną wchodzić w życie nowe przepisy dotyczące Otwartych Funduszy Emerytalnych. Ich skutki dotkną wszystkich Polaków, cały system emerytalny i gospodarkę. Zdaniem głównego krytyka...\nRachunek jest prosty: albo prezydent Hanna Gronkiewicz-Waltz, PO i SLD postawią na swoim i wyremontują spaloną tęczę, albo za te same pieniądze władze stolicy mogą ufundować obiady dla 8 tysięcy...


Autor: Marek Gola • Opublikowane: 2019-04-17\nMam pytanie dotyczące zapłaty kary pieniężnej za jazdę pod wpływem alkoholu. Wczoraj mój syn złożył zeznania na komendzie policji w sprawie jazdy pod wpływem (miał 0,7 promila). Policjant powiedział mu, że odbiorą mu prawo jazdy na 3 lata i że ma zapłacić 7 tysięcy złotych kary. Dał mu numer konta, na które syn ma zapłacić i powiedział, że syn ma przyjść na policję z dowodem wpłaty. Policjant w chwili zatrzymania sugerował, aby na zeznaniu syn przyznał się do winy, bo jak pójdzie do sądu to „dowalą mu jeszcze więcej”. Co dalej robić? Czy syn rzeczywiście już teraz musi zapłacić te 7 tysięcy?\nZ treści Pani pytania wynika, że syn jest podejrzany w sprawie o prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Podczas przesłuchania funkcjonariusz policji dał synowi numer rachunku i kazał mu spłacić należność.\nW pierwszej kolejności wyraźnie podkreślić należy, iż żaden funkcjonariusz policji, ani prokurator nie może dać synowi numeru rachunku bankowego, na który winna być dokonywana wpłata tytułem czegokolwiek za wyjątkiem mandatu karnego. Z tego, co Pani pisze nie mamy do czynienia ze sprawą wykroczeniową, lecz o przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., a co za tym idzie jedynie sąd może synowi nakazać wpłacać określoną kwotę pieniędzy.\nDruga sprawa, o ile syn nie jest osobą bardzo majętną, orzeczenie świadczenia pieniężnego na rzecz funduszu w kwocie powyżej 5000 zł jest stosunkowo niezwykle rzadkie. Zachowanie, na które Pani wskazuje jest zachowaniem karygodnym, wręcz na granicy legalności. Presja wywierana na syna oczywiście jest powszechna, lecz powszechne nie jest już wręczanie podejrzanemu numeru rachunku bankowego celem wpłacenia świadczenia i kary grzywny.\nMając na uwadze poziom alkoholu w wydychanym powietrzu w mojej ocenie Pani syn powinien spróbować powalczyć o warunkowe umorzenie postępowania karnego.\nOczywiście podważyć winę będzie ciężko, co nie znaczy, że zachowanie funkcjonariusza jest zgodne z przepisami prawa.\nNie wskazuje Pani w treści pytania, aby syn miał coś na swoje usprawiedliwienie. Jeżeli jest jakakolwiek okoliczność, która uzasadnia jego zachowanie to należy tę okoliczność uwypuklić w toku postępowania i podjąć próbę walki o warunkowe umorzenie postępowania karnego. Choć szanse na warunkowe umorzenie postępowania, a co za tym idzie na uniknięcie utraty prawa jazdy są znikome to jednak każdy tego rodzaju przypadek wymaga uwagi i oceny pod indywidualnym kątem.\nNie podejmując walki, Pani syn nie przekona się, czy warunkowe umorzenie jest możliwe. Nie ulega jednak wątpliwości, iż podjęcie próby wykazania, że zachowanie było spowodowane nadzwyczajną sytuacją i gdyby nie ono nigdy nie wsiadłby do samochodu może wpłynąć korzystanie na wymiar kary. Wyraźnie podkreślić należy jednak, iż na nim będzie ciążył ciężar wykazania, że sytuacja nadzwyczajna miała miejsce. Innymi słowy, będzie ją musiał udowodnić.\nReasumując, dopóki nie zapadnie wyrok syn nie musi niczego i nikomu płacić.


TouaregClub :: Zobacz temat - UNIROYAL RAINSPORT 3 SUV\nTouaregClub Strona Główna » Główna kategoria forum » Forum Techniczne » Opony Felgi » UNIROYAL RAINSPORT 3 SUV\nSamochód: Touareg 3.0 TDI V6 2006\nWysłany: 2018-01-26, 13:05 UNIROYAL RAINSPORT 3 SUV\nCo sadzicie o oponkach UNIROYAL RAINSPORT 3 SUV 275/45 R20 110Y\nczy ktoś z was już jeździł na takich oponkach,jak się sprawują?\nSamochód: '06 BKS\nOgólnie polecane, relatywnie szybko się zużywają, ale za to mają bardzo dobrą przyczepność na mokrej nawierzchni no i cenowo wypadają b.dobrze w porównaniu do innych modeli z tej półki.\nZresztą na tym forum jest temat o oponach w którym była dyskusja na ich temat.\nWysłany: 2018-01-26, 14:30\nTrzymają dobrze ale wytrzymałość to myślę 20-25 tys wewnętrzna strona trochę zabkuje myślę że przyczyną jest to że jest asymetryczna ja jako następne chyba będę celowal w barumki\nWysłany: 2018-02-10, 20:47\na co powiecie o tych oponkach?\nWysłany: 2018-02-10, 23:49\nMiałem na aucie te opony i niestety jeden sezon czyli 30 tys km i opony do wywalenia. Touareg ciężkie auto a opony szybko się starly. Mam te same opony na hondzie i już drugi sezon latają.\nposzukaj profil 45. 40 jest troszkę za niski. popatrz na oferty nexen ru1. od tego roku montują je w nowych cayennach.\nWysłany: 2018-02-16, 07:18\nUniroyal to moim zdaniem bardzo dobra marka, producent opon. Można powiedzieć, że są to średniej klasy opony. Różnica pomiędzy Uniroyal a budżetowymi oponami jest wyraźnie odczuwalna. Wyraźnie odczuwalna pod względem lepszej przyczepności, nie są też tak hałaśliwe.\nJa tylko chce podkreślić, że Uniroyal należy do koncernu Continental. Na https://testyopon.pl/uniroyal wrzucam ich specyfikację.\nOstatnio zmieniony przez mariuszzet 2018-02-26, 07:57, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2018-02-17, 12:15\nmariuszzet, dodaj jeszcze,że w turku starcza na 20 góra 30 tys km. także tanio nie zawsze znaczy tanio nie wiem jak te nexeny bo cena, przyczepność i głośność podobna tylko jak z trwałością?myślę,że gorzej od uniroyala być nie może.\nWysłany: 2018-02-22, 12:03\nLipa te opony pzrechałem moze na nich 20 000km i do wyrzucenia jeden sezon NIE POLECAM\nfrendli, może napisz jakie opony to lipa?\nWysłany: 2018-02-23, 13:15\nte co w tytule UNIROYAL 255/50/19 107 v Xl rainsport 3 z rekinami :))\nWysłany: 2018-02-23, 14:08\nfrendli, polecisz coś rozsądnego w podobnej cenie?\nWysłany: 2018-02-23, 15:51\nJa miałem brać te Uniroyale, ale ostatecznie poszedłem w to:\nWysłany: 2018-02-23, 16:04\nfox33, jakie opinie w użytkowaniu,może też się pokuszę\nczęsto świadomość ludzi jest inna, to jest opona koreańska często niestety wrzucana do worka z chińczykami,co jest absolutnie nieprawdą!\nWysłany: 2018-02-23, 16:50\nmają już drugi kontrakt z Porsche, dla Macana, więc chyba nie są takie złe ;)\njeszcze nie wiem jak w użytkowaniu, bo dopiero kupiłem ;)


[quote name="Bafomet" post="254519" timestamp="1270324602"] CYTAT(DT @ 3.04.2010, 15:17:10) i jeszcze jedno. jeśli uważasz, że nasza pomoc jest "wirtualna" jak to określiłeś, to przyjdź i sam zobacz te wszystkie kotki, które czekają na swój domek. [color=#FF0000]Gdzie?[/color] one nie są wirtualne, zapewniam Cię. tak samo jak pomoc Kotkowa. ale najlepiej wszystko krytykować nie znając tematu... [img]style_emoticons/#EMO_DIR#/dry.gif[/img] Dom Tymczasowy Zaoferowałem pomoc. Nie krytykowałem tylko wyraziłem swoje zdanie. Nie napisz ... źle. Napisz... też niedobrze... Bądź tu mądry jak wszystkim dogodzić.[/quote]


AgroFul Pokoje Gościnne - Orawka, in Orawka (Orawka 31A)\nCheap accommodation Orawka\nHouse for rent Orawka\nAgroFul Pokoje Gościnne 8.9 / 10\nOrawka 31A, Orawka, 34-480 Jabłonka\nWygodny pobyt ,piękno przyrody, znajdzie to u nas starszy i młodszy. My zapewniamy urlop udany,przyjedz więc do nas Gościu kochany. Dom nad doliną to gwarantuje, ze każdy u nas dobrze się czuje, Wspaniały klimat, piękne widoki ,są również inne różne uroki. Wyjedziesz od nas zadowolony i wrócisz znów w te piękne strony. Orawka bowiem to gwarantuje że nasza dusza tu się raduje. Jedyny skategoryzowany obiekt w Orawce. Nasza strona internetowa to : Agroful.com . Urządzamy przyjęcia imieninowe,urodzinowe, wieczór sylwestrowy,święta wielkanocne, majówkę. Zapraszamy na wypoczynek do Orawki,gdzie można podziwiać piękną panoramę Tatr,Babią Górę oraz lasy , łąki ,pooddychać czystym górskim powietrzem. Nasz dom jest doskonałym miejscem na odpoczynek. Naszym gościom oferujemy 20 miejsc noclegowych w pokojach 2, 3, 4 osobowych( możliwość dostawki). W każdym pokoju znajduje się : szafa,komody, łózka (wyposażone w materace zdrowotne), stół, stołki, telewizor, internet (wifi) oraz łazienka z pełnym węzłem sanitarnym (ręczniki, waga łazienkowa, suszarka do włosów , płyn do rąk) Dla naszych gości przygotowaliśmy aneks kuchenny w którym znajduje się : lodówka ,elektryczny dzbanek do gotowania wody, express do kawy, łyżeczki, kubki do kawy, szklanki, kieliszki do wina ,kufle do piwa. Nasz dom oferuje państwu : -biesiady z gazdami przy kominku -bardzo duży ogród z meblami ogrodowymi (stoły, stołki, huśtawki, leżaki) -miejsce na rozpalenie ogniska, możliwość grilowania,altana ogrodowa -plac +bramka do piłki nożnej -boisko do piłki ręcznej -miejsce + kosz do koszykówki - stół pingpongowy -rowery ,kijki - prysznic ogrodowy - 2 rowery magnetyczne - rowery dla całej rodziny na których można robić wspólne wycieczki rowerowe na trasach rowerowych wokól Tatr -stół bilardowy -stół piłkarzyki -kącik zabaw dla dzieci ( karty ,gry planszowe, puzzle,klocki drewniane, duplo). ZAPRASZAMY\nWeekend Bożego Ciala na Orawie.ZAPRASZAMY.\n- biesiada z gazdami przy nalewkach\n- Koszt noclegu wraz ze śniadaniem ,obiadokolacją (1 danie +2danie , deser ,kawa)\n-osoba dorosla 72zł na dobę\n-tylko nocleg osoba dorosła od 35zł\n-dzieci do 3 lat gratis .\nKażdy może wybrać u nas co mu najbardziej odpowiada. A my się dostosowujemy da Panstwa życzeń. Zapraszamy.\nRomantyczne chwile we dwoje to zawsze niezapomniany i mile wspominany czas. Takie momenty są bardzo ważne dla każdego z nas. To właśnie u nas pośród łąk i lasów, w otoczeniu pięknej natury, przy zachodzie słońca nad Babią można przeżyć taki czas we dwoje.\nMy dołączamy do tego przygotowane atrakcje:\nZamiast obiadokolacji przygotowujemy koszyk, w którym znajduje się:\n– kolacja + wino musujące\n– koc, na którym można siedzieć we dwoje\n– romantyczny wieczór przy kominku, przy świecach w ogrodzie podziwiając niebo pełne gwiazd\nWarto to razem przeżyć. Zapraszamy!\nZapraszamy na wakacje i nocleg do Orawki z całą rodziną, gdzie można przeżyć wolny czas, zapomnieć o wszystkim co utrudnia w codziennym życiu. Oferujemy wiele atrakcji, aby spędzony u nas wolny czas został niezapomniany. Wieczorem urządzamy ogniska, podziwiając niebo pełne gwiazd.\nZapewniamy miły wypoczynek na pięknej Orawie w gościnnej domowej atmosferze.\nSprawdź już dzisiaj naszą ofertę.\nKażdy może wybrać taką ofertę która mu osobiście najbardziej odpowiada. My dostosowujemy się do każdego gościa indywidualnie.\nAtrakcje w pobliżu pięknej okolicy Orawki:\n– wyciąg narciarski w Orawce 3 km\n– duże stacje narciarskie w Spytkowicach 15 km i Witowie 28 km\n– bardzo stary kościół zabytkowy w Orawce 3 km\n– kąpielisko geotermalne w Orawicach na Słowacji 30 km\n– kąpielisko termalne w Szaflarach 30 km\n– kąpielisko termalne nowo otworzone w Chochołowie 30 km\n– dolina Kościeliska, Dolina Chochołowska – jaskinie 30 km\n– plaża nad jeziorem orawskim 25 km\n– zamek orawski na Słowacji 50 km\n– duży skansen orawski w Zubrzycy Górnej, gdzie niedaleko rozpoczyna się już szlak na Babią Górę 18 km\n– park linowy w Zubrzycy Górnej 18 km\n– park linowy w Krościenku 60 km\n– Zakopane 40 km\n– Oświęcim 100 km\n– Kraków miasto zabytkowe 80 km\n– Wieliczka- kopalnia soli 90 km\n– Wadowice: muzeum papieskie 70 km\n– Zator: park dinozaurów i wiele innych atrakcji 80 km\n– Rabka: Rabkoland 28 km\n– Ciche: zabytki budownictwa drewnianego 30 km\n– w Nowym Targu i w Jabłonce słynne cotygodniowe jarmarki, na których można kupić wszystko w dostępnej cenie\nZapraszamy na długi weekend majowy na piękna Orawę tych wszystkich, którzy kochają góry, tradycję, folklor.\nBardzo dobra baza wypadowa w Tatry, na Babią Górę oraz Słowację.\nMożliwość robienia wycieczek rowerowych wokół Tatr.\nBędąc u nas warto zdobyć: Babią Górę, Kasprowy Wierch, Gubałówkę , Trzy korony i wiele innych ciekawych szczytów.\n- zabytkowy kościół w Orawce\n- Skansen w Zubrzycy Górnej\n- park linowy w Zubrzycy Górnej\n- zabytki budownictwa drewnianego w Chochołowie\n- Dolinę Chochołowską , Dolinę Kościeliską\n- baseny termalne w Bukowinie Tatrzańskiej, w Szaflarach\n- nowo otwarte termy Chchołowskie\n- kąpielisko geotermalne w Orawicach.\nInne atrakcje warte uwagi:\n- rodzinny wyjazd do Rabkolandu\n- spływ Dunajcem .\nKażdy może wybrać taką ofertę, która mu najbardziej osobiście odpowiada. Dostosowujemy się do każdego gościa indywidualnie.\nNasza strona internetowa : Agroful.com\nŚwięta Wielkanocne na pięknej Orawie:\nNocleg, wyżywienie - 85zł za osobę dorosłą na dobę.\nDzieci 3 -12 lat - 60zł za dobę.\nZapraszamy na Święta Wielkanocne na piękną Orawę. Aby je przeżyć jak w gronie rodzinnym.\n– przepyszne ciasta domowego wypieku\n– degustacja nalewek z gazdami przy kominku\n– każda rodzina otrzyma mały prezencik aby mile wspominać te Święta z pięknej Orawy.\nNasza strona internetowa to Agroful.com\nPokoje nad doliną czekają na Was. Zapraszamy.\nZapraszamy na ferie zimowe do Orawki. Bardzo dobra baza wypadowa na wyciąg narciarski w Orawce, Stok narciarski Beskid, na Zawoja SKI, Witów SKI.\nPodczas pobytu oferujemy Państwu:\n- bezpłatny parking zamykany\n- możliwość przechowywania bagażu, nart, butów\n- urządzamy ognisko, możliwość pieczenia kiełbasy na „Kiju” - jak to było za dawnych czasów, każdy robi to w swoim zakresie\n- biesiada przed kominkiem w spokojnej, rodzinnej atmosferze (degustacja nalewek)\n- możliwość zamówienia wyżywienia lub przygotowania samemu\n- możliwość kupienia bardzo dobrych serków góralskich oraz korbaczy\nW pobliżu znajdują się restauracje: Restauracja Delice, Restauracja Pasieka, Przystań w Kabanosie - w Jabłonce, Przystań w Kabanosie - w Spytkowicach.\nW każdej z tych restauracji można zjeść smaczny obiad lub zamówić do domu w przystępnej cenie.\nKażdy może wybrać taką ofertę która mu osobiście najbardziej odpowiada. My dostosowujemy się do każdego gościa\n- w dniu przyjazdu naszym gościom podajemy obiad, wyśmienity deser\n- bogate obiadokolacje :1 danie + 2 danie + kompot+ wyśmienity deser\n29.12. Wieczorek integracyjny. Urządzamy ognisko , pieczemy kiełbaski i podajemy wyśmienity trunek góralski pod nazwą” Grzaniec ”. Śpiewamy orawskie piosenki, aby było miło i wesoło.\n- o godz 20 przywitanie Gości\nMenu sylwestrowe to: bogata Kolacja Sylwestrowa.\n- o północy przywitanie Nowego Roku z lampką wina musującego przy ognisku na tarasie z gazdami\nKażdy może wybrać taką ofertą która mu najbardziej odpowiada.\nMy się dostosujemy do każdego gośćia indywidualnie.\n- 1.01 degustacja nalewek z gazdami przy kominku.\nPobyt 6 - dniowy (5 noclegöw) - 600zł za osobę.\nPobyt 5 - dniowy (4 noclegi ) - 520zł za osobę.\nDzieci od 3-18 lat od 70zł-100zł na dobę.\nKażda przedłużona doba kosztuje 80zł za osobę.( nocleg + wyżywienie).\nRezerwacja drogą mailową : orawka@aol.com\nZaliczka 30% kwoty pobytu na konto: PL97879800020001001558010001\n- noclegi w komfortowych pokojach: łazienka, telewizor, radio, aneks kuchenny, Wi-Fi w całym domu\n- biliard, stół piłkarzykowy, kącik zabaw dla dzieci i wiele innych atrakcji\n- biesiady z gazdami przy kominku\nTrochę trwało, zanim zebraliśmy się do napisania (mamy już kwiecień, a byliśmy na Sylwestra). Ale robimy to, więc jak widać na długo zostają wspomnienia w pamięci. Dla nas to miejsce miało przede wszystkich...\nTrochę trwało, zanim zebraliśmy się do napisania (mamy już kwiecień, a byliśmy na Sylwestra). Ale robimy to, więc jak widać na długo zostają wspomnienia w pamięci. Dla nas to miejsce miało przede wszystkich aspekt INTEGRUJĄCY (do tego czasu się spotykamy, a nie wszyscy się znaliśmy przed Sylwestrem). Atmosfera była DOMOWA, a jedzenie pyszne i w ilości weselnej. Ujęło nas serce pani Jadzi i pana Norberta, którzy też zadbali o część rozrywkową. Widoki - pięknymi widokami, okolice - cudną okolicą, ale nawet jak pogoda będzie pod psem nie trzeba rezygnować z wyjazdu, rozmowy z gospodarzami dadzą pozytywnej energii, po którą się przyjechało. Warto tam spędzić choć kilka dni. To wyjątkowy DOM."\nOceń standard AgroFul Pokoje Gościnne 0 / 10\nKomu polecasz obiekt AgroFul Pokoje Gościnne? 0 / 10\nPodziel się z nami swoją krótką opinią na temat AgroFul Pokoje Gościnne.\nZadaj pytanie dotyczące AgroFul Pokoje Gościnne\nOdpowiedz na pytanie dotyczące AgroFul Pokoje Gościnne\nNew Year's Eve 2020/2021 Orawka\nWinter break Orawka\nLong May weekend Orawka\nFor the family Orawka\nCorpus Christi Orawka\nFor couples Orawka


gameplay.pl Hearthstone vs. Duel of Champions, czyli porównanie darmowych gier karcianych 19.04.2015 - Forum | GRYOnline.pl\ngameplay.pl Hearthstone vs. Duel of Champions, czyli porównanie darmowych gier karcianych\nSpędziłem przy Duel of Champions 59 godzin wygrałem może z 10 partii :D Ta gra jest naprawdę uzależniająca :D\nGrałem w Hearthstone jak i w Duel of Champions i zdecydowanie bardziej przemawia do mnie produkcja Blizzarda ;)\nGrałem dość długo w obie produkcje... Duel of Champions był zdecydowanie zbyt angażujący - liczba modyfikatorów, nowych zasad i powolne tempo sprawiały, że nie dało się do niego usiąść na krótko. Do tego w swoim czasie raził agresywny model mikropłatności. Dopiero po wyjściu Hearthstone Ubi przemodelował całość i teraz w Duel da się nawet zagrać jak w solidnego singla.\nHearthstone dla mnie lepiej się sprawdza jako mobilna karcianka - jest szybka i czytelna... ale też ją rzuciłem, bo na dłuższą metę przy każdym modelu F2P czuję się lekko dymany. Niby-fabularne rozszerzenia, które trzeba kupić, aby nie zjadła nas bieżąca meta; uzależniające losowanie codziennych osiągnięć; ciułanie na kolejne pakiety. Ech, za dużo było w tym pracy.\nSzczerze mówiąc odpadłem od DoC dosyć szybko, a w HS zaliczyłem kilka rozgrywek. Mimo to nigdy w życiu nie postawiłbym Hearthstone ponad inną karciankę, a to dlatego, że ma banalnie płytką i każualową rozgrywkę stworzoną pod platformy mobilne. I w sumie to bardzo fajnie, że gra jest prosta i przyjemna, ale to na pewno nie powinno jej gwarantować miejsca pomiędzy poważniejszymi tytułami z tego gatunku, w których naprawdę trzeba się wykazać, zamiast liczyć na szczęście.\nGrałem po kilka godzin w obie produkcje i Hearthstone dla mnie się sprawdza na urządzeniu mobilnym gdzie możliwość zagrania szybkiej partii jest największą zaletą.\nDuel of Champions spodobał mi się bardziej pod względem skomplikowania mechaniki i gdybym miał poświęcić więcej czasu jakiejś karciance to wybrałbym właśnie Duel of Champions.


Niebezpieczne zabawki dla dzieci - Blog Parentingowy Tygrysiaki.pl\nMama na zakupach\t 25 maja 2016 3\t13 Anna Janda\nNiebezpieczne zabawki pojawiają się w otoczeniu przedszkolaków niepostrzeżenie. Kiedy dzieci są małe, zwracamy szczególną uwagę na ich otoczenie i błyskawicznie potrafimy wyselekcjonować potencjalnie niebezpieczne przedmioty. W przypadku kilkulatków nasza czujność przechodzi niekiedy w stan uśpienia i dopiero po kilku dniach orientujemy się, że dziecko bawi się czymś, co stanowi zagrożenie dla niego i innych dzieci. Z okazji Dnia Dziecka postanowiłam napisać kilka słów na temat niebezpiecznych zabawek dla kilkulatków.\nTak się składa, że z każdą kolejną okazją do obdarowania moich dzieci prezentami czuję lekki niepokój. Po serii prezentów oznaczonych 3+, które rozpadały się po kilku dniach zabawy przyszła seria na zabawki, które z całą pewnością nie powinny znaleźć się w zasięgu rąk kilkulatka. Pozornie niewinne umilacze czasu okazują się bombą z opóźnionym zapłonem, która sieje spustoszenie niszcząc zdrowie dzieci i narażając je na uszkodzenie ciała. Są wśród nich:\nzabawki niedostosowane wiekowo – choć niektórym wyda się to dziwne, to oprócz ostrzeżenia 3+ pojawiają się też inne, np. 10+, 14+ czy 18+.\nzabawki trujące – niebezpieczne dla zdrowia z powodu użytych do ich produkcji barwników i metali ciężkich, które kumulują się w organizmach dzieci. Do tej grupy zaliczają się również zabawki stanowiące zagrożenie w kontakcie z wodą – farbujące, korodujące i pleśniejące.\nzabawki ostro zakończone – kiepskiej jakości materiały podatne na uszkodzenia i pęknięcia, które mogą poranić malucha albo odprysnąć i trafić go w oko.\nLista niebezpiecznych zabawek dla dzieci\nModele zabawek dla dużych chłopców\nNieważne co, byle tanio!\nW czasie mojej kilkuletniej kariery rodzicielskiej nabrałam już doświadczenia w rozpoznawaniu niebezpiecznych zabawek. Wśród nich są niestety również popularne w wielu domach zabawki, które na pierwszy rzut oka nie budzą większych zastrzeżeń. Przy bliższym poznaniu i dłuższym użytkowaniu okazują się jednak przedmiotami, przed którymi powinniśmy chronić nasze dzieci.\nNa pierwszy ogień: gumowe kaczuszki. Kochają je dzieci, bo podczas pluskania się w wodzie są niezatapialne. Rodzice cenią je ponieważ szybko schną i łatwo je utrzymać w czystości. Mało kto spośród tych rodziców zagląda jednak do ich wnętrza, w którym gromadzi się woda, osad z mydła i całe mnóstwo drobnoustrojów z pleśnią na czele. Wystarczy rozciąć taką kaczuszkę na pół, by przekonać się, że to tak naprawdę całkiem niebezpieczne zabawki.\nJeśli już Twoje dziecko dostało taką kaczkę, to pozwól mi się nią pobawić kilka dni, a później wyrzuć ją do kosza albo podmień na inną ;)\nInny przykład to stateczki na baterie, które nie posiadają odpowiedniej izolacji i pod wpływem nagromadzonej wody zachodzi w nich korozja. Jeśli czytasz skład chemiczny płynu do kąpieli Twojego dziecka i czujesz jak włosy stają Ci dęba, to pomyśl o baterii wylewanej po trochu prosto do kąpieli z ukochanej łódeczki Twojego dziecka – to dopiero jest niebezpieczna zabawka!\nTakim określeniem najłatwiej opisać czołgi, samoloty i statki, które dostają mali chłopcy ku uciesze tych większych (tatusiów, wujków i dziadków). Niezależnie od tego, jaki jest Wasz stosunek do broni i zabawek ją imitujących, ważne jest, aby dziecko bawiło się wyłącznie zabawkami dostosowanymi do jego wieku. Pistolety strzelające kulkami i strzałkami to naprawdę niebezpieczne zabawki, szczególnie gdy w pobliżu znajdują się inne dzieci.\nCzołgi i żołnierzyki dla dzieci powinny być wykonane z lekkich materiałów (najlepiej z plastiku) i nie ma tutaj wyjątków ani mówienia, że plastikowe zabawki są gorszej jakości niż prawdziwe, metalowe modele. Bezpieczeństwo jest najważniejsze.\nJakiś czas temu nasz syn dostał w prezencie zdalnie sterowany, profesjonalny model czołgu, strzelający pociskami o dość imponującym zasięgu. Pociski oczywiście zostały schowane zanim Mati je zauważył, ale czołg pozostał. Wielka radość i zabawa skończyły się schowaniem również i czołgu, gdy kilka dni później zdalnie sterowana maszyna wjechała młodemu w nogę, pozostawiając ogromny siniak.\nFizyki nie oszukasz – wielki, ciężki czołg jadący z niewielką prędkością ma duży pęd, który przekłada się na dużą siłę uderzenia. Co z tego, że porządny czołg ze sklepu modelarskiego to piękna zabawka, jeśli jest również niebezpieczna?\nPękająca podczas zabawy gitarą struna to jeden z moich najczarniejszych koszmarów. Inny koszmar związany z tym instrumentem to gitara, której struny odstają i zachęcają do zabawy, obwiązywania i związania nimi co popadnie. Również młodszą siostrę.\nCzy gitara to dobry prezent dla niesfornego przedszkolaka z zamiłowaniem do majsterkowania? Moim zdaniem NIE!\nFarbujące, barwione najróżniejszymi odczynnikami, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia dziecka, zawieszki na szyję czy rękę to dość popularne prezenty dla kilkulatek. Wszyscy mają w pamięci modne rok czy dwa lata temu gumeczki do wyplatania bransoletek, których tańsze odpowiedniki również były niebezpieczne dla zdrowia dzieci (właśnie z uwagi na barwniki).\nNiestety oprócz barwników, niebezpieczne mogą być również mocne sznurki, na które są nawleczone koraliki. Wystarczy zaczepić nimi o coś podczas zabawy (klamka, płot, rowerek) i nieszczęście gotowe. Zdecydowanie lepiej kupić korale na gumce, która w razie potrzeby pęknie.\nTańsze odpowiedniki drogich zabawek kupione naprędce, tuż przed odwiedzinami, to klasyka nieudanego prezentu dla dziecka. Wśród niebezpiecznych zabawek pierwszeństwo mają właśnie takie prezenty kupowane w chińskich marketach, na bazarze czy na odpustowym straganie.\nBrudzące, puszczające farbę piłeczki, o których słyszymy co kilka miesięcy w telewizji, to tylko wierzchołek góry lodowej. Zaraz pod nimi pojawia się wątpliwej urody lalka, której rączki są ostro zakończone oraz samochodziki z kruchego plastiku, które rozpadają się przy pierwszym zderzeniu.\nKiepskiej jakości, śmierdzący plastik to klasyk tandetnych zabawek, którego żadnemu rodzicowi nie trzeba przedstawiać. Cóż jednak możemy zrobić, jeśli taki bubel okazuje się prezentem dla naszego dziecka? Jak ustrzec się przed taką niekomfortową sytuacją?\nNie stać Was na drogie zabawki dla dziecka? Obawiasz się, że ktoś z gości Twojego dziecka znowu sprezentuje mu niebezpieczną zabawkę? Istnieje na to świetna metoda!\nZaproponuj zrzutkę na jeden, naprawdę duży i fajny prezent. 20-50 zł od każdego z gości to niewiele, a za tą kwotę pomnożoną kilka razy można już kupić naprawdę porządną zabawkę na długie lata. A przy okazji będziesz mieć kontrolę nad tym, czym bawi się Twoje dziecko.\nWięcej na temat rodzinnej zrzutki na prezent pisałam w artykule o kupowaniu prezentów i zabawek dla dzieci – kliknij w obrazek poniżej, aby przeczytać:\nA co Ty dopisałabyś do listy niebezpiecznych zabawek dla przedszkolaków?


Przepraszam za swoją nieobecność w zeszłym tygodniu, ale miałam małe kłopoty.\nW dzisiejszym Hot or Not zobaczymy: JuluskaDisney, natalkasam i 4sweetface4.\nJeżeli ktoś z Was chce jeszcze dopisać się do kolejki, post zgłoszeniowy macie po prawej stronie (przydatne linki) ;)\nFrytasna1997: Ojj.. jak ja nie lubię tych butów :/ Powiem tak - bluzka i buty nawzajem się wykluczają. O ile je zniosę, to zestawienie ich z jeansami i torbą jeszcze przejdzie, ale bluzka zupełnie tu nie pasuje. Z kolei jeśli zasłonię buty, góra ze sobą współgra. Daje Hot/Not, ale z takim wyraźnym minusem.\nkonwalia.19: Nie, nie, nieee! Bluzka, spodnie i torebka wyglądają fajnie, ale buty tutaj kompletnie nie pasują. Nie są złe, w innej stylizacji na pewno by się sprawdziły, ale tutaj ani stylem, ani kolorem nie współgrają. Poza tym stylizacja bardzo prosta i dość oklepana. Dla mnie not.\nFrytasna1997: Fajna streetstyle'owa stylizacja. Wzór i kolor spodni pasuje do płaszcza, buty też są ok. Ale po co nałożyłaś te okulary na czoło. Czarna bluzka zawsze się obroni. Może zmieniłabym jeszcze torebkę... Hot z minusem\nkonwalia.19: Dla mnie super, chociaż te okulary są naprawdę brzydkie. Bardzo przemyślana stylizacja i nie mam jej nic do zarzucenia. Dla mnie Hot :)\nFrytasna1997: Prosty look z klasycznym połączeniem czerni i bieli. Fajnie, że dodałaś naszyjnik z Diora (bardzo go lubię) i małą torebeczkę, które urozmaicają stylizację. Niby nie mam nic do zarzucenia, ale jednak jak patrzę na całość, to wydaje mi się, że wygląda zbyt prosto. Może to za sprawą tej spódniczki. Hot-\nkonwalia.19: Klasyka zawsze się obroni. Twój look jest dopracowany, elegancki i bardzo gustowny. Bardzo prosto, ale nie nudno. Jedyne co przeszkadza mi w Twoim wyglądzie, to te włosy. Niby ładne, ale z daleka widać, że są sztuczne. Ode mnie Hot -\nJak podobały Wam się dzisiejsze stylizacje? Zgadzacie się z ocenami?\nNapisał/a: AshtrayHeart o 20:12\nAyane Maari 15 stycznia 2015 20:49\nTeraz jak tak patrzę jeszcze na ten pierwszy look, to jednak NOT xd\nPaulina Lipska 15 stycznia 2015 21:37\nTak, pierwszy zdecydowanie not. Pozostałe też nie najlepsze, ale na pewno lepiej wyglądają niż pierwsza stylizacja\nKasiunia484848 15 stycznia 2015 21:59\nSzału nie ma. Przepraszam za określenie . Zgadzam się co do oceny pierwszego stroju,czyli not. A dwie pozostałe są spoko . ;)\nmiss_miley_van 15 stycznia 2015 22:21\nW sumie zgadzamy sie tylko z tym, ze ostatnia stylka jest w miare hot. Tylko te wlosy straszaxd Natomiast 1 i 2 dosc srednio sie prezentuja, ale kazdy od czegos zaczynal! ;D\nAnia Piekarowicz 16 stycznia 2015 07:35\nCassandra De Lune/Weronikao99 16 stycznia 2015 14:29\nJak dla mnie NOT, NOT, HOT :-)\nmaja6229 16 stycznia 2015 15:58\nOceny dałabym trochę niższe, bo stylizacje nie są powalające.\nChłopiec z plasteliny 17 stycznia 2015 11:53\nTylko ostatni jest hot, reszta dla mnie niestety not, choć druga dziewczyna ma bardzo ładny makijaż.\nmonika. 18 stycznia 2015 15:20\nDziękuję za miłe oceny! Pozdrawiam, Monika.\nClaudia. / k.kaka1997 20 stycznia 2015 15:08\nJuluskaDisney - według mnie te buty tutaj wogóle nie pasują, a sama stylizacji nie zabardzo mi się podoba, nie przypadła mi do gustu; uważam,że NOT\nnatalkasam - sądzę, że stylizacja bardzo udana, jedyne co bym zmieniła to torebkę na taką w jednolitym kolorze bez wzorów i zdjęłabym okulary, bo kompletnie tu nie pasują; ja bym dała HOT/NOT\n4sweetface4 - prosta stylizacja połączenie bieli z czernią, ale za to klasyczna i elegancka, a błyszczący naszyjnik dodaje uroku i dopełania całość, natomiast jednak czegoś mi tutaj zabrakło, więc osobiście uważam, żę HOT z minusikiem\nCarly Poland 20 stycznia 2015 18:02\nStylizacje nie powaliły :)


ZARZĄDZANIE - Blog BudgetBee | Inspiracje Ze Świata HR i Employer Brandingu\nTurkusowe zarządzanie i idea holakracji – inspiracja na przykładzie MTA Digital\nWśród znanych kolorów w zarządzaniu organizacjami to turkus jest barwą, która wzbudza największą ciekawość. Turkusowe zarządzanie to model organizowania pracy zespołowej w oparciu o brak hierarchii i władzy. Cechą charakterystyczną w turkusowych organizacjach jest samoorganizacja i samozarządzanie, oparte na zaufaniu i partnerstwie pomiędzy współpracownikami. A jak w praktyce wygląda turkusowe zarządzanie i holakracja? Czytaj […]\nMaja BLOG 0 22 min read\nTurkus i inne kolory w organizacji\nKażda firma ma określoną, ustalona organizację, często opartą na pewnej hierarchii i modelu zarządzania. Jedną z najciekawszych klasyfikacji organizacji zaprezentował Frederic Laloux, wyodrębniając pięć podstawowych form organizowania, które różnią się stopniem zaawansowania. Każdy z modeli zarzadzania przyjął określoną barwę, odpowiadający danej strukturze i kształtując kolory […]\nMaja BLOG 2 2 min read\nSamotność szefa. O trudnych decyzjach podejmowanych w samotności.\nWspinanie się po szczeblach kariery i awanse wiążą się z podejmowaniem codziennych decyzji, które nierzadko nie należą do najłatwiejszych. Bycie szefem to nie tylko delegowanie zadań, ale przede wszystkim tworzenie relacji, budowanie zespołu i dążenie do jego rozwoju oraz… odpowiedzialność. Tam gdzie zaczyna się bycie liderem, a nasza perspektywa mocno się poszerza, […]\nMaja BLOG 0 7 min read\n15 efektywnych metod, zasad i technik, które wspierają zarządzanie czasem\nEfektywne zarządzanie czasem i zadaniami, ustalanie priorytetów i optymalne wykorzystanie godzin pracy to podstawa do konsekwentnego osiągania zaplanowanych celów i marzeń (zarówno zawodowych, jak i prywatnych). Nie istnieje jedna skuteczna metoda zarządzania czasem, ponieważ każdy z nas jest inny. Czytaj także: Aplikacje ułatwiające organizację pracy (nie tylko zdalnej!) Home office […]\nMaja BLOG 0 6 min read


[Rozwiązano] Toshiba Tecra A11-11Q - nagle przestał się włączać\nBrucieK 28 Kwi 2019 00:22 129 5\n#1 28 Kwi 2019 00:22\nMam taki problem, laptop działał, Windows był w hibernacji, do zrobienia było gniazdo zasilania, bolec się ruszał i nie łączył. Laptop rozebrany do kadłubka, gniazdo na kabelku, przylutowałem + do bolca, płyty nie musiałem nawet ruszać, podpiąłem zasilacz żeby sprawdzić czy działa i gniazdo nie rozłącza - wszystko ok. Zacząłem składać i przed samym wkręceniem śrubek i założeniem dysku i baterii podpiąłem ładowarkę żeby sprawdzić, odpalał się do biosu i próbował bootować przez PXE. Poskręcałem go do końca, założyłem dysk i baterie, podłączyłem ładowarkę a tu zonk, laptop po włączeniu po paru sekundach się wyłączył, ekran cały czas czarny, słychać kliknięcie w dysku takie jak właśnie przy ostrym odłączeniu z prądu. Teraz jest w tak jakby pętli samoczynnego włączania się i wyłączania:\n1. Włączenie z przycisku, parę sekund i wyłącza się z wyłączeniem dysku na ostro.\n2. Samoczynne włączenie i natychmiastowe wyłączenie, dysk nawet nie zdąży rozpędzić talerzy.\nI teraz z powrotem od 1 samoczynnie się zaczyna ale czasami laptop działa kilkanaście sekund i dysk jest wyłączany normalnie, a nie na ostro. I tak w kółko wg tej sekwencji się włącza i wyłącza.\nRozkręciłem go, wyciągnąłem płytę, odpiąłem baterie cmos, sama płyta z podłączonym tylko panelem z przyciskami (w tym power) i ładowarką zachowuje się tak samo.\nZauważyłem, że sam się włącza po podpięciu ładowarki bez różnicy czy jest bateria włożona czy nie. Ogólnie zaświeca się power i numlock na klawiaturze, mignie od dysku i wpada w tą pętle jak wyżej napisałem. Jak tak chwile się go zostawi to radiator jest dość ciepły, a wentylator nie odpala. Na wyciągnięcie ramu za to reaguje, zaczyna migać ledami już nie pamiętam jak dokładnie i wentylator wchodzi na maksymalne obroty, nie wyłącza się tak jak wyżej opisałem. Zmiana ramu oczywiście nic nie daje tzn dzieje się tak jak na tym co był w laptopie.\nPierwszy raz trafiłem na taką minę, komuś przychodzi do głowy cokolwiek czemu nagle przestał działać?\n#2 28 Kwi 2019 10:10\nsprawdź dwa pierwsze bezpieczniki za wtyczką na płycie od gniazda zasilania\ni leć po nich dalej\nmoże uwaliły się te bezpieczniki albo może cały układ zasilania.\nMasz możliwość podpięcia pod zasilacz serwisowy, żeby sprawdzić ile pobiera? może też jakieś zwarcie się zrobiło\n#3 29 Kwi 2019 13:27\nSprawdzałem napięcia chyba wszystkich przetwornic i wydają się być ok. Bezpieczniki też.\nJedno tylko mi się nie podobało bo zaraz po włączeniu jest 0,90 i po 2-3 sekundach rośnie do 1,03. Nie wiem czy to normalne zachowanie. Jest koło procesora. Druga przetwornica daje 1,05 cały czas, jest po przeciwnej stronie procka. Procek to Intel i3 pierwszej generacji, już z zintegrowaną grafiką\nŁadowanie baterii działa, przy włożonej baterii i podłączonym zasilaczu świeci się LED od ładowania. Gaśnie na moment jak się laptop wyłącza i świeci z powrotem.\nLaptop zachowuje się tak samo na samej baterii, na samym zasilaczu jak i na baterii i zasilaczu jednocześnie (oprócz diody ładowania oczywiście i samoczynnego włączenia po podłączeniu zasilacza).\nChyba się poddaje, roboczogodziny już dawno przekroczyły koszt płyty używanej.\n#4 29 Kwi 2019 18:48\nTaka płyta pod\nRAM: 2GB DDR3 (1.8GB usable) (Max 4GB)\nczyli T. Tecra A11\nToshiba FHNSY1 (Henderson10/10C (VP)) z 2009r.\nCzasem model z tej serii oparto o Tecra A11 Intel , platforma Fhnsy2\npłyta opisywana p.nr: A5A002692010 to z dodatk. gpu\nTa płyta sprzedawana była jako pod A11-11 (FHNSY1 )\n- bez dodatk. gpu\n- SM Link\n* lub Elvikom Link\n#5 17 Maj 2019 23:25\nPomocny post #5 17 Maj 2019 23:25\nMiałem identyczny przypadek z tym modelem.\nPomogło zaprogramowanie BIOS poniższym wsadem.\nTectra A11-11Q.bin Download (4 MB)\n#6 18 Maj 2019 22:40\nJak wyżej, temat zamykam.\nPodobne tematy Toshiba Tecra A11-11Q - nagle przestał się włączać\nJak w temacie potrzebny wsad Toshiba tecra A11-1FW. Klient po prostu uszkodził układ. Na stronie TOSHIBY sa wsady *.com, które niestety nie pozwalają ... (8)\nWitam, mam problemik, przestał działać nagle po zakończeniu pracy na drugi dziań się nie włączył. Nie reaguje wcale, żadna dioda nawet nie mrugnie , ... (1)\nWitam, kupiłem od kolegi Toshibę Tecra A11-185 który ją przywiózł. Po rozebraniu nie widzę nigdzie baterii bios - czy jest to możliwe. by w laptopie n... (6)\nWitam temat jw na 3 gniazda USB jedno na płycie dwa na zewnętrznej płytce. USB na płycie czasem działa czasem nie na zewnętrznej płytce jest tylko 5V ... (2)\nWitam. Kupiłem Toshibę Tecra A11 z intelem i3 pierwszej generacji z recyclingu z Anglii. Problem mam taki że założone na nim jest hasło uniemożliwiają... (8)\nWitam. Pytam tylko z uwagi na to że może szanowni forumowicze rozwiązali problem jaki ja mam z w/w laptopem. Temat dotyczy ASUS F3K. Model na TURION... (6)


Góra przyczyn - Dlaczego właśnie my!\nPolityka Prywatności w Eltelsat Instalacje\nNiniejsza polityka dotyczy Serwisu www, funkcjonującego pod adresem url: eltelsatinstalacje.pl\nOperatorem serwisu oraz Administratorem danych osobowych jest: Eltelsat Instalacje Paweł Wasilewski , Obłoczna 4, 92-119 Łódź, Polska\nAdres kontaktowy poczty elektronicznej operatora: biuro@eltelsatinstalacje.pl\nIstotnym elementem ochrony danych jest regularna aktualizacja wszelkiego oprogramowania, wykorzystywanego przez Operatora do przetwarzania danych osobowych,\nSerwis jest hostowany (technicznie utrzymywany) na serwerze operatora: freehosting.com, a domena www.eltelsatinstalacje.pl utrzymywana na home.pl\nW niektórych sytuacjach Administrator ma prawo przekazywać Twoje dane osobowe innym odbiorcom, jeśli będzie to niezbędne do wykonania zawartej z Tobą umowy\nlub do zrealizowania obowiązków ciążących na Administratorze. Dotyczy to takich grup odbiorców:\nuzasadnionych interesów realizowanych przez Administratora, w tym profilowania, przy czym prawo sprzeciwu nie będzie mogło być wykonane w przypadku istnienia ważnych\nprawnie uzasadnionych podstaw do przetwarzania, nadrzędnych wobec Ciebie interesów, praw i wolności, w szczególności ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń.\nW stosunku do Ciebie mogą być podejmowane czynności polegające na zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji, w tym profilowaniu w celu świadczenia usług w ramach\nzawartej umowy oraz w celu prowadzenia przez Administratora marketingu b bezpośredniego.\nDane podane w formularzu są przetwarzane w celu wynikającym z funkcji konkretnego formularza, np. w celu dokonania procesu obsługi zgłoszenia serwisowego lub kontaktu handlowego,\nrejestracji usług itp. Każdorazowo kontekst i opis formularza w czytelny sposób informuje, do czego on służy.\nInformacje o zachowaniu użytkowników w serwisie mogą podlegać logowaniu. Dane te mogą być wykorzystywane w celu administrowania serwisem.\na jedynie zanonimizowane informacje. Usługa bazuje na wykorzystaniu ciasteczek w urządzeniu końcowym użytkownika. W zakresie informacji o preferencjach użytkownika gromadzonych\nprzez sieć reklamową Google użytkownik może przeglądać i edytować informacje wynikające z plików cookies przy pomocy narzędzia: https://www.google.com/ads/preferences/\nże dane osobowe użytkownika są wykorzystywane do jego śledzenia, jednak w praktyce nie dochodzi do przekazania żadnych danych osobowych od Operatora do operatorom reklam.\nwyłączenia oprogramowania (przeglądarki internetowej). „Stałe” pliki cookies przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika przez czas określony\nPliki cookies zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu wykorzystywane mogą być również przez współpracujące z operatorem Serwisu podmioty,\nw szczególności dotyczy to firm: Google (Google Inc. z siedzibą w USA), Facebook (Facebook Inc. z siedzibą w USA), Twitter (Twitter Inc. z siedzibą w USA).


Piątnica. Kurierzy nielegalnych migrantów zatrzymani na stacji paliw. Przewozili ośmiu Irakijczyków [ZDJĘCIA] | Kurier Poranny\n(jls) 24 listopada 2021, 9:21\nKurierzy przemycający nielegalnych imigrantów wpadli w Piątnicy, koło Łomży. Za kierownicą aut siedzieli 35-letni i 21-letni obywatele Uzbekistanu, którzy trafili do policyjnego aresztu.\nW poniedziałek rano (22.11) łomżyńscy policjanci zatrzymali na stacji paliw do kontroli dwie skody na mazowieckich numerach rejestracyjnych. Okazało się, że dwaj obywatele Uzbekistanu przewozili nimi ośmiu obywateli Iraku, którzy nielegalnie przekroczyli granicę. Jednego z nich policjanci znaleźli zamkniętego w bagażniku osobówki.\nMężczyźni byli wycieńczeni, głodni i spragnieni. Mundurowi podali im wodę do picia, a po przewiezieniu do budynku komendy zapewnili również ciepły posiłek. Żaden z pasażerów nie potrzebował pomocy medycznej i ostatecznie zostali oni przekazani funkcjonariuszom Straży Granicznej.\nKolejny kurier nielegalnych migrantów zatrzymany. W busie jechało 29 Irakijczyków\nGość 24.11.2021 23:03:39\n24 listopada, 19:02, Gość:\nNajpierw odsiadka, a później deportacja z zakazem wjazdu do strefy S\nGość 24.11.2021 23:03:18\nwypalowac ich w aresztach , dla nich to nic nowego dla nich demokracja to jakis wyglup slabeuszy , smieja sie z tego , i za chwile powroca tu z nastepnymi zastepami dzikusow\nGość 24.11.2021 19:02:28