Stefan Żeromski. Dzieje grzechu - PDF\nDownload "Stefan Żeromski. Dzieje grzechu"\n1 Stefan Żeromski Dzieje grzechu\n2 Spis treści TOM I... 4 ROZDZIAŁ I... 4 ROZDZIAŁ II ROZDZIAŁ III ROZDZIAŁ IV ROZDZIAŁ V ROZDZIAŁ VI ROZDZIAŁ VII ROZDZIAŁ VIII ROZDZIAŁ IX ROZDZIAŁ X ROZDZIAŁ XI ROZDZIAŁ XII ROZDZIAŁ XIII ROZDZIAŁ XIV ROZDZIAŁ XV ROZDZIAŁ XVI ROZDZIAŁ XVII ROZDZIAŁ XVIII ROZDZIAŁ XIX ROZDZIAŁ XX ROZDZIAŁ XXI ROZDZIAŁ XXII ROZDZIAŁ XXIII ROZDZIAŁ XXIV ROZDZIAŁ XXV ROZDZIAŁ XXVI ROZDZIAŁ XXVII ROZDZIAŁ XXVIII ROZDZIAŁ XXIX ROZDZIAŁ XXX ROZDZIAŁ XXXI ROZDZIAŁ XXXII\n3 ROZDZIAŁ XXXIII TOM II ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ ROZDZIAŁ\n4 TOM I ROZDZIAŁ I W czasie powrotu do domu Ewa miała oczy spuszczone. Wszystkimi siłami starała się nie patrzeć na przechodniów i unikać ich wzroku. Wiedziała przecie, że każdy przechodzący mężczyzna... Chciała widzieć i spod powiek widziała jedynie wyślizganą szarzyznę betonowego chodnika, chropowatą równię środka ulicy z jej dołami i zbitym brukiem drewnianym, nagość bezbarwną drzewek ujętych w żelazne pręty ogrodzeń. Barwy te były podobne do jej myśli i odpowiadały potrzebie duszy. Dbała o to, żeby myśli były właśnie takie, pozbawione piękności, jak gdyby odbarwione ze wszelkiego uroku. Była bowiem szczególna wzniosłość i nieznany powab w tym dobrowolnym i pilnym wyzbyciu się wesela. Nie rzeczy się też przesuwały, lecz niematerialne wrażenia, nikłe uczucia w różne postaci zamknięte. Przez nieuwagę jedynie postrzegała konary, gałęzie i pręty drzew skweru, profile kamienic, osrebrzone od słońca porankowego. Drzewa czarne, jakby urobione z węgla... Spulchniona rola skweru... Siady na niej grabi niby ślady zabawy dziecięcej. W świeżym, szarym gruncie poobcinane patyki krzewin. Na chodniku nieoczekiwane cienie drzew. Cienie smagłe, cienie ruchome i żywe! Widły, pnie, gałązki! Nogi wstępują na żywe pnie. Uczucie niepostrzegalne, że się niedelikatnie przeszkadza cudzemu bytowi... W okrągłych zagłębieniach pod żelaznymi kratami dookoła pniów uwięzionych jeszcze śnieg. Czarny śnieg, przywalony nawozem, odpadkami, prochem śmieci, górami niedopałków. Ciemność mogiły... Lecz już tam trawa zielona puściła pędy. Wiatr chwieje i nagina maleńkie jej pióra. Wiatr chłodny, rozwichrzający włosy, dociera do ich korzeni. Mnóstwo wszędzie połysków, skupień światła, ognisk, polśniewań, barw... Żebrak! Leży na chodniku przy marmurowych schodach wielkiego gmachu. Wyciągnął kule i potworne kikuty. Rozwalił się jak u siebie na barłogu. Łachmany szare. Twarz potężna, wzgardliwa, oko głęboko nienawidzące. Wyciągnął rękę. Ujrzała podarte i zatłuszczone wnętrze jego czapczyny. Rzuciła w nie wszystko, co miała: srebrny pieniądz czterdziestogroszowy. Niespodziane zastanowienie, cudze otamowanie: gdyby tak każdemu dziadowi... W tej samej chwili serdeczny żal i tępa rozpacz: czemu ten człowiek nie zabija, lecz jęczy; czemu nie lży, lecz błaga? Uczucie ciężkie i nieruchome poruszyło się w piersiach i popłynęło, popłynęło palącymi strugami. W ślad za nim samowładne słowa: O miasto, miasto! Gdybyż była w człowieku moc, żeby mógł przycisnąć do piersi ciebie, o miasto! Gdybyż można było odkupić wszystek nieszczęśliwy świat... Odkupić świat z rąk łotrów, z posiadania plugawych tyraniąt, z władzy oszustów, bogaczów, panów z opieki najgorszych i najpodlejszych biernych widzów, obojętnych, jedzących w spokoju i pijących w weselu... Jakże tu żyć, chodząc w sukniach pięknych, co osłaniają ciało aż do 4\n5 ziemi pomiędzy łachmany żebraków? Jakże można dawać jałmużnę, brud ręki swej, na pożywienie bratu bliźniemu? Łzy z najgłębszej krynicy serca przemknęły się między zwartymi powieki, niepostrzeżenie. Chwila głębokiej skruchy, męki strasznej i groźnej. Serce w piersiach ukrzyżowane, w niemocy swej gwoździami przebite. Wytryska zeń i szybuje żądza ofiary. W górze nad głową wszędzie-obecny, roztoczony firmament. Słowo olbrzymie, miłościwe, kojące, słowo drogocenne! Ogarnia sobą męczarnię. Jak nowy powiew wietrzyka przefruwa znowu ta sama, dawna, cudna i głupia myśl-pokuszenie: doskonałość duszy, czystość serca... jest to także egoizm. Jakże tu iść w swej czystości wśród grzechów straszliwych świata? Chrześcijanin powinien przecie zbawić ludzkość, gdyż inaczej... Myśl ulotna przefrunęła, dziwnie szemrząc, jakoby wiatr w gałęziach brzóz. Lecz za nią nadciąga inna, myśl cofająca się w tył, myśl ślepa i zamknięta w sobie, patrząca w ziarno rzeczy i nieubłagana. Jakoby owoc przedziwnej wiadomości, który by stoczył się we wszystko, czym kiedykolwiek był w zawiązek, w kwiat, aż do samego początku: Bądźcie pozdrowieni, upadli, grzesznicy obarczeni przez zbrodnie! Pan z wami, zbrodniarze. Niechaj się dusze wasze uciszą. Niech sen zejdzie na wasze powieki. Wytchnijcie w spokoju, zbójcy i mordercy, wyrzuceni z rodu ludzkiego." Ewa minęła szereg ulic półbezwiednie, nie pozwalając uczuciu swemu obniżyć się i zmaleć. Niosła je w sobie z ostrożną czujnością, podobnie jak pierwsi chrześcijanie nosić musieli na przeciągu korytarzy podziemnych, w głębi nocy, kaganki gliniane, u których końca płonął nikły knotek zanurzony w oliwie. Na poły wiedząc o tym, gdzie jest, weszła w bramę, oddała grzeczniejszy niż zwykle ukłon stróżowi Ambrożemu. Uroczo zdrowymi, prześlicznymi kroki, melodyjnie pewnym stąpaniem dzikiej kozy po skałach, przebyła asfaltowy chodniczek, przeciskający się w poprzek dziedzińca między prastarym brukiem. Wiatr gwałtowny zawiał zza drzwi obłupanych ze starej, wiecznie rozwartej i, niestety, wiecznie cuchnącej, chorej sieni. Chłodnym tchnieniem ogarnął nogi aż do kolan, wcisnął się pod suknie... Zaśmiała się wbrew woli, wewnętrznie i ustami, ujrzawszy swe śliczne, kochane, połyskliwe buciki na wysokich obcasach, i zakrzyknęła na bezczelny wiatr bez wydania głosu: ach, ty!... Skończył się chodniczek ową dziurą wyłupaną przed laty, wyrwą, którą noga zna tak dobrze, jak wnętrze rozkosznie miłego bucika biedną, starą znajomą kawerną. Jeszcze w niej tał się jędza-kałuża, ostatni ślad nocy wichrowych. Ewa rzuciła okiem w okna mieszkania, na brudne szyby, nie myte od jesieni, na zeschłe ślady szarug, deszczów, kurzów, na futryny obłupione z pokostu i kitu, i wkroczyła, wzdychając, na schody. Ciężko jej było iść po tych schodach poprzecznej oficyny. Były paskudne jak życie oficynowe: brudne, lepkie od zbłoconych nóg, z wyślizganą poręczą od niezliczonych rąk, które jej dotykały w biegu, w pośpiechu ubogiego życia. Szła marząc czy modląc się pragnieniami, żeby to wyprowadzić stąd rodziców, żeby to coś takiego przedsięwziąć, aby mogli wyjść wszyscy z tych miejsc, dokądś na lepsze... 5\n6 Ciche, nieznane w codziennym życiu westchnienia spływały, na wargach przeistaczając się w szept lecący w górę. Wiedziała, że nic uczynić nie może, nic poradzić, nic zmienić, ale wiedząc o tym oddawała się konieczności szeptania, które z jej piersi ulatało jak oddech. Nie wiedzieć kiedy stanęła przede drzwiami. Mimo woli oparła się o odrzwia ramieniem i, trzymając już rękę na guziku dzwonka, śniła przez chwilę.' Tak przykro było wracać do domu z powietrza, które już nasiąkło zapachem, fiołków i drgało wiosennym gwarem... Jeszcze miała w oczach te smużki i kępki maleńkiej a połyskliwej trawy, co się koło żelaznych sztachet i ogrodzeń chyłkiem czaiły. Teraz oczy jej leżały bezwładnie na drzwiach zamkniętych, uczernionych i wyświechtanych w pobliżu klamki na biletach wizytowych szanownych lokatorów. Czytała z ohydą stokroć znajome litery. Jan Faustyn Cygler a pod tym napis głupkowaty, nie wiedzieć czemu olbrzymimi literami: Dzwonić trzy razy!" Obok niemniej srogimi kulfonami wylitografowane nazwisko: Stanisław Czapowski Stud. Med. Dalej: Dzwonić dwa razy". Na górze ordynarnym i zaiste chamskim drukiem: Adolf Horst Filozof Nie dzwonić ani razu. Najniżej to posępne miejsce bielsze, puste i znaki po świeżo oderwanym bilecie, cztery czarne zagłębienia po pluskiewkach. Ewa zatrzymała wzrok na białej plamie. Czoło jej zmarszczyło się, twarz przybrała wyraz bolesny. Kto też najmie ten pokój? Boże, Boże! tyle czasu pokój stoi pustką!" Była to jednak obłudna, a przynajmniej na pół świadoma troskliwość. Ewa usiłowała nią zatrzeć (w interesie czystości duszy) obrazy i myśli, które ją tłumem obiegły, skoro tylko rzuciła okiem na napis: Adolf Horst Filozof Nie dzwonić ani razu". Jak żywa stanęła jej teraz w pamięci cała spowiedź przed godziną odbyta, wszystkie towarzyszące jej okoliczności, uczucia, wzruszenia, stany bierne, a nawet ruchy i bezwiedne spojrzenia oczu. Jeszcze czuła ścierpnięcie poniżej kolana od długotrwałego ucisku kości przez ostry gzems schodka, kiedy przyklęknąwszy niewygodnie przetrwała w jednej pozie całą spowiedź. Jeszcze czuła na twarzy swej spoczywający wzrok kapłana i oddech jego ust. Teraz ogarnęło ją przedziwne lenistwo ciała i ducha. Wszystka tajemnica i potęga spełnionego aktu spowiedzi była jakoby brzemię złożone z ramion. Nie zeszło jeszcze z głowy, nie osunęło się z myśli. Przeciwnie minęła już rozkosz biernego poczucia, że święty obowiązek został wypełniony, wrażenie radości, że już jest po wszystkim, które niosło ją było niby mroczny a miły obłok przez ulice miasta i zasłaniało przed oczyma ziemię. W chwili gdy stała pode drzwiami domu, wracało, włamywało się do duszy i oblegało zmysły dotykalne, leniwe uczucie życia. Ewa nacisnęła dzwonek i usłyszała wkrótce znajomy tupot nóg służącej. Skoro się drzwi otwarły, wsunęła się cicho i pochwyciwszy za rękaw kucharkę szeptała jej do ucha ze zmarszczonymi brwiami: Leośka, nie masz do mnie o nic żalu? Nie gniewasz się na mnie? O nic, gadaj że! Tamta wytrzeszczyła idiotycznie oczy, zachichotała aż nagle poczęła z przejęciem szeptać: Była panienka u księdza Jutkiewicza? Byłam. Przebaczasz mi wszystko? 6\n7 No, przecież! Cóż znowu nie mam przebaczyć... Ale słuchaj, z serca! No! A do Stołu Pańskiego panienka przystąpiła? Nie, jutro. Czemu? Bo już było za późno. Widzicie! Jakże to cały dzień i całą noc bez grzechu. Panienko, chodźmy stąd! Uciekajmy! Dlaczego? No, dymajmy i tyle! Powiedzże prosto! Nie powiem. Kiedy to z tobą zawsze! Chcesz, widać, żebym się w takim dniu rozzłościła. A to niech sobie panienka wie! Nie moja wina, jeśli panienka... Cóż takiego? A to, że znowu u Horsta ta sama dziewka, ta, co to malowana na gniado... Obiedwie na te słowa pierzchnęły z korytarza w takim popłochu, jakby w nie z pistoletu strzelono zza węgła jedna prosto, we drzwi kuchenne, druga na prawo. Wbiegłszy do pokoju, który był w całym mieszkaniu jedynym schronieniem rodziny, Ewa przypadła na łóżko za parawanem. Skuliła się tam natychmiast i co tchu zabrała do pracy duchowej, zupełnie jakby się wszystka, z głową, nakryła wielkim całunem kościelnym. Siedziała z rękoma obwisłymi, z głową pochyloną na piersi, z oczyma zamkniętymi. Zrazu modliła się cicho, wymawiając boleśnie i z trudem prawdziwym wyrazy: Panie Boże mój! Jakże ja nędzna odważę się przystąpić do Ciebie, którego tyle razy obraziłam? Panie! nie jestem godna, abyś wszedł do przybytku serca mojego! Jezu, pomnóż pokorę moją... W miarę jak wielekroć wymawiała te słowa, szerzyła się w niej jak gdyby jasność owego kaganka, z którym w sobie szła przez ulice miasta. Poczęły wynikać w duszy pożądane obszary, rozwierać się i przeistaczać ni to w okolice nieznane o poranku, okryte jeszcze mgłą... Było dobrze iść wśród tego świata duszy, iść dokąd oczy poniosą. Było dobrze i lekko, obrawszy którykolwiek kierunek, wędrować z rozstajnych dróg, na których teraz stała. Zaszemrały nad głową słowa-tchnienia, słowa-poszumy, jakoby szelest liści, odwiecznych w jakowejś ciemnej alei... Mocne postanowienie poprawy! 7\n8 Jakże to zrobić? zadała sobie natarczywe pytanie. Jak to zrobić doskonale, mocno, na zawsze? Żeby móc wiecznie spać na trawie zwanej»baranek Czysty«? Żeby mieć boskie prawo zawsze stać przy Krzyżu duchem przez rozmyślanie, a rzeczywiście przez Komunię Świętą? Przymknęła powieki, zacisnęła ręce, nabrała pełne piersi mocnego tchu... Idzie przed się znowu dalej w wiośniany kraj, potężnymi kroki. Poprzysięga sobie w duszy, samej sobie rozkazuje, co i jak teraz będzie czyniła. Wszystko, co w chwili tej postanawia, okazuje się do wykonania (łatwe, rysuje się jako mądre i tak proste, tak naturalne i celowe, jak na przykład kształt drzwi, budowa domu, pomysł i wykonanie szafy. Czemuż człowiek nie ma być tym, czym być chce? Dlaczegoż nie być czystą, dlaczego nie być dziewicą nie tylko ciałem, lecz i duszą? Azaliż lepiej jest być czymś brudnym niż czystym? Czyż kwiat może być brudny, oblany pomyjami? Czy mógłby żyć oblany pomyjami? Czyż nie jest to rzecz prosta a najmądrzejsza, że kwiat jest czysty? Bóg go stworzył po to, żeby był czysty. W duszy, w pamięci, w uchu brzmią teraz słowa kapłana... Świętego Pawła słowo do Koryncjan: Wszystko mi wolno, ale nie wszystko pożyteczno... A dalej przykład, wyjęty ze świętego Franciszka Salezego, o drzewie migdałowym, którego owoce przemienią się z gorzkich na słodkie za pomocą wypuszczenia z pnia złych soków. Ewa zapytuje samej siebie, czemu by nie miała wznieść się do tej poprawy i stanąć w cnocie czystości obok oblubienicy z Pieśni nad pieśniami, obok tej, co w palcach swych przecedzą mirrę, płyn broniący od zepsucia tej, co ma oczy przepasane przepaską złotą na znak czystej mowy, co ma oczy jak gołębica?... Ogarnia ją rozkosz tego obrazu, porywa wyniosłość pragnienia, zdejmuje wola mocna, odurzenie przecudne, żeby się wznieść ku dobru wysokiemu. Wyplenić ze siebie obmierzłe upodobanie do kokieterii, wytrącić z duszy ową rozkosz niewymowną do szelestu jedwabiu, do piękności sukien, które owiewają ciało różowością jutrzenki albo lazurem wiosennego nieba do połysku pantofelków lakierowanych dreszczowy czar zwiastujący (zawsze, zawsze!) nadejście studenta (a nawet tego gałgana Horsta!). Nigdy już, przenigdy (przysięga to sobie!) nie pójdzie, niby to przypadkiem, a w gruncie rzeczy ze świadomym zamiarem ujrzenia Czapowskiego (przysięga to sobie!), gdy on wychodzi... Nigdy już nie zaszeleści jedwabną halką jak wówczas, kiedy to stanął na schodach i zwrócił na nią wielkie, marzące oczy... Głupiec jeden, kabotyn, oślak! Co on sobie mógł wtedy myśleć! Po pierwsze won! pantofle. Od jutrzejszego dnia trzewiki, klapy, błotochody, ciapostępy trzewiki do skończenia świata! Po drugie halka. Won! Zatkała uszy, żeby nie słyszeć jedwabnego szelestu przecudnej ulubienicy ze ślubnej niegdyś sukni matczynej, zachwytu swego i radości. Zamrużyła oczy, żeby nie widzieć żółtego połysku przepięknych bucików, wysmukłych, obcisłych, na wysokich korkach. Ileż to razy wycałowała je oczyma, wypieściła myślą, gdy jeszcze stały na wystawie za wielką szybą, na lustrzanej tafli. Straciła na nie wiele, wiele nocy, przepisując akta biurowe do rana. Teraz won, won, won! Won! powtórzyła raz jeszcze. Myśli po tym rozkazie pierzchły na wszystkie strony. Jakiś tylko szum w uszach, szelest wyrazów... Wymawia się won, a pisze się Vaughan. Księżniczka... Księżniczka Vau-ghan! 8\n9 Prześliczne, błękitne oczy, sploty włosów, głowa lekko pochylona na prawe ramię. Na głowie kapelusik z czarnej materii, jedwabnie lśniącej, rodzaj spłaszczonego cylinderka, z szerokim rondem i rozszerzeniem w kierunku dna. Kapelusz otoczony woalką nieopisanie pięknego koloru. Obnażona szyja i błękitny paltocik z bufiastymi rękawami. Ach, ty śliczna, ty przecudowna, ty śmieszna! Gdyby tak teraz wyjść w tym paltociku, w tym kapeluszu, z tą woalką! Z tą bajeczną woalką! Księżniczka Vaughan... Widywała ją tylekroć na wspaniałej miniaturze w mieszkaniu lichwiarki Barnawskiej! Zawsze posyłała jej uśmiech, jak przyjaciółce, jak siostrzyczce. Gdzież ona żyła, kiedy, co robiła? Nie ma jej nigdzie na ziemi, nie ma nigdzie! Umarła przed setką, a może przed setkami lat... Ona umarła ten uśmiech umarł, te oczy, ten promień słońca zagasł! Ta bliska sercu, ta przyjaciółka, ta droga to złudzenie! Ach, gdybyż to z nią wszcząć rozmowę, posłyszeć pieszczotliwe słowa z tych czarodziejskich ust, które milczą dyskretnie tyle już lat, które unikają wyznania prawdy i uśmiechają się wiecznie ponad głowami tylu ludzkich pokoleń! Gdyby ją spotkać choć we śnie... Księżniczko szłybyśmy razem w Aleje ja i ty... Toż by to wytrzeszczali trzeszcze, gapili się, szeptali o nas... O mnie i o tobie... O której by szeptali, że piękniejsza? Powiedz, powiedz prawdę, księżniczko! Spostrzegła się, o czym myśli... Spuściła oczy na książkę francuską, która Bóg wie sk ąd i kiedy zabłąkała się między rupiecie domowe, na Choix des monuments primitifs de 1'Eglise i na ów rozdział z pisma świętego Cypriana, który częstokroć musiała czytać z polecenia matki: De la conduite pies, crite aux vierges: Gdy wspaniale uczesane i przystrojone zjawiacie się wśród ludzi, ściągacie na się oczy i westchnienia młodzieży, gdy zapalacie w sercach ogień miłości cóż z tego, że nie giniecie same, skoro gubicie bliźnich, dla których niebezpieczniejszymi jesteście niż żelazo i trucizna. Ech,»żelazo i trucizna«to znowu przesada!" pomyślała (ze wzruszeniem ramion i z lekka wywieszając język) prędzej, niż była w stanie zorientować się, jaki grzech popełnia. Schyliła się tedy jeszcze bardziej i zatopiwszy się wszystka w medytacji marzyła po polsku, czytając wiersze francuskie kazania: Jeżeli pozostaniesz czystą i dziewicą jesteś równą aniołom Boga. Usiłuj zachować całość dziewictwa twego i skończyć z wytrwałością, coś z męstwem zaczęła. Nie ubiegaj się za ubiorami ciała, lecz za cnotą duszy. Zatapiaj się w Bogu i w niebiosach, a wzniósłszy już oczy tak wysoko, nie zniżaj ich ku ziemi... O Boże mój!... wzdychała z radością, wzdychała weselnie nad tymi cudnymi wierszami. Zrozumiała ich pachnący, jakoby lotny i rozkwitły sens i unosiła się oczyma ku niebu. Toteż z najwyższą przykrością posłyszała jednokrotny dźwięk dzwonka. Tupot nóg Leośki. Za chwilę wsunął się do pokoju ojciec. Był po wiosennemu wyświeżony, w letnim paletku, które liczyło już sobie dziewiątą czy dziesiątą wiosnę i 9\n10 zdołało przybrać odcień zielonkawo-rudy. Niemniej wiosennym kolorem uderzały wąsy podkręcone, z rana uczernione na szwarc szatański, a obecnie nabierające od promieni słonecznych barwy świeżo skoszonego, aczkolwiek już nieco podeschłego sianka. Stary pan miał w dziurce klapy paltota wetknięty pięciogroszowy bukiecik fiołkowy, na prawicy rękawiczkę z palcami wielokrotnie ześcibianymi czarną nicią. W lewej ręce niósł pieszczotliwie sławną swoją laseczkę, pamiątkowy dar imieninowy od grona" przyjaciół, z rączką notorycznie posrebrzaną, w kształcie zgiętej nogi końskiej, z monogramem stosownym i datą. Pan Pobratyński nucił wbiegając do pokoju. Zmrużone jego oczy przeszukały kąty pokoju, ucho uchwyciło dźwięki dolatujące z kuchni. Gdy intelekt przyszedł do samowiedzy, że żoneczka nie jest w lokalu obecną, znużone ciało radośnie spoczęło w szerokim fotelu obok szafy, obwieszonym arcydziełami szydełkowej roboty. Pan Pobratyński dumał tam chwilę nie zdejmując kapelusza, naprzeciwko okrągłego stołu, skazanego na dźwiganie serwety i wiecznie krzywej, ozdobnej" lampy, którą ze swej strony ozdabiał, oczywiście, abażur ze strzyżonej bibułki. Gdy stopy pięknego starca, obute w kamaszki wylękłe, z obwisłymi melodyjnie gumami, spoczęły na dywaniku ze strzyżonych kawałków, głowa jego pochyliła się w stronę Ewy. Blade, wypełzłe, odbarwione oczy, oczy-przylaszczki spoczęły na jej twarzy. Figlarny uśmiech wykwitł na wargach. Jakże też tam z rozgrzeszeniem? Czy aby?... Ewa wstała ze swego miejsca i podeszła do ojca. Nie podnosząc oczu pocałowała go w wyświechtaną rękawiczkę. Stary pan potarł się o nią ramieniem, potem połą surduta. Przechylił głowę i usiłował zajrzeć w oczy. Oczy te były spuszczone... Za chwilę jednak uśmiech taki sam jak u ojca, uśmiech radosny, ni to figlarny, ni to smutny, uśmiech ladaco i nie wiedzieć co, ukazał się na jej ustach. Spojrzała w wypłukane oczy. Zaśmieli się oboje wraz, jednako. Przypadli do siebie na chwilę: głowa do głowy, usta do ust, oczy do oczu. Staremu spod powiek wylazły jakoweś guasi-łzy i wnet się skryły. Z piersi jęknęło jakoweś westchnienie i przepadło. Dałabyś staremu ojcu troszeczkę tej świętości, skąpico jedna!... szeptał cicho, patrząc z bezbrzeżną czułością na jej włosy jasne jasne, kołysząc ją na sobie, jakby była sześcioletnią smerdą, którą huśtał na nodze... A to niech tatko sam sobie pójdzie do spowiedzi... powiedziała kokieteryjnie, wodząc wargami po jego czole, między oczami, po policzkach. Ja... tego... Owszem, dziecko, ja pójdę. W tych dniach się nawet, ma foi, wybierałem. Ech!... Ale no! Jak honor kocham! Ja ci to mówię... Jak honor kocham, ale do cukierni... 10\n11 Cicho bądź, jędzo! To postępki ojca będziesz sądziła he? Takie to mocne postanowienie poprawy życia? Gdzie ja tam sądzę!... Widzisz, Ewuś, ja już jestem stary, grzeszny człowiek. W starym człowieku, uważasz, to się tyle nazbiera grzechów, paskudztw, wiadomości... Cóż tam zresztą ja! Grzeszny człowiek... Ja bym tylko chciał, żeby na mnie nikt uwagi nie zwracał. Nic nie wymagam, toteż niech i ode mnie nic nie żądają. Ja na uboczu... Dzisiaj już tego, co było... dawniej gdzie!... Inna rzecz z tobą... ma foi... inna. Powiem ci pod słowem honoru, że nie ma lepszej rzeczy jak czystość serca i to, wiesz, mocne postanowienie. Tak i tak no i basta. Jak się było w Liceum Świętej Anny... miły Boże. Oczy starego pana rozweseliły się, zaszły mgłą. Schylił się ku córce i nie patrząc na nią szeptał do ucha: Bądź, dziecko, zawsze niewinna, czysta, wiesz, ma foi... Tak jak dzisiaj... Ty za mnie i za siebie, za mamę, za nas wszystkich bądź czysta. Pan Bóg... Jak się ty za mnie pomodlisz, to na pewno, na pewno... i posada... i to wszystko, to wszystko... Ale żeby tatko przestał chodzić... ma foi... do tej knajpy, toby tatko był jeszcze bardziej kochańszy... wzdychała przed nim. Co co? Żeby tatko przestał zadawać się z tym Horstem, ulegać mu, nie dał wyciągać się z domu, po obiedzie. Prędzej by się i posada trafiła, bo Pan Bóg wszechmogący... E... pleciesz koszały opały! mruknął z wyraźną niechęcią. Co ma wspólnego chodzenie do cukierni z posadą! Gdzie Rzym, gdzie Krym! A jeszcze Horst! Cóż mi Horst? Także!... Ja, zrozum to, ja muszę bywać między ludźmi! I co może być za przyjemność... szeptała zapamiętale, nie słuchając tego, co mówił... Brudno tam, obmierzle, zakopcone. Umyślnie przecie chodziłam, A ty po co? Te ciastczyska i te, żal się Boże, cukry po prostu śmierdzą. A przecie to dzień w dzień. Przecie to kosztuje! Jakże tu mama nie ma narzekać przed ludźmi?... Więc i ty żałujesz mi tej jednej małej-czarnej... mówił z rozdzierającym wyrzutem, patrząc w przestrzeń. Jednej małej-czarnej z pasztecikiem i jeszcze z czymś... I jeszcze z drugim czymś, a czasami... A ileż to godzin traci się na wysiadywanie! Przy tym te piękne rozmowy z Horstem. Właśnie tego nie rozumiesz, tak samo jak matka! Właśnie tego! Może być, nie przeczę, wysiadywanie bezczynne i bezcelowe, a może też być wysiadywanie-czynność, akcja, działanie! Tak, moje dziecko! 11\n12 Złośliwy uśmiech wydobywał się na jej wargi, toteż go powstrzymywała. Rzekła jeszcze: Jednakże wszyscy ludzie z pozycją źle o tym mówią. Niedawno Rokicki przychodzi i prosto w nos mówi mamie: Cóż, pan dziedzic dobrodziej oczywiście w knajpeczce z Horścikiem... Już mama nawet mówiła, że wolałaby go nie stołować, żeby tylko tatki nie wyciągał. Bo jakże mama to wszystko może wytrzymać? Nie ma na to nerwów... Szarpie się, żyły ze siebie wyciąga... O, już są i te żyły... Naucz się tylko jeszcze tego ulubionego zwrotu mamy: wbij zęby w ścianę! to już przynajmniej' będzie cały garnitur. Żyły i zęby! Gdzie się co takiego dzieje? Nic, tylko przesady, tragedie, opery, hiperbole! A tatko znowu tak sobie powie: hiperbole, i koniec. A my ani bielizny, ani ubrania.. Wszystko idzie na Barnawską. Żyjemy byle czym... Przecie tak wiecznie być nie może. Musi tatko także pomyśleć! Właśnie i dziś... ksiądz spowiednik... Tylko mi aby rzeczy ze spowiedzi nie rozkładaj! Wiesz chyba o tym, że tajemnica spowiedzi... Masz, chwalić Boga, dwadzieścia lat jak oblał... Ja, tatusiu, nie ze spowiedzi, tylko że wszyscy... Coraz nam gorzej, coraz gorzej... Mama jakaś rozdrażniona, rozstrojona, niespokojna... A tatko jak gdyby nigdy nic, jakby wszystko szło jak najlepiej na świecie... Ludzie widzą... roznoszą plotki po świecie. A zresztą jest to niewątpliwie prawo Boże... No, już ty mię aby nie ucz, co mam robić na świecie! Matka was ponauczała tych na mnie gadań. Sama gada, Aniela gada, teraz nareszcie i ty... Ale ostatecznie, co wolno matce, tego tobie na wolno rozumiesz? Ściągnął dramatycznym ruchem rękawiczkę i wykonawszy szereg ruchów istotnie wytwornych przesiadł się pod okno, tyłem do córki. Stało tam tak zwane biurko, grat poobłupywany, ze startą politurą, przywalony mnóstwem cacek najrozmaitszego pochodzenia. Kiedy Ewa wróciła ze smutkiem na brzeżek swego łóżka, stary pan (ze zmarszczoną groźnie brwią) wydobył z kieszeni kluczyk, otwarł i wysunął szufladę i zagłębił się w pożółkłe papiery. Jedne z nich rozwijał z gazet, inne pobieżnie przeglądał, inne wreszcie starannie czytał. Ewa miała oczy spuszczone na książkę, ale myśli jej wbrew woli, uporczywie zaglądały zza ramion ojca w owe papiery. Wiedziała przecie aż nadto dobrze, że pod pozorem przepatrywania starych próśb o posady, świadectw, zawsze chlubnych, listów polecających i bilecików odczepnych, ojciec wydobywa na światło dzienne i korzystając z nieobecności żony odczytuje dawne listy miłosne od rozmaitych dam swego serca. Kopie się w skarbach swych.- Wzdycha. Rokrocznie przecież około Wielkiejnocy to czyni. Gdy słońce przygrzeje, gdy fiołki zapachną w zatęchłych ulicach Warszawy, oddaje się sekretnej pasji przeczytywania zżółkłych listów. Ewa z matką czytały je również, dobrawszy się do szufladki za pomocą pewnego kluczyka, a cała rodzina miała na określenie tej czynności wyrobioną nazwę. 12\n13 Mówiono, że tatko przewietrza swe miłostki i przesypuje je naftaliną. Oczy jej mimo woli znowu poszły ku ojcu. Patrzała na prześliczny profil tej twarzy, widziała niezrównane piękno rysunku subtelnego nosa, doskonałego istotnie kształtu brody, zarysu oka, ucha, owalu głowy. Serce jej poczęło bić z żalu. To prześliczne białe czoło, tak doskonale lekkomyślne, to czoło pańskie poryły już, ośmieliły się poryć wzdłuż tyloletnie myśli o posadzie. Dookoła najcudniejszych męskich oczu, oczu, nad którymi, zdawało się, starość nie będzie miała siły wykonać swej władzy, utworzyła się trwożliwa sieć zmarszczek. Białe, wypieszczone ręce ze szlifowanymi paznokciami, ręce bezsilne i bezwładne, pośpiesznie mięły, przerzucały stare papiery. Ewa poczuła, że zagłębiając się w myśli o ojcu popadnie w grzech, że już się grzechowi oddaje płacząc nad jego dolą. Bo gorzko bolała nad tym, że ojciec cierpi patrząc na zżółkłe listy, na minione miłostki, na zaszłe już słońce swego życia... Westchnęła patrząc mimo wiedzy na natarczywą wszędzie-obecność grzechu, na jego niezwalczoną władzę. Zrozumiała, że nie powinna teraz pozostawać w jednym pokoju z ojcem. Wstała tedy i na palcach wyszła. Było jej lekko, grzesznie, ale lekko na myśl, że wyświadczy mu usługę, gdy będzie mógł bez świadków i bezkarnie czytać swe dokumenty", wzdychać nad nimi bez kontroli i upuszczać w martwe papiery martwe łzy. Zamykając drzwi bez szelestu, z uśmiechem anielskim, widziała, że nie odwrócił głowy. Westchnęła bez możności powzięcia myśli, że grzech już spełniony... Miała zamiar pójść do kuchni i tam między szafą i zlewem, w kącie, odprawić dalszy ciąg medytacji, ale oto przypomniała sobie o wolnym chwilowo pokoju i, uradowana niewymownie tym odkryciem, weszła tam natychmiast. Pokój ów od kilku tygodni stał już pustką. Jak trzy inne, był wynajmowany przez rozmaitych kawalerów" i nosił na sobie ślady kawalerskiego żywota. Tapety na ścianach były tak poobdzierane, pełne dziur, z których sypało się suche wapno, usiane istnymi ranami od gwoździ, bretnali i haków, wbijanych w miejscach najmniej prawdopodobnych jakby w obrębie tych czterech ścian toczyły się jakieś zapasy na drągi, maczugi, dzidy i włócznie. Dookoła drzwiczek pieca kafle były spękane, przepalone i czarne. Rura blaszana, uchodząca z wierzchołka jego w ścianę, okryta była kurzem i popiołem, a całą okolicę swego istnienia powlekła sadzą. Sprzęty, jak łóżko, szafka, potworne obrazki, służące jakoby do ozdoby lokalu wszystko, na co padły oczy, było sponiewierane, poniekąd udręczone, jak rzecz cudza, a przecie należąca do tego, kto za jej chwilowe posiadanie płaci więc wyzyskana i wzięta niejako za gardło. Stolik, którego najszczerzej sosnową prostoduszność suto i wielekroć powlekła politura domowego rozprowadzania, znowu miał na wierzchu swym pobojowisko pełne dziur, bolesnych oparzelisk od węgli samowarowych, od szybko nastawianych maszynek, i istne rany wystygłe od żrących jodyn, terpentyn, spirytusów oraz kawalerskich soli i kwasów. Podłoga była nie dość że wydeptana, ale wprost powygryzana gwoździami obcasów. W rogu, gdzie zanudzała swym widokiem ohydna umywalka" blaszana z drzwiczkami wiszącymi na jednym haku, było najbardziej sponiewierane miejsce pokoju. 13\n14 Ewa wszedłszy tam doświadczyła uczucia ohydy. Nie, nie będzie w stanie modlić się w tym miejscu! Pokój ten był czymś publicznym, zużytym i, jako właśnie rzecz publiczna, jakby oplutym i spapranym. Wszelaki brud życia zdawał się cuchnąć ze ścian, kurzyć się z podłogi, kątów, szpar, sprzętów... Wśród tego wrażenia, potykając się o myśl, co robić teraz, stojąc bezradnie z przymkniętymi powiekami, Ewa znienacka ujrzała prawdę: toż to jest obraz mojego życia przed spowiedzią! W tejże chwili nawiedziła ją łaska skruchy i łaska głębokiego żalu. Po wtóre, a z równą siłą, jak w chwili szeptania drżącymi wargami w ślad za głuchym łoskotem serca słów spowiedzi powszechnej, popadła w rozczulenie ducha. Po wtóre stała się duszą grzeszną i drżącą ze wstydu pod nawałem ciężkiego aktu. Ciało jak przy konfesjonale osunęło się na ziemię. Kolana uderzyły o podłogę, głowa bezwładnie oparła się o plugawą ścianę. Z warg gorzkich i suchych padały słowa surowe, niezbłagane, pełne najoczywistszej prawdy: Ja grzeszna spowiadam się Panu Bogu Wszechmogącemu"... Owładnęły nią ataki, głuche impulsy i dreszcze rozbudzonego sumienia. W drżeniu ciała, w trwodze i prostracji szukała po ciemku w głębinach duszy czy wszystko, czy wszystko?... Wyraźne, niemal olśniewające wspomnienie nasunęło tamtą chwilę: zgubiony w drodze do domu zarys twarzy spowiednika, brzmienie jego szeptu, szczególny sens każdego wyrazu i osobliwą, męską niejako barwę i bryłowatość słów. Pamiętała coraz żywiej tę chwilę, kiedy ujrzała tuż za grubą i kanciastą kratką błysk szychu stuły i jakąś fioletową jej półbarwę; dolną część ucha, nieco rdzawego policzka z sinością świeżo ogolonych. włosów... Pamiętała początkową oschłość głosu, zapytań martwych, jakby urzędniczych. Powtórnie przeżyła wrażenie przejmującego popłochu, sromu bezgranicznego, iście kobiecej niedoli, ową chęć ucieczki chyba pod posadzkę, kiedy kapłan zwrócił się ku niej twarzą, zatopił oczy w jej oczach, długo nie spuszczał wzroku z twarzy i słuchał. Przyszło ku niej dobrotliwe wspomnienie zmiany jego głosu, przeobrażenie się suchej indagacji w natchniony i bolesny obrządek dobrowolnych zwierzeń, do gruntu, do samego dna, w tajemniczy sakrament, pełen potęgi ściskającej serce. Gdy już była wyznała grzechy i, bezmiernie zmęczona, bezsilna i jakby mieczem ścięta, blada i odrętwiała, uczepiła się kurczowo palcami gzemsu konfesjonałowego a on wtedy zaczął mówić... O słodka, cicha mowo! Nauko mądra i pokorna! Ewa czuła jeszcze na policzku gorący oddech i martwe, pełne mgły spojrzenie oczu. Słyszała w sobie zaklęcia i prośby, krzyki ducha tego młodego sługi ołtarza, żeby została niewinną i żeby pokochała cnotę. Mówił jej wtedy za świętym Cyprianem, że dziewice są to kwiaty wonne Kościoła, że są to arcytwory piękności, ozdoby naszej ludzkiej natury, dzieło jej doskonałe i nie podlegające zepsuciu, obraz Boga, w którym wizerunek swój ma świętość naszego Zbawcy... Mówił jej wtedy słowy aniołów z Apokalipsy, śpiewających tę pieśń nową, że dziewice są istotami kupionymi z ludzi", gdyż one naśladują Baranka, gdziekolwiek idzie, a w ustach ich nie masz zdrady. 14\n15 Mówił jej słowy świętego Pawła z listu do Koryncjan, że ten, co nie pojął małżonki, stara się o rzeczy Pańskie i pełen jest pragnienia, żeby się Bogu podobać. Ten zaś, kto pojmie żoną, stara się o rzeczy świata i pełen jest pragnienia, jakoby się żonie podobał. Która nie poszła za mąż mówił 8tarą się o rzeczy Pańskie, aby była święta ciałem i duchem. Wspomniała sobie teraz wyraźnie, jak, bezpośrednio zwracając się do niej samej, kapłan począł omawiać grzechy niby brzemię wstrętnych rupieci złożone u jego stóp. Słowa jego były prawie nieśmiałe, określenia delikatne i nad wszelki wyraz dyskretne. Zdawało się, że to lekarz doskonały świadomymi palcami dotyka środka ogniłej rany. A jednak nie zapomniał o żadnym grzechu. Pamiętał każdy z nich z wszelkimi szczegółami. Widać było, że od razu pojął całkowite życie, wszystkie sprawy domowe. Nadto stało się rzeczą oczywistą, że nie tylko przewidział wszystko, co mogło się stać w danej chwili, w danych warunkach, ale odczuł uczucia, wątpliwości, pokusy... Mówił śmiało o piękności cielesnej, nie jako człowiek i młody mężczyzna, lecz jako mędrzec daleki, który widzi i rozważa zjawisko, bada i roztrząsa wszystko bez wyjątku, bo nawet swój stosunek do tej piękności. Jesteś piękną szeptał w natchnieniu jak kwiat lilii, jak gałąź bzu albo jak młoda róża. Bóg miłosierny dał tobie jednej jedynej to, czego odmówił tysiącowi niewiast: piękność niezmierną. Któż pojmie, dlaczego tak uczynił? Byłaby, to rzecz straszliwa, sprawa przerażająca i haniebna, gdybyś sponiewierała ten dar niebiański, gdybyś go uczyniła" swoją własnością. Byłoby to dzieło potworne jak złupienie świątyni, jak sprofanowanie kielicha. Ciało twoje jest kościołem Ducha Świętego, który w nas jest, którego mamy od Boga, a nie jesteśmy sami swoi. Płomienne wersety listu do Koryncjan tak mówią. Pomyśl szeptał wszakże niczym nie przyczyniłaś się do piękności swego oblicza. Stało się ono pięknym pomimo nawet twej wiedzy. Utwórzże w sebie duszę anielską, co w twojej jest już mocy, i stań się tak piękną, jak jesteś piękną cieleśnie, ażebyś była i duchem podobną do aniołów. Nie prowadź nigdy rozmów lekkomyślnych, bo złe rozmowy psują dobre obyczaje mówi święty Paweł. Zamykaj oczy przed widokiem grzechu... A co jest grzech? spytała. Grzechem jest zły czyn człowieka". A który czyn jest zły, jak poznać? Czyn ten musi być przede wszystkim dobrowolny. Wola ludzka ma podwójne zastrzeżenie: jedno bliskie, to jest rozum, ludzki, drugie dalsze, prawo przedwieczne, czyli rozum Boga. Grzech tedy jest obrazą Boga. W grzechu nędzne stworzenie podnosi rękę na Boga. Przyczynę grzechu stanowi rozum i wola. Dalszą, wewnętrzną przyczynę stanowi wyobraźnia i pożądliwość. Święty Tomasz, oprócz pożądliwości, wylicza jeszcze nieświadomość i złość. Ale przyczyną zewnętrzną, stojącą poza człowiekiem, może być tylko inny człowiek albo szatan. Czytamy w Piśmie, że Bóg zatwardza i zaślepia grzeszników... Co to znaczy? Znaczy to, że Bóg nie daje łaski człowiekowi grzesznemu. Święty Tomasz z Akwinu w dziele swym Questiones disputatae, w rozdziale o źródle grzechu mówi: Na 15\n16 pytanie, czy Bóg może być źródłem grzechu, odpowiedź jest, że tak"... Szymon Magus, manichejczycy, Luter, Kalwin, Cwingliusz, Beza i inni kacerze za przyczynę i rzeczywistego sprawcę grzechu uważali Boga. Ale Sobór Trydencki stwierdził, że jeśliby kto powiedział, że nie jest człowiek w możności drogi swoje złymi uczynić, lecz tak złe czyny jak i dobre Bóg wykonywa... niech będzie wyklęty. Wszystkie przyczyny pobudzające do grzechu można zawrzeć w jednym wyrazie pokusa. Szatan, nie mogąc wywierać wpływu bezpośrednio na wolę człowieka, zaciemnia jego rozum, działa na wyobraźnię, podnieca żądze. Więc złą jest wszelka pokusa. Nie czytaj nigdy książek utworzonych dla szerzenia grzechu, nie oglądaj rysunków i malowideł ohydnych, a główna rzecz nie myśl nigdy o rzeczach, które są urocze na zewnątrz, ale wewnątrz plugawe. W nich to mieszczą się pokusy szatana. A teraz co do ludzi... Wszak prawda, że gdy idziesz ulicą, zwracają się na ciebie setki spojrzeń ludzi młodych nieprawdaż? Tak jest... wyszeptała była wówczas. Wszak prawda, że gdy mijasz orszak młodzieży płci męskiej, doświadczasz uczucia nieokiełznanej wesołości, idziesz jak gdyby przez aleję pełną światła, róż i zapachu? Wszak prawda, że spojrzenia osób zupełnie ci nie znanych budzą w tobie jakąś niespokojną, nie mieszczącą się w ciele rozkosz, której nazwać nawet niesposób? Otóż niechże te spojrzenia nie budzą w tobie radości. Od tego zacznij. Z chwilą, kiedy zwyciężysz nędzną dumę z tego tytułu, żeś piękna, i niską radość, że uliczni panowie obrzucają cię zuchwałymi oczami a zaczepiają uśmiechem, wejdziesz na drogę poprawy, bo na drogę zdeptania pokus a z niej na stromą ścieżeczkę doskonałości. Na tej ścieżeczce znajdziesz stan łaski. Przyjdzie czas, że nie będziesz się pyszniła przed samą sobą nie tylko z tego powodu, żeś piękna, ale nawet z tego, żeś czysta duszą. Wówczas nie trzeba będzie zadawać pytania co jest grzech i jak grzech poznać, bo zbliżysz się do stanu prostoty samej w sobie, która nie dopuszcza do siebie brudu, a tak idąc dojdziesz do źródełka świętej pokory, do tego, co wielki apostoł Paweł nazywa miłością i duchem cichości". Wtedy to ośmieliła się spytać: A czy taki stan miłość i duch cichości" nie jest egoizmem? Kapłan zadziwił się i pytał po chwili milczenia: Jakże to miłość może być egoizmem? Nie umiała oczywiście wyjaśnić... Jąkając się, bełkocąc sylaby poczęła coś pleść o tym, że stan własnej cichości ducha wobec męczarni i huraganu żądz, jakie znosi ten, na przykład, co zamordował człowieka, albo ten, co ukradł, ucieka, kryje się, truchleje jest egoizmem, gdyż jest niejako używaniem bogactwa, spokojem bogacza w obliczu ogromu nędzy tych, co nie mają, czym by płaczące dzieci nakarmić. Kapłan zwrócił na nią spojrzenie. Widziała niegasnący uśmiech na jego wargach. Wreszcie ciche, wzniosłe słowa: Wyucz się modlitw własnych, ukochanych, słów-potęg i symbolów, które jak miecz rozcinają pokusy. Wzdychaj cicho, z uporem, z męstwem, z niezłomną wytrwałością. Stan łaski nie będzie ci odjęty. Gdy w tej chwili uczynisz mocne postanowienie "poprawy... 16\n17 Teraz właśnie nasunęła się przed oczy ducha istna radość: mocne postanowienie poprawy! Za chwilę wołała na siebie: Nie, nie, siostrzyczko! Nie mocne postanowienie poprawy, lecz poprawa sama! Złożyła swój Panthéon littéraire na skancerowanym stoliku i chyłkiem pobiegła do kuchni. Tam, słowa nie mówiąc Leośce, rozrobiła z mąki i wody talerz lepkiego klajstru, zabrała ze sobą ścierki mokre,szczotki, butelkę z lakierem czarnym i drugą z farbą białą, nadto różne niezbędne zamszowe skórki, puszkę z zaprawą do podłóg, kredę itd. Obładowana tym. wszystkim wróciła do pokoju opuszczonego przed chwilą. Zamknęła na klucz drzwi, zrzuciła z ramion stanik i zabrała się do pracy. Szybko popodklejała wiszące i odstające strzępy tapetów skrawkami, doskonale trtrafiając w deseń, z istnym artyzmem pozalepiała wybite dziury. Oczyściła piec, a czarne szpary między kaflami zaciągnęła śnieżystą masą gipsowokredową. Wytarła potworną rurę pieca i wówczas dopiero zabrała się do podłogi. Starła ją mokrymi ścierkami i w miejscach najbardziej zdrapanych pomalowała farbą. To samo uczyniła z parapetem okna. Wówczas przyszedł czas i na stolik. Pracowicie a z bajeczną wprawą nalewała na zamszową skórkę resztki zaschłego w butli lakieru i trąc nimi silnie powierzchnię nie tylko zniweczyła ślady oparzeń, ale nadto obdarzyła stoliczysko wyrazem zupełnej (no, względnie!) nowości. Radość biła na duszę jej, kiedy stół z potwora, ze wstrętnego grzesznika przeistaczał się w cudo wdzięku. Śmiał się do niej swą lustrzaną, czarną powierzchnią ten stół z krzywymi nogami, zaiste jak twarz człowieka, któremu grzechy jego odpuszczono. Gdy tak szybko, chwytając oddech i wyrzucając ramiona, z zaciśniętymi zębami tarła ów stolik, włosy jej rozpuściły się i burza ich spadła na obnażone ramiona. Prześliczne, królewskiej piękności ręce ustały od pracy. Do' głowy krew uderzyła. Oczy zasłoniła mgła strudzenia. Ewa bez sił usiadła, a później położyła się na wznak na żelaznych prętach pustego łóżka, niby na ruszcie piekielnym. Objęła oczyma pokój i cała przemieniła się w uśmiech. Toż to już nie obmierzły pokój pojedynczy przy familii, z samowarem i usługą" toż to jest cela świętej Teresy. Jeszcze tylko widoku nieba! Wstała leniwie i mocnym ruchem na ścieżaj otwarła okno. Za chwilę leżała znowu na prętach żelaznego łoża, rżnących ciało jak włosiennica. Jednym ruchem ręki ujęła wszystkie włosy i położyła je sobie jak poduszkę pod głowę. Przyszło jej na myśl to słowo: włosiennica... Włosiennica! Ach, spróbować! Zacząć! W tajemnicy przed wszystkimi. Mama spostrzeże... No, mamę można przypuścić do sekretu. A więcej nikt... Tatkę by można, ale to papla... Jeszcze by wygadał Horstowi... Do czego też dojść można ujarzmiwszy włosiennica ciało... Źródełko świętej pokory... Wówczas to boska radości! miała przez chwileczkę w powiekach widzenie niejakie postaci. Twarz biała, oczy zgasłe, kwef śnieżysty... Poszepnęła sobie samej wśród tumultu myśli, wśród rozruchu uczuć: święta Tereso, pójdę za tobą... Tyżeś to, ty? Święta Katarzyno, co koło swojej męki i miecz katowski, symbole swego męczeństwa, 17\n18 niesiesz tyżeś to, ty? Pójdę za tobą... Niepokalaną duszę Nieśmiertelnemu Oblubieńcowi zachowam... Wdzieję włosiennicę i będę się biczowała co dzień wieczorem". Znikło widzenie. Miała przed oczyma niebo. Teraz je dopiero spostrzegła i zawołała na nie z głębin otchłani duszy: O niebo! Wiosenne, kwietniowe, rozkwitłe, przedwielkanocne obłoki płynęły i powiewały w głębokości niebieskiej. Jedne były śniade, w głębiach swych kłębów stalowosine lub bure, ale obrzeżone pozłocistą białością, zrodzoną ze szczerego słońca inne fiołkowe i miłościwe dla oczu jak bukiety, jak smugi fiołków. Za obłokami taił się tęgi błękit jakoby przecudny bóg młodości z łukiem naciągniętym przez niezłomne jego ramię i z czujną, chybką, pierzastą na cięciwie strzałą. Obłoki, obłoki... Widziały się jakoby burza ciągnąca, jakoby przednie cugi i tabory gromów, jakoby sztandary i zwiastuny czyhających za skałami piorunów, piętrzyły się chyżo białymi masami niby wierzchoły Alpów, a były jeno przeczystą pogodą. Tam i sam przemykał się wśród nich mars ciemnosiny, podobien do tarczy stalowej i, roztrącając rozkoszną słabość a cichą dobroć siostrzaną, ukazywał za sobą okienko nieba wiecznego. Oto z głębin wznosiły się kłębami śnieżnobiałe mocarstwa, moce, panowania, księstwa... Płynęły za ramę okna i ginęły. Ginęły tamże jakoweś wojny trojańskie, punickie, wędrówki narodów, pochody krzyżowe, zmagania się plemion trzydziestoletnie, rewolucje pełne zgrozy, krzyku i krwi... Rozwierały się wybrzeża skalne, które otaczają błękitny ocean bez początku i końca... Niosły się same obłoczki rozwiane, siewne i powłóczyste, nic o sobie i swej piękności nie wiedzące, a których istnienie było po to, żeby dać świadectwo piękności i zginąć. Ciągnęły się wzajem ku sobie i ginęły jedne w drugich, podobnie jak miłosne spojrzenia. Chmurki te, chyżo lecące w niebiosach, ściskały serce widokiem swoim. Złotymi nićmi, co w oczach stają się wraz poniekąd białością i błękitem, oplatały duszę. Z najodleglejszych głębin wypłynął obłoczek biały jak poranny śnieg w oczach rozszerzył się, rozpostarł białe skrzydła... Usta Ewy z radością, bojaźnią i czcią wyszeptały: Serafin... Wszystka istność duchowa podała" się ku niemu, a ciało zawisło niejako w powietrzu. Zaostrzył się zmysł słuchu i powonienia. Zmysł widzenia i zdolność pojmowania wzrosły bez granic. Można by wówczas zaiste rozumieć skomlenie i ryk zwierząt, słuchać dziejów ich cierpień, wiedzieć, co wyśpiewują ptaki, pojmować, co między sobą szepcą szelesty sitowia nad głębinami wód. Można by ogarniać jestestwem swoim dzieje wewnętrzne skał i tragedie głębiny ziemskiej, można by podsłuchać, czemu płaczą i jak warkocze brzóz nad wybojami dróg zdeptanych przez bose nogi i przez kopyta smaganych koni... Jasne obłoki poczęły rymować się w dźwięki przecudne, jak wiersze wyjęte z głębin, z pokładów mowy 18\n19 pospolitej, z języka narodu, jęły przepływać w melodie, których piękność i najwyższa doskonałość powinna by zostać na wieki, podobnie jak zostaje diament urodzony w grubych pokładach czarnego węgla ziemi. W duszy zabrzmiał śpiew jednogłośny duszy przeistoczonej w anioła, a może i śpiew tronów, cherubinów, serafinów, aniołów i archaniołów, rozlegający się pod niebem, płynący po rosach obłoków, po niwach, siołach i miastach na rozległości ziemskiej hymn węglem żarzącym w sercu pisany: Jakże szczęśliwy jest człowiek, który zwyciężył grzech i wytrącił go z serca! Jakże szczęśliwy jest płynąc w kompanii obłoków! Płynie ku Bogu swojemu, śpiesząc się co prędzej a bez odpoczynku, żeby w Jego drzwi zakołatać. Jakże szczęśliwy jest człowiek idąc na klęczkach po schodach niebieskich, na obraz chłopów ciągnących do cudownego w Częstochowie obrazu! Jakże szczęśliwy jest człowiek, kiedy Pana może przyjąć w ciało swoje niewinne i nosić go pod sercem czystym! Otom się stała, Panie, aniołem Twoim i w obłok odziana" leżę w niebiesiech. Ręce mam splecione na sercu głośno bijącym, a w ciele czuję rozkosz bytowania. Nic nie wiem i jestem ciemna. Łaska Twoja, wiosenne światło na duszy mej. Woń fiołkowa dziecięctwo moje znów ze mną. Jedno szczęście kołacące serca mojego pod dłońmi słyszę. Spalę się jako kadzidło, a jako dym błękitny kadzenia z ręki anioła wstąpię przed Twe oblicze. Oczy zatapiam w Twój błękit bez granic, a ustami całuję siostry me chmury serafiny, chmury anioły... Zobacz mię, Panie, grzeszną i dźwignij mię z prochu ziemskiego. Pokropisz mię hyzopem i będę czystą, obmyjesz mię i nad śniegi bielszą się stanę. Będę, jak obłok powiewny, bielsza od śniegu. Twoich przebitych nóg rany czerwone przewijać sobą. Stanę się gładkim i wonnym płateczkiem róży rumianej, co pod słońcem wiosny ogorzał na rany Twoich rąk przypadnę niepostrzeżona. Z tych marzeń, jakoby z twardego snu, wyrwał ją nowy głos dzwonka. Ocknęła się z trudem, z przykrością. Poznała niezwłocznie, że to dzwoni obca ręka. Tak nie mógł dawać znać o sobie nikt z lokatorów i nikt z domowych. Niechętnie wdziała na siebie suknię, związała prędko włosy, zabrała rozrzucone naczynia, narzędzia i farby. Pomknęła do kuchni. Kuchnia była pusta: Leośka gdzieś wyszła. Ewa zajrzała do pokoju mieszkalnego. Tam siedział nad papierami stary pan. Nie wiedział o niczym. W takich chwilach nie wolno mu było przeszkadzać, gdyż był jak poeta w chwili natchnienia. Ewa z pośpiechem przyczesała i przywiodła do porządku włosy, suknię, stanik, szybko umyła twarz i ręce, a gdy dzwonek powtórnie i ze zdwojoną natarczywością się ozwał, pobiegła drzwi otworzyć. Za progiem stał jegomość mniej więcej trzydziestoletni, porządnie ubrany. Uchylił kapelusza z zapytaniem: Czy to tutaj pokój do wynajęcia? Ewa usunęła się ode drzwi i wpuściła go do korytarza, a następnie do pokoju. Pod nieobecność służącej i matki, które korzystały z niedzieli, musiała przedstawić zalety i wyłuszczyć cenę lokalu. 19\n20 Młody pan z pewną mrukliwą niechęcią rozglądał się po kątach, kilkakroć w nieznośny sposób badał rurę od pieca, rewidował oczyma rokokowe przegięcia prętów i nóg żelaznego łoża. Zdawało się, że nic z tego, że nie wynajmie. Ewa, nie patrząc już na niego, czekała za progiem. Jeszcze raz spytał o cenę, o samowar, służącą, zajrzał tu i tam, a wreszcie oświadczył, że zajmuje ten pokój i zaraz zniesie tu swoje rzeczy. Wydobył pugilares i zapłacił od razu 15 rubli za miesiąc. Ewa z radością trzymała w ręce trzy papierki i mimo woli, bez słów modliła się dziękczynnie. Nigdy bardziej te pieniądze nie były w domu potrzebne, nigdy bardziej w porę nie zjawiła się taka suma. Zaiste!... Pan Bóg chyba posłał tego człowieka... Przez chwileczkę wspominała sobie pracę przedgodzinną w tym pokoju fizyczną i duchową i nie wiedzieć czemu z najgłębszej, anielskiej" głębokości serca spojrzała przejrzystymi do dna oczyma, z dołu w górę, uśmiechnęła się do przybyłego lokatora. Wyrazy drżały na jej wargach... Gdybyż on wiedział, jak dalece ludzie są braćmi i dziećmi jednego Ojca! Gdybyż on wiedział, kto go tu posłał!... Ale, o dziwo! wtedy dopiero ujrzała tego pana. Bokiem do niej zwrócony, od niechcenia, spod powiek i z ukosa patrzał na nią. Spostrzegła jego czoło białe, prześliczne i w mig nazwała je za poetą upojonym myślami. Zauważyła jego prosty nos, lekki, ciemny zarost, usta wykrojone delikatnie, i nazwała go w myśli: jakiś taki swój człowieczyna. Ale nie było to trafne, boć widziała, jaki to arogant i pyszałek. Wyszedł z pomrukiem, że każe tu natychmiast znieść z dorożki rzeczy. Mówił jak do służącej, gdy stała w korytarzu... Uśmiech jej poszedł za nim, gdy się już drzwi zamknęły. Gdy mama przyjdzie ileż to na raz szczęśliwych nowin! Liczyła: Rozgrzeszenie, pokój wynajęty, 15 rubli gotówką i cóż to jeszcze?... Coś jeszcze takiego... Najważniejsze to, że wynajął nie studencina, nie obibok, nie byle jaki warszawiak, lecz ten pan. Kto też to może być?... Tak... Zamelduje się, to pewna, ale żeby wiedzieć... Wróciła do pokoju i usiadła w swoim kąciku, nic ojcu nie mówiąc o tym, co zaszło. O n przez ramię, ze zwykłą flegmą i wielkopańskością zapytał: Kto to przychodził, dziecino? Odpowiedziała niezdecydowanie, że to tam... lokator... Tymczasem nasłuchiwała cicho, pełna wzruszenia, podrażnienia, jakby rozłaskotania duszy. Pragnęła, żeby matka przyszła jak najprędzej i żeby sama wprowadziła sobie owego mruka. Tymczasem dzwonek uderzył znowu. Pobiegła. Wszedł ten pan ze stróżem i posłańcem, dźwigającymi jego rzeczy. Były nieliczne i niebogate: kosz, wyszarzały tłumoczek podróżny, lekka jakaś kołdra w paskach, skórzana poduszka. Wstydliwie i nie tak już wyniośle lokator umieścił swe rzeczy w pokoju, zapłacił tragarzy. Ewa czuła się w obowiązku zawiadomić go, że niektóre miejsca w pokoju są świeżo pomalowane olejną farbą, białą tam znowu żółtą. Weszła tedy w otwarte drzwi i wskazała parapet, podłogę... Czuła przy tym, że wszystka jest w ogniach. Zrobiło jej się nad wyraz przykro i wstyd. Przytrafiło jej się to, co zawsze, gdy była prezentowana to jest, że nic nie widziała, traciła zdolność widzenia rzeczy, Miała o to głuchą pretensję do tego jegomości i do siebie. 20


REGULAMIN KONKURSU NA LOGO (OPRACOWANIE IDENTYFIKACJI WIZUALNEJ) OGÓLNOPOLSKIEGO PRZEGLĄDU ZESPOŁÓW ROCKOWYCH MOCNE UDERZENIE V - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "REGULAMIN KONKURSU NA LOGO (OPRACOWANIE IDENTYFIKACJI WIZUALNEJ) OGÓLNOPOLSKIEGO PRZEGLĄDU ZESPOŁÓW ROCKOWYCH MOCNE UDERZENIE V"\n1 REGULAMIN KONKURSU NA LOGO (OPRACOWANIE IDENTYFIKACJI WIZUALNEJ) OGÓLNOPOLSKIEGO PRZEGLĄDU ZESPOŁÓW ROCKOWYCH MOCNE UDERZENIE V 1 ORGANIZATOR KONKURSU Organizatorem Konkursu jest Gminne Centrum Kultury w Baranowie, ul. Rynek 14, Baranów, 2 TERMINY Ogłoszenie Konkursu następuje 1 marca Termin dostarczenia prac konkursowych mija 30 kwietnia o godz. 23:59. Posiedzenie Komisji Konkursowej odbędzie się 10 maja Ogłoszenie wyników nastąpi nie później niż w ciągu 14 dni od dnia posiedzenia Komisji. 3 CEL KONKURSU Celem Konkursu jest wyłonienie najlepszego znaku graficznego (logo), który będzie wykorzystywany do identyfikacji wizualnej imprezy i umieszczony na materiałach promocyjnych takich jak np. t-shirty oraz na innych materiałach przygotowywanych, wydawanych bądź zlecanych przez Organizatora imprezy. 4 WARUNKI UCZESTNICTWA 1. Konkurs ma charakter otwarty. Uczestnikiem Konkursu może być każda osoba fizyczna, która zapoznała się z niniejszym Regulaminem i akceptuje jego postanowienia. W Konkursie nie mogą brać udział członkowie komisji konkursowej. 2. W konkursie mogą uczestniczyć autorzy prac indywidualnie lub zespołowo. Nagroda przyznana zespołowi autorów jest traktowana jako jedna. W przypadku zespołu projektowego należy jednoznacznie wskazać przewodniczącego grupy, który będzie jej reprezentantem i któremu w przypadku wygranej zostanie przekazana nagroda. 3. Każdy uczestnik może złożyć maksymalnie 3 projekty. Wycofanie projektu przez Uczestnika nie wiąże Organizatora 4. Przystąpienie do Konkursu polega na przesłaniu lub dostarczeniu: a. projektu znaku graficznego (logo) w formie opisanej poniżej w punktach b. wypełnionej karty zgłoszenia\n2 5. Projekt znaku graficznego wraz z kartą zgłoszenia należy przesłać lub dostarczyć na adres: Gminne Centrum Kultury, ul. Rynek 14, Baranów z dopiskiem KONKURS: logo Mocne Uderzenie 5 do godz lub na adres skrzynki pocztowej: zgodnie z paragrafem 2 a. Decyduje data przyjęcia pracy konkursowej przez adresata. b. UWAGA: projekty przesłane po tym terminie nie będą rozpatrywane przez Komisję Konkursową. Organizator konkursu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne zaginięcie lub uszkodzenie projektu powstałe w czasie przesyłki. 6. Projekty winny być przekazane w formie elektronicznej w formacie jpg, psd, pdf w rozdzielczości nie mniejszej niż 1240x1748 i jakości nie mniejszej niż 300 dpi (na płycie CD lub DVD) 7. Projekt logo musi: a. funkcjonować w wersji kolorowej i czarno-białej (pozytyw, negatyw), monochromatycznej, b. być niezależny od środka powielania i łatwo skalowany, c. być łatwy do rozpoznania i identyfikowania go z imprezą, d. być niepowtarzalny i oryginalny. e. być w rozdzielczości nie mniejszej niż 1240x1748, przy jakości nie mniejszej niż 300 dpi 8. Uczestnicy konkursu wyrażają zgodę na przetwarzanie ich danych osobowych zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 833 z późn. zm.) dla potrzeb konkursu. 9. Wszelkie koszty związane z uczestnictwem w konkursie oraz przygotowaniem projektu logo ponosi uczestnik konkursu. 10. Podpisana karta zgłoszenia jest potwierdzeniem zapoznania się z regulaminem konkursu, stanowiąc jednocześnie akceptację zapisów Regulaminu. 11. Regulamin i karty zgłoszenia można pobrać ze strony internetowej organizatora: oraz 5 OCENA I ROZSTRZYGNIĘCIE KONKURSU 1. Nad przebiegiem Konkursu czuwać będzie Komisja Konkursowa. 2. Komisja Konkursowa oceni dostarczone prace i dokona wyboru nagrodzonej pracy w dniu 10 maja 2013 r. Organizator zastrzega sobie prawo do publicznego ogłoszenia wyników Konkursu w terminie nie późniejszym niż 14 dni po dokonaniu rozstrzygnięcia Konkursu przez Komisję Konkursową. 3. Kryteria oceny prac konkursowych przez Komisję Konkursową: a. zgodność z regułami Konkursu, b. czytelność przekazu, c. estetyka,\n3 d. oryginalność. 4. Zwycięzca konkursu zostanie powiadomiony o wygranej oraz o terminie i formie wręczenia nagrody telefonicznie lub za pomocą poczty elektronicznej. 5. Organizator zastrzega sobie prawo do zakończenia konkursu bez wybrania najlepszej pracy bez podania przyczyny, a co za tym idzie bez przyznania nagrody głównej. 6. Wyniki Konkursu zostaną podane do publicznej wiadomości oraz zamieszczone na stronach internetowych: w terminie do 14 dni po rozstrzygnięciu konkursu przez Komisję Konkursową. 7. Wyniki Konkursu są ostateczne. Organizator będzie uprawniony do anulowania wyników Konkursu w przypadku powzięcia informacji, że nagrodzony projekt znaku graficznego narusza warunki, o których mowa w 6 ust. 1 niniejszego Regulaminu. 8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7, Komisja anuluje wynik Konkursu i dokona ponownej oceny nadesłanych projektów oraz wyboru zwycięskiej pracy spośród projektów nadesłanych w tej edycji Konkursu. 6 PRAWO WŁASNOŚCI I PRAWO WYKORZYSTANIA LOGO 1. Projekt logo musi być oryginalny, tzn. niedopuszczalne jest kopiowanie, zapożyczanie czy też powielanie innych projektów, zwłaszcza, gdy ich autor nie wyraża zgody na korzystanie z własnych prac. Projekty znaku graficznego naruszające prawa osób trzecich lub obowiązujące przepisy prawa nie będą brane pod uwagę w konkursie. W przypadku wykorzystania w projekcie projektów osób trzecich, do projektu należy dołączyć zgodę osoby uprawnionej na wykorzystanie tego utworu, w nie mniejszym zakresie niż korzystanie ze zwycięskiego projektu. 2. Uczestnik Konkursu wraz z dziełem składa oświadczenie, iż jest autorem nadesłanego przez siebie projektu znaku graficznego oraz, że złożony przez niego projekt nie narusza praw osób trzecich. Uczestnik oświadcza jednocześnie, że przysługują mu wyłączne, nie obciążone na rzecz osób trzecich autorskie prawa majątkowe do projektu logo, w szczególności do rozporządzania tymi prawami w zakresie określonym niniejszym Regulaminem, a także że zrzeka się roszczenia o podwyższenie nagrody, na podstawie przepisów prawa. 3. Uczestnik ponosi wyłączną odpowiedzialność za ewentualne naruszenie praw autorskich osób trzecich w zgłoszonym przez siebie projekcie. Uczestnik ponosi pełną odpowiedzialność w przypadku, gdy osoba trzecia będzie sobie rościć prawa do nadesłanego przez Uczestnika projektu znaku graficznego. 4. Uczestnik wyraża zgodę na podanie swojego imienia i nazwiska oraz publikację nadesłanego w Konkursie projektu znaku graficznego, w przypadku ewentualnie zorganizowanej wystawy pokonkursowej, w publikacjach, prezentacjach Organizatora oraz w mediach.\n4 5. Uczestnik przenosi nieodpłatnie na Organizatora, z dniem wyłonienia go jako zwycięzcy Konkursu, autorskie prawa majątkowe do zgłoszonego projektu logo oraz do jego egzemplarzy złożonych w ramach konkursu na wszelkich polach eksploatacji, a w szczególności: a. wyłącznego używania i wykorzystania logo we wszelkiej działalności promocyjnej, reklamowej i informacyjnej prowadzonej rzecz Organizatora i podmiotów przez niego wskazanych; b. utrwalania i zwielokrotniania logo wszelkimi technikami graficznymi, fotograficznymi, drukarskimi, plastycznymi, informatycznymi, wizualnymi, multimedialnymi, audiowizualnymi, cyfrowymi; c. zwielokrotniania poprzez dokonywanie zapisu logo na nośnikach elektronicznych; d. publicznego wystawiania i wyświetlania logo na wszelkich wystawach, imprezach, spotkaniach, konferencjach, wydarzeniach realizowanych przez Organizatora i podmioty działających na rzecz Organizatora; e. odtwarzania, nadawania i reemitowania za pomocą wizji, wszelkimi technikami odtworzeń, nadań i reemisji; f. wprowadzania do obrotu, wydawania i rozpowszechniania wszelkich materiałów promocyjnych, informacyjnych, wydawniczych i innych z wykorzystaniem logo; g. wprowadzania do pamięci komputera i umieszczenia logo w Internecie, rozpowszechniania we wszelkiego rodzaju sieciach informatycznych, teleinformatycznych, telekomunikacyjnych, a także wszelkie publiczne udostępnianie w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym; h. publicznego wystawiania, najmu, dzierżawy i bezpłatnego użyczenia logo; i. do nieograniczonego w czasie korzystania i rozporządzania logo w kraju i za granicą; j. zarejestrowania jako znaku towarowego. 6. Wraz z prawami autorskimi Uczestnik przeniesie na Organizatora wyłączne prawo do wykonywania i zezwalania na wykonywanie zależnych praw autorskich oraz prawo własności wszystkich egzemplarzy, na jakich projekt znaku graficznego został złożony w ramach konkursu, a także na dokonywanie zmian w projekcie. 7. W przypadku wygranej uczestnik udzieli Organizatorowi nieodwołalnej zgody na rozpowszechnianie znaku graficznego bez wskazywania imienia i nazwiska uczestnika oraz do decydowania o jego pierwszym publicznym udostępnieniu, a także do ingerowania w integralność i dokonywanie zmian w znaku graficznym. 7 PRZETWARZANIE DANYCH OSOBOWYCH 1. Administratorem danych osobowych udostępnionych przez Uczestników Konkursu jest Organizator. Dane osobowe Uczestników Konkursu będą przetwarzane wyłącznie w celu prawidłowego przeprowadzenia Konkursu. 2. Przekazanie przez Uczestników danych osobowych Organizatorowi ma charakter dobrowolny. Uczestnikom przysługuje prawo wglądu do swoich danych oraz możliwość ich poprawiania.\n5 8 NAGRODA 1. Nagroda za przygotowanie zwycięskiego projektu logo zostanie przekazana Zwycięzcy Konkursu w czasie i formie wyznaczonej przez Organizatora, nie później niż w terminie 14 dni od wybrania najlepszej pracy. 2. Wszystkie nadesłane prace konkursowe spełniające kryteria zostaną upublicznione wraz z nazwami/nazwiskami Autorów na stronie oraz W przypadku dużej liczby prac (ponad 20) Komisja ograniczy się do publikacji najlepszych prac. 3. Organizator nie zwróci Uczestnikom Konkursu nie nagrodzonych prac. Uczestnik Konkursu nie będzie podnosić w związku z powyższym żadnych roszczeń przeciwko Organizatorowi. 9 POSTANOWIENIA KOŃCOWE 1. Organizator Konkursu nie ponosi odpowiedzialności za nieprawidłowości związane z opóźnieniem lub niedoręczeniem nagrody, spowodowane nieprawidłowym funkcjonowaniem sieci Internet lub systemu bankowości elektronicznej. 2. Uczestnicy biorący udział w Konkursie wyrażają zgodę na administrowanie i przetwarzanie ich danych osobowych na warunkach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926, z późn. zm.) przez Organizatora Konkursu. Zgoda ta jest wyrażona w sposób dobrowolny poprzez zaznaczenie odpowiedniego pola w Karcie Zgłoszenia, dane osobowe zbierane są poprzez ten formularz. Administratorami danych osobowych jest Organizator Konkursu. Celem przetwarzania danych osobowych jest realizacja Konkursu. 3. Uczestnik biorący udział w Konkursie ma prawo wglądu do swoich danych osobowych oraz do ich aktualizacji, uzupełniania i usuwania, poprzez przesłanie stosownego wniosku w formie pisemnej na adres siedziby Organizatora. 4. Uczestnik obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić Organizatora Konkursu o każdej zmianie danych podanych w formularzu zgłoszeniowym. 5. Przystępując do Konkursu, Uczestnik oświadcza, że zapoznał się z treścią niniejszego Regulaminu i akceptuje jego treść bez zastrzeżeń. 6. Organizatorowi Konkursu przysługuje wyłączne prawo zmiany niniejszego Regulaminu w każdym czasie i bez podania przyczyny. O każdej zmianie Regulaminu oraz o jej wejściu w życie Organizator Konkursu zawiadomi poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej Teatru. 7. Niniejszy Regulamin wchodzi w życie z dniem rozpoczęcia Konkursu.


Kowboje nie mają mocy i magii / 4.08.2020\nNie tyle użytkownik Reddita, co forum df2.ru było pierwszy z tymi renderami. No i gdyby ktoś chciał zaktualizować dział H3, to w pierwszym poście zalinkowanego tematu jest chyba największa istniejąca galeria archiwalnych grafik z bety Heroes 3, szkiców oraz renderów. Można by sporo z tego dodać, bo wiele osób w Polsce na pewno tych grafik nie widziała, tylko trzeba by napisać gdzieś, że zostały zebrane dzięki społeczności forum df2.ru, żeby się ruskie nie obraziło.\nLink do HoMM3: https://www.dropbox.com/sh/1aic0f7241f29ur/AAA8g949D1q3WeKY2s9kXN9ma/HoMM%20III?dl=0&subfolder_nav_tracking=1, są jeszcze grafiki z innych gier.\nW sumie ta grafika mnie zawsze intrygowała ze względu na inny wygląd lisza, no i przede wszystkim ze względu na Ogrzego Szamana w składzie nekropolii oraz Czarnego Rycerza u Inferno. Bo i ogr z kijem przyozdobionym czachą by od biedy pasował do umarłych, a i czarny rycerz, jeśli uznać jego konia za koszmar, też miałby sens u diabłów. No ale równie dobrze to se mógł tylko grafik tak wstawić do grafiki promocyjnej, i nie myśleć przy tym zbytnio, no ale pewien nie jestem.\nW sumie patrzę sobie jeszcze na galerię Heroes 4 i trochę mnie rozbawił model kobiety barbarzyńcy. No bo całe miasto do Ostrza Armagedonu upadło w dużym stopniu przez model nagiej nagi. Teraz trwają prace nad Heroes IV, firma ma spore problemy finansowe. A co robią te śmieszki z NWC? Ty, no to weź mi no wymodeluj nagą barbarzyńcę, sutki też dorób, nieważne że w grze będą zakryte, mają być! :D Dobrze, że chociaż się nauczyli, żeby nie wysyłać takich grafik wraz z materiałami promocyjnymi do prasy. :P\nBaronus / 6.08.2020\nBez przesady. Forge upadlo przez tematyke nie pasujaca do Herosow! Nigdy nie bylo planow nagiej nagi jako jednostki! Bez przesady! Co do nagosci to nie zabawa tak sie modeluje! Aby stroj dobrze lezal trzeba zrobic miesnie i cialo bez ubrania. A na koncu ubierasz. Tu masz caly proces na przykladzie goblina:\nZreszta super jednostka! Ten wyglad :0))) A odglosy :0))) Goblinska wachta itd! Wspomnienia....\nCzaszka wystepuje wiele razy! Wiec nie tylko nekro! Ogry sa dzikie i maja czachy. Barbarzyncy nosza czachy jako helmy.\nFajne grafiki zwlaszcza golem. Widzimy ze duze nie byly tak szczegolowe i ladne. Dopiero po pomniejszeniu wygladaja super. Pomniejszanie to tez metoda na wieksza jakosc.\nmosep / 30.11.2020\nUbisoft usunął ponad 2 lata temu HD Edition z Google Play i App Store'a (oficjalny powód nie został podany, ale stało się tak prawdopodobnie dlatego, że nie chcieli aktualizować na bieżąco aplikacji, usuwać błędów oraz sprawdzać jej działanie na nowych tabletach, skoro i tak nie była popularna, więc się nie opłacało). Proponuję więc zaktualizować wyżej zalinkowany artykuł, to znaczy napisać, że wersja na tablety zniknęła ze sprzedaży w 2018 roku.\nNa forum Ubisoftu najwcześniejszy post na ten temat jest właśnie z 2018, stąd wziąłem ten rok, dokładna data nie jest znana, bo nigdzie oficjalnie tego nie ogłosili:\nPodobne wpisy były też w 2018 na Reddicie:


slaba plec w nc+\n06.05 - 09.02.2017\nZośka jest atrakcyjna, wykształcona i wie, czego chce. Rodzinne miasteczko zamieniła na warszawską korporację i pnie się po drabinie sukcesu, choć do raju jeszcze droga daleka. Zamiast luksusowego apartamentu – kawalerka na kredyt, zamiast prestiżowej pracy – użeranie się z szefem burakiem, zamiast szczęśliwego życia – udawanie kogoś, kim nie jest. Pewnego dnia Zośka zalicza twarde lądowanie. Oszukana przez szefa traci pracę i reputację. Ten kubeł zimnej wody budzi ją z plastikowego korpo-snu i zmusza do działania.\nKatarzyna Figura, Marian Dziędziel, Olga Bołądź, Piotr Adamczyk, Piotr Głowacki


Łańcuchy - Dyskusja Ogólna (Wybór, Wymiana, Modele, Itp.) - strona 5 - Korby - kasety - łańcuchy - suporty - Forum Szosowe\nNapisano 28 czerwiec 2007 - 20:18\nA czym mierzycie, elektronicznymi suwmiarkami?\nNapisano 28 czerwiec 2007 - 20:20\nJa mierze tradycyjną - mierzyć umiem. Poza tym mierze zawsze w kilku miejscach i wymiar uśredniam.\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 00:59\nPo 1200km na łańcuchu DureAce przymiar Rohloffa pięknie wpadał stroną 0.075mm (+ na jedno ogniwo), a z drugiej strony 0.1mm jeszcze nie ...\nMój kolega-serwisant w sklepie powiedział mi ze jeżeli nie chce zniszczyc sobie nowej kasety centaura 10tka za trzy stówy, to zebym juz go wymienił ... Zmieniłem na Ultegre ... Pewnie jakie 1000km i znów założe nową Ultegre, a potem od początku - ten pierwszy DureAce, Ultegra i Ultegra ... A co dalej - zobaczymy ...\nNiemniej te łańcuchy shimano są tanie i .... beeeznadziejnie - nawet DureAce\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 06:56\nnie chce mi się wierzyć że po 1200 km łańcuch DA nadaje się do wymiany.....\nNo cóż ... to jest fakt, nie mam intencji kłamać (ale moje trasy to górki i podobno jeżdże za twardo)\nDla precyzji - jedna strona przyrządu gdy "wpadnie" między ogniwa świadczy o rozciągnięciu 0.075mm i wtedy należy natychmiast wymienić łańcuch w wypadku kaset aluminiowych, natomiast z drugiej strony przyrząd stwierdza naciągnięcie o 0.1mm i wtedy nalęzy wymienić łańcuch przy kasetach stalowych.\nU mnie wprawdzie wszedł "tylko" (ale gładko, bez wciskania na siłe) stroną 0.075 a mam kasete Centaura stalową, ale wymieniłem już aby ten łańcuch uzywać później jeszcze ...\nTaaa ... i tu jest przyczyna taniości shimano łańcuchów w stosunku do campy ...\nTU jest opis tego miernika Rohloffa.\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 07:57\n... zostało jeszcze 0,8mm\nNie mam zamiaru zmieniać dobrych, sprawdzonych zasad. Ja zmieniam po osiągnięciu wymiaru 133mm. Niektórzy eksploatują nawet do wymiaru 133,5mm :-P\nTeraz trochę matematyki: zgodnie z zaleceniami przy użyciu miarki Rohloffa zużycie 0,075mm na jedno ogniwo daje na jedenastu 0,075x11=0,82mm,\na więc 132,2+0,82=133,02mm\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 09:13\njedna strona przyrządu gdy "wpadnie" między ogniwa świadczy o rozciągnięciu 0.075mm i wtedy należy natychmiast wymienić łańcuch w wypadku kaset aluminiowych, natomiast z drugiej strony przyrząd stwierdza naciągnięcie o 0.1mm i wtedy nalęzy wymienić łańcuch przy kasetach stalowych.\nZ tego, co wiem, to dotyczy to kół łąńcuchowych przy korbie. Jak masz alu, to zmieniasz łańcuch przy 0.075, a jak masz stalowe, to przy 0.1. Nastawiając się na wymianę przy 0.1 możesz sobie zajechać zębatki z przodu.\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 11:19\nAle ja napisałem że przyrząd wchodzi mi stroną 0.075mm , a stroną 0.1mm nie ...\nNiemniej wymieniłem juz teraz, przy 0.075mm ... ;-)\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 18:11\nwedług mojej miarki łańcuch DA nadaje się do wymiany po przebiegu ok.4000-5000 km.....sprawdzone na 4 łańcuchach. kaseta zawsze bez problemu przyjmowała mi nowy łańcuch.\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 18:20\nno nie wiem .... widocznie "miękko" jeździsz i raczej płaskie trasy ...\nPo tylu km nawet record campy C9 mozna wyrzucić ... (u mnie tak było jak miałem 9tke napęd campy - góra 3000km i zmiana pewna bo najczęściej uzywane przezemnie zębatki juz to "czuły"), a jakos wierzyć mi sie nie chce że DA 10tka tyle wytrzymałby u mnie ...\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 18:23\nmiękko.....raczej nie. jak już kiedyś wspominałem jeżdżę głownie mtb. szosówka służy mi głównie do treningu. praktycznie większość treningów siłowych robię na szosie więc obciążenia są spore...\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 18:40\n[ zostało jeszcze 0,8mm\nte 0,4 wzieło się z instrukcji owego łańcucha c9 (max wymiar 132,6 mm)\nJak "trochę" przegapiłem wymiane przy 133 i 0,5 to momentalnie się zrobiło - efekt przeskakiwanie nowego łańcucha na najczęściej używanych koronkach.\nJa swój też zjade do 133 a to z tego względu , że z nowym kołem będe miał nową kasetę i nowy łańcuch.\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 22:23\nmam pytanie.Naped mam 8 rzedowy.Obecnie przejechalem 1000km na lancuchu shimano hg-50.Nie wiem ile mozna na nim jeszcze zrobic.Szukam czegos juz w zapasie jaki najlpiej kupic lancuch zeby wytrzymywal wiecej km?kasete mam tez shimano\nNapisano 29 czerwiec 2007 - 22:45\nKurdę ja się powoli zaczynam bać bo zrobiłęm na swoim łańcuchu ponad 8k km.Nie mam suwmiarki żeby zmierzyć dł.Póki co wszystko jest ok.\nNapisano 30 czerwiec 2007 - 06:11\nJa też jeżdżę na napędzie 8-rzędowym. Z moich eksperymentów na przestrzeni wielu lat (od 1996) wynika, że Shimano i KMC są słabe - wytrzymywały przy moim stylu jazdy ok. 2kkm. Shimano to była ULTEGRA, a KMC nie pamiętam. Testy najlepiej przeszły łańcuchy SRAM - wytrzymują ok. 3kkm. Testowałem PC 48, 58 i 68 - nie ma między nimi różnicy poza estetyczną - im większy numerek, tym ładniej się błyszczy ;-) . Teraz testuję łańcuchy Wippermanna Connex 808 i 804 z kasetą Marchisio - napiszę coś po zakończeniu testów. TEsty zapowiadają się ciekawie, bo Marchisio robi też kasety pod marką Mavic, a Wippermann trzepie dla nich łańcuchy. Podsumowując: Uważam, że jak na razie najlepszą relację trwałości do ceny daje łańcuch SRAM PC 48.\nNapisano 30 czerwiec 2007 - 06:47\na jak wyglada wspolpraca lancucha srama z akseta shimano bo slyszalem ze mozna ja przez t szybciej zajechac bo lancuchy srama sa dluzsze,czy to jakis mit?\nNapisano 30 czerwiec 2007 - 08:00\nU mnie najczęściej używane koronki kasety SH zajeżdżały się tak samo szybko niezależnie od tego, z jakim łańcuchem. Mój sprzęt pracuje w specyficznych warunkach - ważę ponad 100kg i obciążenie jest potężne, jak staję na pedałach na stromym podjeździe. Być może w związku z tym wyniki moich "badań" nie są reprezentatywne.\nNapisano 12 lipiec 2007 - 09:26\nTak czytam wasze przemyślenia i nasuwa się pytanie: nie stosujecie kilku łańcuchów na zmianę? Od niedawno mam suwmiarkę więc będę mógł w końcu sprawdzić o ile się wydłużyły moje 2 łańcuchy.\nNapisano 12 lipiec 2007 - 16:59\ndziś założyłem cały nowy napęd do szosy. jak ktoś będzie zainteresowany mogę napisać ile wg.miarki wytrzyma łańcuch DA...\nNapisano 12 lipiec 2007 - 17:14\nCiekawi mnie jak wypada łańcuch DA w porównaniu z wysokimi modelami SRAMA np 991.bo cena DA jest dużo bardziej przystępna.


Ogiński – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nPosts tagged with "Ogiński"\n„Przeżyła nazistów i komunistów. Łukaszystów nie przeżyła”\n18 Paź 202006 18 października runęła kaplica przy dawnej siedzibie Ogińskich/ Wołłowiczów w Hanucie (obecnie Ruczycy), w powiecie wilejskim (Obwód Miński), poinformował na Facebooku czytelnik Naszej Niwy Paweł Chawanski. „Przeżyła nazistów i komunistów. Ale Łukaszystów nie przeżyła”, napisał. ...\n1833 – zmarł książę Michał Kleofas Ogiński - polski kompozytor, podskarbi i miecznik wielki litewski, członek konfederacji targowickiej i grodzieńskiej, uczestnik Insurekcji Kościuszkowskiej na Litwie, działacz niepodległościowy i emigracyjny, senator rosyjski. Urodzony w 1765 r. Najbardziej znany jest z czegoś, czego...\n31 Mar 2020065 Panowanie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, wielkiego mecenasa nauki i sztuki, zaznacza się wyraźnym rozkwitem życia kulturalnego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów XVIII wieku. Pomimo niemałej ilości wrogów króla, którzy najpierw zazdrościli mu znajomości biegłej siedmiu języków obcych, po drugie zaś,...\nWładze Słonimia wystawiły na aukcję starą wieżę ciśnień. Począwszy od roku 1920, dwa razy dziennie (o godz. 8:00 i 20:00) rozbrzmiewał z niej Polonez Ogińskiego „Pożegnanie z Ojczyzną”. Radio Racyja przypomina, że tradycja trwała do września 1939 roku. Po wejściu sowietów zanikła na długie...\nWładze Słonimia nie zgadzają się na zmianę nazwy placu w centrum miasta. Część mieszkańców chciałaby przywrócenia nazwy Teatralny, ale urzędnicy powołują się na wyniki głosowania online, przeprowadzonego na stronie internetowej gazety powiatowej "Slonimsky Vestnik", donosi Radio Svaboda. Jeden z mieszkańców tego...


Xiaomi Mi 11i 5G 8/256GB Frosty White - Smartfony i telefony - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nod: Xiaomi|kod x-kom: 649101\nKup teraz, otrzymasz jutro Zapłać w ciągu 9 godz. 51 min\nTele Tydzień Xiaomi\nw promocji Tele Tydzień Xiaomi\nw polu "Masz kod promocyjny?" aktywuj hasło, które jest rozwiązaniem krzyżówki\nPromocja obowiązuje do 23.01.2022 r. lub do wcześniejszego wyczerpania limitu produktów i nie łączy się z innymi promocjami. Jedna osoba może zakupić tylko jedną sztukę każdego produktu promocyjnego. Strona promocji\nXiaomi Mi 11i 5G 256 GB Frosty White\nCykaj Xiaomi Mi 11i 5G 256 GB biały ciekawe fotografie lub kręć dobre filmiki. A całość będzie naprawdę w świetnej jakości dzięki trzem tylnym obiektywom. Poznaj prawdziwego wirtuoza w eleganckiej obudowie z pełnym wachlarzem funkcji. Konstrukcja smartfona sprawi, że nie oderwiesz od niego spojrzenia i ten ekran. Zajmuje on całą przednią powierzchnię telefonu. Może się także pochwalić swoją wielkością 6,67 cala. Co więcej, dla większego bezpieczeństwo pokryto wyświetlacz szkłem Corning® Gorilla® Glass 5.\nOd teraz możesz już używać Mi 11i 5G 256 GB Frosty White z przyjemnością i włączyć swoje ulubione treści. Dzięki najwyższej jakości wyświetlanego obrazu i technologii HDR10+ uzyskasz płynny i czysty ekran. Nieważne gdzie jesteś, wyświetlacz dostosuje się do obecnego otoczenia, aby zapewnić Twoim oczom najwyższy komfort. Dzięki czujnikowi światła, który rejestruje temperaturę barwową otoczenia. Nie musisz już nigdy zwalniać, ponieważ ekran ma odświeżanie na poziomie 120 Hz. Efekt rwania nigdy nie pojawi się na wyświetlaczu Mi 11i 5G.\nRób zdjęcia selfie ze znajomymi. Na pewno wyjdą perfekcyjnie, ponieważ o nie zadba przednia kamera Xiaomi Mi 11i 5G 256 GB biały. Kręć również ciekawe filmiki i uzyskaj kinowe arcydzieła. Za pomocą wielu wyjątkowych filtrów. Uchwyć piękno świata w jak najlepszej okazałości. Już zawsze uzyskasz naprawdę doskonały filmik lub dobrą fotografię. Przyczyni się do tego tylny aparat z trzema obiektywami. Głównym 108 Mpix, ultraszerokokątnym 8 Mpix oraz macro 5 Mpix. Wykonuj zdjęcia, kręć filmy i wydobądź z ujęć to, co najlepsze.\nDuża bateria w Mi 11i 5G 256GB\nGraj lub na przykład oglądaj ciekawe filmiki w sieci. A zamontowane dwa głośniki zapewnią wciągające wrażenia dźwiękowe. Warto dodać, że są z technologią Dolby Atmos. Wykonuj swoje ulubione czynności i szybko pobieraj lub wysyłaj różne pliki za pomocą sieci 5G. Expresowe tempo prawda? Używaj smartfona bez pospiechu, dzięki dużej baterii 4520 mAh. Jej energia starczy Ci na cały dzień pracy. A gdy Ci zabraknie mocy, wtedy skorzystaj z szybkiego ładowania 33 W. Natomiast o płynne wykonywanie zadań zadba procesor Qualcomm Snapdragon 888.\nZobacz film ukazujący zalety i najdrobniejsze szczegóły Xiaomi Mi 11i. Dowiedz się więcej i poznaj najważniejsze cechy, oglądając poniższy materiał wideo.\nTelefon z kategorii "sleeper" czyli wygląd standard ale w środku top procesor, ekran i pamięć. Promocja 2222pln pasuje bo tyle jest teraz sensownie wyceniany w porównaniu do 11T pro czy s21. Nie grzeje się, nie ma problemu z messenger, motyw ciemny można wypinać dla poszczególnych aplikacji, ładowanie 33w jest ok, czytnik ok ... Jednym zdaniem wszystko działa jeśli siedzisz na Android i potrafisz go konfigurować. Godny następca Huawei mate ( RIP Huawei)... Rozwiń dalej\nŚmiga jak zły. Potwór niesamowity. Miażdży telefony konkurencji, za które trzeba zapłacić czasem dwa razy więcej.... Rozwiń dalej\nŚwietne parametry za świetną cenę. Osobiście mi wystający aparat nie przeszkadza w użytkowaniu.... Rozwiń dalej\nBardzo dobry telefon polecam... Rozwiń dalej\nTelefon jest świetny, najlepszy możliwa matryca wspaniałe odzwierciedlenie kolorów, moje główne urządzenie, zastępuje mi laptopa i komputer w terenie, szybkość procesora układu graficznego i pamięć ram to kosmos - nie kupiłem uprzedzenia ze względu na aparat ale również można powiedzieć że 8k niszczy konkurencję... Telefon do 60% ładuje się w 12min a bateria trzyma w przypadku pracy i rozrywki wytrzymuje w moim przypadku 2dni.. telefon z swoją specyfikacją ora ceną depcze inne flagowce...... Rozwiń dalej\nDługo się zastanawiałem nad wyborem i padło właśnie na ten Xiaomi. Ekstra sprzet z niesamowitym aparatem i długą żywotnościa baterii. Polecam... Rozwiń dalej\nPo 2 miesiącach użytkowania, bez zarzutu wszystko śmiga. Bateria trzyma dobrze.... Rozwiń dalej\nrobienie zdjec 5/10 w stosunku tanszych aparatow\nrobienie filmów 10/10... Rozwiń dalej\nZgrałem wszystkie zdjęcia z kilku lat które robiłem na samsungu s5 potem s7 na xiaomi mi 11 I.i jestem w szoku bo s5 to tel z przed kilku lat po wielu porównaniach jesli chodzi o jakość zdjęć nie ma szans. Przegladałem je kilka razy i nie mogę uwierzyć ale samsung s5 (dziadek pozostawia go daleko w tyle ostrość wyrazistość bije go na głowę przy powiększeniu różnica na korzyść dziadka jest jeszcze wieksza. szok stary ,, dziad " pozostawia go daleko w tyle. po prostu dramat dałem 2700 i konsternacja. tak naprawdę chciałem kupić samsunga s21 i teraz żałuję. Samsung to samsung przyoszczedziłem parę złotych i,, kupa". procesor szybkość działania,ładowania ok. ale jakość zdjeć pozostawia dużo do życzenia. na pewno nie kupiłbym go drugi raz. Żeby niktr nie zarzucił mi stroniczości to powiem że zdjęcia makro są bardzo dobre ale czy one sa najważniejsze?. syn ma samsunga a52 moze sa porównywalne, ale tel. 1000 tańszy. odradzam jeśli komuś zależy na dobrych zdjęciach... Rozwiń dalej\nGrzegorzu, pamiętaj, że kupując u nas, masz możliwość zwrotu lub wymiany produktu, który nie spełnia Twoich oczekiwań w ciągu 15 dni od daty zakupu. ... Rozwiń dalej


Prąd na każdą kieszeń? - http://dom-i-ty.informator.lebork.pl/\nPrąd na każdą kieszeń? czyli instalacje fotowoltaiczne bydgoszcz fotowoltaiczny, zjawisko badane w fizyce, fotochemii i elektrochemii. System fotowoltaiczny wykorzystuje moduły słoneczne, z których każdy zawiera szereg ogniw słonecznych, które wytwarzają energię e\nDodane: 16-10-2019 02:22\nOszczędzanie ciepła przez rekuperacjęKrótko o panelach fotowoltaicznych i energii ze słońcaPrace wykończeniowe na budowieDobre strony energii słonecznej. Krótko i na tematKrótki wpis na temat energii słonecznej i prądu z fotowoltaiki.Drewniane sauny i balie kąpieloweŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę uzyskać dotacje na fotowoltaikę. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Ogrodowe jacuzzi - czyli nowy trend?Prawdziwa sauna w ogrodzie. Czy jest tak pięknie jak brzmi?Szukam sposóbów jak dostać dotację na fotowoltaikęDobre strony jacuzzi w domuCzy są jakieś wady posiadania sauny w ogrodzieOszczędź na prądzie w ten prosty sposóbTańsze panele słonecznePrace wykończeniowe wokół domuDrogi prąd? Wcale nie będzie lepiej, ale wystarczy tylkoSłońce to czysta energia. Wykorzystaj jąKrótko o pracach wykończeniowych w ogrodzieFotowoltaika dla domu. Co musisz wiedziećKąpiel w saunie a potem w balii we własnym ogrodzieJakie są najnowsze trendy w akcesoriach do ogrodu?Dopłaty na fotowoltaikęO ogrodzeniach ogółemPoczytaj o fotowoltaice. Fotowoltaiczne faktyTańsze panele fotowoltaiczneSolary - dla kogo się opłacająCzy ktoś może mi pomóc dostać dotację na fotowoltaikę?Relaks w ogrodzie na wyciągnięcie rękiKwestie bram i furtek w płotachJak obniżyć rachunki za energię - fotowoltaika


Muzykoterapia - rekrutacja na studia podyplomowe - Grudzień - 2021 - Aktualności - Studia podyplomowe - Strona główna UMCS\nMuzykoterapia - rekrutacja na studia podyplomowe\nDo 8 stycznia 2022 roku trwa rekrutacja na studia podyplomowe "Muzykoterapia".\nProgram studiów opracowany został według wytycznych Komisji Edukacji i Szkolenia Muzykoterapeutów Światowej Federacji Muzykoterapii (WFMT), dzięki czemu spełnia najnowsze międzynarodowe standardy, jakie obowiązują w najlepszych uczelniach kształcących muzykoterapeutów na świecie. Zajęcia prowadzone będą przez uznaną kadrę specjalistów z Polski i zagranicy. Kandydatami na studia mogą być absolwenci studiów wyższych.\nAbsolwent studiów jest profesjonalnie wykształconym muzykoterapeutą, mającym zarówno wiedzę teoretyczną, jak i praktyczne umiejętności w zakresie wykorzystywania muzyki w procesie profilaktyki, wspomagania rozwoju, leczenia i rehabilitacji. Potrafi planować, organizować i realizować proces muzykoterapii w pracy z osobami z różnymi dysfunkcjami lub potrzebami natury emocjonalnej, fizycznej, umysłowej lub społecznej, dzięki czemu może podjąć pracę w placówkach terapeutycznych, rozwojowych, edukacyjnych, opiekuńczych, rekreacyjnych oraz prowadzić prywatną praktykę muzykoterapeutyczną. Jest także przygotowany do prowadzenia badań w zakresie muzykoterapii.


ROBÓTKI RĘCZNE NA WESOŁO :): różany słoik nr. 9\nKolejny po kawie, ozdobiony w ładną serwetkę różaną w szarościach....\na na koniec całość zabezpieczona lakierem verniks :)\nTe słoiki są bardzo wdzięczne do ozdabiania, co prawda ich kształt mógłby być prostszy ale nie ma co narzekać. Nie jestem kawoszem ale kupując kawę kupujemy też słoik więc warto go wykorzystać ponownie aby nam dłużej i przyjemniej służył, bo w takim stanie zdecydowanie wygląda ładniej.\nU nas w domu kawę w słoikach pije mój brat bliźniak, a ja zabieram słoiki :) I taki podział mi się podoba !!!\nu nas po burzy, powietrze jest przyjemniejsze.... słońce świeci więc lecę z maluchami korzystać z lata.....pa!\nMadzia B. 20 lipca 2017 11:55\nAgatko, cudowny słoik! ja za to kawosz pełną parą i jak sobie pomyślę, że do ukończenia 25 roku życia nie piłam kawy to aż dziw bierze (jak ja zdałam maturę i obroniłam mgr to się każdy dziwi) :). Pozdrawiam cieplutko i korzystajcie z pogody!\nAgata 20 lipca 2017 13:12\nNo coz zmieniamy sie Madziu;)\nIwona 20 lipca 2017 12:54\nPiękny, różany motyw!\nTaki słoik to super ozdoba kuchni :-)\nGosia 20 lipca 2017 15:12\nCzasem kupuję rozpuszczalną, a wtedy zwracam uwagę na słoik:)) Też czasem mnie nachodzi żeby je ozdobić:) Twój śliczny! Ta serwetka ma urok!\nAgata 20 lipca 2017 17:06\nMałgosia X 20 lipca 2017 18:21\nA u mnie właśnie zagrzmiało:)\nAgata 20 lipca 2017 21:59\nU nas tez grzmialo, po burzy jestesmy ....\nKrysia 20 lipca 2017 21:45\nAgatko! Bardzo ładnie udekorowałaś ten słoiczek,Ładną serwetkę wybrałaś - Pozdrawiam Cię Cieplutko\nSylwia Murzynowska 20 lipca 2017 21:48\nMarille 21 lipca 2017 01:16\nSłoiczki wyglądaja bardzo pieknie w tych nowych "strojach". Dała im drugie i do tego kolorowe życie...\nAgata 21 lipca 2017 09:41\n:) pozdrawiam rowniez i dziekuje za odwiedziny :)\nSylwia Fallopia 21 lipca 2017 08:59\nPiękny słoiczek :) też bardzo lubię je ozdabiać bo zawsze robi się to miło i przyjemnie :)\nAnna Iwańska 21 lipca 2017 09:25\nWidzę że wzięło Cię na słoiczki Jest wena i jest radocha to klej do woli bo wychodzi Ci to super. Zawsze fajniej przechowywać w taki ozdobnym słoiczku. Powiem że pierwszy raz widzę zdekupażowane dno słoiczka , ja go zawsze zostawiam przeźroczyste :-)\nAgata 21 lipca 2017 09:42\nA widzisz Aniu a ja zakrywam moje wszystkie nierówności Haha!!!\nMulinowanie i inne wariactwa 21 lipca 2017 10:00\nZe względu na kształt, to faktycznie pewnie trudniej było Ci go ozdobić. Ale! Poradziłaś sobie świetnie i dałaś drugie, piękne życie temu słoikowi :)


Ćwiczenia z jazdy na trolejach zdjęcie : Motor Show 2012\nZdjęcie Ćwiczenia z jazdy na trolejach\nĆwiczenia z jazdy na trolejach\nZawieszenie terenowe - Ni...\nRajdowy hat-trick Toyoty25 sierpnia 2019 r. trzy załogi zespołu Toyota Gazoo Racing zajęły całe podium ADAC Rally Deutschland. Przy okazji przypomnijmy inne, potrójne zwycięstwa Toyoty, które wydarzyły niegdyś się w Afryce. Hat-trick. Każdy fan ...BMW Concept X1 2008W przypadku BMW Concept X1 projektanci zawarli klasyczne cechy i język stylistyczny modeli BMW X w pojeździe nowej klasy. Wyrafinowanie, zwinność, wszechstronność i jakość premium – wszystko to zostało odzwierciedlone w charakterze ...Mitsubishi Pajero wystąpi filmie ...Mitsubishi Pajero wystąpi w roli samochodu głównego bohatera w powstającym właśnie filmie "Chemia", zapowiadanym przez krytyków jako jeden z najważniejszych polskich obrazów filmowych tego roku. Słynny terenowy SUV towarzyszy ...


Zestaw stolików kawowych Lobor o średnicy 58 cm i 76 cm - Selsey\nZestaw stolików kawowych Lobor o średnicy 58 cm i 76 cm\nKup na raty z Santander od 38,25 zł\nMarzysz o pięknym wnętrzu pełnym pięknych mebli? Wyczaruj je z kompletem stolików kawowych Lobor!\nStelaż produktu został wykonany z pomalowanego na czarno metalu. Tworzywo to znane jest ze swojej wytrzymałości, dzięki której odporne jest na uszkodzenia mechaniczne. Wykazuje się dużą odpornością na wysokie temperatury oraz promienie UV, co pozwoli mu doskonale odnaleźć się nawet w najbardziej nasłonecznionym wnętrzu. Gładka powierzchnia materiału stwarza również niekorzystne warunki dla bakterii i grzybów, dlatego poleca się go osobom dbającym o wysoką higieniczność swojego otoczenia. Dodatkowo niestraszna jest mu wilgoć, pod wpływem której nie zardzewieje.\nBlaty mebli wykonane zostały ze szkła o lustrzanej powierzchni, dzięki czemu nie tylko będą się pięknie prezentować, ale także optycznie powiększą otaczającą je przestrzeń.\nRamy obu stolików, podobnie jak ich blaty, różnią się między sobą. Większy z mebli przypomina bowiem swoim kształtem sierp księżyca, a mniejszy okrągła tarczę słońca. Dzięki temu rozwiązaniu produkty świetnie się uzupełniają, tworząc wyjątkową, niezapomnianą kompozycję, która doskonale odnajdzie się w każdym wnętrzu nowoczesnym. Dodatkowo otwarty bok większego stolika pozwoli Ci na schowanie w jego wnętrzu mniejszego, dzięki czemu skutecznie zaoszczędzisz miejsce.\nJuż dziś odmień swoje mieszkanie z zestawem stolików kawowych Lobor!\n45 cm, 40 cm\n76 cm, 58 cm


Marsz Równości w Białymstoku. Wyzwiska, groźby, opluty dziennikarz, policja obrzucona kamieniami\npawk 20.07.2019 18:37\nWyzwiska, petardy, groźby, opluty dziennikarz, a do tego policja obrzucona kamieniami i butelkami - tak kibice z Białegostoku sprzeciwiali się pierwszemu Marszowi Równości w tym mieście. Nad wszystkim - dosłownie - czuwał śmigłowiec służb, który mało nie pozrywał nakryć głowy uczestnikom. Prób zablokowania Marszu było kilka, ale ostatecznie przeszedł ulicami miasta. Policja podaje, że do jednostek policji doprowadzono w sumie 20 osób.\nSobota to gorący dzień w Białymstoku - tego dnia w mieście odbywa się lub odbyło się ponad 20 różnych marszów czy zgromadzeń (wiele z nich było odwoływanych przed 20 lipca albo w zasadzie na ostatnią chwilę). Nie stało się to bez przypadku - wszystko za sprawą organizowanego w stolicy Podlasia Marszu Równości. Większość tego typu wydarzeń miało być po prostu kontrmanifestacjami.\nTego samego dnia w Białymstoku zorganizowano piknik rodzinny, mający "promować tradycyjne wartości i więzy rodzinne". Odbywa się pod auspicjami marszałka województwa i metropolity białostockiego. Miał też odbyć się marsz rodzin, ale ostatecznie, decyzją sądu, do niego nie doszło.\nPrzeciwnicy marszu nie przebierali w słowach i bez większego ładu i składu wyrzucali z siebie stwierdzenia: "k****, oglądają was dzieci". Jeden z nich zwrócił się do dziennikarza OKO.press, czy "się czegoś boi", bo "ręka mu się trzęsie".\nNie zabrakło okrzyków "chłopak, dziewczyna, normalna rodzina", "wy*******", krytykowano policję za to, że zabezpiecza zgromadzenia. Doszło też do oplucia dziennikarza OKO.press, który wszystko nagrywał:\nŚmigłowiec nad głowami uczestników Marszu Równości. "Hańba!"\nPóźniej w ruch poszły nawet butelki i kamienie - te rzucano w policjantów, funkcjonariusze odpowiedzieli gazem pieprzowym. Marsz Równości zakończył się niecałe dwie godziny od startu. Po oburzających zdarzeniach z Białegostoku można znaleźć komentarze takie jak ten Barbary Nowackiej:\nW sieci pojawiło się też zdjęcie, które naprawdę bulwersuje. Na "blokadę" Marszu Równości ktoś po prostu zabrał sobie... malutkie dziecko w wózku. Jeden z blokujących w najlepsze miał wózek przed sobą.\nBiałostocka policja, podsumowując sobotnie wydarzenia w mieście, podaje na swoje stronie internetowej, że "do jednostek policji doprowadzono łącznie 20 osób, w tym 4 podejrzewane o popełnienie przestępstw: rozboju, naruszenia nietykalności funkcjonariuszy, użycia gróźb karalnych i znieważenia funkcjonariuszy. 16 osób ukarano mandatami karnymi".\nJak relacjonują dalej funkcjonariusze, miały miejsce próby blokowania jednego ze zgromadzeń "przez osoby, które nie brały udziału w marszu. W związku z brakiem reakcji na wydawane polecenia, policjanci użyli środków przymusu bezpośredniego". Policjanci potwierdzają też, że w ich oraz w stronę osób biorących udział w zgromadzeniu "były rzucane kamienie, butelki, kostka brukowa, petardy oraz inne przedmioty stwarzające niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia".\nTo był pierwszy marsz w Białymstoku. Wypadł dobrze. Byłem i szedłem. Przylaczylem się do tych ludzi bo nie lubię dyskryminacji i gdy ktoś kogo poucza jak ma żyć. A zwłaszcza jak pouczają mohery. Ponad tysiąc osób szło w przyjaznym pochodzie. Byli też kontrmanifestanci. Rzucali petardami, niektórzy trzymali piwo a część była pijana. Dobrze że po pijaku nie zrobili sobie krzywdy. Ani innym. Ale ponoć paru zatrzymano. Muszę przyznać że uczestnicy marszu wyglądali dużo przyjaźniej niż te łyse bezmózgi.\nKatolicy bluzgający i plujący miłością bliźniego swego. A Kościół oczywiście żadnego problemu nie widzi. Problemem jest matka boska grzybowa.\nNiestety, faszyzm w naszym kraju ma się coraz lepiej pod rządami jedynie słusznej partii.\nBrunatną bandę pisiory sobie wyhodowały i spuszczają co jakiś czas ze smyczy.\n"Je*ać was! Ej ku*wy! Wypi*dalać!"\nBandyci posłuchali Jarosława Kaczyńskiego i okazali zasypywanie rowów nienawiści i miłość bliźniego. Prawdziwi Polacy-katolicy pupile biskupów.\nCo w tym dziwnego .Białystok ostoja pis , prymitywizm , chamstwo i katolicka miłość blizniego.\nZawsze się zastanawiam, dlaczego reprezentanci wartości chrześcijańskich mają zawsze takie złe i sfrustrowana ryje (trudno te maski nazwać twarzami) a zgromadzenia tzw "LEWAKÓW" to uśmiechy, miłość, tolerancja, muzyka i dobry humor...\nNo to ja się pytam: która z tych postaw to NORMALNOŚĆ?\nPolska dzicz. Sóweren reżimowy. Owoc katolickiego nauczania. Ci ludzie to porażka JP2...


01.04.2022 | Mariusz Mazurek\nPlakat promujący akcję Otwarte Sadzenie Lasu.jpg\nPod takim hasłem ruszamy sadzić drzewa, przedłużając niejako obchody Międzynarodowego Święta Lasu. Już w najbliższą sobotę 9 kwietnia br. odbędzie się czwarta edycja Otwartego Sadzenia Lasu, podczas której wspólnie posadzimy młode sosny.\nLeśnicy z Nadleśnictwa Kolbuszowa serdecznie zapraszają do wspólnej akcji sadzenia drzew, w lesie nieopodal szkółki leśnej w Świerczowie. Zbiórka uczestników sadzenia właśnie w szkółce leśnej w dniu 09.04.2022 r. o godzinie 1100. Sadzenie potrwa łącznie około dwie godziny, a po akcji zapraszamy wszystkich na wspólne ognisko. Szczegóły na załączonym plakacie.\nNadleśnictwo zapewnia wszystkie niezbędne materiały i narzędzia. Wystarczy zabrać ze sobą dobre samopoczucie i terenowy strój, a miła atmosfera sama przyjdzie wraz z kolejnymi minutami spędzanymi na świeżym powietrzu.


Zaproszenie na konferencję „Biznes – Nauka – Stalowa Wola”\n27-06-2017 r. , red: Artur Polakiewicz\nWydział Mechaniczno-Technologiczny Politechniki Rzeszowskiej zaprasza na konferencję „Biznes – Nauka – Stalowa Wola”, która odbędzie się 30 czerwca br. w siedzibie jednostki w Stalowej Woli. Zaplanowano trzy panele główne: „Nauka i biznes”, „Dydaktyka” oraz „Wsparcie dla nauki, biznesu i dydaktyki”.\nW gronie prowadzących są: przedstawiciele Politechniki Rzeszowskiej, Polskiej Grupy Zbrojeniowej, Polskiej Grupy Odlewniczej, firm Liugong Dressta Machinery oraz Uniwheels, Centrum Edukacji Zawodowej, a także prezydent Stalowej Woli Lucjusz Nadbereżny, poseł Rafał Weber oraz pracownicy Starostwa Powiatowego w Stalowej Woli i Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podkarpackiego. W trakcie konferencji odbędzie się prezentacja produktów finansowych banku Pekao SA.\nTematyka poszczególnych paneli będzie dotyczyć: rozwoju nowych konstrukcji i technologii w przemyśle; zawodów, w jakich poszukiwani są pracownicy; barier w kształceniu młodzieży; podnoszenia i zmiany kwalifikacji; możliwości rozwiązywania problemów wynikających z powyższych zagadnień; działań samorządu na rzecz rozwoju i biznesu w Stalowej Woli.


Delikatna przewaga plusów – KKSLECH.com – KKS Lech Poznań – Serwis nieoficjalny\nDelikatna przewaga plusów\nŚrodowy mecz ze Śląskiem Wrocław był poważnym testem dla piłkarzy Lecha Poznań oraz kibiców. Ci pierwsi męczyli się strasznie z drużyną gości, natomiast drudzy musieli oglądać te męczarnie w odczuwalnej temperaturze w okolicach -20 stopni. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze, czyli zwycięstwem Kolejorza podtrzymującym szanse na tytuł.\nNajwiększym plusem środowej potyczki są właśnie trzy punkty. Jeśli Lech Poznań nawet mimo słabej gry chce realnie bić się o tytuł Mistrza Polski musi wygrywać u siebie skoro na wyjeździe nie umie zwyciężyć od 20 sierpnia. Przedwczoraj Kolejorz wręcz wydarł Śląskowi pełną pulę triumfując 5 raz z rzędu u siebie dzięki czemu został najlepszą drużyną w domowej tabeli. Kiedy poznaniacy po kilkudziesięciu sekundach od zdobycia gola na 1:0 stracili bramkę na 1:1 wydawało się, że już nie dadzą rady zanotować kolejnego trafienia w słabym spotkaniu w którym lechitom ewidentnie nie szło.\nWalka do końca powinna być standardem w Kolejorzu, jednak takie cechy mogłyby nie dać Lechowi zwycięstwa gdyby poznaniacy nie wykazali się dużą ambicją w ostatnich minutach. Trzeba docenić spore zaangażowanie całej drużyny, która od 70 minuty w systemie 4-4-2 grała naprawdę fajnie. Stwarzała groźne sytuacje, akcje zazębiały się, napastnicy byli groźni, umieli ze sobą współpracować, wymieniać między sobą podania, a Lech był szybki i zdecydowany w swoich atakach. Wciąż przeważnie pchał się skrzydłami, lecz zagrania poszczególnych piłkarzy z bocznych sektorów boiska stwarzały większe zagrożenie niż w wielu poprzednich meczach.\nW środowym spotkaniu nie zabrakło też minusów. Przede wszystkim pomiędzy grą Lecha od 70 minuty a od 1 do 45 była spora przepaść. Wtedy to Śląsk miał nieco więcej z gry, częściej gościł pod naszą bramką, natomiast nasi zawodnicy grający w nowym systemie i eksperymentalnym składzie często nie dawali sobie rady w środku pola. Lech miał w pierwszej odsłonie problemy z kontrolowaniem zawodów, stwarzaniem sytuacji i wymianą 2-3 celnych podań. Winę za to ponoszą też sami zawodnicy, którzy notowali w pierwszej połowie wiele prostych strat, które mocno mogły irytować zmarzniętych kibiców muszących oglądać przysłowiowy „piach”.\nW przeciągu 90 minut Lech miał dość duże problemy z wygrywaniem pojedynków 1 na 1. Kolejny raz słabo pod tym względem wypadli skrzydłowi, którzy do 60 minuty nie stworzyli większego zagrożenia pod bramką Śląska. Zły obraz i słabą optycznie grę zacierają ostatnie minuty meczu w których Lech Poznań wskoczył na nieco wyższy ofensywny poziom spychając wrocławian do defensywy. Gdyby głównie Oleksiy Khoblenko był trochę bardziej skuteczny, to Kolejorz choćby po akcji Ukraińca w 93 minucie wygrał wyżej niż 2:1.\nNastępny wpis Trener Lecha przed meczem z Legią\nWcześniejszy wpis Wasze oceny za mecz ze Śląskiem. Gumny najlepszy, Barkroth najsłabszy\n2 marca 2018 o 08:23\nMuszą się ogarnąć bo widać, że o punkty nawet u siebie jest coraz trudniej. Męczarnie że słabym Śląskiem a także z Pogonią i tragiczne wyjazdy obalają na razie prawidłowość, że Lech zawsze lepiej gra na wiosnę.\n2 marca 2018 o 10:04\nJest marzec -10 stopni wiosna to za dużo powiedziane\n2 marca 2018 o 08:59\nMuszą spiąć pośladki, bo słabi rywale już się skończyli. Teraz trzeba będzie zmierzyć się z Legią, z Jagą, Lechią, Wisłą i Górnikiem. Ci rywale nie odpuszczą tak jak Śląsk w drugiej połowie ciesząc się z remisu tylko będą do końca walczyć o zwycięstwo. Tylko taka gra jak ostatnie 10 minut ze Śląskiem może przynieść oczekiwany rezultat\n2 marca 2018 o 16:32\nA jeszcze pewnie Lechia będzie z nowym trenerem no i efekt miotły gwarantowany :(\npozytywne jest to, że druga połowa drugiej połowy była już niezła. W procesie wzrostu formy tak to własnie wygląda: najpierw fajne 20 minut, później 30, cała połowa i w końcu cały mecz. Inna sprawa, że w tym tempie nasi fajnie będą grać dopiero w kwietniu – jeśli oczywiście te ostatnie 20 minut to początek długo przez nas oczekiwanego trendu wzrostowego. W niedzielę się przekonamy, chyba, że trener znów będzie chciał grać zachowawczo, ostrożnie i defensywnie.\nNajważniejsze będą teraz dwa najbliższe mecze. O zwycięstwo z Jagą u siebie jestem dziwnie spokojny. W niedzielę trzeba się przełamać. Hej Lech!


Biblia / The Bible (2013) | 209po.com\nBiblia\t/ The Bible\t(2013)\nW scenie, otwierającej serialową „Biblię”, poznajemy pochodzenie wszechświata i człowieka. Adam i Ewa zostają wypędzeni z raju. Arką Noego miotają fale potopu. Na wezwanie Boga Abraham wraz ze swoją rodziną opuszcza Mezopotamię - udają się przez pustynię w poszukiwaniu Ziemi Obiecanej. Kilka wieków późnej Mojżesz wyprowadza Izraelitów z niewoli egipskiej. Ich wiara zostaje nagrodzona i wody Morza Czerwonego rozstępują się przed nimi, by mogli ujść pościgowi rydwanów faraona. Następnie na górze Synaj Mojżesz zawiera z Jahwe przymierze, a Dekalog spisuje na kamiennych płytach.\nData dodania: 2017-08-01 22:17:18\nBiblijna historia Mojżesza i wyjścia Izraelitów z Egiptu.


Quiz 1 wypełnij teraz - quiz, test wiedzy, sprawdzian\n12 x, 2014-11-23 16:00:00\nWitaj na stronie Quizz.pl. U góry znajdziesz quiz 1. 1. Pytania testowe mają za zadanie sprawdzian Twojej wiedzy z określonej dziedziny, albo po prostu trochę rozrywki przy wypełnianiu ankiety online. Na stronie znajdziesz tysiące innych quizów, testów wiedzy i sprawdzianów na różne tematy. Są to testy wiedzy, ale też quizy rozrywkowe, ankiety z popkultury. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie