MIESIĘCZNIK PARAFII NAJŚWIĘTSZEJ RODZINY W ZAKOPANE\n* KWIECIEŃ 2002 *\nW 60 rocznicę śmierci Bł. Ks. Piotra Dańkowskiego\nArchiwum: Echa spod Giewontu wrzesień 2001, październik 2001, listopad 2001, grudzień 2001, styczeń 2002, luty 2002, marzec2002\nKWIECIEŃ W LITURGII, ŻYCIU KOŚCIOŁA I W NASZEJ PARAFII\n1. PONIEDZIAŁEK W OKTAWIE WIELKANOCY\nCzytania: Dz 2,14.22-32; Mt 28,8-15\n2. WTOREK W OKTAWIE WIELKANOCY\nCzytania: Dz 2,36-41; J 20,11-18\n3. ŚRODA W OKTAWIE WIELKANOCY\nCzytania: Dz 3,1-10; Łk 24,13-35\n60 ROCZNICA MĘCZEŃSKIEJ ŚMIERCI BŁOGOSŁAWIONEGO KS. PIOTRA DAŃKOWSKIEGO. UROCZYSTA MSZA ŚW. Z TEJ OKAZJI ZOSTANIE ODPRAWIONA O GODZ. 19.00. SERDECZNIE ZAPRASZAMY.\n4.CZWARTEK W OKTAWIE WIELKANOCY\nCzytania: Dz 3,11-26; Łk 24,35-48\nWspomnienie św. Izydora, biskupa i doktora Kościoła. Św. Izydor jest patronem rolników\nO godz. 18.30 naszym kościele Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy\n5. PIĄTEK W OKTAWIE WIELKANOCY\nCzytania: Dz 4,1-12; J 21,1-14\n6. SOBOTA W OKTAWIE WIELKANOCY\nCzytania: Dz 4,13-21; Mk 16,9-15\nW naszej parafii od godz. 19.45 do 21.00 adoracja Najświętszego Sakramentu w intencjach Ojca Świętego Jana Pawła II\n7. II NIEDZIELA WIELKANOCNA czyli MIŁOSIERDZIA BOŻEGO\nCzytania: Dz 2,42-47; 1 P 1,3-9; J20,19-31\nNa Mszy św. o godz. 12.30 będziemy się modlić za chorych na stwardnienie rozsiane. Po Mszy św. spotkanie i życzenia chorych i sympatyków Podhalańskiego Oddziału Stowarzyszenia Chorych na Stwardnienie Rozsiane.\nO GODZ. 19.00 Msza sw. iw intencji Jana Pawła II.\n8. Poniedziałek – 2 tygodnia Wlkn. UROCZYSTOŚC ZWIASTOWANIA PAŃSKIEGO Czytania: Iz 7,10-14; Hbr 10,4-10; Łk 1,26-38\n9. Wtorek 2 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 4,32-37; J 3,7-15\n10. Środa 2 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 5,17-26; J 3,16-21\n11. Czwartek2 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 5,27-33; J 3,31-36\nO godz. 18.30 W naszym kościele Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy\n12. Piątek 2 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 5,34-42; J 6,1-15\n13. Sobota 2 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 6,6,1-7; J 6,16-21\n14. III NIEDZIELA WIELKANOCNA\nCzytania: Dz 2,14.22-28; 1P 1,17-21; Łk 24,13-35\n15. Poniedziałek 3 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\n16. Wtorek 3 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 7, 51-59; 8,1; J 6,30-35\nDzień modlitw w intencji Papieża. W naszym kościele o godz. 19.00 Msza św. w intencji Ojca Świętego Jana Pawła II\n17. Środa 3 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 8, 1b-8; J 6,35-40\nKS. KARDYNAL FRANCISZEK MACHARSKI NA MSZY O GODZ. 17.00. UDZIELI MLODZIEŻY NASZEJ PARAFII SAKRAMENTU BIERZMOWANIA\n18. Czwartek 3 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 8, 26-40; J 6, 44-51\n19. Piątek 3 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 9,1-20; J 6,52-59\nTrzeci piątek miesiąca –dzień szczególnej modlitwy ku czci Miłosierdzia Bożego.\n20. Sobota 3 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 9,31-42; J 6,55.60-69\n21. IV NIEDZIELA WIELKANOCNA\nCzytania: Dz 2,14a.36-41; 1P 2,20 b-25; J 10,1-10\n22. Poniedziałek 4 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 11, 1-18; J 10,11-18\n23. Wtorek 4 tyg. Wlkn. – UROCZYSTOŚC ŚW. WOJCIECHA, BISKUPA I MĘCZENNIKA, głównego patrona Polski\nCzytania: Dz 1,3-8; Flp 1, 20c-30; J 12,24-26\n24. Środa 4 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 12,24 –13,5a; J 12,44-50\nWspomnienie św. Jerzego, męczennika\n25. Czwartek 4 tyg. Wlkn. – ŚWIĘTO ŚW. MARKA, EWANGELISTY\nCzytania: 1P 5,5b-14; Mk 16,15-20\n26. Piątek 4 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 13,26-33; J 14,1-6\n27. Sobota 4 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nCzytania: Dz 13,44-52; J 14,7-14\n28. V NIEDZIELA WIELKANOCNA\nCzytania: Dz 6,1-7; 1 P 2,4-9; J 14,1-12\nWspomnienie św. Piotra Chanela, kapłana i męczennika\n29. Poniedziałek 5 tyg. Wlkn. – ŚWIĘTO ŚW. KATARZYNY ZE SIENY, dziewicy i doktora Kościoła, patronki Europy\nCzytania: 1 J 1,5-2,2; Mt 7,21-27\n30. Wtorek 5 tyg. Wlkn. – dzień powszedni\nIntencja misyjna: Aby wspólnoty kościelne, umocnione heroicznym świadectwem męczenników naszej epoki, nieustannie odnawianą odwagą głosiły Jezusa Chrystusa, Odkupiciela człowieka\nW 60 ROCZNICĘ MĘCZEŃSKIEJ ŚMIERCI BŁOGOSŁAWIONEGO KSIĘDZA PIOTRA DAŃSKOWKIEGO\nWikariusza Parafii Najświętszej Rodziny w Zakopanem w latach 1935-1941\nDnia 10 maja 1944 roku, w godzinach przedpołudniowych, zgłosiłem się do księdza Piotra Dańkowskiego po odbiór druków in blanco "Wykaz metryczny", zastając księdza w jego mieszkaniu w przyległym budynku "Domu Ludowego". Zaskoczony jego stanem skrajnego wyczerpania nerwowego, czekałem na wyjaśnienie i podanie przyczyny, gdy po chwili usłyszałem: „Dziś przyjdzie gestapo aresztować mnie”.\nW tej sytuacji załatwianie jakiejkolwiek sprawy z księdzem Piotrem byłoby nie tylko nietaktem, lecz czymś graniczącym z brutalnością.\nNie było czasu na wyjaśnienia, skąd pochodzą i na ile są wiarygodne te wiadomości ostrzegające księdza przed gestapo i aresztowaniem. Zwróciłem się do księdza z zapytaniem: „Jeśli to prawda, dlaczego pozostaje w parafii?”. „Tu jest moje miejsce” - odpowiedział ksiądz Piotr.\nNie było czasu do stracenia. Poprosiłem księdza o przejście do plebani. W biurze stanąłem przy oknie, z którego widok sięgał na cały ogród oraz ulicę Krupówki z dojazdem pod bramę parafii.\nKsiądz Piotr przygotowywał druki. Dostrzegłem, że ma kłopoty przy przybijaniu pieczęci. Zaproponowałem więc zmianę.\nZdając sobie sprawę, że być może po raz ostatni korzystam z możliwości i przysługi księdza Piotra, spieszyłem się, jak tylko mogłem, aby jak najwięcej zebrać tak ważnych druków, na które już czekał kurier Józef Krzeptowski (przewodnik tatrzański, zamieszkały w Kościelisku na Krzeptówkach), który miał je dostarczyć na Węgry do Budapesztu, dla Polskiego Komitetu.\nKończąc przygotowywać druki, nie ujawniając szczegółów, zaproponowałem księdzu, by się natychmiast przebrał po cywilnemu i wyszedł razem ze mną, a za dwa lub trzy dni, byłby przeprowadzony w bezpieczne miejsce, na Węgry, na co po raz drugi usłyszałem od księdza: „Tu jest moje miejsce”.\nPo tej stanowczej odpowiedzi opuściłem plebanię przez drzwi prowadzące na podwórko i ogrodzenie, pozostawiając księdza Piotra Dańkowskiego w pamięci.\nW tym samym dniu Zakopane obiegła wiadomość o aresztowaniu księdza Piotra Dańkowskiego wraz z jego bratem Stanisławem. Ksiądz Piotr nie wydał nikogo.\nZakopane, czerwiec 2000 r.\nStanisław Gąsienica Gładczan\nWielki Tydzień Błogosławionego Ks. Piotra Dańkowskiego\nOstatnie dni życia Ks. Piotra Dańkowskiego we wspomnieniach\nKs. Władysława Puczki – współwięźnia\n(relacja została zapisana 14.IV.1977r).\nW komandzie Buna-Werke szczególnie szykanowany był inny kapłan - Ks.Piotr Dankowski. Bardzo niskiego wzrostu, w okularach ustawicznie zwracał uwagę swoim wyglądem. Jako ofiarę swoich szykan upatrzył go sobie kapo, Niemiec o imieniu Hans. Jego nazwiska niestety nie pamiętam, ale był to jeden z wielu sadystów. Piotrusia Dańkowskiego (tak go określiłem jako przyjaciela) znałem jeszcze z przedwojennego pobytu w seminarium. Podczas wojny Ks. Dańkowski pełnił funkcję wikariusza w Parafii Zakopiańskiej i tam związał się z ruchem oporu. Jak słyszałem, miał szansę uniknięcia, aresztowania ale z niej nie skorzystał. Spotkaliśmy się w KL Auschwitz przy pracy. Obaj należeliśmy do tego samego komanda Buna-Werke. Wspomniane spotkanie nastąpiło w grudniu 1941 r. Kopaliśmy wówczas kanały w miejscu, gdzie znajduje się obecnie nowe osiedle mieszkaniowe obok Oświęcimia. Już wówczas zwróciłem uwagę, na fakt, że pomimo trudów pracy Ks. P.Dańkowski zachował optymizm i pogodę ducha. Był dobrej myśli, a nawet podczas pracy nucił po cichu religijne pieśni. Niestety, nie radził sobie nadzwyczajnie przy pracy. Był niskiego wzrostu, więc stojąc w głębokim rowie nie mógł odrzucać ziemi na odpowiednią odległość. Ziemia zsypywała się z jego łopaty do rowu. Widział to oczywiście wspomniany kapo Hans, który wyzwiskami i biciem „mobilizował” Ks.P.Dańkowskiego do „lepszej” pracy. Któregoś dnia pracowaliśmy w oddzielnych grupach. Po apelu wieczornym Ks.Piotr zwierzając mi się powiedział: „Wiesz, Władku, dzisiaj kapo kazał mi kopać grób dla siebie, bił i wyzywał mnie za to, że jestem księdzem". W tym dniu Ks. Piotr miał szczęście, bo obecni przy zajściu inni więźniowie jakoś uprosili kapo Hansa, aby go nie wykończył. O dalszych jego losach wspomnę jeszcze w innym miejscu. Pragnę jednak podkreślić, że wśród więźniów - kapów narodowości niemieckiej spotykałem wielu takich, którzy przejawiali ogromną agresywność i ze szczególnym upodobaniem znęcali się nad więźniami - inteligentami. Ofiarami ich zwyrodniałych zapędów padali w tym okresie, który ja pamiętam, przede wszystkim polscy więźniowie.\nSzczególnie mocno zapadły mi w pamięci wydarzenia, które miały miejsce w niedzielę l marca 1942 r. W tym dniu komando Buna-Werke nie pomaszerowało do pracy. Rano około godziny 9-tej rozległo się po blokach wołanie podawane przez blokowych: „Die Pfarren austreten" (księża wystąpić). Z nabytego w lagrze doświadczenia wnioskowaliśmy, że takie wezwanie nie może znaczyć nic pomyślnego. Mieliśmy się ustawić przed blokiem. Pamiętam, że oprócz mnie w moim bloku był wówczas Ks Piotr Dańkowski, Ks.Konrad Szweda.i inni. Stojąc przed budynkiem z drżeniem oczekiwaliśmy tego, co miało nastąpić. Przed nami stał rozkraczony jak zawsze Lagerfuhrer Fritzsch, Raportfuhrer Palitzsch oraz paru jeszcze innych SS-manów, którzy dawali się nam we znaki na co dzień. Było też paru kapów z komanda Buna-Werke. Jednym z nich był bodaj, jeśli dobrze zapamiętałem nazwisko, kapo nazwiskiem Krott. Był to człowiek o bandyckim usposobieniu, a nas księży, zatrudnionych w komandzie Buna-Werke, oskarżał o nielegalne kontakty z polską ludnością cywilną. Być może jemu zawdzięczaliśmy to, co działo się l marca 1942 r. Wówczas to posłyszeliśmy z ust SS-manów setki wyzwisk i przekleństw pod adresem polskich księży (używano pogardliwego określenia "klechy") z Aussenkomando Buna-Werke, którzy ośmielali się nawiązać kontakty z ludnością cywilną i korzystać z okazywanej im pomocy. Padły wreszcie słowa, które wyrażały istotę sprawy. Lagerfuhrer oświadczył, że od jutra żaden klecha nie może pracować w komandzie Buna-Werke, mają zostać rozdzieleni do innych komand. Najgorsza była groźba wypowiedziana na zakończenie: "... und alles ausrotten"/ i wszystkich wytępić/.\nPo tym przemówieniu wracaliśmy do bloków zupełnie złamani, gdyż posiadając już odpowiedni zasób lagrowego doświadczenia zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że takie polecenie SS-manów były skrupulatnie wykonywane - między innymi przez niemieckich więźniów funkcyjnych, czyli kapów. Wiedzieliśmy, co będzie się z nami działo w czasie pracy już następnego dnia. A tak bardzo chcieliśmy żyć. Byliśmy jeszcze młodzi. Przekonałem się wówczas, jak bardzo byłem przywiązany do życia, choćby nawet tego obozowego. Wszak zawsze istniała iskierka nadziei, że kiedyś będę wolny. Niestety, dalsze wypadki potoczyły się szybko.\nPo południu tego samego dnia przyszedł do mnie Ks. Piotr Dańkowski i szepnął mi do ucha: "Wiesz, Władku, koledzy moi, lekarze z Zakopanego /oczywiście więźniowie, lekarze zatrudnieni w HKB/, postanowili nas ratować". W naszym przypadku lekarze - więźniowie mogli nas ewentualnie wpisać w stan chorych i ulokować w blokach szpitalnych. Chroniło to nas przed pójściem do komand, a więc mogliśmy przeczekać okres furii SS-manów i kapów. Księdza Piotra Dańkowskiego rzeczywiście przyjęto do obozowego szpitala jeszcze w niedzielę l marca 1942 r. Mnie obiecano tam umieścić, jak poinformował mnie Ks Piotr Dańkowski, w nadchodzący czwartek. Słysząc to pomyślałem sobie, że do tego czasu być może nie będzie mnie już wśród żyjących. Piotrowi życzyłem tylko, aby szczęśliwie uniknął wyroku wydanego na nas przez lagerfuhrera. Byłem jakoś dziwnie spokojny i pogodzony z Wolą Bożą, stosownie do powiedzenia:\n"Kto przeżyje - wolny będzie, kto umiera - wolny już".\nNastępnego dnia rano uczyniłem tak, jak radził kapo. Zgłosiłem się do jego komanda i w ten sposób przez kilkanaście dni maszerowaliśmy nad rzekę Sołę, gdzie pracowaliśmy przy wyrębie drzew, krzaków itp. I rzeczywiście stała się dziwna rzecz. Kapo, który ochoczo znęcał się nad innymi, podległymi mu więźniami, mnie wyraźnie oszczędzał, a nawet ulegał moim prośbom - jeśli się do niego o coś zwracałem. Sytuacja taka trwała do 14 marca 1942 r. Niestety nazwiska wymienionego kapo nie pamiętam, był to Niemiec.\nDnia 14 marca 1942 r. pracowaliśmy tylko pół dnia. Była to bowiem sobota. Po powrocie do obozu spożyliśmy "obiad" w postaci zupy z brukwi, gdy nagle do sztuby w bloku nr 4, w którym wówczas przebywałem, wszedł Blockaltester. Pierwszy z więźniów, który go zobaczył, wrzasnął: "Achtung" i stojąc na baczność czekaliśmy na to, co powie blokowy. Oświadczył, że za chwilę wyczyta numery obozowe tych więźniów, którzy zaraz tego samego dnia zostaną przeniesieni do obozu w Rajsku. Wyczytał także mój numer: 17041. Oświadczył dalej, że należy "sofort" /natychmiast/ zabrać ze sobą koc, miskę, łyżkę oraz ustawić się na placu apelowym. Dotyczyło to oczywiście wyczytanych.\nNa placu apelowym przekonałem się, że przeniesieniu podlegali między innymi wszyscy więźniowie z komanda Holzfaller i wielu innych chorych więźniów, w tym także Ks.Piotra Dańkowski...\nKapowie wrzeszcząc i bijąc kogo popadło, zmuszali nas do szybkiego opuszczenia legowisk i wybiegania na zewnątrz baraku. W takiej sytuacji nie było po prostu czasu na ubranie się, więc wszyscy stali w pasiakach i z w trepach na nogach. Całymi miesiącami nie myliśmy się w obozie. Nic więc dziwnego, że w tych warunkach więźniowie ginęli setkami. Szczególnie ciężka była sytuacja chorych, nad którymi więźniowie funkcyjni znęcali się w wyrafinowany sposób, aby ich szybciej wykończyć. Wiem o tym, bo wśród chorych znajdował się wymieniony uprzednio mój przyjaciel - fKs.Piotr Dańkpwski. Mówił, że całymi dniami byli zmuszani do odbywania różnych "ćwiczeń" typu "rollen", "hipfen" itp. Nic więc dziwnego, że po upływie dwóch, trzech tygodni z przeniesionych do Brzezinki więźniów pozostała już tylko połowa...\nW Brzezince los Ks. Piotra Dańkowskiego był bardzo tragiczny. Został tam przeniesiony razem z innymi chorymi. W Brzezince znalazł się również jego były prześladowca z komanda Buna-Werke, kapo o imieniu Hans. Pewnego dnia przed apelem porannym kapo Hans i SS-man zupełnie bez przyczyny kilka minut znęcali się nad Księdzem Piotrem Dańkowskim nawet wówczas gdy ten upadł na ziemię i z bólu jak robak wił się pod nogami oprawców. Stało się to w sobotę przed Niedzielą Palmową 1942 r. Następnego dnia, czyli w Niedzielę Palmową, kiedy rozmawiałem z Ks Piotrem Dańkowskim, zwierzył mi się, że kapowie obiecali mu w nadchodzącym tygodniu urządzić "drogę krzyżową". I tak się rzeczywiście stało. Wspomniany kapo Hans kazał mu między innymi dźwigać na ramionach belkę, stale go bił i szykanował. Po raz ostatni widziałem Ks. Piotra jeszcze na apelu porannym w Wielki Piątek. Ks. P. Dańkowski skarżył mi się, że funkcyjni nie dają mu spokoju. Nie tylko jemu, ale wszystkim chorym. Nad nim pastwili się szczególnie bo był księdzem. Kończąc tę naszą ostatnią rozmowę Ks. Dańkowski poprosił mnie, abym mu dał rozgrzeszenie kapłańskie. Był bowiem świadom tego, że nie dożyje wieczornego apelu. Prośbę jego spełniłem. Niestety, spełniły się także przeczucia Ks. Piotra Dańkowskiego. Zakończył swój męczeński żywot w Wielki Piątek, w dniu 3 kwietnia 1942 r.\nMała próba charakterystyki\nśp. Księdza Piotra Dańkowskiego\nw pamięci wówczas 12-letniej parafianki\nKrystyny Marii z rodu Gąsieniców - Szostaków\nTak jak powiedział Jego Wielebność Ksiądz Proboszcz w homilii w dniu 5 listopada 1991, "aby księża umieli zwyciężać słabości ludzkie i aby w Kościele byli znakiem miłości", takim był świetlanej św. pamięci najczcigodniejszy Ksiądz Piotr Dańkowski. Był komunikatywny, bezpośredni, towarzyski, serdeczny, pełen miłości, dla wszystkich życzliwy i bardzo pogodny.\nWygłaszał piękne kazania, które wszyscy rozumieliśmy - i dzieci, i starcy, ludzie o prostym sercu.\nOdwiedzał parokrotnie pracownię mojego śp. Ojca, artysty malarza, bowiem interesowało Go malarstwo sakralne, na przykład projekty polichromii kościelnych.\nZachowałam najwielebniejszego Księdza Dańkowskiego we wdzięcznej pamięci. Dla mojego taty był Przyjacielem, a dla naszej rodziny - stałym spowiednikiem. Moja śp. babcia Anna i ja, odchodziłyśmy od konfesjonału spłakane, gdyż tak potrafił wzruszyć dogłębnie duszę i serce, przekonywująco i nieustannie wskazywać trudną ścieżkę do wiekuistej Światłości. Takie kształtowanie duszy i umysłu pozostaje w człowieku na całe życie.\nPragnę jeszcze dodać, że w działaniu Księdza nie istniał żaden instytucjonalizm. Słowem - był autentyczny, to znaczy: jak mówił z ambony, taki był i w życiu. Taki zresztą panował też klimat w kancelarii i na gościnnej plebani najwielebniejszego Księdza Dziekana Jana Tobolaka. Kiedy Ksiądz Piotr Dańkowski został aresztowany, był to dla nas grom - wszyscy byliśmy zaskoczeni i przerażeni, ale mieliśmy wielką nadzieję, że była to jakaś straszliwa pomyłka i że Ksiądz zostanie zwolniony i wróci do nas. Kiedy jednak tak się nie stało, zrozumieliśmy, że Ksiądz był w jakiś sposób zaangażowany politycznie, że był nie tylko wielkim Sługą Bożym, ale i bohaterskim Synem Ojczyzny. Nic mi jednak na ten temat więcej nie jest wiadome, ponieważ byłam wtedy dzieckiem.\nTo co powyżej napisałam\njest zgodne z moim sumieniem\nJako praktykującej katoliczki\nKrystyna Rajca z d. Gąsienica -Szostak\nModlitwa przez wstawiennictwo Błogosławionego Księdza Piotra Dańkowskiego\nBoże, najlepszy nasz Ojcze, dziękujemy Ci za bł. ks. Piotra Dańkowskiego. Dziękujemy za jego kapłańską posługę, jaką pełnił w naszej parafii, wpisując trwale w jej dzieje swoje imię.\nSpraw, by był dla nas przykładem, co znaczy uczynić swoje życie służbą, być wiernym, oddanym Tobie\ni bliźnim. Prosimy, uczyń go naszym Orędownikiem przed Twoim Obliczem. Niech ofiara Jego życia\ni męczeńskiej śmierci nieustannie wyjednuje nam obfitość Twoich łask.\nBł. Piotrze, wierny i dobry pasterzu, upodobniony w swym życiu, męczeństwie i śmieci do Jezusa Chrystusa – Twojego Mistrza, polecamy Ci naszą, a więc i twoją Parafię, dla której się trudziłeś. Polecamy\nci wszystkie jej sprawy, a zwłaszcza nasze rodziny. Wypraszaj im moc do wierności Bożym przykazaniom, do życia zgodnego z duchem Ewangelii.\nRodzinom rozbitym, cierpiącym z powodu nałogów, niewierności małżeńskiej czy innych słabości\ni grzechów, wybłagaj światło i moc Ducha Świętego. Niech odrodzą się do nowego życia, w którym panuje zgoda i miłość. Twojemu wstawiennictwu powierzamy również rodziny biedne, żyjące w niedostatku\ni niepewności jutra. Wyjednaj im ufność i zawierzenie Bożej Opatrzności, a nam wrażliwość serca, byśmy byli gotowi nieść im pomoc i wsparcie.\nWszystkim rodzinom wypraszaj miłość, zdolną oprzeć się wszelkim kryzysom i zagrożeniom, gotową przebaczać i służyć.\nNiech dzieci i młodzież znajdują w rodzinach mocne oparcie dla swojej wiary, kształtowanej przykładem rodziców, ich wytrwałą modlitwą i życiem sakramentalnym.\nNiech atmosfera otwarcia się na wolę Bożą w naszych rodzinach sprzyja rozpoznawaniu i przyjęciu przez młodych daru powołania.\nBł. Piotrze, sługo Chrystusa, wierny synu tej podhalańskiej ziemi, wstawiaj się za nami u Boga. Wypraszaj naszym rodzinom świętość, na wzór Najświętszej Rodziny z Nazaretu, oraz nowe powołania\ndo służby Chrystusowi, który żyje i króluje na wieki wieków. Amen.\nZapraszamy wszystkich Parafian na uroczystą Mszę św. w 60 rocznicę męczeńskiej śmierci Błogosławionego Ks. Piotra Dańkowskiego,\nktóra przypada w środę 3 kwietnia.\nMsza św. będzie odprawiona o godz. 19.00\nZapraszamy także do odwiedzenia sali pamięci poświęconej Bł. Ks. Piotrowi Dańkowskiemu, która znajduje się w Domu Parafialnym przy ul Jana Pawła II 4\nDz. 2,42-47; 1P. 1,3-9; J. 20,19-31\nWieczór Niedzieli Zmartwychwstania. Dwaj uczniowie - Piotr i Jan - widzieli już pusty grób Jezusa. Niewiasty ogłaszają radosną wieść, że Jezus powstał z martwych. Tak już wiele przemawia za tym, że Ukrzyżowany żyje. Kiedy Apostołowie opowiadają te wszystkie wydarzenia, a Tomaszem miotają poważne wątpliwości - czy aby to wszystko jest prawdą, Jezus nagle staje pośrodku i pozdrawia ich słowami: „Pokój wam!”(...) Weźmijcie Ducha Świętego! Którym grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.”\nZmartwychwstały Chrystus przynosi Apostołom, a przez nich całemu światu, dar Miłosierdzia Bożego, który może być realizowany w Sakramencie Pokuty. Całe dotychczasowe nauczanie i dzieło zbawcze Chrystusa było objawianiem tej szczególnie pożądanej cechy Boga – Miłosierdzia. Teraz, od Niedzieli Zmartwychwstania, Miłosierdzie Boże dzięki sakramentalnej posłudze szeroko rozlewa się w sercach ludzkich uwalnianych z grzechów. Jezus poprzez Sakrament Pokuty niszczy dzieło szatańskie i uwalnia grzesznika z wewnętrznych niepokojów i udręk. Zadanie to Jezus niestrudzenie pełni w swym Kościele i pełnić będzie do końca świata, posługując się kapłanami, szafarzami Bożych tajemnic.\nDzisiejsza, druga niedziela Wielkanocy - jest już od wielu lat świętem Miłosierdzia Bożego. Takie było, według świętej Faustyny, życzenie Chrystusa. Dzisiejszym świętem trzeba przypomnieć udręczonemu światu, że Chrystus jest Miłosierny. Nie wolno popadać w rozpacz pod ciężarem grzechów i udręk tego świata. Chrystus, który pokonał śmierć, jest silniejszy od tego, co niepokoi serca ludzkie i całe narody.\nMamy stawać się pomocnikami Chrystusa w Jego dziele Miłosierdzia. Swoją postawą trzeba Miłosierdzie realizować, a modlitwą wypraszać je „dla nas i całego świata”.\n3. NIEDZIELA WIELKANOCNA – 14 KWIETNIA 2002 R.\nDz. 2,14.22-23; 1P. 1,17-21; Łk. 24,13-35\nChrystus wędrujący z uczniami do Emaus jest objawieniem prawdy, że to, co dla ludzi bywa klęską, dla Boga może być drogą do największego zwycięstwa. Bóg ukazał w swoim Synu, że z miłością przyjęte cierpienie, odrzucenie, samotność i śmierć - jest drogą do wiecznego triumfu.\nAkceptacja i zrozumienie takiego sposobu Bożego działania wymaga od nas wielkiej wiary. Ten brak wiary zarzuca Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii dwom rozgoryczonym uczniom: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy”.\nNad każdym z nas ciąży cień Krzyża. Żywimy nieraz złudzenia, że od niego uciekniemy. I właśnie wtedy, w czasie tych licznych ludzkich ucieczek od ciężarów i cierpień, w chwilach zawodu lub zgorszenia, gdy religijność tradycyjna nie radzi sobie z Krzyżem, niezauważalnie przychodzi Chrystus, aby nas pocieszyć i upomnieć: „o nierozumni” jak nieskorzy jesteście do uwierzenia, że droga do chwały prowadzi przez „cierpienie”. Trzeba naszej cierpliwości, aby z Chrystusem podjąć rozmowę w drodze naszego życia. Ofiarowany dla Chrystusa „czas w drodze" zostaje nagrodzony „pałaniem naszych serc”; gdy zrozumiemy, że to właśnie do nas jest adresowana Ewangelia. Radość nasza może być jeszcze pomnożona, gdy w akcie wiary zasiądziemy z Chrystusem do wspólnego stołu, by – jak tamci dwaj uczniowie – „połamać chleb” . Wtedy, przez moce sakramentalne zostawione w Kościele, możemy na nowo zasmakować w pełnym życiu religijnym, które będzie łączeniem codziennego życia z Ewangelią.\n4. NIEDZIELA WIELKANOCNA – 21 KWIETNIA 2002 R.\nDz. 2,14a.36-41; 1 P. 2,20b-25; J. 10,1-10\nW dzisiejszej Ewangelii Jezus nazywa siebie Dobrym Pasterzem. Ilustrując ten tytuł Syn Boży stosuje plastyczne obrazy: jest „bramą owiec”, „woła swoje owce po imieniu”, „owce postępują za Nim”, kto „wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę”.\nJako chrześcijanie mamy ciągle uświadamiać sobie tę pasterską, opiekuńczą misję Jezusa wobec nas. Czy odkryliśmy i odkrywamy znaczenie i sens tej posługi Chrystusa wobec nas? W biegu życia, w pośpiechu świata można zapomnieć o tym, kto jest „moim Pasterzem”. A bywa, że za pasterza przyjmuje się „złodzieja”.\nPrzed taką sytuacją przestrzega Chrystus: „Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. (...) Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć.”\nDzisiaj nie brakuje fałszywych i złych pasterzy. Są nimi ci, którzy próbują przekonywać, że prawdę, dobro i szczęcie można znaleźć poza owczarnią Chrystusową. Wielu jest takich, którzy zwodzą ludzi fałszywymi obietnicami i radami. Postać tych fałszywych proroków może być rozmaita: od wyrafinowanych reklam, poprzez praktyczny materializm i hedonizm aż po agitatorów i przywódców sekt.\nPotrzeba czujności i roztropności, aby w porę dostrzec czyhające niebezpieczeństwa i pozostać w owczarni Chrystusa.\n5. NIEDZIELA WIELKANOCNA – 28 KWIETNIA 2002 R.\nDz. 6,1-7; 1 P.2,4-9; J. 14,1-12\nSłowa Pana Jezusa o „domu Ojca”, w którym Jezus ma nam przygotować miejsce, są pełne prostoty i ciepła. Wszystkim strudzonym, znękanym i zaniepokojonym Jezus zapowiada miejsce w niebie. Trzeba tylko wierzyć. Pan Jezus w dzisiejszym fragmencie kilkakrotnie wzywa nas do wiary w Niego. Z kolei św. Piotr Apostoł w dzisiejszej lekcji zapowiada: „Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony”.\nZmartwychwstanie Jezusa, które nieustannie w Kościele celebrujemy w okresie Wielkanocy i w każdą niedzielę jest uwiarygodnieniem tej Jego zapowiedzi. Boski Zbawca chce, abyśmy Go przyjmowali z całym Jego Orędziem. Wyznanie złożone wobec Apostołów: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem” - stanowi skrót Jego zbawczej misji.\nJezus jako „droga” pokazuje nam, że koleje Jego życia od poczęcia po śmierć i zmartwychwstanie oraz wieczność - mogą stać się w pełni i naszym udziałem.\nJezus jako „prawda” objawia nam prawdę o Bogu i naszym zbawieniu. Przypomniał tę swoją misję wyznając przed Piłatem: „Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie”\nZ kolei „życie” będące w Jezusie - jest źródłem i sensem naszego życia. Bóg to ludzkie życie czyni bogatym i głębokim, wykraczającym poza nasze ziemskie i zmysłowe wyobrażenia.\nZagadnienia życia duchowego\nJezus Chrystus - Kim jest? – cz. III\nKim On właściwie jest, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne(Mk. 4,41b)\nZapraszam do dalszego poszukiwania odpowiedzi na postawione w tytule pytanie. Dziś kolejne fragmenty zapowiedzi mesjańskich Starego Testamentu. Jak poprzednio zachęcam do powolnego zagłębiania się w te treści. Najpierw należy przeczytać podany fragment(tylko jeden w ciągu dnia), samemu przeprowadzić refleksję, a potem posłużyć się podanym komentarzem. Warto także przed spotkaniem ze Słowem Bożym wezwać Ducha Świętego, aby nam tłumaczył, pomógł zrozumieć, co mówi To Słowo do nas.\nZakończyliśmy poprzednie rozważania na tajemnicy cierpienia Mesjasza za nasze grzechy. W wielu tekstach odkrywaliśmy zapewnienie, że za wypełnienie woli Boga, za dobrowolne przyjęcie cierpienia czeka Sługę Jahwe wielka nagroda - królowanie z Bogiem. Przyglądniemy się zatem nagrodzie, jaką otrzymał Mesjasz.\nDn 7,9-14 – Pierwsza część wskazanego fragmentu ukazuje chwałę Boga, zawiera wiele symbolicznych określeń, które pozwalają zrozumieć, jaki jest Bóg. Postawiono trony - liczba mnoga tego sformułowania sugeruje, że istnieje jeszcze Ktoś, kto zajmie drugi tron. Przedwieczny zasiadający na tronie - to Bóg, Władca, Pan. Biel szaty Jego porównana do śniegu - to oznaka czystości. Włosy białe jak wełna - to cnota mądrości. Ogień wyraża miłość, a zatem tron z płomieni pozwala zrozumieć, że Jego Królestwo jest Królestwem Miłości i to tym bardziej, że cechą charakterystyczną miłości jest dzielić się, ofiarować drugiemu, a tu strumień ognia wypływa od Niego, czyli od Boga. On jest Miłością. Jest On także Sędzią, ale sądzi zespół, Sąd – a nie On sam.\nDruga część tekstu, tj. wersety 13 – 14 przenoszą nasze spojrzenie z Przedwiecznego na Przybywającego. Obłok w ujęciu biblijnym zawsze oznaczał obecność Boga. Pojawił się on np. gdy Mojżesz rozmawiał z Bogiem na Górze Synaj, a także w Namiocie Spotkania. Ten, który nadchodzi, jest zatem Bogiem. Nazwany jest jednak Synem Człowieczym, co pozwala odkryć, że jest także Człowiekiem. W Starym Testamencie Bóg zwracał się tym określeniem do proroka Ezechiela, przez co podkreślał zarówno człowieczeństwo proroka jak i doskonałe wypełnianie przez niego Woli Bożej. Warto zauważyć, że z jednej strony Syn Człowieczy sam podchodzi do Przedwiecznego, ale w ostatniej fazie swej wędrówki jest wprowadzany. Celem tego spotkania jest przekazanie władzy przez Przedwiecznego. Widzimy zatem Chrystusa, który będąc Bogiem stał się Człowiekiem i doskonale wypełnił swą misję w posłuszeństwie Bogu. Mimo śmierci żyje, Zmartwychwstał i otrzymuje obiecaną nagrodę. Jest w niebie – wstąpił do nieba. Co jest nagrodą? Panowanie, chwała i władza królewska w jedności z Tym, który już zasiadł na jednym z przygotowanych tronów(por. Ps. 110 po niżej). Poddanymi będą wszyscy istniejący: całe narody, wszyscy ludzie i języki. Jego panowanie i królestwo jest wieczne i nigdy nie przeminie ani nie ulegnie zagładzie.\nPs. 110 – Jest to bardzo trudny do interpretacji psalm. Podmiotem jest w nim Bóg mówiący do Pana – Chrystusa. Mesjasz zaproszony został do zajęcia miejsca po prawej stronie Boga. Oznacza to, że jest Mu równy, posiada taką samą władzę i odbiera taką samą chwałę. Działającym jest Bóg, który chce wrogów poskromić, będą oni podnóżkiem stóp Mesjasza, czyli będą Jego sługami i będą Mu posłuszni. Jego władza będzie się rozciągać na nowy Syjon - czyli raj, wieczność. Bóg to wszystko przewidział, zaplanował i wiedział, że od momentu, gdy Chrystus został zrodzony przez Niego (jest Ojcem Chrystusa), czyli podjął misję zbawienia świata, będzie królował. W 4-tym wersecie psalmu ukazuje Chrystusa Kapłana. Cechą charakterystyczną kapłana jest składać ofiary Bogu. Jezus złożył sam z siebie najwspanialszą ofiarę Bogu, bo dała ona możliwość zbawienia wszystkim ludziom. Jest On kapłanem na wieki. Nie tylko raz złożył ofiarę, ale nieustannie ją składa. Wzorem kapłaństwa jest Melchizedek, biblijna postać z Ks. Rodzaju (zobacz 14,17-20) rozumiana jako typ(zapowiedź) Mesjasza. Był on pogańskim Królem Szalemu wyznającym wiarę w Boga Najwyższego, Stwórcę nieba i ziemi. Złożył w darze Abrahamowi chleb i wino(zapowiedź Eucharystii) jako ofiarę dziękczynną za zwycięstwo i oswobodzenie z zagrażającego niebezpieczeństwa niewoli.\nWersety 5-6 informują o zadaniach Mesjasza. Miał On pokonać wrogów Boga i dokonać sądu. „Podniesiona głowa” oznacza zwycięstwo. Siły będzie czerpał ze strumienia, którego źródłem jest sam Bóg – Zdrój Wody Żywej.\nMesjasz jest Bogiem – Królem, Kapłanem, Sędzią.\nJl. 3,1-5 U proroka Joela odnajdujemy zapowiedź wylania Ducha Bożego na wszystkich ludzi, niezależnie od ich wieku i stanu. Można w tym widzieć zapowiedź zesłania Ducha Świętego – czyli czas Kościoła po Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu Jezusa. Obecność Ducha Świętego zaznaczy się proroctwami, snami i objawieniami prywatnymi.\nWiemy jednak, że i zły duch – Szatan też ma możliwość działać w ten sam sposób dlatego Kościół jest bardzo ostrożny w osądzaniu, tego co jest Boże - a co nie i kieruje się zasadą ewangeliczną: Po owocach ich poznacie. Niemniej jednak ostatnim ze znaków działania Bożego Ducha jest Św. Siostra Faustyna i dzieło Bożego Miłosierdzia. Nie jest nim natomiast słynna, ale nie potwierdzona, a nawet zakazana przez kościół do pielgrzymkowego nawiedzania Oława i rzekome cuda tam się dokonujące.\nKończąc to spotkanie zwróćmy uwagę na przyszłość - tę naszą, w której Jezus, nasz Zbawiciel, prawdziwie zostanie przez nas poznany jako Król Wieków i Pan całego wszechświata oraz Sędzia. Podaję kilka tekstów zapowiadających i charakteryzujących Dzień Pański – dzień końca świata (Paruzja): Jl. 1,15n; So. 1,14-18; Iż. 13,9.13. Wiemy, że nastąpi on niespodziewanie i dlatego należy go oczekiwać i być zawsze gotowym na spotkanie z Bogiem. Należałoby może przejąć się tym, co Bóg mówi o ostatnich dniach istnienia tego świata i człowieka, by zmienić i doskonalić swe życie na wzór posłuszeństwa Jezusa Bogu Ojcu, a to wszystko po to, aby królować z Jezusem na wieki.\nMam nadzieję, że po lekturze tekstów mesjańskich lepiej będziemy rozumieć Prawdę o Bogu, który nas zbawił, bo poznanie pozwala zaufać, zaś zaufanie pozwala pokochać.\nWszystkim, którym to pisane słowo pomaga w wierze, życzę, by spotkanie ze Zmartwychwstałym Chrystusem było głębszym Jego poznaniem, owocowało pełniejszym zaufaniem i trwało niezachwianą miłością. Życzę zakochania się w Słowie Bożym i życia Nim tak, by każdy nasz problem był rozwiązywany poprzez Słowo Boże. Niech Ono stanie się normą życia każdego chrześcijanina w trzecim tysiącleciu chrześcijaństwa.\nJezus Chrystus Zmartwychwstał. Alleluja. Żyje i Króluje na wieki. Alleluja.\n„Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz z podpisem Jezu ufam Tobie...Obiecuję, że dusza, która będzie czcić ten obraz nie zginie. Obiecuję także już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie w godzinę śmierci Ja sam bronić będę jako swojej chwały”.\nSłowa te skierował Pan Jezus do siostry Faustyny Kowalskiej, która w dzienniczku pod datą 22.II.1931 r. tak napisała: „Wieczorem, kiedy byłam w celi ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi biały”. Siostra Faustyna posłuszna nakazowi Chrystusa mimo przeciwności doprowadza do namalowania przez artystę obrazu przedstawiającego postać Jezusa widzianego owego pamiętnego wieczoru. Widząc jednak dzieło ukończone, jest niezadowolona, gdyż Chrystus widziany przez nią był o wiele piękniejszy, od tego namalowanego przez artystę. Pełna obaw w czasie modlitwy przed Najświętszym Sakramentem słyszy słowa:” Nie w piękności farby, ani pędzla jest wielkość obrazu, ale w łasce Mojej”\nWpatrując się w obraz Chrystusa Miłosiernego możemy zauważyć, że w odróżnieniu do innych obrazów, których centrum stanowi twarz Pana Jezusa, najważniejszym miejscem, czymś, co przykuwa nasz wzrok jest serce Pana Jezusa, z którego wypływają zdroje łask. Klękając przed obrazem Pana Jezusa Miłosiernego modlimy się nie do obrazu ,ale przed obrazem. Wiarą otwieramy się przed tym, Kogo ten obraz przedstawia, a którego nie widzą nasze oczy cielesne. Zauważmy, że przed naszymi oczami cielesnymi ukryte jest serce, które stanowi centrum obrazu. Musimy je zobaczyć oczami wiary.\nPromienie wychodzące z Serca Jezusowego zwracają się ku modlącemu się człowiekowi, chcąc objąć cały świat. Po wtóre mają jakby cudowną moc przyciągania do Serca Jezusowego, abyśmy mogli się z nim zjednoczyć. Blady promień, jak pisze siostra Faustyna oznacza wodę, która usprawiedliwi dusze, czerwony oznacza krew będącą życiem dusz.. Zauważmy, że krew wypływająca z Serca Pana Jezusa wiszącego na krzyżu powiązana jest nie tyle ze zmazywaniem grzechów, ale życiem. Krew przekazuje życie. Jezus jest Bogiem, Jego krew jest krwią Boga. On chce nam udzielić swojej krwi, znaczy życia Bożego. Chce, abyśmy żyli Jego życiem, abyśmy się w Niego przemieniali. Zauważmy, że promieni tych jest wiele. Docierają wszędzie tam, gdzie tylko ludzkie serca są gotowe otworzyć się i przyjąć światło.\nŹródłem przebóstwiającej miłości Jezusa do człowieka jest Jego męka. Pamiętamy, że w czasie męki, zostało otwarte w sercu Jezusa niewyczerpane „źródło wody”, która usprawiedliwia i Krwi, którą Jezus chce wlać w nasze duchowe organizmy. Oczywiście jeżeli otworzymy się na Jego miłosierdzie.\nWarunkiem, aby dostąpić błogosławionego działania boskich promieni z naszej strony jest ufność i otwarcie. Widzimy pod obrazem wypisane słowa: „Jezu ufam Tobie”. Słów tych nie można traktować jako tylko dopełnienie całości obrazu. Mamy przychodzić i czerpać z łask miłosierdzia, ufni w obietnice dane przez Chrystusa. Tej ufności dodaje nam prawa ręka Pana Jezusa wzniesiona do błogosławieństwa. Cała postać Chrystusa przedstawiona jest w ruchu, jakby szła, zapraszając albo ośmielając nas do pełniejszego oddania się miłosierdziu Bożemu, byśmy mogli powtórzyć za psalmistą: „O Najmiłosierniejszy Jezu, Twoja dobroć jest nieskończona, a skarby łask nieprzebrane. Ufam bezgranicznie Twojemu Miłosierdziu, które jest ponad wszystkie dzieła Twoje” (Ps 144, 9).\nModlitwa za Ojczyznę Sługi Bożego Ks. M. Sopoćko:\nMiłosierdzie Boże, niezgłębione przez żaden umysł ludzki czy anielski - ufam Tobie.\nMiłosierdzie Boże, w ustanowieniu Kościoła świętego - ufam Tobie.\nMiłosierdzie Boże, koronuje wszystko co jest i co istnieć będzie - ufam Tobie.\nMiłosierdzie Boże, [w którym] wszyscy jesteśmy zanurzeni - ufam Tobie.\nMiłosierdzie Boże, słodkie ukojenie dla dusz udręczonych - ufam Tobie.\nMiłosierdzie Boże, jedyna nadziejo dusz zrozpaczonych - ufam Tobie.\nMiłosierdzie Boże, serc odpocznienie, pokoju pośród trwogi - ufam Tobie.\nO Boże wiekuisty, w którym miłosierdzie jest niezgłębione, a litości skarb jest nieprzebrany, wejrzyj na nas łaskawie i pomnóż w nas miłosierdzie swoje, abyśmy w chwilach ciężkich nie rozpaczali ani upadali na duchu, ale z wielką ufnością poddali się woli Twojej świętej, która jest miłością i miłosierdziem samym (Dz. 950).\nGODNOŚĆ SAKRAMENTU BIERZMOWANIA\nOchrzczeni przechodzą dalszy etap chrześcijańskiego wtajemniczenia przez sakrament bierzmowania. W nim otrzymują Ducha Świętego, który w dzień Pięćdziesiątnicy został zesłany przez Pana na Apostołów. Przez dar Ducha Świętego wierni zostają bardziej upodobnieni do Chrystusa i umocnieni, aby składali Mu świadectwo i budowali Jego Ciało w wierze i miłości. Ich dusze otrzymują niezniszczalny charakter, czyli znamię Pańskie, tak że nie można powtarzać sakramentu bierzmowania.\nPrzygotowanie ochrzczonych do przyjęcia sakramentu bierzmowania należy przede wszystkim do Ludu Bożego. Natomiast duszpasterze powinni troszczyć się, aby wszyscy ochrzczeni otrzymali pełne wtajemniczenie chrześcijańskie i zostali starannie przygotowani do bierzmowania.\nDorosłym katechumenom, którzy bezpośrednio po chrzcie mają przyjąć bierzmowanie, pomaga społeczność chrześcijańska, a przede wszystkim otrzymują oni przygotowanie w czasie katechumenatu, w czym współdziałają katecheci, rodzice chrzestni i członkowie miejscowego Kościoła przez katechezę i wspólne obrzędy. Sposób odbywania katechumenatu należy odpowiednio dostosować do przygotowania tych chrześcijan, którzy zostali ochrzczeni w dzieciństwie, a dopiero w wieku dojrzałym przystępują do bierzmowania.\nObowiązkiem chrześcijańskich rodziców jest troska o przygotowanie dzieci do życia sakramentalnego przez formowanie w nich ducha wiary i stopniowe jego umacnianie oraz przez bezpośrednie przygotowanie do owocnego przyjęcia sakramentów bierzmowania i Eucharystii, w czym korzystają z pomocy tych instytucji, które zajmują się katechizacją. Ta rola rodziców zaznacza się także przez ich czynny udziałów obrzędach sakramentów.\nNależy dbać o to, aby obrzędy miały charakter świąteczny i uroczysty ze względu na ich znaczenie dla Kościoła miejscowego. Osiąga się to przede wszystkim przez wspólny udział wszystkich kandydatów w obrzędach. Na tę uroczystość należy zaprosić cały Lud Boży, którego przedstawicielami są rodziny bierzmowanych i członkowie miejscowej wspólnoty. Lud Boży powinien ukazać swoją wiarę przez owoce, jakie zdziałał w nim Duch Święty.\nPoszczególnym bierzmowanym zwykle towarzyszy świadek, który przygotowuje ich do przyjęcia sakramentu, przedstawia szafarzowi bierzmowania do namaszczenia krzyżmem, a potem pomaga w wiernym wypełnianiu przyrzeczeń złożonych na chrzcie, zgodnie z natchnieniami Ducha Świętego, którego otrzymali.\nZe względu na współczesne warunki pastoralne wypada, aby chrzestny, jeżeli może być obecny, był także świadkiem bierzmowania. W ten sposób jaśniej zaznacza się związek między chrztem a bierzmowaniem, a funkcje i obowiązki chrzestnego mogą być spełnione w sposób bardziej skuteczny. Nie wyklucza się jednak możliwości wybrania osobnego świadka bierzmowania. Także rodzice mogą osobiście przedstawiać swoje dzieci do bierzmowania.\na) był wystarczająco dojrzały do spełniania tego zadania,\nb) należał do Kościoła katolickiego i przyjął trzy sakramenty wtajemniczenia: chrzest, bierzmowanie i Eucharystię,\nWłaściwym szafarzem sakramentu bierzmowania jest biskup. Zwykle on sam udziela tego sakramentu, aby wyraźniej występował jego związek z pierwszym zstąpieniem Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy to Apostołowie napełnieni Duchem Świętym sami przekazywali Go wiernym przez włożenie rąk. Otrzymanie Ducha Świętego przez posługę biskupa wskazuje również na ściślejszą więź, jaka łączy bierzmowanych z Kościołem, oraz na otrzymane polecenie dawania Chrystusowi świadectwa wśród ludzi.\nOprócz biskupa z samego prawa mają władzę bierzmowania:\na) administrator apostolski, który nie jest biskupem, prałat i opat udzielny, wikariusz i prefekt apostolski, wikariusz kapitulny w granicach swojego terytorium i w czasie trwania urzędu,\nb) kapłan, który na mocy prawowitego upoważnienia chrzci dorosłego albo dziecko w wieku nauczania katechizmu, lub przyjmuje do pełnej jedności z Kościołem dorosłego już ważnie ochrzczonego,\nc) w niebezpieczeństwie śmierci, gdy nie można bez wielkiej niedogodności wezwać biskupa albo gdy ma on prawną przeszkodę, mogą bierzmować następujący kapłani: proboszczowie i wikariusze parafialni, a w ich nieobecności ich wikariusze współpracownicy; wikariusze zarządcy; wikariusze zastępcy i wikariusze pomocnicy. W razie nieobecności wszystkich wymienionych, każdy kapłan wolny od cenzur i kar kanonicznych.\nW wypadku, gdy jest to rzeczywiście konieczne z powodu wielkiej liczby kandydatów do bierzmowania, szafarz bierzmowania może zaprosić do pomocy w udzielaniu sakramentu kapłanów, którzy albo pełnią specjalny urząd lub zadanie w diecezji, a mianowicie: wikariusza generalnego, wikariusza lub delegata biskupiego, wikariusza regionalnego, lub na podstawie decyzji biskupa są zrównani z nimi w urzędzie, b) albo są proboszczami miejscowości, w których udziela się bierzmowania, proboszczami miejscowości, do których należą kandydaci do bierzmowania, lub kapłanami, którzy włożyli specjalny trud w katechetyczne przygotowanie kandydatów do bierzmowania.\nSakramentu bierzmowania udziela się przez namaszczenie krzyżmem na czole, którego dokonuje się wkładając rękę na głowę i przez słowa: ,,Przyjmij znamię Daru Ducha Świętego".\nCały obrzęd ma podwójne znaczenie. Włożenie rąk na przystępujących do bierzmowania, wykonane przez biskupa i kapłanów koncelebrujących, wyraża biblijny gest, przez który wzywa się daru Ducha Świętego, w sposób doskonale dostosowany do zrozumienia ludu chrześcijańskiego. Namaszczenie krzyżmem i słowa, jakie mu towarzyszą, wyrażają skutki daru Ducha Świętego. Przez namaszczenie wonnym olejem ręką biskupa ochrzczony otrzymuje niezniszczalny charakter, znamię Pańskie, razem z darem Ducha Świętego, który doskonalej upodabnia go do Chrystusa i udziela mu łaski rozszerzania wśród ludzi Dobrej Nowiny o Chrystusie.\nBierzmowanie na przestrzeni wieków\nSakrament bierzmowania miał różne nazwy. W kościele zachodnim najbardziej rozpowszechniła się nazwa confirmatio od czasownika confirmare, firmare co znaczy umacniać, wzmacniać. Tak również rozumieli i nazwali ten sakrament ojcowie greccy używając wyrazu bebaiosis, co znaczy umocnienie.\nBierzmowanie jest umocnieniem chrztu, czyli umocnieniem łaski, którą otrzymaliśmy w chrzcie. Dopełnia chrzest i dlatego przy wyliczaniu sakramentów świętych, bierzmowanie zajmuje drugie miejsce. Według Nowego Testamentu owocami sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej są dary Ducha Świętego (Dz 2, 38). Pan Jezus obiecał apostołom, że po odejściu do Ojca ześle Ducha Świętego. Dzieje Apostolskie opisują pierwsze wypełnienie się tej obietnicy w dniu Zielonych Świąt. Autor natchniony opisuje też praktykę apostołów, którzy przez modlitwę i włożenie rąk na ochrzczonych, udzielali darów Ducha Świętego (Dz 8, 14-17; 19, 1-7).\nPierwotnie na obrzędy sakramentu bierzmowania składały się: modlitwa o przyjście Ducha Świętego i włożenie rąk. U Tertiliana i Cypriana liturgia bierzmowania składała się z trzech elementów: modlitwy, włożenia rąk i znaku krzyża na czole. Hipolit Rzymski mówi jeszcze o czwartym elemencie – o namaszczeniu krzyżmem świętym. W sakramentarzu Gelazego nałożenie rąk i namaszczenie czoła olejem krzyżma stanowią jeszcze dwie odrębne czynności, które nieco później połączono w jedną czynność obrzędową. Na przełomie X i XI wieku w niektórych regionach można było spotkać się z uderzeniem w policzek, co zaczerpnięto ze zwyczajów rycerskich, gdy młodego kandydata uroczyście przyjmowano w swoje szeregi.\nPierwszymi szafarzami sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej byli apostołowie, a później ich następcy. Od IV wieku wytworzyła się odrębna praktyka w Kościele wschodnim i zachodnim.\nWschód pielęgnował starą tradycję – najczęściej bierzmowania udzielał razem z sakramentem chrztu świętego, co od IX wieku stało się ogólną praktyką trwającą do dnia dzisiejszego. Zachowało się tam też pierwotne prawo biskupa do bierzmowania przez to, że poświęca myron służący do udzielania tego sakramentu. W kościele zachodnim biskupi sami udzielali tego sakramentu. Dalsza różnica polegała na tym, że na Wschodzie obrzęd włożenia rąk już wcześniej został zepchnięty na dalszy plan przez namaszczenie.\nW obrządku zachodnim zaś włożenie rąk i namaszczenie stanowią jedną czynność obrzędową. W Kościele wschodnim po dzień dzisiejszy sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego zawsze były i są złączone razem. U katolików obrządku rzymskiego bierzmowanie odłączono od sakramentu chrztu i zastrzeżono biskupowi.\nOpracował Ks. Jan Przybocki\nW naszej Parafii Sakramentu Bierzmowania w tym roku udzieli Ks. Kardynał Franciszek Macharski 17 kwietnia o godzinie 17.00.\nWszystkim kandydatom oraz ich rodzicom życzymy, by ten Sakrament umocnił ich do pogłębienia wiary i życia według jej zasad.\n„ NA WAS ZAWSZE MOŻNA LICZYĆ!”\n(Jan Paweł II Zakopane 1997)\n„Bóg znaczy wszystko – albo nie znaczy nic”\nDom Polski im. Jana Pawła II w Rzymie w dniach od 25.02 – do 02.03.2002 r. otwarł swe gościnne podwoje dla uczestników V Światowych Rekolekcji Podhalańskich. Przybyli polscy górale spod Tatr, z Pienin, z Żywiecczyzny, ale także i ci, których los rozrzucił po całej Polsce i świecie. Spotkali się w Rzymie Podhalanie spod Giewontu, Trzech Koron, spod Babiej i Baraniej Góry z tymi, którzy przybyli ze Stanów Zjednoczonych, Kanady, Austrii, Niemiec i innych krajów. Było nas w Wiecznym Mieście dużo, ale tworzyliśmy wspaniałą, solidarną duchowo grupę, mimo iż około 70% uczestników brało po raz pierwszy udział w rzymskich rekolekcjach. Przekrój wiekowy i zawodowy tej podhalańskiej zbiorowości był bardzo urozmaicony. Były wśród nas małe dzieci, młodzież szkolna, studenci, ludzie pracujący i osoby starsze. Sporą liczbę stanowili przedstawiciele lokalnych samorządów: wójtowie naszych gmin, radni, członkowie Zarządu Związku Podhalan itp. – ale wszyscy stanowiliśmy „jedno” pod czujnym okiem 9 kapłanów wywodzących się z gór lub pracujących wśród górali. Trudno wymieniać nazwiska ich wszystkich, ale Ks. Wł. Zązel, Ks. Tadeusz Juchas i O. Leon Knabit – w sposób szczególny czuwali cały czas nad naszą duchową formacją.\nPielgrzymowanie rozpoczęliśmy Mszą św. W Ludźmierzu u stóp Gaździny Podhalańskiej. Prosiliśmy Ją o opiekę nad nami i naszymi bliskimi. Przez całą drogę do Rzymu w obu autokarach trwała wyjątkowo modlitewna atmosfera wprowadzania w temat tegorocznych Rekolekcji Podhalańskich. Był to czas na wspólną prezentację i prawdziwy „humor spod Giewontu”. Gwara góralska królowała w modlitwach, rozważaniach, w pieśniach, opowieściach oraz w przyjacielskich rozmowach.\nZanim dotarliśmy do Rzymu, pokłoniliśmy się Biedaczynie z Asyżu. W odrestaurowanej po trzęsieniu ziemi Bazylice uczestniczyliśmy we Mszy św. i prosili św. Franciszka o radosną wiarę oraz dar miłości Boga i bliźniego, wszak główna tematyka V Światowych Rekolekcji Podhalańskich skupiała się na przykładzie Chrystusa – dobrego Samarytanina.\nProgram V Światowych Rekolekcji Podhalańskich był bardzo urozmaicony i bogaty w duchowe treści. Dane nam było wysłuchać kilku wykładów.\nProf. Stanisława Grygiela: „Tylko bliźni wejdą do Królestwa Bożego”\nO. Leona Knabita – „Miłosierdziem zobowiązani”.\nRedaktor Ludmiły Grygiel: „Czego uczy nas św. Katarzyna dzisiaj”.\nWszystkich wykładów słuchaliśmy z zapartym tchem. Przybliżały nam i tłumaczyły Słowo Boże, tak bardzo spójne i zawsze potrzebne, zwłaszcza dziś.\nProfesor Stanisław Grygiel fundamentem swoich rozważań uczynił przypowieść „O miłosiernym Samarytaninie”.\nW sposób wnikliwy i niezmiernie przekonywujący wytłumaczył istotę słowa >miłosierny. >Miłosierdzie< to po prostu „dawanie serca biednemu”, a zwłaszcza ubogiemu w swoim wnętrzu. Dawanie miłości, obejmowanie miłością drugiej osoby – jest miłosierdziem i wolnością. Profesor Grygiel przypomniał, że duchowe życie człowieka polega na miłości i wolności – one są sensem życia i największym DAREM, który połączony z PRAWDĄ stanowi tożsamość człowieka i wytycza drogę do Boga. Jeśli nas cokolwiek na tej drodze zatrzymuje, to znaczy, że brakuje nam miłości, że cierpimy na duchowy paraliż.\nPrzykładem są uczniowie zmierzający do Emaus – ich oczy zostały „zatrzymane”, bo nie byli miłością ani wolnością.\nNauczanie Jezusa nie miało nic z uczoności, bo nie w niej leży sens świata. Nauczanie Jezusa emanowało mocą miłości, która pomagała i pomaga nawracać się ludziom – nawiązywać dialog z Bogiem, prosić Go o DAR miłości i wolności, o piękno. Jezus przy studni prosił Samarytankę o kubek wody, za który obdarzył ją „wodą żywą” i uczynił apostołką.\nPrzypowieść ta unaocznia, że miłość polega na miłowaniu Boga, bliźniego i siebie – całym sobą. Trzeba sobie uświadomić – KTO JEST MOIM BLIŹNIM.\nBLIŹNI – są też wśród nieprzyjaciół, o czym przekonuje przypowieść ”O miłosiernym Samarytaninie”.\nKażdy z nas jest w sytuacji owego człowieka napadniętego przez zbójców. Każdy jest napadnięty przez zło i w naszej codzienności przechodzimy nieustannie obok „napadniętych”. Tak ważne jest dosłyszenie i zareagowanie na wołanie: POMÓŻ MI. Jest ono dowodem, że nie wszystko zostało zniszczone, że pozostało PRAGNIENIE życia prawdą.\nKapłan i lewita nie byli zdolni do współcierpienia z rannym. Zabrakło im wolności i miłości, które posiadał Samarytanin. On wzruszył się cierpieniem napadniętego i zmienił SIEBIE odpowiedzią: JESTEM – na usłyszane wołanie o ratunek. Samarytanin umiał CZUWAĆ, bo w jego podróżnej torbie znalazły się: wino, olej i bandaże, ale najważniejsze, że w jego sercu było MIŁOSIERDZIE. W języku hebrajskim słowo SAMARYTANIN – znaczy STRÓŻ, można zatem nazwać Samarytanina „czuwającym miłosierdziem”.\nW swoim wykładzie prof. Stanisław Grygiel przypomniał, że Chrystus nie nakazuje szukać bliźnich, ale STAWAĆ się BLIŹNIM, gdyż Pismo św. mówi: „Kochaj bliźniego swego – jak siebie samego”. Do osiągnięcia sensu życia potrzebny jest drugi człowiek, jego obecność. OSOBA jest szczęściem OSOBY – „Tylko bliźni wchodzą do Królestwa Niebieskiego”. Trzeba nam zatem czujnie nasłuchiwać, być Samarytaninem i nosić „oliwę, wino i bandaże”. Jesteśmy zobowiązani, by „jedni drugich brzemiona nosić”.\nWykład ukazał głębię i bogactwo Słowa Bożego. Ileż razy słyszeliśmy przypowieść „O miłosiernym Samarytaninie”, ale dzięki rekolekcyjnym spotkaniom powoli odkrywaliśmy jej główne przesłanie i sens. Przypowieść ukazuje akt stworzenia człowieka codziennego, żyjącego Bogiem. Chrystus uczynił się bliźnim człowieka, stał się naszym Samarytaninem. Czynić się bliźnim – to „czuwać z Chrystusem i być bliźnim w jego byciu Samarytaninem”. Tam, gdzie ludzie przechodzą obojętnie jak kapłan i lewita, tam rodziny, parafie, gminy i społeczeństwa są marne. W naszych czasach pomiędzy ludzi wkrada się coraz bardziej cień nieprawdy, a kłamstwo nie pozwala dostrzec cierpienia drugiego człowieka. Jesteśmy zobowiązani do modelowania się na obraz i podobieństwo miłosiernego Samarytanina.\n„Być ubogim”, to znaczy przywiązywać się do swojego BYĆ – a nie „mieć”. Wtedy tylko dążymy do szczęścia, który jest „staraniem się”, a nie czymś nabytym raz na zawsze.\nNaszym jedynym drogowskazem jest KRZYŻ – jako szczyt ludzkiej nędzy i równocześnie SZCZYT BOŻEGO MIŁOSIERDZIA. Stawać się bliźnim i łączyć się z bliźnim – to jedyna droga do budowania Królestwa Niebieskiego.\nMiłosierny Samarytanin nie unikał KRZYŻA, którym był drugi, cierpiący człowiek. O. LEON KNABIT – w swoim wykładzie - „Miłosierdziem zobowiązani” - nawiązał do słów Papieża, że JUBILEUSZ się nie kończy, trzeba nam więc nieustannie „wypływać na głębię” – zawsze zaczynając od Jezusa. Jubileusz – to czas WIELKIEGO MIŁOSIERDZIA, którego Krzyż jest największym znakiem. Poprzez Boże Miłosierdzie chrześcijanin idzie ku dobru, ale potrzebna jest modlitwa i działanie. Jeśli chcemy stawać się Samarytanami musimy rozpoznawać Jezusa w każdym człowieku. Uczyć się przebaczać i zdobywać umiejętność potępiania grzechów – a nie człowieka. W swoim nauczaniu Papież nakazał kontemplować cierpiącą twarz Chrystusa w cierpiących ludziach. Trzeba przebaczać i dostrzec piękną PRAWDĘ – ilu ludzi jest dla nas Jubileuszem. Przebaczać i odpuścić – tej najtrudniejszej sztuki uczy Papież – niosąc grzechy całego świata. O. Leon Knabit porównał cierpiącego i przygarbionego Jana Pawła II do Pana Jezusa dźwigającego krzyż na Kalwarię. Natomiast Pani redaktor LUDMIŁA GRYGIEL nakreśliła w swym wykładzie sylwetkę duchową i działalność św. Katarzyny ze Sieny, bo choć żyła ona w XIV wieku, to nadal powinna być dla nas wzorem życiowej postawy. Św. Katarzyna to wielka obrończyni Kościoła i orędowniczka pokoju. Pozostawiła po sobie wizję wspólnotowości i odpowiedzialności świeckich za Kościół. Święta ze Sieny uczy nas dzisiaj obrony godności ludzkiej i przypomina, że człowiek pozbawiony cnót – jest wewnętrznie pusty. U progu XXI wieku szczególnego znaczenia nabierają słowa św. Katarzyny na temat wspólnotowego działania zakorzenionego wokół wartości chrześcijańskich. Uczyła Ona i uczy prawdy, że każdy trud dla Kościoła jest owocny, a heroizm jest wpisany w ludzką naturę.\nTematyka rekolekcyjnych wykładów była bardzo spójna i niezwykle głęboka duchowo. Zmuszała każdego uczestnika do osobistej refleksji nad własną postawą życiową i do stawiania sobie pytania – jakim jestem chrześcijaninem?\nKażdy wykład kończył się wymianą zdań słuchaczy, którzy żywo reagowali na prezentowane treści, zadawali pytania i dzielili się swoimi doświadczeniami.\nRekolekcyjne nauki były przygotowaniem do dyskusji i pracy w 6 grupach nad zadaniami:\nmiłosierny Samarytanin: - w małżeństwie i rodzinie\n- w gminie, mieście i powiecie\n- w parafii i diecezji\n- czy Podhalanie są miłosiernymi Samarytanami?\nKażda grupa dyskutantów składała się z około 20 osób o różnym przekroju wiekowym i zawodowym. Dawało to możliwość szerokiego spojrzenia na problem i wymianę doświadczeń. Ustalone wnioski lider każdej grupy prezentował później na forum ogólnym. Stwierdzono, że postawa miłosiernego Samarytanina potrzebna jest w każdej dziedzinie naszego życia.\nNie można sobie wyobrazić małżeństwa i rodziny bez miłosierdzia we wzajemnych relacjach małżonków i pozostałych członków rodziny. Wszystkie płaszczyzny społecznego życia zależą od efektów wychowawczych i postaw moralnych w rodzinie, w której uczyć się trzeba sztuki kompromisu, wzajemnego szacunku i godności.\nŚrodowisko gminy, miasta i powiatu – dotyczy każdego z nas.\nUrzędnicy - to przecież ludzie, to my. Bezrobocie, alkoholizm, narkomania, ogólna bieda – to problemy, które można wspólnie rozwiązywać, przyjmując postawę miłosiernego Samarytanina. W Każdej miejscowości powinna być „Janina Ochojska”.\nTrudno sobie wyobrazić szkołę bez samarytańskich postaw i uczniów, i nauczycieli. Obecna reforma, jej przebieg, stan finansów państwa przysparzają szkolnictwu wiele problemów. Szkoła każdego szczebla jest miejscem wychowania do wartości, a to wymaga od nauczycieli ogromnej odpowiedzialności za siebie i wychowanków. Bez miłosiernego Samarytanina współczesna szkoła przestałaby pełnić swoją funkcję.\nJakże potrzebne jest miłosierdzie w służbie zdrowia – stwierdzili dyskutanci. Człowiek nie może być tylko „numerkiem”. Lekarza musi interesować i ciało, i duch pacjenta, bo tylko w ten sposób można ocalić podmiotowość chorego. Matkę Teresę z Kalkuty uznano za wzór do naśladowania.\nParafia i diecezja bardzo też potrzebują Samarytan. Poprzez parafię dostrzega się diecezję. Istniejące organizacje w parafii i diecezji mają ludziom pomagać, ale ich działalność zależy od nas. Parafia to nie budynek ale obowiązek każdego z nas. Potrzeba mądrego dialogu, aby parafia i kościół stały się rodziną, a rodzina – parafią i kościołem.\nBardzo odpowiedzialne zadanie spoczęło na grupie mającej ustalić czy Podhalanie są miłosiernymi Samarytanami? Rozważano i porównywano, jak to było dawniej – a jak jest dziś. Pieczołowicie wyliczano dobroczynne akcje Podhalan, ale też nie pominięto zagrożeń, jak: pazerność, znieczulica, brak spotkań i sąsiedzkich odwiedzin, zanik rodzinnych więzi oraz pojawienie się „miłosierdzia marketingowego” dla reklamy.\nStwierdzono uczciwie, że Podhalanie są miłosiernymi Samarytanami – ale nie do końca, nie całym sercem, bo nie wykorzystują każdej okazji dla kształtowania samarytańskich postaw. Trzeba więc starać się o więcej.\nUczestnicy Rekolekcji Podhalańskich w Rzymie pogłębiali swą duchowość przez codzienną wspólną modlitwę: śpiewanie Godzinek, Różaniec, odmawianie Koronki do Miłosierdzia Bożego i uczestnictwo we Mszy św.\nNabożeństwo pokutne, Droga Krzyżowa, Sakrament Pojednania – były szczególnymi momentami rekolekcji.\nPodhalanie mieli to szczęście i zaszczyt, że uczestniczyli we Mszy św. w kaplicy Domu Polskiego. Odprawianej przez abp. Szczepana Wesołego i bp. Stanisława Ryłkę.\nGrupę rekolekcyjną odwiedził też bp Stanisław Dziwisz, Pani Hanna Suchocka ambasador RP przy Watykanie oraz Pani Hanna Gronkiewicz – Walz. Spotkanie to miało bardzo serdeczny, rodzinny charakter. Góralskie stroje, gadki i śpiewy stworzyły niepowtarzalny nastrój.\nSpotkanie z umiłowanym OJCEM ŚWIĘTYM JANEM PAWŁEM II było dla Podhalan szczególnym i najważniejszym wydarzeniem rekolekcyjnym. Każdy marzył o tym, aby widzieć Papieża- Polaka, popatrzeć na Jego pełną dobroci i zatroskania twarz. Marzenia wraz z modlitwą w tej intencji polecaliśmy Matce Bożej. I wysłuchała nas. Uczestniczyliśmy w środowej, Generalnej Audiencji w Auli Pawła VI, a potem... Ojciec Święty spotkał się z nami prywatnie. Mimo zmęczenia wypytywał o nasze życie, żartował i błogosławił. Wszyscy płakaliśmy ze szczęścia i wzruszenia.\nBogu Najwyższemu niech będą wielki dzięki za wszystkie łaski, jakie na nas spłynęły w Stolicy Piotrowej. Czas rekolekcji był wielkim zasiewem dobra w naszych duszach.\nMogliśmy modlić się u Grobu św. Piotra, podziwiać Rzym nocą i chłonąć to, co mówiły do nas wieki o początkach chrześcijaństwa.\nDane nam też było przez jeden, dzień przebywać w Sienie i chodzić śladami św. Katarzyny, napawając oczy pięknem zabytkowego miasta.\nW drodze powrotnej mieliśmy Padwę i możliwość modlitwy u św. Antoniego.\nOpiekunem V Światowych Rekolekcjach Podhalańskich w Rzymie był Ks. Władysław Zarębczan, który wraz z pracownikami Domu Polskiego troszczył się o wszystkie nasze potrzeby. Bóg zapłać im za to.\nOdnowieni, ubogaceni i zobowiązani do wpatrywania się w przykład Chrystusa – miłosiernego Samarytanina – powróciliśmy na Podhale, by u stóp Ludźmierskiej Pani dziękować za dar pielgrzymki i rekolekcji.\n*Przed tysiąc kilkuset laty nikt jeszcze nie słyszał o Polsce, a tym bardziej o Podhalu, ale jak to już poprzednio zostało powiedziane, przypominanie starych i wiekopomnych wydarzeń z dziejów chrześcijańskich na progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa jest aż nadto uzasadnione.\nZapewne wszyscy pamiętamy, że przed 1690-ciu laty (312-313 rok e.Ch.) za panowania cesarza rzymskiego - Konstantyna Wielkiego chrześcijaństwo stało się religią równouprawnioną, a niedługo później panującą. Nie zawsze jednak pamiętamy, że istniał już w tym względzie precedens, zatem...\n* Przed 1700-et laty nastąpiło za sprawą św. Grzegorza Oświeciciela, zwanego Apostołem Armenii, nawrócenie tej starożytnej krainy na wiarę Chrystusową. Król armeński Tiridates III stał się w roku 302e. Ch. pierwszym w dziejach świata władcą chrześcijańskim.\n* Przed 1550-ciu laty, w roku 451 e. Ch., jak zapewne pamiętamy z nauki historii, wojska chrześcijańskie cesarstwa zachodniorzymskiego pod wodzą słynnego Aecjusza, wspomagane przez Wizygotów, Burgundów i Franków - w ogromnej bitwie na Polach Katalauńskich w Galii pokonały Hunów Attyli .Zwycięstwo to ochroniło zachodnie chrześcijaństwo i jego cywilizację przed zagładą ze strony pogańskich koczowniczych barbarzyńców. Historycy francuscy bitwę tę uważają za 6-tą decydującą o losach świata.\n* Również przed 1550- ciu laty, w tym samym 451 roku e.Ch. i w tym samym niemal czasie w cesarstwie wschodniorzymskim w mieście małoazjatyckim Chalcedonie obradował sobór powszechny, który potępił błędnowierstwo tzw. Monofizytów, dotyczące natury Chrystusa. Na soborze tym Armenia nie była reprezentowana, ale zdaje się nie to stało się najważniejszym wydarzeniem. Wiosną właśnie owego 451 - go roku, kilkuset tysięczna armia pogańskiej sasanickiej Persji najechała chrześcijańską Armenię. Sześćdziesiąt tysięcy Ormian stawiło zacięty opór w wielkiej bitwie pod Awarair. Persowie zwyciężyli, ale ich zwycięstwo okazało się „pyrrusowym”. Ponieśli oni tak wielkie straty, że musieli zrezygnować z podboju Armenii. O znaczeniu tej bitwy historycy europejscy na ogół milczą. Przetrwanie wówczas armeńskiego „przedmurza” nie było bez znaczenia dla wschodniego chrześcijaństwa. Osłabione i rozdarte wówczas chrystologicznymi sprawami, przetrwało ono pewnie dzięki heroizmowi Ormian. Z punktu widzenia ekumenicznego jest to przecież wydarzenie wielkie.\nO powyższych faktach jakże często zapominamy lub zgoła o nich nie wiemy. Jest jednakże pewne podobieństwo w obu tych ogromnych bitwach , stoczonych na dwu odległych krańcach naszej cywilizacji w tym samym czasie, to jest na Polach Katalaunskich i pod Awarair w roku 451. Obie mają wymiar jakby wieszczy i apokaliptyczny. Pod tym względem - można je porównać jedynie z mistyczną i może metaforyczną bitwą na Polu Kuruksetra - z indyjskiej Bhagawad - Gity. Dodajmy, że w tamtej bitwie Armeńczyków pod Awarair poległ jako chrześcijański męczennik święty Armeńskiego Kościoła Wardan Manikonian, ojciec świętej Kościoła Gruzińskiego - księżniczki Szuszanik- również męczennicy za wiarę. Postawi ktoś zarzut, że o wydarzeniach z 451 roku dla zachowania okrągłej cyfry jubileuszowej powinniśmy pisać w roku minionym, ale nie bąźdzmy aż tak pedantyczni wobec rocznic wielocyfrowych. Refleksje nie muszą się budzić natychmiast. Zresztą temu opóźnieniu można również nadać pewną - znaczącą wymowę. Wieści o obu bitwach - ze względu na przestrzeń i ówczesne warunki - dotrzeć mogły do Galii i do Armenii najwcześniej po kilku miesiącach.\nNo cóż? Powiemy: ocalenie chrześcijaństwa, triumf, chrześcijański heroizm, męczeństwo i martyrologia. Ale czy z powyższych odległych w czasie i nieco egzotycznych faktów można wydobyć jakieś aktualne przesłanie? Owszem. Można. Choćby takie, byśmy obecnie naśladując Chrystusa i podążając za Ojcem Świętym wolnymi byli od wygórowanego entuzjazmu wobec europejskiej integracji , przesadnego europocentryzmu, bałwochwalczego kultu dla nowoczesności i bezkrytycznego zapatrzenia w tzw. postęp.\nKapliczka pod wezwaniem Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia\n- na Gutach przy moście\nPanu Bogu na chwałę tę kapliczkę( na własny koszt) wybudował w roku 1891 mieszkaniec osiedla Guty Jan Gut "Rejusin" z żoną Agnieszką (z domu Sawicka). Do tej pory żyje wnuczka p. Jana Guta "Rejusina", budowniczego kapliczki. Przekazała mi ona następującą informację: „Na tym placu mój dziadek - Jan Gut "Rejusin" - pozwolił złożyć budulec (płazy), który przeleżał l5 lat, ponieważ jego właścicielowi -Janowi Gutowi, przydomek "Szewc" chodziło o to, by ten plac po prostu „zasiedzieć.” Odbyła się rozprawa w Wiedniu i trwała 8 lat. W załatwieniu sprawy pomagał hrabia Władysław Zamoyski. Ogłoszenie wyroku odbyło się w Krakowie. Sędzia powiedział wówczas do stron, że trudno wodę mierzyć w koszu”.\nDziałka zastała więc przyznana prawowitemu właścicielowi. Żona p. Jana Guta "Rejusina" postanowiła na tę pamiątkę wybudować dzisiejszą kapliczkę. Wzniósł ja Gut "Kominek" z Harendy. Figurę znajdującą się wewnątrz kapliczki sprowadził z Wiednia Ks.. Proboszcz Kaszelewski do nowego kościoła w Zakopanem na Krupówkach, ale figura okazała się za mała do ołtarza. Żona Jana Guta "Rejusina" sprzedała krowę i kupiła figurę, która do dnia dzisiejszego stoi w kapliczce. Pod figurą wmurowano trzecią stację drogi krzyżowej, którą również odkupiła żona Jana Guta Rejusina od Ks. Kaszelewskiego, gdyż tak się złożyło, że Proboszcz posiadał 2/3 stacje, czyli o jedną za dużo, dlatego chętnie odstąpił.\nZnana jest również inna historia o przyczynie budowy kapliczki. Jan Gut "Rejusin" służąc w wojsku austriackim brał udział w walkach na Bałkanach. Złożył sobie wtedy ślubowanie, że jak wróci cało do Ojczyzny, to z wdzięczności Panu Bogu za ocalenie życia wystawi kapliczkę przydrożna. I tak się stało w roku 1891. Osiedle Harenda w latach 1890 nie posiadało kościoła i z owej kapliczki korzystało 5 - 6 osiedli, odprawiając przy niej na Gutach modlitwy, majowe nabożeństwa i różańcowe. W roku 1991 wykonano kapitalny remont kapliczki na Gutach . Remont przeprowadzono zgodnie ze zaleceniami konserwatora wojewódzkiego pod nadzorem mgr Józefa Zwijacza i dzięki ofiarności mieszkańców czterech osiedli.\nZOSTAŁ JESZCZE FILOZOF\nKsiądz powiedział w kościele, że wszystkich trzeba przeprosić i wszystkim przebaczyć.\n— Idziecie jutro do pierwszej spowiedzi. Pan Jezus chce wam wszystko przebaczyć i darować. I wy musicie też przebaczyć swoim winowajcom. Ą w jakiej modlitwie powiedział o tym Pan Jezus?\nZaraz podniosło się kilka rąk. Nawet Zenek znał te słowa z „Ojcze nasz": „odpuść nam nasze winy jako i my dopuszczamy naszym winowajcom". Ksiądz pochwalił go i dalej tłumaczył.\n— Jeśli ty Izo, Zenku, Tomku nie przebaczysz, to i tobie Pan Jezus nie będzie mógł darować. Dlatego w swoim sercu musisz wszystkim przebaczyć i już się na nich nie gniewać. Trzeba także przeprosić każdego, wobec którego masz na sumieniu jakieś winy.\nTomek wracał do domu i rozważał: — Przebaczyć w sercu to nawet łatwo.\nTak naprawdę to nie ma złości nawet na Witka, który lubi każdego przezywać. Do niego też się czepiał i wołał: „Tomek — domek, Tomasz — co masz?" — i tak w kółko. Złościł-się na niego i gonił go, ale Witek był szybszy. Dopiero Mamusia poradziła, by nie zwracać uwagi na zaczepki i śmiać się z głupich rymów razem z Witkiem. Gdy tak zrobił, to Witkowi przeszła chęć przezywania go i już miał spokój.\nWitkowi przebacza, na pewno. Ale trzeba będzie nie unikać go, okazać mu, że się już na niego nie gniewa. Więcej wrogów nie ma.\nA z tym przeproszeniem to chyba też nie będzie takie trudne.\nW domu skorzystał z okazji, że Mama była w kuchni sama. Przeprosił ją za wszystko, pocałował w rękę. Nawet mu się tak jakoś rzewnie zrobiło i później w pokoju oczy sobie wycierał, żeby Kasia czegoś nie spostrzegła.\nKiedy Tatuś wrócił z pracy, też łatwo poszło z przepraszaniem. Tomek nie skończył mówić, a Tatuś mocno go ogarnął ramieniem i powiedział: — Niech ci Pan Jezus wszystko przebaczy. Ja ci dawno już darowałem twoje potknięcia. Pomódl się, synku, za swego ojca.\n— Dobrze, Tatusiu — wyszeptał zawstydzony.\nAle nie bardzo wiedział, jak przeprosić Kasię. Może się zaśmieje, zażartuje z niego, a może nie będzie chciała go słuchać. Ale przecież musi iść do niej. Trochę się skradał do jej pokoju. Bawiła się lalkami, które szeregiem usadowiła na swoimi łóżku.\n— Co masz taką minę? — powiedziała zdziwiona.\n— Ja jutro idę do pierwszej Spowiedzi. Pan Jezus ma mi wszystko przebaczyć — tu Tomek się zgubił. Powiedział teraz nie tak, jak sobie przygotował: — Chciałem ci też wszystko przebaczyć.\n— Co ty chcesz mi przebaczyć? — obrażonym głosem powiedziała Kasia. A co ja ci takiego zrobiłam?\n— Przepraszam. Pomyliłem się, Kasiu. Ja chciałem cię przeprosić. No wiesz, za wszystko.\n— Przeprosić? Za co?\n— Sama wiesz. Ile to razy zrobiłem ci przykrość — mówił z trudem — złościłem cię, za włosy ciągnąłem. Za wszystko, Kasiu — powtórzył.\nSpojrzała na niego tak bardzo dziwnie.\n— ja... ja... — bąkała — ja się nie gniewam.\nWyglądała tak, jakby miała płakać.\nAż odetchnął, gdy wyszedł z pokoju Kasi. No! Ma to już za sobą. To chyba wszystko. Nie! Jeszcze Babcia! Będzie u niej wieczorem, to ją ucałuje. To będzie najłatwiejsze. Zostali jeszcze Dziadkowie na wsi. Tam bywał czasem niegrzeczny i przecież ten zegar, co go wtedy zepsuł... Nie może do nich pojechać.\nChwilę pomyślał. Poszedł do pokoju. Dużymi literami napisał na kartce: „Kochani Dziadkowie! Jutro moja Pierwsza Spowiedź. Przepraszam Was za wszystko i raz jeszcze za ten zegar".\nMiał kopertę, ale poszedł do Tatusia, aby dobrze zaadresować. I po znaczek. Tatuś się nawet nie zapytał, co pisze w liście. Może się domyślił. Na dole, przy bramie, była skrzynka. Do niej wrzucił list.\n— To już chyba wszystko — myślał z ulgą Tomek. Filozof merdał ogonem i patrzył dziwnie na niego.\n— Nie, nie wszystko — przypomniał sobie. — Został właśnie Filozof. Jego też trzeba przeprosić.\nPrzygarnął pieska, głaskał go i mówił: — Ja cię, stary, przepraszam. Słyszysz? Że cię nieraz nie chciałem wyprowadzać. Słyszysz? Że cię kilka razy uderzyłem. Teraz będzie lepiej, zobaczysz, piesku.\nFilozof tak merdał ogonkiem, że aż się cały trząsł.\n— On chyba zrozumiał, co mu powiedziałem — stwierdził Tomek.\nW czasie obiadu Tomek urwał od swego smacznego kotleta spory kawałek i podał pod stołem pieskowi. Teraz dopiero czuł, że przeprosił Filozofa.\nKs. Olgierd Nassalski\n"Echa spod Giewontu" - Pismo Parafii Najświętszej Rodziny w Zakopanem ul. Krupówki 1a, 34 - 500 Zakopane. Skład redakcji: Beata Kępińska, Maria Krupa, Maciej Małeta, Monika Olszewska, Ks. Jan Przybocki (redaktor naczelny), Barbara Sularz, Marian Mitan (fotografie). Redakcja zastrzega sobie prawo skracania i zmiany tytułów nadesłanych materiałów. Adres internetowy naszej parafii: www.swrodzina.zakopane.pl


Zamieszania ws. płacy minimalnej w Niemczech cd. - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\n29 stycznia 2015\tPolska Agencja Prasowa\nZamieszania ws. płacy minimalnej w Niemczech cd.\nOd 1 stycznia w Niemczech obowiązuje ustawa o płacy minimalnej; stawka za godzinę, która dotyczy zarówno Niemców, jak i obywateli innych państw pracujących w tym kraju, wynosi co najmniej 8,50 euro\nNiemiecka minister pracy Andrea Nahles oświadczyła w czwartek (29 stycznia), że przepisy regulujące obowiązującą od początku roku płacę minimalną nie zostaną pomimo krytyki rozmiękczone. W piątek z Nahels ma się spotkać polski minister pracy Władysław Kosiniak-Kamysz.\n- Płaca minimalna obowiązuje powszechnie, bez żadnych furtek - powiedziała Nahles w Berlinie, cytowana przez DPA. Szefowa resortu pracy dodała, że będzie "spokojnie obserwowała dalszy rozwój wypadków".\n- Rok 2021 przyniesie wrost minimalnego wynagrodzenia\n- Zgoda na zamknięcie elektrowni węglowych\n- Kompleksowa ocena (skutków ustawy) nie jest po upływie zaledwie trzech tygodni możliwa. SPD nie pozwoli w każdym razie na rozmiękczenie przepisów - zaznaczyła Nahles.\nSpadek eksportu do Niemiec obniżyłby PKB Polski\nDwa modele transformacji\nProf. Bogacz: Transformacja górnictwa to olbrzymie wyzwanie


BOŻENA SIKOŃ TORCIK Z MALINAMI - Wszystko o gotowaniu w kuchni - Ugotuj.to\nbożena sikoń torcik z malinami\nTorcik śmietankowy z rozmarynem i malinami. Krok po kroku prezentuje Bożena Sikoń\nTen typowo letni frykas smakuje tak jak wygląda - po prostu bajecznie. I na pewno się uda, bo w ogóle nie wymaga pieczenia\nmalin, przykryć pozostałą masą i na 2 godz. wstawić do lodówki. Torcik ostrożnie wyjąć z tortownicy i przybrać pozostałymi malinami. Dżem wymieszać z 2 łyżeczkami wody, lekko podgrzać i wstawić do lodówki. Gdy zacznie gęstnieć, posmarować sernik i maliny. Chłodzić w lodówce do całkowitego zastygnięcia\nBiszkopt:,4 jajka,3/4 szklanki cukru,1 szklanka mąki,1 łyżeczka proszku do pieczenia,Masa malinowa:,250 g malin,200 g śmietany 30 %,1 galaretka malinowa,Masa czekoladowa:,100 g czekolady mlecznej,200 g śmietany 30 %,3 łyżki cukru pudru,1 opakowanie śmietan-fix,Galaretka malinowa:,250 g malin,1\nBiszkopt:, 4 jajka, 4 łyżki cukru, 4 łyżki mąki, 1 łyżeczka proszku do pieczenia Masa malinowa:, 3/4 kg malin, 2 galaretki malinowe, 1 duży jogurt naturalny, cukier do smaku, 1 lub dwie galaretki na wierzch ciasta Biszkopt: jajka z cukrem utrzeć na puszystą masę, dodać mąkę wymieszaną z proszkiem


Przetarg na budowę Dworca Metropolitalnego rozstrzygnięty*\nW Lublinie powstanie nowoczesny dworzec, który stanie się centrum komunikacyjnym regionu. Inwestycja będzie zlokalizowana pomiędzy ulicami Młyńską, Gazową i Dworcową. Dzisiaj (27 października)…\nOrganizacja ruchu w rejonie cmentarzy w okresie Wszystkich Świętych*\nW okresie Wszystkich Świętych nastąpią zmiany w organizacji ruchu w rejonie lubelskich cmentarzy. Pozwolą one wszystkim bezpiecznie dotrzeć i wrócić z okolic nekropolii.\nMagazyn żużlowy #16bieg, odc. 27. Gość odcinka: PIOTR WIĘCKOWSKI


Tadeusz Kościuszko z Bałut po renowacji ma sąsiadować z galerią street artu - Dzienniklodzki.pl\nTadeusz Kościuszko z Bałut po renowacji ma sąsiadować z...\nTadeusz Kościuszko z Bałut po renowacji ma sąsiadować z galerią street artu\n17 kwietnia 2016 18:00 17.04.2016 18:00\nMiłosz Wika, pochodzący z Bałut, założył na Facebooku fanpage „Tadek z Bałut” ©Grzegorz Gałasiński\nTrwa renowacja pierwszego łódzkiego pomnika naczelnika Tadeusza Kościuszki i kamienicy, w którą jest wmurowany. Wkrótce będą to turystyczne atrakcje ulicy Wrześnieńskiej na Bałutach.\nNiewielu łodzian wie, że w ich mieście są dwa pomniki Tadeusza Kościuszki. Ten, który w 1930 roku stanął na placu Wolności, wcale nie był pierwszy. W 1903 roku pomnikiem naczelnika mogły się poszczycić Bałuty. Wmurowano go w kamienicę przy ulicy Wrześnieńskiej 4, która należała do Marii i Stefana Szylke. Kamienica, podobnie jak pomnik, właśnie przechodzi renowację. Jej nowy właściciel chce, by budynek był po remoncie lepszy od oryginału, a okolica zmieniła się w galerię street artu.\nRemont kamienicy ma się zakończyć do lipca.\nGrzegorzowi Relidze, właścicielowi budynku, zależy, by pomnik Kościuszki wyglądał jak najlepiej, dlatego zamierza go podświetlić. Po części robi to z sentymentu. - Kościuszko ma na sobie krakowskie szaty, a ja pochodzę z Krakowa - śmieje się Religa.\nPonoć pomnik wykonał murarz Stefan Szylke. Żeby jednak uzyskać zgodę władz carskich na jego postawienie, zgłosił, że będzie to rzeźba krakowiaka. Nietypowy strój wybrany dla naczelnika pozwolił ominąć właścicielowi przepisy. Jednak nie na długo, bo wielu łodzian przechodząc w pobliżu kamienicy zaczęło zdejmować czapkę z szacunku do Kościuszki. Początkowo wystarczało wręczanie łapówek urzędnikom, żeby przymykali na to oko, ale w końcu Szylke trafił do aresztu.\nZOBACZ TEŻ: Bałuty i Chojny, czyli przedmieścia, które stały się częścią Łodzi [ZDJĘCIA ARCHIWALNE]\nMimo to właściciele nie usunęli posągu. Jednak podczas II wojny światowej kamienica znalazła się na terenie getta i trzeba było znaleźć sposób, by pomnik przetrwał. Początkowo podobiznę Kościuszki „przerobiono” z krakowiaka na świętego, później pomnik został zasłonięty dyktą w kolorze elewacji budynku.\n- Pierwsza wersja jest taka, że pomnik zasłonili właściciele kamienicy tuż przed wyprowadzką. A zgodnie z drugą wersją zrobili to Żydzi, mieszkający w kamienicy - mówi Miłosz Wika, który założył fanpage na Facebooku „Tadek z Bałut”.\n- Ponoć po wojnie pomnik był pomalowany na kolorowo. Jedna z lokatorek, która znała rodzinę Szylke, mówi, że przeprowadzili remont kamienicy w latach 50. i 60. XX wieku. Jednak zbankrutowali. Ostatecznie oddali kamienicę państwu - dodaje Grzegorz Religa.\nPomnik doczekał się renowacji w 1966 roku. Łódzcy przewod nicy pomalowali go farbą olejną. W 2012 roku czyszczenie pomnika pod okiem konserwatora zabytków przeprowadziło Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania. - Gruba warstwa ptasich odchodów, która zalegała na ramionach Kościuszki, mogła spowodować odpadnięcie części rzeźby - wspomina Wika, który pracował wówczas w MPO.\nCZYTAJ TEŻ: Bałuty, które pozostały już tylko we wspomnieniach łodzian [ZDJĘCIA]\nOdnowiony pomnik na pewno będzie się cieszył sporym zainteresowaniem. - Nawet teraz przyjeżdża tu sporo wycieczek. Dlatego chciałbym, żeby pomnik nie stanowił jedynej atrakcji, a okolica stała się bardziej kolorowa. Stąd pomysł na stworzenie galerii street artu - tłumaczy Religa. - Przy kamienicy powstały dwa murale. I to zupełnie spontanicznie, gdy przez chwilę przebywali w Łodzi artyści Guy Denning i Nemi UHU.\nMurale to efekt współpracy z Fundacją Urban Forms (FUF). - To zupełnie oddolna inicjatywa, bo pan Grzegorz sam się do nas zgłosił. A my reagujemy spontanicznie. Artyści sami chcą przyjeżdżać do Łodzi i tworzyć. Wystarczy im tylko dać ścianę - mówi Teresa Latuszewska-Syrda z FUF. - Ponadto w sąsiedztwie, na budynku przy ulicy Rybnej 10, powstały prace łódzkich twórców: Meisala, Piotra Chrzanowskiego, Chro i Egona Fietke.\nA podczas tegorocznego festiwalu Galerii Ubran Forms w pobliżu kamienicy przy ulicy Wrześnieńskiej powstaną dwa murale. - Mamy też pomysł, jak ubarwić budynek pobliskiej szkoły baletowej. Chcemy, by murale powstały na dwóch jej budynkach - podkreśla Grzegorz Religa.\nZmieni się nie tylko okolica kamienicy. Na jej podwórku pojawią się rośliny. - W końcu dawniej, ulica Wrześnieńska nazywała się Kleingartenstrasse, czyli ulica Mały Ogródek - tłumaczy Grzegorz Religa.\ntadeusz kościuszki bałuty\nmilicjant (gość) 30.10.16, 16:01:41\nJedna z lokatorek, która znała rodzinę Szylke, mówi, że przeprowadzili remont kamienicy w latach 50. i 60. XX wieku. Jednak zbankrutowali. Ostatecznie oddali kamienicę państwu - dodaje Grzegorz...rozwiń całość\nJedna z lokatorek, która znała rodzinę Szylke, mówi, że przeprowadzili remont kamienicy w latach 50. i 60. XX wieku. Jednak zbankrutowali. Ostatecznie oddali kamienicę państwu - dodaje Grzegorz Religa.\nCzytaj więcej: http://www.dzienniklodzki.pl/wiadomosci/lodz/kocham-lodz/a/tadeusz-kosciuszko-z-balut-po-renowacji-ma-sasiadowac-z-galeria-street-artu,9885664/\nJak to się stało ze kamienica ostatecznie wpadła w łapy pana Grzesia?? Może powinien się tym zająć prokurator? Czyżby dzika reprywatyzacja??zwiń\nGucio (gość) 26.07.16, 17:41:57\nJak tak czytam na te komentarze zachwytu renowacją kamienicy to mnie krew zalewa że tak łatwo ludzie patrzą na to wszystko tak sie składa że ten Pan Grzesiu... Wypierdziela na zbity pysk wszystkich...rozwiń całość\nJak tak czytam na te komentarze zachwytu renowacją kamienicy to mnie krew zalewa że tak łatwo ludzie patrzą na to wszystko tak sie składa że ten Pan Grzesiu... Wypierdziela na zbity pysk wszystkich lokatorów żeby tylko zrobić remont w mieszkaniach zasiedlonych jak się mu nie uda to podwyższa ceny za metraż w taki sposób że zwykłego człowieka nie stać poprostu ma utrzymanie... Zgrywa ku.rwa biznesmena kosztem wysiedlania mieszkańców przykre jest to że Pani Zdanowska nie zainteresuje się ludźmi ani tym w jak brutalny spozób są traktowani Łodzianie... No tak ona ma domek swój Pan Grzesiu jedzi czarną Bemką i się życie kręci... Nie wspomne już o poprzednich kamienicach co musieli ludzie przeżyć aby powiązać koniec z końcem. Dlatego zastanówcie się zaczym napiszecie pozytywny komentarz do tego całego przedwsięwzięcia.... Pozdrozwiń\nUla (gość) 25.10.16, 22:25:16\nGucio, to co napisałeś powyżej to prawda. Znam to z autopsji. Bardzo źle traktuje mieszkańców kamienic. A ta dobroduszność i gest wobec Łodzian jest na pokaz....... Szkoda, że łódzkie kamienice...rozwiń całość\nGucio, to co napisałeś powyżej to prawda. Znam to z autopsji. Bardzo źle traktuje mieszkańców kamienic. A ta dobroduszność i gest wobec Łodzian jest na pokaz....... Szkoda, że łódzkie kamienice trafiają w takie ręce.zwiń\nlim (gość) 18.04.16, 17:14:40\nW końcu przyjmniej w naszej okolicy\nPomysłowy Pan Religa\nAnonim (gość) 18.04.16, 01:34:57\nŚwietny pomysł na sprzedanie mieszkań po zawyżonej cenie w rozpadającym się budynku w beznadziejnej dzielnicy tworząc dookoła pseudo (naprawdę pseudo, nie wygląda to ciekawie) murale, naprawdę...rozwiń całość\nŚwietny pomysł na sprzedanie mieszkań po zawyżonej cenie w rozpadającym się budynku w beznadziejnej dzielnicy tworząc dookoła pseudo (naprawdę pseudo, nie wygląda to ciekawie) murale, naprawdę kreatywnie.. zwiń\nMegi (gość) 20.04.16, 15:40:17\nświetnie jakby wyremontował i rozdał mieszkania za darmo :)\nAnonim (gość) 30.10.16, 18:26:41\njeśli ten remont zrobiony byłby w uczciwy sposób to nikt nie miałby nic przeciwko. Jak kupuje się budynek z lokatorami to powinno się z nimi liczyć, jeśli nie to buduje się budynek od podstaw albo...rozwiń całość\njeśli ten remont zrobiony byłby w uczciwy sposób to nikt nie miałby nic przeciwko. Jak kupuje się budynek z lokatorami to powinno się z nimi liczyć, jeśli nie to buduje się budynek od podstaw albo kupuje pustyzwiń\nlim (gość) 18.04.16, 17:16:55\nA co ci przeszkadza ze ktos chce zmienic przestrzeń i zarobić\nObywatel Limanki (gość) 18.04.16, 01:30:02\nGaleria Street Artu na Limance, żałosne.. po kilku miesiącach te murale będą upiększone niepochlebnymi komentarzami na temat ŁKSu, a pod każdym z nich stała będzie gromadka tubylców z piwkiem\n"Dołącz do nas to ci załatwimy pracę" (gość) 17.04.16, 19:18:20\nFacet nie znał się na produkcji wody i został ich rzecznikiem , kto mu załatwił taką POsadkę. Fotografuje pewnie rudowłosa asystentka , też z nadania POlitycznego.\nMasoni won z Łodzi! (gość) 17.04.16, 18:32:23\nKościuszko to był mason!\nMasoni założyli Łódź\nRufus (gość) 17.04.16, 20:01:08\nDzięki masonom - Rembielińskiemu, Staszicowi - powstała Łódź przemysłowa, dzięki nim istniejesz zatem również ty.\nDość!!!!!!!!!!!!!!!!! (gość) 17.04.16, 21:21:46\nRufus (gość) 17.04.16, 19:59:38\nDzięki masonom - Rembielińskiemu, Staszicowi - powstała Łódź przemysłowa, dzięki nim istniejemy zatem również ty.


Głos z Rosji | Stop Syjonizmowi\n7 września 2011 — a303\nData publikacji : 7.09.2010\nDLACZEGO NIE PRAGNĘ „EUROPY” ALBO CZAS NIEJASNOŚCI SKOŃCZYŁ SIĘ\nProtojerej Jewgienij Maksimienko\nNie chcę wchodzić do Europy. Nie chcę żeby nas „oświecali po europejsku”. W Europie z jej zgniłymi wartościami nie ma Chrystusowej ofiary za przyjaciół swoich. Pragnę żyć w świecie Świętej Rusi tak jak Bóg naznaczył nas na czołach podczas Chrztu Świętego. Dlaczego, według ostatnich badań, 40% Europejczyków cierpi na zaburzenia psychiczne? Dlaczego 165 milionów ludności „kwitnącej Europy” cierpi z powodu depresji, fobii i bezsenności? Ponieważ jad świata zabija dusze europejskie brakiem pokoju. Pokoju duszy nie kupisz za żadne pieniądze, nie zyskasz go zalewając niepokój alkoholem ani nie odzyskasz go w klubie ze strip-tease’em.\nBadania pokazują, że żadne materialne zadowolenie nie może dostarczyć duchowego pokoju tak jak i pozbawione łaski Bożej europejskie formy religijne zastępujące wiarę w Boga. Tylko Wiara Prawdziwa, Wiara Prawosławna zdolna jest uleczyć wszystkie rany, zarówno duchowe jak i cielesne. I to studium jest tego bezpośrednim potwierdzeniem. Nie pragnę Europy ponieważ na Rusi rodzina jest od niepamiętnych czasów Bożą wartością. To nie przedstawienie pod nazwą „jedziemy na ślub”, to jest sakrament Cerkwi. Ja nie chcę być wspólnikiem wpajania ludziom rozpusty i niemoralności, niszczenia rodzin. Jeśli na Rusi zdarzał się rozwód w rodzinie to było to przyczyną nieszczęścia i hańby przed całym światem.\nAle współczesny rozwód „postępowi” Amerykanie uczynili przedstawieniem pogardy przyjaciela w stosunku do przyjaciela, uczynili spektaklem triumfu rozwodu, zdobiąc siebie zamiast obrączkami ślubnymi, obrączkami rozwodowymi. Nie pragnę europejskiego, postępowego rozwoju bo nie chcę wychowywania dzieci w tolerancji do śmiertelnych grzechów. Jeśli to czynię to oznacza, że odwracam się od Boga. Jeśli nie będę reagował na oglądanie i będę pozwalał cieszyć się obnażonymi genitaliami na ekranach TV, na okładkach czasopism, na spędowiskach homoseksualistów i lezbijek, to znaczy, że odrzucam Boga. Pragnę aby nasze dzieci i wnuki były patriotami i godnymi następcami Świętej Rusi a nie były konformistami, lizusami pełzającymi przed materialnymi, kłamliwymi kulturami Zachodu, zaszczepiającymi słodko-ekscytujące plotki, potępienia i podziały religijno-intymne.\nNie chcę być wspólnikiem szantażu swoich prawosławnych współbraci za towary i bogactwa naturalne, grożąc „przyjaźnią” z innymi sąsiadami, bo jeśli będę godził się na szantaż zdradzając swoich, odwracając się od prawosławnych, to ja porzucę Boga. Nie chcę być Europejczykiem bo wtedy powinienem zapomnieć o przyjętym w łonie Cerkwi Chrzcie Świętym, bo wtedy zostanę wspólnikiem ustanowienia rozłamu Cerkwi w aspekcie nacjonalistycznym, a to jest przeciwko Bogu. Ja pragnę sławić Boga w cerkwiach prawdziwym, starożytnym językiem cerkiewno-słowiańskim a nie gwarą. Jeśli w cerkwiach nacjonaliści rozpoczną masowe wprowadzanie lokalnych gwar to będzie to odejście od Boga ponieważ cała Ruś zawsze poważała swoje duchowe korzenie wywodzące się od Świętego kniazia Władimira a otrzymane od Świętych Cyryla i Metodego. Ja nie dążę do europejskiego postępu ponieważ dla mnie ważny i cenny jest rozwój rosyjski. A rosyjski to znaczy powszechne duchowo-kulturalne dziedzictwo jedynej Rusi.\nEuropa jest dla mnie obcym diabelstwem. Oświecenie europejskie to nie Boże światło, to jest nieprzenikniona ciemność, która prowadzi do zguby. Ja nie chcę być uczestnikiem demonizmu dlatego, że grozi to zatraceniem, jak ostrzegał nas współczesnych, Święty Teofan Pustelnik:\n„Nas pociąga oświecona Europa… Tak, to tam po raz pierwszy odrestaurowane były, przegnane wcześniej ze świata, plugastwa pogańskie i stamtąd przechodzą one i do nas. Po wetchnięciu w siebie tego piekielnego czadu, zataczamy się jak pijani, nierozumiejąc samych siebie.\nNa początku opanowały nas poglądy materialistyczne. Zachwiały one chrześcijańskimi jak i w ogóle religijnymi poglądami. Ruszyła lawina niewiary. Boga nie ma, człowiek to gruda błota, po śmierci nie ma czego oczekiwać. Pomimo to jednak, z tego, że grudę błota można wszystkim deptać, to nie pobrudź się!, nie dotykaj!, daj wolność! I dali! Rozpoczęły się wymagania: kto rozumny, dalej półrozumny, a na końcu ciemnota.\nI wszystko odwróciło się do góry nogami. A co u nas? U nas panują poglądy materialistyczne, w coraz większym stopniu zyskują uznanie i powszechność. Siły jeszcze nie odebrali, ale odbierają.\nNiewiara i niemoralność także zyskują na popularności. Żądanie absolutnej niezależności jest wyrażane głośno… Bóg karał upadkiem i tak i nas ukarze, a my żyjemy dalej bez ładu. Ugrzęźliśmy w zachodnim błocie po same uszy i to nam się podoba… Zło narasta. Szataństwo i niewiara podnoszą głowę, Wiara i Prawosławie słabną… Jeśli oprzytomniejemy, oczywiście nic się nie stanie, ale jeśli nie przebudzimy się, kto wie, może znowu wyśle Bóg do nas takich nauczycieli, którzy doprowadzą nas do przytomności i skierują nas na drogę poprawy. Takie jest prawo prawdy Bożej, że leczy Bóg tym, ku czemu człowiek się skłania. Wiedzcie prawosławni, że Bóg nigdy nie może być znieważany.”\nWystarczy przeprowadzić jakiekolwiek usypiająco-uspokajające rozmowy z „lewymi” czy „prawymi”. U Boga są tylko lewi i prawi. Czas półcienia w polityce, w gospodarce, w życiu duchowym już się skończył. Jest Bóg i jest diabeł. Gdzie który z nich jest?\nJa chcę w jedynej rodzinie Ruskiego Świata chwalić Boga i pracować cicho i w spokoju dla dobra\nJedynej Rusi z Rosją, Ukrainą, Białorusią, korzystając, z danych przez Boga całej Rusi, bogactw naturalnych sprawiedliwie, a nie handlując ze swoim bratem bogactwami zapewniającymi życie.\nUnia Europejska uczyni wszystko, nawet rzeczy niekorzystne dla siebie, żeby nie pozwolić Ukrainie w stworzeniu jednego państwa z Białorusią i Rosją. Jest oczywiste, że Zachód będzie czynił maksymalne wysiłki, żeby ostatecznie zerwać jedyną wiążącą narody Rusi nić, czyli prawosławie. Będzie próbował „kupić” nas swoimi zakupami od nas gazu i będzie próbował ustanowić lokalną Cerkiew oddzieloną od Moskwy. Ale to cel rewolucjonisty, cel diabła i oni będą to robić. A my co? Będziemy tańczyć na ich melodię, ślepo podporządkowując się naszym zdradzieckim politykom? Nie. My jesteśmy Rosjanami! I musimy być dumni ze swojej rosyjskości otrzymanej na Chrzcie Świętym a nie wyrzekać się Chrystusa wplątując się w konflikty i usypiające marzenia o słodkim życiu. Diabeł kusi nas materializmem w miejsce Boga, a my ulegniemy pokusie?\nJeśli tak, to jesteśmy satanistami a nie wyznawcami Boga.\nHolandia: 12 tysięcy kościołów nie służy już do modlitwy. Kolejne 63 kościoły na sprzedaż\nKomentarzy 5 to “Głos z Rosji”\n7 września 2011 o 20:36\nMocne słowa, ale prawdziwe.\n8 września 2011 o 05:41\n8 września 2011 o 09:27\nJeszcze nie wszystko stracone !\nSily calego narodu nikt nie jest w stanie pokonac gdy Bog go wesprze !!!\nDlatego drzyjcie ci ,ktorzy wyrzucili Boga ze swego serca .\n8 września 2011 o 16:53\na tu tak BTW\n9 października 2011 o 21:03\nAle z duchem nie wygrasz gnoju..Prochem jestes i w proch sie obrucisz smieciu..\nJa twoich pogladow niemam zamiaru sluchac. Idz precz szatanie\n« Bobby Fischer, amerykański bohater intelektualny\nMiedwieputy bronią demo(no)kracji przed Rosjanami: Rosyjski Wszechnarodowy Sojusz ostatecznie zdelegalizowany »


Forum Klubu Miłośników Gier Bitewnych Ośmiornica Łódzka • Zobacz wątek - Kwestia zasad AOS\nTeraz jest 5 lip 2020, o 23:13\nKwestia zasad AOS\nNapisz wątekOdpowiedz Strona 5 z 7 [ Posty: 130 ]\nTytuł: Re: Kwestia zasad AOS\nNapisane: 25 sty 2018, o 17:25\n1. Realm Wanderer - działa na całą armię\n2. Nie jestem pewien ale chyba nie można.\nco do tego z Tyrantem to gramy na TLoS, więc jeżeli go widać to nie ma żadnych przeciwwskazań by do niego strzelać. Nie dostaje żadnej premii.\nNapisane: 25 sty 2018, o 19:00\nW AoSie nie ma przecież czegoś takiego, jak osłona. Jedynie stojąc w terenie, ale w turze której szarżowałeś, dostajesz +1 do save.\nNapisane: 25 sty 2018, o 21:09\nraczej jak nie szarżowałeś\nNapisane: 25 sty 2018, o 21:17\nNie, w turze której nie szarżowałeś. Bo jeśli ustoisz do kolejnej tury, to już masz tego bonusa\nNapisane: 25 sty 2018, o 21:56\nwniosek: masz bonus jeśli całym oddziałem stoisz w terenie w momencie wykonywania "save'a";\nwyjątek : nie masz bonusu gdy szarżowałeś w danej turze. Albo jesteś "Monsterem".\nBo z Twojej wypowiedzi wynika coś innego\nNapisane: 26 sty 2018, o 11:21\nWiem, że nie ma takiej zasłony, ale liczyłem na to, że coś jednak ktoś wymyślił... bo szkoda mi go trochę... jak z drugiej strony mam slanna który mi teleportuje 40 skinów i wypłaci milion ataków w niego...\nNie do końca do mnie przemawia brak możliwości jakiejkolwiek obrony przed tym. A branie 60 grotów by obstawić zasięgi teleportacji nie podoba mi się bardzo. [mod uprasza o kulturę]\nWidzę pierwszy bardzo poważny mankament zasad AoSa.\nAnyway dzięki. w poniedziałek pewnie kolejna porcja pytań.\nNapisane: 31 sty 2018, o 10:11\nTa gra taka jest nie ma armii uniwersalnych.\nTo co ludzie nazywają metą to też nie prawda - wystarczy że ktoś zaczyna wygrywać czymś innym i już jest płacz, że to przegięte (i wtedy meta się zmienia antyTO).\nCo do osłon zasłon .itd, to jest bardzo prosto i tak ma być. Jedyne czego brakuje to coś na zasadzie "lookout sir" dla bohaterów, którzy są tego samego typu co jednostki. Znam jeden taki przykład w AoS (nekromanta może przydzielać rany an summonable jednostki w kolo zamiast na siebie- działa to na 5+)\nNapisane: 31 sty 2018, o 11:21\nNo zawsze tak było, że jest Anty cośtam... w każdej grze. Pamiętam jak się kiedyś pojawiła nowa armia Wampirów i był płacz, że się tego nie da pokonać w żaden sposów... Zawsze trza pomarudzić.\nI masz rację w sumie chodziło mi o coś w stylu Look Out Sir!\nPomarudziłem pomarudziłem ale wykoncypowałem co zrobić z tym problemem i skiny nawet raz nie strzeliły w Tyranta.\nA to, że nie ma armii uniwersalnej to akurat jest SUPER bo więcej kombinowania. Szkoda tylko że młodzian z którym gram tego nie dostrzega i mówi, że ogry to przegięcie... niestety nie potrafi jeszcze zauważyć masy błędów które popełnia.\nDrugi przypadek jak opisałeś to Eternity Warden. Na 2+ dostaje rany za slanna.\nNapisane: 31 sty 2018, o 13:09\nJa właśnie uważam to za zaletę. Skończyły się czasy, że czarodziej siedział sobie w super hiper wypornym klocku, był nie do ruszenia i mógł sobie bezstresowo wykańczać armię przeciwnika.\nNiestety AoS wraz z wydawaniem kolejnych booków poszedł mocno w kierunku papier-kamień-nożyce i są teraz takie paringi, że można nie wyciągać figurek na stół, bo jest 99% pewności kto wygra.\nNapisane: 31 sty 2018, o 13:11\nSzkoda tylko że młodzian z którym gram tego nie dostrzega i mówi, że ogry to przegięcie... niestety nie potrafi jeszcze zauważyć masy błędów które popełnia.\nOj, bardzo się myli\nNapisane: 31 sty 2018, o 13:37\nTo jest mega przykre... ;/ i wy się dziwicie, że taka masa środowiska ma problem żeby w to grać.\nNapisane: 31 sty 2018, o 13:39\nAkurat w The 9th Age to też tak po części wygląda Galahad\nNapisane: 31 sty 2018, o 13:40\nKwestia umiejętności i doświadczenia. Wiadomo, że jak gra Top Player z Noobem to nie ma znaczenia jaką armię mają, natomiast jeśli na przeciwko siebie stają ludzie o podobnych umiejętnościach, to po rozpisce można śmiało wynik zgadywać. Może nie jest to po prostu tak skrajne i margines błędu takich szacunków jest dosyć szeroki\nNapisane: 31 sty 2018, o 13:59\nW mniejszym lub większym stopniu tak jest w każdym systemie - wystarczy spojrzeć na wyniki 40K z Las Vegas.\nNie znam się na T9A, ale coś mi się obiło o uszy, że z balansem jest różnie i np. tacy Beastmeni przebiegają się po przeciwnikach jak Changehost w AoS\nWiduję też takie posty :\nU mnie wszystkie bitwy w dupkę... szkoda gadać. Z chadecją jest jeszcze gorzej niż było...\nKażda armia ma pewien z góry narzucony styl, którego nie przeskoczysz. Chcesz robić wyniki, to musisz grać tym co robi te wyniki\nŁatwo Ci mówić skoro Twoje elfy są w topie odkąd pamiętam\nWiduję też takie posty\nNo niedoróbki nadal są... i niedoróbką jest moja chadecja!\nNapisane: 31 sty 2018, o 14:31\nTo co napisał Wicher nie jest do końca prawdą. Rzeczywiście są mocne rozpy typu Changehost czy rozpa Papy Nurgla. Grałem na obie i długo je analizowałem da się z tym grać i wygrać tylko trzeba więcej pomyśleć. Co prawda niektóre armie wymagaja odpowiedniego złożenia ale tak jest i będzie zawsze. Ludzie z AoSa mają tendencję do szybkiego podjarania się rozpa i twierdzenia ze jest op a wcale nie jest.\nZa to każdy ma ochotę słuchać jaki 9th age jest zajebisty i reszta gier nie ma sensu. Nie mam żadnego problemu z tym że niektórzy ludzie nie przychodza do systemu, ciesze się bo wiem ze jakby przeszła tu znaczna część graczy 9th age to system by został przez nich zniszczony. Przez ich mniemanie ze mogą sami lepiej napisać zasady. Potworzyli by jakieś PKSy Euro i inne gówna. Takto gra jest fajna każdy turniej jest inny mimo że gramy często na ten sam format.\nNapisane: 31 sty 2018, o 14:38\nAoS wciąż się tworzy, a środowisko dojrzewa. Stąd co rusz ktoś wynajduje opcję "nie do przebicia" - pół roku później jest nowa i stara "wypada z mety". A później są takie historie, że pierwsze miejsca zajmują Kharadroni i Sylvanteh, którzy właśnie "wypadli z mety" Cudzysłów jest dlatego, że "wypada z mety" = topowi gracze już nie chcą tym grać bo znaleźli lepszą opcję.\nTak jak Azur napisał - liczy się gracz. Jak się uprzesz to i "niegrywalnym" Ironjawz znajdziesz się dość wysoko\nWiecie, każdy sobie może myśleć, że jeden system jest lepszy od drugiego... na pewno każdy jest inny.\nAoS od samego początku wiedziałem, że nie jest idealny ale nie o to mi chodzi... gadanie co lepsze co gorsze mnie nie bawi... wybrałem AoS z konkretnego powodu. Mogę zagrać w 2 godziny bitwę i iść dalej.\nJa mam inny problem. Bo Młody zaczynający grę w cokolwiek figurkowego sądzi, że jego Lizaki nie mają szans z ogrami. I gadanie, że się myli nie trafia do niego, bo nie potrafi spojrzeć na armię ogólnie tylko na siłę porównuje mi, że slann za 260 punktów nie ma szans z Frostlordem za 480. Ja tam coś pograłem w swoim życiu w WFB więc potrafię spojrzeć troszkę innaczej na rozpiskę przeciwnika i wiem co mniej więcej powinienem zrobić by się obronić.\nChłopak ma jeszcze ciągoty do taki akcji, że jak ma monstera to on zrobi wszystko i nikt go nie ruszy... a potem płacze, że pali szarżę stegadonem przed 4ką kawalerii BCRów i ta anihiluje mu tego stegadona po jednej szarży. Popełnia masę błędów, które pewnie każdy z nas popełniał. Więc problem jest z tym, że odczuwa frustrację że Lizaki są kiepskie a Ogry (niezależnie czy BCRy czy Gutbusterzy) są mega.\nJa nie planuję jakiś mega wyjazdów turniejowych bo zwyczajnie nie mam już na to czasu. Chcę czasami fluffowo se popykać, ale nie kosztem czyjejś frustracji.\nZrobiłem sobie miłą ropiskę która mi się podoba nie z tego powodu, że jest mega potężna tylko dlatego, że lubię klimat Ogrów. Zero, 2 bohaterów na 1500 i dalej jest problem dla niego. Nie mam pomysłu jak ugryźć ten temat. Bo podkładanie się by wygrał jest idiotycznym pomysłem\nNapisane: 31 sty 2018, o 15:45\nLizakom przydalby się Lord Kroak i vortex.


Męska koszulka z długim rękawem Nike Pro. Nike.com PL\nKoszulka Nike Pro jest wykonana z lekkiego, elastycznego materiału odprowadzającego wilgoć. Wstawki z siateczki zapewniają ochłodę i wygodę podczas treningu lub zawodów. Dopasowany krój zapewnia wsparcie podczas każdego ruchu, co zwiększa pewność i stabilność.\nKOMFORT PODCZAS AKTYWNOŚCI.\nMateriał Dri-FIT odprowadza wilgoć ze skóry na powierzchnię, co umożliwia jej szybkie odparowanie i zapewnia uczucie suchości i komfortu. Elementy z siateczki zwiększają przewiewność, zapewniając ochłodę podczas intensywnych treningów.\nElastyczny materiał dopasowuje się do ciała, umożliwiając wykonywanie naturalnych ruchów. Płaskie szwy gładko przesuwają się po skórze, dając uczucie komfortu podczas aktywności.\nObniżony półokrągły dekolt.