Vemondo, Bio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem | Recenzja, wartości odżywcze, kalorie, skład\nVemondo, Bio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem\n19/08/2020 20/08/2020 Olga\nBio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem to produkt, który chciałam zaprosić do domu, jak tylko pojawił się w Lidlu. Niestety wprowadzenie oferty ekologicznej zbiegło się w czasie z otrzymaniem duuużej paczki słodyczy od koleżanki, co sprawiło, że z żalem przełożyłam zakup na kiedyś tam.\nKiedyś tam nadeszło szybciej, niż się spodziewałam. Któregoś dnia lidlowy koszyk z przecenami przyciągał mnie niczym magnes. Przełknęłam wstyd* i przygotowałam komplet prężnych palców-grzebalców, które już po chwili złapały dwie ostatnie (!) paczki Bio Wafli Ryżowych z czekoladą: z kokosem i czystych. Ponieważ z przeznaczeniem nie należy walczyć, z przyjemnością włożyłam obie do koszyka.\n* Przeglądacie w sklepach koszyki z przecenionymi produktami spożywczymi? Ja rzadko. Z jednej strony wiem, że miło wyrwać dobrą rzecz w niskiej cenie, z drugiej towarzyszy mi uporczywe poczucie bycia dziadem. Wszak kiedy normalni ludzie biorą normalne produkty, ja ryję jak nornica w odpadach.\nBio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem z Lidla\nZa ekologiczne wafle ryżowe z Lidla wzięłam się na długo przed końcem terminu ważności (8 maja, podczas gdy data śmierci przypadała na 19 grudnia). Powodem była pokrywająca je mleczna czekolada, która nie przeżyłaby wiosny, a tym bardziej potencjalnie upalnego lata (moje mieszkanie to sauna). Dzięki temu mogłam założyć, iż jeśli wafle okażą się stetryczałe i zdziadziałe, po prostu takie są.\nBio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem marki Vemondo dostarczają 485 kcal w 100 g.\n1 ekologiczny wafel ryżowy w czekoladzie z kokosem waży ok. 17 g i zawiera 82,5 kcal.\nWafle ekologiczne w czekoladzie z kokosem ważą 100 g w paczce.\nBio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem pachną bardzo przyjemnie, lecz nieadekwatnie do nazwy. Oddają wafle ryżowe w czekoladzie czystej, na dodatek ciemnej i cudownej w swej ciemności. Kokosa nie odnotowałam nawet w poniuchu, mimo iż wetknęłam w krążki nos niczym pies w.\nW kwestii wizualnej ekologiczna przekąska zasługuje na unicorna. Po pierwsze wafle są grube i wyglądają na treściwe. Po drugie producent pozwolił czekoladzie naturalnie osadzić się na ryżowych pagórkach (jak w waflach Sonko), chociaż konkurenci w zdecydowanej większości preferują wygładzenie (np. Kupiec). Po trzecie wiórki kokosowe zwieńczające polewę to mistrzostwo. Całokształt odpowiada smakowitym ciastkom, nie zaś zdrowej i wątpliwej przyjemnościowo alternatywie.\nCzekolada z wafli ryżowych bio okazała się zaskoczeniem. Dała się poznać jako mięciutka i plastyczna, jakby dopiero wylano ją na zbożowe krążki. Chociaż wygląda na cienką, jest jej sporo. Złudne wrażenie wynika z faktu, iż wypełnia doły waflowe, więc sięga w głąb. Rozpuszcza się w sekundę. Jest śliska, aksamitna, kremowa. Początkowo gęstawa, lecz szybko znika. Tworzy sekundowe bagienko. Bardziej przypomina krem niż czekoladę. Mimo tego nie jest lepka ani nie brudzi palców. Wyjątkowy twór.\nPamiętacie, co napisałam na początku recenzji o dacie przydatności do spożycia i potencjalnej konsystencji? Cóż, ekologiczne wafle ryżowe mają na temat odmienne zdanie. Od pierwszego ugryzienia fundują pełnię stetryczenia. Stanowią wzorowy wafloryżowy styropian. Odznaczają się za to cudownym smakiem. Wyrazistym, rozkosznie wyprażonym, naturalnie słodkim. Może nawet trochę nazbyt słodkim. Daleko im do nijakości czy mdłości. Dzięki zaletom na stetryczenie można przymknąć oko.\nNajciekawszy element kompozycji to wiórki, z uwagi na które Bio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem w ogóle wpadły mi w oko. Są duże, grube, twarde i chrupiące. Dwie ostatnie cechy nie wynikają jednak z uprażenia – jak sądziłam – ale z pokrycia wiórków czymś w rodzaju syropowej skorupki. To ona chrupie. Kiedy znika, na języku pozostają tradycyjne wiórki kokosowe: chrzęszczące i memłające się.\nDostępne w Lidlu w ramach oferty ekologicznej Bio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem są pyszne. Na uznanie zasługuje zwłaszcza czekolada: gęstawa, plastyczna, rozpływająca się i bajeczna smakowo. Wiórki kokosowe pokrywające wierzch krążków czynią je atrakcyjnymi wizualnie, a do tego wprowadzają do kompozycji aurę Bounty’ego. Nieprzesłodzonego, więc lepszego od oryginału MARSa.\nMinusami przekąski ekologicznej są bezczelne stetryczenie waflowej bazy mimo półrocznego zapasu do końca terminu ważności oraz zapychalczość, która wynika z pokaźnej grubości krążków tudzież (czyli: i, oraz, a nie lub) styropianowości. Mimo tego po wafle ryżowe z kokosem chętnie sięgnę jeszcze raz.\nSkład: 54% czekolada mleczna* (cukier trzcinowy*, tłuszcz kakaowy*, 18,1% mleko w proszku pełne*, miazga kakaowa*, emulgator: lecytyny (z soi)*, naturalny aromat waniliowy), 39,5%, ryż*, 6% płatki kokosowe*, sezam*, sól. *z rolnictwa ekologicznego. Może zawierać orzechy.\nKalorie w 100 g: 485 kcal\nWartości odżywcze w 100 g: tłuszcz 23,9 g (w tym kwasy tłuszczowe nasycone 14,6 g), węglowodany 58,7 g (w tym cukry 26,5 g), białko 7 g, sól 0,29 g.\nOpublikowany w eating on my ownTagged chrupacze, kokos, sezam, wafle ryżowe, wanilia, zdrowe\nVemondo, Bio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną\n20 myśli na temat “Vemondo, Bio Wafle Ryżowe z czekoladą mleczną i kokosem”\n19/08/2020 o 7:04 am\nBrzmi naprawdę ciekawe! Właśnie ta kompozycja od razu skojarzyła mi się z Bountym (choć myślę że dla mnie nawet mimo że nieprzesłodzone to nie byłyby lepsze niż baton Marsa :D). Czekolada brzmi naprawdę cudowne, gorzej z samym waflem. Fajnie jednak że całościowo Ci smakował ^^ i naprawdę super jest to jak wplatasz do recenzji te językowe wstawki, można się zawsze czegoś nauczyć :)\nBtw, zgaduje że to Twoje mieszkanie jest sauną, a nie mieszanie? C;\n19/08/2020 o 10:44 am\nDzięki, sokole oczko ;*\n19/08/2020 o 8:09 am\nJa tam w ogóle nie wstydzę się grzebać w koszach z przecenami. Kupienie czegoś taniej daje mi dużą satysfakcję i nie obchodzi mnie czy ktoś uzna mnie przez to za dziada (może po prostu nim jestem :D ).\nCałe życie traktowałam tudzież jako ‚albo’…\n19/08/2020 o 10:47 am\nSkoro jesteś dziadem i Ci to nie przeszkadza, git. Mam nadzieję, że któregoś dnia porzucę wstyd i stanę obiema nogami po dziadowskiej stronie mocy.\nUczymy się przez całe życie :)\n19/08/2020 o 11:49 am\nSpojrzawszy na miniaturkę myślałam, że to pączki i aż się wzdrygnęłam. I tak oto, widząc „wafle ryżowe” pomyślałam: „o, już lepiej”. A myślałam, że nigdy do tego nie dojdzie.\nWizualnie nie wiem, czy mi się podobają. Naturalny kształt czekolady jak najbardziej na plus, ale łupieżowióry już mniej.\nZapach ciemnej… hm, zjadłabym dobrą ciemną z dobrze wyczuwalnym dobrym (!) kokosem. Wyglądają na twardo-chrupiące, ale… skorupka? Ech. Jakiś czas temu jadłam czekoladę z karmelizowanymi wiórkami i właśnie wystąpiła na nich skorupka – muszę przyznać, że wyszło ciekawie, ale to nie dla mnie na dłuższą znajomość.\n„Tudzież” jako „lub”, o nie spotkałam się z takim błędem chyba jeszcze. No tak, bo przynajmniej / bynajmniej już z mody pewnie wyszło. Swoją drogą, o tak, uwielbiam takie wtrącenia!\nTy i ponowne sięgnięcie po stetryczałe wafle z kokosem… Brzmi to jak żart, ale skoro odebrałaś je tak, to nie dziwię się.\n19/08/2020 o 11:51 am\nPS Przeceny – ja bym bardzo chciała móc z nich wybierać dla siebie, ale przeważnie jak widzę to… albo opakowania styrane życiem, albo np. data do dnia następnego. To mnie odstrasza. Przyzwyczaiłam się, że jestem biedna i nie wstydzę się, że na coś mnie nie stać. Nie uważam za „dziadów” ludzi grzebiących po takich koszach.\n19/08/2020 o 2:10 pm\nOpakowania styrane życiem to w lidlowym koszyku przecen standard. Kartoniki rozerwane, poszarpane, oblane dziwnymi płynami. Paczki z chrupkami zmiażdżonymi na proch. Wafelki połamane w stu miejscach. Takie rzeczy ktoś kupuje? Bez przesady. Nawet bycie dziadem ma granice :P\n21/08/2020 o 3:48 pm\nWłaśnie w tym problem, że o takim wyglądzie rzeczy tam trafiają. Według mnie kupujący z przecen to nie dziad. Dziad do ten, który tak opakowania załatwia. To potępiam – takie traktowanie produktów w sklepie, których się nie kupuje, że potem nikt już tego nie weźmie. Albo nawet przykład z wczoraj: ciastka z datą do 07.2020.\n21/08/2020 o 3:50 pm\nPS (kolejne) Kiedyś fajnie było w Kauflandzie, że jak znalazło się przeteminowany produkt na półce i się pokazało i upomniało przy kasie, dostawało się 5 zł. Ojciec kiedyś odkrył takie całe pudełko Kinderów, ukrył je za innymi i co wizytę, sztukę przy kasie pokazywał, zarabiając. To jest szczyt bycia dziadem!\n21/08/2020 o 4:32 pm\n„Dziad do ten, który tak opakowania załatwia.” – W moim słowniku to cham.\nPodobna polityka była w jednym z supermarketów. Carrefourze chyba. Wycofali się z niej, bo ludzie za dużo znajdowali. Ja w ten sposób na Leclercu mogłabym zbić miliony :D\n23/08/2020 o 10:49 am\nAa, u mnie „dziad” = „cham”. W Suwałkach „dziad”, „dziadyga” to właśnie takie mocno obraźliwe było. „Chamów” za to tam się nie używało.\nO tak! Albo kampania Lidla „jeśli produkt nie usatysfakcjonuje, zwrócimy pieniądze” i ludzie wychodzili ze sklepów, zjadali część, a potem odnosili. I szybko tę akcję zakończono. Uczyliśmy się o tym przy okazji mentalności Polaków, ech.\n23/08/2020 o 10:53 am\nU mnie mówi się dziad np. na żula-obdartusa albo na faceta, który o siebie nie dba. Dziad jest więc określeniem wyglądu i trybu życia, nie cechą charakteru. Niesamowite, jak różne znaczenia może mieć słowo. Potem ktoś go używa w rozmowie, a każdy słuchacz interpretuje inaczej :D\nTak, słyszałam o tym januszostwie :P\n19/08/2020 o 8:32 pm\nLubie wafle z polewami,najbardziej te z ciemną. Niemniej uwazam je jako produkt-lekarstwo, kalorie potrzebne do przezycia gdy flak i cale okablowanie odmawiają poslugi. Te chętnie bym zjadla(wiorki <3 stetryczenie <3 czekoladowa kremopolewa..brzmi razem zacnie). Jesli chodzi o kosze przecenowe..mam podobnie jak napisala Mistyfikacja i Kimiko: przywyklam do swojego statusu i hmm nieregularnosci w dostepie do funduszy, w zasadzie takie kosze z przecenami to pierwsze miejsca w sklepach,do ktorych się udaję. Radosc z zakupu czegos lowprice powoduje uczucie radosci, nawet dumę z mozliwosci zaoszczędzenia (pomijam produkty z datą"na dniach"i np. wafelki ktore transformowaly w produkt wtorny(mąkę). Kazdą inną rzecz haratam bez skrępowania xD\n20/08/2020 o 11:22 am\nMnie też udziela się pewnego rodzaju duma, gdy upoluję przecenione cudo. Przykład: zrecenzowane wafle :P\n19/08/2020 o 11:02 pm\nJa, podobnie jak dziewczyny, zaglądam do koszy z przecenami. Często nawet wpadam do sklepu na moment by zobaczyć, czy czegoś nie przecenili. Ponadto uważam, że tak przeciwdziałam marnowaniu żywności.\n,,Tudzież” jest modne. W porządku, niemniej – fajnie, że wskazałaś błąd semantyczny, bo to całkiem przyjemne słowo.\n20/08/2020 o 11:25 am\nNie lubię tego słowa z uwagi na fakt, że jest źle używane. To sprawia, że nawet jeśli użyję go dobrze, nie zostanę zrozumiana. Większość rozmówców uzna, że mówię „albo”.\n20/08/2020 o 1:15 pm\nChociaż nie poczuwam się do działalności misyjnej, staram się używać słów, które inni wypowiadają z błędna intencją. Wiesz, myślę że to pomocne. Lubie, gdy ktoś mnie poprawia.\n20/08/2020 o 2:57 pm\nZnaczna większość ludzi nie cierpi poprawiania. W recenzjach mogę to robić, bo nie są kierowane do konkretnej osoby. Gdybym siadła na jednym człowieku i na każdym kroku go poprawiała, zostawiłby mnie w cholerę :P\n20/08/2020 o 3:31 pm\nDlatego warto mieć bloga xd.\nTobie zwracanie uwagi chyba też nie przeszkadza. ,,Wszak kiedy normalni ludzi biorą”. Ale literówka to żaden błąd.\n20/08/2020 o 5:26 pm\nJa wręcz proszę o zwracanie uwagi. I dziękuję <3\nKupiec, Wafle ryżowe z belgijską czekoladą mleczną i kawałkami solonego karmelu\nKupiec, Wafle ryżowe z belgijską czekoladą mleczną\nEurowafel, Bardzo Wafle gryczane 100% pełnoziarniste\nEurowafel, Bardzo Wafle orkiszowe 100% pełnoziarniste\nEurowafel, Bardzo Wafle owsiane 100% pełnoziarniste\nTovago, Koko-Sowa pieczywo chrupkie kukurydziane z kokosem


Ireneusz Mamrot nie lekceważy Legii. „Jedziemy w pełni skoncentrowani” – Piłkarskie memy, wideo i newsy | EkstraklasaTrolls.pl\n28 listopada 2021 przez Ignacy Peszkowski\nIreneusz Mamrot zabrał głos przed spotkaniem z Legią Warszawa. Trener Jagiellonii w swojej wypowiedzi dla klubowych mediów zaznaczył, że nie zamierza zlekceważyć aktualnego mistrza Polski.\nDrużyna Legii prezentuje ostatnio fatalną dyspozycje. Zamiast bronić tytułu piłkarze Legii muszą walczyć o utrzymanie w Ekstraklasie. Jednak pomimo fatalnej formy Wojskowych, Ireneusz Mamrot powstrzymuje się od przesadnej pewności siebie:\n– Jedziemy w pełni skoncentrowani. Ten zespół ma dobrych zawodników i o tym nie wolno zapominać. W silnej grupie Ligi Europy zdobyli trochę punktów, a te mecze są dość wyrównane. Choć jasne, że na przykład wynik z Napoli był bardzo wysoki – komentuje Mamrot.\nNa mecz z Jagiellonią powróci Artur Boruc. Być może doświadczony golkiper pomoże Legii podnieść się z kryzysu. Warto przypomnieć, że dotychczasowy bilans w starciach obu klubów wynosi 20-11 dla Legii.\nLatest posts by Ignacy Peszkowski (see all)\nPiłkarze Betisu oskarżają derbowych rywali o symulowanie. Julen Lopetegui zamieszany w całą sprawę? - 16 stycznia 2022\nRobert Lewandowski z hat-trickiem! Bayern pokonał Kolonię 4:0 [WIDEO] - 15 stycznia 2022\nJobe Bellingham zadebiutował w Birmingham. Pójdzie śladami starszego brata? - 9 stycznia 2022


Jan Parys: dopóki Rosja nie porzuci imperializmu, nie można cofnąć żadnych sankcji - Polskie Radio 24 - polskieradio24.pl\nOstatnia aktualizacja: 05.09.2019 16:32\n- Rosja jest zagrożeniem, Niemcy są sąsiadem i sojusznikiem z NATO, a USA są przyjacielem. Dopóki Rosja nie cofnie się z drogi imperializmu, nie można cofać wobec niej sankcji. Nasza dyplomacja jest tu konsekwentna - powiedział na antenie Polskiego Radia 24 Jan Parys, były szef gabinetu politycznego ministra spraw zagranicznych.\n05.09.2019 Jan Parys o sojuszu polsko-amerykańskim\n- Nie widzę skłonności po stronie Rosji do jakichkolwiek ustępstw i kooperacji. Jeżeli zależy nam na pokoju, imperialistom trzeba dawać twarde sygnały. Prezydent twardo mówił, że trzeba wyciągać wnioski z 1939 r. - podkreślił Parys.\nRozmówca zaznaczył, że to nie ostatnia wizyta dyplomacji amerykańskiej w krótkookresowej perspektywie. - Wskutek huraganu "Dorian" będziemy mieli dwie wizyty amerykańskie na bardzo wysokim szczeblu. Intensywność kontaktów będzie niesamowita. Świadczy to o dużej bliskości między naszymi państwami - zaznaczył.\nProf. Marek Rudnicki o zniesieniu wiz do USA: przyjaciel nie powinien zamykać przed nami drzwi\n- Trzeba wykorzystać te wizyty nie tylko do spraw bieżących jak np. dostaw gazu czy budowy elektrowni atomowych, ale najważniejsze jest przekazanie stronie amerykańskiej naszą wizję świata, na II wojnę światową i na to jak widzimy nasze miejsce w świecie - dodał.\nSzanse dla polskiej armii\n- Mamy szansę przez te kilka miesięcy oczekiwania na kolejną wizytę amerykańską dopracować pewne porozumienia. Nie można było wszystkiego podpisać z wiceprezydentem Pence'm, ale np. na początku przyszłego roku w Redzikowie powinna być uruchomiona tarcza antyrakietowa i byłaby to świetna okazja do wizyty prezydenta Donalda Trumpa w Polsce - uważa gość Polskiego Radia 24.\nJarosław Kaczyński: rząd przywiązuje ogromną wagę do spraw bezpieczeństwa\n- Wschodnia Polska musi być nasycona oddziałami Wojska Polskiego. Jeżeli będą tam wojska sojusznicze to też dobrze, ale w tym kierunku idzie polityka ministerstwa obrony. Powinniśmy dbać o to, aby nasze oddziały były zdolne do długotrwałego oporu. Liczebność naszej armii powinna być zwiększona - stwierdził Jan Parys.\nZobacz więcej na temat: Rosja USA Ministerstwo Spraw Zagranicznych Andrzej Duda Wojsko Polskie tarcza antyrakietowa II wojna światowa Jan Parys Donald Trump Antoni Trzmiel\nMarek Budzisz: Rosjanie powtarzają tezy z propagandy czasów sowieckich\nOstatnia aktualizacja: 02.09.2019 15:30\n- Kiedy czyta się rosyjskie relacje o obchodach 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej, panują tam dwa nurty interpretacji tego, co się wydarzyło: jeden dość spokojny, podkreślający że wojna zakończyła się dla Polski w 1989 r. i to ubodło Rosjan, a drugi histeryczny, który pokazuje stopień frustracji i bezsilność strony rosyjskiej - powiedział w Polskim Radiu 24 Marek Budzisz, ekspert ds. wschodnich.\nPrezydent Rosji Władimir Putin na inauguracji roku szkolnego Foto: PAP/EPA/ALEXEI DRUZHININ / SPUTNIK / KREMLIN POOL\n22'12 02.09.2019 Marek Budzisz o reakcji Rosji na przemówienie prezydenta Dudy i współpracy gazowej Polski, USA i Ukrainy\n- Pojawiły się nawet głosy, aby w rosyjskich podręcznikach uwzględnić to, że Polska zawarła z Hitlerem pakt o nieagresji, czyli jest współodpowiedzialna za II wojnę światową - przyznał Marek Budzisz.\n- Teza o pakcie Ribbentrop-Mołotow to powtarzanie propagandy z czasów sowieckich. W związku z ujawnieniem tajnego aneksu do tego paktu w Rosji toczy się dyskusja na ten temat. Powtarzanie narracji o tym, że Stalin grał na czas i chciał zyskać czas do przygotowania się do wojny. Jeżeli powtarza się te tezy, to powtarza się to co twierdzili propagandyści Stalina - uważa ekspert.\nGaz dla całej środkowej Europy\nGość Polskiego Radia 24 wypowiedział się także o wspólnym porozumieniu gazowym Polski, Ukrainy i USA. - Ta wizyta była bardzo mocno śledzona przez media ukraińskie. Być może są to zmiany o charakterze fundamentalnym. Ze strony ukraińskiej porozumienie podpisywał minister, który był nieobecny w Warszawie. Ta umowa mówi też, że Ukraina może liczyć na nawet 7,5 mld m3 gazu ze strony polskiej.\n- Ukraina ma magazyny umożliwiające gromadzenie gazu ziemnego. Będzie tam można magazynować gaz dla wszystkich państw w Europie Środkowej. Całe zapotrzebowanie Polski i Ukrainy można by tam magazynować. Gdyby udało się to zrealizować, można by mówić o fundamentalnej zmianie co do dywersyfikacji zasobów ziemnych dla całego regionu - dodał.\nZobacz więcej na temat: Rosja Ukraina USA II wojna światowa pakt Ribbentrop-Mołotow gaz ziemny Antoni Trzmiel\n11'01 03.09/2019 Gość PR24: dr Jerzy Targalski


Ulv i landet med vikingerne: października 2015\nKoniec świata i Wybrzeże Bunkrów\nYych, i znowu pobudka o 6 rano w sobotę. Ciemno, pusto i wogle. Procedura opuszczania Horsens postępowała wedle ustalonego schematu – pakowanie, jedzenie, wymarsz na punkt przechwycenia. Kiedy jednak dotarłem do swojej zatoczki nie zatrzymałem się i polazłem dalej. Do wjazdu na autostradę miałem tylko 2 kilometry, a stamtąd wszyscy będą jechać w pożądanym przeze mnie kierunku. Po dłuższej chwili byłem już na miejscu i mogłem spokojnie kontestować piękno duńskich linii przesyłowych wysokiego napięcia. Samochody nie niepokoiły mnie zbytnio – przyznam, że ledwo co tamtędy jeździło. Nie do końca tego się spodziewałem. Generalnie naszło mnie jakieś zniechęcenie i zacząłem sam się pytać: po co ja się znowu gdzieś pcham? Zimno, chmurno, nic nie staje, może darować sobie kolejną niepewną przygodę i przejść tylko po okolicy… pograć na komputerze… [to jest ten moment, kiedy bohater zaczyna wątpić w sensowność swojej Misji i powodzenie wyprawy zawisa na włosku – wiadomo jak to się skończy, ale emocje muszą być] Marzłem więc i toczyłem bój z myślami, mijany przez kolejne pojazdy.\nCóż, praw stopa nie da się oszukać – pół godziny musiało minąć i oto siedziałem w dostawczaku mknącym do Aarhus. Ciekawe, że nigdy wcześniej nie udawało mi się złapać tego typu samochodów. Widać Wąsaty Pan Kierowca był wyjątkowy na tle swego gatunku, bo zjechał do miasta ostatnim możliwym zjazdem i wyrzucił mnie w najbardziej dogodnym punkcie. Porcja tubylczej życzliwości nastroiła mnie nieco pozytywniej i kolejne dwa kwadranse machałem już w lepszym nastroju. Dania widać przejęła się moim strapieniem na poważnie i zesłała mi kolejną okazję w postaci golfa III. Facet był z kategorii tych, co najpierw cię mijają dalszym pasem, a potem gorliwie manwerują i cofają na wstecznym. Miło. Ten pan jechał prosto do Aalborga – złowrogiego miasta, co mnie ostatnio więziło przez dobę prawie. Cóż, lekka adrenalina się pojawiła, nie powiem, jednak wkrótce zastąpiło ją zwykłe rozczarowanie. Zostałem wysadzony na całkiem dogodnym zjeździe odległym może o 3 km od miejsca, w którym utknąłem tydzień wcześniej. No cóż, będzie nauczka na przyszłość, by szukać punktów przechwycenia wytrwalej. Kolejne 30 minut spędziłem kontemplując rozsypane na ziemi ziemniaki i w końcu „pokonałem” fatum piekielnego Aalborga. Zabrany zostałem przez typowego przedstawiciela klasy robotniczej - miał nawet wąsy a’la polski majster. Przejechałem kilkanaście kilometrów i znalazłem się pośrodku przysłowiowego niczego. Damn. Jakaś lokalna droga między niewielkimi miejscowościami, z której na autostradę zjeżdżał może jeden samochód na 5 minut. Poczułem się nieco słabo, zwłaszcza że mapa nie podpowiadała sensownych rozwiązań tego impasu. Trudno, machamy. O ile coś jedzie. Koniec końców nie było tak źle, nie musiałem czekać nawet godziny. Powiozła mnie matka z dzieciakiem [kolejny przykład, że ludzie tu sobie ufają], który wygrał właśnie ze swoją drużyną jakiś mecz piłki nożnej 17 ligi. W bagażniku labrador. W pewnym momencie chłopak wziął w swe dłonie pudełko ciastek i spojrzał na matkę pytająco. Ta wielkodusznie kiwnęła głową i dostałem herbatnika w czekoladzie. Kocham jeździć na stopa!\nJakby Imperium miało mieć bazę morską, tak by wyglądała\nOt, katamaran wielkości sterowca\nZa cholerę nie wiem co to, ale wyglądało fajnie.\nWysiadłem niewiele dalej, poczekałem, złapałem kolejną okazję [jakiś młody facet, a co ciekawe – ledwo szprechał po angielsku] i wylądowałem w Frederikshavn. Żeby cokolwiek wynieść z podróży poszlajałem się po okolicach portowych – całkiem spoko, mieli tam nawet marynarkę wojenną i jakąś platformę wyglądającą-prawie-jak-wiertnicza. Miasto nie było duże, więc dość sprawnie przedostałem się na drogę wylotową i złapałem ostatniego stopa w tym dniu. Znowu wiozła mnie matka z pociechą. Kobieta ta prezentowała dość popularną chyba w duńskim narodzie manierę potwierdzania każdego zdania rozmówcy kiwaniem głową i „ja ja”. Nieco wkurzające w mym odczuciu. Ale nic to, bo ledwie po 7 godzinach podróży dotarłem do celu. Skagen. Koniec Danii. Miejsce spotkania mórz. Ha, zapowiadało się ciekawie. Same miasteczko minąłem bez większych emocji, po drodze znowu trafiłem na jakiś maraton i wkrótce znalazłem się na plaży. W końcu! Ponad miesiąc w tym kraju, a ja pierwszy raz oglądałem pełne morze, a nie jakieś fiordopodobne zatoki. Stary, dobry Bałtyk. Rześki wiatr, na horyzoncie mrowie statków przeciskające się przez Kattegat i trawiaste wydmy. Do najbardziej północnego wypierdka Danii miałem może 2 km, zapowiadał się przyjemny spacer. Mijałem spokojnie hałdy kamulców, domki, jakiś trebusz, gdy z oddali zaczęły wyłaniać się dziwne kształty. Po krótkim czasie rozjaśniło się me oblicze, a jednocześnie wpadłem w pewną jakże polską konfuzję. Chciałoby się powiedzieć, że „bunkrów nie ma, ale też jest zajebiście” – rzecz w tym, że bunkry były…\nNa plaży poniewierała się cała grupa warowna z czasów drugiej wojny światowej. Widok był niesamowity – kiedy spoglądałem na potężne cielska umocnień omywane przez fale, przychodziła mi na myśl głowa statui wolności z „Planety Małp”. Świadectwo dawnych czasów powoli pochłaniane przez morze. Musiałem oczywiście wleźć w każdą dziurę i szczelinę – w co po niektórych obiektach było całkiem przytulnie. Przez chwilę nawet zastanawiałem się, czy nie spędzić tu nocy, jednak bardziej jestem stworzeniem leśnym niż morskim i porzuciłem plan. Nie mogłem tylko odegnać myśli, jak dumnie wyglądałaby na blogu relacja z noclegu w nadmorskich bunkrach... Po jakimś czasie minąłem latarnię morską i w miejscu tym skończyły się umocnienia, a zaczęli turyści. Musiałem zmierzyć się ze straszną prawdą, że trafiłem do punktu dość znanego i uczęszczanego przez ludzi. Ych. Jednak kiedy zobaczyłem jakichś iberyjskich studentów szturchających martwą fokę, poczułem się w pełni usprawiedliwiony ze swoich aspołecznych uprzedzeń. Ale dobra, miałem się przecież zachwycać. Przedreptałem jeszcze z kilometr i oto stanąłem na lokalnym końcu świata.\nZ lewej - Północne, z prawej - Bałtyk. Ta dam.\nSzczerze pisząc, nie zrobił na mnie szalonego wrażenia. Wierzchołek przylądka okupowała chmara turystów dowożonych traktorami i strzelających sobie selfie na tle spotykających się mórz. Liczyłem na sztorm co najmniej, a tam przelewały się ledwie widoczne falki. Zjawisko nadal jednak było ciekawe, ponieważ Bałtyk falował z prawej na lewo, a Morze Północne z lewej na prawo i dokładnie u szczytu półwyspu następowało „zderzenie”. Postałem, popatrzyłem, zadzwoniłem do Dzikiej i rozpocząłem odwrót. Dzień powoli się kończył, a ja nadal miałem do potencjalnego noclegu ładny kawałek – no i musiałem ją jeszcze znaleźć gdzieś w lesie. Doczłapałem się do właśnie zamykanego sklepu/informacji turystycznej i dowiedziałem o kilku ciekawych szlakach wiodących po okolicy. Cholera, zacząłem żałować, że przez sposób podróżowania i nocowania nie mam odpowiedniej ilości czasu, by należycie zwiedzić to niezwykłe miejsce. Udało mi się zahaczyć o kawałek ścieżki przez zarośnięte wydmy i w blasku zachodząco słońca mogłem podkarmić duszę głodną naturalnego piękna. Musicie bowiem wiedzieć, że Skagen jest miejscem szczególnie ukochanym przez artystów. Przemierzając ten zielonorudoszary krajobraz skąpany w blasku zachodzącego słońca zacząłem rozumieć, co inspirowało tych wszystkich malarzy.\nNatchnienia swoją drogą, ale zmierzch zbliżał się nieubłaganie. Przebiłem się przez miasteczko boczną ścieżką, minąłem punkt wyjścia i rozpocząłem poszukiwania miejsca na nocleg. Sprawdziłem jeszcze w mieszkaniu jego położenie, jednak pozostawiłem sobie raczej mało dokładne wskazówki dotarcia. Hem. Po jakimś czasie znalazłem tablicę informacyjną z mapą – wedle niej cały okoliczny teren był wprost pocięty trasami (pieszymi, bieganymi, rowerowymi normalnymi, rowerowymi terenowymi, końskimi), a do schronienia powinienem łatwo trafić idąc wzdłuż niebieskiego szlaku. Żaden problem dla Radka Nawigatora! No tak, ale zdjęcia zapomniałem zrobić. Oczywiście już po zachodzie słońca musiałem wybrać złą drogę na skrzyżowaniu i dodałem sobie pół godziny spaceru po lesie oraz spotkanie z lokalnymi sarońcami. Ot, takie moje rozrywki. W końcu udało mi się jakoś odnaleźć właściwe miejsce, a tam – ogień. Cie choroba, ktoś mnie uprzedził! Okazało się, że pomysł noclegu na świeżym powietrzu nie był tak unikatowy i pojawił się także w planach młodej Dunki i Szwajcara podróżujących po kraju. Na szlaku zawsze można spotkać podobne wagabundzkie duchy - byli całkiem spoko. Kiedy wspólnymi siłami zmontowaliśmy kolację z ich brokułów i ryżu, oraz moich kiełbasek, poczułem prawdziwą podróżniczą solidarność [wiaty na szczęście były dwie]. Pogadaliśmy nieco, podzieliliśmy się ciastkami i czekoladą. Żołądek pełny strawy, ciepło ogniska i gwiazdy migocące ponad koronami drzew – ech, niewiele potrzeba do szczęścia. Zasypiałem głęboko przekonany, że po prostu warto.\nŚniadanie z rusztu\nWiata była po prostu przeurocza\nPoranek przywitał mnie okrutnym ziąbem i umiarkowanym zachmurzeniem. Moja wczorajsza kompania wykazywała nikłą aktywność, spokojnie więc posiliłem się i przygotowałem do drogi. Pożegnałem budzącą się do życia Dunkę [imienia nie kojarzę, ale pamiętam, że ciamkała i bekała], zarzuciłem plecak na ramiona i ruszyłem w mglisty, cichy poranek. Niech mnie, było niesamowicie. Słońce różowiło wschodnią stronę nieba, rześkie powietrze wypełniało płuca, a marsz rozgrzewał mięśnie. W krótkim czasie dotarłem do szosy, gdzie w ciągu minuty złapałem drugi przejeżdżający samochód. Sympatyczny dziadek podwiózł mnie całe 4 kilometry, przeszedłem kawałek, złapałem kolejnego emeryta już do Frederikshavn – nawet szło się z nimi dogadać. Za miastem rozłożyłem się w zatoczce i po jakiejś godzinie oglądania statków zawijających i wywijających z portu wsiadłem w ostatnią okazję tego łikędu. Lotem bezpośrednim dostałem się do zjazdu na Horsens. Pilotował świeżo emerytowany nauczyciel jakichś nauk społecznych, całkiem inteligentny facet. Całą drogę przegadaliśmy, konfrontując polski i duński punkt widzenia na energetykę, Rosję, imigrantów i insze żywotne sprawy. Kształcące doświadczenie, nie powiem – mam tylko nadzieję, że na mojej podstawie nie uznał Polaków za ksenofobów i tumanów.\n9 stopów, ponad 500 kilometrów, dwa morza, paczka kiełbasek – było zacnie. Dalej na Północ już nie dotrę, pora będzie zająć się zachodnim wybrzeżem.. Anne podrzuciła mi cynk o kolejnej dobrej miejscówce, akurat u brzegu Morza Północnego…\nSpecjalny dodatek dla fanów: psy. Czego ja nie zrobię dla lajka.\nAutor: Rip o 03:36 Brak komentarzy:\nŁikęd – znaczy pora podbijać Krainę Wikingów. Posuwając się wzdłuż wschodniego wybrzeża Jutlandii „do góry”, kolejnym logicznym punktem jest Skagen. Koniec świata, najbardziej wysunięty na północ wpierdek, miejsce spotkania Bałtyku z Morzem Północnym. Ponoć niezwykle urokliwe miejsce z czołówki duńskiego „zobacz koniecznie”. To będzie opowieść o tym, jak tam nie dotarłem...\nPierwszy błąd popełniłem pozwalając sobie spać do 10. W końcu sobota, co się będę fatygował wcześniej, mam cały dzień na dotarcie… Zebrałem się po 11 i poczłapałem na stały punkt łapania. Dziwnie było ruszać o „normalnej” porze, kiedy miasto już nie spało. Stanowczo brakowało wagabundzkiego klimatu. Stanąłem z kartonem w swojej ulubionej zatoczce i wyciągnąłem rękę z kciukiem. Szok i niedowierzanie – już po 5 minutach coś się zatrzymało! Wprawdzie tylko do wjazdu na autostradę 2 km dalej, ale autostopowe endorfiny już się wydzieliły. Damn, zapowiadał się niezły dzień. Ledwo zdążyłem się ustawić na zjeździe, a tu kolejny pojazd hamuje! I to do Aalborga od razu, ponad połowa trasy. Hej, tym tempie to będę na miejscu w try miga. Podróż minęła sprawnie, więcej przysypiałem niż rozmawiałem z kierowcą – gadatliwy nie był, nie wadziło mi to. W końcu dojechaliśmy do miasta, wysiadłem z auta nieco po 13… i nie wyrwałem się z tego cholernego miejsca przez kolejne 20 godzin.\nFacet wysadził mnie na końcu autostradowej odnogi wnikającej do miasta z informacją, że drugim pasem mogę wrócić na trasę. Fajnie, tylko że to był zjazd jednokierunkowy i z tego miejsca mógłbym łapać tylko coś jadącego z powrotem. Nic to, przejdziemy się kawałek. Okolice niezbyt interesujące, takie tam suburbia. Kolejny zjazd na trasę szybkiego ruchu – żadnej zatoczki, ruch taki sobie, lepiej poszukam dalej. Ten schemat powtórzył się kilka razy, aż wylądowałem na samej autostradzie. Coś słyszałem, że ponoć nielegalne jest łapanie stopa na takich drogach w Danii… ok, stanę za barierką, co by pozory bezpieczeństwa zachować. Zatoczka jest, za nią tunel - wyglądał ciekawie. Samochody zapierdzielają koło setki – będzie ciężko, ale powinno się dać radę coś złapać. Faktycznie, udało się coś złapać. A tak właściwie, to ja dałem się złapać. W pewnym momencie stanął bowiem przede mną lśniący bielą VW Passat z dumnym napisem POLITI. No, super.\nNa szczęście, pan policjant [brodaty, ryży i wytatuowany – bardziej widziałbym go na drakkarze niż w mundurze] i pani policjantka [skandynawski blond, niebrzydka - przyznam] byli bardzo mili i wyrozumiali dla biednego zagranicznego studenta wyrażającego niezmierne zdziwienie wobec wiadomości, że zabronione jest łażenie po autostradach. Skończyło się na przewiezieniu mnie kawałek dalej do miejsca, gdzie mogłem już legalnie stanąć i łapać. Zawsze marzyłem o jechaniu na stopa radiowozem [mamo, teraz nie czytaj] – powinienem wyrazić skruchę, ale było fajnie.\nDobra, po takich przeżyciach zasłużyłem na batonika. Zaopatrzony w węglowodany w pobliskim markecie raźno polazłem na upatrzony przystanek. Zatoczka tuż za skrzyżowaniem, elegancko położna przy szosie wiodącej do drogi szybkiego ruchu. W prawdzie kawałek dalej był zjazd w kierunku powrotnym, ale nie w takich miejscach się już łapało. Do boju. Kwadrans. Pół godziny. Mogło by coś już wziąć. Godzina. Ech, no długo coś… o proszę, jakiś młodzian mi tu zajechał. Nie jedzie do Skagen, ale może mi pomóc dotrzeć do Frederikshavn. Za marne 400 koron. Słowem: czterysta. Uprzejmie podziękowałem za ten akt dobrej woli i spytałem się, patrząc za odjeżdżającym samochodem: czy aby go nie pohymhymhym. Z taką chęcią niesienia pomocy to się jeszcze nie spotkałem, japierdzielę. Chciałby zarobić na mnie huncwot – takiego wała, zaraz pokażę tym duńskim zdziercom, jak się podróżuje za jeden uśmiech! Więc stałem dalej… Druga godzina. W międzyczasie zatrzymała się Mazda, próbująca ratować honor marki*, ale jechała w inną stronę. Cholera, jest ciężko. I zimno. Wybrałem się do pobliskiego Makdonalda na regeneracyjnego czizburgera i chwilę w ciepełku, po czym z nowymi siłami wróciłem do swojej zatoczki. Damy radę. Chociaż do tego Frederikshavn, do Skagen jutro sobie dotrę. Coś się przecież w końcu zatrzyma…\nNie zatrzymało. Trzy godziny marznięcia na wietrze i nic. Była już chyba 18. Morale – zdruzgotane. Słońce chyliło się ku zachodowi, a ja, biedny, utknąłem w tym pieprzonym Aalborgu na noc. Byłem gotowy na nocleg w najgłębszej dziczy, ale w mieście?! Istna zgroza, gdzie ja się tu podzieję? Gdzie ognisko rozpalę, śpiwór rozścielę…? Miałem w końcu swoją Przygodę – taką, której się nie spodziewasz i której nie chcesz. Fajnie jest wychodzić z najgorszych sytuacji i czuć się wielce przygodowym podróżnikiem, kiedy wszystko się jakoś udaje. Przyszła pora na uświadomienie sobie pewnego oczywistego faktu, że czasem się po prostu… nie udaje.\nMiejsce mego spoczynku.\nIdąc na czuja w kierunku centrum czułem taki zawód i gorycz, jakby mnie co najmniej napadnięto, ograbiono i zgwałcono. Wzdech. Obszedłem jakiś staw, licząc w naiwności i desperacji na czekające miejsce noclegowo-ogniskowe. Rzecz jasna, nic takiego nie znalazłem. Szedłem więc dalej bez żadnego pomysłu, zza horyzontu wyłaniał się księżyc [a było to tuż przed superpełnią] i przypominał, że miałem go dziś oglądać z jakiegoś dzikiego zakątka. Wlokąc się ulicami i rozglądając za jakimiś gościnnymi krzakami, dotarabaniłem się do terenów portowych. No, może chociaż sobie pooglądam ciekawe miejsca. Hym, obszary już co najmniej bezludne… nieco dalej jakaś mała przystań. Budynki, damn. Ale chyba nikogo nie ma. Pójdę jeszcze kawałek za te zarośla. O, ławka, grill i widok na miasto po drugiej stronie zalewu. Trawka ładnie wystrzyżona, więc niestety teren cywilizowany, ale dobra – na razie zatrzymam się jak gdyby nigdy nic. Cisza i spokój. Zachęcony tym stanem pozbierałem gałązki do znaleźnego wiaderka i rozpaliłem mały ogień w grillu. Pełna kultura, może nie będzie jednak tak źle. Zaraz będę miał ciepłą herbatkę… gdy wtem słyszę odgłos silnika i trzask samochodowych drzwi! Nakryli mnie! Cholera - gaszę chybcikiem płomień, może się nie połapią. Szlag, dymi jak głupie. Głosy ludzkie z okolic zabudowań, ale ode mnie nic nie było widać. Słychać jeszcze… strzały? Ktoś tam napierdziela z wiatrówki! Fak! No, bomba, zaraz zostanę zastrzelony jak jakiś złodziej… Dobra, nie panikujmy. Słychać było jakiegoś dzieciaka, może to jednak nie mafia/ochrona/wędkarska bojówka. Skitrałem plecak w krzakach dla niepoznaki i czekam. Może sobie po prostu pójdą… Gdy znienacka pojawił się za mną człowiek z psem, wyraźnie zaskoczony moim widokiem. Burknął coś po duńsku, ja burknąłem coś po angielsku i… poszedł sobie. Trzasnęły drzwi, opony zachrzęściły na żwirze i tyle. Hem. Nie wiem, co tu właściwie zaszło, ale zapowiadała się jednak spokojna noc. Zagotowałem wodę, wypiłem herbatkę i zagryzłem kolacją. Księżyc lśnił jasno, na drugim brzegu błyszczały światła wielkiego miasta, z daleka dobiegały odgłosy cywilizacji, a ja kładłem się spać na ogrodowej ławce niczym kloszard. Mimo wszystko – podobało mi się.\nO szóstej rano zbudziła mnie dwójka rybaków wyruszająca z przystani na połów. Szczęściem, popłynęli w drugą stroną i nieniepokojony mogłem się ogarnąć w półświetle nadchodzącego świtu. Po wyjściu ze śpiwora gwiździło jak cholera [przed wyjściem nieco mniej], ale widoki warte były marznięcia. Ta pora między nocą a dniem zawsze mnie zachwyca - świat jest w tedy taki odrealniony. Zanim wzejdzie słońce rzeczywistość wydaje się być nieco odleglejsza.\nNo dobra, teraz trzeba jakoś wrócić. Idąc przez centrum Aalborga o 7 rano mijałem widoki klasyczne wręcz: biegający emeryci i pijani studenci. Robiło się coraz cieplej, ruch na ulicach nieco się zwiększał, może dzisiaj jakoś pójdzie. Przeszedłem parę kilometrów, odświeżyłem się na stacji benzynowej i byłem gotów do drogi. Według mapy powinno to być odpowiednie miejsce. Nie było. Skrzyżowanie, zatoczka i rozjazd. To samo co wczoraj. Trudno, łapiemy. Po kilkunastu bezowocnych minutach ruch nadal był mizerny, postanowiłem więc wrócić do punktu, gdzie zaczęło się moje rande wu z Allborgiem. Przemaszerowałem kolejnych kilka kilometrów i stanąłem przy kolejnej zatoczce. Za skrzyżowaniem. Przed rozjazdem. Przeklęte miasto! Toż to nie idzie się z niego wydostać! Dzień zapowiadał się piękny, wręcz kpiąc sobie ze mnie – zamiast odwiedzać najpiękniejsze miejsca w Danii spędzałem łikęd w tej cholernej autostopowej czarnej dziurze. Jak tak dalej pójdzie, przyjdzie mi wrócić pociągiem… Klęska, sromota i poruta. Nie dość, że zhańbiony honor autostopowicza, to jeszcze uszczuplony poważnie portfel. Po prawie godzinie straciłem zupełnie chęć do machania, chciało mi się już rzucić to wszystko i znaleźć stację kolejową. Dałem sobie kwadrans. I jednak udało się. Ktoś się zatrzymał.\nIronia po duńsku: spędzasz noc na ławce, by potem odkryć, że w tym mieście materace leżą dosłownie na ulicy.\nMój zbawca wywożący mnie z otchłani rozpaczy nazywał się Mohamed. Mieszkał w Danii od lat wielu, pochodził z Syrii – spytał się mnie, czy kojarzę kraj. Cóż, trudno nie kojarzyć, kiedy milion jego pobratymców aktualnie najeżdża Europę. Zachowywał się on, rzekłbym, dość klasycznie jak na swe pochodzenie** – pytał uprzejmie o rodzinę, popatrywał na mnie spojrzeniem, którego nie rozumiałem i raczej umiarkowanie trzymał się pasów ruchu. Z głośników poleciały jakieś bliskowschodnie bity, a właściwie salemaleikumowe zawodzenie a’capella. W tej atmosferze dotarłem do zjazdu na znane mi już Hobro, gdzie zostałem zapewniony o tym, żem zawsze mile widziany w Aalborgu i wogle, oraz dowiedziałem się dwóch ciekawych faktów: 1. Mohamed był instruktorem nauki jazdy. 2. Zapuszczone mi śpiewy były niczym innym jak recytacją Koranu. Teraz mogę śmiało rzec: padłem ofiarą islamizacji! Skutków wprawdzie nie odczuwam, ale w aktualnej dyskusji o muzułmańskich imigrantach mogę się już wypowiadać jako uciśniony Europejczyk.\nMiasto przeklęte, ale momentami nawet ładne.\nKolejne okazje nie wyróżniły się już niczym szczególnym i spokojnie dotarłem do punktu wyjścia, nieco ponad dobę od wyruszenia. Wysterczałem się z uniesioną ręką długie godziny, przeszedłem parę załamań i spałem pod gołym niebem w miejskiej przystani. Przeżycia były, materiał na bloga zebrany, doświadczenie nabyte. Zobaczymy, ile nauczki z tego wyciągnę na przyszłe podróże…\n*Wyjaśnię tu może, że co jakiś czas znajduję sobie kolejne autostopowe nemezis - model samochodu, którego kierowcy wybitnie nie chcą się zatrzymywać. Obrzucając ich inwektywami i pomstując urozmaicam sobie czas oczekiwania na okazję. Poprzednio był to Opel Insignia, teraz przyszła kolej na Mazdy 5 czy 6.\n** Nie, żebym ulegał jakimś stereotypom. Byłem kiedyś w Maroku, więc czuję się upoważniony do posiadania opinii o bisurmanach.\nAutor: Rip o 14:27 Brak komentarzy:


Od dłuższego czasu "chodziła" za mną szydełkowa spódnica. Już niedługo wiosna, więc postanowiłam sobie taką wiosenną wydziergać. Przejrzałam prawie wszystkie gazetki jakie posiadam w domu w celu znalezienia jakiegoś ciekawego wzoru. No i znalazłam! Jest to wzór z Extra Sandry - nr 2/2008. Nie posiadałam jednak zalecanej włóczki. Poszperałam w swoich zapasach no i znalazłam jedną w kolorze ciemnej zieleni. Kupiłam ten ogrrrrromny motek jakiś czas temu w używanej odzieży za 8 zł. Zważyłam - całe 500 g, więc akurat tyle ile potrzeba na wydzierganie spódnicy. Skład włóczki pozostaje tajemnicą, ale wydaje mi się, że jest to chyba wełna, może z jakąś domieszką akrylu. No więc wczoraj, korzystając z chwili wolnego czasu, aby się chociaż troszkę zrelaksować po pracowitym dniu, zabrałam się do szydełkowania. Poniżej możecie zobaczyć początek robótki. Mam nadzieję, że uda mi się ją skończyć ;)\nZobaczymy co mi wyjdzie. Obym tylko nie musiała pruć! I oby wełenki starczyło, bo już takiej raczej nigdzie nie dokupię. Ale co tam!\n08:16, robaczek15 , coś do ubrania\nDzisiaj chciałam Wam zaprezentować nowego Wełniaczka. Jest to miś Sebastian, którego zrobiłam dla mojej koleżanki. Wydziergałam go z moherowej włóczki z dodatkiem srebrnej nitki. Na jednym ze zdjęć poniżej, wełniaczek pozuje razem z moim kotem Piratem :)\nMisiu ma około 18 cm wzrostu. Ubrany w czarne spodenki, także wydziergane z włóczki. Można je zdejmować.


Odzież męska Spodnie Salewa Agner Orval DST Pant - black out JSOUHGB\nStrona główna » Odzież męska Spodnie Salewa Agner Orval DST Pant - black out JSOUHGB\nEmporio Armani T-shirt czarny RUZTVSM\nMężczyźni Topman CLASSIC FIT Bluza z kapturem grey QHPBTVI\nOdzież męska Kurtka Columbia Dutch Hollow Hybrid Jacket - night tide/s\nOdzież męska Spodnie Salewa Agner Orval DST Pant - black out JSOUHGB\nKod produktu: JSOUHGB\nSalewa Agner Orval DST Pant to świetne spodnie z najbardziej zaawansowanej technicznie kolekcji Salewa – Ortles. Przeznaczone do wspinaczki górskiej, turystyki lodowcowej. Spodnie te oparte są o wytrzymały i elastyczny materiał Durastretch®, zabezpieczony impregnacją DWR.\nWalcząc z warunkami, zmęczeniem, własnymi słabościami – właśnie wtedy ujawnia się prawdziwe oblicze człowieka. Spodnie Agner Orval DST Pant firma Salewa dedykuje przede wszystkim wspinaczom, którzy nie raz docierali do granic własnych możliwości, by chwilę później wyznaczyć zupełnie nowe.\nWykonane są one z wytrzymałego stretchowego materiału Durastretch® Bambooshell, niezwykle wysoko cenionego wśród bezkompromisowych profesjonalistów. Wszystko ze względu na stosunkowo niską wagę, niezbędną w ścianie odporność na przetarcia i właściwości antybakteryjne, ograniczające szybkie powstawanie nieprzyjemnych zapachów. Panele to natomiast Durastretch® Dot Touch, charakteryzujący się doskonałą elastycznością, przyjemną w dotyku fakturą oraz ponadprzeciętną oddychalnością.\nDużą uwagę przywiązano w tym modelu także do idealnego spasowania z budową ciała, przy jednoczesnym nie krępowaniu ruchów. Zastosowano więc klin w kroku, który zwiększa swobodę, a u dołu nogawki znajdziemy regulację suwakiem, która pozwoli dobrać szerokość tej części do swoich potrzeb. W pasie zamontowano zaś elastyczne wstawki, dzięki którym osiągnięto optymalnie dopasowany krój.\nMateriał główny spodni softshellowych Salewa Agner Orval DST Pant bardzo dobrze chroni przed promieniowaniem UV na poziomie UPF 50+. Zewnętrzne, zapinane na zamek kieszenie stworzą bezpieczną przestrzeń dla niewielkich, a niezbędnych pod ręką drobiazgów. Bez problemu zmieścimy tam klucze, dokumenty czy telefon komórkowy.\nSalewa Agner Orval DST Pant to wybór profesjonalistów, którzy wiedzą czego chcą, dla których wspinaczka to znacznie więcej niż tylko hobby i którzy uwielbiają mierzyć się z wertykalnymi wyzwaniami.\nElastyczny w czterech kierunkach materiał Durastretch® Bambooshell z hydrofobową impregnacją DWR posiada właściwości antybakteryjne i wolniej namaka w czasie deszczu;\nWstawki bardziej elastyczne, miękkie i oddychające z materiału Durastretch® Dot Touch;\nSuwaki u dołu po zewnętrznej stronie umożliwiają rozszerzanie tej części nogawki;\nErgonomicznie zaprojektowany pas ze stretchowymi wstawkami dla lepszego dopasowania;\nMateriał główny chroni przed promieniowaniem UV na poziomie UPF 50+.\nGłówny 88% poliamid, 12% elastan (Durastretch® Bambooshell DWR 180)\nPanele 89% poliamid, 11% elastan (Durastretch® Dot Touch DWR 189 BS)\nOdzież damska Damskie spodnie turystyczne Salewa Puez Tullen DST Pant - quiet shade FEZFCXM\nOdzież damska Techniczne spodnie damskie Salewa Agner Orval DST Pant - tawny port JOJIWCU\nOdzież męska Spodnie górskie Salewa Agner DST Engineered Pant - dark denim CWLVJKM\nOdzież męska Spodnie Salewa Puez Tullen DST Pant - dark denim JUDYUOJ\nOdzież męska Spodnie Salewa Puez DST Pant - black out IOXVGSJ


Antologia Halloween | SZORTAL\nWysłane przez ilcattivo13 w sob., 15/12/2012 - 18:29\nŚrednio udana mieszanka\nHalloween z roku na rok staje się w Polsce świętem coraz bardziej popularnym. Choć nie posiada jeszcze takiego statusu jak w Stanach Zjednoczonych, to i tak co poniektóre domy przystrojone są lampionami z dyń, po ulicach chodzą dzieci zbierające cukierki, a wiele lokali organizuje specjalne imprezy. Wydawnictwo Oficynka postanowiło dorzucić swoje trzy grosze i stworzyło halloweenową antologię zatytułowaną „Halloween”, w której jedenastu polskich autorów grozy prezentuje własne wariacje na temat tego święta. Jedni czerpią z amerykańskiej kultury popularnej więcej, inni mniej, ale niemal u każdego Halloween pojawia się przynajmniej w tle. Opowiadania są co prawda dość różnorodne, ale niewiele z nich wybija się ponad przeciętną i zapada na dłużej w pamięć.\nZdecydowanym numerem jeden jest tekst Łukasza Orbitowskiego „Dobry człowiek”, w którym pisarz snuje mocną, psychologiczną opowieść o człowieku wykluczonym ze społeczeństwa i walczącym z własnymi słabościami. Atmosfera jest aż gęsta od emocji, a poetycka, przepełniona metaforami narracja zasługuje na najwyższe uznanie. Autor swoim opowiadaniem przybliża także pewne zjawisko dotyczące obchodów Halloween w USA, które w Polsce znane jest zapewne niewielkiej liczbie osób.\nNa uwagę zasługuje również „Książę kłamców” Dawida Kaina, w którym pokazany zostaje świat, gdzie literatura jest najgroźniejszym narkotykiem, a uzależnieni od książek snują się po najgorszych dzielnicach miasta, bądź przebywają w klinikach odwykowych. Początkowo taki zabieg wydaje się dość zabawny, ale ze strony na stronę czytelnik zagłębia się coraz bardziej w opisaną rzeczywistość i całkiem na serio przyjmuje wizję autora. Dzieje się tak głównie ze względu na kapitalnie odmalowaną przestrzeń wokół bohaterów – pełną brudu i zła, odpychającą i fascynującą jednocześnie. Teoretycznie można by w miejsce książek wstawić narkotyki, czy alkohol, jednak Kain prezentuje, jaka może być ostateczna potęga literatury, której żadna szkodliwa substancja raczej nie zdoła osiągnąć.\nW miarę dobrze wypadają teksty Kazimierza Kyrcza Jr. i Roberta Cichowlasa, chociaż do poziomu wcześniej wymienionych opowiadań trochę im brakuje. „Trudny wybór” to historia o perfekcyjnie zaplanowanej zemście wyrzuconego pracownika na swoim szefie, w którym autor stosuje charakterystyczny dla siebie brutalny naturalizm, zaś „Groby żywych” są przepełnioną smutkiem opowieścią o śmierci i tym jak ludzie sobie z nią radzą, zarówno gdy umiera ktoś bliski, jak i oni sami. Obydwa utwory różni bardzo wiele, ale łączy ciekawy pomysł i niezłe wykonanie.\nNa tym w zasadzie kończą się opowiadania, które można by w zbiorku Oficynki wyróżnić w sensie pozytywnym. Słabo wypadają natomiast teksty Piotra Rowickiego i Bartosza Czartoryskiego. Ten pierwszy opisuje historię ochroniarza w salonie samochodowym, który w Halloween dowiaduje się strasznej prawdy o naturze otaczających go ludzi i zmuszony jest przed nimi uciekać. Nie zdradzając więcej szczegółów, można napisać, że temat jest już oklepany, a styl będący słabą wersją strumienia świadomości mocno denerwuje. Bohaterem utworu Czartoryskiego jest natomiast pewien staruszek, który opowiada trzy historyjki, mające z założenia straszyć, ale niespecjalnie im to wychodzi. Może i nie najgorzej pokazują charakter narratora i jego specyficzne upodobania, ale dla czytelnika niewiele z tego wynika i ma on poczucie straconego czasu.\nPozostałe teksty, w których mamy opisane m.in. zmagania neofaszysty z wyrzutami sumienia i przyjaźń małego chłopca ze Śmiercią, są zwyczajnymi przeciętniakami jakich wiele i ich lektura choć nie boli, to też niewiele wnosi. Problematyczne jest opowiadanie Łukasza Śmigla „Stracona fiestecita”, które kompletnie nie ma nic wspólnego z Halloween i redaktorzy użyli go chyba tylko wyłącznie ze względu na nazwisko autora. Owszem, jest całkiem niezłe, ale zupełnie nie pasuje do tego zbiorku.\nOcena antologii „Halloween” jest dość trudna. Są w niej naprawdę dobre dzieła, z którymi warto się zapoznać, ale stanowią mniejszość. Ciężko powiedzieć, czy zasługują one na wydanie trzydziestu pięciu złotych, ale moim zdaniem to za duża kwota na trzy, cztery porządne teksty i dwa razy tyle nieciekawych. Szkoda, że osoby odpowiedzialne za dobór utworów do tego zbioru nie postarały się bardziej, bo wtedy mogło by być dużo, dużo lepiej, a tak jest po prostu średnio.


Adwokat Jastrzębie Zdrój lipiec 2021 − news-bialystok.pl\nWarto zasięgnąć profesjonalnej porady, jeśli mamy do czynienia z prawem cywilnym, spadkowym lub też karnym. Kancelaria adwokacka jest miejscem do którego należy się udać po pomoc. W takiej placówce dostaniemy wszystkie kluczowe informacje dotyczące naszego statusu prawnego. Dzięki fachowej poradzie oraz doświadczeniu adwokata, możemy zdobyć wiedzę związaną z regulacjami prawnymi, które nas obowiązują. Nie ma znaczenia czy jest to sprawa o alimenty, reprezentacja pokrzywdzonego w procesie karnym lub też odroczenie kary, Klienci mogą uzyskać odpowiednią poradę prawną, a dzięki wielu latach praktyki adwokat powinien znaleźć rozwiązanie. Poradę znajdą nie tylko osoby indywidualne, a także podmioty gospodarcze poszukujące rzetelnego doradztwa prawnego związanego z tworzeniem umów oraz obrotu gospodarczego . Kancelaria zajmuje się świadczeniem porad prawnych w zakresie prawa cywilnego, rodzinnego, karnego, rzeczowego, pracy oraz zajmie się sprawami administracyjnymi.\nDzięki szerokiej znajomości polskiego prawa, adwokat jest w stanie udzielić porady również i Polakom nie mieszkającym na stałe w kraju. Kancelaria prawna stara się prawidłowo gospodarować posiadanym zapleczem personalnym, w taki sposób, żeby niezbędne czynności prawne były przeprowadzane szybko i fachowo. Prawo nie jest prostą dziedziną, ze względu na to ciągłe podnoszenie posiadanych kwalifikacji oraz zapoznawanie się z wprowadzanymi zmianami jest gwarantem tego, że kancelaria prawna będzie w stanie zaoferować swoim Klientom najbardziej adekwatną pomoc.\nWielkie znaczenie ma również tajemnica adwokacka, ponieważ pracownicy kancelarii przywiązują szczególną uwagę do poufności danych wszystkich Klientów. Dzięki prawidłowemu przechowywaniu oraz procedurom niszczenia, informacje o Klientach z pewnością będą skrupulatnie chronione.


Duet Antanasa i Zofii Smetonów | Przegląd Bałtycki\nAutorką książki jest historyk dr Ingrida Jakubavičienė, pracująca na Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie. Książka napisana w języku litewskim została wydana na początku 2016 roku. Książka jeszcze nie jest dostępna dla czytelników w Polsce. Praca składa się z czterech części i bardzo szczegółowo przedstawia życie Antanasa Smetony, pierwszego prezydenta Litwy i jego małżonki Zofii Smetony z domu Chodakowskiej oraz dzieje ich rodzeństwa i potomków. Autorka pracy zachowała chronologię wydarzeń oraz podzieliła pracę tak, że każda cześć rozpoczyna ważny i inny okres życia bohaterów: od urodzenia poprzez dzieciństwo, po spotkanie przyszłych małżonków, dalej pobyt w Wilnie. W kolejnej części autorka opisuje życie bohaterów w Kownie. Ostatnia część została poświęcona emigracji Smetonów do USA.\nSzlachta ze Żmudzi\nDuet Antanasa i Zofii Smetonów jest kolejną próbą przełamania wśród Litwinów stereotypu o złym i tchórzliwym pierwszym prezydencie, który na początku drugiej wojny światowej uciekł z Litwy do USA. Taki wizerunek Smetony stworzyli jego oponenci oraz zwolennicy stworzenia Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Drugi mit, który próbuje przełamać autorka to „rządy szwagrów”. Antanas Smetona, po wojskowym przewrocie w 1926 roku, został mianowany prezydentem, a na urząd premiera mianował Juozasa Tūbelisa, swego szwagra. Autorka podważa mit, jakoby Tūbelis był niekompetentny i tylko rodzinne koligacje pozwoliły mu zachować stanowisko premiera.\nDuet Antanasa i Zofii Smetonów, Ingrida Jakubavičienė\nKsiążka rozpoczyna się przedstawieniem dziejów rodziny Chodakowskich, z których pochodziła Zofia, przyszła żona Antanasa. Chodakowscy od XVI wieku byli znanym na Litwie szlacheckim rodem herbu Dołęga. Autorka dokładnie przedstawia losy pradziadków Zofii, wymieniając również wielkie wojny, w których uczestniczyli. Na przykład Antoni Chodakowski uczestniczył w kampanii napoleońskiej walcząc w pułku marszałka Joachima Murata w ponad 40 wojnach w całej Europie. Został również odznaczony Honorowym Krzyżem Kawalerzysty Legionu. Po powrocie do domu, Antonii Chodakowski ożenił się z córką Jana Chryzostoma Piłsudskiego – Marianną. W taki sposób skrzyżowały się drogi dwóch znaczących szlacheckich rodów, a Józef Piłsudski był dalszym wujem Zofii. Najstarszy syn Antoniego i Marianny, Kazimierz, to dziadek Zofii. Natomiast dziadek Zofii, ze strony matki, Aleksander Chodakowski ożenił się z baronówną niemieckiego pochodzenia Natalią Charlottą von Osten-Sacken z Kurlandii. 17 czerwca 1882 roku Maria Joanna Chodakowska, córka Aleksandra i Natalii oraz Antonii Chodakowski, syn Kazimierza Chodakowskiego oraz Marii Naramauskaitė złożyli sobie przysięgę małżeńską. Zgodę na ślub rodzeństwa stryjecznego wydał papież Leon XIII. Zofia przyszła na świat 29 grudnia 1884 roku w Gawenianach jako trzecie z pięciorga dzieci. Pierwsza córka zmarła na zapalenie oskrzeli. Natomiast najmłodsza siostra Zofii, Jadwiga (ur. 1891 r.) zostanie jej najlepszą przyjaciółką i towarzyszką życia. Zofia dorastała w szlacheckim dworze. Na co dzień posługiwała się językiem polskich oraz niemieckim. Dwór Chodakowskich różnił się od innych szlacheckich włości tym, że rodzice utrzymywali ścisłe kontakty z przedstawicielami odrodzenia litewskiego. W późniejszym okresie, mocno wspierali również odrodzenie nie tylko językowe czy kulturowe, ale też narodowe Litwinów. Matką chrzestną Zofii została jej starsza kuzynka, litewska pisarka oraz główna przedstawicielka emancypacji kobiet na Litwie – Gabrielė Petkevičaitė-Bitė. Zofia oraz jej siostry, podobnie jak inne dziewczęta na dworach szlacheckich, od najmłodszych lat uczone były robótek ręcznych, języków oraz muzyki i śpiewu. Zofia grała na pianinie. Autorka książki podaje, że rodzina Chodakowskich, jak większości rodzin szlacheckich na Żmudzi w tym okresie, miała podwójną świadomość narodową: polską i litewską. Tożsamość polska wyrażała się w wierności do tradycji i jedności Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a litewska – wierności tradycji Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz przynależności do litewskiej szlachty. Zauważalny rozdźwięk w podwójnej świadomości oraz wybranie jednej narodowości rozpoczął się w 1883 roku, gdy po raz pierwszy została wydana i nielegalnie rozpowszechniania gazeta „Auszra”. Według autorki, Chodakowscy nauczyli się i zaczęli używać języka litewskiego pobudzeni właśnie przez litewską prasę. Zofia wraz z rodzeństwem pobierała naukę w gimnazjum w Mitawie (obecnie Jełgawa na Łotwie). Gimnazjum było najbardziej prestiżową szkołą na terenach okupowanych przez carską Rosję. Oprócz nauki w szkole, rodzeństwo miało swoich własnych nauczycieli. Najstarszy brat Zofii, Roman pobierał nauki u prywatnego nauczyciela, starszego ucznia tegoż gimnazjum – Antanasa Smetony.\nEdukacja młodego Antanasa\nAntanas Smetona urodził się 10 sierpnia 1874 roku w Užulėnis koło Wiłkomierza. Rodzice Antanasa, Jonas i Julia Smetonos byli typową, na ówczesny okres, rodziną z litewskiej wsi. Ojciec Antasana odziedziczył 5 hektarów ziemi, z której musiał utrzymać żonę oraz siedmioro dzieci. Mały Antoni był szóstym dzieckiem w rodzinie. Ojciec był dobrym i pracowitym rolnikiem. Po śmierci brata przejął jeszcze 5 hektarów ziemi. Życie w rodzinie Antanasa bardzo różniło się od tego na dworze Chodakowskich. Dzieci były przyuczane do pracy na roli. Rodzice zauważyli, że mały Antanasa ma zdolności do nauki i tylko dzięki światłemu umysłowi rodziców, chłopiec zamiast na rolę poszedł do szkoły. Po śmierci ojca, to rodzeństwo wraz z matką zdecydowali, nie zważając na trudności finansowe, że jedenastoletni chłopiec będzie kontynuował naukę. Antanas skończył szkołę podstawową i dostał się do progimnazjum w Połądze, gdzie zetknął się ze sprowadzanymi nielegalnie książkami i prasą litewską. Po ukończeniu szkoły wrócił do domu, gdzie rodzina oczekiwała decyzji czy zostanie księdzem. Wówczas dla dzieci z chłopskich rodzin jedną z dróg do „wyższej warstwy” było kapłaństwo bądź dalsze kształcenie na lekarza albo prawnika. Antanas wybrał dalsza naukę i chodź z problemami finansowymi, wyjechał do najlepszego ówczesnego gimnazjum w Mitawie. Podczas wakacji letnich dorabiał jako korepetytor i wtedy poznał Zofię, młodszą siostrę jednego ze swoich uczniów.\nW gimnazjum litewscy chłopcy założyli tajne towarzystwo „Dziecko”. Podczas spotkań uczyli się historii Litwy, czytali litewskie książki oraz uczyli się poprawnie rozmawiać po litewsku. Tam też po raz pierwszy skrzyżowały się drogi Smetony i Tūbelisa. Obaj zostali też wyrzuceni z gimnazjum za sprzeciwianie się rusyfikacji. Litwini mieli zakaz modlitwy po litewsku, w odróżnieniu od Łotyszy czy Niemców, którzy mogli posługiwać się swymi językami. Wraz z V. Mironem, cała trójka udała się do Petersburga na skargę do ministra oświaty, który nie tylko przyjął chłopców, ale też pozwolił na modlitwę w ojczystym języku. Żaden z chłopców nie wrócił do Mitawy. Antanas został w Petersburgu i wybrał karierę adwokata, która dawała możliwość powrotu po studiach na Litwę. Studia ukończył nie bez przygód. Za rozprzestrzenianie wśród Litwinów w Petersburgu prasy i książek litewskich oraz udział w protestach w 1899 roku, został usunięty oraz wydalony na kilka miesięcy z Petersburga do Wilna! Pierwsze spotkanie z miastem i kilkumiesięczny pobyt w Wilnie utwierdziły Antanasa Smetonę, że chciałby osiedlić się w tym mieście po studiach. Chociaż Antanas pochodził z biednej rodziny, to rodzice Zofii nie sprzeciwiali się małżeństwu z inteligentnym i wykształconym kawalerem. Już wtedy w młodych szlachciankach były ugruntowane idee romantyzmu, aby nadać własnemu życiu większy sens niż ich matki. Również emancypacja kobiet była przyczyną odchodzenia od aranżacji małżeństw z tej samej warstwy społecznej. To wszystko miało wpływ na to, że Zofia pokochała młodego, inteligentnego i wykształconego, ale biednego Antanasa. Zaraz po studiach Smetona wrócił i oświadczył się Zofii. Pobrali się 14 sierpnia 1904 roku w kościele św. Rafała w Wilnie. Tam też zamieszkali otwierając nową, wspólną kartę życia.\nWilno na początku XX wieku stało się ważnym centrum działalności młodych Litwinów. Przyjeżdżali oni do dawnej stolicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, żeby zbudować nową i trwałą litewską świadomość narodową. Tu zderzali się z polsko-żydowskim miastem, w którym tworzyli litewską prasę i literaturę. Wystąpili do carskiej władzy o zgodę na mszę świętą w języku litewskim. W kościele św. Mikołaja gromadzili się nie tylko na nabożeństwach, ale też na licznych dyskusjach i debatach o stanie świadomości narodowej Litwinów, kulturze, literaturze litewskiej o modelu rodziny patriotycznej i świadomej litewskości. Ówczesne więzi z wiarą katolicką były bardzo mocne, bo to właśnie Kościół był głównym filarem litewskiego odrodzenia narodowego. Młodzi Litwini również sprzeciwiali się aranżowanym małżeństwom, które były popularne wśród polskiej szlachty oraz rosyjskiej arystokracji. Inną rolę miały również kobiety w młodym społeczeństwie litewskim. Kobiety na równi z mężczyznami brały udział w dyskusjach i życiu publicznym, a wręcz czasami wiodły prym. Emancypacja litewskich kobiet, można by stwierdzić, szła na równi z ich świadomym wyborem przynależności do odradzającego się narodu litewskiego. Również młoda para, Antanas i Zofia, od samego początku zamieszkania w Wilnie, bardzo mocno angażowali się w życie społeczne Litwinów. Chociaż małżonkowie nie mieli własnego mieszkania i przechodzili różne trudności finansowe, to bardzo często byli aktywnymi uczestnikami tworzącego się litewskiego życia politycznego. Ostatecznie osiedli w wynajętym domu w centrum miasta, niedaleko bazyliki archikatedralnej św. Stanisława Biskupa i św. Władysława. Obecnie jest to ulica Tilto.\nAntanas znalazł pracę jako pomocnik adwokata, ale nie był z niej zadowolony. Najbardziej pociągała go publicystyka i wydawnictwo, które w szybkim tempie się rozrastało. Wiedział natomiast, że z zarobków publicysty nie utrzyma rodziny, dlatego zatrudnił się w banku, w którym też pracowali inni ówcześni młodzi działacze litewscy. Antanas politycznie był związany z partią demokratyczną i chociaż nie był on oficjalnie w komitecie organizacyjnym Wielkiego Sejmu Wileńskiego w 1905 roku, to uczestniczył we wszystkich jego założycielskich posiedzeniach. W tym okresie również rozstał się z partią demokratyczną, kierując się w stronę konserwatyzmu. Jak wielkie poparcie miał wśród litewskich działaczy pokazuje fakt, że razem z Jonasem Basanavičiusem oraz Steponasem Kairysem przewodniczył obradom sejmu, a część osób wysuwała jego kandydaturę na przewodniczącego sejmu. W 1905 roku młoda para otworzyła nowy rozdział w swoim życiu. 19 sierpnia Zofia urodziła córkę – Marię Danutę. W 1906 roku urodziła się druga córka – Birute. Obie dziewczynki były bardzo słabe i chorowite, dlatego Zofia mieszkała u rodziców w Gawieniach, a Antanas kontynuował swoją działalność w Wilnie, co jakiś czas odwiedzając rodzinę. W 1909 roku zmarła Birute, co oboje rodzice bardzo mocno przeżyli, zwłaszcza, że w 1910 roku zmarła niespełna 58-letnia matka Zofii – Maria Joanna Chodakowska. W 1911 roku cała rodzina, zmieniając adres, zamieszkała razem w Wilnie. Dwa lata później w 1913 roku urodził się syn – Juliusz Rimgaudas. Antanas zarabiał na utrzymanie rodziny, ale też bardzo aktywnie działał na rzecz litewskiej społeczności w Wilnie. Chociaż Zofia zajmowała się ciągle chorującymi dziećmi, to wspierała męża i sama równie aktywnie uczestniczyła w życiu społecznym. Aktywnej działalności litewskiej społeczności nie sprzeciwiała się władza carska, a w sporach z Polakami stawała po stronie litewskiej. Na wiosnę 1914 roku społeczność litewska w Wilnie szykowała wielkie obchody 10-lecia odzyskania prasy, bowiem w 1904 roku car ponownie zezwolił na łacińską czcionkę. Obchody zostały przerwane wydarzeniami w Sarajewie i początkiem I wojny światowej. 17 sierpnia litewska inteligencja Wilna przyjęła deklarację, w której w imieniu narodu litewskiego ogłaszali wierność Rosji i nadzieję, że po wojnie zostaną pod władzą caratu. Również w Wilnie zostało założone litewskie stowarzyszenie pomocy poszkodowanym podczas wojny. Tu bardzo aktywnie działali Antanas i Zofia. Gdy w 1915 roku Niemcy okupowali Litwę wraz z Wilnem, działacze litewscy rozpoczęli aktywne działanie na rzecz współpracy z Niemcami, aby ci pozwolili na korzystanie z języka litewskiego oraz działalność kulturalną. Niemcy zezwolili też na działalność szkół litewskich.\nWspomniany kolega Antanasa z gimnazjum Mitawy – Juozas Tūbelis był odpowiedzialny za zaopatrzenie wojsk niemieckich w artykuły spożywcze, którymi również zaopatrywał stowarzyszenie pomocy poszkodowanym podczas wojny. Autorka wspomina, że żywność trafiała nie tylko do społeczności litewskiej. 1 marca 1916 roku w Brenie pierwsza konferencja Litwinów przyjęła rezolucję żądającą całkowitej niepodległości Litwy. Również odbywająca się w dniach od 31 maja do 4 czerwca konferencja w Lozannie potępiła okrutne niemieckie zachowania wobec ludności i ponownie zażądała niepodległości Litwy. Już 10 czerwca Litwini w Wilnie złożyli pismo do władz niemieckich z żądaniami niepodległości. Małżeństwo było bardzo aktywne we wspieraniu dążeń niepodległościowych, ale przede wszystkim w pomocy ludności cierpiącej głód. Zofia była obrotną osobą w towarzystwie i nieraz udawało się jej przekonać niemieckich urzędników do przychylnej decyzji wobec jej próśb. Małżeństwo do swego domu przyjęło w czasie wojny około 50 osób. Każdy działacz na rzecz odrodzenia litewskości, będący bez dachu nad głową w Wilnie, mógł u Smetonów znaleźć schronienie.\nPo rewolucji w Rosji w 1917 roku niemieckie władze okupacyjne bały się kontaktów Litwinów z bolszewikami, dlatego pozwoliły na stworzenie litewskiej rady doradczej. Działacze litewscy odczuli słabnącą siłę okupanta, coraz więcej osób było za pełnym odzyskaniem niepodległości. W domu Smetonów odbywały się burzliwe dyskusje oraz spotkania, nie tylko społeczności litewskiej. Częstymi gośćmi byli też Niemcy. Dom był prawdziwym centrum informacji. Zofia także czynnie brała udział w dyskusjach, a przez zamiłowanie do kart potrafiła uzyskać sporo informacji w różnych środowiskach. Litewska Rada powstała 21 sierpnia 1917 roku, jej członkami zostali przedstawicieli litewskiej inteligencji o różnych zawodach, od prawników, agronomów, finansistów po księży i lekarzy. Antanas został wybrany do prezydium Rady. Pod koniec 1917 roku z St. Petersburga wróciła siostra Zofii, Jadwiga Chodakowska. Aktywnie działając na rzecz litewskości w St. Petersburgu, również w Wilnie zaangażowała się w działalność niepodległościową. Jako młoda i nieznana jeszcze niemieckim władzom dziennikarka, po ogłoszeniu Aktu Niepodległości Litwy 16 lutego 1918 roku, Jadwiga w nocy przed rozpowszechnieniem gazety z Aktem, zabrała z drukarni kilkadziesiąt egzemplarzy i przekazała niemieckiemu dziennikarzowi, który zawiózł wiadomość do Niemiec. Była to jej pierwsza misja zlecona przez Antanasa Smetonę. Chociaż Akt został ogłoszony, to niezależność Litwy była bardzo krucha. Rozumiejąc to członkowie Rady starali się wzmocnić swoją i tworzącego się państwa pozycje. I tym razem wszystkie narady i pomysły o kształcie państwa odbywały się w domu Smetonów. Część osób chciała, aby Litwa była monarchią i szukali w Niemczech katolickiego księcia, który zechciałby zostać królem Litwy. Ten pomysł był przyszywany Antanasowi Smetonie. Pomysł się nie udał, a Smetona został wybrany na przewodniczącego Litewskiej Rady, która pod koniec 1918 roku powołała pierwszy rząd z A. Voldamerasem na czele.\nW tym samym czasie bolszewicy zbliżali się do Wilna. Smetona wyjechał pod koniec grudnia do Berlina, a Zofia z dziećmi przeniosła się do Kowna, tak jak prawie wszyscy działacze litewscy. Smetona, po powrocie do Kowna, żonę i dzieci wysłał przez Berlin do Szwajcarii, żeby uchronić rodzinę przed zbliżającymi się bolszewikami. Nie zachowało się dużo listów z tego okresu, ale niektóre z nich autorka pracy cytuje w tekście. W Szwajcarii starsza córka rozpoczęła naukę w szkole. Smetona kontynuował rozmowy z państwami zachodnimi o uznaniu niepodległej Litwy. 6 kwietnia 1919 roku Rada wybrała Smetonę pierwszym prezydentem Litwy. Autorka pracy szczegółowo opisuje ile zarabiał prezydent, przedstawia wydatki związane z utrzymaniem rodziny w Szwajcarii. Zachowały się bardzo skrupulatnie spisywane przez Zofię wydatki. Do Szwajcarii przybyła też Jadwiga Chodakowska, która objęła zarządzanie biurem informacyjnym w Bernie. W 1919 roku została przeniesiona do biura propagandy i informacji w Paryżu, a placówkę w Bernie objęła Zofia Smetonienė. W w listopadzie 1919 roku wróciła razem z synem do Kowna, które zostało tymczasową stolicą Litwy. Para prezydencka na początku nie miała własnego lokum. Najbardziej reprezentatywny budynek nadal był zajęty przez administrację niemiecką. Opuszczony później budynek przy dzisiejszej ul. Wileńskiej został przekształcony w Pałac Prezydencki. Jako para prezydencka Smetonowie byli zapraszani na wszelkie wysokiej rangi wydarzenia. Zofia udzielała się także w szpitalu, pomagając dochodzić do zdrowia rannym ochotnikom w walkach o wolność Litwy. 7 lutego 1920 roku w kościele Witolda Wielkiego w Kownie złożyli sobie przysięgę małżeńską Jouzas Tūbelis i Jadwiga Chodakowska. Świadkami byli Antanas Smetona i Augustinas Voldemaras. 15 maja 1920 roku sejm założycielski wybrał przewodniczącego Aleksandra Stulginskiego, któremu Smetona przekazał pełnomocnictwo prezydenta. Nowy prezydent rozkazał, aby jak najszybciej rodzina wyprowadziła się z pałacu. W Kownie w tym czasie bardzo brakowało mieszkań i Smetonowie przez długi czas nie mogli znaleźć lokum. W pewnym momencie myśleli, że wylądują na ulicy. Mieszkanie pomogła im znaleźć ich służąca. Zofia musiała kilka razy chodzić do urzędu miasta i żądać mieszkania, aż w końcu udało się. Smetona, po ustąpieniu z urzędu, został członkiem grupy negocjacyjnej w sprawie granic Litwy i Łotwy, dlatego musiał na jakiś czas wyjechać do Rygi. Po udanych negocjacjach i podpisaniu porozumienia, Smetona przyczynił się do przyłączania Kraju Kłajpedzkiego. Za te dyplomatyczne zwycięstwo nie dostał jednak żadnej nagrody. Wycofał się z polityki i wrócił do redagowania gazety „Ster”. Za krytykę władz w sprawie polityki wobec Kłajpedy został skazany na dwa miesiące aresztu. Narodowcy bardzo protestowali przeciwko takiemu wyrokowi sądu. Smetona wyrok odbył i po wyjściu, wycofał się całkowicie z życia publicznego. Zajął się swoją ulubioną filozofią. Został też wykładowcą filozofii starożytnej na Uniwersytecie Litewskim, obecnie Witolda Wielkiego w Kownie. O Zofii z tego okresu jest bardzo mało informacji. Autorka podaje tylko, że w tym czasie zmagała się ona z chorobą i musiała wyjechać na leczenie do Berlina. Po powrocie, para często odpoczywała w Połądze oraz bardzo aktywnie udzielała się w różnych organizacjach charytatywnych. Zofia była aktywna w pomaganiu osieroconym i chorym dzieciom oraz organizacjom kobiecym. W 1926 roku Smetona rozpoczął przygotowania do wyborów III sejmu. Partia narodowców zdobyła 4% głosów i dostała w sejmie trzy miejsca, z których jedno zajął Smetona. W tym samym roku Litwa przeżywała kryzys gospodarczy oraz polityczny. Zniesiona została cenzura prasy. Chociaż reformy demokratyczne przeprowadzała partia lewicowa, to społeczeństwo nie było na nie gotowe i bało się zbliżenia z bolszewicką Rosją. Smetona wraz z Voldemarasem od kilku lat planowali przewrót państwowy. W plany była też zaangażowana Zofia. Przewrót rozpoczął się 17 grudnia 1926 roku w nocy, przy udziale wojska. Był tak cichy i spokojny, że mieszkańcy dowiedzieli się o tym dopiero rano. Mieszkanie Smetonów na czas całej akcji zostało sztabem generalnym. Para znowu wróciła do pałacu prezydenckiego. W lipcu 1927 roku prezydent, chcąc poznać mieszkańców oraz wsie i miasteczka, wybrał się w oficjalną podróż po Litwie. Towarzyszyła mu Zofia. Podczas podróży spotkał się też z mniejszością żydowską. W podróży towarzyszył mu również osobisty adiutant Aloyzas Valušis, który został później mężem Marii, córki Zofii i Antanasa.\nRodzina Antanasa i Zofii Smetonów\nKwartet Smetonów i Tūbelisów\nJednym z talentów Zofii było nawiązywanie kontaktów towarzyskich. Para prezydencka utrzymywała bardzo bliskie kontakty z konsulem USA w Kownie. Życie towarzyskie było bardzo bogate i aktywne w tamtym czasie. Zofia wiernie doradzała i towarzyszyła mężowi we wszystkich spotkaniach. W 1927 roku nastąpiła eskalacja konfliktu między prezydentem a premierem Voldemarasem, który zepchnął prezydenta do funkcji reprezentatywnych, co nie podobało się Zofii. Według autorki, żona Smetony z pomocą kilku osób przyczyniła się do przyśpieszonego usunięcia Voldemarasa z urzędu premiera. Nowym premierem został mianowany Jouzas Tūbelis, szwagier i bliski przyjaciel Antanasa.\nLitwa w dwudziestoleciu międzywojennym była nazywana republiką szwagrów, ale Jouzas Tūbelis, nie dostał tego stanowiska tylko z powodów rodzinnych. Autorka przytacza kilka wypowiedzi ówczesnych dyplomatów i polityków, którzy uważali, że Tūbelis był takim premierem, jakiego potrzebowała ówczesna Litwa: pracowity, inteligentny, skrupulatny, prawdziwy gospodarz. Autorka zastanawia się nad tym, czy faktycznie Antanas i Juozas na wyłączność rządzili państwem. Pokazuje również jak wielki wpływ miały na swoich mężów Zofia i Jadwiga. Nazywa ówczesną republikę „kwartetem Smetonów i Tūbelisów”. Faktycznie, żony uczestniczyły na równi z mężami we wszystkich sprawach politycznych, społecznych czy kulturalnych. Prawdziwe dusze towarzystwa potrafiły bardzo szybko nawiązywać relacje, z których korzystali również mężowie. Obie rodziny pomagały też swoim krewnym i bliskim, nie tylko materialnie, ale też w znalezieniu pracy czy nauce. Podróżowali po Litwie, uczestniczyli w życiu publicznych i społecznym państwa oraz spełniali swoje marzenia. Antanas i Zofia kupili w Užugiriach dwór, który miał być ich domem po zakończeniu okresu prezydenckiego. Zofia urządzała dom i ogród w czasie wakacji. W latach 30. XX wieku Antanas przez ciężką pracę podupadł na zdrowiu. Zofia namówiła go, aby wyjechał za granicę na leczenie. Również Jadwiga namawiała Juozasa, ale ten nie potrafił zostawić pracy. Źródła podają, że starał się wiedzieć, co się dzieje w poszczególnych regionach Litwy. Bardzo dbał o rozwój gospodarczy kraju. W lutym 1938 roku Tūbelis przeżył zawał i wyjechał na leczenie do Szwajcarii. W tym czasie został odsunięty od pełnienia funkcji premiera, a po powrocie objął stanowisko ministra rolnictwa i prezesa Litewskiego Banku. Smetona miał nadzieję, że mniejsze obowiązki doprowadzą kolegę do zdrowia, ale 30 września 1939 roku Juozas zmarł.\nOstatnie dni niepodległości i ewakuacja\nPo śmierci przyjaciela i politycznego towarzysza, Smetonie ciężko było utrzymać równowagę polityczną. Zwłaszcza, że wydarzenia na świecie nie zapowiadały nic dobrego. II wojna światowa do Litwy dotarła dopiero w roku 1940, chociaż już pod koniec 1939 roku państwo stanęło w sytuacji bez wyjścia. Na Litwie toczyła się dyskusja o tym czy przyjąć ultimatum sowieckie, czy walczyć z ZSRR. Smetona był zwolennikiem obrony wojskowej. Większość była jednak za przyjęciem ultimatum. W czerwcu 1940 roku przyjęto ultimatum. Smetona nie chcąc uczestniczyć w okupacji Litwy postanowił o szybkiej ewakuacji na Zachód. Zofia w tym czasie była Užugiriach. Poinformował żonę o wyjeździe i spotkaniu na granicy litewsko-niemieckiej. Zofia zabrała tylko najbardziej potrzebne rzeczy. Wyjazd był kierowany również strachem przed aresztowaniem i przekazaniem Smetony i jego rodziny w ręce Sowietów, co było jednym z żądań sowieckich. Wyjeżdżając, Antanas zabrał z Litewskiego Banku 10 tysięcy dolarów wpłacając ponad 60 tysięcy litów. Pomimo tego, jego przeciwnicy zarzucali mu kradzież. Historię o domniemanej kradzieży podtrzymywali również Sowieci, niszcząc wizerunek byłego prezydenta Litwy. Razem z nimi wyjeżdżała też Jadwiga, córka Maria z mężem oraz syn Juliusz z rodziną. Po przekroczeniu granicy, zostali umieszczeni pod okiem Gestapo w Schwenzait. 4 sierpnia Smetona złożył wnioski wizowe do ambasady Stanów Zjednoczonych w Berlinie dla siebie i całej rodziny. USA nie chciały przyjąć prezydenta, ale w końcu wydały wizę, pod warunkiem, że Smetona nie będzie traktowany jako prezydent Republiki Litewskiej tylko osoba prywatna. Po otrzymaniu wizy, 18 sierpnia 1940 roku, rodzina wyjechała do Szwajcarii do miasta Berno. Różnymi kanałami dyplomatycznymi Smetona starał się jak najdłużej przedłużyć pobyt w tym państwie. Jednak Szwajcarzy naciskali na opuszczenie, ponieważ Smetona miał tylko wizę tranzytową. Pierwsza do Stanów wyjechała córka z mężem, miało to miejsce jeszcze w październiku 1940 roku.\nW 1942 roku małżeństwo wyjechało do Portugalii i stamtąd przez Brazylię planowali dotrzeć do Nowego Jorku. W Rio de Janeiro Smetona został przyjęty ze wszystkimi honorami należnymi prezydentowi. Spotkał się z dyplomatami oraz mieszkającymi tam Litwinami. 26 lutego 1941 roku statkiem „Argentyna” wypłynęli do Nowego Jorku. Jeszcze w październiku do USA przyjechała Jadwiga Tūbelienė z córką i zaczęła przygotowywać przyjęcie Smetony. W jej gestii leżały kontakty z przedstawicielami dyplomatycznymi oraz politykami amerykańskimi. 10 marca 1941 roku Antanas i Zofia Smetonowie dopłynęli do USA. Tu zaczął się ich ostatni etap życia. Oboje dobrze rozumieli, że nie będzie łatwo o dach nad głową i utrzymanie. Chociaż do USA Smetona przybył jako osoba prywatna, to został przyjęty jak prezydent. Oficjalny status Smetony brzmiał: „Wybitny gość, Prezydent Republiki Litewskiej na wygnaniu, znajdujący się w USA w charakterze prywatnym”. Po przybyciu do USA, Smetona starał się zbudować swój autorytet i sprawić, by sprawa niepodległości Litwy, była sprawą wysokiej wagi. Dlatego spotkał się z prezydentem Franklinem Delano Roosveltem oraz podróżował do kolonii litewskich w Stanach Zjednoczonych, wygłaszając przemówienia, w których przeciwstawiał się okupacji Litwy i innych krajów bałtyckich. Litewscy komuniści oraz przeciwnicy Smetony w USA starali się przeszkodzić mu we wszystkich działaniach, ale też przeszkadzali w zamieszkaniu w rezydencji ambasadora w Waszyngtonie, gdzie było 31 pokoi, z czego tylko kilka zajętych. Gdyby nie mocny charakter i determinacja Zofii, rodzina znalazłaby się na ulicy. Przedstawiciel ambasady starał się znaleźć inne lokum dla nich, dlatego rodzina mieszkała u litewskiej rodziny Bačiunai.\nSyn Juliusz dotarł z Brazylii do USA dużo później z powodu choroby dzieci. Na początku znalazł pracę w fabryce. Nikt z rodziny nie znał języka angielskiego, dlatego ciężko im było dostać jakąś pracę. Ostatecznie, jesienią 1943 roku rodzina osiadła w Cleveland. Mieszkając w USA nie mieli żadnych wiadomości od rodziny, która zdecydowała się zostać na Litwie m.in. od brata Zofii – Tadeusza Chodakowskiego.\nPara, która zawsze była aktywna, nie potrafiła do końca odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Rodzinę Smetonów niedługo spotkała kolejna tragedia. 9 stycznia 1944 roku o godzinie 9 rano w ich domu wybuchł pożar. Wszyscy wyszli, ale Antanas wrócił po rzeczy osobiste i w dymie nie znalazł wyjścia. Udusił się. Tragiczna i dziwna śmierć wstrząsnęła cała rodziną. 13 stycznia 1944 roku prezydent Smetona został pochowany w Knollwood.\nTeraz syn Juliusz musiał zadbać o nowe mieszkanie. Zofia kilka miesięcy mieszkała u siostry, która już pracowała w Waszyngtonie a później wróciła do syna i zajęła się wnukami. Po wojnie starała się odnaleźć swoją rodzinę. Brat Tadeusz zaginął bez wieści, a jego rodzinę odnalazła w obozie dla uchodźców w Niemczech. Syn ukończył studia i został adwokatem. Córka Maria z rodziną mieszkała w Nowym Jorku, później w Miami.\nPo ciężkiej chorobie, 28 grudnia 1968 roku, Zofia Smetona z domu Chodakowska zmarła w Cleveland. Wraz z mężem (zwłoki zostały przeniesione) została pochowana na cmentarzu Chardon All Souls koło Cleveland.\nMaria i jej mąż, znając języki obce, znaleźli dobrą pracę, dzięki czemu osiągnęli niezły status materialny. Juliusz z rodziną żyli skromnie. Maria doczekała niepodległości Litwy, gdyż zmarła w 1992 roku. Jej mąż Alojzy zmarł w 1998 roku. Nie mieli dzieci. Z wnuków, dzieci syna Juliusza, w Cleveland można spotkać tylko najmłodszego Vytautasa Juliusa Smetonę. Reszta prawnuków mieszka gdzieś w USA i nie przywiązuje większej wagi do litewskiego pochodzenia.


Wózek transportowy TOPEX 72 x 47 x 82 cm 79R301 (150 kg) - Media Expert\nJESTEŚ TUTAJ: Sklep Mediaexpert.pl Warsztat WYPOSAŻENIE WARSZTATU Pozostałe narzędzia Wózek transportowy TOPEX 72 x 47 x 82 cm 79R301 (150 kg)\nWózek transportowy TOPEX 72 x 47 x 82 cm 79R301 (150 kg)\nWózek transportowy o wymiarach 72 x 47 x 82 cm, masa 8.9 kg. Solidny wózek transportowy, wykonany z profili stalowych o nośności do 150 kg. Posiada podstawę pokrytą antypoślizgowym tworzywem. Wózek wyposażony jest w samonastawne tylne koła, co ułatwia manewrowanie w ciasnych więcej\nKod produktu: 845232\nWózek transportowy o wymiarach 72 x 47 x 82 cm, masa 8.9 kg.\nSolidny wózek transportowy, wykonany z profili stalowych o nośności do 150 kg. Posiada podstawę pokrytą antypoślizgowym tworzywem. Wózek wyposażony jest w samonastawne tylne koła, co ułatwia manewrowanie w ciasnych pomieszczeniach.\nWyciągarka łańcuchowa NEO 11-760 3 m (1 tona)


Triki, które ułatwią Ci wybór dobrego arbuza. Musisz je poznać!\nczerwiec 11, 2021 arbuz, dobry arbuz, dojrzały arbuz, triki\nWybranie odpowiedniego arbuza, który będzie w pełni dojrzały, słodki i bardzo soczysty, jest nie lada sztuką – należy poświęcić trochę uwagi i zachować czujność.\nArbuzy, które znajdziemy w sklepach, mogą różnić się wielkością bądź kolorem. Jeśli chcemy wybrać idealny owoc, powinniśmy zwrócić uwagę na kilka szczegółów.\nWybór najlepszego arbuza- przydatne wskazówki\nZnajdź arbuza, który ma lśniącą skórkę i nie są widoczne na niej żadne uszkodzenia – wtedy masz większą gwarancję, że owoc jest świeży. Inną kwestią jest nasycenie koloru żółtej plamy, która znajduje się w dolnej części arbuza. To właśnie w tym miejscu miał kontakt z ziemią i odcienie mogą się różnić. Im kolor żółty jest intensywniejszy, tym sztuka dłużej przebywała w słońcu i jest dużo lepsza.\nZaschnięta łodyga to sygnał dla plantatora, że nadszedł czas zbioru, bo arbuz jest już dojrzały. Jeśli zauważysz ją w sklepie, od razu sięgaj po taki owoc. Ale zwróć uwagę na to, czy łodyżka nie jest przypadkiem skręcona – jeśli tak właśnie jest, odłóż sztukę. Hodowcy czasami obracają arbuzy, aby przyspieszyć ich dojrzewanie, co odbija się ujemnie na ich jakości.\nOstatni sposób oceniania jakości i dojrzałości, polega na stukaniu palcem w skórkę owocu. Jeżeli podczas stukania usłyszysz głuchy i głęboki odgłos, to znaczy, że owoc będzie słodki i soczysty. Gdy nie usłyszysz żadnego charakterystycznego dźwięku, to znak, że arbuz jest niedojrzały.


Trzy perełki, które urozmaicą Wasz garaż i przygotują Was na aktualizację 1.16.1 | Specjalne | World of Tanks\nTrzy perełki, które urozmaicą Wasz garaż i przygotują Was na aktualizację 1.16.1\nNadchodzą Wielkanoc, aktualizacja 1.16.1 oraz nowy sezon epickich bitew Linii frontu, aktualnie w teście publicznym! Cokolwiek planujecie, zapoznajcie się z naszymi najnowszymi promocjami świątecznymi w Sklepie premium i zawczasu uzupełnijcie zapasy w swoim garażu!\nNa co się zdecydujecie? Czy będzie to lojalny VIII E 75 TS , potrafiący się przystosować VIII Lansen C , czy niszczycielsko celny VI Object 244 ?\nE 75 TS, niemiecki czołg ciężki VIII poziomu\nPancerz wieży: 230 / 120 / 80 mm\nUszkodzenia: 360 / 360 / 440 PW\nLansen C, szwedzki czołg średni VIII poziomu\nUszkodzenia: 320 / 320 / 420 PW\nKąty opuszczenia / podniesienia lufy: -10/+20°\nObject 244, radziecki czołg ciężki VI poziomu\nUszkodzenia na min.: 1894 PW/min\nPancerz kadłuba: 120 / 100 / 60 mm\nDostępne od 10 kwietnia, 07:00 CEST do 17 kwietnia, 07:00 CEST (UTC+2).\nPrzywitajcie ekscytujący czołg VIII E 75 TS w swoim stylu 3D Kampfgruppe Becken!\nPrzy maksymalnej prędkości 45 km/h ten solidny ciężarek będzie wśród pierwszych pojazdów opuszczających bazę, zawsze gotowy, by staranować przeciwnika! Ta prędkość okupiona jest słabszą ochroną po bokach, ale 230 mm grubości pancerza wieży wytrzyma niemal każdy atak. Wraz ze swoimi 360 pkt. alfa i doskonałą siłą przebicia ten Niemiec pędzi po zwycięstwo.\nZawartość zestawu Rezerwy osobiste +200% PD załogi przez 2 godz. +300% PD załogi przez 2 godz. Materiały eksploatacyjne Duży zestaw naprawczy Automatyczny system gaśniczy Duża apteczka Zniżka\nDeluxe 4000 łącznie 10 –18%\nNajlepszy 15 250 30 łącznie 30 łącznie 75 –28%\nPostawcie na zajmowanie dogodnych pozycji, aby zyskać przewagę nad niczego niespodziewającymi się przeciwnikami w tym mobilnym szwedzkim czołgu średnim. Niedostatki w pancerzu VIII Lansen C nadrabia świetnym stosunkiem mocy do masy i prędkością maksymalną 50 km/h, która daje dowódcom szansę na zaskoczenie przeciwników zza lepszej osłony. Za sprawą dobrych uszkodzeń alfa oraz –10 stopni opuszczenia lufy, czołg w pełni wykorzystuje nadarzające się możliwości.\nDołączcie do szeregów dawnych nordyckich bogów i walczcie ramię w ramię z Gerim i Frekim w tym budzącym grozę stylu 3D Wilki Odyna.\nZawartość zestawu Rezerwy osobiste +100% PD przez 1 godz. +100% PD przez 2 godz. +200% PD załogi przez 2 godz. +300% PD załogi przez 2 godz. Zniżka\nDeluxe 3000 łącznie 30 –18%\nNajlepszy 6000 30 łącznie 60 –28%\nLepiej zróbcie miejsce w swoim garażu, inaczej ten średniopoziomowy radziecki czołg ciężki staranuje drzwi i sam się tam wprowadzi. VI Object 244 odbijający pociski pancerz, który trudno przebić, szczególnie w przypadku ataku czołgów niskopoziomowych. Pojazd ten posiada również przyzwoitą pulę PW oraz działo wygodne w prowadzeniu i zadające dobre uszkodzenia na minutę. Najlepszy w tym wszystkim jest fakt, że to najcelniejszy czołg pośród swoich radzieckich odpowiedników wagi ciężkiej, dzięki czemu w tej grupie zasłużył sobie na miano strzelca wyborowego.\nZawartość zestawu Rezerwy osobiste +300% PD załogi przez 1 godz. +300% PD załogi przez 2 godz. Zniżka\nDeluxe 6000 łącznie 20 –18%\nNajlepszy 13 250 30 łącznie 50 –28%\nWskakujcie do czołgu E 75 TS, Lansen C albo Object 244 – lub chwytajcie je wszystkie i urozmaićcie swój garaż już dziś!


Selected Femme SFMIRA Oksfordki silver metallic - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Półbuty › Półbuty sznurowane › Selected Femme SFMIRA Oksfordki silver metallic\nTe Selected Femme SFMIRA Oksfordki silver metallic były tanio do kupienia w www.zalando.pl. półbuty sznurowane damskie mogą pełnić rolę butów codziennego użytku w garderobie kobiecej. Warto przypomnieć, że marka Selected Femme jest ceniona przez panie z całego świata. A w tym razem chodzi o genialnie zaprojektowane Selected Femme SFMIRA.. więcej »\nTe Selected Femme SFMIRA Oksfordki silver metallic były tanio do kupienia w www.zalando.pl. półbuty sznurowane damskie mogą pełnić rolę butów codziennego użytku w garderobie kobiecej. Warto przypomnieć, że marka Selected Femme jest ceniona przez panie z całego świata. A w tym razem chodzi o genialnie zaprojektowane Selected Femme SFMIRA Oksfordki silver metallic, które idealnie dopasują się do kształtu stopy. Zobacz dokładną specyfikację butów i przekonaj się z jakiego powodu są tak rozchwytywane.\nSelected Femme SFMIRA Oksfordki silver metallic, materiał zewnętrzny: skóra, materiał wewnętrzny: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: obcas słupek, materiał zewnętrzny: skóra, nosek buta: szpiczasty, wyściółka: skóra, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: skóra, wysokość obcasa: 2.5 cm, zapięcie: sznurowanie, materiał: skóra.\nJeśli chcesz zobaczyć więcej podobnych modeli to w naszym portalu zobaczysz półbuty sznurowane damskie firmy Selected Femme. Zachęcamy do skorzystania z rozbudowanego systemu wyszukiwania, który pozwoli na perfekcyjne określenie takich cech jak numer butów, cena czy kolor.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Selected Femme SFMIRA Oksfordki silver metallic


Polska Federacja Okinawa Goju-Ryu Karate Do » 2014 » lipiec\nJaponia – czyli spełnienie marzeń\nData publikacji: 24 lipca 2014. Autor: Jarek\nTym razem udało nam się zawędrować jeszcze dalej na Wschód – czyli do Kraju Kwitnącej Wiśni, w sam środek sezonu na słynne sakury. Dało nam to możliwość uczestnictwa w hanami, festiwalu kwiatów wiśni bardzo ważnego dla Japończyków. Oprócz tego zwiedziliśmy wiele wspaniałych miejsc w Osace i Kioto. Zamek w Osace, związany z rodem Hideyoshi oraz największe na świecie oceanarium zrobiło na nas spore wrażenie. Ale zdecydowanie bardziej podobała nam sie atmosfera Kioto, dawnej stolicy cesarstwa. Piękne chramy, świątynie i ogrody, a także rezydencje samurajów nadal zajmują wyjątkowe miejsca w przestrzeni miasta. Nas zachwycił zwłaszcza zamek Nijo ze słynną „słowiczą podłogą” oraz chram Fushimi Inari, z największą ilością czerwonych bram torii w Japonii i cieniem boskich lisic Inari…:) Oczywiście, Japonii nigdy dość, więc pewnie tam jeszcze wrócimy 🙂\nStenia i Piotrek\nPokazy karate dla handlowców…\nData publikacji: 2 lipca 2014. Autor: Jarek\nWieczór. Piękna pogoda. Dobry czas na zaprezentowanie naszego dojo. Tym razem w mocnym składzie 8 osób występowaliśmy przed pracownikami (hmmm, nie wiem, czy możemy użyć nazwy firmy, bo zaraz będę mieć dym w pracy 😉 ). Chodziło przede wszystkim o to, żeby zrobić wrażenie (ZROBILIŚMY!) i zaprezentować proste techniki, które może wykorzystać w samoobronie zwykły śmiertelnik (ZAPREZENTOWALIŚMY). Sensei Adam Litwiński rozpoczął od krótkiego wstępu, czym karate Goju-Ryu na pewno nie jest. Potem wyciągnęliśmy z sali „ochotników” i pokazaliśmy na żywym organizmie nasze wężowe techniki. Uczestnicy byli zdumieni, że bez wielkich barów i mega mocy można zniechęcić przeciwnika. Dalej kata oddechowe i oczy wychodzące z orbit obserwujących jak sensei Adam kopie jednego z nas tam, gdzie na pewno faceta kopać nie należy (pojawiły się nawet wnioski o litość). Płeć piękną ucieszyły techniki z wykorzystaniem wysokich obcasów (swoją drogą widok Ewy w karatedze i szpilkach – bezcenny). Wdaliśmy się też w odwieczną dyskusję: postawić się, czy uciekać.\nNa koniec sensei Adam wykonał kata Sanseru (w odpowiedzi na pytanie o techniki nożne) i pokazał na jednym z obserwatorów punkty, których ucisk wystarczył do skłonienia muskularnego gościa do klękania nawet na oba kolana. Dzięki temu uczestnicy stwierdzili, że karate w filmach (gdzie jeden ruch i po sprawie) – nic a nic nie jest przesadzone. GALERIA\n© 2006-2022 Polska Federacja Okinawa Goju-Ryu Karate Do. Home page URL: https://www.gojuryu.pl/, data wygenerowania dokumentu: 20.05.2022.


Środki trwałe nazwy to: grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntów, domy i budowle, maszyny, środki transportu, meble także nowe urządzenia, których liczba w momencie ich wzięcia przekracza kwotę trzy tysiące pięćset miłych także pragnie on stanowić współwłasnością lub własnością podatnika lub firmy. Obowiązek wpisania składnika majątku do rejestru środków trwałych przebiega w maju, w którym został on nabyty.\nEwidencja środków trwałych że istnieć rządzona w pracy kupionej w wydawnictwach akcydensowych, na wydrukowanych stronach z odpowiednimi rubrykami z komputera, na kartach ręcznie wykonanych z narysowanymi tabelkami czy w zeszytach bez odpowiednich tabelek, jednak wpisy muszą mieć wszystkie konieczne do zarejestrowania dane. Powodem jest ręczne wypełnianie stosowanego w firmie dokumentu.\nŚrodki trwałe ewidencjonuje się na platformie dokumentów, które zawierają wartość początkową wpisywanych środków. Tabela do rejestracji środków trwałych powinna zawierać: liczbę porządkową, datę nabycia i wesela do użytkowania, dane dokumentu potwierdzającego zakup, opis środka trwałego, symbol Klasyfikacji Środków Trwałych, cenę początkową, stawkę amortyzacji (uzależniona jest z lat użytkowania), kwotę odpisu amortyzacyjnego, zaktualizowaną wartość początkową, tą kwotę odpisów amortyzacyjnych oraz datę kasacji wraz z winą jej spełnienia. W sukcesu sprzedaży środka należy wpisać datę sprzedaży, jeśli środek trwały ulegnie zniszczeniu, należy dołączyć protokół likwidacji. Mając o obowiązującej ustawie, firma musi zachować wszystkie dokumenty potwierdzające nabycie środków trwałych.\nProdukcja czekolady leszno


audiobook chrystelle leroy - Nexto.pl - ebooki, audiobooki, eprasa i książki papierowe\naudiobook chrystelle leroy\nSzeherezada - opowiadanie erotyczne – audiobook\nNadzwyczajny szef – audiobook\n„Zawsze preferowałam mężczyzn, ale muszę przyznać, że Kani ma nieodparty urok. Jest w niej jakaś taka… egzotyczna zmysłowość.”. W swojej branży nie ma sobie równych. Elsa jest ekspertką w sferze analizy finansowej, której ulubioną techniką jest zbijanie klientów z pantałyku swoim zimnym, sexy wyglądem i niezależnością. Jednak angaż w najbardziej znanej firmie na rynku postawi ją przed zupełnie...\nKsiężniczka poetka – audiobook\n„Jej służąca była naga, a jej ciało szczupłe i giętkie. Kobieta chwyciła nogę Inayi i oparła jej stopę o swoje ramię. Zaczęła ostrożnie przesuwać gąbkę wzdłuż jej łydki, a następnie wzdłuż uda, gdzie się zawahała.” Inaya, księżniczka rządząca Kalifatem Kordoby, jest znana ze swojej twórczości i otwartości umysłu, czym ściąga na siebie srogi gniew duchowieństwa. Inaya ubiera się w przezroczyste...\nNiezwykle ciepła zima w Montrealu – audiobook\n„Położyłam ręce na jego umięśnionej klatce piersiowej i przycisnęłam usta do jego ust. Jego język odnalazł mój, Armand smakował i pachniał jak lato i ciepły piasek. Dokładnie to, czego w tej chwili pragnęłam!” Zima w Montrealu jest zimna, ciemna, a przede wszystkim długa. Zimno, praca, zimno, sen, jak to mówi Clara. Dlaczego więc jej koleżanki z pracy są w tym roku takie radosne? W towarzystwie...


POLEMIKA DO ARTYKUŁU KURIERA PRZASNYSKIEGO pt. „POTWIERDZIŁ SIĘ NAJGORSZY SCENARIUSZ” | Powiat Przasnyski\nPOLEMIKA DO ARTYKUŁU KURIERA PRZASNYSKIEGO pt. „POTWIERDZIŁ SIĘ NAJGORSZY SCENARIUSZ”\nOpublikowane 22 sierpnia 2008 przez administrator\nOdnosząc się do tekstu autorstwa pana Grzegorza Herubińskiego pt."Potwierdził się najgorszy scenariusz", który ukazał się Kurierze Przasnyskim nr 33 (161) z dnia 14.08.2008 roku zamieszczamy poniżej polemikę do tekstu.\nNa początku III kadencji Rada Powiatu Przasnyskiego zdecydowała, że nie będziemy dyskutować o budowie farm wiatrowych i żadna z trzech firm zainteresowanych inwestycjami w tym obszarze nie została wysłuchana, a Zarząd Powiatu nie otrzymał upoważnienia do rozpatrywania jakichkolwiek ofert. Nie badaliśmy więc wiarygodności żadnej z firm, nie mamy też żadnych win ani zasług w zakresie kontaktów firm z rolnikami. Do dzisiaj, ani my, ani autorzy artykułu nie znaleźli choćby jednego przykładu na poparcie opisanych strachów. Straszenie starostą odbywa się już od 10 lat. Najpierw, że przeniesie powiat do Chorzel, a Przasnysz zniszczy. Tymczasem Przasnysz dzięki inwestycjom powiatowym przeżywa jeden z najlepszych okresów w dotychczasowej historii, a wypracowane perspektywy będą mu nadal sprzyjać. Później, przy każdej podejmowanej inwestycji (szpital, szkoła rolnicza, hale sportowe, remonty szkół, boisk, domu pomocy społecznej, policji, straży, urzędów, dróg, itd.), obwieszczano, że zbankrutujemy, a następny starosta będzie spłacał tylko długi. Osiągnęliśmy I miejsce w Polsce jako najbardziej proinwestycyjny powiat i nie mamy ani jednej złotówki długu. Niezależne fachowe czasopisma piszą o nas „Przasnysz: tygrys wśród powiatów...”. Starosta otrzymuje statuetkę Króla Kazimierza Wielkiego, bo powiat statystycznie w każdej gminie inwestuje więcej niż inne powiaty na całym swoim obszarze. W takim stanie rzeczy krytyka może opierać się tylko na insynuacjach i manipulacjach.\nPrawda jest taka, że na dzień dzisiejszy Rada Powiatu uchwaliła strategię, wieloletni plan inwestycyjny, budżet; w każdym dokumencie uwzględniając wydatki na elektrownie wiatrowe. Po dwóch latach prawie nikt już nie ma wątpliwości, że należy przystąpić do badań i sporządzenia mapy Powiatu uwzględniającej możliwości bezkolizyjnej i ekonomicznie uzasadnionej lokalizacji tego typu inwestycji. Badania muszą potrwać przynajmniej rok, aby Unia Europejska je zaakceptowała i udzieliła dotacji na budowę. Duża część tych badań może być przeprowadzona podczas lotów samolotów korzystających z lotniska w Sierakowie, o ile znowu ktoś nie ujawni, że urządzenia do badania siły i kierunku wiatrów zamontowane na samolotach zaszkodzą lotnisku w Sierakowie. Dopiero po sporządzeniu mapy właściciele gruntów i gminy będą mogły zastanowić się nad decyzjami o lokalizacji takich przedsięwzięć na wskazanych terenach. Wcześniejsze rozważania na temat lokalizacji nie mają żadnego sensu.\nElektrownie wiatrowe, w świetle najnowszych badań są najbardziej ekonomicznym źródłem energii odnawialnej. Gdyby powiatowi, wspólnie z gminami, udało się zrealizować plany, to mieszkańcy naszego powiatu płaciliby za prąd i ogrzewanie rachunki co najmniej o połowę mniejsze.\nObecnie głównym naszym kłopotem jest jak nadrobić stracony czas. Obawiamy się, że zanim my zrobimy badania i gminy uchwalą miejscowe plany to inni wybiorą już całą ogromną pulę pieniędzy przeznaczoną przez Unię Europejską na te zadania.


Skansen Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej jest już udostępniony dla zwiedzających.\nJak podaje dyrektor muzeum Jacek Bardan, decyzja o otwarciu była poprzedzona dokładnymi przygotowaniami, by zapewnić zwiedzającym i pracownikom bezpieczeństwo. Zasady przebywania na terenie skansenu są zbliżone do zasad jakie obowiązują w przestrzeni publicznej, czyli obowiązuje noszenie maseczek, zachowanie dystansu oraz dezynfekcja rąk.\nUdostępniona jest jedna wystawa, a wnętrza chałup można oglądać przez okna i drzwi.\nMuzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej otwarte jest tylko dla indywidualnych zwiedzających. Muzealnicy liczą, że frekwencja w przeciągu najbliższych dni wróci do normy.\nMartwą samicę bociana czarnego - niezwykle rzadkiego ptaka, znaleziono w Trześni w powiecie kolbuszowskim.\nZnalazł ją patrol leśników. Ptak leżał  niedaleko drzewa na którym znajduje się z gniazdo. Był poraniony. Początkowo podejrzewano, że padł ofiara kłusowników, ale  lekarzy weterynarii  wykluczył, aby do śmierci ptaka przyczynił się człowiek.\nBocian czarny w Polsce objęty jest ścisłą ochroną gatunkową. Liczba par nie przekracza tysiąca dwustu par.  Jest ptakiem niezwykle płochliwym, najczęściej spotykany jest na obszarach wschodnich kraju, w tym w Bieszczadach i Beskidzie Niskim.