Kartka miłości/XIX - Wikiźródła, wolna biblioteka\nKartka miłości. Powieść - XIX\nMalignon, leżąc w fotelu, wyciągnął nogi przed wielikim ogniem, który się palił na kominie i oczekiwał spokojnie. Z umysłu spuścił firanki u okien i pozapalał świece. Pierwszy pokój, w którym siedział, żywo był oświecony pająkiem i dwoma świecznikami. W drugim przeciwnie pakowała ciemność; lampka tylko kryształowa, zawieszona u góry, rzucała blade, na wpół przyćmione światło. Malignon spojrzał na zegarek.\n— Do djabła! — szepnął — czy dzisiaj znowu każe mi czekać napróżno?\nI zlekka ziewnął. Czekał od godziny już, co go wcale nie bawiło. Powstał i rzucił okiem dokoła. Nie podobało mu się ustawienie fotelów; jednę z kanapek przysunął do komina. Świece rzucały różowy odblask na obicie z kretonu; pokój cichy, zamknięty, ogrzewał się powoli; ze dworu dochodził szum wichru. Potem raz jeszcze wszedł do drugiego pokoju i uczuł się zupełnie zadowolniony, pokój ten wydał mu się bardzo dobrze, zupełnie „z szykiem“, przypominał alkowę z tem łóżkiem, co kryło się w rozkosznym cieniu. W chwili, kiedy poprawiał koronki u poduszek, do drzwi szybko zapukano trzy razy. Był to znak umówiony.\nNakoniec— Nakoniec — rzekł głośno z miną tryumfującą.\nI pobiegł otworzyć. Julia weszła zasłonięta woalką i otulona futrzanym płaszczem. Podczas kiedy Malignon cicho zamykał drzwi, ona przez chwilę stała nieruchomie tak, że nie można było dostrzec wzruszenia, które tamowało*jej mowę. Ale zanim młody człowiek miał czas ująć jej rękę, podniosła zasłonę u kapelusza i pokazała twarz uśmiechniętą, trochę bladą, ale spokojną. — Patrzcie — zapaliłeś pan światło — zawołała. — Zdawało mi się, że nienawidzisz świec palących się za dnia. Malignon, który ułożył był sobie, że ją powita namiętnym ruchem, do którego się przygotował, stropił się na te słowa i tłumaczył się, że dzień bardzo był brzydki, z okien, jego widok nieładny, wreszcie że przepadał za nocą. — Nigdy niewiadomo, czego się trzymać z panem, rzekła żartując z niego. — Przeszłej wiosny na moim balu dziecinnym wytoczyłeś mi cały proces: że zrobiłam piwnicę, że się wchodziło, jak do umarłych... Ale wreszcie dajmy na to, że pański gust zmienił się. Zachowywała się tak, jakgdyby była z wizytą; udawała pewność siebie, przybierając głos trochę grubszy. Była to jedyna w niej oznaka pomięszania. Chwilami podbródek drżał lekko jak gdyby zawadzało jej coś w gardle. Ale oczy błyszczały; nieroztropny krok, którego się dopuszczała sprawiał jej żywą przyjemność. To zmieniało ją; przychodziła jej na myśl pani de Chermette, która miała kochanka. Mój Boże! zawsze to jednak zabawne. — Zobaczmyż — jak się tu urządziłeś — rzekła. I obeszła pokój dokoła. On szedł za nią; myślał nad tem, że powinien był pocałować ją zaraz; teraz nie mógł już musiał czekać. Julja przypatrywała się meblom, spoglądała; na ściany, podnosiła głowę, cofała się nie przestając mówić zarazem. — Nie podoba mi się ten kreton. Niesłychanie pospolity! Zkąd wykopałeś pan ten szkaradny różowy kolor?... Patrzcie krzesło to byłoby niebrzydkie, gdyby nie tak wiele złocenia... I ani jednego obrazu, żadnego cacka; nic, tylko pająk i kandelabry, którym brat nie stylu... O, mój, kochany, radzę ci teraz wyśmiewać się jeszcze z mego japońskiego pawilonu!\nŚmiała się, mszcząc się za jego dawne szyderstwa, za które zawsze jeszcze miała urazę do niego.\n— Piękny masz gust — nie ma co powiedzieć!... Ale czyż nie widzisz, że mój chińczyk z porcelany więcej wart jak te wszystkie sprzęty!... Subjekt handlowy nie chciałby tego różowego kretonu. Marzyłeś chyba o tem, by zachwycić praczkę swoją?\nMalignon, mocno zadraśnięty, nie odpowiadał nic. Próbował wprowadzić do drugiego pokoju. Julia zatrzymała się na progu, mówiąc, że nie wchodzi tam, gdzie tak ciemno. Zresztą, i tak widziała dosyć; pokój wart był salonu. Wszystko to pochodziło z przedmieścia świętego Antoniego. Zawieszona lampka szczególnie zabawiła ją. Bez miłosierdzia z niej drwiła, wciąż wracając do tej lampki, kupionej na tandecie, do tego marzenia biednych robotnic co nie mają mebli swoich. Podobne lampki znajdowały się we wszystkich bazarach po siedm franków pięćdziesiąt.\n— Zapłaciłem za nią dziewięćdziesiąt franków — zawołał Malignon zniecierpliwiony.\nZdawała się być zachwycona, że go rozgniewała. Uspokoił się i zapytał podstępnie:\n— Nie zdejmujesz płaszcza?\n— Owszem — odpowiedziała; — tak gorąco tutaj!\nZdjęła nawet kapelusz, który on zaniósł wraz z futrem na łóżko. Kiedy wrócił, znalazł ją siedzącą przed ogniem i rozglądającą się jeszcze po pokoju. Spoważniała; chciała pokazać pojednawcze usposobienie.\n— Brzydko tu bardzo, ale panu nie źle być musi. Oba pokoje mogłyby być zupełnie ładne.\n— Oh! dla tego co zamyślam z nich zrobić! — wyrzekł niedbale.\nZaledwie wymówił te głupie słowa, już ich pożałował. Niemożna było być więcej gburowatym, ani też bardziej niezręcznym. Julia spuściła głowę w uczuciu boleśnego zakłopotania. Na chwilę zapomniała była, po co tu przyszła. Malignon chciał przynajmniej skorzystać z zakłopotania tego.\n— Julio — szepnął — pochylając się ku niej.\nGiestem ręki kazała mu usiąćusiąść. Stało się to u morskich kąpieli, w Trouville. Malignon, znudzony widokiem oceanu, powziął pyszną myśl zakochania się. Od trzech lat już żyli z sobą na poufało zaczepnej stopie. Jednego wieczora wziął ją za rękę. Nie pogniewała się; żartował z początku. Potem, z głową pustą, z sercem wolnem, wyobraziła sobie, że go kocha. DotądtDotąd robiła mniej więcej wszystkto, co robiły jej przyjaciółki; ale brakowało tylko miłości, ciekawość i potrzeba naśladownictwa pchnęły ją na tę drogę. Z początku, gdyby młody człowiek okazał się natarczywym, byłaby niechybnie uległa. Ale on miał na tyle zarozumiałości, że chciał pokonać ją rozumem swoim, i pozwolił przyzwyczaić się do roli kokietki, którą odgrywała. To też za pierwszą próbą z jego strony, kiedy pewnej nocy patrzyli razem na morze, wypędziła go zadziwiona i rozgniewana że psuł ten romans, który ją bawił. W Paryżu Malignon postanowił być zręczniejszym. Zbliżył się znowu do niej w peryodzie znudzenia, pod koniec męczącej zimy, kiedy zwykłe przyjemności, obiady, bale, pierwsze reprezentacye zaczynały nużyć monotonnością swoją. Pomieszkanie, umyślnie urządzone w jakimś nieznanym zakątku miasta, tajemniczość takiej schadzki, podejrzany smak intrygi znęciły ją. Wydało się jej to oryginalnem, trzeba było spróbować. A czuła w sobie tak wielki spokój, że wcale nie była więcej zmięszana teraz u Malignona, jak poprzednio u malarzy, u których kwestowała obrazy na dobroczynne cele.\n— Juljo, Juljo — powtarzał młody człowiek, usiłują nadać głosowi swemu dźwięk pieszczotliwy.\n— Bądź rozsądny — odpowiedziała mu poprostu.\nI wziąwszy z komina zasłonę chińską, mówiła dalej z zupełną swbodąswobodą, jak gdyby się znajdowała we własnym salonie.\n — Wiesz pan, — że mieliśmy dzisiaj rano powtórzenie... Boję się, żem nieszczęśliwy zrobiła wybór, zapraszając, panią Berhier. Robi z Matyldy istotę płaczliwą, nieznośną... Ten monolog tak ładny, kiedy przemawia do swej sakiewki: „Biedna mała, przed chwilą całowałam cię“... otoż ona recytuje to jak pensyonarka, co się wyuczyła powinszowania... Bardzo jestem niespokojna.\n— A pani Guirand? — spytał, przysuwając krzesełka swe i biorąc ją za rękę.\n— Oh! ta jest wyborna... Wynalazłam doskonałą panią de Lery; będzie grała z zapałem i dowcipem.\nPozostawiła w dłoni jego rękę swą, którą on całowł raz po raz, czego zdawała się nie spostrzegać.\n— Ale to najgorzej że sam nie możesz być przy tem. Najprzód poduczyłbyś trochę panią Berthier; a potem niepodobna jest byśmy doszli do jakiejś dobrej całości, jeżeli nigdy nie przyjdziesz.\nTymczasem udało mu się objąć ją wpół.\n— Ponieważ umiem rolę moją... szepnął.\n— Oh! to bardzo dobrze, tylko trzeba urządzić scenę... — Niegrzeczny jesteś, że nie chcesz poświęcić nam parę poranków swoich.\nNie mogła mówić dalej; grad pocałunków spadł jej na szyję. Musiała wówczas dostrzec że trzyma ją w objęciu swojem, odepchnęła go, lekko uderzając chińską zasłoną, którą trzymała w ręku. Zapewne postanowiła sobie, że nie pozwoli mu posunąć się dalej. Biała jej twarz rumieniła się od ognia, usta zacisnęły z wyrazem zadziwienia i ciekawości. Naprawdę, to miało być wszystko! Trzebaby dojść do końca; i strach ją przejmował.\n— Zostaw mię — jąkała, uśmiechając się z przymusem — pogniewam się znowu.\nAle jemu zdawało się, że wzruszył ją. Myślał na zimno: „Jeżeli dozwolę jej wyjść tak, jak przyszła, to ją stracę.“ Słowa były bez użyteczne, ujął znowu ręce i chciał otoczyć ramieniem. Na chwilę zdawała się poddawać mu. Potrzebowała zamknąć tylko oczy, a wiedziałaby. Miała ochotę do tego; zastanawiała się nad tem z zupełną przytomnością. Zdawało się jej jednak, że ktoś wołał: nie. To ona sama wołała, zanim jeszcze sama sobie odpowiedziała.\n— Nie, nie — powtarzała. — puść mię... Nie chcę, nie chcę. On zawsze nic nie mówiąc ciągnął ją do drugiego pokoju: wówczas gwałtownie wyrwała mu się z ramion, Szła nie za popędem własnej żądzy, ale ulegając szczególnym wpływom; gniewała się na siebie i na niego. Zmieszana mówiła urywanemi słowami. Ah! jak źle odpłacał się jej za ufność. Czegóż się spodziewał, postępując tak grubiańsko? Nazwała go nawet podłym. Nigdy już jej nie ujrzy. On pozwalał jej mówić, chcąc żeby sama siebie ogłuszyła, ścigał ją tymczasem z uśmiechem złośliwym a głupim. Zaczęła się wreszcie jąkać i zasłoniła fotelem; nagle uczuła się zwyciężoną; zrozumiała że należy do niego, za nim jeszcze wyciągnął ręce po nią. Była to jedna z najnieprzyjemniejszych chwil w życiu jej.\nI stali naprzeciw siebie z twarzą zmienioną, i straszną, w tem usłyszeli hałas jakiś. ZapoczątkuZ początku nie zrozumieli, co to było, ktoś otworzył drzwi, przebiegł pokój i głos jakiś zawołał na nich:\n— Uciekajcie, uciekajcie... znajdą was, znajdą was.\nByła to Helena. Oboje z osłupieniem patrzyli na nią. Zdziwienie ich tak było wielkie, że przy niem zapomnieli o kłopotliwem położeniu swojem. Julja nie zażenowała się.\n— Uciekajcie — powtarzała Helena. Mąż twój przyjdzie za dwie minuty.\n— Mój mąż? — wyjąkała młoda kobieta, mój mąż?... Dla czego — z jakiego powodu?\nOgłupiała. Wszystko się jej plątało w głowie. Wydawało jej się niesłychanem. że Helena tam się znalazła i mówiła jej o mężu... Ale ta zniecierpliwiła się wreszcie.\n — Ah! jeżeli myślisz, że mam czas do wytłomaczenia ci... Przyjdzie zaraz. Ostrzegam cię. Uchodźcie prędko, uchodźcie oboje.\nJulia gwałtownego nareszcie doznała wzruszenia. Wzburzona zaczęła biegać po pokoju; mówiła szybko, bez ładu i związku.\n— Oh! mój Boże — Oh! mój Boże!.. Dziękuję ci. Gdzie mój płaszcz? Co za niedorzeczność, ten ciemny pokój! Daj mi płaszcz, przynieś świece, niech znajdę mój płaszcz... Moja kochana, przebacz — jeżeli nie dziękuję ci... Nie wiem, gdzie są rękawy; nic nie wiem, nie mogę już...\nStrach paraliżował ją Helena musiała dopomóc jej włożyć płaszcz. Kapelusz włożyła krzywo, nie zawiązała nawet wstążek. Ale co najgorsza, stracono całą minutę na szukaniu zasłonki od kapelusza, która była spadla pod łóżko... Jąkała się, drżącemi rękami przetrząsała kieszenie i spoglądała dokoła, czy nie zapomniała czego, coby ją skompromitować mogło.\n— Co za nauka! co za nauka!... Ah! to już koniec na tem z pewnością!\nMalignon bardzo blady głupią miał minę. Czuł się znienawidzonym i śmiesznym. To jedno tylko dobrze pojmował, że stanowczo nie wiodło mu się.\n— A zatem sądzicie panie, że i ja także powinienem odejść?...\nNie potrafił zdobyć się na inne pytanie.\nNie odpowiedziano mu. Wziął przeto laskę i udając krew zimną, rozmawiał dalej. Czasu było dosyć. Właśnie, były tu jeszcze wschody inne dla służby; nikt tędy nie chodził już teraz, ale można było przejść. Dorożka pani Deberle została była przed drzwiami, oboje zatem pojadą nadbrzeżem.\n— Uspokójże się pani — powtarzał. — Wszystko się bardzo dobrze układa... Tędy, proszę.\n Otworzył drzwi, zkąd widać było szereg trzech małych pokoików, czarnych i zniszczonych. Wilgotna powietrze zawiało stamtąd. Julia za nim stąpiła w ten przybytek brudu i nędzy, po raz ostatni wybuchła oburzeniem, mówiąc na głos.\n— Jak mogłam tu przyjść! Co za obrzydliwość!... Nigdy sobie nie daruję tego.\n— Spiesz się — mówiła Helena tak niespokojna jak i ona.\nI wypychała ją. Młoda kobieta, płacząc, rzuciła się jej wówczas na szyję. Była to reakcya nerwowa. Wstydziła się, chciałaby się bronić: powiedzieć dla czego była tu u tego człowieka. Wreszcie, instynktownym ruchem podniosła suknię, jak gdyby miała przechodzić rynsztok. Malignon szedł naprzód, końcem buta odrzucają.: gruzy, leżące na schodach. Drzwi zamknęły się za nimi.\nHelena tymczasem stała na śródkuśrodku saloniku. Nadsłuchiwała. Zrobiła się cisza koło niej, wielka cisza, przerywana tylko trzaskaniem tlejącej głowni. W uszach jej dzwoniło, nie słyszała nic. Po chwili, która wydała się jej nieskończenie długa, nagły turkot powozu dał się słyszeć. To dorożka Julii odjeżdżała. Odetchnęła wówczas swobodniej. Myśl, że nie będzie miała wiecznego wyrzutu za nikczemny postępek, napełniała ją uczuciem zadowolenia i nieokreślonej wdzięczności. Czuła ulgę i wielkie rozrzewnienie, ale zarazem tak była słaba, że nie miała już sił oddalić się, kiedy przyszła kolej na nią. Przychodziło jej zresztą na myśl, że Henryk nadejdzie zaraz i że musi tam znaleść kogoś. Zapukano, otworzyła natychmiast.\nZafrasowany listem bez podpisu, który był odebrał, Henryk wchodził blady z niespokojności. Spostrzegłszy ją — wykrzyknął.\n— Ty!... Mój Boże! to ty!\nW krzyku tym więcej było zadziwienia niż radości. Nie rachował wcale na podobną schadzkę, wyznaczoną taką śmiałością. Po chwili jednak męska żądza budzić się w nim zaczęła na tę niespodziankę, ofiarowaną w tak tajemniczem schronieniu.\n— Kochasz mię, kochasz mię — szeptał. Nakoniec mam cię, ja com nie zrozumiał tego!\nOtworzył ramiona, chciał ją objąć. Helena, która uśmiechem powitała była go, teraz zbladła i cofnęła się. Czekała na niego, to prawda, sądziła, że pomówią z sobą chwilę, że ułoży historyjkę jaką. Teraz dopiero zrozumiała położenie swoje. Henryk sądził, że go wezwała na schadzkę. Tego nigdy nie chciała. Oburzała się na tę myśl.\n— Henryku, błagam cię... Zostaw mię...\nAle on chwycił ją za ręce i powoli ciągnął do siebie, jak gdyby chcąc natychmiast zwyciężyć pocałunkiem. Miłość; jego rosła najprzód powoli; potem nagłe zerwanie poufałych stosunków przytłumiło ją, ale teraz wybuchła tem gwałtowniej, że zaczynał już zapominać Helenę. Krew zalała mu policzki; widząc tę twarz płonącą, którą znała już i której się obawiała, Helena broniła się. Dwa razy już patrzał na nią temi strasznemi oczami.\n— Zostaw mię, przestraszasz mnie... Przysięgam ci, że mylisz się.\nZnowu zdawał się być zdziwiony.\n— Wszakże to ty sama pisałaś? — zapytał.\nZawahała się chwilę. Co mówić, co odpowiedzieć?\n— Tak — szepnęła nakoniec. Nie mogła przecie zdradzić Julii, uratowawszy ją poprzednio. Przed nią było jak gdyby przepaść, do której sama osuwała się powoli. Henryk spoglądał teraz na pokoje, dziwił się szczególnemu oświeceniu i obiciu. I ośmielił się wreszcie zapytać:\n— Jesteś tu u siebie\n— List twój ogromnie zaniepokoił mię... Heleno, ukrywasz coś przedemną. Zlituj się, uspokój mię.\n Nie słuchała go; myślała o tem że ma słuszność, przypuszczając że mu wyznaczyła spotkanie. Cóżby tu robiła, po co czekałaby na niego. Nie mogła wymyślić żadnej historyi. Nie bardzo już nawet sama była pewna, że go nie wezwała tutaj na schadzkę. Jakieś koło, opasywało ją, znikała w niem powoli.\nOn nalegał na nią co raz bardziej. Rozpytywał ją z blizka, usta na ustach, by dowiedzieć się prawdy.\n— Czekałaś na mnie, czekałaś?\nPoddała się wówczas, bezsilna, złamana znużeniem i tą słodyczą jego, zgodziła się mówić to, co on powie, chiećchcieć tego, czego on chcieć będzie.\n— Czekałam na ciebie, Henryku Usta ich zbliżyły się jeszcze do siebie.\n— Ale po cóż ten list?... I znajduję ciebie tutaj... U kogóż tu jesteśmy?\nNie— Nie pytaj mnie, nie staraj się nigdy dowiedzieć o tem... Musisz mi to przyrzec... To ja, jestem przy tobie, widzisz to przecie. I czegóż chcesz więcej?\n— Tak, kocham cię.\n— Jesteś moją, Heleno, moją zupełnie?\n— Tak, zupełnie.\nUsta przy ustach, pocałowali się. Ona zapomniała o wszystkiem, poddawała się wyższej sile. Teraz wydawało jej się to naturalnem i koniecznem. Wielki spokój spłynął na nią: uczucia i wspomnienia młodości zbudziły się nagle. Pewnego dnia zimą jak teraz, kiedy była młodą dziewczyną, na ulicy Petites-Maries, omal nie umarła w zamkniętym pokoju, przed wielkim ogniem z węgli przygotowanych do prasowania. Innego dnia znowu, latem, okna były otwarte, i zabłąkana zziębła, wpadłszy do pokoju, obleciała go dokoła. Dla czego myślała o śmierci swojej, dla czego przypomniał się jej ten ptak? W rozkosznem unicestwieniu całej swej istoty, czuła się smutną i wspominała dziecinne czasy.\n — Ależ zmoczona jesteś — szepnął Henryk. — Przybyłaś tu pieszo?\nZniżył głos — mówiąc do niej ty, i szeptał na ucho, jak gdyby bojąc się, by go kto nie usłyszał. Teraz, kiedy mu się oddawała, żądze jego drżały przed nią otaczał ją pieszczota gorącą a nieśmiałą, nie mógł się odważyć, opóźniał chwilę. Po bratersku troszczył się o jej zdrowie potrzebował zajmować się nią, zajmować w drobiazgach, w szczegółach.\n— Przemoczyłaś nogi, zaszkodzi ci to — powtarzał. — Mój Boże! czy to jest sens biegać po ulicach w takich trzewikach!\nPosadził ją przed ogniem. Uśmiechała się, nie broniąc, pozwoliła mu zdjąć obuwie z mokrych nóg. Małe jej pokojowe, trzewiczki popękały w kałużach Pasażu Wód i ciężkie były jak gąbki. Zdjął je i ustawił po dwóch stronach kominka. Pończoszki także były mokre, poplamione błotem aż do kostek. Ruchem gniewnym, ale zarazem pełnym czułości ściągnął je — powtarzając:\n— Takim to sposobem dostaje się kataru. Grzej się teraz.\nI przysunął taburet. Śnieżnej białości nogi rumieniły się przed płomieniem. W saloniku było trochę duszno W głębi, pokój z wielkiem łóżkiem spał spokojnie. Jedna ze stron portyery opadła i na wpół zasłoniła drzwi. W saloniku świece paliły się wysokim płomieniem i wydawały zapach, który przypominał koniec wieczora. Chwilami, ze dworu dochodził szum ulewy i przerywał wielką ciszę.\n— Tak, zimno mi, to prawda — szepnęła i dreszcz ją, przeszedł, pomimo wielkiego ciepła.\nNogi jej były zlodowaciałe. Chciał koniecznie wziąć je w swe ręce. Ręce jego pałały, a więc rozegrzejąrozgrzeją je natychmiast.\n— Czujesz je. Nogi twe, tak małe są, że mogę je całe osłonić ręką.\n Pokusa nadto była wielka, ucałował je. Zadrżała.\n— Nie, nie, grzej się... Jak będzie ci ciepło...\nOboje utracili świadomość czasu i miejsca. Nieokreślone uczucie mówiło im, że późna już była godzina w tej długiej zimowej nocy. Świece dopalały się w uśpionym pokoju i zdawały się mówić im, że czuwali już od bardzo dawna. Dokoła nich roztaczała się pustynia; żaden szmer, żaden głos ludzki nie przerywał ciszy. Byli po za światem, gdzieś na morzu, a tysiące mil dzieliło ich od lądów. O węzłach, łączących ich z rzeczami i ludźmi, zapomnieli całkowicie, tak że zdawało im się, że tu się urodzili, w tej chwili właśnie, i tu mają zaraz umrzeć we wzajemnym uścisku.\nNie mieli już słów nawet. Słowa nie oddawały ich uczuć.Może być, że się znali gdzieś indziej, ale tamto nie szło już w rachunek. Chwila teraźniejsza tylko istniała, i używali jej powoli, nie mówiąc o miłości swojej, przyzwyczajeni już jedno do drugiego, jak gdyby po dziesięciu latach małżeństwa.\n— Ciepło ci!\n— Oh; tak, dziękuję.\nNiespokojność jakaś zdjęła ją; pochyliła się.\n— Trzewiki moje nie wyschną.\nOn zapewnił ją, że owszem, wziął w rękę trzewiczki, i oparł je o żelazo kominka — mówiąc głosem bardzo cichym:\n— Tak dobrze, wyschną, upewniam cię.\nOdwrócił się, jeszcze ucałował jej nogi. Żar, który napełniał ognisko palił ich oboje. Ona nie opierała się już pieszczotom jego, które się stawały coraz natarczywsze. Wszystko, co ją otaczało, znikało przed nią, jej własne istnienie było dla niej zagadką, jedno tylko wspomnienie młodości pozostało: pokój, w którym tak było gorąco jak tutaj, i wielki piec z żelazkami, nad którym się pochylała. I pamiętała, że wówczas czuła takie unicestwienie isotyistoty swojej, i że uczucie to nie było mniej przyjemne, że pocałunki którymi Henryk obsypywał ją, zadawały jej śmierć powolną, nie więcej rozkoszną jak tamta. Kiedy nagle pochwycił ją w ramiona, niepokój ogarnął ją raz jeszcze. Zdawało, się jej, że ktoś krzyknął, że zapominała o kimś, co łkał w cieniu. Ale trwało to jedno mgnienie tylko, potoczyła wzrokiem do koła, nie ujrzała nikogo. Pokój ten był jej nieznany, żaden przedmiot tu nie przemawiał do niej. Gwałtowna ulewa sprawiała przeciągły szum. Helena, jak gdyby snem zmorzona, osunęła się na ramię Henryka... Za nimi druga połowa portyery opadła.\nKiedy Helena wróciła bosemi nogami, szukając trzewików przed gasnącym ogniem, pomyślała sobie, że dnia tego kochali się mniej niż kiedy, miłość ich wzajemna nigdy jeszcze nie była mniejszą jak dnia tego.\nTę stronę ostatnio edytowano 9 kwi 2021, 19:13.


Polaku sprawdź czy jesteś „antysemitą”? Test w 13 punktach | RACJA Polskiej Lewicy\nPolaku sprawdź czy jesteś „antysemitą”? Test w 13 punktach\nModny jak zwykle temat antysemityzmu (dla nie zorientowanych podam, że jest to coś, czego obecnie w Polsce ze świecą nie uświadczysz, a czego jak kania dżdżu pożądają syjoniści). Afera na skalę światową z figurkami przedstawiającymi Żyda maszerującego ze złotówką w worku rozgrzała atmosferę nie tylko na Salonie24 i wielu innych forach dyskusyjnych, ale obiła się już o Tel Aviv. I nie mam tu na myśli wielce elokwentnego (jak zawsze) tekstu Pana Barbura, lecz Najwyższe Czynniki Państwa Tylko Dla Żydów (w skrócie – Izrael).\n„Antysemityzm” takim, jak go widzą syjoniści, nie jest przedmiotem moich zainteresowań. Postanowiłem jednak zrobić wyjątek i przyjrzeć się problemowi z bliska. W tym celu sięgnąłem po dane u źródełka. Źródełko władzy syjonistycznej nie tryska bowiem, jak można by się spodziewać, na Bliskim Wschodzie, w Tel Aviv. To źródełko, a właściwie potężny gejzer wszechwładzy, bucha po drugiej stronie Atlantyku. I tam należy pogrzebać, by znaleźć odpowiedź na nurtujące mnie pytanie.\nPaństwo Judasza, brzmi dumnie\nPo opublikowaniu Raportu Goldstona zadałem sobie pytanie: dlaczego świat chrześcijański pozwala Izraelowi na zbrodnie? Według mnie są tu dwie przyczyny....


Kibice PTC nadal na starej trybunie...\nopublikowano: 2018-10-29 11:42:48\nUnieważniono trzeci już przetarg na budowę trybuny stadionu PTC przy Sempołowskiej\nPowód unieważnienia? Brak chętnych firm, które podjęłyby się zadania.\nBudowa trybuny to jedno z wygranych zadań budżetu obywatelskiego 2017/2018. W planach była przebudowa części trybun widowiskowych. Zakładano rozbiórkę trybun, poprawienie kąta nachylenia nasypu widowni i kąta widoczności. Planowano nową, betonową nawierzchnię i plastikowe fotele dla widzów. Trybuna miała być dostępna dla osób niepełnosprawnych.\nZobacz: Rozliczamy budżet obywatelski. Wynik nie nastraja optymistycznie\nKoszt realizacji szacowano na 200.000 zł. Nie wiadomo jeszcze, kiedy kolejny przetarg.\nKomentarze do artykułu: Kibice PTC nadal na starej trybunie...


3 grudnia 2019 - LICZY SIĘ CEL\nDaily archive for 3 grudnia 2019\nStrona główna → 2019 → Grudzień → 3rd (wtorek)\nSeria Dobrych Nawyków XVII – “Czas dla najbliższych”\nPrzez Paweł Kubiak na 3 grudnia 2019 / Inspiracje, Nawyki / Dodaj komentarz\nDzisiaj będzie dość mocny tekst, może co nieco za ostro, ale mam nadzieje, że większość z Was mnie zrozumie i poprze mnie w tym przekonaniu, dlaczego ten nawyk jak aż taki ważny. Jakiś czas temu pisałem o nawyku, jakim jest spędzanie czasu z rodziną, ale opisałem tam głównie żonę/męża i dzieci. Zapomniałem opisać tam coś równie ważnego.\nTym tekstem postanowiłem trochę nadrobić. To nie będzie artykuł jak zwykle. W tym krótkim felietonie opiszę przyzwyczajenie, które powinniście pielęgnować w swoim życiu, a jest nim czas dla najbliższych i są nimi rodzice, rodzeństwo i dziadkowie.\nWiem, że dzisiaj wszyscy jesteśmy strasznie zajęci i nie mamy nawet czasu obejrzeć kolejnego odcinka ulubionego serialu, ale myślę, że to jest tylko wymówka z naszej strony. Wiem, że jak dobrze zaplanujesz sobie tydzień, to spokojnie znajdziesz czas dla najbliższych. Nie mówię, że ma to być cały dzień, ale nawet godzina odwiedzin w ciągu tygodnia to już coś.\nZacznijmy od dziadków.\nZastanówcie się, ile Wasi dziadkowie mają lat? Coś koło 70-80? Wiecie, jaka jest średnia długości życia w Polsce bez podziału na płeć? Dokładnie 77,7 lat. Wiecie, że każda wizyta u Waszych dziadków może być tą ostatnią? Nawet jeśli są okazem zdrowia, to wieku się nie oszuka. Może warto znaleźć dla nich trochę czasu. Przypomnieć sobie jak dziadkowie w tajemnicy przed rodzicami karmili Was słodkościami. Może nie pamiętacie, ale to pewnie dziadkowie byli tymi osobami, które zawsze stały za Wami murem. Ciężko teraz zrobić coś dla nich? Wasza wizyta znaczy dla nich więcej niż głupie zdjęcie wysłane przez telefon.\nSkoro była mowa o dziadkach to może teraz przejdźmy pokolenie niżej. Większość z Was ma dwoje rodziców i ciesze się, że tak jest. Niestety wśród nas są też tacy, co mają jednego rodzica albo wcale. Takie właśnie osoby wiedzą, czym jest utrata rodzica i pewnie woleliby spędzić z nimi jeden wieczór więcej, a oddaliby za to praktycznie wszystko, co mają. Czy warto spędzić pół życia w pracy, zarobić na nowego mercedesa i nie mieć czasu dla rodziców? Gwarantuje Wam, że jak ich zabraknie, to ten mercedes Wam nie pomoże.\nCześć z Was jest już rodzicami. Ja również od niedawna jestem szczęśliwym tatusiem wspaniałej Liliany. Ci, co są, pewnie przyznają mi racje, że to dzieci są największym sensem życia. Marzenie o fortunie znika, gdy pojawia się na świecie ta wspaniała istota. Moja córeczka jest jeszcze mała, ale mam nadzieje, że jak za kilkanaście lat opuści nasz dom, to będzie nas odwiedzać częściej niż w Boże Narodzenie i Wielkanoc. Nie ma większego szczęścia dla rodziców niż spędzanie swojego czasu z dziećmi. Pamiętajcie o tym drogie dzieci, a Wy drodzy rodzice nie zatraćcie się w wyścigu szczurów i poświęćcie czas swoim dzieciom. Na pewno wolą spędzić popołudnie z Wami niż na kolejnych dodatkowych zajęciach.\nTutaj chciałbym poruszyć dwie kwestie. Po pierwsze wiem, że cześć z Was jest w takim wieku, że wolicie kumpli od starych, ale nie zapominajcie, że oni poświęcają siebie dla Was. Gdy zostaniecie rodzicami, zrozumiecie, że najważniejsze jest dobro Waszych dzieci, później dopiero Wasze. Po drugie pamiętajcie, aby pozwolić Waszym dzieciom spędzać czas z Waszymi rodzicami. Tak jak wspominałem w poprzednich akapitach, jest to dla nich bardzo ważne. Gdy Wy będziecie zbyt zajęci, to właśnie Wasi rodzice będą Wam pomagać z wnukami.\nTeraz trochę smutnej prawdy. Gdy urodzą Wam się dzieci, pamiętajcie, aby Wasi rodzice były przy nich jak najczęściej. Po pierwsze nie możecie im zabraniać, spotykać się z ich wnukami, bo jak wy byście się czuli, jak Wasi rodzice by Wam tego bronili. Po drugie rodzice są po to, aby wychowywać, a dziadkowie, aby rozpieszczać. Jeśli myślicie, że Wasi rodzice zniszczą Wasz idealny plan na wychowanie dziecka, to jesteście w błędzie. Dziecko potrzebuje miłości nie tylko rodziców. Czasami, gdy w domu nie może zjeść czekolady, a dostanie ją od babci, to ich świat się nie zawali. Jedyne co może się stać, to może pojawić się uśmiech na ich twarzach.\nPo drugie. Nie wiem jak Wy, ale patrząc na wiek moich dziadków i rodziców wole, aby moje dzieci same poznały swoich dziadków i pradziadków, niż mam im opowiadać, jacy byli. Wasi rodzice i dziadkowie nie są nieśmiertelni. Pozwólcie im cieszyć się dziećmi i wnukami. Bądźcie przy nich i okażcie im chociaż odrobinę miłości. Kiedyś zrozumiecie, jak wspaniali są to ludzie. Ile musieli w życiu przejść, ile poświęcili oraz ilu rzeczy musieli się wyrzec, aby zapewnić Wam dach nad głową, ciepły posiłek, czyste ubranie i wykształcenie.\nDzisiaj nie będzie sposobów jak spędzać czas z najbliższymi. Napisze tylko jedno. Znajdźcie ten cholerny czas dla rodziny, jest to ważniejsze niż cokolwiek innego. Kiedyś będziecie dziadkami i także będziecie pragnęli jedynie widzieć swoje dzieci i wnuki.\nMiałem napisać jeszcze o rodzeństwie, ale do tego tematu wrócę niebawem.\nJak zwiększyć wiarę w siebie? Cz.1\nWitam Was. Dawno nie dodałem żadnego tekstu. Mam nadzieje, że się na mnie...


ENTOPI - Infostrow.pl - portal informacyjno - rozrywkowy\nID firmy: 24790\n531 749 160\nRawicz, ul. Stanisława Kamińskiego 40\nFotowoltaika dla firm. Projekty instalacji fotowoltaicznej, farmy fotowoltaiczne.\nPlanowanie systemów fotowoltaicznych. Indywidualne projekty instalacji fotowoltaicznej.\nTechnologia dobrana na miarę potrzeb klienta.\nDzierżawa pod fotowoltaikę.\nFirma ENTOPI poszukuje gruntów rolnych do dzierżawy pod budowę parków solarnych.\nWystarczy, że Klient odda w dzierżawę swoją nieruchomość, rozwój projektu i faza budowlana realizowana jest po stronie firmy.


montaż anten Zabrze montaż anten Zabrze serwis anten Ruda Śląska Lenos wózek do reanimacjiPozycjonowanie StronCena holtera ekgSprzedam Kancelaria Finansowa CLEAR Sp. z o.o.Tworzymy nowoczesne strony internetoweStomatolog Żyrardówkołdra jedwabna 200x220\nZnaczenie energooszczędnych okien PCV – Zalety Znaczenie energooszczędnych drzwi PCV – Wady. Przy zimnej pogodzie nie ma nic lepszego niż wejść do środka i odpocząć w przytulnym cieple twojego domu. Jednak dla osób ze zużytymi okuciami, nie jest to przyjemne, jeśli okna wpuszczają do waszych pomieszczeń lub czujesz zimno w twoim domu, jak na zewnątrz. Sprawia|Powoduje} to, że właściciele domów zwiększają swoje ogrzewanie, co niestety powoduje, że wielu płaci dużą cenę, gdy przychodzi rachunek za energię . Ramy i skrzydła są wykonane z winylu, co oznacza, że} nie wymagają pomalowania i uszczelniania. Okna będą się trzymać i nie trzeba ich wyjmować aby można było je wymyć. Zamiast tego można je łatwo wyczyścić z wnętrza mieszkania co jest dodatkowym ważnym czynnikiem w miesiącach mroźnych. Zagrożenia dla domu . Identyfikacja czarnych zarodników pleśni Ciemna pleśń jest szczególnie zagrażająca. Jeśli jesteś postawiony na działanie czarnych zarodników pleśni przez długi czas, może to spowodować uszkodzenie oddechowe. Obecność czarnej pleśni może też oddziaływać na twoje zwierzęta domowe. Nasz team ma zapewnić uczciwe podejście do tematu oraz przedstawi ci jeszcze raz przejrzyste rady w tej dziedzinie. Zadzwoń lub napisz do nas dzisiaj, aby uzyskać wskazówki. Jak łatwiej otwierać i zamykać skrzydła okienne. Oprócz świetnego wyglądu, okna otwierane nisą dużo korzyści dla właścicieli domów, którzy chcą zastosować stylowe ulepszenia w soich budynkach.\nContact: Kamila, Chełm, tel. 6902542861, email: kamila-w1875@onet.pl


Wycinanie drzew - Jak zdobyć zezwolenie Strona główna\nJak zdobyć zezwolenie\nWycinanie drzew / wycinka drzew\nPrzycinanie drzew / przycinka drzew\nWycinanie i pielęgnacja drzew na cmentarzach\n90-213 Łódź, Rewolucji 1905r. 40/14\ntel. 506 170 868\ninfo@wycinanie-drzew.com.pl Jak zdobyć zezwolenie\nJeżeli na naszej nieruchomości znajduje się drzewo, które chcielibyśmy wyciąć, mamy obowiązek otrzymać zezwolenie, które wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Otrzymanie zezwolenia wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty, której wysokość zależy od obwodu drzewa.\nKto może ubiegać się o wycięcie drzewa?\nAby móc usunąć drzewo lub krzew z terenu nieruchomości należy uzyskać zezwolenie, które wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Wniosek o wydanie zezwolenia może złożyć:\n1. posiadacz nieruchomości (jeżeli nie jest właścicielem - za zgodą właściciela nieruchomości);\n2. właściciela urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń.\nW przypadku drzew lub krzewów znajdujących się na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, zezwolenie wydaje wojewódzki konserwator zabytków.\n1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę posiadacza i właściciela nieruchomości albo właściciela urządzeń,2) tytuł prawny władania nieruchomością, z tym że wymóg ten nie dotyczy wniosku właściciela urządzeń,3) nazwę gatunku drzewa lub krzewu;4) obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm;5) przeznaczenia terenu, na którym rośnie drzewo lub krzew;6) przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu;7) wielkość powierzchni, z której zostaną usunięte krzewy;8) rysunek lub mapę określającą usytuowanie drzewa lub krzewu w stosunku do granic nieruchomości i obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej nieruchomości.\nOrgan wydający zezwolenie może uzależnić jego wydanie od przesadzenia drzew lub krzewów we wskazane miejsce albo zastąpienie ich innymi drzewami (krzewami).\nPosiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. Ich wysokość oraz termin usunięcia drzew lub krzewów określone są w wydanym zezwoleniu.\nWysokość opłaty za usunięcie drzewa zależna jest od obwodu pnia (mierzonego na wysokości 130 cm) oraz rodzaju i gatunku drzewa. Przykładowo przy obwodzie od 26 do 50 cm, opłata wyniesienie 410 zł, a przy obwodzie od 301 do 500 cm - 2100 zł.\nJeżeli drzewo rozwidla się na wysokości poniżej 130 cm, wówczas każdy pień traktuje się jako odrębne drzewo. Oznacza to, że opłata za usunięcie takiego drzewa będzie dużo wyższa.\nAutor: Marta WrzosekŹródło: WIeszJak.pl\nWszystkich gości: 93757, w tym miesiącu: 1841, dzisiaj: 5\nalpinistyczna wycinka drzew, alpinistyczna wycinka drzew łódź, alpinistyczne wycinanie drzew, alpinistyczne wycinanie drzew łódź, wycinanie drzew, wycinanie drzew łódź, wycinka drzew, wycinka drzew łódź, wycinka łódzkie\nCopyrights © Wycinanie drzew 2011


Joanna Miszczuk MATKI, ŻONY, CZAROWNICE | Zaczytana\nPowieść Joanny Miszczuk można jednak, przy odrobinie dobrej woli, potraktować jako ciekawy eksperyment wielorakiego wykorzystania określonych artefaktów dla uzyskania różnych literackich efektów. Przekazywany z pokolenia na pokolenie pierścionek z diamentem i szafirami zdołał bowiem odegrać pożyteczną rolę sentymentalnego spoiwa dla opowieści bardziej współczesnych bohaterek i ich losów w burzliwym XX wieku. Z kolei w przywoływanych z otchłani przeszłości kostiumowych scenach udręk i uniesień, ten sam „pierścień miłości i przebaczenia” (właśnie tak!) domaga się już odpowiedniejszej, bardziej teatralnej i widowiskowej oprawy. Jeden niezmienny drobiazg, a w zależności od kontekstu, tak odmiennie współgrający z treściami mu towarzyszącymi. Lekcja z lektury zatem wyniesiona, szkoda, że kosztem całościowych wrażeń literackich.\nLosy rodu płomiennowłosych czarownic-jedynaczek – których moce (skutecznie marnowane) i całkiem użyteczne umiejętności językowe stanowią jedynie barwną oprawę i pretekst do snucia coraz ckliwszej i mniej realnej opowieści o kobietach najwyraźniej genetycznie zaprogramowanych do nawiązywania toksycznych więzi – zapewne znajdą amatorów w zagorzałych wielbicielach romansów historycznych. Jednak dla mnie jest to zmarnowany potencjał całkiem nieźle zapowiadającej się pisarki obyczajowej, która mogłaby z powodzeniem konkurować z królowymi polskich rankingów sprzedaży o serca i dusze czytelniczek ciekawych historii zwyczajnych kobiet. Apetyt na sagi rodzinne pisane z perspektywy kobiecej jest bowiem w narodzie wciąż wielki, a lekkie i sprawne pióro autorki oraz jej umiejętność portretowania bohaterek zyskać by jej mogło grono wiernych i oddanych czytelników. Cóż, kiedy wybrano inną ścieżkę.\nJoanna Miszczuk swoją powieścią „Matki, żony, czarownice” dowiodła, że potrafi opowiadać – zwłaszcza o czasach jej bliższych i o kobietach współczesnych – jednak nie zdołała ustrzec się przed wykorzystaniem wprost rażących banalnością posunięć fabularnych, które z obiecującej sagi obyczajowej uczyniły dość tandetny romans w historycznym anturażu. Dla podobnych książek stworzono już niszę harlequinami zwaną, a naprawdę szkoda byłoby równie udanej gawędziarki dla tego typu literatury.\nJoanna Miszczuk, Matki, żony, czarownice, Prószyński i S-ka, 2011\nThis entry was posted in Książki and tagged kobieco, książki, obyczajowo, polskie klimaty, polsko, popularnie, sagi by maiooffka. Bookmark the permalink.


Tu Bia³o³êka - Nocne SKM i metrobusy dla Bia³o³êki. Na prawym brzegu te¿ jest\nNocne SKM i metrobusy dla Bia³o³êki. "Na prawym brzegu te¿ jest Warszawa"\nRozmowa z Janem Artymowskim, kandydatem SLD do Rady m.st. Warszawy.\n21 pa¼dziernika odbêd± siê wybory samorz±dowe. To dobra okazja do podsumowania tego, co przez ostatnie lata dzia³o siê w Warszawie. Czy sprawy naszego miasta id± w dobrym kierunku?\nZ jednej strony Warszawa przez ostatnie lata bardzo intensywnie siê rozwija³a. Nowe inwestycje powoduj±, ¿e w mie¶cie ¿yje siê lepiej i wygodniej. W ci±gu ostatnich 30 lat bardzo wiele zmieni³o siê tu na lepsze. Jest wiele sukcesów, z których mo¿emy byæ naprawdê dumni.\nJednak z drugiej strony problemem stolicy jest to, ¿e rozwój nie nastêpowa³ równomiernie. Tak bardzo potrzebne zmiany nie dziej± siê w ca³ym mie¶cie, ale tylko w jego czê¶ci. Mamy uprzywilejowane centrum lewobrze¿nej Warszawy, które najbardziej skorzysta³o z dynamicznego rozwoju miasta, a z drugiej strony Wis³y wci±¿ borykaj±c± siê z brakiem metra, szkó³ i przedszkoli Bia³o³êkê. Niestety polityka w³adz w ostatnich latach tylko pog³êbia te nierówno¶ci. Politycy czêsto traktuj± prawobrze¿n± Warszawê jako miasto drugiej kategorii. To siê musi zmieniæ.\nJakie sprawy uwa¿a Pan za najwa¿niejsze dla naszej czê¶ci miasta?\nPrawdziw± udrêk± mieszkañców Bia³o³êki jest komunikacja, s³aba sieæ ¿³obków, przedszkoli i szkó³. Dojazd do centrum, gdzie wiêkszo¶æ pracuje, jest prawdziwym koszmarem. Sytuacjê poprawi³oby oczywi¶cie doprowadzenie na Bia³o³êkê metra, ale to rozwi±¿e tylko czê¶æ problemów. Metro nie dotrze przecie¿ w pobli¿e wszystkich osiedli. Potrzebny jest sprawny transport, który po³±czy ze stacjami metra ludzi mieszkaj±cych dalej od stacji podziemnej kolejki. St±d moja propozycja specjalnych metrobusów, które bêd± bardzo szybko dowozi³y mieszkañców do metra i z powrotem. Metrobusy powinny dowoziæ pasa¿erów tak¿e do stacji kolejowych, za¶ linia Warszawa Gdañska - Legionowo powinna byæ wykorzystywana znacznie lepiej ni¿ do tej pory. Poci±gi SKM musz± je¼dziæ czê¶ciej, zapewniaj±c prawdziw± alternatywê dla komunikacji samochodowej, a w weekendy nawet przez ca³± noc.\nWspomnia³ Pan o problemach z dostêpem do edukacji.\nTo jest prawdziwy horror. Miejsce w przedszkolu czy ¿³obku jest luksusem, a szko³y s± tak ma³e i niedoinwestowane, ¿e dzieci ucz± siê w systemie zmianowym do pó¼nego wieczora. Wiele m³odych rodzin boryka siê z tym problemem. M³ode matki nie mog± wróciæ do pracy po urlopie macierzyñskim, bo nie maj± z kim zostawiæ dzieci. Miejsc w ¿³obku brakuje, opiekunki s± zbyt drogie, a dziadkowie te¿ nie zawsze mog± pomóc. To jest problem na du¿± skalê, którym przede wszystkim zajmê siê w Radzie Warszawy.\nWielu obwinia za to reformê edukacyjn± PiS.\nReforma PiS przynios³a w szko³ach du¿o chaosu, ale i bez niej nie by³o dobrze. Miasto nie nad±¿a z budow± szkó³ i przedszkoli. To jest te¿ kwestia planowania przestrzennego. Decydenci przegapili moment, w którym takie dzielnice jak Bia³o³êka intensywnie siê rozwija³y. To wtedy, ju¿ dawno temu, wraz z nowymi osiedlami trzeba by³o zaplanowaæ budowê nowych szkó³, przedszkoli i ¿³obków oraz wymusiæ na inwestorach zadbanie o odpowiednie przestrzenie publiczne. Niestety nikt o tym wtedy nie pomy¶la³, a dzi¶ p³acimy za to wysok± cenê. Tu tak¿e trzeba bardzo sprawnej organizacji i specjalnych funduszy, ¿eby w ci±gu dwóch lat nadrobiæ te zaleg³o¶ci i zbudowaæ nowe placówki o¶wiatowe, tak ¿eby przesta³o to byæ problemem.\nRysuje Pan bardzo ambitne plany. My¶li Pan, ¿e uda siê je zrealizowaæ w trakcie jednej kadencji?\nPlany s± ambitne, ale prawobrze¿na Warszawa zbyt d³ugo by³a ignorowana, by teraz zadowoliæ siê planami w rodzaju "tu siê zbuduje plac zabaw, a tam wyremontuje dziurawy chodnik". To ostatni moment, by pozszywaæ nasze miasto, ¿eby mieszkañcy Bia³o³êki i innych dzielnic po tej stronie Wis³y poczuli wreszcie, ¿e ich problemy s± tak samo wa¿ne, jak mieszkañców dzielnic lewobrze¿nych. To wymaga zdecydowanych dzia³añ i sporych pieniêdzy. Pieniêdzy, które Warszawa ma. Trzeba tylko je odpowiednio wykorzystaæ z po¿ytkiem dla nas wszystkich.\n17.10.2018 15:53 #swed\n• Czy przesz³o Ci przez g³owê, ¿eby mówiæ po angielsku? I nie chodzi mi o to, ¿eby za ka¿dym razem zastanawiaæ siê co powiedzieæ tylko po prostu mówiæ od tak? Daj mi 3 minuty i zobacz jak w skuteczny sposób pomogê Ci przez Internet. Ja nazywam siê Joanna i po prostu LUBIÊ UCZYÆ angielskiego. Dawniej nie by³o tak ró¿owo. Kiedy zaczyna³am naukê angielskiego mia³am masê problemów z kilkoma rzeczami. Zobacz sama: 1.Motywacja - raz j± mia³am a raz nie 2.Czas - najczê¶ciej go nie mia³am 3.Zmêczenie - ciê¿ko uczyæ siê po pracy, kiedy cz³owiek jest zmêczony 4.Mistrzyni wymówek - tutaj znalaz³am zawsze co¶, ¿eby jednak siê nie uczyæ, np., nie mam czasu, nie chce mi siê, pracujê na zmiany, przecie¿ ju¿ próbowa³am ju¿ i nic z tego nie wysz³o... Po naszej pierwszej rozmowie bêdê wiedzieæ na czym Ci zale¿y. Przygotujê nasze spotkania pod Ciebie. Darmowe materia³y do nauki prze¶le Ci na Twojego maila. Zajrzyj na t± stronê www.angielski-skype.pl Mój mail: joanna.angielski@interia.pl Tel: 575 249 030


Jak wiemy większość zabiegów kosmetycznych działa powierzchownie na naszą skórę - a więc daje nam tylko chwilowy efekt. Co więc zrobić by na dłużej ujędrnić naszą skórę, uelastycznić ją, dostarczyć jej substancji odżywczych, których potrzebuje, wygładzić powstałe już zmarszczki?\nZa jeden z innowacyjnych zabiegów na rynku kosmetologicznym i medycyny estetycznej uważam i osobiście polecam zabieg mezoterapii mikroigłowej frakcyjnej.\nFrakcjonowanie skóry oznacza jej „dziurawienie”. Do tej metody wykorzystuje się specjalne urządzenia. Są to urządzenia elektryczne, na które nakładana jest specjalna końcówka z 9, 12 lub 36 mikroigłami, te ostatnie używane są najczęściej do zabiegów na ciało. Końcówka z igłami ze stali chirurgicznej przebija się poprzez naskórek w głąb naszej skóry a głębokość 0,2-2,5mm - ta głębokość zależna jest od obszaru skóry, na którym pracujemy bowiem skóra będzie mieć inną głębokość w okolicy oka, a inną na policzkach. Dzięki tego typu urządzeniom igły wbijają się i wychodzą ze skóry pionowo, a więc nie szarpią i nie rozrywają jej - jak to się dzieje w przypadku innych narzędzi stosowanych na rynku.\nJaki jest cel działania mezoterapii mikroigłowej?\nW zabiegu tym mamy do czynienia z kilkutorowym działaniem. Po pierwsze, dzięki frakcjonowaniu skóry wywołujemy stan zapalny, który to pobudza w skórze jej procesy regeneracyjne. Dzięki temu pobudzone zostają fibroblasty do produkcji nowych włókien kolagenowych i elastynowych- a więc zwiększamy jędrność i elastyczność naszej skóry.\nOprócz tego wzrasta nam liczba tzw. GAG-ów i produkcji kwasu hialuronowego - a więc poprzez zwiększenia nawilżenia naszej skóry, spłycamy większe zmarszczki, a mniejsze ulegają redukcji, cera też nabiera młodzieńczego wyglądu.\nNo i ostatni tor działania, jakim są substancje wprowadzane pod skórę. Może to być jedna substancja (często jest nią kwas hialuronowy) lub koktajl różnego rodzaju substancji dobranych do potrzeb skóry. Koktajle takie są w gotowych do użytku ampułkach lub zostają sporządzone bezpośrednio przed zabiegiem w zależności od potrzeb skóry. Osobiście pracuję na preparatach z peptydami biomimetycznymi, które uważam za hit inżynierii genetycznej i dają w trakcie zabiegów rewelacyjne efekty.\nNa co należy zwrócić uwagę podczas zabiegu mezoterapii mikroigłowej?\nPrzede wszystkim należy mieć świadomość, że jest to zabieg z wydzieleniem osocza, a więc muszą być tu zachowane wszelkie zasady bezpieczeństwa i higieny. Wszystko użyte podczas zabiegu powinno być jednorazowego użytku (końcówka, igła pobraniowa i strzykawka (te dodatkowo powinny trafić do pojemnika na odpady medyczne) rękawiczki,ewentualna maska pozabiegowa), skóra jak przed każdą iniekcją powinna być zdezynfekowana.\nPrzed zabiegiem powinien być z nami przeprowadzony wywiad, który wykluczy wszelkiego rodzaju przeciwwskazania do zabiegu, poinformuje nas o zaleceniach pozabiegowych, a także poinformuje nas o możliwych działaniach niepożądanych (rumień, obrzęk, dyskomfort podczas zabiegu, siniaki). Zabieg powinna wykonywać odpowiednio przeszkolona osoba, która może nam przedstawić certyfikat uprawniający ją do wykonania tego typu zabiegu.\nJak często i w jakim wieku należy wykonywać zabieg mezoterapii mikroigłowej?\nZabieg ten profilaktycznie można wykonywać już po 25 roku życia raz na pół roku. W celu pozbycia się konkretnych problemów (przebarwienia, utrata jędrności, zmarszczki,blizny czy rozstępy) wykonujemy go w seriach 6-8 zabiegów wykonywanych w odstępach 2-4 tygodni (jednak dobór odstępów czasowych to kwestie indywidualnego podejścia do problemu).\nBardzo często wykorzystuje w przypadku tej terapii także tzw. zabiegi łączone. Połączenie mezoterapii mikroigłowej z pelingami medycznymi lub falą radiową. Są to jednak złożone kuracje uwzględniające oprócz problemu skóry, wiek, intensywność zmian oraz indywidualne cechy pacjenta.\nMezoterapia mikroigłowa - rozmowa z kosmetolog Pauliną Rybak


MazurGardenDesign Lublin - Opinie, Kontakt\nOtrzymaj oferty od specjalistów jak MazurGardenDesign nawet w kilka minut\nOferujemy kompleksowe usługi ogrodnicze począwszy od projektu, poprzez budowę, aż po pielęgnację ogrodów. Nasze usługi świadczymy na terenie województwa lubelskiego i w ościennych województwach.\nZieleń to nie tylko nasza praca, ale też i pasja, dlatego nasi klienci mogą być pewni ,że powierzają swój ogród w dobre ręce.\nProjektowanie ogrodów, Ogród i rośliny, Transport krajowy do 3,5t\nJesteś zadowolonym Klientem firmy MazurGardenDesign?\nKasia P., 25 lutego 2018\nSuper specjaliści, cudowna współpraca. Z beznadziejnego terenu potrafią wyczarować cuda :-) serdecznie polecam.\nMałgorzata P., 25 lutego 2018\nKamil L., 25 lutego 2018\nPełen profesjonalizm, szybko, rzetelnie i bez najmniejszych problemów. Ogród wygląda świetnie. Polecam.\nAnna P., 25 lutego 2018\nJestem bardzo zadowolona z usług Nowakowski ogrody. Firma ta jest bardzo dokładna precyzyjna warto było zaryzykować nie żałuję i polecam :)\nArleta L., 25 lutego 2018\nDziękujemy Nowakowski Ogrody, za spełnienie naszych marzeń o pięknym ogrodzie. Po wizycie Pana Jarka w naszym ogrodzie, wszystko stało się piękniejsze :) polecamy;\nMaria B., 25 lutego 2018\nŚwietna współpraca z panem Jarkiem. Moja mama jest zachwycona aranżacją całego ogrodu. Wszystko pięknie wygląda. Polecam!\nZbigniew S., 23 lutego 2018\nJesteśmy bardzo zadowoleni z aranżacji naszego ogrodu. Firma Pan Jarek wykazał profesjonalizm i rzetelność wykonywanych usług.\nod specjalistów takich jak MazurGardenDesign\nPowiązane produkty i usługi: ziemia ogrodowa, kupię ziemię do ogrodu, humus, dostawcy ziemi ogrodowej, ziemia ogrodowa Lublin, kupię ziemię do ogrodu Lublin, humus Lublin, dostawcy ziemi ogrodowej Lublin, garden design, architektura krajobrazu, projekty i aranżacje\nWykonuję trawniki z siewu lub z rolki. Krótkie terminy.Cena uzależniona jest od areału.\nSprzedaję rośliny do ogrodu.Rośliny żywopłotowe; jałowce, świerki, jodły itp.Krzewy kwitnące;hortensje, azalie, tawuły,rododendrony, tawuły. Bukszpany krzewy i formowane. Lawendę angielską, byliny;liliowce,irysy wodne i inne.\nNazwa firmy INTERKADRA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ\nData rozpoczęcia działalności 2006-12-04\nKod pocztowy 30552\nUlica ul. Wielicka\nData powstania 2006-12-01


Marek Gola • Opublikowane: 20-05-2019\nJeżeli ktoś otrzymał działkę ze słupami elektrycznymi, to może się ubiegać o odszkodowanie z tytułu zmniejszenia wartości gruntu i uciążliwości związanych z wizytami pracowników energetyki dla prowadzenia konserwacji, czy tylko z powodu? W konkretnym przypadku przeniesienia własności gruntu nastąpiło w drodze darowizny za opiekę.\nW pierwszej kolejności zasadne jest dokładne zapoznanie się z treścią aktu notarialnego, na mocy którego takowa służebność gruntowa została ustanowiona. Nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (służebność gruntowa).\nIstotne znaczenie ma przepis art. 287 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym zakres służebności gruntowej i sposób jej wykonywania oznacza się, w braku innych danych, według zasad współżycia społecznego przy uwzględnieniu zwyczajów miejscowych. Umowa o ustanowieniu służebności winna zatem określać zakres i uprawnienia właściciela nieruchomości obciążonej. O ile w jej treści wskazano na odszkodowanie, które zostało wypłacone, a nie przewidziano żadnych odszkodowań w przyszłości, takowe nie będą się należały nowemu właścicielowi, bowiem ten wstępuję w prawa dotychczasowego właściciela.\n➟ Kiedy można domagać się zniesienia służebności?\n➟ Stare słupy na mojej działce


Motoryzacja - ot1.pl - porady i zalecenia\nSamochody towarzyszą nam w codziennym życiu i okazują się często najlepszym sposobem poruszania się po mieście. Często użytkowane pojazdy, ulegają jednak co jakiś czas awariom. Oprócz tego, należy pamiętać o regularnym wymienianiu ich wyeksploatowanych części. Warsztat samochodowy jest ciekawą formą biznesu, która okazuje się zazwyczaj bardzo opłacalna. Dobry warsztat samochodowy zawsze będzie miał klientów, którzy będą do niego wracać. Warto go założyć w szczególności, jeśli mamy dosyć dużą wiedzę i doświadczenie w naprawie pojazdów.\nJak wygląda rynek warsztatów samochodowych?\nPrzed otwarciem tego rodzaju biznesu warto przyjrzeć się nieco rynkowi serwisów samochodowych. Czy jest popyt na właśnie takie usługi? W naszym kraju działa około 20 tysięcy warsztatów samochodowych. Niektóre cieszą się dużym zainteresowaniem klientów, przez co generują spore zyski. Inne natomiast borykają się z niskim ruchem i niewystarczającym dochodem. Wiele jednak zależy od jakości usług, jakie oferuje warsztat samochodowy. Niska opłacalność biznesu może wynikać ze złej lokalizacji warsztatu samochodowego, braku doświadczenia, niewykwalifikowanych pracowników czy słabego wyposażenia. Na rynku usług motoryzacyjnych cały czas jest jeszcze miejsce dla nowych warsztatów samochodowych. Przed założeniem takiego biznesu, warto jednak dokładnie opracować swoją strategię i dopasować ją do swoich możliwości, realiów lokalnego rynku i kompetencji. Jeśli podjęliśmy decyzję o otwarciu warsztatu samochodowego w dużym mieście, możemy skoncentrować się na danej niszy, czyli na przykład obsłudze tylko jednej marki pojazdu. W przypadku kiedy nasz biznes będzie mieścił się w małym miasteczku, wówczas nasze usługi powinny być wszechstronne, tylko wtedy biznes będzie opłacalny.\nmechanik w Szczecinie https://readyauto.pl/oferta/mechanik-szczecin/\nwymiana opon w Szczecinie https://readyauto.pl/oferta/opony-szczecin/\nDlaczego warto otworzyć swój własny warsztat samochodowy?\nProwadzenie własnego warsztatu samochodowego przyniesie nam wiele korzyści. Przede wszystkim mamy duże możliwości rozwoju i możemy znacznie zwiększyć swoje zarobki. Samodzielny biznes jest bardziej opłacalny niż praca w czyimś warsztacie samochodowym. Jesteśmy wolni zawodowo i to jedynie od nas zależy, ile zarobimy. Inwestujemy we własną firmę, nikt nie będzie nami zarządzał, a więc jesteśmy panami swojego losu. To duża zaleta, dla większości osób. Pamiętajmy jednak, że tak samo, jak w każdej innej branży, początki zawsze bywają ciężkie. Otwierając własny biznes, musimy poświęcić wiele pracy i wysiłku na zdobycie klientów. Pracujemy na przyszłość naszej firmy, dbając o to, aby jej wizerunek był pozytywnie odbierany przez klientów. Nasze usługi powinny być na jak najwyższym poziomie, a ceny umiarkowane. Przed założeniem biznesu sprawdźmy, jak działają konkurencyjne firmy. Na początku czeka nas ciężka praca, musimy także pamiętać o tym, jak ogromną rolę w biznesie odgrywa sama reklama. Po jakimś czasie, kiedy nasz warsztat będzie już znany i ceniony przez klientów, będziemy mogli zacząć cieszyć się życiem. Jeśli rozwiniemy dobrze firmę i zatrudnimy dobrych mechaników, będzie ona sama na nas zarabiać. My natomiast będziemy mogli zająć się spełnianiem marzeń. Świat może stanąć przed nami otworem, o ile wytrwamy przez pierwsze ciężkie lata na drodze biznesu. Musimy być przede wszystkim zmotywowani w dążeniu do celu i cierpliwi. Warsztat samochodowych jest świetnym pomysłem na biznes, gdyż ludzie zawsze będą posiadać pojazdy, a one natomiast będą co jakiś czas wymagały naprawy.\nJak będzie wyglądał początek takiego biznesu?\nProwadzenie warsztatu samochodowego jest na początku bardzo trudne. Musimy nastawić się na całą masę pracy i poświęcenie. Zazwyczaj serwisy samochodowe przynoszą na początku swojej działalności straty, następnie zaczynają zarabiać na swoje koszty. W trzecim etapie dopiero generowane są zarobki na niskim poziomie, które będą się stopniowo zwiększać. Aby zdobyć cenne doświadczenie, najlepiej rozpocząć pracę u kogoś. Kiedy nabędziemy wiedzę oraz niezbędne umiejętności, możemy zdecydować się na otworzenie własnej firmy. Wyróżnienie się na tle konkurencji nie będzie łatwe i trzeba będzie wiele zainwestować w taką firmę, aczkolwiek w późniejszy czasie pieniądze te się zwrócą. Musimy jedynie rozsądnie podejść do tego biznesu, pamiętając o tym, co jest najważniejsze. Podstawą jest dobre wyposażenie, obsługa klienta na wysokim poziomie oraz profesjonalizm w naprawie pojazdów.\nO czym należy pamiętać, otwierając warsztat samochodowy?\nPrzede wszystkim w przypadku otwarcia warsztatu samochodowego, należy wybrać dobre ubezpieczenie. Decydując się na naprawę auta, bierzemy za nie pełną odpowiedzialność. Pomimo starań wypadki się jednak zdarzają. Może dojść między innymi do stłuczki podczas jazdy próbnej, zsunięcia się pojazdu z podnośnika, jego kradzieży czy pożaru w warsztacie samochodowym. Niekiedy to również mechanik może popełnić błąd, na przykład przez przypadek porysować lakier samochodu. Właśnie od takich zdarzeń warto się ubezpieczyć. Decydując się na otwarcie takiego biznesu, możemy naprawiać samochody sami, jednak jeśli firma się rozwinie, przyda nam się odpowiednio wykwalifikowany pracownik.\nData publikacji 27 stycznia 2021 21 października 2021 Autor ot112Kategorie Motoryzacja, Usługi\nWypożyczalnia aut – o czym należy pamiętać?\nW naszym kraju coraz większą popularnością cieszą się wypożyczalnie aut. Nic dziwnego, bowiem są to zdecydowanie najpopularniejsze pojazdy, które w znaczny sposób ułatwiają nam poruszanie się po świecie. Często jednak wymarzone modele są poza naszym zasięgiem finansowym. Wówczas wcześniej przytoczona wypożyczalnia aut okaże się doskonałym rozwiązaniem.\nO jakich aspektach powinniśmy pamiętać, kiedy zdecydujemy się na wypożyczenie samochodu? Odpowiedź na to pytanie znajduje się w poniższym artykule, dlatego też serdecznie zapraszamy do jego lektury, w celu rozwiania wszelkich wątpliwości.\nWymogi związane z wypożyczeniem samochodu\nZanim zdecydujemy się po raz pierwszy na skorzystanie z usług wypożyczalni aut, powinniśmy zwrócić uwagę na kilka wymogów, o których nie można zapominać. Przede wszystkim minimalny wiek kierowcy to 19 lat, jednakże w niektórych przypadkach może to być nawet 20 lub 21 lat- dużo w tym przypadku zależy od poszczególnych usługodawców. Skąd taki wymóg? Chodzi przede wszystkim o odpowiednie doświadczenie za kierownicą, aby przestrzegać wszelkich zasad bezpieczeństwa, które często są pomijane. Ważne jest także to, że konieczne okazuje się posiadanie przynajmniej rok prawa jazdy, dlatego też minimalny wiek wynosi 19 lat. Statystyki nie kłamią i wyraźnie pokazują, że w przypadku młodszego wieku spowodowanie wypadku na drodze jest znacznie bardziej prawdopodobne. Na miejsce musimy zabrać ze sobą również dowód osobisty. Niezwykle istotne jest to, aby zapoznać się z umową. W przypadku większych wypożyczalni nie powinno być żadnych problemów, jednakże w tych mniejszych często dodawane są paragrafy, które niekoniecznie są dla nas korzystne. Podpisując umowę, zgadzamy się na wszystkie warunki, które się tam znajdują, dlatego też z punktu widzenia prawa musimy wyegzekwować wszystko, co jest w umowie zawarte. Warto wcześniej dokładnie sprawdzić tablice rejestracyjne, a także numer VIN, bo jeśli zostanie nieprawidłowo przepisany, wówczas możemy być świadkami wielu kłopotów. Ważna jest również kwestia związana z limitem kilometrów. Nie da się ukryć, że w niektórych przypadkach znajduje się zapis, który informuje nas o tym, jaką drogę możemy pokonać w ciągu jednego dnia. Jeśli tego typu kwestia nie jest poruszona w dokumencie, warto dopytać się wypożyczalni aut, ponieważ często dochodzi do sytuacji, w której konieczne okaże się opłacenie dodatkowych odsetek za każdy dodatkowy kilometr.\nPoczątkowy stan auta- zwróć na to uwagę\nKiedy decydujemy się na wypożyczenie danego pojazdu, powinniśmy wcześniej go dokładnie obejrzeć i zorientować się czy nie posiada żadnych uszkodzeń i defektów. Mogą to być chociażby rysy, otarcia, a także wiele innych usterek. Jeśli nie zwrócimy uwagi na ten element, wówczas usługodawca ma prawo uznać, że to podczas naszego użytkowania doszło do wszelkich awarii, a w takich przypadkach zostaniemy obciążeni kosztami naprawy. Najczęściej do takich sytuacji dochodzi wtedy, gdy decydujemy się na wynajmowanie samochodu za granicą. Pamiętajmy o tym, że to od nas zależy czy zdecydujemy się na krótkoterminowy, czy długoterminowy wynajem auta. Teoretycznie zasady wypożyczenia są dość proste i jak najbardziej zrozumiałe, jednak w praktyce regularnie dochodzi do nieporozumień, związanych z nieuważnym czytaniem umowy. Pamiętajmy o tym, że istnieje możliwość zrobienia fotografii wszelkich uszkodzeń, aby mieć odpowiednie umowy i ewentualnie zabezpieczyć się przed próbą oszukania nas.\nUważaj na okazyjne ceny\nRegularnie dochodzi do sytuacji, w których atrakcyjne ceny zachęcają nas do skorzystania z danych usług. Niestety w przypadku wypożyczalni aut, najniższa cena nie zawsze jest rozsądnym rozwiązaniem. Należy mieć świadomość i wziąć pod uwagę to, że bezpieczeństwo nie należy do najtańszych, dlatego jeśli oferta jest w sposób szczególny kusząca, z reguły nie mamy do czynienia z obejmowaniem ubezpieczeń OC i AC. Dodatkowo niższe ceny to często kwestia gorszego wyposażenia wewnątrz. Nie możemy się zdziwić, jeśli w takich sytuacjach dodatkowe udogodnienia, takie jak bagażnik, klimatyzacja czy fotelik dla dziecka, nie będą dostępne. Nie możemy jednak martwić się o stan techniczny pojazdu, bowiem w każdym przypadku musimy mieć do czynienia tylko i wyłącznie ze sprawnym czterokołowcem, w innym przypadku nie może zostać dopuszczony do jazdy po drodze.\nOdpowiedni stan baku\nW większości przypadków, kiedy decydujemy się na wynajęcie samochodu, wówczas otrzymujemy pojazd z pełnym bakiem. Większość wypożyczalni aut wymaga więc, aby w przypadku dokonywania zwrotów, bak również był pusty, w przeciwnym wypadku część kaucji może zostać potrącona, czego oczywiście wolelibyśmy uniknąć. Co prawda istnieją przypadki, że klient nie zawsze ma taki obowiązek, dlatego warto wcześniej dopytać się o szczegóły. Zdecydowanie najbardziej bezpiecznym rozwiązaniem jest zatankowanie czterokołowca na własną rękę przed jego zwrotem, wówczas mamy pewność, że otrzymamy pełny zwrot kaucji, która w większości przypadków jest stosunkowo duża.\nData publikacji 10 grudnia 2020 10 grudnia 2020 Autor ot112Kategorie Motoryzacja, Transport, Usługi\nOCP przewoźnika – czym jest i czy warto wykupić?\nProwadzenie działalności transportowej należy do dość ryzykownych biznesów. Zarządzanie flotą pojazdów załadowanych kosztownym ładunkiem poruszających się po całym świecie nierzadko wiąże się z przykrymi niespodziankami. Dlatego przedsiębiorstwa zajmujące się transportem wykupują OCP przewoźnika, które w dużej mierze ogranicza, lub całkowicie eliminuje straty wynikłe wskutek wypadków, awarii maszyn, lub utraty ładunku.\nCzym jest i jak działa OCP przewoźnika?\nOCP przewoźnika tylko tak tajemniczo brzmi. Tak naprawdę jest to po prostu ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej, które zakupuje właściciel firmy transportowej. Ubezpieczenie ustanawiane jest wskutek zarobkowego charakteru drogowego przewozu towarów. Każda polisa jest inna, ponieważ to przewoźnik decyduje, czego ma dotyczyć zawierane ubezpieczenie i jaki jest zakres ochrony. Działanie polisy jest analogiczne, jak w przypadku innych ubezpieczeń, czyli gwarantuje przewoźnikowi uzyskanie odszkodowania w sytuacji, kiedy wystąpi szkoda spowodowana przykładowo wypadkiem komunikacyjnym, lub awarią samochodu, wskutek czego towar ulegnie zniszczeniu lub uszkodzeniu. Wysokość odszkodowania i zakres ochrony ustalana jest pomiędzy firmą ubezpieczeniową i przewoźnikiem indywidualnie, a wysokość składki z reguły obliczana jest na podstawie dochodów przedsiębiorstwa uzyskiwanych z tytułu przewozu towarów. Suma wypłaty ubezpieczenia powinna pokrywać w całości wartość przewożonego towaru. Ze względu na aspekt terytorialny rozróżniamy ubezpieczenia krajowe i międzynarodowe.\nkoszt ubezpieczenia ocp https://www.fullpolisa.pl/wylicz-skladke/ubezpieczenie-ocp-przewoznika/\nCo oznacza wyłączenie z ochrony OCP?\nWyłączenia z ochrony ubezpieczeniowej mogą zwalniać z odpowiedzialności zarówno ubezpieczyciela i przewoźnika, tylko ubezpieczyciela, lub tylko przewoźnika. Wyłączenia zawsze dokładnie opisane są w umowie. Aby zrozumieć wyłączenia, dobrze jest odnieść się do przykładowo ubezpieczenia mieszkania, gdzie ubezpieczenie zostanie wypłacone, ale pod warunkiem, że szkoda nie zaistnieje wskutek powodzi, a nieruchomość znajduje się na terenie zalewowym, bądź na skutek utraty mienia znajdującego się na niezabudowanym tarasie. Dokładnie w ten sam sposób w umowie zawierane są wykluczenia dotyczące przewożonego towaru. OCP przewoźnika nie jest obowiązkowym ubezpieczeniem, dlatego każde towarzystwo ubezpieczeniowe samo reguluje obowiązujące zasady. Niezmiernie ważne jest dokładne przeczytanie umowy OCP przed jej podpisaniem i wyjaśnienie wszelkich niezrozumiałych kwestii. Do najczęściej wymienianych materiałów wyłączonych w standardowych wariantach OCP zaliczamy towary niebezpieczne oznaczane jako ADR (leki, alkohol, tytoń, żywe zwierzęta, sprzęt elektroniczny, dzieła sztuki, pieniądze, oraz dokumenty wrażliwe i wartościowe). To towary, które są wartościowe i bardziej narażone na kradzież, lub delikatne, które najłatwiej mogą ulec zniszczeniu podczas transportu. Aby móc włączyć towary niebezpieczne do OCP przewoźnika, należy wykupić z reguły droższy wariant polisy.\nKiedy szkoda nie zostanie pokryta przez towarzystwo ubezpieczeniowe?\nNiektóre wyłączenia zwalniają towarzystwo ubezpieczeniowe od wypłaty odszkodowania, do najczęściej stosowanych należą:\nwadliwe opakowania narażające towar na uszkodzenie,\nkorzystanie z niesprawnego pojazdu,\nkierowca nie posiada stosownych uprawnień,\nkierowca pod wpływem alkoholu lub narkotyków,\nwina umyślna spowodowana rażącym zaniedbaniem.\nPowyższe sytuacje to tylko niektóre z tych, które zwalniają firmę ubezpieczeniową z wypłacenia odszkodowania za tytułu polisy OCP przewoźnika. W takiej sytuacji przedsiębiorstwo transportowe samo musi pokryć wynikłe ze zdarzenia straty.\nZalety posiadania OCP przewoźnika\nNajważniejszą zaleta posiadania OCP przewoźnika jest bezpieczeństwo finansowe. Przepisy bardzo stanowczo określają fakt, że za towar odpowiedzialny jest wyłącznie przewoźnik. W sytuacji, kiedy towar zostanie w czasie transportu uszkodzony, zniszczony, lub skradziony, przewoźnik nieposiadający polisy zobowiązany jest do pokrycia wszelkich kar umownych, szkód i rekompensat wobec kontrahenta. Ubezpieczenie OCP przewoźnika, jeśli firma transportowa takie posiada, pokrywa koszt strat w zakresie zawartym w umowie. Reasumując, polisa ta zabezpiecza interesy przewoźnika, jednocześnie dbając o jego perfekcyjny wizerunek w kwestii wypłacalności.\nNa co zwrócić szczególną uwagę kupując OCP\nKażdorazowo przed podpisaniem umowy, należy się z nią bezwzględnie zapoznać i omówić ją z firmą ubezpieczeniową. Pozwoli to uniknąć niespodzianek w postaci wyłączeń, które nie zostały wcześniej omówione. Zwróćmy zatem uwagę na to, czy ubezpieczenie obejmuje zdarzenia powstałe na parkingu niestrzeżonym, lub jaki obszar obejmuje polisa ze szczegółowym uwzględnieniem poszczególnych krajów, ponieważ niektóre z nich często zostają wyłączone (np. Rosja, Białoruś, Ukraina). Ustalmy okres trwania ubezpieczenia. Ważnym aspektem jest również zapis, które samochody zostają objęte ubezpieczeniem przez wzgląd na przewóz towarów podwyższonego ryzyka. Ustalmy także, czy istnieją dodatkowe środki ostrożności, których niedopełnienie będzie skutkowało brakiem wypłaty odszkodowania.\nData publikacji 1 grudnia 2020 27 lipca 2021 Autor ot1Kategorie Motoryzacja, Usługi\nW dużych miastach problem z zaparkowaniem własnego auta jest jak najbardziej realny – miejsc parkingowych jest coraz mniej, a posiadaczy aut – wprost przeciwnie. Dlatego też prowadząc własny biznes w mieście zmagamy się z problemem związanym z zapewnieniem naszym klientom miejsca do ulokowania własnego auta, na przykład na czas zakupów. Jeżeli uda nam się je wygospodarować, jak możemy sprawić, aby było wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, a nie zajmowane przez pracowników innych firm z okolicy? Odpowiedzią na to pytanie mogą być systemy parkingowe.\nZ działaniem czegoś takiego, jak systemy parkingowe z pewnością zapoznane są wszystkie osoby, które kiedykolwiek odwiedzili centrum handlowe i próbowały zaparkować swoje własne auto na dedykowanym im parkingach – mówimy tu oczywiście o większości galerii, na których parking jest darmowy wyłącznie w wybranym przez włodarzy okresie. Po jakimś czasie wymagane jest uiszczenie opłaty. Na czym polega działanie systemu parkingowego? Można je zawrzeć w następujących krokach:\nKlient podjeżdża do wjazdu na parking i zatrzymuje się przed szlabanem – szlaban ten podniesie się dopiero po wykonaniu określonej akcji, ale w pełni automatycznie, bez jakiejkolwiek ingerencji z naszej strony.\nKorzystając ze specjalnego terminala wjazdowego, pobiera bilet dla siebie – jeżeli wymagamy od niego uiszczenia opłaty za postój u nas, to właśnie w tym momencie jest ona egzekwowana (najczęściej za pośrednictwem karty płatniczej).\nSzlaban się podnosi, a klient może wjechać do środka – przy parkowaniu musi z kolei pozostawić bilet w widocznym dla kontrolera miejscu, na przykład na desce rozdzielczej samochodu. Ten krok nie zawsze jest wykonany, ale najczęściej jednak jest.\nKlient może udać się na zakupy. Do nas należą z kolei kolejne kroki związane z kontrolowaniem, czy nie przekroczył czasu oferowanego w ramach opłaty / darmowej opcji parkowania.\nWyjeżdżając klient zazwyczaj nie musi okazywać biletu. Często jednak systemy parkingowe zakładają integrację terminala wyjazdowego, który spełnia wyżej wspomnianą funkcję – sprawdza więc, czy nie został przekroczony czas parkowania i pobiera odpowiednią opłatę. Bez jej uiszczenia nie będziemy w stanie opuścić parkingu.\nCo musi zawierać w sobie idealny system tego typu?\nPodstawą, na bazie której działają systemy parkingowe jest dobry terminal, wjazdowy i opcjonalnie wyjazdowy. Musi działać sprawnie i wydawać bilety ludziom momentalnie, pozwalając uniknąć tworzenia się korków i niepotrzebnych nerwów jeszcze przed odwiedzeniem naszego sklepu. Dobry system parkingowy nie obędzie się również bez szlabanu, bez którego istnienie terminalu nie miałoby sensu – szlaban ten musi być podnoszony szybko, najlepiej tuż po dokonaniu opłaty za bilecik (można wprowadzić dwie sekundy opóźnienia, aby pozwolić klientowi na spokojne pobranie biletu). Podstawą działania biletu jest również fotokomórka, która wykrywa, kiedy dany klient podjeżdża i dopasowuje się do tego (na przykład podnosząc szlaban wyłącznie przy wyjeżdżaniu).\nIdealny system pozwala nam kontrolować jego pracę zdalnie, z poziomu aplikacji na telefon czy przeglądarki internetowej. Umożliwia też wprowadzenie kart stałego klienta i innego rodzaju usług promujących cenne odwiedzanie naszej firmy.\nDlaczego warto zainwestować w system parkingowy?\nSystemy parkingowe wcale nie są utrudnieniem dla odwiedzających nas klientów – tak naprawdę ich obecność w większości centrów handlowych sprawiła, że każdy doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak działają – korzystanie z nich jest zresztą na tyle szybkie i intuicyjne, że połapie się w nim nawet absolutny nowicjusz. Dla nas, z punktu widzenia przedsiębiorców i właścicieli parkingu przy naszym sklepie, system tego typu przynosi mnóstwo zalet. Przede wszystkim zwiększa komfort klientów, którzy rzeczywiście przyjeżdżają zrobić u nas zakupy czy też skorzystać z oferowanych przez nas usług – wszyscy doskonale wiemy, jak ciężkie może być znalezienie miejsca parkingowego w okolicach centrów miasta. Plusem jest również kontrola nad tym, kto u nas parkuje – nie po to stawiamy parking, aby mógł z niego korzystać pracownik firmy znajdującej się tuż obok, zajmując tym samym miejsce na praktycznie cały dzień.\nNa systemie parkingowym możemy też zarobić – pod warunkiem, że będziemy pobierać opłatę od odwiedzających go ludzi. Nowoczesne systemy parkingowe pozwalają na określenie się jako klient albo “nieklient” naszego sklepu – w związku z tym to tym drugim możemy narzucić odpowiadającą nam opłatę.\nJeżeli jesteśmy właścicielami większego lub mniejszego sklepu, który swoją siedzibę ma w centrum miasta lub okolicach tegoż centrum, jedyną opcją na “ogarnięcie” parkingu dla jego klientów jest zainwestowanie w systemy parkingowe. Tylko one dadzą nam pewność, że użytkowanie parkingu będzie zgodne z przeznaczeniem, a miejsc dla naszych ewentualnych odwiedzających nie będą zajmować chociażby osoby, które pracują w okolicy, a które nie mogą znaleźć miejsca dla siebie w zatłoczonym mieście.\nData publikacji 14 lutego 2020 30 kwietnia 2021 Autor ot1Kategorie Motoryzacja, Usługi


Spacer Oliwski od Parku po Pachołek\nGosia Kowalska — 08/09/2014\nKlub Kultury Dawnej ‘Arche’ zaprasza na kolejny spacer w ramach cyklu Jednodniowych wycieczek z Komunikacją Miejską.\nW sobotę wybierzemy się na spacer po Oliwie. Nasza trasa będzie przebiegać przez Park Oliwski – gdzie trochę pochodzimy i poopowiadamy – nieopodal Katedry, kościoła p.w. św. Jakuba i cmentarza, by następnie odbić w kierunku Wzgórz Kościuszki i Pachołek, na które również wejdziemy.\nSpotykamy się o godzinie 14:30 na pętli tramwajowej w Oliwie na przystanku początkowym tramwaju numer 12 (tj. od strony Parku). Przez zdecydowaną większość trasy spaceru będziemy poruszać się po nawierzchni asfaltowej lub betonowej. Przewidywana długość spaceru to 3 km, a czas 3 godziny.\nSpacer zakończymy około godziny 17 na obszarze odbywającego się nieopodal Wzgórza Pachołek festiwalu Rozdroża Wolności, gdzie o tej godzinie będzie można oglądnąć wernisaż powstałych na miejscu rzeźb, czekając na koncert energicznego zespołu Boogie Boys. Możliwe, iż uda się również załapać na wielkie scrabble.\nZapisy na spacer oraz pytania proszę kierować na adres e-mail Klubu Kultury Dawnej 'Arche’ [email protected]\nTytuł: Spacer Oliwski od Parku po Pachołek\nLokalizacja: Zbiórka na pętli tramwajowej w Oliwie, Gdańsk\nTags: Klub Kultury Dawnej 'Arche'OliwaPachołekPark Oliwskispacer\nNastępny wpis Gdańsk. Węzeł Unii Europejskiej - zerwanie sieci trakcyjnej\nPoprzedni wpis Gdynia zdaniem blogerów - start!


Występują w dwóch odmianach i można je spotkać na ulicach Rzymu oraz w rosyjskiej bazie. Nie różnią się od siebie zachowaniem i ich jedyną bronią pozostają ostre zęby. Jedni z najsłabszych przeciwników w grze.\nStarzy znajomi Lary pojawiają się także w Chronicles i - zupełnie jak w TR1 - nie stanowią wielkiego wyzwania. W dodatku będziemy mieli przyjemność prowadzenia wymiany ognia jedynie z Larsonem, który ucieknie po kilku strzałach z pistoletów.\nNa stada tych gryzoni natkniemy się w Rzymie oraz Irlandii. Nie można z nimi walczyć, a zważywszy na fakt, że kontakt z nimi kosztuje nas sporo zdrowia, jedynym rozwiązaniem jest ucieczka lub danie nura pod wodę.\nTutaj sytuacja wygląda podobnie jak w przypadku szczurów. Nietoperze jednak zabierają Larze znacznie mniej energii i bardzo szybko rozlatują się we wszystkie strony.\n» Statua z mieczem\nNa tego bossa natkniemy się w levelu Trajan's Markets. Jego ataki mieczem oraz wiązkami energii zabierają sporo zdrowia, więc nie wolno pozostawać w bezruchu. Najlepiej skakać na boki, strzelając jednocześnie z shotguna.\n» Głowa Centuriona\nTego "przeciwnika" również spotykamy w Trajan's Markets. Swój brak mobilności rekompensuje wystrzeliwaną z oczu wiązką energii, która zabija od razu. Najlepiej schować się w miejscu, w którym nie dosięgnie nas jego wzrok i zniszczyć śmiercionośne oczy za pomocą celownika laserowego.\n» Trójgłowy smok\nStrzeże wejścia do Koloseum i jest bardzo wytrzymałym przeciwnikiem. Jego ogniowe ataki mogą bardzo łatwo zabić Larę, więc jedyną taktyką jest tutaj bycie w ciągłym ruchu i strzelanie z mocniejszych broni, takich jak shotgun, czy rewolwer.\nKręci się ich kilka w podziemiach antycznej budowli. Lubią wyskakiwać na Larę znienacka, więc trzeba się mieć na baczności. Nie są jednak wytrzymałe i pistolety powinny załatwić sprawę.\nDość szybki przeciwnik, a jego miecz zadaje spore obrażenia. Za pomocą zwykłych pistoletów można szybko pozbyć się go z dystansu.\n» Statua z młotem\nBoss bardzo podobny do swojego odpowiednika z mieczem, jednak do repertuaru jego ataków dochodzą uderzenia młotem w podłogę, co wywołuje falę uderzeniową mogącą zranić Larę. Podobnie jak w wypadku jego kolegi, należy trzymać się z daleka i strzelać z mocniejszej broni.\n» Strażnicy bazy\nSpotkamy ich w rosyjskiej bazie, gdzie starają się uprzykrzyć nam życie. Wyposażeni w broń palną są jednak dość słabymi przeciwnikami i zwykłe pistolety bez problemu dadzą im radę.\nTego pana spotykamy w bazie w Rosji. Co prawda nie walczymy z tą postacią, ale technik znacząco uprzykrzy nam życie, próbując zabić nas dźwigiem w magazynie.\nCzają się w oknach budynków otaczających plac z dźwigiem i kontenerami. Ich strzały zabierają dużo zdrowia, więc należy się pozbyć ich najszybciej za pomocą broni z doczepionym celownikiem.\n» Strażnicy łodzi podwodnej\nNa tych panów natkniemy się na pokładzie łodzi podwodnej. Są nieco silniejsi niż swoi poprzednicy oraz zadają większe obrażenia. Ze względu na ciasne korytarze okrętu i małe pole do manewru polecamy na nich shotguna.\nWchodzą w skład załogi rosyjskich okrętów. Uzbrojeni są w broń palną i pełnią analogiczną rolę do strażników. Nie są zbyt wytrzymali.\nNatkniemy się na niego w - niespodzianka - kuchni okrętu podwodnego. Należy jednak pamiętać, że na tym etapie nie posiadamy broni i jedynym sposobem na niego jest ciche zajście od tyłu i celne uderzenie łomem.\nMini łodzie podwodne, które spotkamy w morskich głębinach. Ich torpedy zadają spore obrażenia, a biorąc pod uwagę brak możliwość walki jedyną opcją pozostaje szybka ucieczka.\n» Mafioso Mikhailov\nRosyjski szef mafii. Chce zdobyć Włócznię Przeznaczenia, którą przebito bok Chrystusa. Nie walczymy bezpośrednio z tym przeciwnikiem, choć postać ta znacząco wpłynie na fabułę zimowego epizodu.\n» Admirał Yarofev\nZ admirałem również nie walczymy. Początkowo jest wrogiem Lary, jednak ostatecznie pomoże jej w ucieczce z tonącego okrętu.\nMałe potworki, które spotykamy w Irlandii. Nie wyglądają groźnie, ale spotkanie ze stadem tych istot może skończyć się dla Lary tragicznie. Należy przepędzać je rzucając sercem dzwonu lub płonącą pochodnią.\nUpiory kościotrupów pojawiają się we wnętrzu irlandzkiej kaplicy. Nie są mobilne, ale ich długie miecze zadają naprawdę duże obrażenia. Należy omijać je szerokim łukiem.\nTe monstra będą ścigały Larę po labiryncie na Wyspie Demonów. Nie można w żaden sposób się przed nimi bronić, toteż jedynym ratunkiem pozostaje ucieczka mrocznymi korytarzami.\n» Podwodny Demon\nStrzeże skarbu pod Starym Młynem. Nie zabije Lary, ale może przytrzymać ją pod wodą na tyle długo, że możemy nie zdążyć zaczerpnąć świeżego powietrza. Nie da się go zabić, ale używając podstępu możemy zamknąć go w pobliskiej klatce.\n» Upiorny Jeździec\nNajbardziej przerażająca i tajemnicza postać na Wyspie Demonów. Wprawdzie nie podejmujemy z nim bezpośredniej walki, ale w pewnym miejscu jego obecność zagradza nam dalszą drogę, przez co musimy znaleźć sposób na ominięcie go.\n» Strażnik ochrony\nPodstawowy przeciwnik w budynku VCI. Nie jest zbyt wytrzymały, ale pewien problem może stanowić brak broni u Lary. Rozwiązaniem jest oczywiście chusteczka i chloroform.\n» Strażnik z eksperymentalną bronią\nJeden z najsilniejszych przeciwników w grze. Wiązki energii wytwarzane przez jego broń zabijają do razu, a jego kombinezon stanowi barierę nie do przebicia dla kul. Jedynym rozwiązaniem jest strzał w głowę lub ucieczka.\nBardzo niebezpieczne stworzenia. Atakują całą chmarą i bardzo szybko pozbawiają Larę zdrowia. Podobnie jak w przypadku szczurów konieczna jest szybka ucieczka.\nSpecjalnie wyszkoleni przeciwnicy mający za zadanie chronić budynku VCI, spotykamy ich w ostatnim levelu. Są nieco silniejsi niż podstawowi strażnicy, ale na tym etapie gry nie powinni stanowić już większego problemu.\n» Brygada antyterrorystyczna\nWyglądają trochę inaczej niż żołnierze, ale nie stanowią wcale większego wyzwania. Pojawiają się dość efektownie, ale seria z HK Gun równie szybko rozwiąże problem.\nBoss, którego nie możemy zabić konwencjonalnymi metodami. W pierwszym przypadku konieczne jest wywołanie zwarcia poprzez zalanie pomieszczenia, w którym stoi. Za drugim razem delikwenta należy zagazować.\nWyposażony w karabin maszynowy ostrzeliwuje nas na jednym z pięter wieżowca VCI. Nie można z nim walczyć, więc należy jak najszybciej uciekać za najbliższą osłonę.\n» Werner von Croy i jego współpracownik\nByły nauczyciel Lary, który teraz porusza się na wózku, ponownie gra rolę naszego przeciwnika. Jest szefem korporacji Von Croy Industries w Nowym Jorku. Lara włamuje sie do jego wieżowca by wykraść kamień Iris, który z kolei kiedyś Von Croy sobie przywłaszczył po przygodzie w Kambodży w TR4. Nie spotyka się bezpośrednio z Larą, pozostaje w swoim biurze razem z tajemniczym współpracownikiem.


DomPortal - Jak przygotować się do wymiany azbestu na dachu?\nUtworzono: wtorek, 17, listopad 2020 08:51\nJeszcze niedawno eternit uznawano za materiał idealny. Tani, odporny na ścieranie, ogniotrwały, o dobrych właściwościach izolacyjnych, traktowany był jako inwestycja zabezpieczająca dobre wykończenie domu na co najmniej wiele dziesięcioleci. Niestety, badania naukowe wykazały, że użyte włókna azbestowe mogą powodować znaczące szkody dla zdrowia. Przez zanieczyszczone nimi powietrze dostają się trwale do płuc i powodują rozwój raka oraz innych poważnych chorób układu oddechowego. Zaliczenie azbestu do dziesięciu najgroźniejszych materiałów zanieczyszczających Ziemię i wprowadzenie obowiązku jego usunięcia było w tej sytuacji jedyną sensowną decyzją. Wiąże się ona jednak z dużymi obciążeniami finansowymi dla właścicieli domów. Na szczęście można je zredukować dzięki programowi dofinansowania prac remontowo-modernizacyjnych, który opiera się na przyznawaniu bezzwrotnych dotacji na wymianę eternitu. W jego ramach, w ciągu najbliższych czterech lat ma zostać wydatkowana przez samorządy kwota 87 mln zł! Warto więc z tej opcji skorzystać i metodycznie podejść do problemu usunięcia tego szkodliwego materiału.\nPrzede wszystkim należy zacząć od sprawdzenia w urzędach gminy lub miasta, czy znalazły się one wśród jednostek samorządowych, oferujących dotacje z „Ogólnopolskiego programu finansowania usuwania wyrobów zawierających azbest na lata 2019–2023”. Jeśli tak, możliwe jest pozyskanie środków finansowych w wysokości od 40% do 100% wartości inwestycji. Następnie należy spełnić szereg formalności. Powinno się zgłosić prace do starostwa powiatowego, właściwego terenowi organu nadzoru budowlanego, inspektoratu pracy i sanitarnego a na koniec zatrudnić wyspecjalizowaną ekipę.\nWymiana dachu nie może być wykonywana samodzielnie – warunkiem zawsze jest prowadzenie prac przez firmę, która zdemontuje dach przy zachowywaniu rygorów maksymalnie ograniczających rozpylanie włókien azbestowych. Przed położeniem nowego materiału należy też usunąć starą papę i sprawdzić stan więźby dachowej. Jeżeli konstrukcja jest przegnita, zagrzybiona czy zaatakowana przez szkodniki – ją również trzeba wymienić.\nWybór nowego materiału zamiennego dla eternitu nie jest oczywisty. Z pokryć o klasycznym wyglądzie, inwestorzy często wybierają blachodachówki. Za takim rozwiązaniem przemawia ich niska cena i waga pozwalająca na montowanie bez istotnych zmian w konstrukcji dachu. Problemem jest jednak mała trwałość pokrycia blaszanego i przede wszystkim – jego podatność na korozję. Fakt ten wpływa na późniejsze użytkowanie dachu, a przecież najbardziej pożądany jest taki, który nie wymaga częstej wymiany elementów i zabiegów konserwacji.\nDo jednych z największych minusów blachodachówek zaliczyć też należy ich słabą izolacyjność. Wszelkie dźwięki związane np. z opadami deszczu będą słyszalne w pomieszczeniach a nadmierne nagrzewanie i wychładzanie się wnętrz może zostać zniwelowane tylko poprzez zastosowanie drogich materiałów ociepleniowych. Te ograniczenia skłaniają właścicieli domów do wyboru dachówek ceramicznych lub cementowych, czyli materiałów trwalszych o szerokim spektrum korzystnych właściwości, nawet jeśli jednorazowy koszt wymiany pokrycia dachowego jest wyższy i związany z potrzebą wzmocnienia konstrukcji więźby dachowej.\nInwestycja w dachówki ceramiczne zapewnia komfort użytkowania przez wiele lat. Potwierdzeniem tego jest udzielanie przez producentów długich okresów gwarancyjnych. Na przykład CREATON Polska udziela aż do 50 lat ochrony na swoje produkty. Jest to jedna z najdłuższych gwarancji na dachówki ceramiczne na rynku. Inwestorzy decydujący się na takie pokrycie doceniają także wyjątkową odporność na warunki atmosferyczne, uszkodzenia mechaniczne i destrukcyjne działanie czasu. Dachówki mają doskonałe właściwości izolacji cieplnej i akustycznej. Zapobiegają też, bardziej niż inne pokrycia, gromadzeniu się wilgoci wskutek skraplania pary wodnej wewnątrz domu. To zmniejsza prawdopodobieństwo zagrzybienia ścian.\nPonadto dzięki swojej konstrukcji wygodnie się je układa i bezproblemowo wymienia pojedyncze elementy. Pasują do dachów o różnorakim stopniu nachylenia oraz zapewniają jego maksymalną szczelność. W przypadku tego produktu inwestorzy mają do wyboru bogaty wachlarz kształtów i kolorów wersji angobowanej lub glazurowanej, co umożliwia uzyskanie wyjątkowo atrakcyjnego efektu wizualnego na dachu. Nie bez znaczenia (zwłaszcza w obliczu obecnej wiedzy o eternicie) są też ich walory ekologiczne. Wypalane z całkowicie naturalnych surowców, są absolutnie nieszkodliwe dla organizmu i nadają się w 100 % do recyklingu.\nDachówki cementowe pod względem jakości, trwałości, szczelności i właściwości izolacyjnych nie odbiegają zasadniczo od ceramicznych. A przystępna w stosunku do klasy produktu cena sprawia, że miłośnicy tradycyjnych i solidnych dachów chętnie je wybierają. Są przyjazne dla środowiska, ponieważ do ich wypalania używa się niedużej ilości energii i powstają z naturalnych materiałów – piasek kwarcowy, cement portlandzki, barwniki. Największe różnice widoczne są w wadze, strukturze powierzchni i kolorystyce obu rodzajów dachówek. Cementowe są nieco lżejsze, bardziej porowate i występują w mniejszej gamie barw niż ceramiczne. Bez problemu w ofercie producentów znajdziemy zarówno klasyczne, jak i nowoczesne kształty – w ofercie marki CREATON, klasyczne to dachówki GOTEBORG i HEIDELBERG , a dachówka nowoczesna to płaski KAPSTADT . Jednak niższa cena, w porównaniu do dachówek ceramicznych, sprawia, że dachówki cementowe niejednokrotnie stanowią optymalny wybór w zakresie ciężkich pokryć dachowych.\nPrzed ostateczną decyzją o wyborze nowego pokrycia dachowego warto jeszcze zasięgnąć opinii specjalistów. Eksperci doradzą, jaki materiał będzie najbardziej odpowiedni do danej konstrukcji i kąta nachylenia dachu oraz do budowlanych wytycznych zgodnych z miejscowym planem. Warto postawić na jakość. Najważniejsze jest, żeby nowy dach był nie tylko okazały i elegancki, ale też ekologiczny i trwały, tak by za jakiś czas nie przechodzić tego kosztownego procesu od nowa.\nWięcej informacji o wyborze odpowiedniej dachówki na swój dach można znaleźć w filmie https://www.youtube.com/watch?v=QeLDuVd4_Ak . Eksperci Akademii CREATON sugerują w nim na co należy zwrócić uwagę, aby pokrycie było jak najlepiej dopasowane do naszego wymarzonego domu.


New Trendy Soleo 70×100 (Opcja 2) D-0139A/D-0089B-WP – Fabryka Czystości\nNew Trendy Soleo 70×100 (Opcja 2) D-0139A/D-0089B-WP\nSKU: 903b590d8790 Kategoria: Kabiny prysznicowe Tagi: jaka pompa do podlewania ogrodu, koszt studni głębinowej 2021, pompa do wody hydroforowa, zasada działania hydroforu, zawór zwrotny do hydroforu, zbiornik do pompy głębinowej\nNew Trendy – Soleo – Kabina prysznicowa prostokątna z pojedynczymi drzwiami uchylnymi 70x100x195 cm, nr D-0139A/D-0089B-WPOpcja 2 – wspornik równoległyKabina uniwersalna prawo lub lewostronnaSzkło hartowane czyste 6 mmSzkło zabezpieczone powłoką Active Shield – nowoczesna powłoka chroniąca szkło przed zabrudzeniem i ułatwiająca utrzymanie kabiny w czystości. Jest to mikrocząsteczkowa warstwa ochronna, nanoszona na powierzchnię szkła. Wypełnia mikroskopijne nierówności powodując, że staje się ono idealnie gładkie. Dzięki temu krople wody łatwiej spływają, nie osadzając się na jego powierzchni i nie pozostawiając śladów kamieniaZawiasy kolumnowe – zawias, który ma formę kolumny, zapewnia szerokie i wygodne wejście. Skrzydła drzwi otwierają się zarówno na zewnątrz, jak i do środka. Zawiasy kolumnowe zostały zastosowane również w parawanach nawannowychStylowy uchwyt – chromowane zaokrąglone uchwyty znakomicie pasują do kształtu kabiny, dzięki czemu produkt znakomicie prezentuje się zarówno w łazience o tradycyjnym, jak i nowoczesnym wystrojuPraktyczne wykończenie – Chromowane, wysokiej jakości wsporniki zapewniają solidną konstrukcję kabiny. Nowoczesna forma wykonania harmonizuje z czystą linią szklanych powierzchniNowoczesna forma okuć – Zawias zlicowany z taflą szkła to niezwykle praktyczne rozwiązanie, które ułatwia codzienne czyszczenie kabinyMontaż z listwą progową lub bez – listwa progowa kabiny prysznicowej jest elementem pomocnym w zachowaniu lepszej szczelności, jednak jej montaż nie jest koniecznością. Decydując się na wariant montażu bez listwy należy zastosować dolną uszczelkę drzwi z przedłużonym listkiem, aby pomiędzy drzwiami a podłogą nie pozostała szczelina. Listwa progowa oraz dodatkowa uszczelka znajdują się w zestawie z pozostałymi częściami kabiny prysznicowej. Użytkownik ma możliwość jej montażu w każdej chwili bez konieczności podejmowania decyzji w momencie zakupuSZYTA NA MIARĘ – Dopasuj kabinę do swojej łazienki. Linia Soleo oferuje możliwość zamówienia produktu w dowolnym wymiarze i z dedykowanymi do serii detalami. Dzięki niej stworzysz niebanalną łazienkę ze swoich marzeń. Wykreuj klasyczną elegancję z kabiną Soleo dzięki pięknym wykończeniom i najwyższej jakości materiałom\nprzepompownia ścieków w piwnicy, kran do zlewozmywaka, blat na meble kuchenne, czwórnik 1/2, kuchnia biało czarna nowoczesną, kompresory olejowe, ciemna ściana w kuchni, ciśnienie ponad 200, lampka do kuchni, kofeina, kibel drewniany, wyspa kuchenna z telewizorem, rust praca, tabletki odtłuszczające saeco, kuchnie z wyspami, szyba do kuchni na ścianę, zbiornik nierdzewny 200l, fronty drewniane do mebli kuchennych


akty prawne samorządu mazowieckiego - wyszukiwanie w Money.pl\n"akty prawne samorządu mazowieckiego"\nOpinia prawna na temat "akty prawne samorządu mazowieckiego"\nNie szukaj dłużej informacji na temat "akty prawne samorządu mazowieckiego", zapytaj naszego prawnika, a otrzymasz wycenę Twojego problemu. Opinie prawne od 40 zł, profesjonalnie, błyskawicznie, anonimowo.\n(...) , to jednak w ocenie urzędu mazowieckiego biorącego udział w pracach nad poprawką to ciągle za mało. Obecnie gwarancje wahają się pomiędzy 12 a 14 procent przychodów biura podróży. Marszałek województwa (...)\n2014-12-15Budowa i wsparcie sieci organizacji działających na rzecz rozwoju przedsiębiorczości w województwie mazowieckim\n(...) Europejskiego Funduszu Społecznego. Izba zaprasza do udziału w nim organizacje pozarządowe, które mają swoją siedzibę na terenie województwa mazowieckiego i działają na rzecz rozwoju przedsiębiorczości. Projekt (...)\n2014-06-04Resort środowiska chce czasowo przywrócić polowania na łosie (aktl.2)\n(...) : w kujawsko-pomorskim, pomorskim i mazowieckim. Taką możliwość ma wprowadzić zmiana w rozporządzeniu ministra środowiska z 2005 r. w sprawie okresów polowań na zwierzęta łowne. Ministerstwo zamieściło (...)\n2014-11-06Pobicie Wiplera. "Były podstawy do użycia środków przymusu bezpośredniego"\n(...) na ulicy Mazowieckiej spotkały się ze strony posła z zachowaniem, które wyczerpywało znamiona biernego i czynnego oporu, co dawało podstawy do użycia środków przymusu bezpośredniego. Przyznał też, że policja (...)\nNie znalazłeś satysfakcjonujących wyników wyszukiwania frazy akty prawne samorządu mazowieckiego? Zadaj pytanie na forum o akty prawne samorządu mazowieckiego lub spróbuj zawęzić swoje zapytanie. Zobacz również podobne wyniki wyszukiwania do zapytania akty prawne samorządu mazowieckiego


Bayern jest zainteresowany prawym obrońcą Szachtara Donieck\nNapisany przez Przemysław Chlebicki w dniu 16 stycznia, 2020\nBayern rozgląda się za wzmocnieniami w defensywie. Jak poinformował “Goal.com”, na celowniku klubu znalazł się zawodnik Szachtara, Dodo.\n21-letni Brazylijczyk od stycznia 2018 jest piłkarzem Szachtara Donieck. Początkowo nie miał pewnego miejsca w składzie i został wypożyczony na rok do Vitorii Guimaraes. W portugalskim klubie wystąpił w 12 meczach, w których zdobył dwie bramki. Liczba jego występów byłaby większa, gdyby nie kontuzje.\nPo powrocie do Szachtara Dodo niespodziewanie wywalczył miejsce w pierwszym składzie. Prawy obrońca w obecnym sezonie wystąpił w barwach klubu z Doniecka w 17 meczach, w których zanotował dwie bramki i trzy asysty.\nJak poinformował brazylijski dziennikarz “Goal.com”, Bruno Andrade, dobre występy Dodo nie umknęły uwadze skautom Bayernu. Mistrz Niemiec poszukuje bowiem zawodnika na prawą obronę. W obecnych rozgrywkach na tej pozycji gra Benjamin Pavard, aczkolwiek nie jest to jego nominalna pozycja. Stąd zainteresowanie Brazylijczykiem.\nWedług Bruno Andrade, kwota transferu może wynosić 25 milionów euro. Ponadto do transakcji doszłoby jeszcze pięć milionów euro bonusów.


Leszek Mądzik. Obrazy bez tytułu | Akcent\nLeszek Mądzik. Obrazy bez tytułu\nSpis treści numeru 3/2012\nSuplement: Leszek Mądzik „obrazy bez tytułu”\nobrazy bez tytułu\nfotografie: Leszek Mądzik\nwstęp, wybór i redakcja: Bogusław Wróblewski\nBiblioteka Akcentu, tom 12\nCzęść I. Brzegi\nCzęść II. Pokój spokoju – ciemne lustro\nPokój spokoju – ciemne lustro\nCzęść III. Awers\nWiele miejsc odwiedzałem, przyroda bywała tam skrajnie odmienna. Te spotkania pozostały mi w pamięci, może właśnie tym bardziej, że były nieraz krańcowo różne. Obrazy omiecione silnym wiatrem wiejącym spod góry Synaj zderzają się pod powiekami z błyszczącą taflą jezior Kanady. Ale były też gwarne, gorące ulice Kairu i Delhi. Jeden widok przyciągał kolejny. Paleta klisz pamięci wydawała się już pełna. Ale jakby jej kolorów było mało – doszła jeszcze drewniana architektura Tbilisi i wilgotna plaża Kolumbii. Prawie wszystkie kontynenty pozostawiły we mnie coś indywidualnego, osobnego i niepowtarzalnego. Słońce wydaje się padać jednakowo, ale owoc swojego blasku podaje nam inaczej w różnych miejscach na ziemi. W jednym miejscu grzeje twarze ludzkie rozleniwiając je, by gdzie indziej obnażyć dramat, którego jest świadkiem.\nNie sposób to wszystko uporządkować, tak w czasie, jak i w szczegółach, w dostrzeżonych detalach. Wieczory w porcie w Helsinkach zimą nałożyły się na gorąco bijące od kamieni bejruckiej plaży. A przecież był jeszcze wspaniały dziki ogród Kamakury japońskiej, tak stary, że wyzwalał litość i współczucie, ale bardzo w tym odchodzeniu piękny i szlachetny. Jak tu go zestawić z bujną, soczystą trawą wiosennej wioski Temuco w Chile rozłożonej wzdłuż Oceanu Spokojnego…\nWiatr z Afryki suszy Prowansję, ale kryształowa woda ze źródeł w górach Azerbejdżanu nigdy nie spotka się z brudnymi nurtami Nilu, które biorą w ostatnią podróż zwierzęta z przybrzeżnych domostw.\nA trafiały się i dwie wiosny jednego roku. Goniłem pory roku, czasem je wyprzedzałem, by innym razem cofnąć się i ponownie je przeżyć.\nTeraz widzę, że to teatr urodził we mnie pielgrzyma. To on przemieszczał mnie jak liść, który czasem nie wiedział, gdzie za miesiąc osiądzie. Jedna podróż rodziła następną. Spotkanie owocowało kolejnymi spotkaniami. Zmieniały się widoki, ludzie, tylko ja patrzyłem ciągle tymi samymi oczami.\nAle świat ma też coś wspólnego wszystkim miejscom. Wszędzie i zawsze. To chęć istnienia, trwania, na dobre i na złe. Skóra twarzy obnaży lęk, radość, zmarszczy się z bólu, napręży ze zdumienia. Ale jest skazana na życie – nie wiadomo tylko, jak długie.\nNoszę w sobie te obrazy, z różną siłą się odzywające. Klisze pamięci pojawiają się pod różnymi pretekstami, a nawet i bez nich, istnieją jak film ze ścieżką dźwiękową wiatru, głosu ludzkiego bądź trzasku płonących lasów Canberry.\nO tym wszystkim myślałem i te obrazy stawały mi przed oczami, kiedy raz w roku jechałem do Rogóźna, małej miejscowości z dużym kościołem, na której krańcu, u samej łąki, mam drewniany dom. Gniazdo ciszy i spokoju, intymnego świata, za którym tęskniłem podczas tych wszystkich wypraw. Serce biło coraz mocniej, gdy otwierałem drewniane drzwi, może teraz najsilniej. Byłem u siebie. Jak niewiele trzeba, by być szczęśliwym.\nMalarstwo Caravaggia charakteryzuje się gwałtownie skontrastowanym światłocieniem. Najsilniej działa na mnie obraz „Niedowiarstwo św. Tomasza”. Cztery głowy tworzą koło będące w ruchu, które jednak zatrzymuje się, gdy dostrzegamy ranę w boku Chrystusa. Wszystkie postacie rozgrzane słońcem mają wewnętrzny żar, choć w pomieszczeniu jest ciemno. Jedyne światło wpada przez otwarte na oścież okiennice – słońce wtargnęło tu w zdecydowany sposób. Spontanicznie nasuwa się pytanie: skąd tak naprawdę pochodzi to światło? Tak, jakby samo decydowało, co ma obnażyć, a co ukryć. Dzięki niemu dramaturgia rąk, które zmierzają w kierunku rany Chrystusa ma wymiar uniwersalny. To właśnie światło w tym obrazie dopuszcza nas jako świadków do tajemnego obrzędu niedowierzania. Twarze uczestników tego wydarzenia, choć giną w mroku, są nad wyraz ekspresyjne.\nObraz pt. „Św. Hieronim” dzięki światłu konfrontuje dwie głowy, jedną martwą, ułożoną na księdze, z czernią oczodołów będącą symbolem śmierci, i drugą – starą głowę Hieronima. Światło pada najsilniej na dwa punkty. Wyciągnięta dłoń świętego łączy je w jedną myśl. O sile tego obrazu decyduje dramat światła zrodzonego z czerni tła. Subtelną tajemnicę dzieła potęguje opadająca z jednego rogu stołu biała tkanina, pozornie nic nie znacząca. W ten sposób ujawnia się teatralny wymiar całej sceny. Zdarza się często, że nasz wzrok pada na detal, szczegół, który niepokoi, wydaje się racjonalnie nieuzasadniony, a jednak wzmacnia napięcie i ekspresję ukazanego zdarzenia. Tak się dzieje w wielu dziełach tego mistrza.\nMam przed sobą obraz „Powołanie św. Mateusza”. I tutaj fenomen światła czyni cuda. Przeszywający wnętrze promień zachodzącego słońca dramatyzuje i potęguje wtajemniczenie, które spotka tego świętego. Światło wdarło się do środka i obnażyło twarze świadków; to ono, w mistrzowski sposób odnalezione przez artystę, ma wywołać wrażenie niecodzienności. Najwięcej mówią twarze i dłonie. Po nich smuga złotego blasku spływa najbardziej intensywnie. Jak znalazł Caravaggio sposób, by wpuścić do ciemnego wnętrza ten snop światła z niewiadomego źródła? Wiele tu tajemnicy, niepokoju, dramatu. Jakiś paraliż dotknął obecnych. Są naznaczeni piętnem współodpowiedzialności za nową misję, którą ma przed sobą Mateusz?\nWiele obrazów tego włoskiego mistrza baroku ma charakter religijny. Może najpełniej to sakralne światło uzewnętrznia się w kontakcie z ludzkim ciałem. Przykładem niech będzie powstałe na samym początku siedemnastego wieku „Biczowanie Chrystusa”. Tu siła i dramat bólu i cierpienia odsłaniają swój ofiarny sens właśnie dzięki biegnącemu po ciele światłu. Bezbronna nagość, silnie przez światło podkreślona, wyzwala w nas współczucie i przybliża do tajemnicy śmierci. To znajdujące się w Neapolu płótno pokazuje bardziej rezultat, skutek biczowania niż jego sprawców i narzędzie tortur. Oni są w tle, a przed nami jest ich ofiara.\nZ kolei Rembrandt jest mistrzem nierealnego światła skojarzonego z zadumą nad losem człowieka. To także mistrz utrwalania różnych faz ludzkiej egzystencji w czasie. Potrafi ukazać dramat zniszczonego ciała, jednocześnie poprzez złocistą iluminację mówiąc o jego dostojności, szlachetności. Starość i upływ czasu stają się bardziej przekonujące w ostatniej fazie życia artysty. Obraz „Starzec Symeon i Dzieciątko Jezus w świątyni”, rozdygotany w świetle, prawie impresyjny, jest refleksją na granicy tego, co odchodzi, z tym, co zaczyna życie. Twarz starca i dziecka to dwie rozżarzone pochodnie. Jedna za chwilę zgaśnie, a w drugą płomień tchnął życie.\nGeorges de la Tour – jeden jego obraz, „Pracownia stolarska św. Józefa”, upewnia mnie o zasadniczej funkcji światła w sztuce. Co może uczynić, jakie mieć skutki blask jednej świecy, ujawniającej dialog młodego Jezusa z Józefem. Twarz dziecka prześwietlona aż do bieli, sylwetka stolarza i jego narzędzia konturowo pokazane za sprawą tego jednego źródła światła. Cóż za kameralność spotkania w cieple domowego wnętrza…\nDzieła mistrzów światła są dziś nie tylko inspiracją. One zawierają wytłumaczenie samej istoty procesu tworzenia.