Nie ma raczej niczego szczególnie dziwnego w tym, że aktualnie różne kursy zawodowe które są dostępne dla każdego zainteresowanego zwiększaniem swoich kwalifikacji w jakiejkolwiek dziedzinie cieszą się tak ogromną popularnością. Przecież może to być fantastyczny sposób na znaczne zwiększenie swoich szans na dzisiejszym…\nCechy jedwabnych poszewek i prześcieradełWłaściwości jedwabnych poszewek i prześcieradeł, jakie można kupić w punkcie sprzedaży Silk są faktycznie godne podkreślenia. Udostępnione produkty takie jak jedwab to idealne połączenie połysku, grubości, delikatności i żywotności. Do wykonania produktów Silk wybierane są wysokiej wartości użytkowej, dłuższe włókna. Wysypianie się na poduszce jedwabnej wpłynie bardzo dobrze na cerę, okaże się efektywne w profilaktyce zmarszczek oraz nie wpłynie na wysuszenie…\nPodzielenie zwierząt do kupna albo adoptowania w działach w serwisie Otopupil.plPodzielenie zwierząt do sprzedaży albo adopcji na kategorie w serwisie Otopupil.pl sprawia, że wskazany serwis uchodzi za praktyczny. Nowocześnie zaprojektowany portal to miejsce dla osób, które bez opuszczania domu planują zakupić zwierzę. Dostępne są szczeniaki na sprzedaz dokładnie opisane i ze zdjęciem. Na stronie można założyć konto, z czego skorzystają równocześnie takie osoby, które chcą…\nStrona internetowa - świetne wykorzystywanie potencjału internetuW sieci dzisiaj tkwi nieomalże cały potencjał marketingu oraz promocji. Jeszcze dekadę temu pierwsze odnoszące sukces strony internetowe zdołały pochwalić się odpowiednimi efektami reklamowymi, ponieważ nie było dla nich żadnej rywalizacji oraz naturalnie pociągały każdego, kto w tym czasie w danym regionie miał włączony komputer. Dziś walka o szczególną uwagę Internautów jest warta nawet znacznie więcej aniżeli uwaga widzów…\nPrzeprowadzki dla domów prywatnych w KrakowiePrzeprowadzki dla domów klientów indywidualnych na terenie Krakowa oferuje przedsiębiorstwo KrakMax. Jeśli ktoś obawia się o uszkodzenie własnych mebli lub pozostałych kosztownych rzeczy, to nawiązując współpracę z przeprowadzki biur Kraków nie powinien o tym zupełnie myśleć. Wszystkie przedmioty przekazane do przewozu zostaną bezpośrednio dostarczane do nowego mieszkania. Poza przewożeniem podstawowych rzeczy pracownicy KrakMax zwrócą sporą uwagę na tak zwane mienie…\nWszechstronne wsparcie w obrębie odszkodowań dla rodaków w AngliiWieloaspektowe wsparcie w temacie odszkodowań dla Polaków w Anglii jest priorytetem. Wszystkie informacje o firmie, jaka zajmuje się odszkodowania uk a także informacje w temacie wynagrodzeń można znaleźć na stronie internetowej Insito. Jeżeli wobec tego ktoś w ciągu trzech lat miał wypadek komunikacyjny, w pracy albo inny, to może z taką kancelarią skutecznie ubiegać się o odszkodowanie…\nWykształcenie odgrywa niezwykle ważną rolę w stworzonym przez nas ludzkim życiu. Właśnie dlatego obecnie tak wiele ludzi decyduje się na studia. Dzięki nim zyskują nie tylko dyplom wyższej uczelni, a tym samym lepsze wykształcenie, niemniej jednak też konkretne umiejętności oraz wiedzę. O tym, jak niezmiernie doceniamy wykształcenie oraz stałe podwyższanie własnych kompetencji, zaświadcza ogromna liczba różnego rodzaju szkół policealnych, jakie umożliwiają zdobycie konkretnych kwalifikacji, które…\nWydaje się, że profesjonalni piłkarze mają dwa różnorodne życia. Jedno jest tym, jakie widzimy w czasie wywiadów i w trakcie transmisji spotkania na żywo. Jest to dozgonnie przygotowany, gotowy na pionierskie doświadczenia zawodnik, który wierzy w własne siły oraz odnosi sukcesy. Z drugiej jednak witryny, pojawia się obraz piłkarza, w jakiego życiu zaczyna budzić się monotonia, co do tego pogarsza szum medialny i presja klubu.…\nKształcimy się przeróżnych rzeczy. Niekiedy zdobywamy wiedzę typowo żywotną, niekiedy dowiadujemy się rozmaitych teoretycznych wiadomości na różne tematy. W szkole posiadamy różne przedmioty. Jak najbardziej im jesteśmy starsi tym poważniejszych oraz trudniejszych kwestii się uczymy. Już w najmłodszych klasach szkoły podstawowej dowiadujemy się wiadomości na temat przyrody. Natura otacza nas, jest wobec tego szalenie istotna dla stworzonego przez nas życia. Warto wiedzieć na jej temat…\nUczymy się przez całe życie, nabywamy wiedzę na przeróżne tematy. Czasami to my sami pragniemy się uczyć, czytamy książki, artykuły, szukamy wiadomości na konkretne tematy. Chcemy się uczyć. To właśnie dzięki temu mamy możliwość zostać znana i docenianą osobowością. Zdobytą wiedzę wykorzystujemy w życiu codziennym. A w ciągu stworzonego przez nas życia uczymy się rzeczywiście wiele. Dowiadujemy się interesujących rzeczy na wiele przeróżnych tematów -…


Samodzielna naprawa sprzętu agd - www.isopol.com.pl\n9 grudnia 2021 Samodzielna naprawa sprzętu agd\nW czasie stosowania urządzeń codziennego użytku czasem po latach okaże się, że występują w nich defekty wymagające należytej naprawy. Ponieważ jednak przejście się do firmy, w której się nabyło sprzęt, może się wiązać ze znacznymi kosztami i spędzeniem dużej ilości czasu, a także gdy minął już termin gwarancji, dobrą alternatywą okazuje się niekiedy własnoręczna naprawa sprzętów rtv i agd.\nZamiast więc tracić siły podczas czasochłonnych wycieczek do miasta oraz bezsensownie męczyć się staniem w korkach bądź także na kiepskie kompetencje sprzedawców, lepiej do każdych zakupów podejść z głową i wypracować sobie dobre praktyczne podejście. Trudno bowiem dokonać wyboru, mając do dyspozycji potężną ilość różnorodnych towarów z licznych sklepów i marketów.\nAby własnoręcznie naprawić drobne usterki sprzętu (agd (warto zobaczyć north grzałka do bojlera)) i rtv, wbrew pozorom nie trzeba być prawdziwym fachowcem. Często wystarczy za pomocą odpowiedniego poradnika wymienić zepsutą część. W wielu przypadkach części zamienne można kupić w odpowiednim sklepie technicznym. Czy najlepiej kupić niedrogie, ale nie w pełni sprawne części do naprawy sprzętów, czy też rekomendowane?\nNależy pamiętać, że zawsze one powinny zostać zrobione i wyposażone ściśle i z adekwatną dbałością oraz być perfekcyjnie dopasowane do urządzenia. Jest ważne, by tego rodzaju części były wykonane pieczołowicie i odznaczały wielką troską o drobne szczegóły, ponieważ nawet małe elementy są w stanie zaważyć nad odpowiednim funkcjonowaniem sprzętu.\nWejdź na naszą kolejną stronę, na której znajdziesz fascynujący kompleksowy opis na powyższy temat. Czekają na Ciebie szczegółowe posty.\nW razie wątpliwości dotyczących tej kwestii zawsze można zapytać specjalistów o tą sprawę, którzy zapewne chętnie udzielą odpowiedzi na wszystkie wątpliwości.\nAby dobrze dokonać wyboru przykładowo określonych elementy do naprawy agd, najbezpieczniej zapoznać się bliżej z samym zagadnieniem, poznać marki je robiące i kierować się osądami jedynie cenionych i sprawdzonych fachowców. Zaznajomienie się z wszystkimi warunkami gwarancji na części zamienne leży zawsze w obowiązku kupującego. Warto więc poświęcić chwilę czasu na przejrzenie całej dołączonej dokumentacji czy też wypytać sprzedawcę o reguły nabycia danego produktu, aby mieć zupełną pewność, że części są właściwie dobrane do swojego przeznaczenia i pasują do danego modelu i marki przyrządu.\nOszczędzenie pieniędzy za wszelką cenę czasami nie jest najwłaściwszym pomysłem. Dobrze w razie wszelkich problematycznych spraw nie zwlekać nigdy za dużo i zaczerpnąć kilku ważnych rad, które oferują informatory i samouczki. Przed dokonaniem zakupu można również zapytać internautów na forach. Ich doświadczenia ,a także porady niewątpliwie okażą się ważną wskazówką w wyborze najdoskonalszych części urządzeń elektronicznych. Dużą liczbę przykładów konkretnych modeli da się wyszukać w necie wpisując choćby słowo części agd.\nTagged with: AGDmiastamodelRTVsprzętUrządzenia\nPosted in Najświeższe informacje\tby K.J.\tLeave a comment\nCo warto wiedzieć na temat transportu oraz spedycji międzynarodowej?\nZastosowania pomp ciepła w wielu działach przemysłu.\nJakie obowiązki realizuje komornik?\nJak wzmocnić polską branżę stalową?


Małgorzata Rozenek pokazała zdjęcie z siłowni w majtkach. Lawina komentarzy w sieci. Sporo negatywnych... [zdjęcia] - Expressilustrowany.pl\nMałgorzata Rozenek pokazała zdjęcie z siłowni w majtkach....\nMałgorzata Rozenek pokazała zdjęcie z siłowni w majtkach. Lawina komentarzy w sieci. Sporo negatywnych... [zdjęcia]\nJedno z ostatnich zdjęć wrzuconych do sieci przez panią Małgorzatę wywołało lawinę komentarzy. Większość internautów było zniesmaczonych.\nMałgorzata Rozenek wrzuciła fotkę z siłowni na której pozuje w samych majteczkach i koszulce. Niektórzy zarzucili "Perfekcyjnej pani domu" że pokazała zbyt dużo.\nOszałamiające, że pozwoliła sobie Pani na upublicznienie takiego zdjęcia. W drastyczny sposób obnaża Pani prostotę, a za taką nigdy Panią nie uważałam. Jest granica smaku, której Pani już ewidentnie nie czuje - komentuje internautka.\nMałgorzata Rozenek często na Instagramie umieszcza intymne zdjęcia. Jest piękną kobietą i to nie ulega dyskusji. Na wielu fotkach, którymi nas raczy w sieci wygląda wręcz zjawiskowo.\nmałgorzata rozenek w majtkach\nFgffghg (gość) • 06.02.18, 12:01:35\nMoże następnym razem niech pokaże jak robi kupę.\nStare pudlo! (gość) • 01.02.18, 17:44:09\nStare pomarszczone k.....e!\nDo kosciola , rozaniec klepac!\nGall (gość) • 26.01.18, 10:13:32\nJedyna rada to ignorować wszelkie informacje nt tej pani. to będzie dla niej o wiele gorsze niż zwykły hejt. internauci! od tej chwili zero komentarzy! gwarantuję, że po tygodniu milczenia pani popadnie w ciężką depresję.\nGall (gość) • 26.01.18, 10:12:51\nFuj (gość) • 25.01.18, 23:16:43\nTo jest prawdziwa "lejdi". Dama współczesnej młodzieży...\nMmm (gość) • 25.01.18, 18:46:07\nAktualności, 07.03.2006, Łódzka karta miejska\nno co z ta kartą? poszła kasa z budżetu miasta (gość) • 25.01.18, 12:21:58\n1. Łódzka Karta Miejska będzie systemem elektronicznym realizowanym w ramach zadania inwestycyjnego budżetu Miasta Łodzi na 2006 r.\nprzestańcie grzebać w majtach Rozynek\n. (gość) • 25.01.18, 11:11:33\nnapiszcie o oblodzonych chodnikach, i co na to Zdanowska?\npani (gość) • 25.01.18, 10:22:15\nWaliłbym jak sasiad wiertarka udarowa o 6 rano\ndariusz1209 (gość) • 25.01.18, 08:47:38\nRozenek zawsze była beznadziejna i taką zostanie, nic nowego.


Idemo dalje… Donikąd - Dogrywka24\n27 lutego 2018 Mikołaj Kortus 0 komentarzy Bjelica, Lech\nNie ukrywam, że tekst piszę ze smutkiem, bo przyjście Nenada Bjelicy do Lecha Poznań wówczas wywoływało u mnie sporą dawkę emocji, a osobiście z Chorwatem wiązałem duże nadzieje w kontekście walki o puchary do klubowej gabloty czy przywrócenia wspomnień z fantastycznych występów „Kolejorza” sprzed paru lat na arenie międzynarodowej. Przeliczyłem się, a czas Bjelicy w Poznaniu dobiega powoli końca.\nZatrudnienie Jana Urbana od samego początku uważałem za coś niezwykle absurdalnego i nigdy w żaden sposób w warsztat tego szkoleniowca nie wierzyłem. Nie przeczę, Urban jest sympatyczną osobą, zapewne w szatni nikomu się znacząco nie naraził – trener wręcz idealny. To jednak pomysłu na rozochocenie kibiców do przychodzenia na pokaz jego autorskiej drużyny wielkiego nie miał. Tak szybko, jak wyciągnął Lecha z dołka po Macieju Skorży, tak szybko w niego wpadł, nie zapisując się niczym szczególnym w historii klubu ze stolicy Wielkopolski. Następca miał być inny, miał zmienić postrzeganie zespołu, zastrzegał wręcz, że pod jego kierownictwem kibice nie będą śmiać czy nawet irytować się z powodu postawy jego podopiecznych. Uwierzyłem, że może tak być.\nNenad Bjelica bardzo szybko zapunktował sobie dosłownie u wszystkich. U dziennikarzy – w zaskakująco dobrym tempie ucząc się języka polskiego, jak sam przyznawał, wynikało to z szacunku do ludzi i miejsca, w którym pracuje, a także u kibiców – wypychając wręcz swoich piłkarzy pod trybunę najzagorzalszych kibiców i nakazując im dziękować za wsparcie. Był to pierwszy trener od niepamiętnych mi czasów w Lechu, który po gwizdku sędziego wychodził na murawę i osobiście dziękował zasiadającym na trybunach INEA Stadionu sympatykom poznańskiego Lecha. Na konferencjach prasowych podkreślał, że są oni częścią niebiesko-białej rodziny i to dzięki nim będzie łatwiej o zwycięstwa.\n„Kolejorz” chorwackiego trenera u początków jego pracy miał coś bardzo ważnego, czego brakuje mu teraz – jak i wielu polskim drużynom. Domyślacie się o co chodzi? O styl. Niezwykle odważne, szybkie wyjścia z wysokim pressingiem, ofensywna i dynamiczna gra to było coś, co wyróżniało Lecha od pozostałych ekip z Ekstraklasy. Bjelica miał w Poznaniu wszystko. Ogromny, jak pompowany wtedy balonik, kredyt zaufania u kibiców i parasol ochronny u zarządców klubu. Przytrafił się remis lub co gorsze: porażka – nie miało to wielkiego znaczenia, każdy potrafił wybaczyć. Dlaczego? A no dlatego, że grę poznańskiego Lecha dało się oglądać z zachwytem. Może przesadzę, ale „Kolejorz” grał wtedy najładniejszą i najlepszą dla oka, bardzo efektowną piłkę w Polsce. Nadzieje rosły coraz mocniej, iskierki tliły się coraz bardziej – szanse na mistrzostwo Polski czy choćby Puchar Polski już nie pozostawały w sferze odległych marzeń, a stawały się czymś realnym, na porządku dziennym.\nPierwszą rysą na osiągnięciach Chorwata w Lechu była porażka w finale Pucharu Polski z Arką Gdynia. Tłumaczono i głoszono wówczas: „winni polscy piłkarze, brakuje mentalności zwycięzcy, potrzeba zmian” – nikt, dosłownie nikt nie odważył się wtedy pisać czy głośno mówić: „porażka to wina Bjelicy”. Warstwa ochronna parasola była zbyt gruba, żeby takie sformułowania zdołałyby się przebić przez powszechnie panującą opinię. Do czasu. Brak mistrzostwa Polski i kolejna klęska z Legią Warszawa w drodze o tytuł, zajęcie ostatecznie słabego jak na nastroje i oczekiwania w Poznaniu, trzeciego miejsca – wyżłobiło rysę drugą, a nawet stwierdziłbym, że coś wtedy się skruszyło. Powszechniejsza stawała się opinia, że „ten Bjelica to w Poznaniu już jakiś czas jest, a gablota stoi pusta”. Nie dawało się tego ukryć: może i Lech miał przebłyski bardzo dobrej gry, to w ostatecznym rozrachunku dawało to dokładnie tyle samo, co zajęcie siódmego miejsca przez Pogoń Szczecin. Ani pucharu, ani radości.\nLetnią przebudowę w Poznaniu obserwowałem z niezwykłym zapałem i wiązałem z przychodzącymi hurtowo piłkarzami duże nadzieje – zresztą, jak większość kibiców Lecha. Zostało rozpoczęte wdrażanie autorskiej drużyny Nenada Bjelicy. Znikała powolutku i po cichutku ewentualna wymówka: „ja ich nie ściągałem”. Sezon się rozpoczął, a wyjątkowego i jedynego w swoim rodzaju stylu gry drużyny szukać można było ze świeczką. Zaryzykuję stwierdzenie, że w tym sezonie Lech nie zagrał wybitnego spotkania – nawet wliczając to potyczkę z ówcześnie słabiej grającą od „Kolejorza” Legią. Tamto spotkaniu wielu osobom, również mi, zaciemniła nieco obraz tego, co prezentowali podopieczni Bjelicy na początku rozgrywek. Bezpośrednio przed pojedynkiem z mistrzem Polski wyglądało to tak: porażka ze Śląskiem, skromna wygrana z Koroną, remis z Pogonią, wyraźne wygrane z Arką i Termaliką i remis z Zagłębiem. Bilans 3-2-1 solidny, to jednak szału wielkiego nie robił – mając też na uwadze styl, jaki prezentowali piłkarze Lecha w tamtym meczach.\nNadeszła przerwa zimowa, a kibice Lecha nieco zaciągali rzeczywistość. Fakt: Lech zajmował wysokie drugie miejsce z niezłym dorobkiem punktowym jak na ostatnie lata, to jednak błędem jest stwierdzenie, że nie dało się lepiej. Dałoby się, gdyby był ten styl, ta ofensywna gra, której nie uświadczyliśmy w stolicy Wielkopolski od zeszłego sezonu. Czysty minimalizm, łączący się z polityką obecnego zarządu Lecha Poznań. Jak działa głowa, tak oddziałuje ona na całe ciało i organizm. Podobnie jest w piłce nożnej. Jak jesteś minimalistą i twoje działania są mało ryzykowne, nie dające wymiernego efektu i korzyści, tak później skonstruowana jest drużyna i tylko minimalizmu można od niej wymagać, także w meczach.\nPostawy Lecha na początku rundy wiosennej nie chcę komentować, bo wiele słów zostało już wypowiedzianych, a nie różni się ona niczym od tej, którą widzieliśmy jesienią. Tylko wtedy o zdobyciu tytułu mówiło się w kontekście planu, odległej rzeczy, którą można dokonać za kilka miesięcy. Teraz im bliżej zakończenia rozgrywek, tym presja i oczekiwania rosną – nic w tym dziwnego, że po porażce z Koroną kibice Lecha wylali całą żółć, całą złość na wszystkich związanych z klubem. Cel (przynajmniej kibiców) się oddala.\nPodsumowałem w dużym skrócie pracę chorwackiego trenera w Lechu, bo po dzisiejszej konferencji prasowej, w której Bjelica całkowicie odwraca słowa z początku swojej pracy, mówiąc „oczekiwania są większe, niż możliwości” – stwierdziłem, że jego czas w Poznaniu powoli dobiega końca i już niedługo zgasi on za sobą światło w szatni. Może się mylę, ale tak najprawdopodobniej będzie za parę dni. Fakt: Legia ma większe możliwości od Lecha, ale czy będąca wyżej od „Kolejorza” w tabeli Jagiellonia również? Walczący młodymi piłkarzami Górnik też? Wygrywająca z Lechem Korona? Remisująca Arka?\nSzanujmy się. Bjelicy włączył się częsty syndrom u trenerów, którzy nie potrafią poradzić sobie z problemami, które trapią drużynę. Nerwowość, rezygnacja, ale też brak zauważenia błędów, które przecież musiały zostać gdzieś popełnione. Nie ukrywam, że Lech pod przywództwem Bjelicy „ide dalje”, ale niestety donikąd.\n← W tym meczu gra przyszły mistrz Polski?\nHamalainen uczy jak nie wracać do pressingu →\nDogrywka24 ląduje na YouTube!\n11 maja 2018 Jakub Adamski 0\nGwiazda Ekstraklasy niespodziewanie odchodzi z Krakowa\n20 lipca 2017 Krzysztof Pulak 0


Archiwa: U2 - Imaginaria\nprzez Wojciech Lewandowski · Published 31 grudnia 2015 · Last modified 2 stycznia 2016\nWszystkim Czytelnikom Gitarą Rysowane życzę wspaniałego Nowego Rocku, mnóstwa znakomitych lektur komiksowych i książkowych oraz niezapomnianych wrażeń filmowych i serialowych.\nprzez Wojciech Lewandowski · Published 20 lipca 2015\nArt.Rockowy Świat nr 68 – 05.10.2011\nSześćdziesiąte ósme wydanie Art.Rockowego Świata poświęcone było jesieni. Mogliście usłyszeć utwory opowiadające o różnych obliczach tej pory roku. Playlista audycji nr 68 wygląda następująco: 1. Genesis, Horizons, „Foxtrot” (1972), 1:41. 2. Anthony Phillips, Autumnal,...\nprzez Wojciech Lewandowski · Published 23 czerwca 2015 · Last modified 21 czerwca 2015\nArt.Rockowy Świat nr 39 – 16.03.2011\nTrzydzieste dziewiąte spotkanie w Art.Rockowym Świecie poświęcone było wątkom irlandzkim w muzyce rockowej. Mogliście także usłyszeć trochę tradycyjnych piosenek irlandzkich, czasem w rockowych aranżacjach. Ponadto usłyszeliście prawie cały album „Harbour Of Tears” legendarnego zespołu...\nprzez Wojciech Lewandowski · Published 16 czerwca 2015 · Last modified 14 czerwca 2015\nArt.Rockowy Świat nr 28 – 29.12.2010\nDwudzieste ósme spotkanie w Art.Rockowym Świecie poświęcone było podsumowaniu pierwszego półrocza istnienia audycji. Mogliście usłyszeć subiektywne „The Best Of” Art.Rockowego Świata oraz dwie muzyczne niespodzianki, w tym bardzo zabawny utwór grupy Somewhere. Playlista audycji...


zębiec kwk a sprawa groszkowa - Kotły zasypowe - Forum o ogrzewaniu\nzębiec kwk a sprawa groszkowa\nzębiec kwk, 25kW, czy ktoś ćwiczył temat palenia groszkiem? czyli miałem bez "stricte miału". wiem, że miał w nim nie pójdzie, ale jak to z groszkiem? da się przehajcować?\nmyślę, czy też nie przekładać trochę go np. drewnem.\ntak, tak, wiem, że to górniak, ale jest tani, prosty, a stałopalność... myślę nad buforem po prostu i w ten sposób optymalnie spalić i ogrzać dom. kwk to sprawdzony piec podobno, na drewno i orzech... ale groszek? nic niestety nie znalazłem... technicznie groszek to miał, a jak już znalazłem na forum - są problemy, bo nie spala się do końca...\nwiem, wiem, trudny temat ;)\nPalę w tym kotle przeważnie drewnem, a w okresach zimniejszych węglem. Staram się nie mieszać paliw. Groszkiem nie paliłem, ale można kupić parę woków i dokonać próby. Pytanie tylko - po co? Sądzę, że ...pójdzie. W moim KWK stałopalność na węglu - 24 godz, drewno do 8 godz. Kocioł bardzo dobry do drewna - duże drzwiczki i komora spalania.\nKonstrukcja prosta, ale nie prostacka - przemyślana. Bardzo łatwy w czyszczeniu. Ogólnie jestem zadowolony, nawet moja żona potrafi go uruchomić bez problemów.\nte 8 ton mam wrzucone do kotlowni i niesprawny piec groszkowy... dlatego... piec na ekogroszek z retorta by poszedl "sru". tylko co z opalem... niby mozna by probowac to sprzedac, tylko to juz jest wrzucone do kotlowni... pytanie jest takie, czy to spali? bo wstawic i probowac - to troche "kozackie" by bylo. bo jesli nie bedzie palil, bedzie sie wygaszal i palenie bedzie mocno utrudnione, to wtedy trzeba sie zastanowic jakos inaczej (stricte miałowiec?). stad sie pytam, moze kogos przycislo i tak palil?\nTrochę mnie ....sprowokowałeś i jak się trochę z grypy podleczę to kupię parę kilo groszku i rzucę na ruszta, o czym Cię niezwłocznie poinformuję, tym bardziej, że od pewnego czasu miałem mój kocioł spróbować tym paliwem.\nwdzieczny bylbym bardzo, bo musze organizowac powoli instalatora i decydowac sie o piecu... troche zimno ostatnio bylo... z góry dzięki za info ;)\nJak mówiłem tak zrobiłem i kupiłem parę kilo ekogroszku. Właśnie rozpaliłem kocioł do 60 stopni. Obserwując proces spalania tego paliwa muszę stwierdzić, że .....się pali, ale z trudem. Przy włożeniu grubszej warstwy groszku powietrze ma problem przedrzeć się, gdyż są zbyt drobne frakcje węgla. Według mojej oceny jest możliwe spalenie tego....towaru dokładając mniejsze dawki.Spalanie jest prawie bezdymne. KWK jest kotłem do paliw długopłomiennych (drewno, węgiel) i według mojej oceny groszek nie jest paliwem optymalnym, choć możliwym do wykorzystania, np z dodatkiem węgla lub drewna. Tyle moich obserwacji. Przemyśl zakup kotła KMW Zębiec.\ndzieki za info ;) w sumie to wlasnie rozmawialem z facetem z zebca, stwierdzil, ze do groszku najlepszy bedzie kdu ( lepszy niz kwkd ). w sumie to byl moj pierwszy kandydat, le zaczalem go skreslac ze wzgledu na to, ze niby sie nie da... troche juz mam namotane w glowie... nic to, dzieki za informacje, wiec kwk skreslam z listy... w sumie kwk z buforem bylby "pewniakiem", ale wywalać teraz 8 ton wegla z kotlowni i kupowac kolejny wegiel (grubszy) i szukac kupca na groszek - troche za duzo zachodu :/\nZębiec KDU ma proste pionowe ścianki w kotle, więc groszek może się zawieszać w komorze zasypowej.


2017, archiwum — By admin on 22 września 2017 09:59\nEldo / Jotuze – „20 lat mikrofony w rękach TOUR” we Wrocławiu!\nPo świetnie przyjętych koncertach Grammatika na Openerze i Hip Hop Kempie ELDO rusza tej jesieni w trasę upamiętniającą okrągły jubileusz pracy twórczej.\nWe Wrocławiu spotykamy się 2 grudnia w Sali Gotyckiej w Starym Klasztorze\nDokładnie 20 lat temu w warszawskim klubie Remont miał miejsce debiut sceniczny rapera, który wystąpił wtedy u boku kolegów z grupy Edytoriał. Po dwóch dekadach ELDO jest jedną z ikon polskiej kultury hip hop. Na swoim koncie ma autorstwo ponad 10 długogrających albumów, z których wiele ma w Polsce status klasycznych oraz setki zagranych koncertów, a 20. rok nieprzerwanej obecności na scenie czyni go jednym z najdłużej aktywnych raperów w Polsce.\n2.12.17 godz.20.00 Sala Gotycka w Starym Klasztorze, ul. Purkyniego 1\nELDO/ JOTUZE/Daniel Drumz/ Live Band\noraz w serwisach: www.staryklasztor.com.pl/bilety/, www.biletin.pl, www.ticketpro.pl, www.ticketos.pll


opublikowano: 2021-01-16 10:10:05\nOgłoszono przetargi na budowę obiektów sportowych. Poza bieżnią ma powstać szkutnia i hala wielofunkcyjna.\nNowa bieżnia i szkutnia były w programie wyborczym Grzegorza Mackiewicza, prezydenta Pabianic. Pieniądze są, bo dostaliśmy je z Ministerstwa Rozwoju. Teraz urzędnicy czekają na oferty firm, które postawią obiekty w ramach tych środków. Na infrastrukturę sportową jest ok. 12 milionów zł.\nBieżnia ma powstać za 3 mln. Ze wstępnego projektu wynika, że ma mieć nawierzchnię tartanową w kolorze niebieskim. Powinna mieć 6 torów, a do biegów sprinterskich na 100m i 110m ppł. 8 torów na prostej.\n- Mamy bieżnię z mączki ceglanej. Kiedyś były takie standardy i gdy ta bieżnia powstawała była jak na swoje czasy nowoczesna – mówi Piotr Adamski, dyrektor Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. - Teraz są inne technologie.\nJest dla kogo budować. Biegających z roku na rok przybywa. Z bieżni na MOSiR-ze korzysta dziennie kilkadziesiąt osób. Im lepsza pogoda, tym chętnych jest więcej. Środowisko biegaczy podjęło próbę zbudowania nowej bieżni na popularnym Lewitynie. Propozycję złożono w ramach Budżetu Obywatelskiego. Projekt jednak nie zyskał odpowiedniej liczby głosów i nie doszedł do skutku.\n- Trzy lata temu na prośbę biegających założono oświetlenie. Nie jest profesjonalne, ale służy biegającym w godzinach wieczornych – dodaje Adamski.\nBieżnia jak i pozostałe obiekty MOSiR-u są czynne w godzinach 6.00-22.00. Gdy powstanie nowa bieżnia nic się nie zmieni.\n- Robimy to dla ludzi, więc wszyscy którzy będą chcieli cały czas będą mogli z tego korzystać – zapewnia dyrektor MOSiR-u.\n- Sam projekt budowy bieżni zwanym inaczej areną lekkoatletyczną, zakłada również wykonanie kanalizacji deszczowej wraz z przepompownią odprowadzająca wodę z obiektu, nowy system zraszania płyty głównej boiska piłkarskiego i instalacje elektryczne wraz z oświetleniem bieżni – wymienia Tomasz Giedrojć, kierownik zespołu obiektów na MOSiR-ze.\n- Jest spore zainteresowanie. Przez półtora tygodnia od ogłoszenia przetargu na stronę weszło ponad sto osób. Mamy nadzieję, że będzie dużo ofert i że będzie w czym wybierać – dodaje dyrektor ośrodka.\nNa szkutnię jest „piątka”\nZakres prac określa przygotowana wcześniej dokumentacja projektowo-kosztorysowa. Obiekt na „Lewitynie” będzie składał się z części przeznaczonej dla Pabianickiego Klubu Sportów Wodnych, drużyn wodnych z hufca ZHP Pabianice, pomieszczeń przeznaczonych dla MOSiR-u i części ogólnodostępnej.\nDojazd do obiektu, parkingi i place manewrowe do transportu łodzi przewidziano od strony ul. Popławskiej. Budynek zawiera również część ogólnodostępną z tarasem wejściowym, przedsionkiem i zespołem sanitariatów. Na dachu przewidziano tarasy dostępne ze zlokalizowanych w rejonie wejścia schodów zewnętrznych.\n- Siedziby harcerzy i wodniaków to dwie takie same bryły. Zawierają identyczny układ funkcjonalny pomieszczeń, o takich samych powierzchniach – opowiada kierownik obiektów. - Są tam pomieszczenia na łodzie i jachty oraz szkutnia. Wielkość obiektu to 1132 metry kwadratowe powierzchni użytkowej.\n- W tym przypadku również zainteresowanie jest całkiem spore i liczymy na to, że budowa dojdzie do skutku – podsumowuje Adamski.\nOferty na obie inwestycje MOSiR-u można składać do 21 stycznia w sekretariacie, ul. Grota Roweckiego 3.\nHala na PTC\nPrzy Szkole Podstawowej nr 13 na terenie PTC planowana jest kolejna inwestycja. Powstać miałaby przy ul. Sempołowskiej 6 w formule „zaprojektuj i wybuduj”.\n- Do zagospodarowania jest teren we wschodnio-północnej części obiektu PTC, w miejscu starego basenu. Po stronie wykonawcy będzie opracowanie dokumentacji projektowej, wykonanie robót budowlano-instalacyjnych i wszelkich rozbiórkowych – informuje Aneta Klimek, rzeczniczka prezydenta miasta.\nInwestycja składa się z dwóch faz realizacji w zakresie budowy. W fazie pierwszej hala sportowa będzie miała m.in. część główną z boiskami do piłki ręcznej, piłki nożnej halowej futsal, koszykówki, siatkówki i badmintona oraz zaplecze szatniowo-administracyjno-socjalne. W fazie drugiej jest m.in. budynek z magazynami, siłownią oraz salą treningową przeznaczoną dla zapasów i sztuk walki.\nHala będzie przeznaczona przede wszystkim na lekcje w-f uczniów SP 13 i szkolne zajęcia pozalekcyjne, treningi klubów sportowych, a w godzinach wieczornych komercyjny wynajem dla grup zorganizowanych. Będą się tutaj odbywały turnieje, mecze i imprezy. Wybrany wykonawca będzie miał 18 miesięcy na wykonanie prac.\nPisaliśmy o tym również w papierowym wydaniu Życia Pabianic.\nNiedługo będzie nowa bieżnia na Włókniarzu. Robotnicy rozpoczęli prace\nKomentarze do artykułu: Kto wybuduje bieżnię, szkutnię i halę sportową?\nkomentarz dodano: 2021-01-18 08:51:19\n@a..., za firera każdy robić może, jeden lepiej drugi gorzej. Chciałeś być tu jajcarzem?, być może. Ale wyszła ci d... . Daaaruj sobie.\nkomentarz dodano: 2021-01-17 19:59:01\nNie ma takiej opcji. Jesteś tak niedorozwinięty, że twoje przedsięwzięcie h.. strzelił po pierwszym zabiegu na tobie !\nkomentarz dodano: 2021-01-17 19:02:42\nyago i Dzwon Zygmunta proponuje was na początek mojego przedsięwzięcia .\nkomentarz dodano: 2021-01-17 16:12:14\nTylko na palce dłoni musisz uważać, aby ich nie przytrzasnąć cegłami. Na głowę już nie musisz, bo po komentarzach widać, że już masz potrzaskaną ...\nkomentarz dodano: 2021-01-17 15:33:15\n@abrat..., po co wydawać pabianicki, obywatelski fundusz na twój pomysł? Zgłoś się do Radnych z propozycją, że zrobisz swój pomysł w czynie społecznym. Weż se sobą dwie cegły z rozbiórki (gratis), obsuń porteczki i majtadały, wygnij się w łuk - do przodu, trzaśnij nimi w swoje klejnoty. Będziesz PIERWSZY! Jak w banku nie pobiegasz...\nkomentarz dodano: 2021-01-17 13:24:07\nPabianice powinny wybudować punkt sterylizacji niedorozwiniętych młodych obywateli i to już.\nkomentarz dodano: 2021-01-17 12:38:11\nGratulacje, ale nie szatruj, bo za dużo adrenaliny i ostatnio sporo kaznodzieisz ...\nkomentarz dodano: 2021-01-16 23:24:04\nBrawo Panie prezydencie ... mam 46 lat i jeśli natura pozwoli będę biegał także jak będę miał 100 lat.... biegam po Lywitynie codziennie !!!! Kocham sport kocham zmagania ... znalazłem radość w pokonywaniu przeszkód !!!


Archiwa: Rozmowy przy Oknie - Okno na Warszawę\nutworzone przez Jarek Zuzga | lis 21, 2016 | Historia, Rozmowa, Rozmowy przy Oknie\nBarbara Siedlicka zajmuje się zielenią uniwersytecką od ponad 40-stu lat. Cieszy się uznaniem i szacunkiem współpracowników. W pomieszczeniach swojego zaplecza gospodarczego posiada zbiór fotografii z różnych epok funkcjonowania uczelni. Chętnie opowiada o miejscu, w którym pracuje, łącząc zamiłowanie do historii z pracą ogrodnika.\nMaria Kamińska: Rok 2016 jest rokiem Wielkiego Jubileuszu Uniwersytetu Warszawskiego. Celebruje Pani ten jubileusz?\nBarbara Siedlicka: Obchody 200. lecia zaczęły się już dawno. Szkoła Lekarska i Wydział Prawa powstały wcześniej niż 200 lat temu. Celebrowanie jubileuszu, wpływa na budowanie wspólnoty uniwersyteckiej i zwiększa krąg odbiorców, na który oddziałuje uniwersytet. Już w 2011 Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego, w osobach dyrektora Jerzego Miziołka i wicedyrektora Huberta Kowalskiego, przygotowało wspaniałą wystawę dotyczącą powstania pierwszego Ogrodu Botanicznego w Warszawie. Historia warszawskich ogrodów botanicznych zaczyna się przecież pod skarpą uniwersytecką, gdzie był pierwszy ogród prowadzony przez Jakuba Fryderyka Hoffmana i Karola Lindnera. Ogród Botaniczny w al. Ujazdowskich utworzono w 1818, za czasów Michała Szuberta, kiedy niemożliwe stało się utrzymanie go na terenie skarpy. Zachowały się jednak plany oraz spisy roślin, zawierające blisko 300 gatunków. Kiedy zaczęłam czytać te dokumenty pomyślałam, że muszę nawiązać w naszym ogrodzie uniwersyteckim do kwiatów, które wówczas były sadzone. Miłym zaskoczeniem było dla mnie, że nie znając tych spisów roślin, posadziliśmy te same gatunki, bezwiednie nawiązując do tradycji sprzed dwustu lat… To było odkrycie poczucia więzi z pozostawioną tu myślą ogrodniczą, przypisaną do miejsca. W owym spisie były moje ulubione datury.\nOpiekuje się Pani zielenią na terenie zabytkowym przy Krakowskim Przedmieściu i w ogrodach Biblioteki Uniwersyteckiej na ul. Dobrej, ale to nie wszystko, prawda?\nStaram się służyć radą i pomocą wszystkim, którzy posiadają tzw. tereny zieleni wokół budynków. Nasza uniwersytecka zieleń jest więcej lub mniej dopieszczana. Wszystko zależy od finansów. Pieniądze na zieleń są niestety na ostatnim miejscu. Wiele też zależy od gospodarza. W dużej mierze czynności pielęgnacyjne są wykonywane przez pracowników wydziałów, trudniejsze zadania np. konserwacje drzew wykonują firmy zewnętrzne. Większość ludzi pracujących na UW kocha swoje ogrody i chętnie pracuje. Tak się dzieje przy Wydziale Chemii, Psychologii, Matematyki, tak się dzieje przy akademiku na ul. Radomskiej. Tam zieleń jest dopieszczana regularnie. To samo się dzieje przy akademikach na ul. Żwirki i Wigury, Smyczkowej. Czasy, w jakich żyjemy, uczą ludzi wrażliwości na rośliny, kwiaty i patrzenia na to, w jakim otoczeniu żyjemy. Widać to na każdym kroku – choćby każda restauracja stara się teraz o dekoracje kwiatowe, bo wtedy tworzy się inna atmosfera, przyjemniejszy klimat do rozmów.\nCzuje się Pani strażnikiem tradycji uniwersyteckiej?\nPamięć o zmarłych czcimy pod tablicami i na cmentarzach. Wiązanki przygotowują ogrodnicy. Mamy kalendarz rocznic. Pamiętamy. My, jako uniwersytet, szczególnie dbamy o tablicę poświęconą Zgrupowaniu Krybar i Batalionowi Harnaś, walczącym o budynki uniwersytetu na Krakowskim Przedmieściu. Marzę, żeby wróciła piękna tradycja, kiedy to 1 października orszak wychodzący z Pałacu Kazimierzowskiego, na czele z rektorem, prorektorami, dziekanami, najpierw obchodził główne miejsca pamięci na uniwersytecie. Mam na myśli tablicę na budynku Wydziału Historycznego z nazwiskami zamordowanych pracowników naukowych UW, czy kamień poświęcony pamięci studentów, pod którymi orszak złożony z kilkudziesięciu osób składał kwiaty i kłaniał się, oddając należny hołd. Byłoby to podtrzymanie i ciągłość tradycji, która kilka lat temu została zaniechana. To ważne, jako element tożsamości środowiska akademickiego.\nJak zaczęła się Pani przygoda z ogrodnictwem?\nMoi przodkowie ze strony ojca są z Ochoty, mama z poznańskiego, dziadowie studiowali rolnictwo, ojciec ogrodnictwo. Od pokoleń rodzina była związana z posiadaniem ziemi. Kiedy się urodziłam mój ojciec powiedział, że będę ogrodniczką. Bardzo długo jednak dojrzewałam do ogrodnictwa. Chciałam studiować historię. To było marzenie życia. Moja bardzo mądra historyczka powiedziała mi wtedy, że i tak nie będę się uczyła prawdziwej historii. Wybrałam więc ogrodnictwo. Dużo działałam społecznie, organizowałam wyjazdy turystyczne, wydarzenia kulturalne, bardzo mi się to podobało. Miałam dwa odkrycia własnej tożsamości – ogrodnictwo na uniwersytecie i zamiłowanie do historii, które pozostało we wnętrzu. Obydwie moje pasje realizuję w pracy na uniwersytecie oraz zajmując się społecznie Cmentarzem Powstańców Warszawy, czy działając w związku branżowym przy NOT czyli w SITO. Ale tu, jako ogrodnik uniwersytecki poczułam i dumę, i radość, z tego, że jestem kim jestem. Zdążyłam też podziękować ojcu za wybór zawodu… Cały czas wierzył, że będę się zajmować zawodowo ogrodnictwem.\nWspomniała Pani wcześniej o tym, że kobietom ogrodniczkom było trudniej? Jakie były początki Pani pracy na uniwersytecie?\nKiedy szukałam pracy po studiach, zawsze znajdowałam propozycje wyłącznie dla mężczyzn. Pracę na UW znalazłam sama i bardzo się z tego cieszę. Podczas pierwszego spotkania, moja późniejsza zwierzchniczka powiedziała mi: „Szukamy mężczyzny i technika, pani jest kobietą i po studiach. No nie wiem, czy dyrektor się zgodzi.” Umówiłyśmy się kilka dni później. Wtedy usłyszałam: „Dyrektor się zgodził”. Ale mnie to już nie do końca interesowało i początkowo nie przyjęłam tej oferty, argumentując odmowę małą ilością pracy. Wtedy poinformowano mnie, że uniwersytet ma zaadoptować do własnych celów zabytkowy pałac z parkiem w Błędowie za Grójcem, którym miałam się zająć. Planowano zaadoptować Błędów na dom pracy twórczej dla pracowników UW. Ówczesny rektor Rybicki oddał niestety ten majątek pod opiekę konserwatora zabytków w Radomiu. Byłam tam, 1-go lipca tego roku, po prawie 40-stu latach. Obiekt kupił pan Marek Kapuściński, do niedawna dyrektor generalny i prezes Procte & Gamble w Europie Środkowej, który na pewno przywróci mu właściwą świetność i blask. Słuchając jego przemówienia, wzruszyłam się do łez. Na pewno uczyni z tego miejsca perełkę.\nCzyli historię związaną z Błędowem można zakwalifikować do Pani niezrealizowanych projektów? Są inne niezrealizowane w Pani karierze?\nMyślę, że tak – Błędów jest takim ważnym obiektem w moim życiu zawodowym, wpłynął na wybór miejsca pracy, chociaż nie dane mi było zająć się tamtejszym parkiem. Jedna rzecz, która mi się w życiu nie udała, i nie sądzę, żeby udała się jakiemukolwiek ogrodnikowi, to wytłumaczenie pracownikom budowlanym, że nie wolno zakopywać resztek cegieł i betonu w miejscach przeznaczonych na trawnik, że nie należy wszystkich urządzeń (zawory, studzienki itp.) umieszczać w rabatach, trawnikach. Takie rzeczy zdarzają się nagminnie.\nKtóre z drzew na terenie centralnym UW są najstarsze? Jakie czasy pamiętają?\nJeszcze parę lat temu powiedziałabym, że najstarsze drzewa i pomniki przyrody to klon i kasztanowiec. One już niestety skończyły swój żywot. Teraz najstarsze drzewa na uniwersytecie to wysokie wiązy – rosną przy Wydziale Prawa i z prawej strony, przed starą biblioteką. Myślę, że są w wieku uniwersytetu lub nawet trochę starsze. Bardzo źle reagują teraz na suszę, co mnie ogromnie martwi. Reszta drzew umarła w czasie wojny. Ostrzał zza Wisły okaleczył nie tylko budynki, uszkodził również drzewa. Wojnę przeżył kasztanowiec – pomnik przyrody, który był za Pałacem Kazimierzowskim. Niestety był zupełnie pusty w środku i 2 lata temu przewrócił się. Dziś zostały jego resztki, są obrośnięte bluszczem. Znakomita większość, to są nasadzenia lat powojennych. Szperając w papierach znalazłam projekt, który miał być zrealizowany w Parku Kazimierzowskim, czyli na terenie przed pałacem i u podnóża – w dół skarpy. Niestety nie został on zrealizowany, myślę , że ze względów finansowych. Był to projekt pary znakomitych architektów – Romualda Gutta i Aliny Scholtz – Richert. Tę parę projektantów „spotkałam” kilkanaście lat temu zajmując się Cmentarzem Powstańców Warszawy. Zamiast realizacji projektu posadzono na uczelni drzewa szybko rosnące czyli głównie topole. Teraz wszyscy narzekają na nie, ale wtedy były one ratunkiem dla miasta „bez drzew…” Kiedy przyszłam tu do pracy, starałam się trochę uatrakcyjnić ten teren. W tamtym ustroju wszystko się zdobywało, ciekawe odmiany drzew i ciekawe gatunki roślin też się zdobywało. Więc część jest z tych zdobyczy. Część to były dary, np. metasekwoja, którą sadziłam w 80-tych latach, wyższa od Wydziału Prawa, jest darem kogoś z Wydziału Chemii. Część magnolii jest darem od zaprzyjaźnionych ogrodników, choćby magnolia na Krakowskim Przedmieściu 32 była darem starych ogrodników Ochoty. Mamy na terenach uniwersyteckich mieszaninę darów i celowego nasadzenia.\nNa jakie oryginalne gatunki roślin na terenie zabytkowym warto zwrócić uwagę?\nMoją zdobyczą sprzed 10-ciu lat jest pięknotka. To jest krzew ozdobny, który rośnie obok Szkoły Głównej, po lewej stronie. Po prawej rośnie judaszowiec. Takie ciągoty dydaktyczne odzywają się we mnie, żeby to ludziom pokazać i zainspirować być może modę ogrodniczą, którą część ludzi się zarazi. W wielu wypadkach są to prezenty od moich kolegów ogrodników. Ciekawym krzewem jest kłokoczka – z jej owoców robiło się różańce, korale. Odganiała złe moce. Boleję nad tym, że budynki nie są obrośnięte pnączami, jak przed wojną. Nadawało to im urok, tworzyło klimat.\nCzy na dzisiejszym terenie zabytkowym są relikty ogrodów przy Villa Regia z XVII w. opisanych przez Adama Jarzębskiego w „Gościńcu” ?\nWłaściwie nikt nie zwraca uwagi na fakt, że kiedyś był tu owalny dziedziniec, na którym w XIX w. powstał gmach biblioteki. Czasy Villa Regia, kiedy rezydencję Wazów otaczała roślinność i zwierzyniec poniżej zbocza, są na tyle odległe, że trudno dziś mówić o reliktach z tamtej epoki, czy nawet epok późniejszych – z czasów Szkoły Rycerskiej, Liceum Warszawskiego. Widoki dziedzińca przed Pałacem Kazimierzowskim i zieleni wokół oficyn zachowały się na obrazach Marcina Zalewskiego, Jana F. Piwarskiego czy Ludwika Horwarta. Kiedy pytam różnych ludzi, z czym im się kojarzy zielony uniwersytet, większość ma skojarzenia kwitnących magnolii. To nasza współczesność. Jak przyszłam do pracy na UW – już rosły, były to magnolie Kobus. Teraz rosną w ich miejscu magnolie gwiaździste. Nie zasłaniają budynku biblioteki. Jednak patrząc od strony Krakowskiego Przedmieścia w kierunku starego BUW-u niektórzy mają skojarzenia z komisem samochodowym. W takiej scenerii nie można mówić o reliktach dawnego założenia między dziedzińcem a ogrodem.\nBrakuje Pani kontynuacji ogrodu górnego u podnóża skarpy?\nBardzo brakuje, to był właściwy Park Kazimierzowski ogród na górze i na dole… Po 1968 ogrodzono uniwersytet od strony skarpy. Pamiętam jeszcze furtkę i Ogród Farmakognostyczny, który należał do Wydziału Lekarskiego, rozwiązany w latach 70- tych. W czasach studenckich odwiedzałam ten teren, nie wiedząc, że będę tu pracować. A w połowie lat 70 – tych XX w. miasto odebrało uczelni teren pod skarpą.\nNajwiększą dla mnie satysfakcją zawodową jest ogród w Bibliotece Uniwersyteckiej. Byłam od początku jego zakładania. To jest wizytówka Warszawy, ale i olbrzymia satysfakcja. Pani Irena Bajerska, projektantka tego ogrodu, jest nadzwyczajną osobą. W praktyce sprawdziło się to, co zaprojektowała z olbrzymią wyobraźnią. Pani Irena pracowała w zespole architektów Badowski- Budzyński, od początku jako osoba odpowiedzialna za projekt ogrodów. Ogród jest częścią całego budynku. Przykład miejskiej architektury, która stara się być integralną częścią natury.\nCzy trudno jest utrzymać ogrody na dachu biblioteki?\nFantastycznie to wszystko wygląda, bardzo trudno jednak utrzymać rośliny w doskonałej kondycji. Sezonowość naszej pracy jest wszechobowiązująca. Biblioteka korzysta z usług firm zewnętrznych. Firmę wyłania się w ramach przetargu i to jest przekleństwo dla właścicieli ogrodów, dla roślin, ponieważ co jakiś czas – co trzy lata lub co 1, 5 roku zmienia się firma ogrodnicza. Następuje zaburzenie ciągłości w opiece nad długoletnimi roślinami. Przetargi, tymczasowość, to jest tragedia też miasta, tragedia państwa. Nie ma planowania perspektywicznego, jedynie od do, na czas kadencji lub obowiązywania umowy. Bardziej liczy się krótkotrwały interes niż idea i dobro nadrzędne. Można powiedzieć, że jak w soczewce skupiają się tutaj te same problemy, które ma całe społeczeństwo.\nCzy ogrody na dachu Wydziału Lingwistyki Stosowanej i Wydziału Neofilologii, na ul. Dobrej 55 są dostępne dla wszystkich?\nSą dostępne w godzinach otwarcia budynku. Aktualnie zagospodarowana jest jedna trzecia planowanego nasadzenia. W tym roku, pod koniec lata, uniwersytet planuje budowę dalszego ciągu tego założenia. To będzie duży ogród – cały dach od Browarnej do Dobrej, przez całą długość i szerokość działki. To jest inny projekt od tego w Bibliotece Uniwersyteckiej. Bardzo ciekawy lecz bardzo trudny do uzyskania ogrodniczo. Składa się z ogrodów tematycznych, które powstaną w patiach. Będą patia słowiańskie, germańskie, francuskie… Projektantką tego ogrodu jest pani Urszula Maciejewska-Stefańska, która przez wiele lat pracowała w Łazienkach Królewskich.\nJakie spektakularne koncepcje Pani zrealizowała?\nTrawniki, rabaty i żywopłot z bukszpanu przed dawaną biblioteką. Wzór posadzenia żywopłotu jest oparty na wzorach XIX-wiecznych rabat, które były w Warszawie. W miejscach centralnych na terenie zabytkowym wymieniamy nasadzenia na rabatach trzy razy do roku, wg zwyczajów utrzymania ogrodów przypałacowych. Zmieniamy gatunki roślin w zależności od pory roku – od bratków do chryzantem. W tym roku staramy się utrzymać większość nasadzeń w kolorach uniwersyteckich białym i niebieskim. Jubileusz pomógł odnieść wielkie zwycięstwo – prawdziwe wazy kwiatowe, które stoją przed Pałacem Kazimierzowskim, starym BUW-em i Audytorium Maximum. Są wykonane na wzór wazy, przylegającej do północnej fasady biblioteki. Łącznie 12 waz, niezwykle efektownych, nawiązujących do elementu istniejącej architektury, znakomicie wykonanych.\nJakie są Pani najpiękniejsze wspomnienia związane z uniwersytetem?\nDla mnie wspomnienia, poza budynkami, związane są z ludźmi. Poznałam tu niezwykłe osoby i miałam szczęście pracować w większości z odpowiedzialnymi i dobrymi ludźmi – byli też tacy, którzy podzielali pasje ogrodnicze i zafascynowanie miejscem, którzy żyli uniwersytetem. Kiedy zaczęłam swoją przygodę na uniwersytecie, większość ludzi tu pracujących doceniało to miejsce. Byli to ludzie zaprzyjaźnieni ze sobą i nawzajem się wspierający. W tej chwili, w czasach brutalnego kapitalizmu, to niestety zanika. Ludzie traktują uniwersytet jak fabrykę, miejsce pracy – przychodzą na 8-mą, wychodzą o 16-stej. A wtedy była spora grupa ludzi związanych z tym miejscem, traktująca to miejsce i relacje międzyludzkie zupełnie inaczej. Wzorem dla mnie była moja pierwsza zwierzchniczka pani Daniela Chlebowska, niezwykle wymagająca od siebie i od innych, doceniająca i sprawiedliwa. Z latami zdawałam sobie sprawę, w jakim pięknym jestem miejscu, że wszędzie jest historia. Bardzo mnie denerwuje jak ktoś niszczy, zmienia, nie szanuje ciągłości, tradycji. Nie tylko uniwersytet, ale to miasto, które tyle przeżyło, wymaga niezwykłego szacunku, choćby ze względu na trud odbudowy po wojnie, po Powstaniu Warszawskim. Myślę, że uświadamianie sobie tego, w jakim miejscu jesteśmy, żyjemy, ile pokoleń na to patrzyło, współtworzyło – ubogaca, obdarowuje dziedzictwem i dumą, zobowiązuje. Odkąd zaczęło działać Muzeum UW przychodzi do nas coraz więcej wycieczek. Nie tylko szkolnych, odwiedzają nas turyści zagraniczni. Od strony skarpy teren został zdewastowany, ale trzon środkowy założenia przetrwał. Patrzę na turystów, którzy korzystając z wiedzy o Chopinie, zwiedzają teren uniwersytetu. Widzę ich zachwyt. Nie dziwię się, bo miejsce było i jest cudowne. I to nasze sąsiedztwo – Kościół Wizytek z ogrodem, w którym bywam. Czas jubileuszu to piękne miesiące i lata w życiu uniwersytetu. Ilość osób zaangażowanych w obchodzenie tego święta, których przy tej okazji poznaję jest imponująca. Odżywa atmosfera, której doświadczyłam na początku swojej pracy, kiedy ważne było, żeby realizować wspólne inicjatywy edukacyjne, kulturalne, towarzyskie. Wehikuł czasu – całodzienną imprezę na terenie centralnym – zorganizowały osoby z Uniwersytetu Otwartego. Wielką przyjemnością było obserwowanie efektów ale i współpraca z tymi młodymi, zaangażowanymi ludźmi. Drugi oddany zespół pracowników i pasjonatów związany jest z Muzeum UW, które mieści się w pałacu Tyszkiewiczów – Potockich. Wielką przyjemnością jest obserwowanie efektów ale i współpraca z tymi młodymi, zaangażowanymi ludźmi. Jestem dumna z miejsca, w którym pracuję, z zawodu, który wykonuję, z miasta, w którym żyję.\nRozmawiała Maria Kamińska,\nCzłonek Komisji Historycznej Towarzystwa Przyjaciół Warszawy i Klubu Organizatorów Ruchu Turystycznego TPW (Oddział KORT TPW)\nzdjęcia: Maria Kamińska, Franciszek Trynka, Barbara Siedlicka\nFotograficzny sen o Warszawie\nutworzone przez Jarek Zuzga | paź 12, 2016 | Fotografia, Rozmowy przy Oknie\nZdjęcia, wystawy, wernisaże, a w końcu działalność biznesowa. Na współczesnym rynku fotograf musi nie tylko oczarować odbiorcę swoimi kadrami, ale również umieć dobrze wypromować własną twórczość. O tym, gdzie leży granica w odkrywaniu Warszawy, jak ją fotografować, by przyciągnąć zainteresowanie i dokąd zmierza urbanistyczny rozwój stolicy Polski rozmawiamy z Aleksandrą Łogusz, czyli Bloguszem.\nBartosz Cheda: Dzisiaj gościem Okna na Warszawę jest Aleksandra Łogusz, znana szerzej pod pseudonimem Blogusz.pl, warszawska fotograf i… kto jeszcze?\nAleksandra Łogusz: Dziedzina fotografii, którą się zajmuję, jest dosyć specyficzna. Prezentuję Warszawę z wysokości — z dachów wieżowców, z nietypowych perspektyw, z lotu ptaka — i staram się docierać do miejsc nieznanych szerszej publiczności. Ma to trochę związek z odkrywaniem, byciem odkrywcą.\nOrganizujesz wystawy, prowadzisz działalność biznesową… gdzie leży granica Twojej działalności i promowania Warszawy?\nSky is NOT the limit. Nie ma granic — ja wręcz uwielbiam je przekraczać. Rzeczywiście, moja aktywność początkowo związana była z fotografią hobbystyczną, później przerodziła się w zawód i urosła aż do momentu otwarcia WarsawGiftShop.com, czyli sklepu, gdzie można kupić eleganckie pamiątki, warszawskie gadżety i fotoobrazy do mieszkania czy biura. Jest to dla mnie o tyle miłe, że sama wcześniej nie planowałam otwarcia własnej firmy. Skłoniło mnie do tego zainteresowanie odbiorców moimi zdjęciami i często powtarzające się pytania o fotoobrazy, fototapety do biur, wydruki na szkle etc. Z drugiej strony bardzo cieszy mnie to, że my — jako warszawiacy i Polacy — zaczynamy odczuwać dumę ze stolicy. Już nie wieszamy sobie w salonie plakatów z Nowego Jorku, Paryża czy Londynu, ale z Warszawy. Czujemy się w pozytywny sposób związani z tym miastem.\nW naszej poprzedniej rozmowie, która miała miejsce niespełna dwa lata temu, wspomniałaś o zdjęciu „Sen o Warszawie” i powiedziałaś, że zmieniło Twoje życie. W jaki sposób?\nTo jest wielopoziomowe pytanie. Ta fotografia zmieniła w moim życiu absolutnie wszystko pod każdym możliwym względem. Po pierwsze „Sen o Warszawie” to jedno z pierwszych zdjęć, które kiedykolwiek opublikowałam na moim fanpage – Blogusz.pl i nie sądziłam, że od razu wypłynie na takie szerokie wody i zmieni moją ścieżkę zawodową. Wcześniej zajmowałam się czymś zupełnie innym, byłam — tak jak ty — dziennikarzem i reporterem, później pracowałam jako manager w agencji PR-owej. „Sen o Warszawie” sprawił, że zmieniłam swoją ścieżkę aktywności, zajęłam się fotografią zawodowo. Ta fotografia jest też o tyle wyjątkowa, że w Internecie, czy w ogóle w naszej świadomości, istnieją tysiące zdjęć Warszawy, które niczym się nie wyróżniają. „Sen o Warszawie” to zdjęcie bardzo charakterystyczne, dla mnie niesamowite jest też, że ta fotografia nie jest anonimowa, ludzie pamiętają jej autorkę no i przede wszystkim – została wyróżniona jako Zdjęcie Roku! To również symboliczne zdjęcie, zwłaszcza dla mnie, osoby, która pochodzi z Bielska-Białej. Spójrz na tę drogę, która przecina zdjęcie na samym środku, trzeba ją przebyć, żeby dostać się do wieżowców. Widzę w tym zdjęciu marzenie wielu osób, które sprowadzają się do Warszawy z ambicjami na karierę w korporacjach.\nZ naszego poprzedniego spotkania wynotowałem takie stwierdzenie: „Nigdy nie uczyłam się fotografii i nie byłam na żadnym kursie, wszystkie zdjęcia robię na auto Nikonem, którego podkradłam tacie z szuflady”. Zmieniło się Twoje podejście do fotografii?\n(śmiech). Takie były początki! Jestem samoukiem (nie mylić z amatorem!). Jest takie powiedzenie, że praktyka czyni mistrza, a fotografia to dziedzina, w której nie trzeba chodzić na wykłady czy robić notatek. Dla mnie to raczej kwestia wrażliwości i oka, spostrzegawczości, chociaż faktycznie od tamtej pory moje umiejętności, warsztat oraz możliwości sprzętowe znacznie się polepszyły. Przy moim tempie pracy dwa lata to naprawdę dużo czasu. Nie fotografuję już Nikonem, choć mam go „w zanadrzu”. W tej chwili posiadam ogromną ilość sprzętu, kilka aparatów, pełen zakres obiektywów, drony, własną drukarnię fotoobrazów i plakatów, które sprzedaje w WarsawGiftShop.com. Niedawno brałam udział w Międzynarodowych Warsztatach Fotograficznych dla młodych talentów.\nJeszcze jeden cytat z tamtej rozmowy. Na pytanie, czy jest jakieś miejsce, do którego chciałabyś się dostać, ale jeszcze Ci się to nie udało, odpowiedziałaś: „Nie, Blogusz wszędzie wlezie”. Gdzie więc wchodziłaś przez ostatnie dwa lata?\nWszędzie. Osoby, które śledzą Blogusza – mój fanpage, doskonale to wiedzą. Wczoraj zdałam sobie sprawę, że właśnie minął rok od mojej pierwszej wystawy w Warszawie i to był to dla mnie absolutny szok. Nie zdążyłam nawet usiąść i spokojnie obejrzeć sobie wszystkich zdjęć, które wtedy zrobiłam — bardzo dużo wydarzyło się po drodze. Założyłam swój sklep, były wystawy w Australii i na różnego rodzaju targach. Chyba nie jestem w stanie wymienić wszystkich miejsc, w których byłam przez ostatnie dwa lata (śmiech). Staram się też częściej zaglądać do innych miast, także za granicę. Minione lato było bardzo intensywne pod tym względem – wraz z Maciejem Margasem, laureatem Grand Press Photo, z którym współpracuję, promowaliśmy Warszawę w czeskiej Pradze, gdzie przez miesiąc miała miejsce wystawa WARSAW ON AIR i nasze stoisko, potem wystawa poleciała dalej do słowackich Koszyc, gdzie również można ją było zwiedzać przez miesiąc. W międzyczasie sporo lataliśmy nad Warszawą w ramach trzech skomplikowanych projektów fotograficznych i filmowych, których premiera będzie miała miejsce tej jesieni. A jakby tego było mało zjechaliśmy Polskę wzdłuż i wszerz, codziennie w innym mieście wspinając się na maszty telekomunikacyjne Emitela, fotografując i kręcąc z samej góry, film. Jeden z masztów na który się wspinaliśmy – w Giżycku – ma 327m wysokości, czyli jest 100 m wyższy od Pałacu Kultury (z igilicą)! To wyzwanie wiązało się z gruntownym przygotowaniem kondycyjnym, przejściem odpowiednich szkoleń do pracy na linach, w polu elektromagnetycznym etc.\nW ostatnich latach mamy do czynienia z wysypem fanpage’y związanych z Warszawą. Nie sądzisz, że w końcu doprowadzi to do przesycenia i odbiorcy znudzą się tą tematyką?\nNie wiem, co mam odpowiedzieć na to pytanie. Rzeczywiście fanpagy jest sporo, ale są bardzo różne. Każdego interesuje co innego i każdy dokonuje własnych wyborów. Może być tak, że pewne mody przemijają — nie mnie to oceniać — ale nie sądzę, szczerze mówiąc, by dotknęło to zainteresowania Warszawą.\nAle duża konkurencja jest też wśród fotografów, czujesz na plecach oddech konkurencji?\nW dzisiejszych czasach jest tak, że każdy kto ma smartfona czy aparat fotograficzny czuje się fotografem. Jeśli chcemy rozmawiać o profesjonalnym podejściu do fotografii, to jest to zawód trudny. Nie każda osoba, która ma świetny sprzęt, potrafi zrobić coś ciekawego i ma pomysł na siebie, a to jest najważniejsze. Z drugiej strony jest bardzo dużo rodzajów fotografii, jedni robią sesje zdjęciowe, zdjęcia koncertowe, fotoreportaże, inni wesela czy modę. Ja swoją fotografię traktuję bardzo osobiście, ponieważ wejście na jakiś dach czy do upatrzonego miejsca to czasem proces, który zajmuje kilka miesięcy, to dużo trudniejsze, niż np. fotografowanie zachodu słońca nad Wisłą.\nJeśli na facebooku „zalajkujemy” kilku warszawskich fotografów, to przez naszą tablicę przewija się ciągle to samo: zdjęcia Pałacu Kultury, panoramy z Mostu Siekierkowskiego, z placu Grzybowskiego to już warszawskie „leitmotivy”, które powtarzają się w nieskończoność. Rozumiem, że widzisz swoją pracę jako coś innowacyjnego, ale wymienione przeze mnie fotografie również spotykają się z dużym zainteresowaniem. Jak więc widzisz przyszłość warszawskiej fotografii? Jak powinna ona jeszcze bardziej zainteresować odbiorcę?\nDla mnie ciekawy jest aspekt socjologiczny: staram się docierać do miejsc, w których nie był nikt inny (bądź bardzo wąska grupa osób). Patrząc na to, co ludzie najchętniej zamawiają w Warsaw Gift Shopie, wyciągam następujące wnioski: są zdjęcia oryginalne, które intrygują ludzi, np. „Sen o Warszawie” czy „Morskie fale Alei Jerozolimskich” — wspólne dla tych fotografii jest to, że obie na pierwszy rzut oka nie wyglądają jak Warszawa, trzeba się dłużej zastanowić co to właściwie jest i gdzie to jest. Drugą grupę stanowią osoby, które na zdjęciach szukają miejsc, z którymi związani są osobiście: miejsce, gdzie się urodzili, wychowali i tak dalej, albo patrzą na kolory, czy dana fotografia pasuje im do wystroju wnętrza. Zdjęcia, które nas ciekawią na fanpage i te, które wieszamy sobie w salonie, to dwa różne światy. W ostatecznym rozrachunku oceniają cię odbiorcy, i to, co im się podoba jest wyznacznikiem twojej pracy. Ludzie doceniają też wysiłek na rzecz sfotografowania czegoś spektakularnego — na przykład pobudkę o piątej nad ranem, by sfotografować poranną mgłę — ponieważ wiedzą, że nie mogliby powtórzyć takiego ujęcia na własną rękę.\nWejście na jakiś dach czy do upatrzonego miejsca to czasem proces, który zajmuje kilka miesięcy.\nCzy nadal nie masz ulubionego miejsca w Warszawie?\n(śmiech). Mam tych miejsc bardzo dużo, dlatego nie potrafię wskazać jednego. Najwięcej czasu spędzam na Żoliborzu, uwielbiam spacerować na Kępie Potockiej czy nad Wisłą, chodzić po parkach. Bardzo często jem na mieście, więc zwiedzam też tę „kulinarną” część stolicy. Często odwiedzam Muzeum POLIN i Muzeum Warszawskiej Pragi, gdzie wisi moja fotografia.\nPod Twoimi zdjęciami na facebooku można często przeczytać komentarze pokroju: „Warszawa jest piękna”, „Cieszę się, że moje miasto się tak rozwija”… Zgadzasz się z tym? Niektórzy bardzo krytycznie wypowiadają się o planach i pomysłach na rozwój Warszawy, w szczególności o dość desperackiej i chaotycznej zabudowie wieżowcami.\nUważam, że Warszawa jako miasto zmienia się bardzo pozytywnie i to widać na moich zdjęciach. Moim głównym celem jest pokazanie Polakom, że to jest miejsce, które przeistacza w nowoczesną metropolię, cieszę się, jeśli inni też to zauważają. Obserwuje też, że wśród klientów Warsaw Gift Shopu coraz częściej zdarzają się osoby z innych miast czy zza granicy, którzy chcą mieć kawałek Warszawy na swojej ścianie. Myślimy o naszej stolicy coraz bardziej pozytywnie. Zmienia się styl życia np. w kwestii sportu. Gdy pojechałam na studia do USA, zaskoczyło mnie to, że wszyscy uprawiają sport na ulicach: jogging, rolki, rowery… W Polsce w tych czasach sport kojarzył się wyłącznie z WF-em, od którego wszyscy się migali. Teraz w weekendy w Warszawie na ścieżkach rowerowych jest taki tłok, że brakuje miejsca; są też siłownie plenerowe.\nNatomiast nie da się oderwać miasta od historii, która w tym przypadku była wyjątkowo ciężka, więc porównywanie się do Paryża czy Londynu nie ma w ogóle sensu ze względu na konkretny kontekst historyczno-ekonomiczny. Ja czuję się bardzo związana z Warszawą, choć mieszkam tu od niedawna. Często niepokoją mnie różne projekty związane z zabudową Placu Defilad i plany zagospodarowania, a raczej ich brak — to jest bolączka wszystkich polskich miast, a do tego Warszawa ma duży problem z reprywatyzacją.\nMówisz o tym, że nie mamy już czego się wstydzić i Warszawa jest coraz bardziej światowa. Z tym wiąże się temat dominacji języka angielskiego w przestrzeni miejskiej. Możemy już zapomnieć o „wieżach” czy nawet „centrach”, wszędzie są „plazy” i „towery”. Czy Twoim zdaniem jest to potrzebny wyznacznik umiędzynarodowienia Warszawy, czy raczej coś, co niszczy klimat miasta?\nTo ciężkie pytanie. Budynki, o których mówimy mają swoich prywatnych inwestorów, którzy mają prawo do nazwania ich jak chcą. Jeśli nazwy anglojęzyczne są obowiązujące, zamienianie ich na polskie mija się z celem, tak jak w przypadku marek odzieżowych etc. Z drugiej strony przykre jest, że języka polskiego nie ma trochę więcej. Osobiście jestem za tym, by polskich nazw było więcej, Możemy mieć jedynie nadzieję, że świadomość i moda na polskie nazewnictwo wróci. Jest kilka budynków, które mają swoje polskie nazwy i nie sądzę, by był to jakiś problem.\nNiektóre apartamentowce również są nazwane po angielsku, jak chociażby Cosmopolitan Tower czy The Tides… A czy poparłabyś — gdyby powstała — inicjatywę, by sankcjonować prawnie obowiązek szanowania „językowej przestrzeni miejskiej” i nadawania budynkom polskich nazw?\nWydaje mi się, że to jest najmniejszy problem w całym spektrum tego tematu. Przede wszystkim chciałabym, by był większy wpływ na powstające projekty. Możemy regulować sobie wysokość i przeznaczenie budynku, ale jest duża dowolność co do estetyki. W mojej ocenie duża część nowych budynków nie pasuje do otoczenia, w którym ma powstać…\n…już nie wspominając o reklamach.\nWłaśnie. Chciałabym, by była większa dbałość o przestrzeń, by budynki komponowały się jeden z drugim, a nie, żeby powstawały jako oddzielne byty. To przecież przekłada się na krajobraz miejski. Jeśli zaś chodzi o nazwy, to nie wiem, czy sankcjonowanie prawne byłoby dobrym pomysłem. Mam nadzieję, że świadomość inwestorów wzrośnie na tyle, że sami będą widzieli w polskich nazwach potencjał.\nWydaje mi się, że jest w Warszawie trend, by wszystko wyglądało jak w zachodnich metropoliach, za którymi tak tęskniliśmy i przyjęliśmy za niedościgniony wzór — wysokie, i szklane. Nikt nie myśli o tym, by nowe budynki komponowały się z zabytkami. Może w tym leży źródło „pokraczności” i „nieudolności” nowych projektów? Może Polakom nie jest w stanie podobać się nic innego, niż strzeliste, szklane wieżowce?\nWieżowce ogólnie są symbolem potęgi, sukcesu, kariery i właśnie Zachodu. Dla dużej grupy Polaków praca w wieżowcu to synonim spełnienia zawodowego. W tym względzie Warszawa przyciąga rzesze ludzi z całego kraju — te biurowce muszą gdzieś powstawać i stwarzać przestrzeń do pracy. Sama interpretuję zdjęcie „Sen o Warszawie” jako długą i trudną drogę wiodącą do „szklanych domów”, którą nie każdemu uda się przejść. Ktoś, kto stawia biurowce, wykonał wcześniej badania i zna potencjał rynku, musiał więc dość do wniosku, że kolejne biurowce są potrzebne… Nie można mieć pretensji, że inwestorzy kalkulują głównie plusy i minusy biznesowe. W tej chwili jest dość duża dowolność budowlana; widać też, że ludzi ta tematyka bardzo interesuje i ciekawi, każdy news jest szeroko komentowany. Przestrzeń, w której żyjemy, nie jest nam obojętna, dobrze, że mamy swoje zdanie.\nJakie masz plany i zamierzenia na najbliższe lata?\nJest ich mnóstwo. Jeszcze nie o wszystkich mogę mówić. W tej chwili moim oczkiem w głowie jest Warsaw Gift Shop, który rozwijam, wprowadzam nowe produkty. Chcę także częściej fotografować w innych miastach. Z objazdu po Polsce wróciłam z olbrzymią liczbą zdjęć, które będę sukcesywnie publikować na Blogusz.pl\nKtóre w pierwszej kolejności? Poza oczywiście Katowicami, które już były na Twojej tapecie.\nKatowice to miasto fenomenalne, które przechodzi teraz absolutny renesans. Za każdym razem, gdy tam przyjeżdżam, jestem zachwycona, odkrywam coś nowego. Bardzo spodobał mi się Sandomierz, Rzeszów, chciałabym częściej odwiedzać Poznań. W zeszłym roku latałam śmigłowcem nad Bielskiem-Białą, czyli moim rodzinnym miastem. Mam nadzieję, że w tym roku uda mi się to powtórzyć, to miasto z lotu ptaka wygląda cudownie. Jest perfekcyjnie zaprojektowane.\nRozmawiał Bartosz Cheda\nTo nie mury tworzą teatr\nutworzone przez Jarek Zuzga | sie 17, 2016 | Artykuł, Historia, Rozmowa, Rozmowy przy Oknie\nJesteśmy spadkobiercami 6 milionów zamordowanych Żydów, którzy nie mogli opowiedzieć swojej historii – rozmowa z Gołdą Tencer, dyrektorką Teatru Żydowskiego i organizatorką Festiwalu Warszawa Singera.\nGołda Tencer, dyrektorka Teatru Żydowskiego w Warszawie, fot. Jarek Zuzga\nOd Redakcji: Teatr Żydowski od wielu lat promuje kulturę żydowską w Polsce, a Gołda Tencer stała się twórczynią jednego z najbardziej znanych festiwali, którego celem również jest popularyzacja żydowskiej kultury, Festiwalu Singera. Trwa obecnie spór między właścicielem ziemi na której znajduje się Teatr Żydowski, firmą Ghelamco, a samym Teatrem, co do stanu technicznego budynku. Według Ghelamco stan Teatru zagraża życiu osób w nim przebywających, co uniemożliwia granie w nim spektakli. Dlatego też aktorzy postanowili zagrać sztukę – „Skrzypek na dachu” na placu Grzybowskim.\nZ Teatrem Żydowskim jest pani związana od wielu lat. Czy jest to pani miejsce na Ziemi?\nPo przyjeździe do Warszawy byłam przez niecały rok związana z teatrem przy ulicy Królewskiej. Do Teatru Żydowskiego przyszłam w 1971 roku. Pamiętam jeszcze, jak był budowany. Dwa drzewa, które tu rosną (pani Gołda Tencer pokazuje widok za oknem, zastawionym teraz przez kraty – przyp.red.), zasadziłam razem z Szymonem Szurmiejem. Tak to już jest – wyrosło drzewo, ma gałęzie i w pewnym momencie przychodzi człowiek i odrąbuje te gałęzie. A to drzewo przecież zapuściło korzenie! Tak, teatr to moje miejsce na Ziemi. Po tej scenie chodziła Ida Kamińska, Szymon Szurmiej, cała plejada aktorów. A aktorów mieliśmy i mamy wspaniałych.\nOstatnio, grając poza deskami teatru, pod gołym niebem, udowodniliście, że to nie mury tworzą miejsce.\nWielokrotnie rozmawialiśmy o tym, czy to mury tworzą teatr, czy ludzie. Przychodziliśmy tu mając 18-20 lat, kończyliśmy studia teatralne, jesteśmy bardzo mocno związani z Teatrem Żydowskim. Niektórzy są tu od dwudziestu, trzydziestu lat. To całe nasze życie. Kiedy robiłam maturę w żydowskiej szkole im. Pereca w Łodzi, dostałam książkę Arnolda Szyfmana „Labirynt teatru”. Już wtedy wiedziałam, że będę aktorką. Występowałam od zawsze. I zawsze powtarzam: kocham to miasto, kocham ten teatr, no i publiczność, która do nas przychodzi.\nCzy przekraczając wiele lat temu próg Teatru Żydowskiego przewidziała pani, że zwiąże się z nim na tak długo?\nTak. Od zawsze bardzo chciałam występować w Teatrze Żydowskim. Kiedy byłam jeszcze małym dzieckiem, Teatr przyjeżdżał do Łodzi. Oglądałam dziesiątki razy te same przedstawienia, na przykład „Sen o Goldfadenie”. Po latach sama zagrałam Mirełe czy Bube Jachne. Wiedziałam, że to jest mój teatr i moja kultura. Teatr jest dla mnie pomnikiem. Czuję, że jesteśmy spadkobiercami 6 milionów zamordowanych Żydów, którzy nie mogli opowiedzieć swojej historii. My jesteśmy tymi, którzy powinni ciągnąć tę nić. Dlatego też dziesięć lat temu stworzyłam Centrum Kultury Jidysz. To dla mnie bardzo ważne. Tutaj, na placu Grzybowskim, tętniło życie żydowskie.\nPlac Grzybowski bardzo zmienił się przez ostatnie lata.\nJaki był plac Grzybowski gdy zobaczyłam go po raz pierwszy wiele lat temu? Na pewno nie był betonowy. Przypominał mi miejsce jak z opowiadań Singera, plac, na którym jeszcze unosił się zapach czuleniu i innych wiktuałów. Kocham ten plac, rosłam razem z nim. Ma niesamowitą duszę. On mówi, on cały czas mówi. Zawsze chciałam stworzyć tu pomnik Matki Żydowskiej, która oddawała dzieci polskim matkom, które ratowały im życie. Irena Sendlerowa powiedziała kiedyś, że żałuje, że nie napisała o tym książki. Posadzić drzewo, wierzbę płaczącą – taki mam pomysł na pomnik. Mam jeszcze dużo planów, ale oczywiście na pierwszym miejscu jest mój teatr, aktorzy i cały zespół, który stworzył tu swój dom.\nWiele lat temu przyjechała pani z Łodzi do Warszawy. Jak ocenia pani Warszawę dzisiaj?\n„Warszawa jest moja i ja jestem jej” - powiedział Janusz Korczak. Wprawdzie kocham moją Łódź, ale kocham ją we wspomnieniach. Czuję się bardzo związana z Warszawą, a szczególnie z Teatrem. Plac Grzybowski, Teatr – to są moje miejsca, to są moje klimaty. Warszawa się zmieniła, zmienia się z dnia na dzień, zaczyna tętnić życiem. Jestem zakochana w Warszawie. Wybieram takie miejsca, które mają duszę.\nGdzie powinny skierować swoje kroki osoby, które zaczynają interesować się kulturą żydowską? Co warto przeczytać, obejrzeć?\nOczywiście przede wszystkim chciałabym polecić Teatr Żydowski, gdzie gramy bardzo duży przekrój sztuk, od „Dybuka” Mai Kleczewskiej, po „Aktorów Żydowskich” Anny Smolar. Zachęcam do sięgnięcia po książki Singera. Trudno mi polecić jedną, warto przeczytać je wszystkie. Jeśli ktoś chce dowiedzieć się czegoś więcej o kulturze żydowskiej, przy Andersa 15 jest Centrum Kultury Jidisz. Można nauczyć się języka, zapisać się na Uniwersytet Trzeciego Wieku. Jest też Uniwersytet Otwarty. Na kursy języka jidisz przyjeżdżają osoby z Japonii, Ameryki, z Izraela, no i oczywiście z Polski. Jest też Muzeum Historii Żydów Polskich czy Żydowski Instytut Historyczny. Ja zapraszam do naszego Teatru.\nDziś lokalizacja Teatru Żydowskiego stoi pod znakiem zapytania.\nTak, ale kiedy graliśmy „Skrzypka na dachu” poza budynkiem teatru, na Placu Grzybowskim, było to coś niesamowitego – tyle ludzi przyszło, tyle młodzieży! Chyba wtedy do nas dotarło, że to nie tylko budynek tworzy teatr – chociaż ja tak do niedawna myślałam. To ludzie go tworzą. Mamy fantastyczny zespół aktorski. Jesteśmy spadkobiercami kultury żydowskiej i to na nas ciąży obowiązek jej przekazywania, który chętnie wykonujemy. Zapraszam na Festiwal Singera, którego Teatr Żydowski jest częścią. Na pewno wszystkie zaplanowane wydarzenia zlokalizowane na Placu Grzybowskim się odbędą. Wielkie podziękowanie dla dyrektora Teatru Kwadrat – Andrzeja Nejmana, który użyczył nam sali i użyczy nam jej również podczas trwania Festiwalu Singera. Gmina Żydowska również użyczy nam swoich pomieszczeń. Będziemy też w Pardon to Tu, w Cosmopolitanie. Festiwal wrósł w życie kulturalne Warszawy.\nFestiwal Singera promuje kulturę żydowską, ale z racji współpracy z różnymi środowiskami można powiedzieć, że stał się ponadkulturowy.\nTak, on jest ponadkulturowy. Tradycja żydowska wyrosła z jednego pnia z kulturą polską. Jedna na drugą wpływa. Nie można ich rozdzielać i my tego na pewno nie będziemy robić.\nZobacz program Festiwalu Warszawa Singera\nRozmawiały: Karolina Przybysz-Smęda, Izabela Wojtal; zdjęcie: Jarek Zuzga\nWarszawa w eterze\nutworzone przez Jarek Zuzga | lip 11, 2016 | Rozmowa, Rozmowy przy Oknie\nKto w dobie internetu i cyfryzacji słucha jeszcze analogowego radia? Na czym polega praca w newsroomie lokalnej, warszawskiej rozgłośni? Czy warto studiować dziennikarstwo? Jak wykorzystać wiedzę, ile dzielnic ma Warszawa? Czy życie stolicy można porównać do „Mody na Sukces”? Na te i wiele innych pytań, wprost ze studia przy ul. Narbutta, odpowiada Paweł Nadrowski – szef newsroomu Radia Kolor.\nBartosz Cheda: Pierwsze pytanie nie będzie zaskoczeniem — jak trafiłeś do radia i skąd się w ogóle wzięło zainteresowanie nim?\nPaweł Nadrowski: Na radiu miało się nie kończyć. Na początku miała być telewizja; już w liceum zastanawiałem się, jak wejść do świata dziennikarstwa. Zacząłem spotykać się z dziennikarzami, głównie telewizyjnymi, śledziłem codziennie serwisy informacyjne. Bardzo pomógł mi facebook, potęga social media jednak robi tutaj swoje. Każdy z dziennikarzy jak jeden mąż powtarzał mi jedną rzecz: „absolutnie nie zaczynaj od telewizji, idź do radia”. Mówili jeszcze „absolutnie nie idź na dziennikarstwo”, ale tutaj stwierdziłem, że ich nie posłucham. I faktycznie — radio jest dobrą szkołą dla kogoś, kto nigdy nie miał do czynienia z dziennikarstwem.\nJaka jest specyfika pracy dziennikarza radia lokalnego, w porównaniu do rozgłośni ogólnokrajowych?\nMamy tę przewagę nad radiem ogólnopolskim, że jesteśmy bliżej słuchaczy. Na przykład, możemy pozwolić sobie na antenie na korki, czyli powiedzieć, w którym miejscu nie przejedziemy, a którą drogą, dla odmiany, przejedziemy szybciej. Poza tym, jako radio lokalne stawiamy na tematy, które zainteresują tego, kto mieszka na „naszym podwórku” i podwórko obok. Mówimy zarówno o tym, że nastąpi Brexit, a za chwilę o pani Gieni, która zostawiła torebkę w tramwaju numer 17 i pytamy, czy ktoś jej przypadkiem nie znalazł. Wydaje mi się, że jest to forma „puszczenia oczka” do naszego słuchacza, który czuje, że jesteśmy z nim.\nMówiąc o radiu ogólnie — nie uważasz, że ono powoli umiera, a przynajmniej w formie tradycyjnej, w czasach, kiedy sporo rozgłośni w całości lub części przechodzi na nadawanie internetowe? Czy radio nie jest więc przestarzałym medium?\nTakie same rzeczy wieści się prasie i telewizji. Nie wydaje mi się, żeby to szybko nastało, ponieważ słuchacz, telewidz, czytelnik ma wybór — albo coś dopasowanego do jego potrzeb, i tu faktycznie mówimy o kanałach internetowych dedykowanych pod muzykę jazzową czy rockową. Mają one tę przewagę, że są lepiej dopasowane — jeśli jedna piosenka mi nie pasuje, mogę szybko zmienić stację na inną. Ale my za to oferujemy coś, czego radio internetowe nie posiada — profesjonalizm. Sam powiedz, ile znasz rozgłośni stricte internetowych, które odpalasz, bo chcesz posłuchać muzyki jazzowej i pomiędzy piosenkami słuchasz jakiegoś ciekawego wywiadu.\nNo właśnie. My, w przeciwieństwie do radia internetowego dysponujemy budżetem. Możemy zatrudnić dziennikarzy, którzy specjalizują się np. w wywiadach.\nTak, ale znaczenie ma sama forma nadawania. Chodziło mi o to, że radio wymiera w formie tradycyjnej, ponieważ nawet poważne rozgłośnie — chociażby Kolor — stawiają coraz silniej na możliwość słuchania ich w internecie. Nie jest tak, że coraz więcej słuchaczy preferuje właśnie wersję on-line? A po drugie, wydaje mi się że do lamusa odchodzi radio czysto tradycyjne — takie, w których prezenter wypowiadał się na dowolny temat i sam dobierał muzykę, którą prezentował na antenie. Czy radio w obecnych czasach nie musi desperacko dostosowywać się do komercyjnej rzeczywistości, by przetrwać? Przez to na przykład prezenterzy mają narzucone, komercyjne treści swoich wejść, chociażby rozwiązanie konkursu…\nNie… Nie możemy mówić o czymś takim, że rozwiązanie konkursu jest tematem narzuconym. To znaczy — po części jest narzucony, ale też konsekwentny. To, co robimy, robimy dla słuchaczy. Słuchacze chcą brać udział w konkursach, więc każdy z nich trzeba rozwiązać. Jeśli chodzi o samo radio analogowe — zdajesz sobie sprawę z tego, że na wzór telewizji następuje cyfryzacja radia? Nie sądzę, by dochodziło tutaj do „reanimowania trupa” — ktoś widzi potencjał w radiu analogowym i chce, żeby ten „analog” przeszedł do lepszej, cyfrowej wersji.\nCzy Twoim zdaniem zawód radiowca może być frustrujący? Sztywne ramy działania, niestandardowy czas pracy…\nNa przykład jakie ramy masz na myśli, ten konkurs? (śmiech)\nTo był tylko mały urywek!\nWięc chodzi o to, że mamy się wypowiadać w konkretnych godzinach…\n…i na konkretne tematy. To nie jest, moim zdaniem taka swoboda dziennikarska, jakiej oczekiwałoby się od człowieka, który własnym nazwiskiem — i głosem — firmuje jakąś audycję.\nPowiedz mi w takim razie, co postrzegasz jako dziennikarską wolność. Tutaj oczywiście możemy wkroczyć na głębszą wodę, ale są pewne zasady, które obowiązują w każdym medium, czyli na przykład reklamy o konkretnych godzinach. Nie jest tak, że ktokolwiek narzuca komuś: „na antenie masz mówić o tym i o tym”, wymagania brzmią za to: „masz mówić o tym, co chcesz, ale w konkretnych godzinach”. Chodzi o to, by nie zagadać słuchacza. Nie bez powodu pewne „mądre głowy” przeprowadzają analizy konkretnych profili radia. Jeśli więc mamy do czynienia z radiem „mówionym”, na antenie gada się non stop, tam trafisz na jedną-dwie piosenki w ciągu godziny i nikt nie mówi o żadnym ograniczeniu wolności. Dziennikarze mają pełną świadomość tego, gdzie decydują się pracować, jaki jest profil tej stacji i, co za tym idzie, jaki jest profil słuchacza. Jeśli ktoś chce słuchać więcej muzyki, będzie go irytował prezenter, który odzywa się co chwilę. W takim przypadku dziennikarz ma określone, według tak zwanego zegara, że może mówić na przykład raz na dziesięć minut.\nTak jak w Kolorze?\nTo tylko przykład, tak jest w wielu innych stacjach komercyjnych. Jeśli posłuchasz paru takich rozgłośni to zorientujesz się, że pod tym względem nieszczególnie się różnią.\nAle konieczność pracy w niestandardowych porach dnia, bądź w weekendy, a także — nie oszukujmy się — dość niewygórowane wynagrodzenie…\n…to zależy już od dziennikarza. (śmiech)\nOczywiście. Ale te okoliczności, które wymieniłem, nie składają się chyba na obraz człowieka wykonującego ten zawód z innych pobudek niż czysta pasja. Dlatego myślę, że w przypadku nowicjuszy radiowych, zderzenie ich wyobrażeń z rzeczywistością może być bolesne.\nJest wiele różnych zawodów, które wymagają pracy w niedzielę, święta i innych niestandardowych porach. To że ktoś pracuje, tak jak ja, od 5 do 12, jest dla niego czymś normalnym. Nie jest tak, że cały świat idzie do pracy na 9, a wychodzi o 17, vide strażacy, lekarze, policjanci… Jeśli chodzi o dziennikarza, to można zadać sobie pytanie — czy dziennikarzem się jest, czy się bywa? Jeśli to drugie, to bywa się nim właśnie od wspomnianej 9 do 17. Jako dziennikarz nie patrzysz, czy akurat masz wolne — jeśli widzisz, że płonie most Łazienkowski, nie patrzysz na to czy jesteś w pracy czy może w kinie, tylko idziesz i robisz swoje, bo masz „nerwówkę” i czujesz, że powinieneś zająć się takim tematem. Oczywiście mówię to z własnej perspektywy dziennikarza newsowego.\nJako dziennikarz nie patrzysz, czy akurat masz wolne — jeśli widzisz, że płonie most Łazienkowski, idziesz i robisz swoje.\nŚrednia ilość newsów w jednym serwisie informacyjnym\nŚrednia ilość tematów w programie "Tydzień w Warszawie"\nNo właśnie, Ty zajmujesz się przede wszystkim informacją. Masz dobre pojęcie o tym, jakie jest na nie zapotrzebowanie w obecnym radiu. I stąd moje pytanie — czy słuchacze nie oczekują przede wszystkim muzyki i ewentualnie samej osobowości prezentera, a z serwisów informacyjnych interesuje ich przede wszystkim pogoda i sytuacja na drogach?\nTo zależy, gusta są różne. Nie można do końca przewidzieć, co spodoba się słuchaczom. Mogę tylko mieć nadzieję, że serwisy, które ja przygotowuję, spotykają się z dobrym odbiorem, bo umieszczam w nich to, co sam chciałbym usłyszeć. Powiem tylko, że serwisy informacyjne są atrakcyjne — ale jeśli spytasz pana Krzysia z ulicy Madalińskiego, to ten odpowie, że jego kompletnie nic nie interesuje. Natomiast pani Marysia z Żoliborza może mieć odwrotne zdanie — serwis był w porządku, ale brakowało konkretnych informacji i chciałaby usłyszeć więcej. Dobieramy różne tematy tak, by każdy znalazł coś dla siebie. Jeśli dla jakiegoś słuchacza chociaż pogoda będzie atrakcyjna, to też się z tego cieszę.\nTe serwisy w porannym szczycie prowadzisz co 30 minut. Jak nadążasz z przygotowywaniem porcji informacji co pół godziny? W końcu nie chodzi tylko o wejście do studia i odczytanie wiadomości przed mikrofonem.\nTo nie jest tak, że dziennikarz newsowy ma na biurku stertę gazet i każdą z nich musi przynajmniej przekartkować. Bardzo pomaga tu internet i ogólnie nowe technologie. Na wiadomości lokalne mam swój patent — przed pójściem spać przeglądam wydarzenia z bieżącego dnia i zapowiedzi wydarzeń z następnego. Wiadomo, że świat rano jeszcze śpi i nie dostarcza zbyt wielu ciekawych informacji. O siódmej niewiele się dzieje, nie ma konferencji prasowych… W mojej pracy bardzo pomagają agencje newsowe — Polska Agencja Prasowa, Newseria i wiele więcej, nie sposób wymienić wszystkie. Depesze informują nas w skrócie, co w danym momencie jest istotne, my przeredagowujemy do „z polskiego na bardziej polski”.\nPotencjalnych tematów jest na pewno sporo. W jaki sposób odróżniasz informacje ciekawe od tych niewartych uwagi? Sam pamiętam, że w trakcie stażu w Kolorze powiedziałeś mi kilka razy, że dany temat nie zainteresuje słuchaczy.\nW takim razie może od razu powiesz o co chodziło, wtedy odniosę się do tego najprościej. (śmiech)\nJeden był o tygodniu artystycznym (nie przywołam szczegółów), drugi dotyczył otwarcia pl. Europejskiego przy Warsaw Spire…\n…który jest komercyjną inicjatywą.\nWszystko w Warszawie jest komercyjne!\nTy stawiałeś głównie na kulturę i to zrozumiałe. Jednak każde radio ma swój target, pod który musimy stworzyć dany temat. W przypadku Radia Kolor są to kobiety od 25 do 49 roku życia i na nich się koncentrujemy. Jeśli chodzi o inicjatywy kulturalne nie chcemy wchodzić w szczegóły, bo kultura jest specyficzna — konkretne wydarzenia interesują nielicznych, co widać po frekwencji na takich eventach. Wiadomości to wiadomości. Dostosowujemy się do rytmu dnia, po godzinie 18 kończą się wiadomości i przestajemy stresować ludzi polityką — wtedy, podobnie jak w weekendowe poranki, mówimy o kulturze, nawet o świecie jazzu, którego nie puszczamy i z którym nasz słuchacz teoretycznie nie ma nic wspólnego.\nWrócę do początku naszej rozmowy, kiedy powiedziałeś, że zignorowałeś wszystkie rady dotyczące studiowania dziennikarstwa. Krąży opinia, że ten kierunek to fabryka bezrobotnych magistrów. Czy wiedza teoretyczna zdobyta na dziennikarstwie faktycznie pomaga Ci w pracy? A może liczy się praktyka i równie dobrze mógłbyś być politologiem albo ekonomistą?\n(śmiech). Jeśli chodzi o studiowanie dziennikarstwa… zdecydowanie odradzam. Ale tylko pod kątem nauki teoretycznej. Mógłbym oczywiście powiedzieć: „absolutnie nie idźcie!”. Idźcie. Niech każdy robi w życiu to, co chce i to, co go kręci. Przyznam, że samo dziennikarstwo, z perspektywy studiów, niewiele mnie nauczyło. Może dlatego, że pracę w rozgłośni radiowej zacząłem już na II roku.\nA może dlatego, że opuszczałeś większość zajęć?\nAkurat zajęcia na dziennikarstwie pozwalają na to, by je opuszczać. Przykładowo, na pierwszym roku mieliśmy przedmiot, na którym tylko i wyłącznie definiowaliśmy skróty. Wykładowca przez cały semestr przerabiał z nami takie zagadnienia jak: co to jest ZOMO, ORMO, KPRM… To były takie oczywistości, że człowiek był nie tylko zaskoczony, ale i załamany (część studentów nie wiedziała…). Jeśli ktoś chce iść na dziennikarstwo, to na pewno będzie miał dużo czasu na rozwój praktyczny. A przy pierwszej rozmowie rekrutacyjnej, potencjalny szef spyta nas: „Ok, skończyłeś dziennikarstwo, ale co ty właściwie umiesz?”. Wtedy najlepiej powiedzieć: „Skończyłem politologię”, „filologię” albo „historię”. Od razu wiadomo, że na czymś się znasz. Nie jest oczywiście tak, że wszyscy idący na dziennikarstwo są z góry skazani na bezrobocie. Ale większość na pewno. Ostatnio przeczytałem raport, z którego wynika, że 90% studentów tego kierunku w ogóle nie wiąże przyszłości zawodowej z dziennikarstwem.\nMożna powiedzieć, że to taki wypełniacz?\nDokładnie. Coś, żeby mieć papierek. Więc po części jest to faktycznie fabryka bezrobotnych, ale wydaje mi się, że bardziej z winy samych studentów.\nZadam Ci teraz moje ulubione pytanie: ile dzielnic ma Warszawa?\nPamiętam, że dostałem od Ciebie to pytanie na rozmowie rekrutacyjnej…\n…a ja nie pamiętam, czy znałeś odpowiedź!\nWięc przyklaskuję, bo wbrew pozorom większość nie wie.\nI z tym wiąże się następne pytanie: czego jeszcze oczekuje się od praktykantów w Radiu Kolor?\nPrzede wszystkim otwartości, ciekawości świata i głowy pełnej pomysłów. Nie wymagamy umiejętności związanych na przykład z edycją dźwięku, ponieważ właśnie po to są praktyki, by się tego nauczyć. My zapoznajemy ze sprzętem reporterskim, programami do montażu i pomagamy wydobyć z człowieka śmiałość, dzięki której taki stażysta będzie chciał sięgać po więcej. Staż jest najlepszą możliwością stworzenia sobie drzewka decyzyjnego, które umożliwi nam uzyskanie odpowiedzi na pytanie: chcę być dziennikarzem czy nie?\nTrzeba być varsavianistą?\nOczywiście, że nie trzeba, ale biorąc pod uwagę lokalny profil naszego radia, trzeba mieć rozeznanie w kilku „warszawskich” rzeczach. Wtedy, nawet bez wiedzy, ile dzielnic ma Warszawa, wystarczy chęć do nauki.\nSam określiłbyś się mianem varsavianisty?\nW stolicy jest mnóstwo wybitnych varsavianistów, więc bałbym się takiego określenia względem siebie. (śmiech)\nAle przecież co tydzień tworzysz dwugodzinną audycję, w której znajduje się ogromna ilość warszawskich informacji. Nie sądzisz, że po kilku latach pracy nad takim programem, prezenter staje się prawdziwą encyklopedią?\nMuszę poczekać jeszcze kilka lat, by powiedzieć ci, czy tak faktycznie jest. Audycja, o której wspomniałeś, to weekendowy program „Tydzień w Warszawie”. Od godziny 6 do 8 nie ma tam ani jednej piosenki. Usłyszymy tylko słowo, i to słowo wyłącznie o Warszawie. Słuchając tydzień w tydzień takiego programu można dojść do wniosku, że mamy do czynienia z jakimś serialem. Nie wiadomo, jak dalej potoczy się życie miasta, Warszawa to momentami taka dobra „Moda na sukces”.\nPorozmawiajmy jeszcze chwilę o Twojej codzienności. Zajmujesz się serwisami i programem „Tydzień w Warszawie”. Czym jeszcze?\nPrzede wszystkim koordynowaniem pracy newsroomu. To, co jest na antenie jest wisienką na torcie, na tym, co cały czas robimy w radiu. Żeby jakąś informację przekazać, najpierw trzeba ją znaleźć, wypytać się o szczegóły, nadać jej atrakcyjną formę… Najtrudniejszymi elementami są: znalezienie newsa i dotarcie do osoby, która mogłaby coś ciekawego powiedzieć. Reszta to fraszka.\nZdarza Ci się też prowadzić audycję w plenerze, z całym mobilnym studio. Jak się do tego przygotowujesz i jakie są największe różnice pomiędzy nadawaniem z siedziby radia i z pleneru?\nKtoś kiedyś stwierdził, że kumam wszystko, co zobaczę chociaż raz. W ten sposób dostałem w Kolorze szybki kurs obsługi sprzętu do nadawania zewnętrznego. Jeśli nasze radio nadaje z pleneru, to jest duża szansa, że będzie można mnie spotkać za konsoletą. Podstawową różnicą jest brak przewidywalności. Studio to azyl, gdzie masz gwarancję, że wszystko zadziała — za to odpowiada technik i sztab ludzi z działu IT. Nawet jeśli dojdzie do awarii, zaraz zgromadzi się tuzin osób, które zajmą się usunięciem usterki. „Na mieście” jesteś skazany sam na siebie, ewentualnie na pomoc telefoniczną. Przypadkowi ludzie też potrafią sprawić niespodziankę. Jako przykład podam program „Kolor i Przyjaciele”, w którym co piątek wybieramy się do jakiejś restauracji i z niej nadajemy. Przesłanie jest proste: kończy się tydzień, zapraszamy — każdy może przyjść i opowiedzieć jakąś historię, chociażby o tym, jak minął czas w pracy. Nie wiadomo, kto przyjdzie i jaką opowieść ma do zaoferowania…\nTak, na żywo jest każdy program emitowany ze studia plenerowego.\nJedno wydarzenie z pracy w Kolorze, które szczególnie zapadło Ci w pamięć?\nPytasz o aspekt newsowy czy towarzyski?\nO każdym, przecież praca dziennikarza to nie tylko sucha obróbka informacji.\nZażyłeś mnie teraz… (dłuższe zastanowienie). Wydaje mi się, że to był ten pożar Mostu Łazienkowskiego.\nDla dziennikarza radiowego chyba najważniejszy jest głos. To cecha, dzięki której jest lubiany i rozpoznawany. Jak długo pracowałeś nad swoim głosem, by móc swobodnie czytać serwisy i co robisz obecnie, żeby utrzymać formę?\nRegularne czytanie na głos jest kluczowe — nieużywany mięsień zanika, a mięsień niewyćwiczony jest do niczego. Na początek warto wybrać się do logopedy, który podpowie, nad czym należy szczególnie popracować. Poza tym logopeda na pewno przepisze jakieś ćwiczenia na dykcję, które trzeba regularnie wykonywać. W moim przypadku największym problemem było mlaskanie, „ćlamkanie”. Taki dźwięk w połowie słowa brzmiał dziwnie; bardzo się stresowałem, że nie będę w stanie sobie z tym poradzić. Jak się okazało, wystarczy trochę szerzej otwierać usta. Ważna jest również praca przepony. Co pamiętasz z naszej pracy przed mikrofonem? (śmiech)\nZdecydowanie dmuchanie w kartkę.\nTo pozwala zachować odpowiednią pracę przepony. Bierzemy kartkę A4, drzemy ją na ćwierć, przykładamy do ściany i dmuchamy w nią tak szybko i długo, jak to tylko możliwe, tak, aby nie spadła na ziemię.\nI po takich ćwiczeniach można wejść do studia i dumnie przeczytać serwis!\nNa przykład — czego osobiście każdemu życzę.\nRozmawiał Bartosz Cheda, fot. Jarek Zuzga\nMirella von Chrupek i jej miniświatki\nutworzone przez Jarek Zuzga | wrz 16, 2015 | Artykuł, Rozmowy przy Oknie, Sztuka\nUrodziła się i wychowała w Łodzi, ale od jakiegoś czasu mieszka w stolicy. Jest fotografką, kolekcjonerką a w ostatnim czasie, jak sama mówi, zajmuje się projektowaniem lalek oraz różnych stworów zamieszkujących jej wyobraźnię. Mirella von Chrupek to niezwykle barwna postać, której „Gablotka” podbiła serca warszawiaków.\nMirella von Chrupek (fot. Maurycy Gomulicki)\nDlaczego zamieszkałaś w Warszawie?\nPo studiach postanowiłam przenieść się do Warszawy. Chciałam pomieszkać w innym miejscu niż moja rodzinna Łódź. Zobaczyć jak to jest. Poza tym miałam tu dużo znajomych i przyjaciół, a to ważne. Można mieszkać w cudownym mieście, ale czuć się w nim samotnym.\nSkąd pomysł na „Gablotkę”?\nWitrynka mieści się w samym centrum Warszawy przy Marszałkowskiej 41. Przejęłam ją po szewcu, który pod tym adresem miał swój zakład. Chciałam wyczarować kącik, w którym mogłabym prezentować kolejne odsłony swoich miniświatków. Marzyło mi się coś na kształt teatrzyku z miniscenkami, akwarium, do którego można zajrzeć czy też znanych nam z dzieciństwa sekretów, widoczków, które zakopywało się w ziemi, przykrywało kolorowym szkiełkiem i pokazywało tylko nielicznym. Chciałam stworzyć mały zaczarowany, zakątek w centrum miasta, do którego np. przychodziliby rodzicie z dziećmi i oglądali razem magiczne krainy, trzymając w rękach lody kupione w pobliskiej cukierni Corso.\nObecnie można oglądać czwartą odsłonę gablotkową. Pierwsza przedstawiała zimową krainę. Druga jest pochwałą wiosny, trzecia to eksplozja kwiatów, a obecna to postwakacyjna nostalgia, gdzie główną bohaterką jest urocza Dino Bambino.\nWszystkie gablotki razem – Bulinka, eksplozja kwiatów i Dino Bambino (fot. Mirella von Chrupek)\nBardzo lubię taplać się w sztucznych kwiatach, wstążkach, koralikach i brokacie. Jestem miłośniczką starej biżuterii szczególnie tej z lat 50. i 60., plastikowej, ale jakże urokliwej. Las, ogrody to są miejsca, gdzie czuję się bardzo dobrze. Pojawiają się one w większości moich prac.\nJakie są reakcje ludzi na „Gablotkę”?\nBardzo pozytywne, co mnie bardzo cieszy. „Gablotka” została stworzona właśnie z myślą o warszawiakach. Chciałam zrobić w niej coś, co byłoby lekkie i niezobowiązujące. Coś, co mogłoby umilić warszawiakom powroty z pracy w okresie zimowym, kiedy pogoda nie jest zbyt łaskawa. Wydaje mi się, że po części osiągnęłam swój cel. Dostaję dużo miłych listów od ludzi, którzy zauważyli moją „Gablotkę”. Kiedyś, kiedy wymieniałam baterie w lampkach, podszedł do mnie Pan i powiedział, że pracuje niedaleko i codziennie przechodzi obok „Gablotki” i że aż dziw bierze, że taka mała, niewinna rzecz a jak cieszy oko. Dodał także, że z ciekawością wypatruje następnej odsłony. Innym razem jedna pani powiedziała, że nie sądziła, że coś tak zgoła trywialnego i niepotrzebnego jest w stanie poprawić jej humor. Miło jest obserwować ludzi robiących sobie przy „Gablotce” zdjęcia. Na facebookowej stronie Gablotka stworzyłam specjalny album ze zdjęciami ludzi odwiedzających „Gablotkę”. Przyjemnie jest patrzeć na ich uśmiechnięte twarze i miłe podpisy pod zdjęciami.\nJak powstają kolejne ekspozycje?\nPracownię mam w mieszkaniu, więc w trakcie przygotowań nie mam zbyt dużo przestrzeni do poukładanego życia. Dopiero kiedy skończę kolejną odsłonę, mogę wszystko posprzątać, poukładać. Ten stan rzeczy nie trwa jednak zbyt długo, bo jak już skończę pracę nad bieżącą odsłoną, trzeba zabierać się za kolejną.\nTak powstawało Dino Bambino (fot. Mirella von Chrupek)\nJakie materiały wykorzystujesz w swoich pracach (także w „Gablotce”)?\nJestem fotografem. Zajmuję się kreowaniem miniświatków. Do swoich prac wykorzystuję miniaturowe mebelki, sztuczne kwiaty, resztki starych tapet, materiały. Wszystko to, co pomaga mi stworzyć świat w mniejszej skali.\nEksplozja kwiatów (fot. Mirella von Chrupek)\nOd kogo ją wynajmujesz?\nOd wspólnoty. Zanim wynajęłam „Gablotkę” musiałam napisać do 3 różnych instytucji podania o zgodę na jej wynajęcie.\nCzy myślisz o zajęciu innych wystaw, przestrzeni wystawienniczych (powstaną kolejne „Gablotki”)?\nNie, myślę, że „Gablotka” ma się dobrze w miejscu, w którym jest. Nie planuję zalewać dzielnic Warszawy kolejnymi odsłonami. Lubię ten swój mały kącik i mam nadzieję, że jeszcze będę miała okazję pokazać w tym miejscu kilka odsłon moich miniświatków.\nCzy planujesz inne projekty w przestrzeni miasta?\nObecnie pochłania mnie moja „Gablotka”. Jeśli pojawią się nowe pomysły i możliwości to czemu nie.\nPrace Mirelli von Chrupek możecie obejrzeć i kupić na stronach:\nRozmowy przy Oknie\nWarszawa to miasto…, gdzie obecnie mieszkam. Cytując Tuwima: Nie miałam serca do Warszawy, gdy opuszczałam miasto Łódź. Z czasem polubiłam ją na swój własny sposób.\nW Warszawie lubię… jej historię. Mam dużą frajdę z chodzenia ulicami śladami starych kamienic, nieistniejących już ulic. Lubię przykładowo odtwarzać sobie podczas spacerów kolejne lokacje z „Lekarstwa na miłość”.\nW Warszawie nie lubię… kolejnych rewitalizacji, które oznaczają w większości przypadków wyłożenie terenu kostką brukową, wycinanie drzew i sadzenie marnych patyków w wielkich donicach jak to miało miejsce na Świętokrzyskiej czy pl. Napoleona.\nPrawdziwy warszawiak… często słyszymy, że prawdziwym warszawiakiem jest ten, którego dziad czy pradziad mieszkał w Warszawie. Nie ma kogoś takiego jak „prawdziwy” warszawiak. Samo słowo „prawdziwy” ma w sobie pogardę do innych i jest pewną formą wywyższania się.\nMoje ulubione miejsce w tym mieście to… okolice pomnika Sapera i pobliskie podświetlone fontanny. Lubię kolorowe szkiełka w drzwiach w jednej z kamienic przy Sejmie. Gdy zaświeci słońce rzucają przepiękne kolory na szare obdrapane ściany klatki. Jest to zawsze bardzo magiczny moment.\nJeśli nie Warszawa, to…w tym wypadku zdałabym się na los.\nRozmawiała: Iza Kieszek-Wasilewska\nWarszawa – stara, brzydka żona\nutworzone przez Jarek Zuzga | cze 4, 2015 | Rozmowy przy Oknie, Stolik przy Oknie\nPodróż śladem Osieckiej była ustawianiem się z bardzo bliska – tak, by odtworzyć rytm kroków bohaterki – opowiada Ula Ryciak, autorka nowej biografii poetki „Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej”.\nDotychczas byłaś autorką artykułów i książek podróżniczych. Skąd pomysł na napisanie biografii?\nWszystko, co piszę, jest o człowieku w podróży, albo o podróży do człowieka. Raz jest to podróż w przestrzeni, innym razem podróż w czasie. Biografia to wyprawa w przeszłość, w głąb pojedynczego lądu. Podział na gatunki nie jest dla mnie aż tak ważny jak sama opowieść o bohaterze. O wiele ważniejszy wydaje mi się podział na odległości, w których patrzący ustawia się w stosunku do obserwowanego. Przez całe lata, im byłam dalej, im bardziej nieznany otaczał mnie świat, tym więcej umiałam zobaczyć. Ale od pewnego czasu chciałam zmienić tę perspektywę i opowiedzieć o kimś, kto jest bardzo stąd, kto urodził się w tym samym miejscu na Ziemi, co ja. Poruszał się w tym samym języku. Napisałam o Osieckiej, bo jest postacią popękaną, złożoną, ciężko uchwytną. Kimś, kogo od zawsze znaliśmy, a zarazem kimś, kogo nie daje się tak łatwo pochwycić.\nPodróż jej śladem była ekscytująca, bo było w niej i patrzenie w szerokim planie, przez pryzmat zmieniającej się historii kraju, ale i ustawianie się z bardzo bliska, tak, by odtworzyć rytm kroków bohaterki.\nNa czym polega fenomen Agnieszki Osieckiej?\nNa tym, że Osiecka patrząc na stół, umiała zobaczyć w nim zranione drzewo, ale i na tym, że potrafiła przeskakiwać między światami, wyłazić z kokonu i nagle frunąć w nieznaną stronę. Umiała dostrzegać dziwność świata i sama wiedziała, jak ten świat zadziwiać.\nJaki Agnieszka Osiecka miała stosunek do Warszawy?\nByła typem flaneura. Lubiła szwendać się po mieście. Bardziej po to, by napotykać kogoś niż coś. W latach dziewięćdziesiątych napisała: “Warszawa jest dla mnie jak taka stara, brzydka żona. Nie kocham jej, nie lubię, nie podoba mi się i nigdy mi się nie podobała, ale przecież zawsze do niej wracam. Wracam, choć mam na świecie rozsiane różne kochanki, z którymi właściwie mogłabym się ożenić. Ale nie żenię się.”\nI rzeczywiście zawsze tu wracała. Do swojego pokoju na Saskiej Kępie.\nSaska Kępa to ukochana dzielnica poetki. Czy podczas pisania książki odwiedziłaś miejsca, w których bywała? Jak bardzo się zmieniły?\nOczywiście – bary, w których wysiadywała Osiecka, zamieniły się już w zupełnie się zmieniły. W miejscu Saxu jest dziś Baobab z senegalską kuchnią. Znałam te miejsca dużo wcześniej. Interesowałam się Osiecką od wielu lat. Nawet kiedyś krótko mieszkałam przy ulicy Walecznych, niedaleko Dąbrowieckiej, przy której Osiecka mieszkała, z krótkimi przerwami, całe życie. Pisząc książkę dużo włóczyłam się po Kępie, próbowałam odtwarzać jej codzienne wędrówki. Im więcej już wiedziałam o mojej bohaterce, tym inne rzeczy uczyłam się widzieć.\nCzy w Twojej pracy nad książką często przychodziły momenty zdziwienia, zaskoczenia?\nOczywiście dziwiłam się często, czasem gubiłam w wykluczających się relacjach różnych zdarzeń. Ale najbardziej zaskoczyło mnie chyba to, że moja bohaterka nie zabiła we mnie ciekawości wobec niej samej. Kiedy bardzo zachłannie oswajamy jakiegoś człowieka, zdarza się, że odłamki tego człowieka zaczynają stawać się ciekawsze niż on sam. Tymczasem ja, wirując między bezwstydną ciekawością wobec wszelkich informacji na jej temat, ustalaniem faktów i starannym patroszeniem obiegowych prawd, pozostałam po tej długiej przeprawie wciąż bardziej ciekawa niej samej, niż tego, co po niej zostało.\nKwestionariusz Okna na Warszawę\nWarszawa to miasto, w którym pierwszy raz się śmiałam i pierwszy raz płakałam\nW Warszawie lubię… chodzić mostami pod wiatr\nWarszawę kocham i szanuję a czasem robię sobie z niej żarty\nW Warszawie nie lubię… jęczydreptów, którzy dąsają się na miasto i na ludzi\nPrawdziwy warszawiak to… nie ma prawdziwych i nieprawdziwych są czuli i nieczuli na miasto\nMoje ulubione miejsce w tym mieście… srebrzysty klon na placu Słonecznym, który miał być zegarem, ale nie jest. Rura na Moście Gdańskim, którą nie wolno chodzić, ale są tacy, co po niej przeszli. Dwudziesty piąty schodek na ulicy Profesorskiej, na którym przechowuję pewną tajemnicę.\nJeśli nie Warszawa, to... ocean\nRozmawiała: Małgorzata Chomicz-Mielczarek\nFot. Jakub Kosiarz