B−inne — Substance Only\nComputa Love (EP) (2010, modern funk) !6.6\nNo i proszę, mocny prztyczek w nos dla tych, co niedorzecznie sugerowali, że Dam-Funk nie ma swojego stylu, bo D'Angelo i reszta Soulquarians robili to wcześniej. Tymczasem ten tu gamoń (albo chociażby Krystal Klear) to przecież czysty Riddick. Nie neo-soul, nie Prince, nie g-funk - tylko Riddick właśnie. Od pierwszych dźwięków słychać, że (też pochodzący z Kalifornii) Bravo naśladuje WRAŻLIWOŚĆ Riddicka, a nie tylko jego patenty produkcyjne. Gdybym nie znał nazwy, to strzelałbym: kolejne odrzuty z Toeachizown? Czy coś nowego Damon wysmażył? Przy okazji to również całkiem obiecująca EP-ka, aczkolwiek przed gościem stoi zadanie: odnaleźć własny idiom.\nŚmieszna nazwa grupy, szczególnie biorąc pod uwagę, że był to girlsband. Sama piosenka przeciętnemu telewidzowi skojarzy się zapewne z reklamą Gillette dla kobiet, w której trzydzieści modelek w strojach bikini macha przed kamerą ogolonymi nogami. Ale to niewątpliwie byłaby profanacja. Bo pierwszą wersję "Venus" nagrali w 1969 roku Holendrzy z Shocking Blue, całkiem przyzwoitej rockandrollowej kapelki. Inne numery Shocking Blue, które doczekały się uwspółcześnionych przeróbek? Choćby "Love Buzz", sponiewierane przez Nirvanę na Bleach. (Ale to jest dobry cover, dlatego na niniejszej liście zabrakło dla niego miejsca.) Inne numery Bananarama, które stały się przebojami? Na przykład "Manic Monday", z jednym z najbardziej ambitnych tekstów w historii muzyki pop: "It's just another manic monday / Ooh Ooh Ooh / I wish it was sunday". A nie, przepraszam, to Bangles. Inny girlsband. Podobna nazwa.\n"posłuchajta Barry White'a..."\n"One starry night / I saw the light / Heard a voice that sound like Barry White / said 'Sho you right'"\nkolejne trzydziestolecie, a właściwie "1987: Odyseja Singlowa", ciąg dalszy. chociaż promował album The Right Night, to nie był żaden hit, ale niejako "z urzędu" trafił na wydaną rok później składankę The Collection. z niej na dość wczesnym etapie edukacji poznałem to nagranie i dopiero dziś dostrzegam, jak bardzo ukształtowało ono moją muzyczną percepcję.\nw maszynerii plastikowego aranżu każdy komponent zazębia się precyzyjnie. fabryczny loop bębnów, staccato dęciaki z klawisza, inteligentne start/stopy synth-basu który przemawia oszczędnie, ekonomicznie, acz "w punkt". no i puszczona samopas solowa gitara, co i raz powracająca do przeszywającego, "emocjonalnie dotkliwego" riffu przewodniego, równie tutaj doniosłego co linia wokalna.\na wokal... przez cały numer harmonizują tu dwa osobne głosy, co antycypuje eksperymentalne zabiegi Bowiego i Scotta Walkera z lat 90. uff – razem to "gąszcz, że szpilki nie ma gdzie wetknąć", a wtedy jeszcze nie byłem w posiadaniu Remain In Light. tak hartowało się moje zamiłowanie do repetycji – poprzez zapętloną konstrukcję bez refrenu, a może właśnie z refrenem konstytuującym całą formę.\nw porównaniu do słynnych szlagierów White'a to także piosenka podejrzanie mroczna i rezonująca jakąś dźwiękową tajemnicą, co celnie streszcza fragment tekstu: "This magical moment, we're gonna make it last / We won't go too slow, won't go too fast". to utwór o impulsywnym wyznaniu z serii "nietrzeźwość desperacji", trochę "eerie", trochę "creepy", a ostatecznie po prostu wywołujący dreszcze ilekroć do niego wracam.\nWorlds Within Worlds (1974)\nMierzi mnie czasem sprowadzanie estetyki vaporwave'u do puszczania hitów z 80s i 90s w żółwim tempie. Że niby wystarczy ustawić "Africę" na prędkość 0.5 i voila. Oj, życie nie jest takie proste. Ale załóżmy, że na zasadzie pewnego "skrótu myślowego" przyjmiemy za legalną taką metodę po linii "Chucka Persona". Spowolniona melodia uruchamia w nas pewne nieuchronne procesy percepcyjne – nawiedza alternatywnym, ponurym wariantem przeszłości, kusi miękkim podbrzuszem skrytym pod stockową powłoką i takoż kreuje światy w światach (a może po prostu Świat Światów). Dziś ta strategia jawi się banałem, ale to Brytyjczyk nazwiskiem Kirchinsky ("nasi tu byli") jako pierwszy użył jej "explicite" jako podstawowego środka wyrazu i BUDULCA quasi-drone'owego malarstwa. Dźwiękowy horror drugiej części Worlds Within Worlds z 1974 roku (nie mylić z "concrete frytą" na "jedynce", rok 1971, gdzie sopran umęczył Evan Parker) to kolaż wyhamowanych, ledwo ruchomych śladów trąb i organów oraz odgłosów wydawanych przez autystyczne dzieci (proto-MHTRTC? 🤔). Mówię o tym wszystkim dlatego, że łatwo wskazać tu początek creepy eksperymentów Nurse With Wound i reszty industrialnej arystokracji, ale ostatnio wróciłem se do Eccojams Vol. 1 i wiecie, wielka szkoda że Basil Kirchin nie dożył (zmarł pięć lat wcześniej).\ncałość – https://www.youtube.com/watch?v=wMtqezEMe-0 (evocative moment: jeeeest jeeedeeeeen taaaakiiiii dłuuugiiii w śrooodkuuuu...)\nSycylijskiego polimata (liznął ambientu, synthpopu, Eurowizji, nowej fali, opery, jazzu, filmu i malarstwa – ...) większość osób kojarzy pewnie z autorskiego ujęcia progresywnej elektroniki na albumie Clic (btw Clic, a nie Click – błąd również i w polskiej literaturze powielany NADTO często). I słusznie, bo to pozycja warta sprawdzenia, zresztą w obu wersjach tracklisty (funkcjonują niejako dwa odmienne wydania). Natomiast dla mnie kwintesencja fillozofującego Battiato to jego self-titled z 1977. Ignorowana, bagatelizowana i kompletnie nieskumana "instalacja płytowa", która przez prawie czterdzieści minut stoi na "balustradzie muzyki" i waha się, czy nie skoczyć. Nawet Eno nie dotknął zagadnienia tak fundamentalnego, jak Francesco w pozornie naiwnym, wypełniającym stronę A "Za", gdzie kompozytor "siedzi za pianinem" i próbuje rozpocząć "normalną" narrację motywiczną, ale jakby zatrzymuje się na powtarzanym w nieskończoność akordzie bazowym, stopniowo poszerzanym o dodatkowe składowe. Efekt brzmi jak wielki praprzodek minimalistycznego eksperymentu Terre Thaemlitz z "Meditation on Wage Labor and the Death of the Album", o którego wykonaniu live pisałem kiedyś:\n"...moja percepcja odruchowo przestawiła się na kontemplowanie okoliczności towarzyszących muzyce – na otoczenie oraz moje własne odczucia. Zauważyłem mianowicie, że skoro w muzyce nie zmienia się właściwie nic (poza pysznie skądinąd zniuansowaną dynamiką pacnięć w klawisze), to dużo zaczyna zmieniać się we mnie. (...) Te same łagodne akordy fortepianu wciąż zmieniały swój odcień i rezonans. Z początku wybrzmiewały neutralnie, jakby skryte, wycofane i przeźroczyste. Potem nabrały rumieńców, wywołując dyskretną nostalgię, tęsknotę, melancholię. Przechodziły też zaskakującą fazę strachu, terroru i horroru. Aż w końcu zaczęły wyrażać nieskończoność. (...) Każda kolejna sekunda była nie tylko do przewidzenia, ale była nieunikniona, nieodwołalna, nieubłagana. (...) Pomyślałem, że właściwie słucham tego utworu 'w obie strony'. W przód i w tył. Wtem olśniło mnie, że nie ma tu żadnych stron. Jest tylko pewien stan – i on się już nie zmieni" (cały artykuł tutaj).\nDojmująca i przenikliwa empiria niemocy, niewiary we własne siły towarzyszy temu seansowi. Autor zadaje być może najważniejsze pytanie w przebiegu procesu twórczego: CZY WARTO. Czy warto iść dalej, czy jest sens budować ten utwór, dokładać kolejne fazy. "Czy istnieje muzyka po Oświęcimiu". Stopniowo udaje mu się znaleźć odpowiedź – "a tooo już potrzymamy was w niepewności" ("Battle w radio"); dość, że sam raz też doszedłem do zbliżonych wniosków na poziomie metody. A skoro tego krążka wtedy nie znałem, to Il Maestro automatycznie traktuję jak bratnią duszę. Zwłaszcza, iż strona B ("Cafè - Table - Musik") oferuje bezbłędnie zmontowany kolaż zmanipulowanych ludzkich konwersacji, zapętlonych pasaży rzewnego fortepianu w wykonaniu profesjonalnego poważkowca Antonio Ballisty i operowego sopranu Marii Salvetty – można doń poprowadzić linię od Nuno Canavarro, The Books lub "Pick Up If You're There" Mercury Rev. Battiato żyje i stanowi realny symbol muzycznej syntezy ponad szufladkami. Nastawcie ów longplay na dobranoc, a nada waszym uszom nowy sens odbioru, wyostrzy zadumę i dostroi duszę.\nhighlight – https://www.youtube.com/watch?v=DujIJlGQlik (evocative moment: próba "bycia normalnym" przez konstruowanie melodii w ostatniej minucie łamie mi serce)\nTeen Dream (2010, nu-indie) !5.3\nJuż myślałem, że nic z tej pary nudziarzy nie będzie. I zaczyna się jak najgorzej, od naśladowania Funeral, przeterminowanego już parę lat temu. Ale w końcu takie "Norway" usprawiedliwia etykietkę "dream pop", będąc jednocześnie ładną i całkiem oryginalną piosenką. A i później bywają momenty, no, momenciki. Słuszny kierunek; szkoda, że tylko kierunek.\nThe B.Coming (2005) 6.9\nZainteresowani kojarzą, że filadelfijski raper musiał się szybko uwinąć z nagraniem tego (trzeciego w karierze) albumu, bo goniła go odsiadka za śmiertelny postrzał w brzuch. Więc skoro zgorszone mazgaje przeszły już do lektury następnego brudnopisu, to mogę piać, bo The B.Coming – zwłaszcza w pierwszych 2/3 materiału – zachwyca. I to, jak na moje uszy, bardziej niż Kanye ostatni. Ponoć zatroskany, wiecznie znerwicowany Beanie nie pasuje tekstowo do wyluzowanej ekipy R.O.C., natomiast muzycznie to klasyczne Fella jest tu punktem wyjścia – firmowo nowojorski sound, równie ścisły, co melodyjny (repetycje miękkich pop/funk/soul/smykowych sampli + twardo stukające bity). Tylko, że wędrując w kierunku abstrakcji można zajść w rejony wręcz przejmujące. Weźmy "Feel It In The Air" – od trudno definiowalnego kolażu, którego głównymi składnikami są 3 pastelowe nuty saxu i dramatycznie zakończony zakrzyk kobiety, przeszywają ciarki. Jest w tym i nostalgia za bezpowrotnie utraconą przeszłością, i podskórny strach/paranoja, i dziwny spokój, że wszystko będzie spoczko. Temacik towarzyszy nawijce przez cały numer. Genialne.\nSwingujący sprytnie "Bread And Butter", post-G-funkowe party ze Snoopem i Neptunes "Don't Stop", zwieńczone stylową harmonią r&b w refrenie "Purple Rain", bounce'ujący złowrogo "Gotta Have It", rasowy duet z Jay-Z "It's On" czy wreszcie urokliwy hicior-ballada (łudząco przypominający "Why Can't We Fall In Love" Amerie) "I Can't Go On This Way" – how could you fuck with these tracks? I nawet toporne, gangsta-uliczne "Flatline" jedzie. A Beanie należy do rodu MCs, którzy przekonują słuchacza barwą głosu i nie ma to tamto – trzeba mu wierzyć. Ponadto, kilkakrotnie fajowo cytuje Biggiego (de facto wzorzec nad-sugestywnego timbre). Razem składa się to na jedną z czołowych ofert hip-hopu roku ubiegłego – może nie o jakości historycznej, lecz na pewno urodą i bogactwem odsadzającą przereklamowanego współ-zioma z labela Cam'rona, którym to gagatkiem zajmę się może za kilka tygodni. A naczelna wada? Standardowo, jak to u niggaz – czas trwania. Standardowo ponad godzinę. Nasir Jones wiedział co robi, skracając swój debiut do 39 minut. Oj wiedział. Gdyby Beanie miał nieco mniej dni przed więzieniem...\nThe Unsustainable Lifestyle (2004) 7.0\nZosia strasznie lubi tę płytkę. Pisała nam przed wieloma miesiącami: "ta plyta naprawde mnie mozna powiedziec oczarowaala. wciaga i urzeka prostymi wydawaloby sie srodkami, bez zadnych efektow specjalnych. jedna z plyt, o ktorych do konca nie wiemy wlasciwie, dlaczego jest taka zajebista". Ech, Zosiu, kiedy zaczniesz używać polskich znaków? Naturalnie, ja jestem (w przeciwieństwie do elektro-Zosi) punkowcem z krwi i kości, toteż podszedłem do Beauty Pill z miną mądrali gotowego wytknąć im archaizmy i co? I muszę cholera przyznać, że to 100% moja drużyna: East-Coast American post-hardcore-pop wydany pod chorągwią Dischord, a wiec po-jawboxowe i po-smartwentcrazyowe granie. Zresztą check faktografię i okaże się że to ekipa na zgliszczach Smart Went Crazy założona, a Chada Clarka możecie jeszcze kojarzyć ponieważ współprodukował taki albumik Emergency & I.\nAle nie że style over substance, wręcz odwrotnie. Numery w rodzaju sztandarowych dla estetyki albumu "Goodnight For Real" czy "The Mule On The Plane" są tym, czym powinien być bieżący niezal, ale nie jest. Kopią w tyłek z siłą klasycznych actów z 90s, ale inteligentnie, jakby ze świadomością, że za nami już post-rock, że za nami, już. Clark to mózg przedsięwzięcia, lecz laska śpiewa aksamitnie co drugi track, a w ogóle są dwie laski w składzie i murzyn na dodatek. Bogactwo! No i kontrola każdego muśnięcia struny, a nie jakiś bałagan, typu irytujące dysharmonie Wolf Parade wynikające z braku umiejętności harmonizacji. Surely babe, Beauty Pill mają oko na najmniejszą partię wiosła i nawet patrzą jak się ta partia ma do innych, co dziś już powoli odchodzi do lamusa, duh. Plus, są w stanie zapodać wodewilową parodię rapu w "Won't You Be Mine" oraz sparafrazować linię ze wstępu "Till There Was You". Reasumując, wolę Lifestyle od Sonic Nurse, jeżeli komuś coś to powie.\nTI feat. Beenie Man, "I'm Serious"\nOficjalnie finiszując z trzecim sezonem muszę jeszcze uhonorować inną (poza Kellmanem) osobę, której wpływ na krytykę muzyki popularnej ostatnich 20 lat trudno przecenić. Chodzi oczywiście o – surprise, surprise – Simona Reynoldsa. Wszędobylskiego, wszechstronnego, nienasyconego w obsesyjnym dążeniu do uchwycenia sedna. A może zwyczajnie penetrującego muzyczną krainę z innej perspektywy – nie "wzdłuż", a "wszerz" – i dzięki temu zdolnego konsekwentnie "przekraczać samego siebie" w porywających rozkminach i drobiazgowych opracowaniach. Grzebanie w zapiskach Reynoldsa o muzyce lat 90. to niewyczerpywalne źródło małych i wielkich olśnień. A embedowany tu kawałek to zaledwie kropla w morzu zjawisk, które ten badacz sportretował.\nNie żeby ów numer i postać self-declared "króla dancehallu" były w jakikolwiek sposób nieznane lub zapomniane. Zresztą po raz pierwszy natrafiłem nań w połowie lat "zerowych", gdy eksplorowałem producencką dyskografię Neptunes – i wtedy pozwoliłem sobie skrobnąć parę zdań o "I'm Serious", "Feel It Boy" oraz "Girls Dem Sugar" z boskim performensem Myi. Ale czym innym jest "Who Am I" w funkcji jednego z dancehallowych hymnów (#6 na liście kluczowych piosenek tego genre według Pitchforka), a czym innym dekonstrukcja "Who Am I" w duchu metody kontinuuów i innowacji, za pomocą której Reynolds wskazuje, że to po prostu modernistyczny pop czystej wody. A zatem riddim riddimem, lecz miejmy świadomość, że to mógł być najbardziej futurystyczny worldwide hit 1997 roku.\nI tym humorystycznym akcentem niniejszym ponownie zawieszam nasz fikcyjny serial. Sponsorem programu był producent napoju "Zbyszko – Trzy Cytryny".\nBy the Throat (2009, ambient/drone) !6.2\nW spokojniejszych fragmentach budzi się aura łudząco podobna do poetyckiej, zrezygnowanej stagnacji Bark Psychosis. Ostrzejsze zaś wpisują się sprawnie w post-Fenneszowy krajobraz laptopowej pre-degeneracji.\n"Parmegiani's music is so cheesy ! LOL !". Drodzy Państwo, ja już na tych stronach wspominałem Rudnika, Dockstadera, Kirchina czy Throbbing Gristle, więc cóż mogę nowego dodać o elektroakustycznej poezji niemal namacalnego "czystego dźwięku"? Są pewnie tacy zawodnicy, co to w słoneczny poranek zapuszczają do śniadania muzykę konkretną. Ja do nich nie należę, acz nie mogę nie pochylić się nad sonorycznym gąszczem i strukturalnym porządkiem prawdopodobnie szczytowych osiągnięć AKUZMATYKI, do których należą ten krążęk i jego następca Dedans dehors. Znajdziecie tu zachwyt nad ulotnością i dematerializacją bytu, tortury i horror, pokiereszowane "mięso taśmowe" i zarazem "masaż intelektualny" w chirurgicznie stoickim poprowadzeniu narracji. Autechre circa Confield, Olivia Block i cała dyskografia Matmos praktycznie nie istnieją bez tych zmutowanych kolaży brzmień pochodzenia naturalnego i elektronicznego, które odznaczają się taką precyzją pasmową, że spokojnie mogłyby służyć za równie wiarygodny TESTER dla audiofilskiego sprzętu, co nagrania Steely Dan czy Jamiroquaia.\ncałość: https://www.youtube.com/watch?v=c_JHjUFfOs8 (evocative moment – samo zakończenie, ostatni dźwięk, industrialny odpowiednik finału Rock Bottom, ale żeby go docenić, to trzeba właśnie przebrnąć przez całość)\nANO (2009, pop/rock) 6.1\nJeśli usłyszysz "Ślązaka" w radiu, z drugiego pokoju, zmieszanego z warkotem sokowirówki, bulgotem pralki i szczebiotem TV prezentera - to będziesz miał mylny obraz tego kawałka (irytujący voice, quasi-komediowy, pretensjonalny tekst, nieco głupawa wibracja). Dlaczego? Bo umknie ci bas. Usiądź w ciszy, załóż słuchawki i puść piosenkę raz jeszcze. Fenomenalny bas refrenu ukaże go w nowym, olśniewającym świetle. Harmonia między tym basem a hookiem wokalu = absolut. Bez basu to tylko kolejny numer na listę Trójki, do zapomnienia, nawet trochę męczący. Z basem to jeden z najzajebistszych polskojęzycznych singli 00s.\nOK, a więc wyobraźmy to sobie – wczesne lata sześćdziesiąte, dokładnie rok 1961, czerwiec, dokładnie druga połowa czerwca... a niech to, dokładnie 25 czerwca, a więc DOKŁADNIE 56 LAT TEMU (!) co do dnia. Jesteśmy w Stanach Zjednoczonych, a dokładnie jesteśmy w Nowym Jorku – wieczór w jakiejś ekskluzywnej, fancy restauracji z muzyką na żywo i z takimi charakterystycznymi dla epoki lampkami na stolikach. Sceneria trochę jak podczas randki Dona Drapera z aktoreczką Bethany Van Nuys w czwartym sezonie. Czyli "eleganckie kobiety w pięknych tutaj toaletach, eleganccy mężczyźni – białe koszule, wspaniałe krawaty". I oprawa dźwiękowa, która czyni cały klimat. Niby dyskretnie, neutralnie, acz z niebywałym wyczuciem chwili, nastroju. Nie mam pojęcia, czy właśnie tak tego dnia wyglądało wnętrze klubu Village Vanguard, ale przynajmniej w ten sposób brzmi to odtwarzane dziś z taśmy. I możecie się czepiać, że z technicznego punktu widzenia Evans, LaFaro i Motian grają tu "do kotleta" (zwłaszcza jeśli słyszycie odgłosy filiżanek i sztućców w miksie – true story). But what's wrong with that? Mozart też był dżobowiczem. Albo z bliższych analogii – osobiście doświadczyłem Namysłowskiego czy Muniaka popylających rozrywające sola z głębi duszy w towarzystwie gości pałaszujących schabowego z ziemniaczkami i popijających to procentami. Kontekst jest niczym, jeśli dźwięki serwowane do drinków i dań mają tak rewolucyjne właściwości.\nZresztą inna sprawa, że Evans przejawiał eksperymentatorskie skłonności – sceptykom polecam Conversations with Myself oparte na metodzie overdubów fortepianowych ścieżek, rodzaj kontynuacji radykalnych rozwiązań Lenny'ego Tristano. Ale rozpatrując tylko ten mityczny występ (z którego wykrojono też niemal równie wciągający zestaw Waltz for Debby) – niełatwo wyobrazić sobie bez niego dalszą historię układu piano-bas-perka. Wiele już powiedziano o niewidzialnej nitce łączącej grę Evansa i LaFaro (notabene kompozytora tutaj przepięknych dwóch spośród sześciu tracków), o telepatycznej jakości ich instrumentalnych dialogów i o nieostrym podziale na akompaniament/sola – czyli o tzw. "równouprawnieniu" sekcji LaFaro-Motian wobec wiodących pasażyków Billa. Lecz te ostatnie szczególnie budzą niemy zachwyt. Od razu słychać to, co zapowiadały już dostojne partie na Kind of Blue. Facet najwyraźniej INACZEJ traktował klawiaturę, inaczej wydobywał z niej rezonans, "pieszcząc ją przy każdym kontakcie (sorry za nawiedzony infantylizm, ja tylko MÓWIĘ JAK JEST)". Jego porównywana do harfistów artykulacja, jego pieprzone białasowskie harmonie podpatrzone u francuskich impresjonistów i zindywidualizowane podejście do samych przewrotów – to spowite "błękitną poświatą" miękkie strofy poetyckie, a nie żaden kotlet. "While they can be criticized for inspiring too many mediocre Evans-like bands, this is the real thing, and it is nearly perfect".\n"Szczerze powiedziawszy", "nie oszukujmy się" – niedużo wiem o tym, kim tak naprawdę jest Bill Wurtz. Ale na podstawie dostępnych materiałów, do których można się odnieść, MNIEMAM, iż typcio UMIE W INTERNET. I nie chodzi tylko o jeden z najważniejszych i najbardziej unikalnych filmików na YouTube mijającej dekady, czyli "Historię Całego Świata (Jak Sądzę)" w niecałe 20 minut ("hi, you're on a rock... floating in space... pretty cool, huh?" – btw baaardzo blisko obsesyjnej eschatologii Brocka na M&A). Również w swoich tyleż bezpretensjonalnych literacko, co perwersyjnie pokomplikowanych harmonicznie piosenkach (a czasem ledwie piosenkowych szkicach) opanował on do perfekcji balans między pewnym meta-cynizmem, a namacalną serce-na-talerzu szczerością przy poruszaniu spraw najtrudniejszych i esencjonalnych. To dość trudna sztuka – niech zaświadczy o tym fakt, że w polskiej SIECI imho mamy tylko jedną PERSONĘ, która osiągnęła podobny level "social media zen" (jest nią DJ Czubak). Wurtz wirtuozersko ŚLIZGA się między fusion-soft-popem w tradycji Steely Dan i Toto, a XXI-wiecznymi REITERACJAMI tej estetyki w sosie zagęszczonym trochę "depresyjnym kabaretem" spod znaku ZCDCP, a trochę dawką internetowego post-humoru (od Maxa Tundry, przez Knower, po szeroko pojęty vaporwave). W plejce uwzględniłem po prostu wszystkie WAŁKI, które Bill wrzucił dotychczas na Spoti (odwrotnie chronologicznie) i zamierzam ją sukcesywnie aktualizować.\nNa teraz moje top 10:\n1. When I Get Older\n3. Hello Sexy Pants\n7. Stuck In a Rut (po alkoholu mój #1)\n8. Might Quit\n9. Just Did a Bad Thing\n10. The Moon Is Made of Cheese\nDziś na Carpigianim kolega Wojtek tęsknie i czule skomentował "Wild Horses" Prefab Sprout. Jak zwykle notabene – powinien kiedyś zebrać te blurby do topu wszech czasów w jednym miejscu pod tytułem "przewodnik po arcydziełach popu dla ósmoklasistów" czy coś w ten DESEŃ.\nNatomiast po lekturze nie ukrywam – niepokoi mnie, że powoli termin "poptymizm" traci oryginalne konotacje i co gorsza przez to w potocznym dyskursie rozmywa się cały sens tego konceptu. Pierwotnie była to antyteza "rockizmu". Tymczasem od lat uważnie obserwuję reakcje wiernych sympatyków McAloona i ich więź z artystą nosi wszelkie znamiona typowo (indie-)rockistowskiej obsesji – na punkcie AUTORA w sidłach własnego perfekcjonizmu. "Geniusz w pełni doceniony jedynie przez garstkę" – przecież przerabialiśmy ten model choćby z Wilsonem, Hollisem, Shieldsem... KULT JEDNOSTKI i kurczowe przywiązanie do utożsamiania tworzywa z twórcą – sorry, ale pomimo klawiszków i septymek to jest właśnie widmo rockizmu w klinicznej formie.\nDla mnie na biegunie przeciwległym od rockizmu jest taka sytuacja, że regularnie puszczam sobie na repeacie "Girlfriend" Billie Piper i przeżywam jakąś emocjonalną dewastację, jakbym katował się na przemian How It Feels to Be Something On i Thirty Heart Attacks a Day. Lecz kwestia autorstwa, kwestia POSTACI która stoi za wywołaniem tego wzruszenia – nie ma w tym odbiorze żadnego znaczenia. Kiedy zerkam na KREDYTY to widzę relatywnie anonimowe nazwiska, które pozostawiają mnie chłodnym – zresztą inne w rubryce "kompozycja" i "tekst", a inne w rubryce "produkcja". Sama wokalistka pod kątem ZAIKSÓW nie ma z tym nagraniem nic wspólnego. Co więcej, ja o niej wiem niewiele i nie czuję potrzeby tego nadrabiać. Zupełnie "bezkontaktowa" relacja z "podmiotem lirycznym".\nW ogóle każde dziecko rozumie przecież, że to taśmowy produkt mainstreamowy, wytwór bezdusznej fabryki showbizu, obliczona na masową konsumpcję i monetyzację PAPKA. A jeśli ktoś podczas jej słuchania obcuje z jakimśtam "pięknem", to nie bardzo ma za to piękno kogo wyidealizować, oprawić sobie w ramki i powiesić na ścianie z dopiskiem: OTO WIELKI TWÓRCA. Nawiasem mówiąc inne dokonania Billie "spływają po mnie jak woda po kaczce", a do samego "Girlfriend" nie powracam z powodu sentymentu do konkretnej osoby która dzieli się ze mną jakąś osobistą PRAWDĄ, tylko z czysto estetycznej potrzeby zanurzenia głowy w pewnym specyficznym układzie dźwięków i słów, które działają na mnie w taki i owaki sposób.\nPodobny mechanizm działa w przypadku "Zatrzymaj czas" Agnieszki Maciąg, mojej ulubionej polskiej piosenki, a ponoć wyciągniętej "z publishingu", z "banku" muzycznych gotowców. Bezosobowość autorów sprawia, że kocham "Zatrzymaj czas" jeszcze bardziej. Oddzielenie dzieła od twórcy gwarantuje poznawczy PURYZM, nieskażony "fanowską" perspektywą. I w takim najgłębszym sensie to właśnie jest dla mnie esencja "poptymizmu" – że słucham muzyki, a nie muzyków ("to jest właśnie tradycja... że nam MUSZĄ oddać"). Historycznie ta "użytkowa" funkcja odróżnia kulturowy rezonans rockowej i popowej narracji. Żadna z nich nie jest lepsza, czy gorsza, ale odnoszą się one do ZGOŁA ODMIENNYCH potrzeb, instynktów i wartości.\nFantasies & Delusions (2001, muzyka poważna) 6.0\nBilly zabrał się za muzykę na poważnie. Albo, jak kto woli, za muzykę poważną. Właśnie do takiej kategorii należałoby chyba zaliczyć najnowszy album słynnego artysty. Fantasies & Delusions (Music For Solo Piano) jest zbiorem dziesięciu napisanych przez Joela fortepianowych miniatur. Wykonuje je młody pianista wirtuoz, Brytyjczyk Richard Joo. Dla wielu takie wydawnictwo może być sporym zaskoczeniem. Wnikliwi badacze muzycznej biografii piosenkarza wiedzą jednak, że już jako nastolatek Billy studiował klasyczną grę na fortepianie. Sam Joel wspomina: "W wieku lat 15 nie chciałem być pianistą klasycznym, nie chciałem grać dzieł innych twórców, więc zostawiłem muzykę poważną - dziewczynę z sąsiedztwa' - i uciekłem z rock'n'rollem - 'kobietą w kabaretkach na wysokich obcasach'". Łatwo się domyślić, czym Fantasies & Delusions jest dla Billy'ego - odnowieniem znajomości z dziewczyną z sąsiedztwa. Tak więc przez siedemdziesiąt sześć minut słyszymy tu tylko delikatne dźwięki fortepianu. Ale ta płyta, wbrew pozorom, wcale nie nudzi. Można ją ze spokojem polecić także fanom "piosenkowego" Joela, jakiego znali do tej pory. Coś z rock'n'rollowego polotu przedostało się bowiem do tych romantycznych utworów. I nawet, jeśli całość sprawia wrażenie głębokiego pokłonu w stronę dziewiętnastowiecznych kompozytorów, to powinna spodobać się też słuchaczom muzyki rozrywkowej.\nNie wiem, na ile sugeruję się intrygującym tytułem, ale ten album brooklyńskiego septetu dowodzonego przez pianistę Davida Moore'a zaskakująco sugestywnie odsyła mnie do roku 2003. Chwilami w równym stopniu kojarzy mi się z Radio Amor Tima Heckera, co z ilustracyjnymi przerywnikami Sufjana Stevensa na Michigan. Rzecz dziś rzadko spotykana: "melodyjne ambient classical", które miast demonizować mroki apokalipsy, oswają ją ciepłem i czułością, jakby pogodzone z losem.\nThe Violent Years (2001)\nLegendarny producent, legendarna wytwórnia, solidne rockowe wymiatanie... A jednak czegoś brakuje. Z tyłu okładki tej płyty zamieszczone są małe zdjęcia sprzętu, jakim dysponuje zespół. Jedno z nich przedstawia gitarę, na której napisane jest trochę koślawymi literkami: The Replacements. I to właściwie powinno wystarczyć za całą recenzję. Bo tu chodzi właśnie o pełne energii, punkrockowe granie z głębokim ukłonem w stronę tradycji.\nThe Black Halos to kanadyjska grupa, pochodząca z Vancouver. The Violent Years jest jej drugim albumem. Niemal wszystkie utwory zeń pochodzące oparte są na prostych riffach i łatwo przyswajalnych refrenach ("Some Things Never Fall", "No Tomorrow Girls", "No Class Reunion").O sile zespołu decyduje potężne gitarowe brzmienie i punkowa werwa płynąca prawie z każdego kawałka. O jego słabości – nadmierne podobieństwo piosenek do siebie i maniera głosowa wokalisty, która w miarę słuchania staje się ciężka do zniesienia. I choć czasem panowie uderzą w nutę bardziej balladową ("Capt. Moody", "50 Bourbon Street"), to brzmienie nadal jest całkiem zgrzytliwe.\nSmaku dodaje słynny producent Jack Endino. Kto jak kto, ale on akurat wie, jak obchodzić się z ciętym rockowym graniem. Dzięki niemu The Violent Years tętni życiem. Mimo to, całość wydaje się zbyt monotonna i nużąca, a grupie The Black Halos wyraźnie brakuje własnej tożsamości. Może w przyszłości będzie lepiej?\nBrothers (2010, glam/blues-rock) !6.2\nBolan nie grał "muzyki", on w znacznej mierze sam nią "był". Jak rzadko kiedy, w jego songach nie chodziło tylko (a czasem i wcale) o same songi, lecz o dekadencki czar interpretacyjny, nadający im nowy wymiar artyzmu. (Midasowska dłoń Viscontiego też nie szkodziła.) Pomysł na wskrzeszenie tamtej postaci na papierze wygląda super, zwłaszcza jeśli poszerza wyczerpaną już formułę bluesowego revivalu. Ale skoro mimikra dotyczy Bolana, czy mrocznej strony glamu (bo przecież nie jasnej - hitów tu jak na lekarstwo), to miarą jej sukcesu jest "osobowość" i tej Auerbachowi nie wystarczyło. (A i do Viscontiego nieco mu brakuje; doh.) Przywołam stare recenzenckie porzekadło: "jak nie masz kawałków, to miej charyzmę; jak nie masz charyzmę, to miej kawałków" (lol).\nPodobnie jak w przypadku Metalliki, zagorzali fani toczą wieczne spory o "jedynie słuszną" hierarchię kanonicznych longplayów formacji. I "czwórka" często dostaje w tych polemikach ostro po ryju – że cieniutki sound, słabo czytelne dolne pasma, brak jakże pożądanej brzmieniowej FANGI W NOS, no i kompletny deficyt prawdziwych hitów. Dochodzą jeszcze legendy o kokainowych EKSCESACH, upojeniach, zamroczeniach i... nagle wyłania się obraz jakiejś "przejściówki" przypadkiem "wysranej psu z dupy" :/ Szczerze? Rozpatrując pięć pierwszych, "zimnych jak głaz" klasyków w dyskografii SABATÓW, zupełnie inne cechy charakterystyczne widziałbym w Vol. 4. W skrócie – debiut rozpowszechnił słuchowiskowy "szatanizm" w rocku (tym samym wynajdując metal), Paranoid ma przeboje z tytułowym proto-punkiem na czele, o zjaranym Masterze niewiele powiem z pamięci, a SBS oferuje cudownie popowego, tytułowego singla. Natomiast ten materiał to ich najbardziej "progresywna" kolekcja. Formy są relatywnie nieszablonowe i pokomplikowane, a co chwila trafia się jakaś asymetria frazy czy wahnięcie metryki (z kulminacją w "Tańcu Świętego Wita" – dobra mózgi rytmiczne, ktoś to policzy tak z marszu?), co w połączeniu z zabójczymi riffami Tony'ego i mellotronowymi przestrzeniami Geezera owocuje przebłyskami straszliwej ekstazy. A może po prostu nazwijmy to po imieniu – ich najbardziej zeppelinowa. Mogę na siłę wskazać trzy wady: uroczo nieporadna ballada OZIEGO którą znają miliony; na papierze intrygujący, choć w sumie zbędny przerywnik elektroakustyczny i średnio wydarzony closer. Ale reszta – MIAZGA. And people better fucking listen!\nhighlight – https://www.youtube.com/watch?v=_xFc86tzFG4 (evocative moment: drugi głos wiosła na lejtmotywie)\nThe Black Tapes (2009, hardcore) 5.6\nZnajomy pisał o nich kiedyś: "nie biorą jeńców". Sądziłem, że to hiperbola, ale nie. To naprawdę jest dobre, polskie, surowe napierdalanie we wiosła; nie ma żartów. Przynajmniej tyle z niego zapamiętałem.\nOk, więc słyszeliście już tysiąc razy, że to nie był zwycięski rok dla hip-hopu. Teoretycznie trudno zaprzeczyć, a to dlatego, że czołowe, mainstreamowe figury gatunku nie spisały się jakoś rewelacyjnie. Ale jak zawsze – jeśli ktoś grzebał głębiej (w sensie – w undergroundzie), to mógł się dogrzebać do miłych niespodzianek. Ja niestety nie wnikałem za daleko, ale już ten oto tytuł trafiłem. Chwalony w obiegu podziemnym, nieobecny na listach przebojów, debiut duetu zaskakuje świeżością w obrębie "pozytywnego" rapu, sytuującego się na przeciwległym biegunie do odmiany "gangsterskiej". Pozytywiści bardziej przynudzają i ciężko złapać ciarki podczas słuchania, ale z drugiej strony ich przekaz jest bliższy statystycznemu wrażliwcowi i potrafią sympatycznie wyluzować. Postacią dominującą jest tu młody MC imieniem Blu (a nie "Blue", jak podkreśla w jednym z wersów – "am blu dabudi dabuda"...) – czarujący kompetencją techniczną i zaskarbiający sobie przychylność odbiorcy szczerością. Exile za gramofonami czerpie garściami z klasycznych sampli – cytuje Nasa, pojawia się Pete Rock czy Common. Otacza bity ciepłą, bujającą mgiełką i funkowym, chilloutowym feelingiem (zbliżając się w szczytowych fragmentach, jak "So(oul) Amazin' (Steel Blazin')", do ujmującego liryzmu). Płyta nieinwazyjna, mało (praktycznie zupełnie nie-) kontrowersyjna, zero strzelanin, raz chyba wyłapałem słowo "dziwka", grzeczni chłopcy generalnie. Scherzinger im nie da.\nW sumie to nieco niekomfortowo podejmować mi wątek, który o wiele lepiej ująłby pewnie taki jeden gość od nas z redakcji, co sam aspiruje do miana Hutchersona młodego pokolenia (widziałem i opadła mi szczęka!). Ale ja tu jestem tylko dylematem i sobie słucham i puszczam jak mi się podoba (lol). Pierwsza opcja, jaka nasuwa się komuś stawiającemu dopiero dziesiąte czy dwudzieste kroki w świecie jazza, jazzy, jazzo (taki mój zią z liceum na obozie zimowym kiedyś pojechał tekstem, co utkwił mi we łbie do dziś, cytuję: "jakaś Elza Fitzgerald, klasyka DŻEZA") to personel mocno zbliżony do tego z Out To Lunch. Freddie Hubbard na trąbce, Richard Davis na basie i gwiazda wieczoru oczywiście. Całość zarejestrowano także w tym samym studiu (mityczne konsolety Rudiego Van Geldera) pół roku później niż kamień milowy Dolphy'ego. Jaki z tego wniosek? Chciałbym rzec, iż nijaki, aczkolwiek Blue Note miało w owym okresie swój sound, bez dwóch zdań. W ogóle krytycy rozpływali się nad obecną w partiach "chemią" między muzykami, reprezentującymi przecież odległe zakątki geograficzne (Hill z korzeniami w Haiti, Rivers z Bostonu, Hutcherson z Kalifornii), ale dla mnie to po prostu jeśli ktoś kolekcjonuje esencjonalne nagrania w historii wibrafonu to niech sięgnie obowiązkowo.\nHardcorowa Komercja "Właśnie HaKa"\nPop to obecnie – jak nigdy przedtem – głównie rap, ewentualnie urban pop z elementami nowego rapu. Wprawdzie znacząco zatytułowany album Nic naprawdę z maja 2003 roku znany jest nieco bardziej wnikliwym fanom polskiego hip-hopu, ale do jego kanonizacji jeszcze daleko. Ba, brakuje go nawet w oficjalnym streamingu, tytuł bywa tu i ówdzie pisany z literówką, niejasny wydaje się też status wydawnictwa – czy to właściwie solówka Borixona, czy efemeryczny projekt z jego udziałem? Tymczasem wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że to od tej płyty należy w naszym kraju datować "newschool", który aktualnie nadaje przecież ton większości przejawów krajowej "kultury młodzieżowej". Co więcej, dzięki zaskakująco abstrakcyjnym podkładom Ośki (tu jako DJ 100 Karatów) i komediowo urojonym nawijkom gospodarza oraz kilkorga gości (pod względem lirycznym jest to zagubione ogniwo między imprezowym brutalizmem Dirty South a hiperrrealnym solipsyzmem trapu), materiału słucha się wciąż wybornie. Kiedy Borixon mówi dziś, że Hewra i Mobbyn jadą na jego patentach, to oczywiście jest w tym jakiś pierwiastek prowokacji. Ale kiedy w refrenie "Właśnie HaKa" Borixon prorokował to jest nasza przyszłość, mógł równie dobrze mieć na myśli kierunek rozwoju całego gatunku zwanego rapem.\nDruga płyta eterycznego duetu (szkocki "także-pisarz", serio + tajemnicza Dunka) to wysmakowana kolekcja miniatur głęboko zakorzenionych w estetyce lat dziewięćdziesiątych – gdzieś na pograniczu trip-hopu, synkopowanych rytmów i perłowego, kameralnego avant-popu. Czasem wypada to jak szczyptę mniej zdołowane wczesne Portishead na sennej domówce z Cinematic Orchestra ("Man Fat"), mniej skondensowany Massive z Protection ("Ali 4 Onassis") lub mroczne, leniwe struktury z debiutu Tortoise ("Blue Steeples"). Mgiełki rodem z dream-folku Mazzy Star, ambientu epoki cyfrowej, ksylofonów epoki analogowej i elektronicznie sfazowanego shoegaze'u spod znaku Seefeel też są obecne tu i ówdzie. Wreszcie, album ten zawiera "Wonderland", zaliczaną przez niżej podpisanego do najpiękniejszych impresji minionej dekady. Obserwowanie przebiegu linii basu, stopniowego narastania i rytmicznego rozwoju tej misternej, "dżezawej" opowieści to nie lada przyjemność. To właśnie tu, ocierając się jednocześnie skrzydełkami o żywy jungle, kameralną piosenkowość i post-rockowe rozłożenie akcentów (kulminacja!), Bows najpełniej realizują postulat wskrzeszenia swojego "ojca chrzestnego", arcydzieła Hex, w nieco przystępniejszej, "popowszej" odsłonie. Razem – mimo całkowicie unfocused formy – całkiem niemało. No i tytuł ładny, przypominający o córce Nasha Bridgesa, która po wielu niesfornych wyskokach ostatecznie poszła w ślady ojca, poświęcając się służbie ("niedaleko pada jabłko od jabłoni"). Polecane głęboką jesienią w pakiecie z ciepłym kocem, herbatą miodowo-malinową i rozpalonym kominkiem.\nWchodzę do gry (2007)\nPonad dekadę od zaistnienia na trójmiejskiej scenie czekał Brahu na oficjalny solowy debiut ("Pytasz się skąd jestem? / Skąd się wziąłem? / Skurwysynu, przypomnij sobie starą szkołę"). Jako producent i MC przedstawił solidne g-funkowe gruwy, analogowe bleepy synth-basu, łaskoczące pianinka i nawet dyskretnie wepchnięte gdzieniegdzie sample wokalne z klasyki (Nas w "Skit") – a na tym tle sprawnie i dosadnie nakreślił własną wizję gdańskiego erban lajfstajl. Wiadomo, g-Funk ma do siebie to, że jego środkowoeuropejska, dość niszowa i offsajdowa w sumie wersja pokazana rządzicielom z L.A. wzbudziłaby sympatię i stworzyłaby okazję do wspólnego zjarania. Bo to uniwersalny język płynnych bioder ("Cipeczki do nas się śmieją", "Seks mają wypisany na twarzy" etc.), zdolny skonektować graczy oddalonych geograficznie, kulturowo i zarobkowo. I ta idea sprawdza się w praktyce. Energetyczne luzactwo "M Jak Melanż" nie dość, że nawiązuje do westcoastowych wyczynów a la All Eyez On Me lub Regulate, to jeszcze zabarwia je szczyptą słowiańskiej nostalgii. Dalej, rozbrajają wzmagające dramaturgię staccatto smyki w "Lamusy Się Prują" (zsamplowane z "Deszczu W Cisnej" Prońko), gdzie zresztą Brahu zalicza swoją bodaj najefektowniejszą w stricte technicznym sensie nawijkę, pędząc niczym lanserski cabriolet po pustej, sześciopasmowej autostradzie w słoneczne popołudnie. Do highlightów należą też: kawał suchara na wstępie "Do Chwili Kiedy Umrę" (organowe intro kościelne i zbudowany potem na nim bit), "groźny" (lol) klimat "Odbij" i świeży, wczesno-prinsowski liryk-funk-pop "Robię To Siano" z refrenem Hellen, która na luzie rzuca powyginaną linię refrenu gdzieś między wczesną Madonną a "Part Time Lover", ale słowa ("Nie prosiłem się na ten świat / Lecz muszę żyć / Będę żył dokładnie tak", btw zajebistość że laska śpiewa to w rodzaju męskim, niby znany patent, ale rządzi) skłaniają wręcz do egzystencjalnej zadumy. A gościnne występy poszerzają horyzont w stronę lubialnego chuligaństwa (zwłaszcza Ice Man w "Niektórzy Ludzie" – polecam tę zwrotkę fanom Jurgena Kaczówki). Słabych punktów brak. I teraz banał, ale sam ciśnie się na usta... Jeśli album, który z czysto materiałowego punktu widzenia jawi się prawie-klasykiem krajowych rozgrywek, po dziś dzień pozostaje zajawką nielicznych (głównie środowiska), to... To... To... To sorry. Zakończę więc fragmentem numeru "Mój Rap": "Jebać lamusów, gwiazdy hip-hopolo / I wszystkich tych, którzy ten klimat nam pierdolą".\nA konkretnie? Pat Metheny z cudownego okresu Letter From Home ("Gosto De Ser Como Sou", "Casa Forte"), tony kiczowatych składanek pod wspólnym szyldem "tropicana" tudzież "chilout latino" ("As Borboletas", "Canção De Fim De Tarde") oraz zwłaszcza (!) Stereolab od Emperor do dziś, ze szczególnym naciskiem na Cobrę ("Summer Hill", "Canção Latina"). Co paradoksalne, bezpretensjonalność easy-listeningu przyprawiona zostaje autentycznym artystycznym nerwem i ambiwalencja ta ociera się o ideał. Każdy w tym feature próbuje coś wylansować, ale zapewniam – żadna pozycja nie sprawiłaby tyle namacalnej radości, co to. Po prostu nie umiem sobie wyobrazić żeby ktoś natychmiast, z uśmiechem na japie, nie pokochał tego albumu, niezależnie od upodobań stylistycznych. A płyta ponoć nie doczekała się jeszcze wydania kompaktowego (kolega kolegi kolegi zgrał ją z winyla), więc kiedy nadejdzie hype i dziewiątkowe noty dla reedycji, my już od dawna brylujemy w hamaku, no nie?\nLifted or The Story Is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground (2002, indie rock) 6.5\nMission: Control! (1999, post-hardcore) 7.6\n✂ "Carnival", "Wheaton Calling", "Pacific 231", "The Escape Engine"\nIdentikit (2001, post-hardcore) 6.4\n✂ "A Song With No Words", "Tastykake"\nTaka kochani chodzi anegdota... Parę lat temu znalazłem się przypadkiem na "zagranicznym" live AKCIE "nowoczesnego" reggae – outdoor, w sympatycznych i SUTO ZAKRAPIANYCH okolicznościach jednej z miejscówek nad Wisłą. "Koncercik" był spoko, a między piosenkami uśmiechnięty wokalista obcokrajowiec zachęcał do miłości dla muzyki reggae, więc kiedy już zszedł ze sceny, to zagadałem doń, wręczyłem iphone'a z otwartą pustą notatką i poprosiłem, żeby napisał mi swoje trzy ulubione płyty reggae, bo chętnie się podedukuję. Kolesiowi mina zrzedła, zaczął się głowić, STĘKAĆ, KWĘKAĆ (zero kumacji z mojej strony...) i ostatecznie zostawił mi coś takiego:\n– i octane\nSerio, klimaty "mola książkowego". Jak widać problemy z wybraniem dobrych płyt reggae mają nawet czynni, praktykujący miłośnicy tego gatunku <palacz> Ja w takich sytuacjach – choć cenię wokalną charyzmę Congos, podziwiam studyjną maestrię Scratcha i nawet lubię melodykę kilku hymnów Marleya – od dawna wskazuję na opus magnum Winstona Rodneya, zadedykowane kultowemu jamajskiemu aktywiście, który zapoczątkował ruch Rastafari ("kim jest ten Marcus Garvey z płyty Burning Spear?"). Dlaczego? Sprawa, rzekłbym, rozgrywa się tu dwutorowo – trochę chodzi o produkcję, a trochę o (tak, tak) kompozycje. Przestrzenność tego materiału we wszystkich pasmach (nie tylko w dole) sprawiła, że całkiem rozsądnym komentatorom zdarzało się porównywać ją do fusion i krautrocka (mój werdykt: zbadałem WIDMO i na gruncie czysto SONORYCZNYM faktycznie okupuje ona wąską niszę między On the Corner, a Future Days <palacz>).\nNatomiast w zakresie kategorii "songwriting, gościu" ten afrykański w feelingu, równie esencjonalny co rozpolitykowane standardy Feli album oferuje nie tylko zaraźliwe refreny typu "dooo yooo remembah the daaays of slaaavery", "noooone remembah old Marcus Garvey" czy zjawa hooka "gdybym WIE-dział to co wiem..." Kazika w "The Invasion", podbijane giętkim basem Robbiego Shakespeare'a. Bo (nie zaczyna się zdania od "bo") im dalej w las, tym septymowiej, a druga strona winyla obfituje w fajerwerki – mam na myśli okazjonalme tryby spoza tematu w "Tradition", jazzujące intra w "Jordan River" i "Red Gold and Green", a zwłaszcza mega sprytny, solidnie wyrafinowany closer "Resting Place", który zakrawa już nawet na miano sophisti-reggae. I co ciekawe mimo tych smaczków całość zachowuje tak bardzo rootsowy WAJB, jak tylko się da. Można? Można.\nA znać należy również hauntologiczny NEGATYW tej płyty czyli Garvey's Ghost – zgodnie uznawany za jedną z zasadniczych egzemplifikacji metody miksu zwanej "dub".\nhighlight – https://www.youtube.com/watch?v=91F5dgJehx4 (evocative moment: sam start – kiedy pierwszy raz słuchałem, to podrapałem się po głowie – "co ja pacze, Scritti?")\nKtoś pytał mnie, czy wzmianka o Untrue w pierwszej części felietonu na temat gitarocentryzmu oznacza, że polubiłem muzykę Buriala. NIE, nadal uważam, że Bevan powinien zająć się wizualiami albo multimediami, bo jak dotąd smykałki czysto muzycznej nie ujawnił. Nie podobają mi się nagrania Buriala i zdecydowanie wolę "drugą falę" dubstepu. Natomiast użyłem Untrue jako przykładu ekstremalnie anty-rockistowskiej płyty, której też można słuchać jak "dzieła", na słuchawkach, w całości, od deski do deski ("po rockistowsku") - bo chciałem uwolnić termin "rockizm" od mało szczęśliwej identyfikacji z "albumo-centryzmem". Oczywiście nie żywię żadnej urazy do Buriala i kto wie - może jego trzeci LP mi przypasuje.\nCzwarty longplay okupuje specyficzną niszę w hierarchizacji i wartościowaniu dyskografii zasłużonej kapelki z L.A. Nie tak świeży jak wczesne folk-rocki, nie tak zuchwale nowatorski jak Fifth Dimension, nie tak eksperymentalny jak Notorious B.B. i nie tak historycznie wpływowy jak Rodeo, mój ulubiony w ich dorobku Younger Than Yesterday jest też najbliżej bycia po prostu "obiektywnie najlepszym" albumem Byrds – o ile w ogóle powinniśmy uruchamiać tu rodzaj krytycznego neopozytywizmu i stosować parametr jakiegokolwiek obiektywizmu. Ale uczciwie spójrzmy – YTY to jakby geometrycznie wymierzony punkt przecięcia wszystkich wątków, przez które grupa gdzieśtam się "przepultała". A do tego poparty najrówniejszą kolekcją, złożoną z ich najstaranniejszych songów, ułożonych w logicznej kolejności.\nTo rzadki przypadek sławnej płyty, którą znacznie wygodniej rozebrać na piosenkowe czynniki pierwsze, niż wpisywać w jakąś przewodnią "grand theory". A różnorodność stylów pozwala na smaczne wyliczanki. Rozwiewający wiatr we włosach, ironiczny opener (na trąbce Hugh Masekela), zaskakujące, dźwiękowe sci-fi w skocznym "CTA-102", słynne, chwytliwe "Renaissance Fair" które literalnie wynalazło Stone Roses dwie dekady wcześniej, a obok zamglone nastroje Crosby'ego w szlachetnej perełce "Everybody's Been Burned" i niesłusznie dezawuowanym, psychodelicznym odjeździe "Mind Gardens", zaskakujący autorski debiut Hillmana (w tym pierwsze symptomy oczarowania country) oraz tradycyjnie zmieniony przez McGuinna na 4/4 cover Dylana z pamiętnym wielogłosem w chorusie. Całość okraszona podejrzanie niebanalnymi basami, Rickenbackerami puszczanymi od tyłu i cytatami z Szekspira. File under: you can't go wrong.\nW UK historycy twierdzą, że słowa "eklektyczny" po raz pierwszy używano nagminnie, gdy na scenę weszło Roxy Music. W USA uważają, że trochę wcześniej – przy premierze piątego KRĄŻKA Byrdsów. Można te niespełna pół godziny odczytywać jako ich "elektroniczny" album, z powodu hojnego zastosowania Mooga i zamiłowania producenta Gary'ego Ushera do rozmaitych studyjnych manipulacji. Ale popularny Notorious to również ambitna propozycja subtelnej syntezy wszytkich wynalazków hippie-popu na tym etapie – acid rocka, hinduskiej ragi, "fryzjerskiej" oprawy wokalnej i oczywiście coraz wyraźniejszych wpływów country, które już wkrótce okaże się azymutem dla kolejnej inkarnacji grupy. Smakowite apogeum eksperymentacji składu dowodzonego przez McGuinna i Hillmana i żelazna referencja dla wszystkich poszukujących indie bohaterów wyrastających z trad-rocka, od R.E.M., przez Wilco po Marka Eitzela.


Kto powiedział, że garnitury zarezerwowane są tylko dla mężczyzn? Nie bójmy się ich nosić, zwłaszcza, że mogą być bardzo sexy! Nosimy je na wiele sposobów: na wieczór w wersji ekstremalnie kobiecej na gołe ciało i z wysokimi obcasami, a do pracy z kl...czytaj dalej\nModa męska reykjavik district\n‘reykjavík district’ to studio tworzące oryginalną, autorską odzież męską. Koncept opiera się na unikalnym, ale i rozpoznawalnym skandynawskim design’ie. Wywodzi się on z idei wolności i prostoty, ale jednocześnie ma w sobie nieokreśloną, ulotną wyjątkowość...czytaj dalej\nTUWE - ponadczasowa klasyka\nTuwe to włoska firma, która zadebiutowała w Polsce niespełna rok temu. Wiele fashionistek jeszcze o niej nie słyszało, a szkoda, bo nie ustępuje w niczym niezwykle popularnej Zarze i Massimo Dutti. Na naszym rynku wciąż brakuje marek, które oferują odzi...czytaj dalej


Trapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Botki › Trapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny\nTrapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny\nProponowane Trapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny były tanio do kupienia w www.butyraj.pl. botki damskie bardzo dobrze prezentują się w trakcie jesieni i późnej wiosny, kiedy to przechodzą zmianę stylizacje kobiet. VINCEZA wychodzi przeciwko wielkim oczekiwaniom, tworząc buty Trapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny,.. więcej »\nProponowane Trapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny były tanio do kupienia w www.butyraj.pl. botki damskie bardzo dobrze prezentują się w trakcie jesieni i późnej wiosny, kiedy to przechodzą zmianę stylizacje kobiet. VINCEZA wychodzi przeciwko wielkim oczekiwaniom, tworząc buty Trapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny, dzięki którym będziesz czuć się kobieco bez względu na sytuację. Tym, co zasługuje na szczególną uwagę w przypadku tego modelu to szczególnie wysoki poziom wytrzymałości i wybitnej dokładności wykonanie.\nTrapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny - Botki damskie\nJeśli ten model nie w pełni trafił w Twój gust, to na pewno zamieszczone niżej botki damskie powinny Ci się spodobać. Jeżeli chodzi o VINCEZA to w jej szeregach jest dużo ładnych modeli, które cieszą się wzięciem wśród kobiet doceniających jakość wykonania i zapadający w pamięci wygląd. Nie zwlekaj i sprawdź naszą propozycję i wybierz wybrane botki idealne dla siebie.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Trapery damskie na słupku ocieplane czarne Vinceza - czarny


KELO-COTE® UV plaster silikonowy do blizn z filtrami UVA/UVB\nKELO-COTE® plaster silikonowy w żelu KELO-COTE® UV plaster silikonowy w żelu z filtrami UVA/UVB KELO-COTE® plaster silikonowy w Spray’u\nRodzaje blizn Blizny u dzieci Bezpłatne materiały\nO Kelo-cote® W jaki sposób działa Kelo-cote® Korzyści ze stosowania Kelo-cote® Przed & Po Zdjęcia Jak używać Kelo-cote® Fundacja Smile Train\nApteki z Kelo-cote® częste pytania Kontakt dla Lekarzy i Farmaceutów\nApteki z Kelo-cote® częste pytania Kontakt\nKELO-COTE® UV plaster silikonowy w żelu z filtrami UVA/UVB SPF 30\nHome Kelo-Cote Uv Plaster Silikonowy W Zelu Z Filtrami Uva Uvb\nKELO-COTE® UV (Solaire) plaster silikonowy w żelu z filtrami UVA/UVB SPF30 to zaawansowana forma plastra silikonowego opracowana specjalnie w celu ochrony blizn przed działaniem słońca. Jest to ważne, ponieważ niezależnie od koloru skóry blizny nie zawierają melaniny – pigmentu, który chroni skórę przed promieniowaniem UV. Jeśli więc zostaną wystawione na słońce, blizny mogą stać się bardziej wyraźne a nawet zniekształcone.\nWięc jeśli masz bliznę – lub jesteś po operacji – na części ciała wystawionej na słońce, takiej jak twarz lub dłonie, wybierz żel KELO-COTE® UV. Jego formuła silikonowa nie tylko poprawia wygląd blizn i zmniejsza zaczerwienienie, ale także zawiera filtr przeciwsłoneczny SPF30, który pochłania do 97% promieniowania UVB i chroni go przed słońcem.\nRekomendacja Polskiego Towarzystwa Lekarzy Medycyny Estetycznej\nAby dowiedzieć się więcej oraz jak kupić KELO-COTE® już dziś, sprawdź poniżej.\nKELO-COTE® działa skutecznie na szereg blizn świeżych i starszych niż cztery lata + w tym:\nBlizny u dzieci\nOktinoksat 7,5%, Oktalalat 5,0%, Oktokrylen 10%, Oksybenzon 6,0%, Polisiloksany, Dwutlenek krzemu, Mirystynian izopropylu\nW przypadku blizn do 10 cm kup tubę 15g. Wybór odpowiedniej wielkości produktu i postępowanie zgodnie z naszą rutynową procedurą stosowania (dwa razy dziennie, rano i wieczorem) powinno oznaczać, że Twoja zakupiona pojemność wystarczy od 60 do 90 dni, co odpowiada w przybliżeniu długości całkowitego zalecanego stosowania.\nMożesz kupić KELO-COTE® w wybranych aptekach i aptekach internetowych klikając poniższy link do wyszukiwarki aptek na stronie wyłącznego dystrybutora w Polsce firmy Ekopharm.pl\nUWAGA!!! na podrobione wyroby medyczne Kelo-cote\nsprzedawane na aukcjach internetowych Allegro\nod przypadkowych prywatnych osób, firm spoza sektora Aptecznego\nlub z niemieckich aptek internetowych dostarczających produkty do Polski\n(oryginalne produkty dostępne są w Polskich Aptekach)\nKELO-COTE® UV plaster silikonowy w żelu z filtrami UVA/UVB SPF 30 Zalety\nZmiękcza i spłaszcza bliznę\nZmniejsza zaczerwienienie, niweluje swędzenie i dyskomfort\nPrzeznaczony dla dorosłych i dzieci\n24h ochrona (aplikacja 2 x dziennie - rano i wieczorem)\nOchrona UVA/UVB SPF 30 (UV żel tylko)\nJak używać Kelo-cote®\nJak poprawnie używać plastrów silikonowych Kelo-cote®\nRozpoczynamy używanie najszybciej jak to możliwe, niezwłocznie po zamknięciu się rany lub po zdjęciu szwów. Upewnij się, że blizna jest czysta i sucha.\nAplikuj bardzo cienką warstwę KELO-COTE® na bliznę dwa razy dziennie (rano i wieczorem) NIE wcieraj. Po wyschnięciu możesz nałożyć krem z filtrami przeciwsłonecznymi UVA/UVB lub makijaż.\nSamoistnie wysycha w ciągu 5 minut* tworząc elastyczny, okluzyjny, wodoodporny, przeźroczysty opatrunek silikonowy na bliźnie** jeżeli żel nie wyschnie w 5 minut, nałożyłeś go zbyt dużo, usuń proszę nadmiar i pozostaw do wyschnięcia.. Po wyschnięciu możesz nałożyć na krem z filtrami przeciwsłonecznymi UVA/UVB lub makijaż.\nZalecany minimalny czas stosowania to 60-90 dni. Jeżeli ciągle widzisz poprawę jakości blizny po upływie 90 dni zalecamy nadal stosować aby uzyskać lepsze efekty.\nInne dostępne produkty Kelo-cote®\nKELO-COTE® plaster silikonowy w żelu\nNasz łatwy w użyciu plaster silikonowy w postaci szybkoschnącego żelu pomaga zmiękczyć i spłaszczyć blizny oraz zmniejszyć zaczerwienienie.\nKELO-COTE® plaster silikonowy w Spray'u\nNasz spray jest wygodny do stosowania na duże, wrażliwe na dotyk blizny w trudno dostępnych miejscach, np. blizny pooparzeniowe\n*Próba wykonana na 10 pacjentach, aplikacja zgodnie z zaleceniami – bardzo cienka warstwa.\nKup KELO-COTE® w wybranych aptekach lub aptekach internetowych, kliknij poniższy link\nktóry przeniesie Cię do wyszukiwarki aptek na stronie Ekopharm.pl wyłącznego dystrybutora KELO-COTE® w Polsce\nAL/3800g/05.19/0.001. Date of preparation: September 2019\nPOLITYKA PRYWATNOŚCI i COOKIES Użycie plików cookies\nTa strona prezentuje jedynie możliwości i przyłady leczenia blizn - NIE stanowi porady medycznej.\nSkontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą aby uzyskać fachową poradę medyczną dotyczącą swojego przypadku.\n© 2022 Alliance Pharma & Ekopharm. | Strona wg Liquorice\naby wyrazić zgodę na korzystanie z plików cookie i upewnij się, że korzystasz z pełnej zawartości tej strony


Pieczenie W Foremce Silikonowej - Smaker\nPrzepisy na temat: pieczenie w foremce silikonowej\n...to konieczne). Ostrożnie umieszczamy po 50 g ciasta w każdej foremce i umieszczamy jabłko pośrodku, lekko je wciskając. Każde jabłko posypujemy cukrem, który karmelizujemy za pomocą palnika kulinarnego...\nArtykuły na temat: pieczenie w foremce silikonowej\n...z białek i delikatnie wymieszaj przy pomocy silikonowej łopatki. Dodaj resztę piany. Przełóż gotową masę do natłuszczonej i obsypanej mąką ryżową formy. Piecz przez około 50 minut w temperaturze 180


Chiny Lekki wózek dziecięcy Podręczniki i fabryka wózków inwalidzkich - Foshan Manual Wheelchair - LinKang\nLekki wózek inwalidzki dla dzieci\nPrzeznaczony do przenośnego składanego dziecięcego wózka dziecięcego, ramy stalowej malowanej proszkowo, podłokietnika stałego, stałego podnóżka, z solidnymi przednimi oponami i tylnymi oponami trwałymi, o wysokim poziomie bezpieczeństwa.\n1. Opis produktu lekkich ręcznych wózków inwalidzkich\nLekki, ręczny wózek inwalidzki LK802-35 jest odpowiedni dla wózków dziecięcych dla dzieci, wzór niebieskich pasków kratowych uwielbiany przez dzieci. Najważniejszą cechą wózka inwalidzkiego jest światło. Solidne przednie i tylne koła mocna i trwała konstrukcja łatwa w przenoszeniu do przenoszenia, 38 cm szerokości spełnia standardy dzieci, stałe nóżki można unieruchomić nogom dziecięcym. Łatwo je złożyć i nosić.\n2. Specyfikacja lekkich ręcznych wózków inwalidzkich\nProdukt lekkich ręcznych wózków inwalidzkich LK802-35\nSkładany wózek inwalidzki jest bardzo mały, może zaoszczędzić miejsce,\nłatwe do zabrania.\nPasek antypoślizgowy, łatwy do popychania.\nKoło tylne: twarde opony o twardości 22 'mają wysoką odporność na zużycie.\nczarne rymowanie ręczne z PVC może mieć właściwości antypoślizgowe, przeciw zadrapaniom.\nHamulec tylny: łatwe kontrolowanie prędkości i parkowania,\nbezpieczny bieg na szosie.\nZagęścić podłokietniki z gąbki, wygodniejsze.\n3. specyfikacja produkcji\n① Opakowanie: 1 sztuk / CTN\n②.Port: port Tianjin lub inny port w Chinach\n③ Czas dostawy: 15-30 dni po otrzymaniu płatności depozytowej\n④ Warunki płatności: T / TL / C West union PayPal D / P i tak dalej.\n① Ponad 20 pracowników QC kontroluje jakość pozyskiwania na początku projektu\n②Każdy produkt zostanie sprawdzony w 100% przed wysyłką, nie dopuszczamy do awarii.\nzapraszamy do odwiedzenia naszej fabryki, pozwolimy naszemu technikowi towarzyszyć Ci w wizycie.\nMy, Tianjin Linkang Medical Apparatus Co., Ltd, wyspecjalizowaliśmy się w produkcji aparatury medycznej przez prawie 10 lat. Nasze główne produkty to elektryczne wózki inwalidzkie, ręczne wózki inwalidzkie, specjalne wózki inwalidzkie typ, krzesła komody, urządzenia do chodzenia i medyczne serii Bed. Wszystkie nasze produkty otrzymują certyfikat ISO13485 / CE / FSC / SGS / TUV. Bezpłatne próbki mogą być wysyłane do oceny.\n7. Nasza fabryka\nDysponujemy 34 000 metrów kwadratowych zakładu produkcyjnego z pełną gamą nowoczesnych urządzeń i linii produkcyjnych, aby sprostać potrzebom precyzyjnej produkcji. Teraz nasze moce produkcyjne osiągają 42000 miesięcznie. Jesteśmy firmą wysoko wykwalifikowanych inżynierów, zręcznych techników i doświadczonych menedżerów.\n8. Nasz zespół\nMamy sprawny i dynamiczny zespół sprzedaży.\n9. Nasza innowacja\nPara: Ekonomiczny wózek inwalidzki aluminiowy o wysokiej gęstości\nNastępny: Chromowane ręczne wózki inwalidzkie


Volkswagen Polo – Kto nam oferuje prawo jazdy Łódź?\nZawsze będziemy się zastanawiać czy rzeczywiście podjęliśmy dobrą decyzją o wyborze szkoły jazdy. Na pewno jest to ogromne zapotrzebowanie na usługi prawo jazdy , ale też mnóstwo będzie się pojawiać firm, którym nie powinno się ufać. Możemy obecnie dotrzeć do wielu interesujących propozycji niezależnie od tego czy jest to Warszawa czy też może inne miasta. Analiza dotycząca takich usług powinna też przyświecać nam, gdy np. pracujemy w firmie transportowej. Czasami przecież trzeba sobie odnowić nasze prawo jazdy Łódź, jeżeli zbierzemy już z dużą ilość punktów karnych. Prędzej czy później jednak natkniemy się na pewno na bardzo dobrą analizę w internecie. W ten sposób można znaleźć najlepsze prawo jazdy warszawa w okolicy. Nigdy też nie można ignorować tutaj opinie specjalistów. Bardzo często instruktorzy z konkurencyjnej firmy oferującej Prawo jazdy Nowy Sącz będą się też wypowiadać w internecie. Trzeba brać pod uwagę wszystkie ewentualne głosy. Nie ma znaczenia źródło informacji. Najważniejsze, aby wybrać treści najbardziej istotne.\nPoprzedni wpis « Samochody od ręki to zabezpieczenie\tNastępny wpis Dostęp do informacji pomoc drogowa »\nfoteliki samochodowe | naprawiamy klimę samochdową


Rowerem po powiecie - Aktualności | Oficjalny serwis Starostwa Powiatowego w Radomiu, Powiatu Radomskiego\n106, 2 km to długość trasy po powiecie radomskim, jaką mieli do pokonania. To dokładnie tyle, ile wynosi częstotliwość Radia Rekord, które świętowało jubileusz 25-lecia.\nZ centrum Radomia ruszyli trasą przez tereny gmin: Gózd, Pionki, Jastrzębia, Jedlińsk i Zakrzew. Rowerzyści zostali serdecznie przyjęci na postoju w " Dworze Jakuba " w Jedlni, gdzie czekał na nich ciepły posiłek.\n- Jest nam bardzo miło gościć ludzi, którzy chcą w dzisiejszych czasach aktywnie spędzać wolny czas w to piękne niedzielne przedpołudnie. Doceniamy to, że poświęcają oni ten czas dla zdrowia, a przy okazji też promują piękny nasz region radomski i zawsze zapraszamy do nas. Czym chata bogata, tym gościom rada” – powiedziała właścicielka "Dworu Jakuba", Ośrodka Usługowo-Edukacyjnego w Jedlni Barbara Rakowska.\nPo krótkim postoju wyruszyli dalej podziwiając malownicze krajobrazy powiatu. Wszyscy zadowoleni i uśmiechnięci wrócili na metę przy siedzibie Radomskiej Grupy Mediowej. Tam czekały dania z grilla, a także wiele upominków i innych atrakcji. Cykliści chętnie wzięli udział w konkursie wiedzy o powiecie radomskim, w którym zwyciężył pan Tomasz z Radomia. Wszyscy otrzymali atrakcyjne nagrody ufundowane przez współorganizatora, starostę Waldemara Trelkę. W jego imieniu, laureatom gratulował oraz nagrody wręczał dyrektor Wydziału Promocji i Rozwoju Powiatu Marcin Genca.\n- W imieniu starosty oraz radnych powiatu serdecznie gratuluję wszystkim uczestnikom Co Za Jazdy! Dyrektor zachęcił też do zwiedzania powiatu, jego urokliwych zakątków. - Powiat radomski to doskonałe miejsce do uprawiania turystyki rowerowej. Jest tu wiele ciekawych miejsc, unikalnych zabytków, akwenów wodnych oraz wydarzeń kulturalnych i sportowych, na które warto się wybrać całymi rodzinami. Cieszy nas, że tak liczna grupa mieszkańców Radomia i powiatu bierze udział w takich wydarzeniach – dodał.\nJak przyznali uczestnicy mimo, że dystans był długi i wymagający, to nie było większego problemu, żeby go pokonać. Nad bezpieczeństwem cyklistów czuwała radomska drogówka.


Lakiernia Pulinki: grudnia 2016\nDzisiaj Sylwester - ja mam ambitny plan spędzić go w swoim towarzystwie, w łóżku, oglądając seriale, może też popracuję trochę nad blogiem. Jednak nie mogłam nie zrobić tematycznych paznokci, które chciałabym Wam dzisiaj pokazać. W tym roku postawiłam na niebo usiane złotymi fajerwerkami (jako bazę użyłam lakieru z brokatem, więc fajnie się to mieni), a na dwóch paznokciach znalazł się holograficzny napis 2017 - w końcu to ten rok dzisiaj będziemy witali, chociaż 'przed chwilą' witaliśmy 2016. Dodatkowo na paznokciach znalazły się ćwieki - część tam, gdzie były odbite fajerwerki, część w jakiś losowych miejscach.\nPowyżej możecie zobaczyć zdjęcie w słońcu, czyli chociaż trochę tego, jak to wszystko się mieni - na żywo wygląda to jeszcze bardziej magicznie. Bardzo żałuję, że nie mogę Wam tego pokazać w pełni!\nDo zdobienia użyłam Seche Vite, Orly 40026 Androgynie, Colour Alike/B. loves Plates B. a Golden Queen, Colour Alike/B. loves Plates B. a Princess, ćwieków, kredki woskowej, stempla oraz płytki XY11.\nZ okazji Nowego Roku chciałabym Wam życzyć, żeby był on o wiele lepszy, niż 2016, żeby spełniły się Wasze marzenia, zdrówka dla całej Waszej rodziny, pieniążków, miłości, szczęścia, weny w blogowaniu lub innej Waszej pasji i wszystkiego najlepszego ❤\nA Wy jak spędzacie Sylwestra? Macie już zrobione pazurki? Wam też ten rok przeleciał tak szybko?\nEtykiety: CA/BLP B. a Princess, Colour Alike/BLP B. a Golden Queen, ćwieki, Orly 40026 Androgynie, przezroczysty stempel, seche vite, xy11\nW tym roku nie będzie raczej specjalnego zdobienia na Święta, ponieważ nie miałam za bardzo czasu i nie mam nic szczególnego na paznokciach. Tymczasem jednak chciałabym Wam pokazać moje ręcznie malowane, świąteczne zdobienie.\nJak już Wam mówiłam - wygrałam konkurs u Agnieszki. Zadanie konkursowe polegało na opisie świątecznego (Mikołajkowego) zdobienia. Moim pomysłem było namalowanie zaprzęgu Mikołaja na tle granatowego lakieru z drobinkami/brokatem. Ponieważ tak bardzo spodobał się mój pomysł, to postanowiłam go zrealizować i szczerze mówiąc myślałam, że będzie ze mną w Święta, ale niestety nie przeżył przygotowań, sprzątania i całego przedświątecznego zamieszania.\nW zaprzęgu jako pierwszy jest oczywiście Rudolf, ze swoim czerwonym nosem. Spogląda on też z paznokcia kciuka.\nUżyłam: O.P.I HR F16 snow globetrotter (który wygląda mega magicznie! Nakładałam go gąbeczką, dzięki czemu mam na paznokciach mnóstwo jego drobinek), Wibo glamour nails nr 7, Seche Vite, matowy top coat z lovely (łatwiej się maluje farbkami na zmatowionych paznokciach) oraz farbek z Tigera.\nWiem, że już po Wigilii, ale przed nami jeszcze dwa dni Świąt, dlatego chciałabym Wam życzyć wesołych, spokojnych, radosnych, spędzonych w gronie najbliższych Świąt. Pamiętajcie, że kalorie zjedzone w Święta się nie liczą! ;)\nMam nadzieję, że wczoraj przyjechał do Was Święty Mikołaj z masą prezentów!\nEtykiety: lovely matte top coat, Mikołaj, O.P.I HR F16 snow globetrotter, seche vite, świąteczne paznokcie, Wibo glamour nails nr 7\nW sobotę sprzątałam pokój, w końcu Święta idą itd. Zostało mi już tylko odkurzenie podłogi, a potem miałam już zająć się przyjemnymi rzeczami, czyli zrobieniem zdjęć na bloga. Niestety, poprzedniego dnia, po zrobieniu zdjęć nie złożyłam oświetlenia i chyba każdy w tym momencie domyśla się, co się stało - zbiłam żarówkę. Nie jest to wielka tragedia, już nawet mam nową, ale mimo wszystko byłam tak zła na siebie, tym bardziej, że jeszcze nie zrobiłam wspomnianych zdjęć. Została mi wtedy tylko jedna lampa, więc zdjęcia są słabo oświetlone (a na pewno słabiej, niż zazwyczaj), ale mam nadzieję, że mi to wybaczycie.\nJeśli chodzi o paznokcie - tym razem zrobione były na spotkanie przedświąteczne w gronie znajomych. Postawiłam na motyw śnieżynek, które pokazywałam Wam też już tutaj, tutaj, tutaj i tutaj. Tym razem jednak miejscami śnieżynki na siebie nachodzą i są w trzech kolorach - złotym, białym i srebrnym-holograficznym.\nBazą tego zdobienia jest Rimmel Super Gel nr 013 Bare hug. Stemplowałam lakierami Colour Alike/B. loves Plates o nazwach: B. a Golden Queen oraz B. a Princess. Biały lakier do stempli to Essence nail art stampy polish 001 stamp me! white. Wzór pochodzi z płytki QA86. Stemplowałam stemplem, który dostałam od Agnieszki (i sprawuje się świetnie, jest przezroczysty i bardzo dobrze zbiera nawet biały lakier). Skórki zabezpieczyłam bazą peel off z miss sporty, a całość pokryłam top coatem z Rimmela.\nMam nadzieję, że jeszcze Was nie zanudziłam śnieżynkami.\nEtykiety: CA/BLP B. a Princess, Colour Alike/BLP B. a Golden Queen, Essence nail art stampy polish 001 stamp me! white, QA86, Rimmel super gel nr 013 bare hug, śnieżynki\nPodczas wyzwania paznokciowego u Kamili, w którym brałam udział, pokazywałam Wam kosmiczne, galaktyczne paznokcie (możecie je zobaczyć tutaj). Wielu z Wam się one spodobały i część z Was wyraziła chęć zobaczenia, jak je tworzę. Nie odwzorowałam tych paznokci kropka w kropkę, zmieniłam kolory galaktyki, jednak chodziło mi o pokazanie Wam samego sposobu, w jaki zostały one wykonane. Jest to bardzo prosta metoda, a wygląda ładnie i efektownie - kto z nas nie lubi takich zdobień? :)\nZapraszam do obejrzenia - najpierw zdjęcia, potem filmik (niestety moja komórka na filmie nie oddaje dobrze kolorów, są wyblakłe za co przepraszam).\nUżyłam: Colour Alike Black Saint, Colour Alike/B. loves Plates - B. a Princess, Rimmel Super Gel nr 052 Blue Babe, Rimmel Super Gel nr 022 Angel Wing, Mariza Brilliant nr 7689, Bourjois la laque nr 1 white spirit, Essence nr 22 I ♥ magic, Seche Vite, Rimmel Super Gel top coat, a skórki zabezpieczyłam bazą peel off z miss sporty,\nJak Wam się podoba to zdobienie? Chcecie więcej filmów? :)\nEtykiety: Bourjois la laque nr 1 white spirit, CA Black Saint, CA/BLP B. a Princess, Essence nr 22 I ♥ magic, galaxy nails, Mariza Brilliant nr 7689, Rimmel nr 022 Angel Wing, Rimmel nr 052 Blue Babe


SLG FORUM - Zobacz temat - Wycena płyt, czyli ile to jest warte?\nTematy bez odpowiedzi | Aktywne tematy Teraz jest Piątek, 18 Stycznia 2019, 12:17\nWycena płyt, czyli ile to jest warte?\n[ Posty: 1774 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 84, 85, 86, 87, 88, 89 Następna strona\nRe: Wycena płyt, czyli ile to jest warte?\nWysłano: Piątek, 1 Września 2017, 14:33\nMożesz, ale nikt tego nie kupi za taką cenę - no chyba, że jakiś kompletny idiota.\nWysłano: Niedziela, 3 Września 2017, 11:31\nIle wart jest Elliminaticket ? Chętnie bym sprzedał swoją CD, natomiast nie znam jej realnej wartości. Na Allegro i OLX ceny zaczynają się od 79zł.\nWysłano: Czwartek, 7 Września 2017, 13:45\nIle jest wart Sean Price - Monkey Barz 2LP?\nWysłano: Piątek, 8 Września 2017, 11:02\nDo kiedy nie było reedycji, stało po jakieś 350-400 zeta. Ale teraz bez sensu przepłacać.\nWysłano: Niedziela, 10 Września 2017, 21:49\nBuka - Opowieści z miasta fatum\nna allegro za 150zł edycja z 2010, ja mam zaś wersję z 2013 z autografem\nWysłano: Wtorek, 19 Września 2017, 21:39\nOstatnio edytowano Wtorek, 10 Października 2017, 22:53 przez Lunatic, łącznie edytowano 1 raz\nWysłano: Wtorek, 19 Września 2017, 21:41\npierwsze wydanie nie różni się chyba niczym od tego lotu dotłaczanego do źródła więc raczej nie zarobisz\nWysłano: Czwartek, 21 Września 2017, 07:25\njest jeszcze lot022 (deluxe) ktory zamiast czarnego tla ma ciemno granatowe i ktory ma oficjalnie z tylu wypisane te 2wa bonus tracki bo z tego co sie orientuje ten dotlaczany do zrodla nie mial podanych mimo ze byly\nWysłano: Czwartek, 12 Października 2017, 00:19\nGedz - NNJL Chopped and Screwed remixy (nieodtwarzane) wg Was za ile ?\nKuban - co za mixtape w folii ile warty?\nna allegro kosmiczne ceny, a za ile ktos kupi?\nWysłano: środa, 6 Grudnia 2017, 12:34\nZa stówke poognisz, ja w folii jakiś czas temu za 150zł sprzedałem.\nWysłano: środa, 6 Grudnia 2017, 18:19\nDzięki! a bonsoul - lepiej nie pytać?\nwidze ze sa jakies 2 wersje jedna\nposiadam te drugą w folii\nWysłano: środa, 6 Grudnia 2017, 18:39\nPierwsza to okładka vinyla, druga cd.\nWysłano: Czwartek, 7 Grudnia 2017, 17:37\nPewnie też za stówke zejdzie, może nawet i więcej. Teraz święta, więc opłaca się wystawiać płyty nawet w nieco wyższych cenach, o ile Twoja płyta będzie jedną z niewielu na allegro to są duże szanse, że zejdzie.\nOsama aka Putin\nWysłano: Niedziela, 4 Lutego 2018, 00:35\nza ile poszłaby erotyka quebonafide?\nWysłano: Niedziela, 4 Lutego 2018, 02:19\nOsama aka Putin napisał(a):\nna stronkach osiągają teraz jakieś zawrotne sumy, ale raczej nikt stówki dawać za to nie będzie tak szybko\nWysłano: Czwartek, 15 Lutego 2018, 21:00\nMacie jakąś orientacje ile może kosztować prawdziwe pierwsze wydanie GWPI Jimsona?\nWysłano: Niedziela, 18 Lutego 2018, 22:44\nOd wielu lat nie widziałem żeby ktoś sprzedawał, coraz mniej osób też jest świadomych że było jakieś wydanie przed tym dotłokiem liczącym 500sztuk z tego co zauważam w ofertach na fb. Ja mam pierwsze wydanie i za mniej niż 250zł bym w ogóle nie rozważał sprzedaży, pozostałych 149 właścicieli pewnie ma podobnie, a z drugiej strony nie sądzę by byli chętni by tyle zapłacić więc rynek jest martwy\nWysłano: Poniedziałek, 19 Lutego 2018, 07:45\nPokaż zdjęcie frontu tego wydania\nWysłano: Poniedziałek, 5 Marca 2018, 22:05\nile może chodzić pierwsze wydanie p-ń vi z autografem Hansa?


Dr Leszek Borkowski, prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Producenci reagują w różny sposób - Strona Główna\nDr Leszek Borkowski, prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Producenci reagują w różny sposób\nAutor: PS 03 lipca 2008 13:03\nSprzedaż pierwszych produktów leczniczych sprowadzanych do Polski zgodnie z procedurą importu równoległego skutkuje zmianami na rynku. Producenci intensywnie analizują ukazujące się pozwolenia na ten import, bądź próbują się dowiedzieć, o jakie produkty występują importerzy. Na tej podstawie podejmują decyzje cenowe. Widać to już było podczas negocjacji z Ministerstwem Zdrowia cen leków refundowanych we wrześniu ub.r. Niektóre produkty lecznicze uzyskały niższe ceny i można domniemywać, że za tą "miękką" negocjacją firm farmaceutycznych stały informacje płynące z rynku importu równoległego.\nO coraz poważniejszym traktowaniu tego importu przez producentów świadczy inny fakt. Niektórzy z nich podejmują z desperacją walkę z ministrem zdrowia udowadniając, że wydając zgodę na import równoległy określonego leku postępuje niezgodnie z przepisami. Jest to absolutnie nieuzasadniona opinia, gdyż minister może wydawać takie decyzje od 1 maja 2004 r. na podstawie ustawy Prawo farmaceutyczne. Należy też podkreślić, że import równoległy działa w dwie strony.\nNie tylko sprowadzamy, ale i wysyłamy lub będziemy eksportować leki obecne na naszym rynku. Dotychczas mieliśmy 208 zapytań z agencji unijnych w sprawie potwierdzenia danych dotyczących importu ok. 60 produktów leczniczych w różnych postaciach i dawkach.


Mieszkanie na wynajem - Warszawa - Mokotów - DEL-MW-71 - 97.00m² - DELAGO.PL\nMieszkanie 3 pokojowe o powierzchni 97 m2 na Starym Mokotowie, ul. Wiktorska, z balkonem 10m2. 3 pokoje, w pełni wyposażone, 2 łazienki, osobne pomieszczenie gospodarcze.\nPiętro 5 z 6, ekspozycja dużego pokoju i gabinetu południowa, sypialnia od cichego podwórka płn. Panoramiczny widok and dachami sąsiednich budynków w stronę Śródmieścia od sypialni.\nDo mieszkania należy jedno miejsce parkingowe i komórka lokatorska.\nSystem oświetlenia kontrolowany radiowo GIRA, kino domowe z projektorem full HD, ekranem, wzmacniaczem i DVD - Blue Ray Denon. 24h ochrona, concierge, kameralny blok, tylko 17 mieszkań.\nWynajem 7000 PLN miesięcznie, czynsz do wspólnoty wliczony w cenę.\nSymbol oferty DEL-MW-71


Regulamin 9 Kompanii - 9 Kompania\nRegulamin 9 Kompanii\nForum 9 Kompania Strona Główna -> 9 Kompania / Przepisy, zasady\nWysłany: Śro 20:24, 18 Lut 2009 Temat postu: Regulamin 9 Kompanii\n1.1 Niniejszy regulamin powstał w celu zebrania wszystkich zasad bezpieczeństwa i nie tylko obowiązujących w 9 Kompanii.\n1.2 Za nie przestrzeganie punktów grożą kary w postaci zawieszenia lub oddalenia z drużyny.\n1.3 Zastrzegam sobie prawo do edytowania regulaminu bez mojej zgody.\n2.1 Obowiązkowym elementem wyposażenia członka 9 Kompanii podczas spotkania AirSoft'owego są okulary/google ochronne, które należy mieć założone cały czas. Owe okulary lub google muszą wytrzymać strzały z wszystkich replik członków drużyny.\n2.2 Zabronione jest montowanie do replik noży, bagnetów oraz innej tego typu broni białej.\n2.3 Moc repliki nie może przekraczać bariery 500 fps w otwartym terenie, a do budynków i pomieszczeń zamkniętych maksymalna moc to 330 fps.\n2.4 Podczas przygotowań do spotkania replika musi być zablokowana.\n2.5 Artykuły pirotechniczne dozwolone tylko w formie granatów i ładunków przeznaczonych specjalnie do rozgrywki.\n2.6 Nakazane jest zachowanie zdrowego rozsądku i nie stwarzania sytuacji, w których mógłby ucierpieć osoby drugie.\n2.7 Zakazane jest celowanie i oddawanie strzałów z premedytacją w głowę przeciwnika! Nawet jeśli posiada on okulary ochronne.\n3.1 Zakazane jest spożywanie alkoholu, palenia papierosów oraz zażywania środków odurzających podczas spotkania.\n3.2 Za wszelkie szkody na zdrowiu i mieniu, ponosi odpowiedzialność poszkodowany wyjątkiem jest gdy wina leży w oczywisty sposób po stronie innej osoby.\n3.3 Zakazane jest obrażanie, poniżanie, znęcanie się fizyczne nad innymi członkami drużyny.\n4. ZASADY FAIR-PLAY\n4.1 Podczas spotkania obowiązują zasady FAIR-PLAY.\n4.2 Gdy członek 9 Kompanii zostanie trafiony to głośno oznajmia. to krzykiem "dostałem!", a później odchodzi z rękoma podniesionymi do góry 20-30 m od pola aktywnej walki.\n5. WARUNKI REKRUTACJI\n5.1 Do grupy 9 Kompania mogą należeć osoby posiadające 14 lat.\n5.2 Okres rekrutacyjny trwa do 4 spotkań, w których uczestniczył rekrut.\n5.3 Każdy rekrut musi zobowiązać się do zakupu repliki profesjonalnej oraz munduru w ciągu miesiąca góra dwóch.\n6.1 Podpisując się pod tym regulaminem oznajmiasz, iż dołożysz wszelkich starań aby go przestrzegać.\nOstatnio zmieniony przez Krzysiek dnia Pią 12:42, 20 Lut 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 20:54, 18 Lut 2009 Temat postu:\n2,3 "do budynków i pomieszczeń zamkniętych maksymalna moc to 330 fps. "\nNie zgadzam sie z tym punktem ponieważ raczej nikt nie ma takiej słabej broni.\nWysłany: Śro 20:55, 18 Lut 2009 Temat postu:\nWiszę że część punktów jest z naszej storny\nWysłany: Śro 20:58, 18 Lut 2009 Temat postu:\nTylko jeden a nie większość A reszta to zwykły przypadek.\nOstatnio zmieniony przez Krzysiek dnia Śro 21:06, 18 Lut 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 11:37, 19 Lut 2009 Temat postu:\njak nikt nie ma słabej broni niech se kupi ja tam kupuje niedługo dodatkową xD\nWysłany: Czw 18:10, 19 Lut 2009 Temat postu:\nale na przykład moja broń na pudle ma 330 fps i za pewne baryły też i większości z nas też chyba. Najlepiej by było mieć chronometr i sprawdzić która replika ma jaką moc. A jeszcze lepszym rozwiązaniem by było żeby każdy miał broń podręczną\nWysłany: Czw 18:32, 19 Lut 2009 Temat postu:\nwiesz na mojej pisze ze prędkość wylotowa to 102 m/s ale jeżeli ma sprężynę 120 to ma z 400 -420 fps więc wiesz twoja tez pewno tyle ma a podręczną no fakt trzeba zakupić będzie\nForum 9 Kompania Strona Główna -> 9 Kompania / Przepisy, zasady Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Wakacyjny kurs stepowania | STEPOWNIA.PL\nStepowanie w wakacje! Zapraszamy wszystkich zainteresowanych wakacyjnym stepowaniem na regularne zajęcia w lipcu i czerwcu! Stepujemy w każdy poniedziałek na trzech poziomach zaawansowanie według poniższej godzinówki:\n18:00 – stepują początkujący\n19:20 – stepują średnio zaawansowani\n20:40 – stepują zaawansowani\nWakacje to idealny czas, aby odpocząć od wakacyjnego odpoczynku na sali do stepowania 😉 Wpadajcie szumnie! Będziemy ćwiczyli wystukiwane kombosy, pracę rąk, wakacyjne choreografie, a w grupach najbardziej zaawansowanych triki w powietrzu!\nWakacyjny kurs stepowania Lipiec\nWakacyjny kurs stepowania Sierpień\nWakacyjny kurs stepowania dla zupełnie początkujących!\nSierpniu rusza także nasz wakacyjny kurs stepowania dla zupełnie początkujących, podczas którego osoby nie mające wcześniejszego doświadczenia ze stepowaniem mają szansę poznać podstawy i dalej kontynuować naukę w nowych regularnych grupach od września i października. Zapisy poprzez formularz:


JAKI AKUMULATOR?? - Mechanika i Elektryka (Archiwum, tylko do odczytu) - Maxbimmer - BMW Klub Wrocław\n2 Lutego 2009 w Mechanika i Elektryka (Archiwum, tylko do odczytu)\nWITAM MUSZE WYMIENIC W SWOJEJ BEMCE AKUMULATOR I NIEWIEM TYLKO NA JAKIEJ MOCY! JAKI BYLBY ODPOWIEDNI! JEST TO E36 320I! DODAM TYLKO ZE MAM TAM JESZCZE MALY SPRZET GRAJACY TUBA+WZMACNIACZ I TO TEZ TRZEBA WZIASC POD UWAGE! A WIEC NIECH KTOS COS DORADZI\nmin 65 moim zdaniem Ja mam 2.5 i tube kondensator i radio 4x60w i ci powiem ze wymieniałem i załozyłem 72 i jest super:) wiec moze taki załoz:) Pozdrawiam <bmw_2>\nZdecydowanie nie polecam kupna akumulatora w markecie. Roznie to bywa z magazynowaniem oraz gwarancja... no ale nie odbiegajmy od tematu.\nKupujac w hurtowni motoryzacyjnej z pewnoscia dobiora Ci odpowiednie aku uwzgledniajac przy tym sprzet grajacy. Wazne by nie byl za slaby jak i za mocny. Nie wiem jaki jest przewidziany akurat do Twojego autka ale mysle ze z 10Ah wiecej powinno wystarczyc.\nno tez myslalem o takim! teraz mam 70 ah i bylo wszystko super az nagle padl! ale czytalem na forach ze niekrorzy pisza ze wystarczy 55ah i ze za wiekszy nie moze byc bo alternator nie bedzie go doladowywal i szybko padnie! bmw_beer\npytanie czy alternator wyrabia 72??\nja mam taki ze starego auta; nowy aku i właśnie się zastanawiam czy będzie ok;\nstandard chyba 60ah\nno tak tylko z tym dobieraniem przez sprzedawce to roznie bywa i nie bylbym taki pewny czy dadza Ci odpowiedni! standard jest chyba cos 55 a 65Ah a wiec jak kupie chyba 70 to nic sie nie stanie! a i jeszcze inne te oznaczenia tez kierowac sie jakimis konkretnymi?? bo cos tam na aku, jest jeszcze zawsze powypisywane! pozdro\njest jeszcze prąd rozruchowy;\nale jak wezmiesz dobry aku to nie bedzie to bardzo znaczace gdyz na pewno bedzie wiecej niz potrzeba;\nzastanawiam się właśnie czy alternator nadąża ładować aku 70-72ah\nbo niedoładowany to gorzej niż byłby mały czyli 60\nno wlasnie i w tym caly problem! bo gdy jest on nowy to wszystko jest ok ale tak po trochu go nie doladowuje i tak caly czas to po paru miechach pewnie bedzie on juz lipny! a wiec tu jest pytanie jaki akumulator bedzie najbardziej odpowiedni do rodzaju mojego motoru i alternatora\nnie chce mi się schodzić; a na zdjęciu w sam naprawiam nie widać za bardzo;\n60-65ah; prąd dość niski z tego co pamiętam...\nnajwyżej innym razem Ci podam jak sprawdzę...\nno tak fabryczny tylko w fabrycznym pojdzie to obciarzenie ta tuba i wzmacniaczem to moze okazac sie troszke za malo! moze ktos wie jeszcze jaki akumulator maxymalnie bedzie doladowywal alternator!\nto jeszcze zależy ile jeździsz (w sensie jak długie odcinki, między odpaleniem-gaszeniem). Jeżeli krótkie to lepiej mniejszy aku żeby zdążył się naładować, jeżeli długie odcinki to może być spokojnie większy\nwiecej jak 65Ah nie ma sensu bo go tylko zasiarczysz i zamiast działac przez 3-4 lata\nto za rok bedziesz szukał nastepnego.\nwiekszy aku ma sens pod warunkiem ze przynajmniej raz na tydzien bedziesz go\ndoładowywał przez prostownik pod garażem.\nbo już myślałem że ja jestem tępy... :?\njezdze raczej nie zbyt wiele! czasem bywa tak ze w tyg zrobie tylko 200-300km i to tylko przez weekend! czasem sie tylko zdarze ze w tygodniu szykuje mi sie jakas dluzsza trasa. a wiec koledzy doradzacie mi jakas 60ah?? myslicie ze w zupelnosci wystarczy??\na wiec koledzy doradzacie mi jakas 60ah?? myslicie ze w zupelnosci wystarczy??\nKup sobie nawet centre tylko sprawdz dokładnie date "zalania" akumulatora jesli\nokres miedzy zalaniem a zakupem przekracza 4 tygodnie to szukaj innego\n(po tym czasie akumulator jesli sie nie sprzedał powinien wrocic do producenta)\nniestety w marketach ludzie czesto sie nabierają na "okazje" i kupuja akumulatory\nktorych nie powinno byc w sprzedazy.\na o tym to pierwsze slysze ale dzieki za podpowiedz napewno sprawdze <bmw_2> pozdrawiam\nJa mam założony bezobsługowy 72Ah (black power) bo jak potrzebowałem zgodnego z instrukcja to niestety nie mieli.Akumulator ma juz 2.5 roku i doładowywany byl dwa razy(kiedys muza grała całą noc) i raz jak miałem awarie alternatora.Od tamtej pory nie doladowywalem go choc wiem ze nawet dobry aku wypadaloby raz na jakis czas podpiac pod prostownik.Auta używam w większosci na krotkich trasach.Ostatnie mrozy tez bez żadnych problemow.Alternator 90A(chyba 1100W).Wydaje mi sie ze aż tak zle nie bedzie jak założysz 72Ah ale wydaje mi sie,ze jak przegniesz z słuchaniem muzy zwlaszcza na postoju to czesto bedziesz musial go doładowywac.\nhej - jeśli chcesz kupic CENTRĘ to lepiej kup akumulator AD (AutoDistribution) - hurtownia jest na samym końcu Fabrycznej... Akumulator jest sporo tańszy ( o jakies 200 zl w moim przypadku), gwarancję daja na 2 lata a produkowany jest właśnie w Centrze... i takowe posiada podzespoły - ja potrzebowalem 100Ah o niedużej wysokości (u mnie idzie pod tyną kanapę) i znalazłem taki bezobsługowy w bardzo przystępnej cenie właśnie tam - osobiście preferuję Vartę albo Boscha - ale ceny mają raczej zaporowe :>\nno tak tylko jak myslicie taka 70ah bedzie dawal rade moj alternator spokojnie doladowywac? jest straszna rozbierznosc jedni radza ze jak niezbyt czesto jezdze w dalekie trasy zebym kupil jakies 55ah zeby ciagle byl doladowany inni uwarzaja ze spokojnie 70ah sie nada a ja najpozniej jutro musze cos wybrac! no wlasnie tylko co uklon_bmw pozdrawiam\nPit3er, ma racje.\nSwoja filie maja rowniez na ulicy Koszyckiej.\nJesli przewidziany jest 60Ah jak pisal korni8808, to ja mysle ze 5Ah MAX 10Ah nie wiecej wiecej.\nJesli bedzie "za duzy" to alternator moze go nie doladowac i bedziesz zmuszony uzupelniac mu czesto ubytki napiecia. z kolei za maly moze nie uciagnac silnika.\nw przypadku zestawu audio to i tak na Twoim miejscu "badalbym" akumulator i ew doladowywal coby Ci jak najdluzej posluzyl.\nI TAK WLASNIE ZROBIE! DZIEKUJE WSZYSTKIM ZA POMOC <bmw_2> uklon_bmw\ntu sprawdz sobie jaki aku. powinien byc i jaki masz alternator....zle jest jak aku jest wieksze A jak alternator\njeśli jeszcze mogę coś dodać - to do zestawu audio polecam kupić kondensator a akumulator - tak jak koledzy piszą 10-15% większy nie zaszkodzi - oby nie za duży od nominału bo alternator go nie doładuje nigdy... i po jakimś czasie się rozwali...\nPozdro - udanych zakupów <bmw_1>


Produkt: Autohipnoza na uwolnienie od nikotyny\nAutohipnoza Kaczorowskiego na uwolnienie o uzależnienia od nikotyny pozwoli Ci uzyskać zadowolenie z oddychania świeżym i czystym powietrzem i delektować się wrażeniami docierającymi do zmysłów smaku i węchu. Twoje życie nabierze barw i radości życia oraz oddychania czystym , rześkim, krystalicznym powietrzem, tak jak oddychają ludzie bez nałogu – zdrowi, silni i szczęśliwi. Autohipnoza spowoduje że w szybkim czasie zauważysz korzyści płynące z tego nowego i wolnego od nałogu sposobu życia, a Twój organizm będzie oczyszczać się z toksyn i trucizn nikotyny. Dlatego rzucenie palenia będzie łatwe i przyjdzie Ci bez wysiłku.\nInformuj mnie o aktualizacjach produktu Autohipnoza na uwolnienie od nikotyny


naszegory-vw.prv.pl - 135571, księga gości, strona (1/2)\nNick:Zbyszek Dodano:2019-10-05 13:04:12 Email:zlbpi.g2poo@pp@oop2g.ipblz Wpis:Hej!\nWchodzilście w zeszłym roku na Rakuską Czubę. Ja planuję w przyszłym tygodniu. Jadę z moją 11 letnią córą, która będzie pierwszy raz w Tatrach. Chciała wejśc na 2000 oraz przejechać się kolejką.\nDlatego wybrałem to miejsce. Choć planuje po wejściu wrócić tą samą drogą. Chciałem Was zapytać o trudność tego szlaku. Czy nie jest za trudny? zakłądam że pogoda może być podobna. Choć jak będzie mocno padać to zawrócimy.\nNick:Jakub Dodano:2017-12-26 22:02:25 Wpis:Bardzo fajne porady, dzięki - oby strona nigdy nie umarła!\nNick:Michalina Dodano:2015-10-14 08:55:47 Email:mmeosck.alliianmag8@88@8gamnaiilla.kcsoemm Wpis:Super lektura na tak ciężkie dni, jak dzisiejszy :)\nNick:michał Dodano:2013-07-26 20:56:15 Wpis:Ta strona to po prostu poezja! Pozdrawiam i czekam z niecierpliwością na nowe wpisy.\nNick:Dariusz Dodano:2012-06-15 16:17:08 Wpis:Kapitalna stronka i opisy. Siedzę i czytam każdą trasę...już 3 godz leci. Na pewno na nie jedną z tych tras się wybiorę. Pozdrawiam i czekam na kolejne wyprawy.\nNick:czasoprzestrzenny Dodano:2011-09-09 18:08:06 Wpis:Niezły czad. Super mapki, cały czas siedzę i się uczę szczytów ;-)\nNick:dari Dodano:2011-07-07 15:33:50 Wpis:fajna strona, zapraszam na moją\nNick:pawel_krak Dodano:2008-09-09 21:07:57 Url:www.youngtimer.pl Email:plapw.enle_lktr@akka@rtkl_elne.wpalp Wpis:Hej!\nŚwoetna stronka! podobająmi sięopisy tras. W tym roku i my z żoną włóczymy się co weekend po tatrach.Napewno wybierzemy się którąś z Waszych tras jeszcze tej jesieni:)\nNick:Marcin Dodano:2008-02-06 12:37:01 Email:plapn.sttewnooz.waatwzrcao@pp@oacrzwtaaw.zoonwetts.npalp Wpis:Sam nie wiem czego bardziej wam gratulować, fantastycznej strony, górskiej przygody, czy tego że jesteście w tym RAZEM, a idea ciałem się staje... trwajcie\nNick:leszek Dodano:2008-01-10 11:11:21 Email:mlipn.eariarleotgn@ii@ngtoelrairae.npilm Wpis:aaa nowa aktualizacja:> znowu 2h stracone na podziwianie i czytanie\nchciałbym wyrazić swoje współczucie z powodu złej pogody na Pilsku - byłem tam w okresie sylwestrowym, wspiałęm się na sam szczyt i widoki przepiękne!\nsorry za jakośc zdjęc ale aparat troche mi przymarzł:> pozdrawiam i czekam na kolejną aktualizację!\nNick:Norden Dodano:2007-10-23 22:08:17 Url:http://www.moje_beskidy_mo.republika.pl/ Email:nlopr.dpeon@sntieeitns@noepd.rpoln Wpis:Prawie każdy mówi i pisze, że Tatry są najpiękniejsze. To prawda. Ale Beskidy i Pogórze też są wyjątkowe:) Pozdrawiam:)\nNick:Hanys Dodano:2007-10-19 19:05:45 Email:zlipo.kpaw@.paotczzctoap.@wapk.opilz Wpis:fajna stronka panoramy są ekstra Też jeżdzę w Tatry baza Gliczarów Górny ale na Rysach nie byłem ale życie zaczyna sie po 50-ce. pozdrówka Marek\nps Z gliczarowa jest ekstra widok całe góry jak na talerzyku\nNick:Leszek Dodano:2007-09-13 08:00:17 Email:mlipn.eariarleotgn@ii@ngtoelrairae.npilm Wpis:Hej! Wasza strona jest wspaniała, odwiedzam ją regularnie bo ciągle jest tutaj mnóóóstwo rzeczy do oglądania i podziwiania super rzetelnie zrobiona, cudowne zdjęcia pozwalające dokładnie zaplanować trasy dla osób z lękiem wysokości i przestrzeni, jak również trasy z pięknymi widokami widać jak kochanie góry chociażby patrząc na wizualną i merytoryczną stronę tej..strony Pozdrawiam i czekam na kolejne opisy!\nNick:monika&damien praca Dodano:2007-08-07 19:25:37 Wpis:Hej! Z przyjemnoscia wpisujemy sie Wam na strone, ktora pomogla nam w planowaniu naszych tras w Tatrach. Dotychczas lazikujemy w Alpach Poludniowych, gdyz z miejsca, gdzie mieszkamy (Nicea) tam mamy najblizsze gorskie przestrzenie. We wrzesniu br. po raz drugi wybieramy sie w Tatry, lecz tym razem na prawie 2 tygodnie (poprzednio tylko 3 dni) i juz sie nie mozemy doczekac. Pozdrawiamy Was serdecznie i zyczymy kolejnych wspanialych wycieczek!\nNick:Renata&Łukasz Dodano:2007-07-11 12:10:38 Url:www.zamkoszlaki.end.pl Email:zlapm.kpoos@zilkaakliz@soopk.mpalz Wpis:Witamy serdecznie. Nasza historia była bardzo podobna. Również kochamy góry i zamki. Z przyjemnością przeczytaliśmy Wasze opisy i relacje. Być może, kiedyś, spotkamy się na jakimś szlaku. Pozdrawiamy i zapraszamy na www.zamkoszlaki.end.pl\nNick:audrey Dodano:2007-07-04 17:31:44 Wpis:Witajcie\nNaprawde cudowna strona; mnóstwo przydatnych informacji; bez zadęcia Bardzo pomocne opisyi zdjęcia,szczególnie dla osób, które mimo leków, pragną łazić po naszych górach. A Wasze dialogi, wspomnienia - miodzio!\nPozdrawiam Was serdecznie, do zobaczenia gdzieś na szlaku\nNick:graszka Dodano:2007-06-30 21:19:03 Wpis:Dzięki za wspaniałą stronę.Przejrzysta i przystępna dla amatorów górskich wycieczek.Znalazłam tyle przydatnych mi informacji że nie potrzebny mi żaden przewodnik.Wcześniej zaplanowane wycieczki trochę pozmieniałam korzystając z Waszych tras.Serdeczne dzięki i pozdrawiam.\nNick:jola Dodano:2007-06-28 18:44:34 Email:jlopl.kpaw3@6116@3wapk.lpolj Wpis:super stronka, gratulacje, dzięki niej planuje sobie traski..pozdrawiam\nNick:Smyk Dodano:2007-06-20 15:11:02 Email:smmoyck.@yer-ttaatt-rey@.kcyomms Wpis:Cześć, witam Was, V&W\nZ całej tej strony najfajniejsi jesteście Wy sami\nTrochę Wam zazdroszczę - nie umiem taki być (może i nie umiałem)\nZ wdziękiem opisujecie swoje wyprawy - dobrze, że udało mi się tutaj trafić\nWiele nowego można zobaczyć, przeczytać...\nŻyczę Wam dobrych gór ...i łaskawych\nNick:Kulmer Dodano:2007-06-01 01:19:41 Wpis:Super stronka...Też chcę taką, ale nie umiem zrobić\nPozdrowionka z Mińska dla górskich traperów...\nNick:maniutek Dodano:2007-05-11 19:55:08 Email:mlapn.iduetmetka@rr@aktemteudi.npalm Wpis:Witam wszystkich kochających góry.\nPrzejrzałem Waszą stronę i jestem pod ogromnym wrażeniem i podziwem dla tego co i z jaką pasją opisujecie. Bardzo ciekawie zbudowana strona czytając Wasze wspomnienia ( dialogi ) oraz przeglądając fotki można poczuć się na wyprawie razem z Wami.Pozdrawiam i oczekuję kolejnych opisów z wypraw a nie ukrywam że w tym roku 2 trasy wykorzystam.Pozdrawiam.\nNick:kamis Dodano:2007-05-10 14:31:21 Wpis:super strona, będę polecał ja znajomym wybierającym się w Tatry. Gratuluje pomysłu.\nNick:darek Dodano:2007-05-01 21:12:48 Email:dlapr.ineell4t6@@6t4lleeni.rpald Wpis:witam pieknie.\nkochani ,ta fantastyczna stronka,przejrzalem\nchyba wszystko co jest w internecie na temat\nnaszych ,,, taterek,i az dziw bierze ze dopiero natarafilem na wasza fantastyczna stronke,\njestem troszke starszym co prawda gorskim amatorem turysta,ale niejeden szlak w naszych tatrach juz zaliczylem,w tym roku,a konkretnie pod koniec czerwca wybieram sie w tatry slowackie,i dokladnie tam gdzie zescie byli napewno skorzystam z waszych wspanialych opisow\nzycze wspanialych gorskich i osobistych przezyc,moze spotkamy sie kiedys na szlaku,byloby mi bardzo milo\nNick:agnese Dodano:2007-04-18 09:21:38 Email:mmufc.kaot@zpcoocpz@toak.cfumm Wpis:Jesteście sto razy lepsi od przewodnika! :) Wielkie dzięki za wspaniałe, interaktywne opisy tras!\nNick:peepe Dodano:2007-04-10 08:27:23 Wpis:czytam Was juz od dłuższego czasu i gratuluję świetnego pomysłu, zapewne wiele osób korzysta z Waszych doświadczeń, które znaleźć można na tej stronce, podobnie jak ja czekam na kolejne relacje i do zobaczenia na szlaku


W środę (1 stycznia 2020 r.), około 10:30, na numer alarmowy 112 zadzwonił młody turysta z Ukrainy z prośbą o pomoc w odzyskaniu drona, który spadł na dach Bazyliki Mariackiej. 24-latek tłumaczył, że kręcił film z użyciem drona, gdy niespodziewanie utracił on panowanie nad sprzętem i bezzałogowy statek powietrzny z kamerą utknął na szczycie zabytkowego kościoła. Na miejsce przyjechali strażacy, którzy bezpiecznie ściągnęli urządzenie oraz policjanci z Oddziału Prewencji Policji w Krakowie, którzy zabezpieczyli odzyskanego drona. Funkcjonariusze podejmujący interwencję zatrzymali obywatela Ukrainy oraz przewieźli mężczyznę do Komisariatu Policji I w Krakowie, gdzie wczoraj wieczorem usłyszał zarzuty naruszenia przepisów ustawy Prawa Lotniczego a po przesłuchaniu został zwolniony. Podejrzanemu grozi kara nawet do 5 lat pozbawienia wolności. Sprawa zostanie przekazana do prokuratury, która podejmie decyzję co do dalszego toku postępowania (przy czym z uwagi na okoliczności nie można wykluczyć niższego wymiaru kary bądź np. warunkowego umorzenia).\nTurysta tłumaczył, że stracił łączność z dronem, który zaczął automatycznie lądować ale w wyniku podmuchu wiatru spadł na dach kościoła. Dodał, że korzystał z tego urządzenia nie znając polskich przepisów ale widział inne osoby korzystające z tego typu urządzeń, które powiedziały mu, że może korzystać z tego urządzenia ale nie może tylko przekraczać pewnej wysokości.\nTo zdarzenie to przykład, że takie amatorsko używane urządzenie może wymknąć się spod kontroli i zagrozić bezpieczeństwu. Na takie lekkie drony używane prywatnie do celów rekreacyjnych nie są wymagane specjalne kwalifikacje czy zezwolenia jednak o podstawowych zasadach bezpieczeństwa powinniśmy pamiętać. W przypadku utraty kontroli może dojść do tragedii a wówczas ewentualne zarzuty i sankcje karne mogą być znacznie poważniejsze.\nWięcej informacji na temat zasad operacji modelami latającymi w zasięgu widoczności wzrokowej w przypadku lotów w celach rekreacyjno-sportowych:\nhttps://www.ulc.gov.pl/pl/drony/zasady-wykonywania-lotow-uav/4587-loty-rekreacyjne-lub-sportowe „…Jeżeli waga Twojego drona nie przekracza 600g zachowaj bezpieczną odległość od zabudowy miejscowości, miast, osiedli lub od zgromadzeń osób na wolnym powietrzu oraz osób, pojazdów, obiektów budowlanych niebędących pod Twoją kontrolą (ta odległość nie jest określona przez przepisy w metrach. Jako operator decydujesz jakiej odległości potrzebujesz, aby sprzętem którym latasz nie wyrządzić nikomu krzywdy)….”\nŹródło informacji: KP Kraków\nWięcej w tej kategorii: « PAŻP rozpoczęła testy produkcyjne systemu do cyfrowej koordynacji lotów dronów. W Poznaniu dron pomaga walczyć ze smogiem. Podsumowanie działań w 2019 roku. »


5903246282665 - Zegarek Garett • Fabrykazegarkow.pl\nModel 5903246282665 Zegarek Garett Sport 24 Garett Sport 24\n339,00 zł 252,00 zł taniej o 87,00 zł\nSmartwatch Garett Sport 24 5903246282665 to propozycja zegarka sportowego, który został wyposażony w funkcje takie jak: krokomierz, pulsometr, monitor braku aktywności, monitor snu oraz liczne tryby sportowych. Produkt posiada wodoszczelność na poziomie IP68, co stanowi podstawową ochronę przed pyłem i wodą.\nWydajność wg producenta czas czuwania: do 15 dni\nOpinie o Garett Sport 24 5903246282665 (4)\nIdealnie w moim stylu jeśli chodzi o wygląd! Wszystkie funkcje działają prawidłowo, jak w opisie.\nJestem z niego zadowolona. Dobry, funkcjonalny i w dobrej cenie!\nBardzo kobiecy i bardzo praktyczny. Uwielbiam go.\nprosty, ładny i funkcjonalny. ŁAtwy w konfiguracji i obsłudze. Używam od kilku miesięcy i jest spoko.


Sławomir apeluje o bezpieczne drogi: "Linia ciągła jest dla mnie święta" - PUDELEK.TV\nGłówny Inspektor Transportu Drogowego w celu edukowania kierowców coraz aktywniej udziela się w mediach społecznościowych. Do instagramowej społeczności dołączył niedawno Alvin Gajadhur, który aktywnie propaguje działalność GITD. Urzędnik zaprosił do współpracy gwiazdora rock polo.\nSławomir Zapała razem z Krokodylkiem Tirkiem zachęcił kierowców do przestrzegania przepisów oraz unikania "krokodyli". Muzyk, który większość czasu spędza w trasie koncertowej, doskonale wie, co oznacza bezpieczne zachowania na drodze. Piosenkarz od dłuższego czasu wspiera poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sławomir zapewnia, że linię ciągłą traktuje jak świętość.\nTagi: Sławomir Zapała / Sławomir / Kajra / Alvin Gajadhur\ngość 26.03.2019 10:29\nTo jest Kajra? Wygląda jak przebrany facet. Ale idea sluszna\ngość 26.03.2019 10:19\nSławomir i Kajra... boże, jak to brzmi\nTa jego żona jest daremna\ngość 26.03.2019 10:16\nKajra nie w cekinach?\ngość 26.03.2019 10:15\ni ta Wieśka Kajra\ngość 25.03.2019 16:04\nSuper akcja! Sławomir najlepszy!!!!\ngość 25.03.2019 18:14\nAlwin wszendzie musi się pchać\nKACZMAREK 26.03.2019 10:15\n"Gwiazda" jednej piosenki dla dzieci.\ngość 26.03.2019 10:17\nWolę Rogatka :)\ngość 26.03.2019 10:18\nNic ludzie nie piszta i nie komentujta,teraz nie ma sprawiedliwosci,teraz jest PI i jego brudzinskie milicje\ngość 26.03.2019 10:22\nGradek już nie jedt Pleinem, spotyka sie teraz z Polskiem\ngość 26.03.2019 10:26\ntą kajrę to bym analnie poruszał, oj poruszał\ngość 26.03.2019 10:35\nA mną rzuca jak słyszę w radio przebój Sławomira\nKATARZYNA S. 26.03.2019 10:35\nWolę Anię Dobrowską niż tego Bednarka.\ngość 26.03.2019 10:42\n"rock polo" czyli nurt, którego Sławomir jest twórcą, i jedynym przedstawicielem zarazem. Ostatnio widziałem wywiad z nim, a raczej próbę przeprowadzenia z nim wywiadu, bo jego małżonka wręcz wyrywała mikrofon i odpowiedziała na jakieś 90% pytań, zadanych Sławomirowi (to się nazywa parcie na szkło)\ngość 26.03.2019 11:06\nChyba formuła Sławomira powoli się wyczerpuje.Ale fajnie,ze promują bezpieczenstwo na drogach - tego nigdy za mało.\ngość 26.03.2019 11:21\należ oni oboje są paskudni\ngość 26.03.2019 12:03\nidea słuszna, ale ona wygląda jak facet\ngość 26.03.2019 12:22\nNie mogę tego gościa strawić. Wieś to jednak stan umysłu jak widać po nim.\ngość 26.03.2019 12:51\nAle on był calkiem fajny jako aktor tylko się przebranzowil dla kasy\ngość 26.03.2019 12:54\nZbrzydła coś ta Kajra\ngość 26.03.2019 13:07\nco to jest niby rock polo? Przecież to jest disco polo pierwszej wody!\nzdzichu 26.03.2019 13:35\nDziwna para odwaliła im kasa\ntopmodel 26.03.2019 13:38\nkajra wyglada jak michalina manios.\ngość 26.03.2019 14:04\nbrzydka ta jego żona\ngość 26.03.2019 14:20\nKurczę jak oni ta Kajre musza profesjonalnIe robić w tv przecież to jakiś pasztet w tym filmiku a w tv wyglada bosko\ngość 26.03.2019 14:25\ngość: "rock polo" czyli nurt, którego Sławomir jest twórcą, i jedynym przedstawicielem zarazem. Ostatnio widziałem wywiad z nim, a raczej próbę przeprowadzenia z nim wywiadu, bo jego małżonka wręcz wyrywała mikrofon i odpowiedziała na jakieś 90% pytań, zadanych Sławomirowi (to się nazywa parcie na szkło)\nrock polo- buhahaha\ngość 26.03.2019 14:32\nZona jak facet\nhaha 26.03.2019 14:46\nCzesc tu Kejra\nOt co! 26.03.2019 14:47\nA dla mnie miejsce postojowe dla niepełnosprawnych...


Saponado - nowa sieć handlowa chce podbić polski rynek - Handel/dystrybucja\nSaponado stworzy sieć sklepów z chemią gospodarczą\nData: 02-09-2013, 21:07\nW Polsce powstają pierwsze franczyzowe sklepy Saponado. Firma sprzedaje chemię gospodarczą własnej produkcji z dozowników własnej konstrukcji i pomysłu.\nSpółka chce stworzyć sieć franczyzową na terenie całego kraju. Firma oferuje franczyzobiorcom wsparcie m.in. w postaci wyposażenia - ściany dozowników Saponando, zapewnienia stałych dostaw chemii, wsparcie na etapie projektowania i wyposażenia sklepów, stałego wsparcia marketingowego czy stron www.\nSaponado RSS ALERT


Hotele Chyrzyno - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 4 oferty noclegoweoferty (0 w miejscowości Chyrzyno oraz 4 w okolicy)\nZobacz inne obiekty z okolicy miejscowości Chyrzyno\nHotele w miejscowości Chyrzyno, województwo lubuskie, powiat słubicki\nHotele w miejscowości Chyrzyno. Porównaj możliwość zakwaterowania w miejscowości Chyrzyno w zależności od standardu oraz ceny. Chyrzyno, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w miejscowości Chyrzyno:\nośrodki wypoczynkowe Chyrzyno\ndomy wczasowe Chyrzyno\nnoclegi pracownicze Chyrzyno\nJeżeli interesują Cie również noclegi w najbliższej okolicy miejscowości Chyrzyno, sprawdź naszą ofertę noclegową w okolicznych miejscowościach: