Takie tam stożki... | O adopcji i nie tylko. Zbiór luźnych przemyśleń, kobiecych zachwytów i polskich narzekań - Part 2\nDzień z życia matki pracującej\nprzez Lady Makbet na 9 października 2017 w Taka tam rodzina adopcyjna • 18 komentarzy\nTrzynasty piątek ma to do siebie, że nie zawsze wypada trzynastego. Ani w piątek. Mnie się na przykład przydarzył w ostatnią niedzielę.\nZaczęło się od tego, że Księżniczka zapomniała obudzić mnie do pracy. Nie to, że zaspałam, czy coś. Mój telefon zagrał Marsz Imperialny dokładnie o czasie. Rzecz w tym, że już dawno przywykłam do wcześniejszych pobudek za sprawą córy, budzik był tylko jak szelki przy spodniach – na SZELKI wypadek. A ów zdarzył się właśnie wczorajszego ranka.\nWyskoczyłam więc z łóżka z radosnym „cholera, miałam umyć głowę!” na ustach i pognałam pod kran… nie myć włosy, rzecz jasna, tylko grzać wodę na Księżniczkowe mleko. Potem gdzieś pomiędzy zakładaniem rajstop a malowaniem rzęs upewniłam się jeszcze, że P. już wstał, żeby zająć się małą i pognałam do szkoły. Piechotą, coby się z rana trochę dotlenić. Jakoś w połowie drogi dotarło do mnie, że owszem, dziecku zrobiłam śniadanie, ale sobie jakimś cudem nie. Wpadłam więc w biegu do mijanej Żabki, myśląc przy okazji, że ja to mam jednak bajkowe życie – w domu księżniczka, za domem żabka, w pracy cała gromada chochlików (a i ogry by się znalazły), tylko mój rumak trochę nie teges, ale może dlatego, że w Dieslu.\nPierwsza lekcja płynęła jak krew z nosa, połowa grupy nie przyszła, druga mentalnie była jeszcze na sobotniej imprezie za miastem. Znudzona monologowaniem do prawie pustej sali i obsypana białym pyłem niczym piekarz albo początkujący dealer kokainy postanowiłam w czasie przerwy skonsumować moje kupione przed godziną „śniadanie”, złożone z wody mineralnej i paczuszki wafelków ryżowych z czekoladą. Chrupnęłam z lubością pierwszy kęs i dokładnie w tym momencie dosiadła się do mnie Marlena. Znacie tę nauczycielską przypadłość, zwaną w skrócie „zawsze-mam-rację-i-muszę-objawić-ją-całemu-światu”? Prawie wszyscy w tym zawodzie na to cierpimy, ale Marlena jest już w IV (nieuleczalnym) stadium, z ostrymi przerzutami na otoczenie. Od początku taksowała wzrokiem mój posiłek, ale wytrzymała w ten sposób tylko kilka sekund.\n- Och, Lady Makbet, ty pewnie nie wiesz, jakie to jest niezdrowe, prawda?\nPrzełknęłam powoli odgryziony kawałek, łudząc się naiwnie, że koleżanka ma na myśli pracę w niedzielę o ósmej rano, ale nie…\n- No niestety, moja droga, niestety. Ja rozumiem, że to jest smaczne, ale ty nie powinnaś tego jeść.\nZabrzmiało co najmniej tak, jak gdybym ważyła 150 kg i w dodatku miała zaawansowaną cukrzycę, a do tego wcinała chrupki, przy których produkcji ucierpiały minimum ze cztery pandy albo przedstawiciele innych zagrożonych gatunków. Marlena niezrażona kontynuowała:\n- Nie przejmuj się, też kiedyś sądziłam, że one mają jakieś wartości odżywcze. Dopiero lekarz z Kliniki XYZ mi powiedział, że to śmierć dla organizmu!\n- Dziękuję za troskę, ale wiesz… ja i bez lekarza potrafię przeczytać skład wafli ryżowych w polewie czy tam bez. O, zobacz: „ryż brązowy, czekolada deserowa, w tym: cukier, tłuszcz kaka…”\n- No to ja nie rozumiem! – wtrąciła zdegustowana – Jesteś świadoma, że to świństwo i mimo tego się trujesz? Równie dobrze mogłabyś palić papierosy!\nMogłabym… – pomyślałam – przynajmniej miałabym pretekst, żeby zakończyć tę dyskusję i jak najszybciej stąd wyjść. W tym momencie mój wzrok padł na dyndający z wieszaczka klucz od pracowniczej toalety, z której natychmiast postanowiłam skorzystać. Niedojedzone wafelki (razem z cukrem, tłuszczem kakaowym, lecytyną sojową i innymi witaminami) zostawiłam na później, kiedy akurat Marleny nie będzie w pobliżu. Chwała niebiosom, że nie widziała, jak dosypuję sobie do kawy (o zgrozo, rozpuszczalnej!) śmietankę w proszku…\nDalsze lekcje minęły całkiem przyjemnie i prędko, aż w końcu pozostało tylko odłożyć książki, założyć kurtkę i można było wracać do domku. Wspominałam, iż przyszłam pieszo, prawda? A pisałam, że bez parasolki? Nie? No, to już wiecie. I jak się słusznie domyślacie, gdy wracałam, lało jak z cebra. W dodatku niosłam prezent dla Księżniczki. Kilka miesięcy temu pomagałam córce znajomej w przygotowaniach do matury. Nie wzięłam od niej pieniędzy, więc wcisnęła mi dla małej sporych rozmiarów pluszowego słonia… w ślicznej, ekologicznej, papierowej torbie. Nawet bardzo ekologicznej, bo w deszczu rozłożyła się w półtorej minuty. W ręku zostały mi tylko kartonowe uszy, no i ten słoń (znaczy słoń też miał uszy, ale pluszowe i na swoim miejscu). I tyle dobrego, że to był słoń, bo słonie lubią się taplać. Taki kot na przykład miałby bardziej przechlapane i to dosłownie. W mieszkaniu znaleźliśmy się więc przemoczeni do suchej nitki. Okazało się, że nie tylko my, bo rozszczelniła się rura pod zlewem i zastałam P. walczącego z kopą zalanych ścierek.\nKsiężniczka fikała radośnie na dywanie, najwyraźniej pływająca kuchnia i przedpokój nie zrobiły na niej wrażenia. Na szczęście na sąsiadach z dołu też nie, czyli tatuś w porę uratował sytuację. Ku mojej radości popołudnie minęło już bez większych atrakcji. No, może z wyjątkiem tego, że córci wychodzą dwa ząbki, w związku z powyższym wkłada sobie do buzi wszystko, co się nada… a jeszcze chętniej to, co się nie nada. Oznacza to mniej więcej tyle, że moja komunikacja z P. weszła na poziom znany chyba wszystkim rodzicom maluchów:\nP: Jaki film chciałabyś wieczorem obejrzeć?\nJa: Nie jedz dywanu!\nP: Tego nie znam, a coś innego?\nJa: Jakąś komedię? Na przykład… Kochanie, zostaw to krzesło! Ech, nie wiem, a co mam do wyboru?\nP: Czekaj, sprawdzę… Księżniczko, tylko nie kapcie!\nJak widać, niedzielny repertuar był bardzo ciekawy. I to nie tylko ten filmowy. A jak Wam minął weekend?\nPół życia pożycia\nprzez Lady Makbet na 6 października 2017 w Ci, bez których nie jestem sobą • 16 komentarzy\nNasze dziecko zostanie inżynierem. Na bank. Przyłapaliśmy ją już na rozkręcaniu zaworu grzejnika, włączaniu i wyłączaniu Playstation, rozmontowywaniu listew podłogowych i testowaniu zawiasów bramki bezpieczeństwa w drzwiach swojego pokoju. Ze wszystkich zabawek najbardziej lubi wózek dla lalek, a dokładniej jego kółka, które skręca, toczy i obraca na wszystkie sposoby. Teraz, kiedy piszę, leży przede mną na podłodze i bawi się kółkami krzesła obrotowego, które dopadła zaraz po tym, jak rozłożyła na części pierwsze całą matę puzzlową (24 elementy). Przypominam, że ma 7 miesięcy. Na roczek dostanie chyba Lego Technics… albo nie, po co się szczypać, lepiej od razu skrzynkę z narzędziami i kilka desek, żeby meble i ściany nie ucierpiały w wyniku przeprowadzanych przez nią prób i doświadczeń.\nMgr inż. Księżniczka (Izzy, jeżeli Twoja E. może być Księżniczką Przedszkolaczkiem, to moja może być Księżniczką Inżynierem, czyż nie?) jest jednak tylko wisienką na torcie podczas jutrzejszego przyjęcia – i to niemal dosłownie.\nW czym rzecz? Otóż jutro P. i mnie stuknie kolejna rocznica związku i pomimo tego, że nie jest okrągła, to jednak bardzo ważna. Z moich wyliczeń (skomplikowanych niczym równania Sheldona Coopera z „Teorii wielkiego podrywu”, nie myślcie sobie!) wynika, że mój małżonek i ja stanowimy parę równo przez pół naszego życia! Powiem Wam, że brzmi to dla mnie jak jakaś totalna, kosmiczna abstrakcja. Doskonale pamiętam czasy „sprzed P.” i wcale nie wydaje mi się, żeby to było jakoś strasznie dawno. A tu się okazuje, że za chwilę będziemy mieć na koncie więcej czasu spędzonego razem niż osobno.\nJeśli czytaliście historię naszego poznania się, to wiecie, że można ją uznać za romantyczną. Natomiast początek naszego związku nie był ani oryginalny, ani wzruszający. Trudno z niego zrobić ciekawą opowieść, ale spróbuję.\nNadchodziły wakacje. Myśl o nich niezbyt mnie cieszyła. Miałam złamane serce… zostałam podle potraktowana przez chłopaka, którego – jak mi się wówczas wydawało – kochałam. Z P. łączyły mnie wtedy relacje przyjacielskie, chociaż nie wiem, czy to jest dobre określenie. Wiedziałam, że nie jestem mu obojętna, zresztą ja też darzyłam go uczuciem, którego chyba w tamtym czasie po prostu nie chciałam nazywać. Życie (zwłaszcza nastolatka) bywa pokrętne, więc stanęło na tym, że leczyłam rany po byłym (nazwijmy go X.), a P. zaczął się spotykać z naszą wspólną koleżanką. Ich związek od początku nie był udany, ale to temat na odcinek „Trudnych spraw”, a nie na Stożki .\nStopniowo zaczęliśmy się do siebie zbliżać, mimo że uparcie się tego wypierałam. P. był ministrantem, w niedzielę zawsze służył na mszy młodzieżowej, na którą też chodziłam. Wspólne spacery po wyjściu z kościoła stawały się naszą tradycją. Nie umknęło to oczywiście uwadze moich przyjaciółek, zwłaszcza C., która chyba jako pierwsza przewidziała finał tej historii. Pisywaliśmy do siebie listy, rozmawialiśmy godzinami przez telefon. P. rozstał się ze swoją dziewczyną. Wszystko wskazywało na to, że się zejdziemy.\nPod koniec wakacji dostałam list od X. Przepraszał, żałował, obiecywał, chciał się spotkać. Niejednej dorosłej kobiecie takie słowa przewróciłyby w głowie, a co dopiero licealistce. Zgodziłam się na jego przyjazd, ale ku własnemu zaskoczeniu wyszłam z tej pseudorandki silniejsza. Postanowiłam, że nie będę marnować młodości dla faceta, który sam nie wie, czego chce. X. pisywał do mnie jeszcze przez jakiś czas, potem kontakt nam się urwał. Dziś ma żonę i dzieci, chyba jest szczęśliwy… rozmawiałam z nim nawet ostatnio przez chwilę, głównie o sprawach zawodowych. Niech mu się wiedzie.\nOd czasu tego spotkania z X. miałam już pewność, z kim chcę się związać… tylko nie umiałam tego odpowiednio rozegrać. Wiedziałam, że P. czeka na sygnał ode mnie, mówił mi to wprost. No ale jak to? Tak paść facetowi w ramiona i powiedzieć „chciałeś, to masz?”. Nieee, co to, to nie ja. Zrobiłam więc to, co każda szanująca się nastolatka, czyli zwierzyłam się ze swoich wątpliwości przyjaciółce. E. odparła, że upadłam na głowę. Nie przepadała wówczas za P. i chyba nie była pewna, czy wyleczyłam się z X. (Tak sobie właśnie czytam te moje wypociny i mam wrażenie, że brzmią trochę jak list do „Bravo”… no niestety, wiele rzeczy potrafię, ale za Chiny Ludowe nie zmienię tego, kim byłam pół życia temu). Zostałam więc z mętlikiem w głowie i jeszcze większymi wątpliwościami.\nPewnej październikowej niedzieli P. siedział u mnie w pokoju, jak zwykle na podłodze. W ogóle wszyscy u mnie siadali na podłodze, co nawet miało swój specyficzny klimat. Rozmowa jakoś się nie kleiła. W pewnym momencie, chyba dla rozładowania atmosfery, mój gość sobie ze mnie zażartował – ot, jakiś koleżeński docinek, już nie pamiętam, co to było. Postanowiłam wykorzystać moment… i powiedziałam, że ma uważać, jak się zwraca do swojej dziewczyny.\nI już. Złapał mnie za rękę i tak zostało, a kilka lat później wziął sobie tę rękę i całą resztę na dobre. Oczywiście nie zawsze było różowo czy tam błękitno w jednorożce, bez przesady. Uczniowie podpytują czasami, czy mój mąż mnie denerwuje. Odpowiadam, że osiem razy dziennie, a w weekendy to nawet dwanaście. I pewnie vice versa. Bywa, iż mam go szczerze dosyć, ale nigdy naprawdę nie żałowałam decyzji, której rocznicę będziemy jutro świętować. Nikt nie zna mnie tak dobrze, jak on. Czasem się zastanawiam, czy umiałabym do tego stopnia otworzyć się przed kimkolwiek innym i dochodzę do wniosku, że nie.\nNie da się w jednym wpisie zawrzeć tego, co razem przeżyliśmy… Wspólne podróże, przeprowadzki i starania o dziecko to tylko część doświadczeń. Zwieńczeniem tej współdzielonej połowy życia okazała się Księżniczka, która w trakcie pisania tego tekstu zdążyła się już wybawić i wyspać. Przed chwilą ściągnęła sobie śpioszki i właśnie zaczyna domagać się jedzenia, więc kończę.\nNastępne kilkanaście lat mojego związku z P. zapowiada się jak widać równie emocjonująco .\nprzez Lady Makbet na 25 września 2017 w Ci, bez których nie jestem sobą • 14 komentarzy\nO psożegnaniu i psięsknocie\nprzez Lady Makbet na 13 września 2017 w Ci, bez których nie jestem sobą • 26 komentarzy\n- Przywiozłem pani tego pieska. Czekam pod Teskiem! – głos w słuchawce sprawił, że serca zaczęły nam bić znacznie mocniej.\nByło niedzielne, upalne sierpniowe popołudnie. Zerwaliśmy się z poweselnych poprawin u bliskich znajomych i wprost z parkietu, w imprezowych kreacjach, pobiegliśmy na parking pobliskiego supermarketu, gdzie z otwartego bagażnika auta wystawał śmieszny, kudłaty łeb. Para ciekawskich oczu dokonała błyskawicznej lustracji dwojga nowych „człowieków”, której wynikiem było energiczne merdanie ogonem. Jeszcze tylko rozliczenie, książeczka zdrowia, kilka pytań o pielęgnację – i włochata kulka wylądowała na rękach P. A raczej na ręku, bo Reksio mieścił się wtedy prawie cały na jednej męskiej dłoni. Ilekroć ktoś pytał, skąd mamy psa, zawsze odpowiadaliśmy, że z Tesco. P. dodawał zwykle, że z promocji – demolkę mieszkania otrzymaliśmy gratis.\nZaraz po wejściu do domu maluch z prędkością błyskawicy obiegł wszystkie kąty, po czym wzgardził przygotowanym legowiskiem, moszcząc się na dolnej półce starej etażerki, zrzuciwszy z niej uprzednio jakieś moje szpargały. Zdobył nasze serca całkowicie i natychmiast. Z jego pierwszych chwil w naszym domu nie mamy żadnego przyzwoitego zdjęcia, bo nie dało się uchwycić go w bezruchu. Od początku reprezentował wszystkie typowe cechy swojej rasy, z niespożytą energią i psotnym usposobieniem na czele.\nSzybko okazało się, że niestety psiaka kupiliśmy z pseudohodowli. Szczerze mówiąc, nie mieliśmy wcześniej pojęcia, że takie istnieją, zwłaszcza w naszej okolicy… tym bardziej, że Reksio nie należał do żadnej z modnych odmian psów. Trafił do nas jednak zapchlony, zarobaczony i chory. Podczas pierwszej wizyty w lecznicy zabrakło skali na termometrze, tak wysoką miał gorączkę. Weterynarz popatrzył mi w oczy i zasugerował, że najlepszym wyjściem będzie uśpienie zwierzaka. Nie pozwoliłam na to. Przez kolejne tygodnie na zmianę, dwa razy dziennie jeździliśmy z P. do kliniki, gdzie Reksio dostawał zastrzyki i tony lekarstw. Na szczęście moja ówczesna praca pozwalała na tego typu kombinacje. Kosztowało nas to wiele poświęcenia – i, co tu ukrywać, pieniędzy – ale piesio dochodził do siebie.\nWkrótce wyzdrowiał zupełnie – i tak zaczęła się ośmioletnia, nieustająca przygoda. Reksio jako szczeniak był uroczym urwisem, choć momentami nieznośnym. Pogryzł nam mnóstwo butów (jednego klapka do tej pory nie znalazłam i to bynajmniej nie przez bałagan… nasz pies najwyraźniej miał w paszczy Trójkąt Bermudzki). Chyba wydawało mu się, że jest kornikiem albo innym bobrem, bo kiedyś przyłapałam go na podżeraniu drewnianego filaru, który podtrzymywał strop. Łóżko smarowaliśmy chrzanem, żeby rano przypadkiem nie obudzić się na podłodze. Jeden z licealistów otrzymał piątkę za darmo, bo Reksio tak przeżuł jego pracę domową, że nie dało się jej odczytać. Pozbawił mnie jedynego w domu kwiatka doniczkowego, próbując podczas naszej nieobecności przesadzić go do swojej miski. Pewnego dnia nauczył się otwierać szuflady w sypialni i po powrocie z pracy zastałam go oplątanego moją biżuterią do tego stopnia, że biedny nie mógł się ruszać.\nWiek szczenięcy jednak wreszcie minął i nasz mały terrorysta zaczął się uspokajać. Towarzyszył nam niemal wszędzie: mieszkaliśmy razem w dwóch miastach i łącznie trzech mieszkaniach. Pokochał z wzajemnością naszych rodziców i najbliższych przyjaciół. W międzyczasie rozpoczęliśmy starania o dziecko – wiecie już, że bezskuteczne. I jak to zwykle bywa, choć nie powinno – niespełnione rodzicielskie uczucia przelewaliśmy na psa. Zależało nam, żeby był dobrze zsocjalizowany. Chętnie zapraszaliśmy gości, pozwalaliśmy na kontakty Reksia z innymi psami, a także z dziećmi.\nNic nie wskazywało na to, że tuż po pojawieniu się Księżniczki dojdzie do apokalipsy. Nasz pies lubił maluchy. Na czas letnich urlopów odwoziliśmy go do krewnych, mających kilkuletnią córkę. Dokazywał wraz z nią i jej kolegami, a jedyną zbrodnią, której się dopuścił, była kradzież pluszowego misia – którego to misia zresztą używał jako przynęty, bo wiedział, że skłoni tym jego właścicielkę do zabawy w ganianego. Zaledwie rok przed adopcją małej oddaliśmy Reksia na dwa tygodnie do hotelu dla zwierząt, którego kierowniczka miała malutkiego synka. Bawili się razem w aportowanie, chłopiec cierpliwie, choć jeszcze niezgrabnie rzucał mu piłkę, a futrzak równie niezmordowanie ją przynosił.\nNiestety, ostatnie pół roku było równią pochyłą. Pomimo naszej pracy nad psem jego zachowanie wciąż się pogarszało. Cierpieli na tym wszyscy, a najbardziej chyba on sam, bowiem konieczność izolowania go od córeczki była dla niego niemal równoznaczna z samotnością. Agresję z Księżniczki zaczął przenosić na nas, ale tylko wtedy, kiedy ona była w pobliżu. Wystarczyło, że poszła spać – pies z powrotem zmieniał się w kudłatego aniołka, do rany przyłóż, nic tylko głaskać i karmić „mięskami”. Jednak kiedy tylko słyszał jej głos albo dostrzegał ruchy w sąsiednim pokoju, wstępował w niego diabeł… Stanęliśmy przed bardzo trudnym wyborem: albo nowy dom, albo… sami sobie dopowiedzcie.\nWiem, że ani P., ani ja nie wybaczylibyśmy sobie, gdybyśmy… jak wyżej. Na szczęście – o ile tu o jakimkolwiek szczęściu można mówić – znaleźli się państwo gotowi przygarnąć naszego łobuza. Bez dzieci, za to z dużym terenem do biegania. Widać, że nowy właściciel zna się na psach, kudłacz go polubił. Odjeżdżał na przednim siedzeniu samochodu, z pycholem uśmiechniętym od ucha do ucha. Takiego go widzę przez łzy, kiedy piszę ten post… i takiego go zapamiętam.\nReksio, Ty Kochana, Łaciata Paskudo…\nNiech Ci się tam wiedzie. Miej zawsze pełną miskę, mnóstwo piszczących zabawek i zielonej trawy do tarzania się. Niech nowi państwo kochają Cię tak mocno, jak my, ale rozsądniej. Niech wyznaczą Ci granice, dzięki którym będziesz czuł się bezpieczny. Niech drapią Cię za uchem i pozwalają na zabawy z innymi psami. Niech nikt nigdy nie waży się Ciebie uderzyć, bo go znajdę i mu oddam, słowo! Nie myśl o nas za dużo i bądź szczęśliwy.\nDo zobaczenia na tym lub tamtym świecie…\nKocham Cię, Wstręciuchu!\nDziecko Idealne, Bąbel Statystyczny czy Zwykłe Bobo? Kto wygra Wielką Gonitwę Niemowlaków?\nprzez Lady Makbet na 6 września 2017 w Taka tam rodzina adopcyjna • 33 komentarzy\nZnajoma z pracy, mama niespełna półtorarocznej dziewczynki, zapytała ostatnio, czy nie chciałabym ubranek po jej córeczce. Zgodziłam się ochoczo, zaznaczając przy okazji, jaki rozmiar nosi obecnie moja pociecha. Niestety, okazało się, że ten sam, co latorośl owej znajomej, a dzieli je prawie rok!\nNiedługo minie sześć miesięcy, odkąd Księżniczka jest z nami. Domowy bilans tego wspólnego półrocza wypada zacząć właśnie od wzrostu, który jest – jak zgrabnie zauważyła Ahaja – iście królewski. Przedwczoraj przesiadłyśmy się do spacerówki (z Księżniczką, nie z Ahają), bowiem wożenie młodej w naszym kombajnie 2w1 zaczęło mijać się z celem. Nawet po rozłożeniu siedziska na płasko urocze stópki naszej gwiazdy dyndały radośnie poza linią podnóżka… W związku z powyższym jak bumerang powraca pytanie o jej rodziców biologicznych. Zastanawiamy się, czy byli wysocy, postawni? Oboje z P. jesteśmy raczej przeciętnego wzrostu (ja to nawet niskiego), będzie śmiesznie, jeśli za kilkanaście lat stanie obok nas Marcin Gortat albo inny Michael Jordan w spódnicy . Szczerze mówiąc, po cichu liczę, że to gwałtowne rozciąganie się Księżniczki we wszystkie strony niedługo się zatrzyma na jakiś czas albo przynajmniej wytraci prędkość nadświetlną, bo córa zwyczajnie nie mieści się w sprzęty przeznaczone dla swojego etapu rozwoju. I żeby nie było, nie podajemy Księżniczce miksowanych Big Maców ani nie karmimy jej na siłę „za mamusię”, „za tatusia”, „za wujka Cyngla” ani za inne potwory. Odżywia się właściwie całkiem normalnie, zgodnie z Mądrymi Tabelkami i wskazaniami pediatry.\nO, i właśnie o tych Mądrych Tabelkach chciałam napisać. Żyjemy w zaiste cudownych czasach, kiedy wszystko da się zmierzyć, zważyć, policzyć i dopasować do norm unijnych. Nawet dziecko. Nie wiem jeszcze, co należy zrobić, kiedy maluch nijak nie chce się w tych widełkach zmieścić… macie jakiś pomysł? Może trzeba zapłacić podatek? Żyrafowe od za wysokich, mrówkowe od za niskich, pączkowe od zbyt okrągłych, a szczypiorkowe od tych z niedowagą?\nNie żebym miała coś przeciwko istnieniu norm rozwojowych. Świetnie, że one są – rodzic, zwłaszcza niedoświadczony, ma przynajmniej wskazówki, kiedy reagować i czy już rwać włosy z głowy, czy jeszcze troszkę poczekać (a jeżeli dodatkowo szuka podpowiedzi w internecie, to na pewno znajdzie powody do paniki). Mądre Tabelki generują jednak wśród młodych matek (ojców chyba w mniejszym stopniu, chociaż kto wie?) potrzebę posiadania Dziecka Idealnego. Ideały, jak wiadomo, nie istnieją – i w tym cały ambaras. Istnieje natomiast niewyidealizowany, za to uśredniony Bąbel Statystyczny, czyli przyczyna nieszczęść wszelakich.\nKim jest Bąbel Statystyczny? Maluchem, który od szóstego miesiąca życia ząbkuje, w siódmym siada, w ósmym pełza, a przed ukończeniem dziesiątego raczkuje. Je regularnie, przesypia 14 godzin na dobę, a w dniu, gdy stuka mu pół roku, mierzy pomiędzy 65 a 70 cm i waży 6,5 – 8,5 kilograma, jeżeli jest Statystyczną Dziewczynką i ewentualnie ciut więcej, jeżeli Chłopcem.\nMłode mamy, nauczywszy się Mądrych Tabelek na pamięć, lubią porównywać swoje dziecko z opisanym wyżej Bąblem. Oczywiście chodzi o to, aby ich pociecha Bąbla wyprzedziła, ewentualnie rozwijała się równo z nim, ale broń Panie wolniej choć o dzień! Wtedy zaczynają się podejrzenia, że trafił im się egzemplarz wadliwy bądź popsuł się w międzyczasie. Niestety karty gwarancyjnej brak, a instrukcja obsługi okazuje się mało precyzyjna (do tego zawiera napisaną małym druczkiem informację, że każdy bobas rozwija się we własnym tempie!). Co wówczas robić? Najlepiej przenieść porównania z Bąbla Statystycznego na dziecko siostry, sąsiadki, koleżanki z pracy albo tej zielonowłosej fryzjerki, co zawsze krzywo przycina grzywkę. Jeżeli którekolwiek z powyższych doświadczało skoków rozwojowych później, to uff, można odetchnąć z ulgą. Gorzej, jeśli żadne! Wówczas pozostaje tylko dzwonić po egzorcystę czy innego odczyniacza uroków.\nŻarty żartami, ale czasem ta potrzeba porównywania rozwoju maleństw przybiera formę koszmarnie irytującą i po prostu niezdrową. Dla przykładu dwie sytuacje. Opis pierwszej kopiuję żywcem z lipcowego maila do Izzy (Nasz Mały Światek) – mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone przez Nią i przez Was.\n„Rzecz miała miejsce na terenie otwartej siłowni w pobliskim parku. Młoda spała smacznie, toteż ustawiłam wózek w cieniu, wcisnęłam hamulce, założyłam moskitierę i dawaj na pierwsze wolne urządzenie. Chwilę później pojawili się młodzi dziadkowie z wnusią, na oko 1,5 roczną. Takim słodkim, ledwo chodzącym, ryżym bobo. Nigdy nie mogłam pojąć, po co ludzie chodzą z takimi szkrabami na tę siłownię, skoro w pobliżu jest mnóstwo placów zabaw, ale niech tam. Dziewczynka siadała na urządzeniach i udawała, że ćwiczy, przy głośnych zachwytach babci. Aż tu nagle babcia wpadła na „genialny” pomysł: „Kornelka, chodź, OBEJRZYMY DZIDZIĘ!”. Moją dzidzię, znaczy się. Może jestem jakaś dziwna, ale nie zaglądam obcym ludziom do wózków, a znajomych zawsze pytam, czy mogę. No ale ok, nic nie mówię, obserwuję. A babcia podchodzi do wózka Księżniczki, ściąga moskitierę, wkłada głowę pod budkę i zaczyna gadać do małej! I to teksty w stylu „No chodź tutaj do mnie!” (eeee… że co?). Po czym odwraca się w moją stronę i oburzonym tonem oznajmia: „Ona już nie śpi!” No raczej, skoro obcy ludzie naruszają jej przestrzeń. Złażę więc z urządzenia (mojego ulubionego, psia kość) i podchodzę do wózka. A kobieta do mnie: „Dlaczego ona jeszcze nie siada?” Grzecznie informuję, że ma dopiero 4 miesiące, na co słyszę: „A to dlaczego taka duża?” – „No nie wiem, bo rośnie?” – burczę ironicznie, bo już mnie sytuacja wkurza. I wtedy następuje punkt kulminacyjny: Kornelka tymi łapkami brudnymi od miliona urządzeń na siłowni smyra moją córę po twarzy, a babcia ją jeszcze zachęca! „Zobacz, jakie dzidzia ma oczka, a jakie włoski, a jaki nosek…” No kurczę! Nie mam fioła na punkcie sterylności, w domu Księżniczka się tarza po podłodze (na której przed chwilą pies lizał sobie… nie tylko łapy) i nie latam za nią z odkażaczem, ale serio? Przecież tam na tej siłowni w nocy siedzą bezdomni albo inne żule! Proszę więc małą, żeby zabrała rączkę (i przy okazji nogi, bo chcę odjechać z wózkiem). Babcia stęka coś pod nosem, że zabieram Kornelce dzidzię (a co to, lalka jakaś?). Potem każe wnuczce zrobić „papa” i się dziwi, że moja jej nie odmachała… Zapewne Kornelka w wieku 4 miesięcy już siedziała, machała i czytała eposy Homera w oryginale, a potem przekładała je na łacinę. Trudno, Księżniczka póki co mówi „leee”, „li” oraz „aaa!” i potrafi uroczo przekręcać się na brzuszek podczas przewijania. Każdy ma jakieś talenty jak widać.”\nW przeciwieństwie do pierwszej niestety rozciągnięta w czasie. Otóż koleżanka została mamą kilka tygodni przede mną. Wcześniej nie byłyśmy blisko, jednak odkąd dowiedziała się o Księżniczce, zasypuje mnie zdjęciami i szczegółowymi opisami postępów swojej córeczki. Ogólnie rzecz ujmując, nie mam nic przeciwko, urocza ta jej mała, a i fajnie mieć wśród znajomych kolejną młodą mamę, zawsze można się wymieniać doświadczeniami. Problem dotyczy formy, jaką ta wymiana doświadczeń przybiera. Wiadomości od rzeczonej znajomej brzmią mniej więcej tak: „Ile razy wstajesz w nocy? Bo Lucynka to już od miesiąca śpi do rana” – i zdjęcie śpiącej Lucynki jako dowód, gdybym miała wątpliwości. Zanim zdążę odpisać, przychodzi następny MMS: „Lucynka ma już 2 ząbki, po jednym na górze i na dole! A Wasza ile ma?”. „Żadnego” – odpowiadam zgodnie z prawdą. Następuje niewróżąca niczego dobrego cisza, a po niej elaborat: „A byliście z tym problemem u dentysty? Neurologa? Albo chociaż pediatry? Bo to chyba nienormalne, żeby pięciomiesięczne dziecko nie miało zębów! No wiesz, ja nie chcę nic sugerować [taaa, jasne, tak samo jak ja nie chcę jeść słodyczy do filmu, same się jedzą], ale żeby Księżniczka potem nie miała problemów ortodontycznych albo żeby się nie okazało, że jest opóźniona w rozwoju! No bo Lucynka to już ma dwa ząbki, po jednym na górze i na dole! [nie, to nie jest błąd Matrixa, naprawdę napisała to dwa razy]”. Próbowałam, a jakże, poprosić koleżankę, żeby nieco przystopowała. Trochę żartem, jak to ja, że nie mamy o co się ścigać, bo obie nasze córy zasługują na podium… i takie tam. Niestety, ona ma chyba potrzebę… chciałam napisać „bycia lepszą”, ale byłabym niesprawiedliwa. Raczej „bycia równą”. Myślę, że ta potrzeba wynika z wszechpanującego poczucia, że nasze dzieci muszą dzisiaj spełniać oczekiwania świata. Tego, który wszystko, z uczuciami włącznie, próbuje upchnąć w sztywne ramy. I to obsesyjne porównywanie ma po prostu upewnić nas, rodziców, że z naszymi dziećmi jest wszystko ok. Że – jakkolwiek to nie zabrzmi – pasują do systemu.\nPatrzę teraz na śpiącą w bujaku Księżniczkę, która pomimo skończonych sześciu miesięcy nie siedzi i nie ma zębów, za to ubranka nosi na 9m+, a siłę w rękach ma taką, że jak cisnęła dzisiaj smoczkiem, to szukałyśmy go z Siostrą przez kilka godzin. I wiecie co? Dla mnie tę chorą w istocie Wielką Gonitwę Niemowlaków wygrywa Zwykłe Bobo. Moje Bobo.\nEDIT: Bardzo przepraszam osoby, które mogły poczuć się urażone przytoczoną powyżej historią. Gwarantuję, że nie dotyczyła żadnej ze znanych mi Czytelniczek bloga. Poza tym starałam się ją przedstawić tak, aby trudno było zidentyfikować jej bohaterkę. Moim celem było przedstawienie pewnego zjawiska, a nie dokuczenie komukolwiek personalnie. Dziękuję za wszystkie spostrzeżenia i komentarze, także te poza blogiem. Wasze zdanie jest dla mnie bardzo ważne.\nBESTIARIUSZ, czyli kto jest kim na Stożkach – aktualizacja\nprzez Lady Makbet na 3 września 2017 w Bestiariusz - kto jest kim na Stożkach • 10 komentarzy\nNowy wpis się tworzy, a dzisiaj odświeżam Spis Ludzi Ważnych, bo trzeba go było troszkę zaktualizować.\nPOZNANI W REALU (P. każe mi usunąć ostanie słowo, bo on całym sercem za Barcą, a ja mu tu nielojalnie z jakimś Realem wyjeżdżam). Zatem jeszcze raz:\nPOZNANI W RZECZYWISTOŚCI\nLady Makbet – ja, znaczy się. Urodzona w połowie lat 80. Szczęśliwa żona niejakiego P. Jeszcze przez czas jakiś właścicielka zwierzęcia marki pies, który niestety w obecności Księżniczki przemienia się w smoka. Na co dzień pracująca z młodzieżą i kochająca to zajęcie (to o mnie, nie o psie). Lubiąca gotować, gadać i pisać, co też tutaj uskutecznia. Po latach starań o dziecko została adopcyjną mamą wspomnianej wyżej Księżniczki.\nP. – miłość mojego życia, zaślubiona mi przed Bogiem, Teściową i Bankiem dającym kredyt hipoteczny, a więc forever. Pierwszy i jedyny normalny facet, który ze mną wytrzymał, co też wykorzystałam, przywiązując go do kanapy świętym węzłem małżeńskim i uniemożliwiając ewentualną ucieczkę. Introwertyk, dzielący swój czas pomiędzy pracę, dziecko, żonę, psa, Mamusię, PS4 i Cyngla – dokładnie w tej kolejności.\nReksio - Koniec Świata na czterech łapach. Łaciaty pies o całkiem praktycznych gabarytach. Nie trzeba go składać w kostkę, żeby zmieścić do auta, ale też trudno go przypadkiem nadepnąć. Kocha człowieki, ale ostatnio tylko te wyższe od niego przynajmniej o głowę. Jako szczeniak zjadł nam pół mieszkania, obecnie jedynie okazjonalnie obgryza gościom buty, najwyraźniej jako wyraz hołdu dla ich właścicieli. Prowadzi wojnę podjazdową z kotem sąsiadów i otwartą walkę na śmierć i życie z odkurzaczem. Próbujemy znaleźć mu nowy dom – bez dzieci, za to z dobrymi dorosłymi, ale kiepsko nam idzie.\nJ. – przyjaciółka z okresu studiów, która mogłaby być krewną pewnej filmowej gwiazdy i zapewne dlatego pracuje w tej właśnie branży. Miłośniczka „Gwiezdnych wojen”, potrafiąca podobno wytresować smoka. Kontaminacja Meridy Walecznej z Lois Lane i przy okazji pomysłodawczyni eksperymentalnych metod wychowawczych, które zamierza testować na moim dziecku. Podróżniczka z uporem maniaka zamagnesowująca naszą lodówkę. Od niedawna matka chrzestna Księżniczki.\nM. – przyjaciel, człowiek-zagadka, bratnia dusza. Mistrz w sprowadzaniu mnie na ziemię, choć sam równie często buja w obłokach. Facet, u którego droga od słów do czynów jest krótsza, niż walka Popka z Pudzianem. Jego najwierniejszym towarzyszem pozostaje samochód, którym wyprawia się nawet całe 150 metrów do sklepu za rogiem, łamiąc przy tym wszystkie możliwe przepisy ruchu drogowego. Pozornie cynik, jak sam o sobie mówi „cham i prostak”, ale kiedy już niechcący da się komuś poznać od wewnątrz… to staje się jego przyjacielem. Prywatnie odpowiedzialny partner Bardzo Fajnej Dziewczyny (w skrócie K.) i kochający ojciec.\nK. – kalos kagathos, jak mawiali starożytni Grecy. Piękna i mądra. Serio. Życiowa partnerka M. i matka chrześniaczki mojego męża (czyli że M. jest owej chrześniaczki ojcem, gdyby ktoś się pogubił). Sympatyczna dziewczyna o bardzo racjonalnym podejściu do życia – taka, w której towarzystwie po prostu lubi się przebywać.\nSiostra – towarzyszka harcerskich przygód, z którą dzieliłam większość nocnych wart, miejsca w szałasie i uczuciowych sekretów. Wielbicielka zielonego koloru, wafelków „Familijnych” i miętowej czekolady. Moją Siostrą została przez przypadek za sprawą pewnego sprzedawcy noży… no cóż, człowiekowi z nożem się nie odmawia, więc tak jest do dziś. Obecnie Matka Polka x2, która żadnej pracy się nie boi.\nCyngiel – sam sobie kiedyś wybrał ten pseudonim, więc niech mu będzie. Gdyby P. miał się jeszcze raz ożenić, poślubiłby Cyngla. Podczas jego częstych wizyt u nas mam wrażenie, że ktoś sklonował mi męża. Identycznie się wysławiają, piją to samo piwo, jedzą tę samą pizzę i noszą podobne koszulki. A poza tym Cyngiel to taki brat-łata, człowiek od wszystkiego. Zaufany kierowca, DJ i „złota rączka”, a jak trzeba to i fotograf. Właściwie można powiedzieć, że należy do rodziny – teraz to już nawet formalnie, bowiem został ojcem chrzestnym Księżniczki.\nŻuczek – mądry i poukładany życiowo facet, który naszym przyjacielem został trochę przy okazji, a różne poplątane okoliczności sprawiły, że zagościł w życiu P. i moim na stałe. Człowiek inteligentny, błyskotliwy, o ciętym dowcipie i zdrowej dawce życiowego realizmu. To taki typ, na którym można polegać, bo prędzej wbije ci ostrą szpilę w cztery litery, niż okłamie albo zawiedzie.\nMamusia – jak nie wiadomo, o kogo chodzi, to chodzi o Teściową. Moja to jest równa babka, całkowicie przecząca stereotypom. No dobra, może nie wszystkim, bo ma chruścianą miotłę i podobno na niej lata, jak nikt nie widzi. Uwielbia ironiczne żarty i sport ekstremalny w postaci wielogodzinnych zakupów. W wolnych chwilach łazi po górach i robi zdjęcia. Poza górami też. Kochana babcia Księżniczki i w ogóle kobieta do rany przyłóż.\nA. - przyjaciółka z pracy, a przy okazji rówieśniczka. Mamy sporo wspólnych doświadczeń i zbliżonych poglądów na wiele spraw. A. jest piękną kobietą o wrażliwej duszy i dobrym sercu. Szczerze mówiąc, za dobrym. Zawsze można na nią liczyć, a cudze szczęście potrafi bez problemu przedłożyć nad własne. Mam wobec niej dług wdzięczności, który mam nadzieję dane mi będzie kiedyś spłacić, a póki co bardzo jej kibicuję w spełnianiu pewnego skrywanego marzenia…\nPOZNANI W WIRTUALU zostali już opisani o, TUTAJ.\nprzez Lady Makbet na 29 sierpnia 2017 w Taka tam rodzina adopcyjna • 11 komentarzy\nI to właśnie dzięki ludziom: chrzestnym, gościom, księdzu oraz obsłudze w lokalu, dzień chrztu córeczki uważamy za udany. Już planujemy powtórkę przy okazji roczku


Plaga nietrzeźwych kierowców za kółkiem | Gazetacodzienna\nMimo konsekwencji prawnych i społecznych, wiele osób nadal wsiada za kierownicę w stanie nietrzeźwości. fot: mat.pras.\nPowiat - 30 lipca 2014 11:15:00\nMimo licznych apeli oraz zapowiadanych dzień wcześniej akcji, ciągle są zatrzymywani kierowcy, którzy wsiedli po pijanemu za kółkiem. Po podsumowaniu stanu bezpieczeństwa na drogach powiatu cieszyńskiego w minionym półroczu można stwierdzić, że mamy do czynienia z plagą nietrzeźwych kierowców, którzy spowodowali wypadek lub kolizję.\nW stosunku do ubiegłego roku odnotowano znaczny wzrost takich zdarzeń drogowych. W ciągu sześciu miesięcy 2014 roku doszło do 33 wypadków i kolizji z udziałem nietrzeźwych kierujących pojazdami. W całym 2013 roku było ich 56. W pierwszym półroczu zatrzymanych „na podwójnym gazie” jest także więcej, bo aż 305. Natomiast za rok 2013 było ich 587.\nPraktycznie nie ma dnia aby policjanci cieszyńskiego garnizonu nie zatrzymali pijanego kierowcy. To na co szczególną uwagę zwracają policjanci to konieczność zmiany mentalności, nie tylko kierowców, ale także pasażerów, którzy są niejednokrotnie świadkami tego jak pijana osoba siada za kółkiem. Znaczny odsetek zatrzymanych przez policjantów nietrzeźwych kierujących to kierowcy, którzy przewozili pasażerów. Często są to członkowie rodziny, małe dzieci, znajomi czy przyjaciele.\nKodeks karny za przestępstwo kierowania pojazdem pod wpływem alkoholu przewiduje karę do 2 lat pozbawienia wolności, karę grzywny, a także utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów i zakaz prowadzenia pojazdami, o czym zdecyduje sąd. Do świadomości wielu kierowców nie dociera także fakt, że ich dane w sprawie będą figurowały w Krajowym Rejestrze Karnym, a co za tym idzie nie będą mogli podjąć pracy w wielu instytucjach i zakładach pracy do czasu zatarcia skazania. Zdarza się, że skazanie może być przeszkodą w wyjeździe za granicę, gdzie jest konieczność uzyskania wizy, a jednym z warunków jej otrzymania jest niekaralność. Utrata prawo jazdy oznacza także brak możliwości podjęcia pracy lub jej kontynuowania na danym stanowisku np. dla zawodowego kierowcy.\nMimo tych konsekwencji prawnych i społecznych, wiele osób nadal wsiada za kierownicę w stanie nietrzeźwości. - Policjanci cieszyńskiego garnizonu nie pozostają bierni wobec sprawców tego typu przestępstw i zapowiadają kolejne działania w celu wyeliminowania z ruchu jak największej liczby kierujących poprzez wzmożone kontrole stanu trzeźwości - deklaruje komendant powiatowy policji w Cieszynie, insp. Krzysztof Chrobak.\nPaweł Grobelny z Wisły (niezweryfikowany) 30 lipca 2014 - 17:09\nBądźmy precyzyjni, nie pijani, tylko z powyżej obecnie przyjętej faszystowskiej normy. Zmniejszcie normę z 0,5 do np. 0,3 promila to liczba "pijanych" się wam zwiększy i znowu będziecie rozpaczać, ilu to "pijanych" jeździ.\nChoć "pijani" kierowcy wcale nie popełniają dużej liczby wypadków, to w panującym obecnie faszyzmie są łatwym kozłem ofiarnym. Powinien powstać jakiś rzecznik "pijanych" kierowców, który w imieniu tych co po dwóch piwkach kierują, by zaskarżał policje o obrazę w zakwalifikowaniu ich do pijanych.\nAnonim (niezweryfikowany) 30 lipca 2014 - 22:01\nRozumiem, że jeździsz po alkoholu i godzisz się, by robili to inni.\nPaweł Grobelny z Wisły (niezweryfikowany) 31 lipca 2014 - 10:39\nTo wróć do szkoły, bo z tego nie wynika jak JA jeżdżę. Podałem tylko prawdy obiektywne.\nfrancek (niezweryfikowany) 01 sierpnia 2014 - 5:46\nPrawdy obiektywne - a co to za idiotyzm wymyśliłeś, grobelny?!...


Siewie.tv - Na bank bańkowo i holistycznie w Łasku\nStrona główna Artykuły Aktualności Na bank bańkowo i holistycznie w Łasku\npiątek, 18 czerwca 2021 10:11\nPlacówki kulturalne w regionie sieradzkim korzystają z luzowania obostrzeń związanych z pandemią i nadrabiają brak możliwości organizacji imprez plenerowych z ostatnich miesięcy.\nNa bank w Łasku w najbliższą sobotę, 19 czerwca zapowiada się bardzo dobra zabawa! Bo będą bańki mydlane i kolory holi. Ogród Łaskiego Domu Kultury przemieni się w bajkową krainę. "Przygotowujemy dla Was wspaniałe wydarzenie. Kończymy w ten sposób sezon kulturalny i rok szkolny 2020-2021 w naszym Domu Kultury. Musi być fajowo! - informuje Łaski Dom Kultury.\nA co znajdzie się w programie? "Startujemy od godziny 15 w Ogrodzie ŁDK. Będą na Was czekały wiadra ze specjalnym płynem do robienia MEGA BANIEK MYDLANYCH. A może uda Wam się zostać zamkniętym w ogromnej bańce mydlanej? Ponadto będą skoki w workach, zabawy z chustą animacyjną, malowanie portretów, dmuchany zamek, słodycze oraz mrożone sorbety i wiele więcej! Nie zabraknie animatorów i zabawy z muzyką. Impreza w sam raz na czerwcowe, upalne popołudnie." - zachęca ŁDK. Od godziny 17 z kolei rozpoczną się eksplozje kolorów holi. Zaplanowano je co 30 minut, a zabawa tuż przed wakacjami i pierwszym dniem tegorocznego lata potrwa do godz. 19. Osoby, które będą chciały wziąć udział w Festiwalu Holi muszą przygotować po parę złotych na zakup kolorowego proszku.\nCiekawie będzie też w Działoszynie. Co tam zaplanowano na dwa dni najbliższego weekendu? Informacje znajdziecie na: --> http://siewie.tv/artykuly/aktualnosci/13520-atrakcyjny-weekend-w-dziaoszynie-wystpy-camasutry-i-after-party-oraz-festiwal-kolorow\nWięcej o tradycji holi na: --> https://pl.wikipedia.org/wiki/Holi


Giganci Kujaw i Pomorza - Marian Rejewski - pogromca Enigmy\nR K 20 lutego 2021\tMarian Rejewski\nSą inspiracją dla pokoleń, a ich działalność i osiągnięcia mogą służyć za przykład. W Dzień Nauki Polskiej (19 lutego) zainaugurowano nowy cykl edukacyjny Urzędu Marszałkowskiego „Giganci Kujaw i Pomorza”. W ramach tegorocznej edycji poznamy sylwetki naukowców z regionu. Pierwszą bohaterką cyklu jest Wilhelmina Iwanowska, a materiały poświęcone uczonej dostępne są od 8 marca za pośrednictwem Kujawsko-Pomorskiej Platformy Edukacyjnej.\n- Nie ma nic lepszego niż dobra lekcja, którą zapamięta się do końca życia. Ta, na którą was zapraszam na pewno do takich należy. Jest to lekcja o wielkich postaciach województwa kujawsko-pomorskiego. Zapraszamy na ten cykl spotkań z fantastycznymi naukowcami, wielkimi ludźmi, którzy rozsławili nas na całym świecie – mówi marszałek Piotr Całbecki.\nW ramach cyklu „Giganci Kujaw i Pomorza” co roku będzie się odbywać seria spotkań promujących sylwetki najbardziej zasłużonych postaci z przeszłości regionu, które w swoich dziedzinach osiągnęły prawdziwą wielkość. Każde ze spotkań online, poświęcone zostanie innej osobie, której działalność przyczyniła się do rozwoju i kształtowania ważnych dziedzin życia.\nBohaterami cyklu w 2021 roku są:\nWilhelmina Iwanowska, zasłużona polska astronom i współtwórczyni UMK w Toruniu,\nMarian Rejewski, matematyk i kryptolog znany ze złamania szyfru Enigmy,\nTadeusz Reichstein, biochemik i noblista w dziedzinie fizjologii,\nJan Czochralski, chemik i słynny wynalazca metody otrzymywania monokryształów krzemu.\nPedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Bydgoszczy przygotowała pakiet edukacyjny, w którym znajdują się odnośniki kierujące m.in. do multimediów, bibliografii, scenariuszy lekcji, dostępnych online materiałów przybliżających sylwetkę i dokonania Mariana Rejewskiego, a także do wirtualnych pokojów zagadek, quizów, krzyżówek i ciekawostek.\nZapraszamy do obejrzenia filmów prezentujących sylwetkę pochodzącego z Bydgoszczy wybitnego matematyka i kryptologa przygotowanych w ramach cyklu tego edukacyjnego.\nW stulecie odzyskania przez Polskę niepodległości, bydgoszczanie są szczególnie dumni z dokonań człowieka, dzięki któremu czytaj »\nZaszyfrowana „Lista Przebojów Programu Trzeciego“\nW obchody 110. rocznicy urodzin Mariana Rejewskiego włączyła się radiowa Trójka. Marek Niedźwiecki poprowadził specjalne, czytaj »\nW dniach 9-28 listopada br. w galerii Kordegarda na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie będzie prezentowana czytaj »\npoprzedni Previous post: Rozstrzygnięcie konkursu o Nagrodę im. Mariana Rejewskiego\nnastępny Następny wpis: Czy będzie banknot NBP z wizerunkiem Rejewskiego?


Ile dziś kosztują auta kupione rok temu? - Biznes Tuba\nStrona główna Aktualności Ile dziś kosztują auta kupione rok temu?\nIle dziś kosztują auta kupione rok temu? Nawet 36% zysku w rok! Zakup samochodu może być świetną inwestycją. Powszechnie uważa się, że poza samochodami kolekcjonerskimi, zakup pojazdu to czysty wydatek. Pojazd z roku na rok tylko traci na wartości, a do niedawna samo wyjechanie nowym samochodem z salonu oznaczało spadek 10% jego wartości. Te wszystkie reguły zmieniła jednak pandemia i sytuacja w branży motoryzacyjnej. Kto rok temu kupił pickupa w wieku 4 – 6 lat, dzisiaj może go sprzedać o 36% drożej!\nNikogo nie trzeba już chyba przekonywać, że sytuacja na rynku motoryzacyjnym daleka jest od tej, jaką znaliśmy przed pandemią. Nowe samochody znacząco podrożały, ale to nie cena stanowi barierę, a brak samochodów. Klienci słyszą w salonach o konieczności oczekiwania na zamówione auto nawet przez 10-12 miesięcy! Siłą rzeczy to wpływa na zainteresowanie samochodami używanymi i w konsekwencji przekłada się na ich ceny.\nW większości segmentów nadal musimy liczyć się z utratą wartości nowego samochodu, ale ten spadek jest mniejszy niż w przeszłości. Porównując ceny z lipca 2020 roku z tymi z czerwca 2021 roku najmniej stracili właściciele segmentu B (małe samochody miejskie np. Toyota Yaris). Ceny tych pojazdów w wieku do 3 lat spadły o zaledwie 3%. W pozostałych segmentach utrata wartości wynosi od 4 do 7%, ale są wyjątki. Jeżeli ktoś zdecydował się w przeszłości na zakup samochodu luksusowego, albo sportowego z segmentu F (na przykład BMW 7 albo Audi A8), to jego auto przez rok podrożało, już na rynku wtórnym, o 2,8%.\nAuta jak wino. Im starsze, tym bardziej drożeją\nCzyżby ceny aut na rynku wtórnym rosły wraz z gabarytami, a nie tylko jego wiekiem? Prawdziwym hitem w minionym roku okazały się… pickup’y. Trudno jednoznacznie wskazać przyczyny tego stanu rzeczy. Prawdopodobnie wynika to z ograniczonej podaży tych samochodów na polskim rynku. Najbardziej zdrożały egzemplarze 4-6 letnie, bo ich cena wzrosła aż o 36%. Samochody nieco starsze kosztowały o 9% więcej, niż przed rokiem, a te ponad 10-letnie podrożały o 18%.\nPoprzedni artykułMotoryzacja i jej problemy. Szczerze o pieniądzach odc. 94\nNastępny artykułMiliardy dla pracodawców od PFRON. Szczerze o pieniądzach odcc. 95


Ładowarka Vista Power AR1 1-6S LiPo 500W Zasilanie DC - sklep z dronami\nŁadowarka Vista Power AR1 1-6S LiPo 500W Zasilanie DC\nKod produktu: VP/AR1\nEV-PEAK AR1 to zaawansowana ładowarka z ekranem dotykowym i możliwością rozładowania regeneracyjnego. Ekran dotykowy o rozdzielczości 128 * 64 pikseli może być sterowany ręcznie lub załączonym rysikiem. Dzięki niemu konfiguracja ładowarki jest dużo intuicyjniejsza i wyświetlane jest więcej informacji podczas pracy. AR1 jest wyposażony w pamięć akumulatorów - użytkownicy mogą edytować i zapisywać parametry różnych akumulatorów aby później szybko je podłączyć. Po ustawieniu parametrów baterii skrót do parametrów zostanie dodany na głównym ekranie.\nAR1 można zasilać z akumulatora samochodowego 12V, z zasilacza 11-32 V, LiPo 3S-7S lub innego o odpowiednim napięciu i wydolności prądowej (zalecane co najmniej 25A). Ładowarka posiada wbudowany wentylator i ochronę przeciw przegrzaniu.\nZasilanie: 11,0V-32,0V DC (wtyczka XT60)\nMoc ładowania: maks. 500W\nMoc rozładowania: maks. 30W\nPrąd ładowania: 0,1 ~ 25,0 A\nPrąd rozładowania: 0,1 ~ 5,0A\nRegeneracyjna moc rozładowania: maks. 300W (wymaga zasilania akumulatorem)\nLiczba ogniw baterii LiPo / Li-Ion / LiFe / LiHV: 1-6S\nNapięcie akumulatora Pb: 2V-20V\nWymiary: 102 * 120 * 46 mm


Dom wakacyjny Ker Kébec w: Crozon-Morgat FR2927.637.1 | Interhome\n"Ker Kébec", 3-pokojowy dom 55 m2. Ładne i z dużą ilością drewna umeblowanie: salon z kominkiem i TV (TV z płaskim ekranem), sprzętem stereo, DVD i ogrzewaniem elektrycznym. Wyjście do ogrodu. Otwarta kuchnia (1 palnik, zmywarka do naczyń, 3 palniki, toster, czajnik elektryczny, kuchenka mikrofalowa, zamrażarka, ekspres do kawy) z dużym stołem. Prysznic, oddzielne WC. Na piętrze: 1 mansardowy pokój z 1 łóżkiem podwójnym (2 x 90 cm, o długości 190 cm). 1 mansardowy pokój z 2 łóżkami (90 cm, o długości 190 cm). Meble ogrodowe, leżaki (2). Informacja dodatkowa: dom dla niepalących. Czujnik dymu.\nDom jednorodzinny "Ker Kébec". W małej wiosce Menesguen, 1 km od morza, 1.5 km od plaży, od południa. Do indywidualnego użytku: działka 1'000 m2, ogród (nieogrodzony) - trawnik. Dojazd do domu (500 m droga polna). Miejsca parkingowe (dla 2 samochodów) na terenie. Sklep wielobranżowy 7 km, restauracja 7 km, plaża piaszczysta "La Palue" 1.5 km. Przystań 7 km, szkoła surfingowa 7 km, szkoła żeglarska 7 km. Atrakcje w pobliżu domu: Cap de la chèvre 3 km, Morgat 7 km, Crozon 8 km, Pointe de Pen Hir 19 km, Camaret 16 km. Region szlaków wędrownych: Presqu'île de Crozon 50 m.\nOpinie Klientów - Dom wakacyjny Ker Kébec


Egzotyczne liście w wyrazistych barwach - Tapeta flizelinowa - Decor Mint\nEgzotyczne liście w wyrazistych barwach\nTapery flizelinowe z regularnymi wzorami to klasyczna dekoracja, która na fali najgorętszych trendów, zyskała zupełnie nowy wymiar. Motywy Kwiatowe mogą odwoływać się do różnej stylistyki – od minimalistycznej, nowoczesnej, po klasyczną, tradycyjną. W każdym z tych wydań będą tworzyły w pomieszczeniu, na przykład Do biura Do jadalni Do salonu, atmosferę sprzyjającą wyciszeniu i relaksowi. Dotyczy to także tapety z patternem Egzotyczne liście w wyrazistych barwach, która szczególnie ciekawie prezentować się będzie w połączeniu z aranżacja, której bazą jest styl Nowoczesny.\nDodatkowym atutem tego typu dekoracji, także tapety z patternem Egzotyczne liście w wyrazistych barwach jest materiał, na którym zostały wydrukowane (eko druk). Jest to gruba i niezwykle wytrzymała flizelina, o gramaturze aż 185 g/m2.


plock.gosc.pl → Wiadomości z diecezji płockiej → Biały pielgrzym\nW ostatniej części cyklu dominuje motyw krzyża\nAgnieszka Małecka/GN\t- Artysta proponuje nam, abyśmy się zatrzymali i spojrzeli na ten czas, naznaczony szczególną obecnością Jana Pawła II. Ten nasz wielki rodak, człowiek ogromnego intelektu, ogromnej kultury, jest tu obecny w świecie przyrody, w religijnych sytuacjach; często towarzyszy mu obraz Matki Bożej – mówił podczas otwarcia wystawy ks. Ryszard Kruszewski, proboszcz parafii św. Marcina w Gostyninie. Duszpasterz zachęcił oglądających wystawę do kontemplowania postaci pielgrzyma i odkrywania w pracach Romana Terzyka idei człowieka wędrującego przez życie, szukając jego sensu.\n- Nasz artysta podpowiada nam w jaki sposób szukać odpowiedz na dobro i na zło, również na cierpienie i na szczęście – mówił ks. Kruszewski.\nWystawa „Pielgrzym” podzielona jest na 4 części, „białą”, „żółtą”, „szarą” i „czarno-białą”. Pierwsza z nich odnosi jeszcze do czasu, gdy papież pielgrzymował po świecie, i składa się z 14 kartonów, analogicznie do 14 stacji Drogi Krzyżowej. Ostatnia natomiast, czarno-biała, nosząca tytuł „Przez krzyż”, obrazuje czas choroby i umierania Jana Pawła II. Cykl powstawał w latach 2000-2005 i był już częściowo prezentowany.\nW II części cyklu dominuje biała postać ojca świętego. Detale pokazują misterną pracę arysty\nAgnieszka Małecka/GN\tSama technika, retroryt, polega na wydrapywaniu linii na zamalowanej czarnym tuszem płaszczyźnie kartonu. W tym cyklu, jak wyjaśniał reprezentujący artystę Andrzej Bogdański ze Żnińskiego Towarzystwa Kulturalnego, została zastosowana też technika kolażu, w połączeniu z retrorytem. Jak zapewniał Andrzej Bogdański, cykl „Pielgrzym”, ruszy w drogę w ciągu następnych miesięcy; prawdopodobnie zawita także do Płocka. W czasie kanonizacji wystawa będzie prezentowana w Żninie. Ekspozycji w Gostyninie towarzyszy specjalny folder wystawowy, ze wstępem Urszuli Nowickiej, dyrektor Muzeum Ziemi Pałuckiej, ufundowany przez proboszcza parafii św. Marcina.\nRoman Terzyk (ur. w 1943 r.) jest absolwentem ASP Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tworzył w tradycyjnych technikach plastycznych, a od kilku lat poświęcił się retrorytowi. Brał udział w wielu wystawach, plenerach, konkursach m.in. w Żninie, Bydgoszczy, Warszawie, Toruniu, Częstochowie, Gnieźnie oraz w ośrodkach kultury polskiej na Litwie i w Czechach. Wielokrotnie nagradzany w ogólnopolskich konkursach.\nJak czytamy w folderze wystawowym, o swojej pracy, przy okazji 45-lecia pracy twórczej powiedział tak: „To niepowtarzalne doznanie, kiedy z czarnej płaszczyzny kompozycji i z pamięci „Przychodzą do mnie obrazy”. Staram się, aby służyły one nie sprawie zdobienia wnętrz mieszkań, ale wnętrz ludzkich”.\ndodane 31.03.2014 14:49


Centrum Data Sciences Uniwersytetu Bostońskiego\nWraz z rozwojem nowych dyscyplin naukowych otwierają się kolejne możliwości dla innowacyjnych projektów architektonicznych. Architekci z kanadyjskiego biura KPMB, projektując gmach dla wschodzącej gwiazdy nowoczesnej nauki — Data Sciences, zaproponowali wysoki budynek o formie złożonej z kilku przesuniętych względem siebie brył.\nUniwersytet Bostoński i architekci z pracowni KPMB ogłosili plany budowy centrum Data Sciences. Ten siedemnastopiętrowy gmach, usytuowany w samym sercu kampusu Charles River, będzie pierwszym od pięćdziesięciu lat dużym centrum edukacyjnym powstałym na tym terenie i jednocześnie najwyższym budynkiem Uniwersytetu Bostońskiego.\nW odpowiedzi na rozkwit dyscypliny Data Sciences, z pespektywy zarówno edukacji, jak i zatrudnienia, budowa nowego centrum zapewni przestrzeń do kształcenia następnej generacji badaczy, twórców i wynalazców. Gmach zgromadzi pod jednym dachem wydziały matematyki, statystyki i informatyki, a także interdyscyplinarny instytut Rafika B. Haririego.\nNajważniejsze cechy budynku to przede wszystkim wspólne przestrzenie, zastosowanie zrównoważonych technologii i relacja gmachu z miastem. Wewnątrz centrum znajdować się będą tablice do notowania pomysłów i szereg tarasowych platform, które mają służyć interakcji studentów w małych grupach. Ze względu na uniwersytecki plan działania w sprawie klimatu oraz ryzyko związane ze wzrostem poziomu morza i zmianą klimatu, centrum będzie wykorzystywać energooszczędne lampy, systemy hydrauliczne oraz mechanizmy ogrzewania i chłodzenia. Na terenie centrum zaplanowane są osłonięte ścieżki dla pieszych, zwiększony teren zieleni i połączenia z historycznymi kamienicami na Bay State Road i Commonwealth Avenue.\nZakończenie budowy planowane jest na wiosnę 2022 roku.\nCzy tradycyjne muzea odejdą do ...


Wiara - Gazeta Południowa\nHome » Felieton » Wiara\nOpublikowano 10.07.2013 przez Krzysztof Dębek w Felieton // Komentarze: 0\nOglądam „Historię mody” – polski dokument wyświetlany na kanale Discovery Historia. I kiedy mówiono o młodzieżowych prywatkach i modzie lat 60. i 70., lektor wygłasza komentarz: młodzież bawiła się na prywatkach, bo w restauracjach można było natknąć się na „przyjaciół towarzysza Gomułki” – czyli partyjnych i, co gorsza, ubeków.\nOglądam „Historię mody” – polski dokument wyświetlany na kanale Discovery Historia. I kiedy mówiono o młodzieżowych prywatkach i modzie lat 60. i 70., lektor wygłasza komentarz: młodzież bawiła się na prywatkach, a nie na dancingach, bo w restauracjach można było natknąć się na „przyjaciół towarzysza Gomułki” – czyli partyjnych i, co gorsza, ubeków.\nStwierdzam, że głupota i ignorancja nie ma granic. I rozumiem, co niegdyś czuli ludzie wychowani i wykształceni jeszcze w II RP, kiedy czytali w gazetach o stonce zrzucanej na polskie pola przez CIA, albo kiedy słuchali, że Polska mogła być uratowana, gdyby Beck w 1939 roku zawarł sojusz ze Stalinem i pozwolił jego wojskom wkroczyć do Polski. Ci ludzie czuli przerażającą bezradność wobec bezwstydnego kłamstwa, wobec głoszenia bredni historycznych i prania młodych mózgów.\nPolityki historycznej nie wynaleźli „uczeni” z IPN. Kłamstwo i preparowanie historii na użytek władzy i obowiązującej ideologii zawsze było. Chociaż zawsze byli i będą – jak byli w najczarniejszych latach komuny – historycy, publicyści, czy w ogóle intelektualiści, którzy zachowywali się przyzwoicie. Żeby nie kłamać – operowali przemilczeniami czy aluzjami, bo myśleli i mieli poczucie wstydu.\nCzłowiek, który twierdzi, że za młodu chodziłem na prywatki, bo brzydziłem się „przyjaciół Gomułki” w knajpach – bredzi. Otóż za Gomułki i za Gierka praktycznie nie istniały kluby i wesołe kolorowe bary z dyskotekami, więc przytulałem się do dziewczyn na prywatkach. A dancingi były tak drogie, że bawili się na nich głównie badylarze, cinkciarze, rzemieślnicy oraz przedstawiciele ówczesnej nomenklatury. Dla nieźle nawet zarabiających etatowców wieczorne wyjście do „Ratuszowej”, „KDM”-u czy „Kameralnej” to było finansowe wyzwanie (o „Monopolu” już nawet nie wspomnę). I dlatego dorosły lud też bawił się w domach, a nie w knajpach.\nPytanie: czy autor komentarza jest rzeczywiście aż tak głupi? Nie wiem. Ale stawiam na wyrachowanie: teraz należy mówić, że naród walczył z komuną i nawet na dancingi nie chodził w ramach tej walki. I wróżę mu karierę – tacy autorzy zawsze robili kariery, nieważne czy ścigając heretyków, bluźnierców, żydów, kułaków, imperialistów, szpiegów, siewców stonki czy czerwonych – byle gorliwie i posłusznie. Na skinienie każdej władzy i każdej ideologii znajdują się rzesze gotowych na wszystko służalczych redaktorów, doktorów, prokuratorów i funkcjonariuszy. Wiadomo.\nMówił klasyk propagandy Goebbels: każde kłamstwo stanie się prawdą, to tylko kwestia częstego powtarzania. I faktycznie: kiedyś mnóstwo rodaków uwierzyło w sojusz robotniczo-chłopski i w kułaków sabotujących elektryfikację wsi i miast. A dzisiaj tysiące Polaków wierzą, że Tusk zestrzelił samolot, że Merkel z Putinem rządzą Polską, że walczący z UPA w Bieszczadach chłopcy wcieleni do KBW to zbrodniarze, a Ogień to wyjątkowy patriota. Wierzą, że cały naród walczył z komuną, a ta cała ponad 3-milionowa rzesza partyjnych z rodzinami to garstka zdrajców.\nCzy uwierzą, że wolałem prywatkę w wolnej chacie Pawła, a nie dancing w „Stylowej”, bo brzydziłem się ubeków?


Kraków z perspektywy kajaka i ptaka. Zobaczcie, zanim pokaże Google - in-krakow\nKraków z perspektywy kajaka i ptaka. Zobaczcie, zanim pokaże Google\n.News .Life .TV Poniedziałek 12 czerwca 2017, 17:09\nTo naprawdę nie byle co. Wisła jest pierwszą europejską rzeką fotografowaną przez Google Street View. W niedzielę niepozorna łódka z dziwacznie wyglądającym aparatem przepłynęła przez Kraków. Za kilka tygodni zdjęcia dostępne będą w sieci. U nas są już teraz. Nasze, własne, z redakcyjnego latadła In-Krakow.\nPrzy okazji wujek Google zmobilizował mnie, by samemu obejrzeć miasto od strony rzeki. Kilka tygodni temu pływałem tramwajem wodnym, tym razem padło na kajak. To był dobry wybór.\nWstyd się przyznać, ale nigdy wcześniej nie miałem przyjemności wiosłowania. Lekki stres przy wsiadaniu był, gdy pierwsza fala mocniej zakołysała już widziałem się w złowrogich odmętach Wisły, wystarczyło jednak opanować kilka przechyłów, przez kilka minut pomachać niezgrabnie wiosłem – i poczułem się w wodzie, jak pełną gębą kajakarz. Było bardzo przyjemnie. Płynąłem tam, gdzie chciałem, oglądałem to, co chciałem. Było spokojnie, cicho i pięknie.\nPolecam. Kajaki są dla każdego. Wystarczy mieć skończone 18 lat (kajaki są dwuosobowe, pasażer nie musi być pełnoletni), odrobine odwagi i elementarne umiejętności pływackie. W wypożyczalni na Bulwarze Kurlandzkim (przy ul. Rybaki) godzina pływania kosztuje 20 złotych (w weekend 25), niezależnie od tego, czy płynie jedna, czy dwie osoby.\nA wracając do Google Street View – zdjęcia Wisły i jej otoczenia to inicjatywa WWF Polska, ekolodzy wpadli na pomysł, by sfotografować najpiękniejsze fragmenty rzeki, z okazji Roku Wisły. Nie ukrywają też, że boja się, że za kilka lat po nieuregulowanej rzece z dziką przyrodą, zostanie tylko żeglowny szlak do transportu węgla…


Polisa turystyczna to korzystne rozwiązanie\nTurystyka na świecie jest silnie rozwinięta, chętnie docieramy nie tylko do krajów o wysokim poziomie rozwoju, ale również w miejsca, które będą nieco dzikie i bardziej niebezpieczne. Jednak i tu i tu czekają na nas rozmaite niebezpieczeństwa. W państwach wysokorozwiniętych koszta opieki zdrowotnej są wysokie, jednak jest ona na bardzo dobrym poziomie, z kolei z krajach biednych zauważamy niski poziom opieki medycznej. Niezależnie więc od celu podróży przydatne może okazać się ubezpieczenie.\nCzy polisa na zagraniczny wyjazd będzie droga?\nUbezpieczenia wbrew pozorom nie są aż tak drogie, szczególnie jeśli porównamy je do tego, co dzięki nim możemy zyskać. Oczywiście jeśli ulegniemy nieszczęśliwemu wypadkowi, bo ubezpieczenia na życie nie zwrócą nam sprawności, ale może ułatwić, a nawet umożliwić leczenie. Ubezpieczenia zagraniczne to średnio koszt około 50 zł dla jednej osoby na tygodniowy wyjazd. Wszelkich informacji udzieli nam fachowy pośrednik ubezpieczeniowy Elżbieta Olejnik.\nKarta EKUZ i jej ograniczenia\nW czasie zagranicznych wojaży wiele osób opiera się na wydawanej przez NFZ karcie EKUZ, która uprawnia nas do podobnych świadczeń w ramach ubezpieczenia, jak w Polsce. Jest ona jednak ważne tylko w części krajów europejskich. Posiada też dodatkowe ograniczenia. Musimy pamiętać, że możemy na podstawie okazanej karty korzystać z takiej samej opieki medycznej, jak obywatele kraju, w którym się znajdujemy. Oprócz tego korzystanie z opieki medycznej jest możliwe jedynie w państwach, które mają podpisaną umowę z odpowiednikiem NFZ. Karta EKUZ nie daje możliwości pokrycia kosztów transportu medycznego do Polski, który w niektórych wypadkach może okazać się bardzo wysoki. W wielu krajach pacjenci dopłacają do usług publicznej służby zdrowia, z których korzystają.\nW związku z tymi obostrzeniami, oczywiście jeśli jedziemy do kraju w którym karta EKUZ obowiązuje może ona okazać się przydatna, jednak, nie zawsze zapewni nam ona ochronę i da gwarancję udzielenia pomocy medycznej.\nJak więc zabezpieczyć się na wyjazd?\nJeśli planujemy zagraniczne wakacje z całą pewnością warto więc zadbać o odpowiednie ubezpieczenia na wakacje, dla nas i naszych bliskich. Suma jaką zapłacimy nie będzie wielka, a będziemy zdecydowanie spokojniejsi wiedząc, że w trudnej sytuacji zostanie udzielona nam odpowiednia pomoc. Ubezpieczenia na wyjazd różnią się pomiędzy sobą w różnych towarzystwach ubezpieczeniowych, przed wybraniem odpowiedniej dla nas opcji najlepiej będzie poznać wszystkie oferowane warunki. Szczegółowo zostaną nam one przedstawione przez doradcę ubezpieczeniowego.\nLiczne dodatki do ubezpieczenia turystycznego\nJak już wspomnieliśmy średnia cena polisy turystycznej to około 50 zł na tydzień dla jednej osoby, przy założeniu pokrycia 200 tys kosztów leczenia. Polisa stanowi dla nas również znaczące zabezpieczenie, jeśli zajdzie konieczność transportu medycznego. Mimo to, to jeszcze nie wszystko co otrzymujemy w ramach polisy, gdyż wiele pakietów oferuje dodatkowo ubezpieczenie oc w życiu prywatnym. Posiadanie takiego dodatku może okazać się bezcenne w sytuacji,gdy dopuścimy się krzywdy na osobie prywatnej, np. w postaci zniszczenia elementów wyposażenia hotelowego, czy w czasie zjazdu na nartach zderzymy się z innym narciarzem – koszta zostaną pokryte z polisy.\nNiektóre polisy turystyczne oferują również ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków, czy chociażby ubezpieczenie naszego bagażu na wypadek jego kradzieży. Za kilka złotych dziennie kupujemy własny spokój w czasie zagranicznych wyjazdów. Ma to znaczenie szczególnie jeśli weźmiemy po uwagę koszta hospitalizacji, opieki ambulatoryjnej i medycznej w innych państwach.\ntel. 607 162 945\nWszystko dobrze, jeśli nie mamy żadnych kłopotów ze zdrowiem. Nikt nie chce myśleć o przykrych zdarzeniach losowych....


-- Re: Serwis pla�owy praktycznie\nAutor: stormy_weather W Kenii nadzy mog� wyl�dowa� w wiezieniu hmm...jeszcze niedawno wszyscy w tej Kenii nago chodzili Re: Wakacje 2016 apartamenty z TUI dojazd w�asny\nczas�w studenckich je�dzi�am z m�em w ciemno. Najlepiej wspominam prac� wakacyjn� w Hiszpanii - praca od 20 do 1 w nocy, impreza do 3, spanie do 11 i ca�y dzie� do wieczora na pla�y i tak 3 miesi�ce. Pojechali�my tam w ciemno i na miejscu szukali�my hostelu i pracy. Costa Brava Music Festival 2016\nmo�na zobaczy� je na turystycznych pla�ach w Chorwacji, Grecji, czy innej Hiszpanii. Ale przypuszczam, �e nawet wtedy niekt�rzy nie zauwa�� zwi�zku pomi�dzy dewastacj� �rodowiska a w�asnym dzia�aniem. Tani apartament w Mijas (Malaga)\nRe: Czy w Turcji jest bezpiecznie Proponuj� zobaczy� jak wygl�daj� ceny na Turcj� po 26 kwietnia. Koniec promocji i b�d� ros�y. Wszyscy rzucili si� na Kanary, Baleary, Hiszpani� i Grecj�. 3* na Krecie na 4 os. rodzin� 12 tysi�cy. I one si� prawie wytrzaska�y.\nZagro�enie zamachem jest wsz�dzie. Wsp�czesny terroryzm nie jest\nRe: Moje �r�dziemnomorze... Kraniec ziemi\n"�yzna" i "rajska"\n> > http://i66.tinypic.com/143hlbd.jpg\nod o�nie�onych stromych stok�w Sierra Nevada\npo nadmorska pla�� Costa del - doko�czenie zale�ne od regionu Morza �r�dziemnego\nod palm daktylowych (wci��


Aktorka Katarzyna Chorzępa pozuje nago na kamieniu w... zgodzie z naturą ZDJĘCIA | Express Ilustrowany\nAktorka Katarzyna Chorzępa pozuje nago na kamieniu w... zgodzie z naturą ZDJĘCIA\nr-bo 23 lipca 2021, 10:11\nKatarzyna Chorzępa od wielu lat występuje na szklanym ekranie.Na jej Instagramie pojawiło się zdjęcie, na którym aktorka pozuje nago na kamieniu. W tle widać piękne Bieszczady, a płynąca wokół woda zachwyca swoją przejrzystością. ZOBACZ ZDJĘCIE - KLIKNIJ DALEJ\nNa jej Instagramie pojawiło się zdjęcie, na którym aktorka pozuje nago na kamieniu. W tle widać piękne Bieszczady, a płynąca wokół woda zachwyca swoją przejrzystością.\nChorzępa opatrzyła post krótkim komentarzem: „W zgodzie z naturą"\ną chorzępa nago


Katarzyna Warnke skrytykowana za posty na Instagramie. "Wypierasz fakt bycia mamą. Dawne życie już nie wróci" - Pudelek\n| 31.12.2019 10:45\naktualizacja 01.01.2020 10:43\nKatarzyna Warnke skrytykowana za posty na Instagramie. "Wypierasz fakt bycia mamą. Dawne życie już nie wróci"\nJednej z użytkowniczek nie spodobały się treści, jakie aktorka zamieszcza na swoim profilu. Zobaczcie jej odpowiedź.\nNa początku września Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski po raz pierwszy zostali rodzicami. Początkowo aktorka i jej mąż starannie ukrywali informację o ciąży i dementowali każde kolejne doniesienia o powiększeniu rodziny. Radosną nowinę zdecydowali się potwierdzić dopiero, gdy Kasia była już w piątym miesiącu i zrobili to w dość nietypowy sposób.\nPo narodzinach pierwszego dziecka aktorka nie zwlekała z powrotem do zawodowych obowiązków i zaledwie9 dni po rozwiązaniu pojawiła się na branżowym evencie. Mimo ogromnego medialnego zainteresowania Warnke i Stramowski starają się raczej unikać dzielenia się szczegółami rodzicielstwa. Niedawno jednak Kasia zdecydowała się zrobić wyjątek i opowiedziała o nowych doświadczeniach na kanapie programu śniadaniowego.\nZobacz: Katarzyna Warnke zachwyca się macierzyństwem: "To odkrycie esencji życia"\nPodobnie jak większość koleżanek po fachu aktorka również musi zmagać się z negatywnymi komentarzami. Niedawno na instaramowym profilu Warnke pojawiła się fotografia autorstwa Petera Lindbergha przedstawiająca portret kobiety stylizowanej zgodnie z trendami lat 20. Za pomocą zdjęcia aktorka chciała ogłosić światu, że jest w pełni gotowa do świętowania Sylwestra.\nNiestety jej wpis nie przypadł do gustu jednej z użytkowniczek. Kobieta zarzuciła Kasi, że ta wciąż nie może przyzwyczaić się do macierzyństwa i wyraźnie tęskni za swoim dawnym życiem.\n"Gdy się ogląda Twoje konto można mieć wrażenie, że w ogóle wypierasz fakt bycia mamą. I nie dlatego, że nie ma tu bobaska, tylko dlatego, że z każdego postu bije tęsknota za poprzednim życiem - życiem sprzed dziecka. Pewnie Ci trudno i rozumiem to, to zajmuje czas, ale wierz mi, nikt się na to nabierze, widząc posty z ostrygami. Wręcz przeciwnie, drapieżne czy eleganckie i luksusowe foty teraz to krzyk, głośny i wyraźny. Tak, jakbyś walczyła ze sobą. Akceptacja przyjdzie, ale dawne życie już nie wróci" - napisała w komentarzu.\nPoczątkowo Warnke skomentowała jej wypowiedź krótko, lecz dosadnie.\n"Cóż mogę powiedzieć? Bida, panie" - stwierdziła.\nUżytkowniczka postanowiła jednak rozwinąć swoje słowa w dużo obszerniejszym komentarzu, w którym stwierdziła m.in, że aktorka jest "w rozkroku między dawnym życiem a nową rolą", przy okazji zapewniając, że nie miała zamiaru jej krytykować.\n" (...) Akceptacja nowego stanu zabiera trochę czasu. Zwłaszcza jeśli z wolności korzystało się długo i dużo. Mam nadzieję, że to, co pisze teraz, odbierzesz bardziej jako wspierające aniżeli negatywną ocenę (...)" - stwierdziła.\nTym razem jej komentarz spotkał się już z dużo bardziej zdecydowaną reakcją aktorki.\n"Otóż jednak bida. Nie znoszę projektowania na kogoś swoich lęków i przeżyć. Ja nie czuję lęku, troszczę się o moje dziecko. Sytuacja jest nowa i jest wyzwaniem, ale to truizm i nie wiem, nad czym się tu Pani rozpisuje? Nic ciekawego, stwierdzać fakty. I nie potrzebuję wsparcia od obcych mi osób. I nie eksponuję niczego nowego na moim koncie. Pani doświadczenia są mi obce i jest to jak najbardziej naturalne. Nie odebrałam poprzedniego wpisu jako hejt, ale nie podobał mi się Pani mentorski ton. Acha, i nie jesteśmy na Ty" napisała w komentarzu Warnke.\n"Widzę, że nie ma co odpowiadać - masz jeszcze miecz w ręku. Wydech." - odpowiedziała jej użytkowniczka.\n"Całe szczęście i raczej się to nie zmieni" - krótko skwitowała Kasia.\nZgadzacie się ze słowami Warnke?\nZobacz również: Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski czerpią garściami z uroków rodzicielstwa na romantycznym spacerze w parku (ZDJĘCIA)\nPrawdziwa madka wstawia tylko zdjęcia bombelka, traci tożsamość i przybiera instagramowy pseudonim mama_....Podoba mi się stwierdzenie o "nie potrzebowaniu wsparcia od obcych osób", a taką obca osobą jest każda moralizująca inne kobiety instagramowa madka. Każdy celebyta ma w poważaniu swoich obserwujących, mają oni jednie kupować produkty które poleca za grube tysiące:) Szczerość się ceni:)\nAkurat w tej kwestii Warnke miała rację . Jakaś obca baba nie ma prawa jej pouczać tylko dlatego że nie zamieniła się w siedzącego w dresie kaszalota. Nie każdy dostaje pieluszkowego zapalenia mózgu po ciąży, nie każdy się zapuszcza, i nie każdy po urodzeniu dziecka potrafi rozmawiać tylko o kupkach i kolkach. Komentująca chyba zwyczajnie jej zazdrości bo sama jest zapuszczona "maDką" w dresie...\nNie każda kobieta musi po narodzinach dziecka wstawiać do social media zdjęcia swojej latorośli i zmieniać nick na @zawódmama. Brawo dla tych które nie zatracają się w macierzyństwie, ale również brawo dla tych, które w widzą się głównie jako mamy. Jest to sprawa indywidualna i niech każdy rozlicza samego siebie.\nNie wiem czemu dla większości kobiet bycie matką to cztery ściany, pieluchy i wieczne umęczenie. W momencie gdy widzą kobietę- matkę, która nadal się realizuje zawodowo i nie tylko spada na nią fala krytyki i oburzenia, no bo jak tak można, przecież masz dziecko więc nie wychodź do ludzi. Żenada jednym słowem. Patrzcie drogie Panie na swoje życie, na swój dom i nie pouczajcie innych co mają w życiu robić. Najpierw należy zabrać się za swoje życie, bo każdy ma inne.\nwsparcia od obcych nie potrzebuje, ale obce lajki, serduszka i subskrypcje przytula do pieroga ochoczo 🤣\nWyglada jak by miała 55lat powinna być mądrzejsza a nie wdawać się w kłótnie !!!!\nKaśka jest super. Dopiero po jakimś czasie zauważyłam, że ona jest naprawdę miłą osobą, ma milutki głos i wbrew temu co piszą inni i jak wychodzi na zdjęciach, ona jest ładna kobietką.\nŚmieszy mnie obserwowanie kogoś gdziekolwiek i komentowanie cudzego życia. A gdzie miejsce na własne?\n"nie jesteśmy na ty" lol, jak publikuje foty z wywalonym jęzorem jak gimbaza to niech nie oczekuje poważnego traktowania "na pani"\npodobna do Brien z Gry o Tron\nsfrustrowana "matka" i tyle, a babka ma raję ahahah\nCzy ty babo siebie widzisz z tym jęzorem wywalonym???Żenada!\nWięc gdzie ten syn ma 15 lat jakoś o nim nie słychać wcale jakby znikł na dobre\nPrzestalam obserwować Kasię na instagramie już dawno temu. Moim zdaniem jest bardzo wyniosła, arogancka czasem nawet chamska dla swoich oglądaczy.\npatrząc z perspektywy czasu uważam, że udowadniałam sobie że może być inaczej, na siłe i męczyło mnie to. Teraz bym zlała, 4 ściany pampery i dzieciak. Nie- praca, imprezy, wychodzenie z cieknącymi cycami na fancy kolacje i uciekanie z niej bo cyc tak swędzi że jedyne o. czym marze to wsadzić go w buzke mojego potomka:] ZYCIE.\nA ja nawet nie wiem kto to jest\nMam 3 letnie dziecko i bardzo tęsknie za dawnym życiem, wakacjami, pracą, kosmetyczką, teraz udaje mis się wyskoczyc co najwyżej na jeden dzień w miesiącu\nza chwile te wredne hejterki beda ja poganiac do kuchni


Urządzamy - Meble dla dzieci. Urządzamy pokój maluszka - meble.com.pl\nDrewniane łóżko dziecięce w kształcie domku zapewni kolorowe sny, ale również świetne miejsce do zabawy. Fot. Bonami.pl MEBLE DLA CIEBIE » Urządzamy\nMeble dla dzieci. Urządzamy pokój maluszka\tAutor: Marta Ustymowicz\t03 paź 2016 13:10 (aktualizacja: 03 paź 2016 13:19)\tPojawienie się nowego domownika wiąże się z wielką radością, ale i odpowiedzialnością. Podpowiadamy, jak urządzić pokój dla maluszka.\tDla młodych rodziców wyzwaniem jest stworzenie pokoju, w którym dziecko będzie bez problemu uczyć się i poznawać świat. Ważne jest, by przestrzeń stymulowała jego rozwój - kolorowe przedmioty, rysunki lub naklejki idealnie wpływają na łatwe przyswajanie otoczenia przez najmłodszego. Podobnie jest w przypadku oryginalnych kształtów lub mebli, należy jednak pamiętać, że boki powinny mieć bezpieczne i łagodne wykończenie, tak aby nie stwarzały zagrożenia. – podpowiada Joanna Makul.\nMaluchy sporą część dnia dnia spędzają drzemiąc. Przygotowanie im odpowiedniego podłoża zapewni właściwy wzrost ciała oraz układ kości. Kołyska w formie hamaka to rozwiązanie dla aktywnych mam. W zestawie firmy Hojdavak znajdują się dwa wykonane z bawełny prześcieradła na materac oraz torba z suwakiem, która pomieści wszystkie elementy, a my z łatwością przeniesiemy sypialnię naszego malucha. „Wewnątrz bawełnianej sakwy znajdziemy wysokiej jakości materac piankowy uzupełniony wkładką z łusek gryki. Dodatkowo jest on ortopedyczny i hipoalergiczny, zaś dzięki doskonałym właściwościom termicznym dziecko przebywa w optymalnej temperaturze, dzięki czemu nie poci się.” – informuje Joanna Makul i dodaje – „Rozwiązaniem dla odrobinę starszych maluchów jest drewniane łóżko w kształcie domku, dostępne na Bonami.pl. Dzieci pokochają je za możliwość zabawy w ciągu dnia, a rodzice za solidną konstrukcję - drewno nie pęka i nie wygina się. Natomiast łóżeczko Piku Green and White to rozwiązanie dla osób, które wyraźnie chcą oddzielić strefę snu i gier. Czasami dystans jest niezbędny, aby dziecko mogło w pełni wypocząć.”\nGadżety, dzięki którym dziecko z łatwością pozna świat\nWażne jest, aby w pokoju naszej pociechy znalazły się przedmioty, które pomogą ukształtować małego odkrywcę. „Naklejka ścienna, która jednocześnie jest tablicą, pobudzi manualne zdolności najmłodszego domownika, a także uchroni nasze ściany. Na Bonami.pl znajdziemy nalepki w kształcie kota lub sowy. Zwierzęce podobizny rozbudzą także wyobraźnię dziecka i pomogą w poznaniu bogatego świata fauny i flory.” –podpowiada Joanna Makul. Ciekawą formę może przybrać również krzesełko. Bonami.pl proponuje siedziska ozdobione między innymi podobiznami lisa, o jaskrawym kolorze czy w kształcie kundelka lub dalmatyńczyka. Jest to ciekawa forma aranżacji, która doda uroku przestrzeni malucha. Krzesełko może też mieć wiele funkcji – to od marki Trioli dopasowuje się do wzrostu dziecka, a obrócone na bok staje się fotelem bujanym. Dziecięca lampka nocna LED o kształcie lokomotywy lub rakiety wniesie odrobinę światła do pokoju, nie zakłócając snu dziecka. Dzięki delikatnym, opływowym wzorom nocne stwory nie będą nikomu straszne, a kolor światła można dopasować do nastroju malucha.\nNa Bonami.pl znajdziemy również Plakat „Grow up slowly”. Większość rodziców pragnie bowiem, by dziecko nie wyfrunęło zbyt szybko z gniazda – a może przywieszone życzenie ma większą moc?\nZ kolei dostępne na Bonami.pl fotele Karup Baby zadowolą każdego malucha i zapewnią stuprocentowy wypoczynek. Dodatkowo mają wiele przydatnych funkcji – po rozłożeniu spełniają rolę łóżka lub miejsca do odpoczynku i obejrzenia bajki. Przy okazji siedziska należy również pamiętać o stoliku, przy którym dziecko będzie mogło układać wieże z klocków lego, kolorować lub bawić się figurkami. Just Green z oferty Bonami.pl wykonany jest w 100 procentach z naturalnego drewna sosnowego bez żadnych chemicznych dodatków, jest więc bardzo bezpieczny dla dzieci.\nPierwsze lata pociechy są najważniejsze, ponieważ od tego zależy jej dalszy rozwój. Na Bonami.pl znajdziemy wiele produktów, które sprawią, że ten okres będzie pełny radości zarówno dla malucha, jak i rodzica.


Opublikowano 26 grudnia 2012 Autor: K.\nWszystko dookoła jest bez sensu. Te całe cholerne święta znów spędzone w samotności – w sumie jak co roku. Uwielbiam ten stan. Nie mam się co pocieszać, jest i będzie tak samo. 2 dni i spotkam Kogoś ale to i tak krótko będzie trwało, a potem za 8 miesięcy kolejne spotkanie. Nie no, super. Tęsknie za normalną atmosferą, tymi ludźmi z którymi mogę spokojnie porozmawiać.Tymi, którym potrafię zaufać.\nOpublikowano 19 grudnia 2012 Autor: K.\n‚”To takie proste, kochamy każdy dzień i noc…”\nA jednak jestem przeziębiona jak to ktoś mi powiedział. Muszę się podleczyć żeby znów nie mieć problemów ze zdrowiem. / Nareszcie ostatnie 2 dni pozostały do świąt i znów można cieszyć się obecnością tych najbliższych. Nie mogę się doczekać przyjazdu kogoś bardzo ważnego. Skarbie, jeszcze tylko 8 dni! damy radę, wierzę w to. a na ten wieczór coś pięknego\nOpublikowano 16 grudnia 2012 Autor: K.\nCoś na długie zimowe wieczory :) pozdrawiam, K.\nsmutne lecz z małą nutką świąteczną\nOpublikowano 7 grudnia 2012 Autor: K.\nDobrze jest mieć kogoś, kto się tobą zaopiekuje i jest gdy potrzebujesz ciepła, czułości i wyrozumiałości. Jakiś czas temu ciężko było przyswoić sobie kim się jest tak serio. Teraz już wiem i jestem bardzo szczęśliwa z tego powodu. Ktoś, kto z pewnością to przeczyta będzie wiedział co mam na myśli (a może i nie ;P)\nCiężko było się przystosować z powrotem do atmosfey tej obecnej. Na praktykach które miałam w listopadzie były wręcz wspaniałe. Zero stresu, niby dużo pracy ale luzik i co najważniejże cudowne czyste powietrze oraz wspaniałe widoki. Chciałabym tam wrócić. Tu i teraz najlepiej, od razu, już.\nChciałabym już grudzień, niekoniecznie chodzi mi o święta bo pewnie jak co roku będą takie same, bez sensu nie spędzane w grodzie rodzinnym. Czekam do przyjazdu Skarba. Nie wiem czy to się uda ale bardzo bym chciała. Długie wyczekiwanie jest strasznie męczące. Nie do pojęcia praktycznie.\nTeraz obecnie zaczytuje się w jakże bardzo ciekawą lekturę szkolną, którą trzeba niestety doprowadzić do końca.\n„Wypić eliksir życia, zdobyć najwyższy szczyt.”


Avenida Cordoba 1530, Buenos Aires, Argentyna\nJedynie 1300 metrów dzieli Cordoba Inn od Florida Pedestrian Street.\nDotarcie do popularnych Cementerio de la Recoleta, zajmie tylko 15 minut.\nPokoje, które oferuje gościom Cordoba Inn, są wyposażone w kuchenkę mikrofalową, miejsce do siedzenia, prasowalnicę do spodni, system hi-fi i odtwarzacz DVD. Udogodnienia pokojowe włączają lodówkę i toster, a także materac typu pillow-top i puchowe poduszki.\nZjeść obiad można w pobliższych restauracjach Juana M i Resto, które znajdują się w 200 metrach stąd.\nHotel położony jest w 300 metrach od stacji metra Callao - Route D.\nCordoba Inn, Argentyna


Nazwiska córek. Przy święcie – Artur Czesak\nNazwiska córek. Przy święcie\n18 listopada 2019 by Artur Czesak·Możliwość komentowania Nazwiska córek. Przy święcie została wyłączona\nDzisiaj Kościół święty w Polsce wspomina bł. Karolinę Kózkównę, która zginęła w roku 1914, broniąc się przed gwałtem*). Ojciec błogosławionej nazywał się Jan Kózka. Zgodnie ze współczesnymi, ale odchodzącymi w przeszłość regułami tworzenia nazwisk odojcowskich, tu w ujęciu Doroty Zdunkiewicz-Jedynak:\nNazwiska córek mężczyzn o nazwiskach I grupy są tworzone za pomocą przyrostka -ówna, zaś II grupy przyrostkiem -anka: Zajdlówna, Kucówna, Manteufflówna, Sapieżanka, Skarżanka, Skuszanka.\nZa pomocą przyrostka -anka tworzone są także nazwiska odojcowskie od nazwisk zakończonych na -g, -go, -ge, co pozwala uniknąć niemiłego dla ucha zakończenia -gówna, np. Hartwig — Hartwigowa, ale: Hartwiżanka (nie: *Hartwigówna); Kolago — Kolagowa, ale: Kolażanka (nie: *Kolagówna); Lange — Langowa, ale: Lanżanka (nie: *Langówna). (SPP PWN),\nmęczennica, której sanktuarium znajduje się w Zabawie nieopodal Tarnowa, powinna się nazywać Kózczanka. Forma nazwiska w postaci Kózkówna została utrwalona w czasie przygotowań do beatyfikacji, a przy samym akcie oficjalnie potwierdzona. Ale przecież nie tak łatwo odizolować nazwisko błogosławionej od przemian systemowych zachodzących w polszczyźnie ostatniego stulecia. Jedną z nich jest odchodzenie od „patriarchalnych” (dosłownie, bo mających związek z ojcem — pater) form nazwisk córek, w jakimś stopniu i w odczuciu wielu nazbyt mocno akcentujących przynależność, poddanie, zależność rodzinną itp. I oczywiście obligatoryjnie ujawniających stan cywilny. A przecież RODO w ogóle. Dowodem tego jest istnienie w Rzeszowie parafii „pw. Błogosławionej Karoliny Kózki”, choć w komunikatach na stronie internetowej pojawia się oczywiście forma nazwiska Kózkówna.\nCo ciekawe, gdy wszyscy mądrzej lub niemądrzej wypowiadają się i kłócą o żeńskie formy (nie końcówki!) zawodów, stanowisk i innych rzeczowników (tłumaczka, ministra/ministerka, marszałkini, gościni), część onomastyczna z tego sporu została wydzielona i tu dominuje tendencja przeciwna, to jest odchodzenie od wyodrębniania, podkreślania, zaznaczania form żeńskich. Ale to już sprawa na inną dyskusję.\n*) oraz grzebie (a może nie? zob. Onet.pl) w katedrze poznańskiej arcybiskupa Juliusza Paetza, o którym nie krążyła opinia, iż był obrońcą czystości.\nKózkówna nazwiska córek\nPrevious Previous post: Dać nogę\nNext Next post: Zadłużenie szpitali. Oko korektora #4


Jesteś tutaj: Strona główna » Aktualności » "NA MAZURY, NA MAZURY"\n11 czerwca 2012 19:29\n„Na Mazury, na Mazury …” To fragment słynnej piosenki promującej niezwykle ciekawy i zróżnicowany region – Mazury. Uczniowie z klas III – VI ze Szkoły Podstawowej w Lubocinie w dniach 3 – 6 czerwca mogli się sami przekonać o zaletach i wadach Warmii i Mazur. Wada – wszechobecne KOMARY! Zalet co niemiara ! Atrakcji jeszcze więcej. Na dobry początek wyjątkowy, czterogodzinny rejs po Kanale Elbląskim: woda, ptaki, zieleń, woda, ptaki, zieleń … i pochylnia i tak dalej i dalej. Było również coś dla ducha – koncert organowy w Sanktuarium w Św. Lipce, zamek biskupów w Lidzbarku Warmińskim i Reszlu. Powtórkę z historii II wojny światowej i fakty z zamachu na Adolfa Hitlera poznaliśmy w Wilczym Szańcu w Kętrzynie. Inne ciekawostki militarne czekały na nas w Twierdzy Boyen w Giżycku. Potem podziwialiśmy nietypowy most obrotowy i panoramę Giżycka z wyremontowanej wieży ciśnień, gdzie na samą górę dotarliśmy nowoczesną windą. Po obiadokolacji dyskoteka i hit sezonu „Koko, Koko Euro spoko”.\nNastępny dzień wycieczki skupił się na obcowaniu z przyrodą – najpierw rejs łodziami po Krutyni, ale niestety wszystkie wyjątkowe okazy schowały się przed tak rozchichotaną gromadą. Zwiedzanie tamtejszego Muzeum Przyrody. Potem wizyta w Parku w Kadzidłowie i bliskie spotkania z przeróżnymi gatunkami ptaków oraz zwierząt dzikich i tych oswojonych. Po południu kolejna strawa dla ducha – wizyta w wiosce Prusów Galindii i wędrówka po ich zwyczajach i wierzeniach. Wodzem Galindów został Bartek Blaszke, a do jego haremu należały Dominika Dopke, Adrianna Ceynowa, Weronika Lieske, Magdalena Minga, Weronika Szymikowska. Wódz miał też swoje konie Daniela Barana i Patryka Chojnackiego oraz posłuszne bawoły Laurę Dominik i Dawida Gaffke. Szamanem został Kuba Bobkowski, który na koniec wywróżył los wodza. Na koniec dnia czekały na nas stoiska z pamiątkami i lody w Mikołajkach. Po obiadokolacji znowu dyskoteka i hit sezonu „Koko, Koko Euro spoko”.\nOstatni dzień spędziliśmy w Olsztynie, obejrzeliśmy Stare Miasto i Zamek, ale największe wrażenie wywarł na nas seans w Planetarium pt, „Kosmiczny ekspres” nagrany w najnowszej technologii HD. Potem zamówiliśmy sobie coś na ząb w KFC i już tylko droga powrotna do domu, która dzięki sprytnemu kierowcy panu Leszkowi minęła szybko i sprawnie. Około dwudziestej zameldowaliśmy się we własnych domach i zaczęliśmy snuć plany następnej wycieczki.


Dlaczego warto zadbać o to, by pracownik był w pracy wesoły i zadowolony? - InfoPraca\nDlaczego warto zadbać o to, by pracownik był w pracy wesoły i zadowolony?\nTen tekst w zasadzie nie jest dla nas – pracowników, ale dla naszych przełożonych i szefów, którzy stanowczo zbyt rzadko przejmują się tym, czy ich podwładni są zadowoleni z pracy. Tymczasem zatrudnianie uśmiechniętego i zadowolonego pracownika opłaca się znacznie bardziej. Oto dlaczego:\nJak wynika z badań Jennifer Pryce Jones, autorki książki “Happiness at Work”:\nzadowolony pracownik pracuje efektywnie 80% czasu pracy, podczas gdy niezadowolony zaledwie 40% (być może to jest właśnie klucz do wyjątkowo niskiej produktywności Polaków);\nnajbardziej zadowoleni pracownicy biorą o 66% mniej dni chorobowych niż ci niezadowoleni;\nszczęśliwy pracownik ma około 180% energii więcej na robienie rzeczy związanych z pracą niż jego niezadowolony kolega;\nzadowolony pracownik jest o 155% bardziej zadowolony z pracy i jednocześnie o 150% bardziej zadowolony z życia;\nWynika z tego, że o zadowolenie pracowników należy dbać. A to oznacza nie tylko godziwe wynagrodzenie, ale również cały szereg innych aspektów pracy – takich jak docenienie, samodzielność czy możliwość rozwoju.\nW Polsce produktywność jest niska– szacuje się, że wyrabiamy ledwo nieco ponad połowę europejskiej normy. Przy czym pracujemy ciężko i długo – pod względem ilości godzin spędzonych w pracy – przodujemy. Może po prostu jesteśmy niezadowoleni z prac, które wykonujemy? Jak uważacie?


We czwartek, 18 października 2018 w Pałacu Prezydenckim odbyła się uroczystość wręczenia aktów nominacyjnych nauczycielom akademickim oraz pracownikom nauki i sztuki. A w gronie nominowanych – profesor Joanna Łojewska! Gratulacje!\n– Jesteście Państwo wychowawcami młodych ludzi, młodzi rozwijają się pod Waszymi skrzydłami. Proszę, abyście im Państwo pokazywali, co to znaczy realizować naukę, jaki jest jej etos – mówił Prezydent podczas dzisiejszej uroczystości wręczenia aktów nominacyjnych 62 nauczycielom akademickim oraz pracownikom nauki i sztuki.\nAndrzej Duda pogratulował nowo mianowanym profesorom dotychczasowej pracy naukowej. – Dziękuję za pracę dla Rzeczypospolitej – za realizację badań, dokonywanie odkryć, ale i za służenie innym; młodym naukowcom, pacjentom. Prezydent dziękował także rodzinom za ich wsparcie i zrozumienie. – Ta dzisiejsza uroczystość to osiągnięcie całych rodzin – podkreślił.


Constance Care emituje akcje. Spółka z NewConnect chce pozyskać 1,5 miliona złotych | TA\nCentrum rehabilitacyjne Constance Care rozpoczyna emisję akcji i zaprasza potencjalnych inwestorów do zaangażowania się w „unikalny projekt medyczny”. Dzięki pozyskanym środkom podmiot chce rozwinąć zakres oferowanych usług i stworzyć szpital neurologiczno-ortopedyczny oparty o najnowszą technologię.\nW ramach prowadzonej emisji Constance Care oferuje 17,6 tysiąca akcji po cenie 85 złotych\nŁączna planowana kwota zbiórki to niemal 1,5 miliona złota, a data zakończenia subskrypcji przypada na 10 maja 2022 roku\nInformacje o emisji oraz możliwościach zainwestowania w akcje Constance Care znajduje się na stronie https://emisja.constancecare.pl/\nConstance Care szuka nowych inwestorów. Dołącz do emisji akcji\nConstance Care jako nowoczesne centrum rehabilitacji oferuje usługi medyczno-rehabilitacyjne oparte na nowoczesnych technologiach.\nPodstawą świadczonych usług jest kompleksowa terapia z zastosowaniem m.in. innowacyjnych urządzeń: jedynego na świecie aktywnego egzoszkieletu HAL® (Hybrid Assistive Limb), robota do reedukacji chodu G-EO System, urządzenia do ćwiczeń czynnych ręki HandTutor, urządzenia do badania transmisji nerwowo-mięśniowej, które pozwala ocenić przewodnictwo nerwowo-mięśniowe Noraxon Ultium, urządzenia do treningu mięśni dna miednicy PelvicTrainer i innych.\nDOŁĄCZ DO EMISJI AKCJI\nDo celów inwestycyjnych spółki, która w 2021 roku zarobiła 290 tysięcy złotych należy stworzenie szpitala Constance Care oraz pokrycie kosztów w obszarze badań i rozwoju projektu urządzenia o nazwie roboczej TUPTAK (unikalnego urządzenia umożliwiającego niezależną rehabilitację osób w każdym wieku).\nDodatkowym celem jest uruchomienie Centrum Badawczo-Rozwojowego wraz z oddziałem rehabilitacyjnym na Warmii i Mazurach, gdzie projekt realizowany jest we współpracy z Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie.\nW jaki sposób dokonać zapisu na akcje spółki?\nProces zapisu na akcje składa się z następujących kroków:\nPrzejdź na stronę https://emisja.constancecare.pl/\nKliknij “Kup akcje” na górze strony.\nWybierz liczbę akcji i kliknij “Dalej”.\nWypełnij formularz danych osobowych i kliknij “Zainwestuj”.\nOtrzymasz wiadomości e-mail, w której znajdziesz Formularz Zapisu na akcje. Pobierz go i podpisz profilem zaufanym lub podpisem kwalifikowanym. Odeślij plik po podpisaniu dokumentu na adres email Emitenta:\n. Możesz też wydrukować Formularz Zapisu i ręcznie go wypełnić i podpisać. Jeden egzemplarz zostaw dla siebie, drugi egzemplarz wyślij pocztą na adres Constance Care Centrum Rehabilitacji, ul. Działkowa 125, 05-500 Kierszek.\nEmitent zamierza ubiegać się o wprowadzenie akcji serii E do obrotu na rynku NewConnect jeszcze w tym roku, przy czym termin wprowadzenia jest zależny od daty rejestracji akcji serii E w KRS oraz dalszego procedowania związanego z wprowadzeniem. Tym samym, każdy inwestor będzie mieć możliwość sprzedaży swoich akcji w obrocie giełdowym na rynku NewConnect.\nCzym na co dzień zajmuje się Constance Care?\nConstance Care Spółka Akcyjna prowadzi działalność fizjoterapeutyczną, ukierunkowaną na rzecz poprawy jakości zdrowia i życia osób cierpiących zarówno na schorzenia narządu ruchu w wyniku różnych zdarzeń losowych, chorobowych czy związanych ze starzeniem się organizmu, jak i rehabilitację funkcji poznawczych u dzieci i dorosłych.\nSpółka jest właścicielem profesjonalnej kliniki rehabilitacji neurologicznej, ortopedycznej i neuropsychologicznej, usytuowanej ok. 20 km od centrum Warszawy, pod nazwą Constance Care Centrum Rehabilitacji.\nW klinice zespół doświadczonych lekarzy, fizjoterapeutów, masażystów czy też neurologopeda, neuropsycholog i specjalista ds. żywienia (dietetyk) udowadnia, że nawet po urazach czaszkowo-mózgowych, urazach rdzenia kręgowego, czy po udarze mózgu, można znacząco poprawić swoją sprawność. Pomagają w tym nowoczesne technologie (HAL®), G-EO System, HandTutor, ErgoTrainer, LiteGait, Pelvictrainer) a przede wszystkim rehabilitacja pourazowa prowadzona jest zarówno w formie ambulatoryjnej, jak i pobytowej, czyli turnusów rehabilitacyjnych.\nZespół specjalistów Constance Care posiada odpowiednie wyposażenie, wiedzę, a przede wszystkim doświadczenie, by prowadzić terapie, których celem jest zwiększenie sprawności ruchowej (rehabilitacja kręgosłupa) oraz poprawa jakości i komfortu życia Pacjentów (rehabilitacja neurologiczna).\nConstance Care S.A. jest spółką notowaną na ASO NewConnect Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie.


» Rebel Gra Dobble 1 2 3\nKod produktu: 2674\nCena: 47,36 zł 47.36\nKod producenta: 5_575089\nW pudełku znajdziecie zasady aż 5 mini-gier, w które można grać kartami Dobble 1 2 3, w tym jeden warian solo!\nRozdaj wszystkim graczom tyle samo kart (w miarę możliwości), a następnie umieść jedną\nodkrytą kartę na środku stołu. Każdy z graczy umieszcza przed sobą stos zakrytych kart.\nCzym "Dobble 123" różni się od "Dobble"?\nWszystkie symbole są bardzo proste do nazwania, charakterystycznie narysowane, co pozwala dzieciom nie tylko szybko odnaleźć w myślach odpowiednie słowo, by nazwać symbol, ale też utrwala im nazewnictwo.\n- Tylko "Dobble" tłumaczy się w minutę!\n- Tylko "Dobble" ma takie wygodne i praktyczne karty. Okrągłe, mocne kartoniki świetnie się sprawdzają w czasie zabawy.\nZobacz naszą filmową instrukcję do wersji "Dobble Kids"!\n- Wytrzymała, kolorowa puszka\nNr katalogowy 8085\nPozostałe parametry Wymiary opakowania: 15 x 15 x 8 cm


Lodówka WHIRLPOOL ART 9811/A++ SF - opinie, cena - MediaMarkt.pl\nLodówki z zamrażalnikiem WHIRLPOOL\nLodówka WHIRLPOOL ART 9811/A++ SF\nnr kat.: 9999150501\nbrak orginalnego opkawania, produkt z ekspozycji\nChłodziarko-zamrażarka do zabudowy, o szerokości 54 cm, pojemności całkowitej netto 308 l, z technologią 6-ty zmysł Fresh Control, w klasie energetycznej A++.\nPojemność chłodziarki - 228 l.\nChłodziarka ma pojemność netto 228 l.\nPojemność zamrażarki - 80 l.\nZamrażarka ma pojemność netto 80 l.\nPoziom hałasu 35 dB.\nPoziom maksymalnego hałasu emitowanego przez lodówkę podczas jej pracy wynosi 35 dB. Im większa wartość w decybelach, tym większa głośność w pomieszczeniu.\nRoczne zużycie energii wynosi dla tego modelu 247 kWh.\nSzósty Zmysł Fresh Control\nStop Frost - Whirpool\nMicroban Szósty Zmysł Fresh Control\n(szer. x wys. x gł.): 54 x 193.5 x 54.5 cm\n228l / 80l\nElektroniczna regulacja, Regulowany termostat\nSeparator butelek, 4 balkoniki na drzwiach\nFront przezroczysty, Plastikowe\nZ pewnością każdego miłośnika domowych wypieków zainteresuje ranking


świece sakiewka – Eswieczka\nStrona główna / ŚWIECE CAŁOROCZNE / Świece SAKIEWKA\nŚwieca ozdobna SAKIEWKA kolor miętowy\nŚwiece cenione są w obecnych trendach dekoracyjnych ze względu na swoje walory wizualne oraz funkcjonalność. Z pomocą tej subtelnej i nietuzinkowej ozdoby można zaprojektować wspaniałe wnętrze, w którym będzie mile spędzało się czas. Tego typu ozdoby można umieścić na komodzie, regale czy też stoliku nocnym. Blask świecy cudownie się prezentuje przy zgaszonym świetle, tworzy on magiczny klimat. Warto zapalić taką ozdobę podczas rodzinnych świąt, podkreśli ona wyjątkowy wieczór w gronie najbliższych. Ozdobna świeca doskonale się sprawdza w okresie Bożego Narodzenia, Wielkanocy oraz innych uroczystości.\nŚwieca, która symbolizuje dostatek i szczęście\nŚwiece SAKIEWKA nadają niepowtarzalnego klimatu we wnętrzach i doskonale się łączą z innymi elementami dekoracyjnymi XXI wieku. Mogą one stanowić subtelny dodatek w pomieszczeniach urządzonych na wzór klimatów rustykalnych i skandynawskich. Unikalny dodatek pasuje również do wnętrz urządzonych w sielskim klimacie oraz w nowoczesnym wydaniu. Cechą charakterystyczną świec jest ciekawy kształt sakiewki, przypomina ona podręczny woreczek na pieniądze. Ten element dekoracyjny symbolizuje dostatek, powodzenie i szczęście. Warto otaczać się takimi ozdobami, które wnoszą pozytywną energię i tworzą klimatyczną aurę. Zaprojektowane z najwyższą starannością świece posiadają charakterystycznie wyżłobione ścianki, pastelową kolorystykę oraz unikalny kształt.\nUnikalne świece o żywej i wyrazistej kolorystyce\nŚwiece SAKIEWKA występują w szerokim wachlarzu kolorystycznym, dzięki czemu każdy może dobrać swój ulubiony wariant do danego wnętrza. Do jasnych i przestronnych pomieszczeń pasują ozdoby żywe i wyraziste. Do takich elementów dekoracyjnych można zaliczyć miętową oraz żółtą sakiewkę. Zaprojektowane są w dobrym guście, zatem będą one tworzyć doskonałą ozdobę w każdej aranżacji. Natomiast biała sakiewka i różowa będzie szczególnie się prezentować w sypialni i łazience. Stworzą one majestatyczy klimat w mniejszych pomieszczeniach. Jasne dodatki dodadzą całości harmonii i gustownie podkreślą każdy zakamarek. Różnokolorowe świece można wspólnie połączyć w jednej kompozycji na przykład na podstawce bądź srebrnej tacy. Taka nietuzinkowa ozdoba na pewno spodoba się miłośnikom nowoczesnych trendów. Zestaw złożony z różnokolorowych świeczek można ustawić na kominku lub okiennym parapecie. Taka ładna ozdoba na pewno zostanie zauważona i doceniona przez gości.\nOzdobne elementy w rustykalnym klimacie i folklorystycznych wnętrzach\nOzdobne elementy w postaci świeczek odnajdują się w rustykalnych klimatach. Doskonale prezentują się także w folklorystycznych wnętrzach. Ich nieszablonowe wzornictwo przykuwa uwagę i wzbudza zainteresowanie. Świece SAKIEWKA można podarować miłośnikom nowoczesnych i gustownych dodatków. Całość podkreślona jest dekoracyjną folią oraz subtelną rafią, przez co ozdoba wygląda bardzo wyrafinowanie. Awangardowy i nowoczesny dodatek aranżacyjny jest subtelny w przekazie, zatem można go podarować na każdą okazję, między innymi na urodziny, imieniny, rocznicę bądź walentynki. Można również podarować ten ciekawy element ozdobny organizatorowi i gospodarzowi świąt bądź innej uroczystości. W obecnych trendach bardzo modne jest ofiarowanie świeczek w ramach podziękowania za przybycie na wesele, chrzciny lub komunię. Ta unikalna ozdoba doskonale sprawdzi się w takiej roli.\nDodatek aranżacyjny w formie świecy idealny na randkę\nŚwiece SAKIEWKA są efektownym i wyrazistym dodatkiem aranżacyjnym, który odmieni każdą kuchnię, salon, łazienkę i sypialnię. Piękne, miętowe, żółte i białe świece pasują do kompozycji florystycznych i stroików. Można je umieścić we wspólnej kompozycji ze świeżymi kwiatami, owocami i suszonymi gałązkami sosny. Całość będzie prezentować się sielsko, romantycznie i klimatycznie. Taką nowoczesną ozdobę można zaprezentować na randce, z pewnością wybranka serca doceni taką nietuzinkową dekorację. Świece warto rozpalić na romantycznej kolacji, ich blask z pewnością zbliży zakochanych do siebie. Dodatek aranżacyjny w formie parafinowej ozdoby można także zapalić podczas picia herbaty z koleżanką, czytania książki bądź modlitwy, kąpieli, masażu. Ciepło świecy ukoi nerwy, utuli do snu, pomoże w regeneracyjnym odpoczynku i nabraniu sił po całym tygodniu pracy.\nMinimalistyczna świeca dla miłośników koncepcji hand made\nMinimalistyczne świece SAKIEWKA z pewnością wzbudzą zachwyt i zainteresują miłośników koncepcji hand made. Są one wykonane ręcznie, przez co mają unikalny kształt i stylowy wygląd. To subtelne rękodzieło podkreśla walory każdego pomieszczenia ale nie tylko. Modną świeczkę można zapłacić na tarasie i balkonie, podczas grillowania i świętowania z przyjaciółmi. Efektowną ozdobę można także zapalić na patio. Doskonale prezentuje się ona z ogrodowymi, rattanowymi meblami i akcesoriami w stylu boho. Tę wszechstronną dekorację można wykorzystać na sesji zdjęciowej w ogrodzie i plenerze. Ta cudowna dekoracja będzie stanowić miły akcent na fotografii oraz filmiku rodzinnym.


Grand Theft Auto (GTA) - wymagania gier z tej serii\nWymagania gier z serii Grand Theft Auto (GTA)\nCiągłe igranie z prawem a często i własnym życiem, szemrane interesy i gangsterski świat to właśnie realia całej serii gier Grand Theft Auto (GTA) uznawanej za jedną z najbardziej kontrowersyjnych w historii elektronicznej rozrywki. Jeśli chodzi o fabułę to w zasadzie w żadnej z dotychczas wydanych części nie jest ona zbyt skomplikowana. Zazwyczaj wcielamy w postać początkowo nic nie znaczącą w przestępczym świecie by swoimi czynami i wykonywaniem zlecanych nam zadań stopniowo budować sobie odpowiednią pozycję w przestępczym świecie. Cechą szczególną całej serii GTA (Grand Theft Auto) jest dostępność dużej liczby różnorodnych pojazdów, które możemy wykorzystywać do szybkiego przemieszczania się w tym również ucieczek przed stróżami prawa.\nPrzyjrzyj się dokładnie wymaganiom sprzętowym wybranych gier należących do serii Grand Theft Auto (GTA). Dzięki temu będziesz mógł ocenić na ile Twój komputer je spełnia. Pamiętaj przy tym, że są to jedynie sugerowane wymagania producenta gry.