Wywóz gruzu Złotoryja - kontenery na gruz Złotoryja | FASTGRUZ\nNajtaniej w Złotoryi\nJedna z najlepszych kruszarni w Złotoryi\nWywóz gruzu - Wywóz śmieci - Kontenery na gruz - Złotoryja\nKontenery na gruz Złotoryja\nWywóz odpadów poremontowych Złotoryja\nWywóz odpadów pobudowlanych Złotoryja\nWywóz ziemi Złotoryja\nWywóz odpadów zielonych Złotoryja\nWywóz gałęzi Złotoryja\nSprzedaż gruzu i kruszywa Złotoryja\nTransport gruzu Złotoryja\nWynajem kontenerów na gruz Złotoryja\nWywóz szamba i nieczystości płynnych Złotoryja\nWynajem kontenerów na gruz w Złotoryi\nOdbiór i wywóz odpadów pobudowanych i poremontowych Złotoryja\nLikwidacja dzikich wysypisk w Złotoryi i okolicy\nOsoby szykujące się do prac remontowych albo budowy na pewno będą wyszukiwały dobrej firmy, która będzie zajmować się wywozem śmieci pojawiających się na placu budowy. Wiemy, że wybór jest trudny, ponieważ firm oferujących takie usługi jest w branży dużo. Dlaczego zatem opłaca się skorzystać dokładnie z tej oferty? Pokrótce postaramy się udzielić odpowiedzi na to pytanie. Przede wszystkim ta firma bezproblemowo a także z zadowoleniem dla klientów pracuje już od długiego czasu. W tym okresie nieustannie podnosimy kompetencje swoich pracowników, jak również unowocześniamy sprzęt i pojazdy. Dzięki temu wywóz gruzu w Złotoryi wykonywany jest zawsze na najlepszym poziomie. Zdajemy sobie sprawę, iż zależnie od wykonywanych prac ilość odpadów może być różna, w związku z tym oferujemy kontenery na gruz w Złotoryi w wielu formach, zarówno jeśli chodzi o ich pojemność, jak i typ, czyli w otwartej formie lub też zamknięte pojemniki. Propozycja tej firmy obejmuje również wywóz śmieci w Złotoryi, czyli całej reszty odpadów, jakie mogą powstać w czasie remontu, a są to choćby wiekowe meble. Jednym słowem szeroka i różnorodna usługa, jak również profesjonalne podejście do swoich zadań, to coś, co będzie mogło wyróżniać nas na tle podobnych usługodawców. Dodatkowo działamy w zgodzie z ekologią, czyli składowanie oraz utylizacja odpadków odbywa się w każdym przypadku w zgodzie z wyznaczonymi przepisami. Mimo tego wszystkiego każdy klient będzie mógł liczyć na atrakcyjną wycenę świadczonych przez nas usług. Jednym słowem wybierając nasze możliwości, każda osoba otrzymuje profesjonalny a także ekspresowy wywóz odpadków, a wszystko to w dobrej cenie.\nZaczynając większy remont lub też przebudowę należy wziąć pod uwagę również, że w czasie robienia takich czynności powstaje sporo śmieci a także odpadków. Warto już przed rozpoczęciem prac remontowych zatroszczyć się o to, aby posiadać miejsce do składowania gruzu oraz innych odpadów. W usłudze naszej firmy jest obecnie chociażby wywóz odpadów pobudowlanych w Złotoryi. Działamy w branży od wielu lat i zawsze fachowo podchodzimy do zadania. Możemy zająć się wywożeniem wszelkiego rodzaju śmieci, odpadów, w tym gruzu, które pojawiają się przy pracach remontowych oraz budowie. Sporo osób zapewne będzie się zastanawiało, gdzie ma trzymać odpadki uszykowane do wywozu. Tym problemem też możemy się zająć, bowiem posiadamy kontenery na gruz w Złotoryi. W zależności od potrzeb każda osoba ma do wyboru wielkość każdego kontenera, oraz jego typ. Należy się z naszą firmą skontaktować, aby wypożyczyć na określony okres czasu kontener, który po zapełnieniu będzie przez naszą firmę wywieziony. W przypadku propozycji tej firmy wywóz odpadów w Złotoryi kierowany jest zarówno do firm remontowych oraz budowlanych, jak i do indywidualnych klientów. Zapewniamy kompleksowe usługi powiązane z wywozem śmieci, za naprawdę atrakcyjne pieniądze, o czym każda osoba może się przekonać na własnej skórze, zapoznając się dokładniej z naszą ofertą. Nie bez znaczenia na pewno pozostanie też to, że dostarczamy usługi w zgodzie ze środowiskiem i aktualnymi przepisami prawa. Z tego powodu właśnie zarówno wywóz, jak i trzymanie a także utylizacja odpadków poremontowych odbywa się w zgodzie z przepisami prawa.\nDziałamy przede wszystkim w następujących miastach: Złotoryja i OKOLICE\nW każdym przypadku chcemy oferować swoje usługi na najwyższym poziomie, dlatego regularnie podnosimy kwalifikacje, jak również ulepszamy sprzęt. Dodatkowo zależy nam na tym, by wywóz odpadów poremontowych w Złotoryi odbywał się z dbałością o ekologię. Z tego powodu ściśle przystosowujemy się do wszelkich przepisów powiązanych z ochroną środowiska. Co więcej chcemy, by wywóz gruzu w Złotoryi nie był dla wszystkich klientów ogromnym kosztem, z tego powodu w naszym cenniku każda osoba odszuka atrakcyjne koszty związane ze składowaniem a także wywożeniem odpadków. Nasza firma koncentruje się gprzede wszystmi w następujących miastach: Złotoryja I OKOLICE.


LŚ 2017: gorąco w Warnie. Polacy przegrali z Bułgarią - WP SportoweFakty\nReprezentacja Polski przegrała z Bułgarią 2:3 w Warnie podczas drugiego weekendu Ligi Światowej. Mecz kontuzją okupił Michał Kubiak.\nDominika Pawlik 09 Czerwca 2017, 20:43\nPo raz ostatni Polacy rywalizowali w Warnie podczas mistrzostw Europy, wtedy w bułgarskim kurorcie w fazie grupowej poradzili sobie dobrze i awansowali do dalszej fazy. Tymczasem początek spotkania wyglądał tak, jakby Biało-Czerwonym towarzyszyły jakieś demony z przeszłości i trudno im było o aklimatyzację.\nProblem reprezentacji Polski - uraz Michała Kubiaka\nBułgarzy grali jak z nut, Nikołaj Penczew na lewym skrzydle wykorzystywał swoją wiedzę na temat rywali, którą nabył podczas kilku sezonów występów w PlusLidze. Georgi Bratojew bardzo dobrze prowadził grę zespołu, a jego koledzy świetnie czytali wszystko, co działo się po drugiej stronie siatki. Polacy mieli ogromne problemy z przyjęciem zagrywki, a bez tego nie dało się nawiązać walki z gospodarzami.\nTrener Ferdinando De Giorgi nie wykonywał żadnych nerwowych ruchów, ale nie zdecydował się na żadne drastyczne zmiany. Ten set Biało-Czerwoni oddzielili grubą kreską i wrócili na boisko z czystymi głowami.\nSzybko przejęli inicjatywę, zaczęli skutecznie atakować i popełniali mniej błędów. Odskoczyli na kilka punktów, przez cały czas utrzymując bezpieczny dystans. W trakcie seta na parkiecie pojawił się Karol Kłos, zmieniając Mateusza Bieńka. Polacy nie grali nadzwyczajnie, ale skrzydła funkcjonowały poprawnie, dzięki czemu stan meczu się wyrównał.\nPoczątek trzeciej odsłony był bardzo wyrównany, ale Bułgarzy pomogli. Dwa razy nadziali się na polski blok, dotknęli siatki i zrobiły się cztery punkty różnicy. Jak natchniony grał Michał Kubiak i kiedy przy stanie 14:18 nabawił się urazu (staw skokowy), to serca drużyny i kibiców zabiły mocniej. Sztab zajął się z boku kapitanem, a do gry oddelegowany został Aleksander Śliwka.\nTo niefortunne zdarzenie nie wytrąciło nikogo z równowagi, drużyna Plamena Konstantinowa nie była w stanie odrobić strat i kolejny set padł łupem Biało-Czerwonych.\nLŚ 2017: oceny Polaków za mecz z Bułgarią według portalu WP SportoweFakty\nBułgarzy rzucili wszystko na szalę, ale Cwetan Sokołow nie miał swojego dnia, a bez niego trudno było gospodarzom pokonać takiego rywala, jakim byli Polacy. Przez dłuższy czas walka toczyła się punkt za punkt, ale w końcu Biało-Czerwoni odskoczyli na trzy punkty. Gospodarze nie odpuszczali, cierpliwie walczyli i w końcówce pomógł im Bartosz Kurek, popełniając błąd w ważnym momencie. Chwilę później kiwką popisał się Bratojew, a dzieło zwieńczyło podwójne odbicie Fabiana Drzyzgi.\nTie-break zdecydowanie nie toczył się po myśli Polaków. Bułgarzy na dobre przejęli inicjatywę, jednak Polakom udało się odrobić stratę dzięki atakowi i asowi serwisowemu Macieja Muzaja. Końcówka, choć emocjonująca, rozstrzygnęła się na korzyść gospodarzy.\nBułgaria: Sokołow, Bratojew, N. Penczew, Skrimow, Josifow, Nikołow, Salparow (libero) oraz Seganow, R. Penczew, Gocew.\nPolska: Drzyzga, Konarski, Kurek, Kubiak, Lemański, Bieniek, Zatorski (libero) oraz Muzaj, Łomacz, Kłos, Kaczmarek.\nCzy Polacy wygrają dwa pozostałe mecze w Warnie\nNie, wygrają jeden z nich\nNie, przegrają oba\nKris59 10-06 12:10 0 0\nTo prawda.Jest jeden Kubiak i...długo, długo NIC. Choc i Kubiak jakby miał z10 cm więcej to byłby mega zawodnik.\nKurek-cień zawodnika. I po co ta Skra tak się o niego biła??? A niech sobie idzie z ta Grejmanową nawet na koniec świata.Zmarnowany czas Piechockiego na starania o Kurka.\nMłodych? Nie widać. Śliwka naprawdę to max kadra B, Lemański to tylko wyróznia się wzrostem, Bieniek na pustym , blokowym przebiegu, Zatorski zachowywał się jak "tańczący z wilkami", rozgrywających klasowych nie mamy.\nI jeśli teraz przy braku Kubiaka zakwalifikujemy się do F6 to będzie wieeelki sukces.\nJestem raczej pesymistą.\nGreatDeath 10-06 12:06 0 0\nJa tam wciąż jestem spokojny. To dopiero początek, granie w kratkę na początek sezonu reprezentacyjnego to coś normalnego. Martwi tylko poziom Kurka, który gra w czasie tej LŚ jak junior.\nBtw wczorajszy mecz pokazał jak bardzo na przyjęciu potrzebujemy Leona, ale oczywiście WIELCY POLACY, najczęściej łysi po zawodówce wiedzą lepiej kto ma grać w kadrze.\nRiorwar 10-06 11:11 0 0\nTo niby kto może zagrać na przyjęciu? Jest jeden Kubiak (jeszcze kontuzjowany) a potem długo długo nic. Buszek, Śliwka i Szalpuk to nie ten poziom. Szybko wychodzą konsekwencje olania Włodarczyka. No to teraz czekamy, co pokażą wielkie asy z rocznika 95, bo podobno Fefe dostrzegł w nich wielki potencjał.\nKiryl Porównanie z Bułgarem trochę nie trafne, bo pisałem bardziej o przydatności dla zespołu, więc powinieneś przywołać Konarskiego czy też Bieńka :P Co do gry Kurka, to rzeczywiście jest bez formy. Rola asa mu chyba nie za bardzo pasowała, chociaż bywały i mecze gdzie blisko 30 pkt zdobywał. Natomiast ustawienie Kurka na przyjęciu? No nic nie będę jeszcze komentował Fele, ale jest to trochę dziwne.\nSiatkówka w Europie Bułgaria Polska Siatkówka Liga Narodów Reprezentacja Polski mężczyzn Reprezentacja Bułgarii mężczyzn\nLM: Skra poznała półfinałowego rywala


Zuchwały Plan – Weronika Kurosz – Wyd. Nowa Baśń - DobreRecenzje.pl Najlepsze recenzje w internecie!\n2 września, 2021 281 wyświetlenia0\nZuchwały Plan – Weronika Kurosz\nZuchwały Plan to wspaniała opowieść o wolności, przyjaźni, a także o zaufaniu. Autorka postanowiła stworzyć fabułę wybierając za bohaterów zwierzęta. Konie od zawsze uważane były za symbol wolności, szczególnie te żyjące w stadach. Każdy krajobraz uwieńczony na płótnie zawierał niekończące się połacie zielonych pastwisk, na których dumnie prezentowały się dzikie rumaki.\nNa początku książki czytelnik znajduje się wśród uwięzionych koni. Nieprzyjemny wagon przemysłowy wiezie te piękne istoty na pewną śmierć. Wśród wierzchowców różnego wieku znajduje się jedna klacz, która dzieciństwo przeżyła w otoczeniu dzikiego stada, która wraz z matką przemierzała dzikie stepy zielonych gór. Jak to się stało, że nagle znalazła się na drodze ku niechybnej śmierci?\nW wagonie pośród ciemności Akila poznaje różne charaktery swoich pobratymców. Jako przywódczyni stara się podnieść na duchu inne konie, tym samym podżegając do buntu. Obiecuje poczucie wolności, galop po niezmierzonych połaciach ziemi. Wszystko to, czego konie ze stajni zupełne nie znają. Nie jest łatwo przekonać tych, którzy pogodzili się ze śmiercią, nastroje w wagonie są różne, inni zaprzeczają, drudzy postanawiają wszystko obrócić w żart, nikt nie chce uciec.\nAkila w końcu zmuszona jest przytoczyć miażdżący argument, który na dobre przekonuje grupę koni i wszyscy wspólnie obmyślają plan ucieczki. Jednak czy tak łatwo zbiec ludziom, tym bardziej, kiedy konie mają na sobie włożone kantary z długimi linami więżącymi je jednocześnie. W wagonie znajdują się różne konie, piękne czarne ogiery, klacze, które podupadają wiekiem czy trzymająca się z dala klacz, która w ogóle nie zabiera głosu w sprawie ucieczki.\nCzy grupa tak bardzo różniących się od siebie charakterów znajdzie wspólny język i stanie się prawdziwym stadem?\nZuchwały Plan to opowieść, która już od samego początku łapie za serce. Obraz koni jadących w niesamowitym ścisku na pewną śmierć od zawsze był czymś co starałam się unikać. Tutaj jednak autorka zdecydowała się na opowieść nie tylko o wolności i braterstwie. Na przestrzeni całej książki czytelnikowi dane jest poznać przeszłość każdego z osobna bohatera. A co najlepsze w tym wszystkim, konie potrafią mówić i prowadzą dialogi ze sobą! Co ciekawe imiona każdego z osobna pochodzą z języka łacińskiego, przykładowo Aquila to orzeł. Moim zdaniem to wspaniały pomysł. Pomimo, iż książka zaliczana jest do literatury dziecięcej, podczas czytania bawiłam się doskonale. Lektura Zuchwałego Planu przypomniała mi o poczuciu wolności, widoku soczysto zielonych pastwisk i przynależności do „stada”, bo każdy z nas właśnie takie „stado” posiada.\nOd tej książki nie da się uciec. Znakomita robota!\nStrona wydawnictwa: https://www.nowabasn.com/\nnowości wydawnictwa nowa baśń\nseria zielone pastwiska\nwydawnictwo nowa baśń nowości\nzielone pastwiska tom 1\nzielone pastwiska zuchwały plan\nzuchwały plan premiera\nzuchwały plan weronika kurosz


"Kim chciałbym zostać? - poznajemy zawody" oraz "Żyję zdrowo i ekologicznie"\nProgramy innowacyjne w Specjalnym Ośrodku Szkolno – Wychowawczym Nr 1 w Suwałkach - rozwijamy, uczymy, podnosimy świadomość…..\nWychodząc naprzeciw potrzebom naszych uczniów realizujemy wiele programów innowacyjnych.\nNa etapie klas 1-3 SP w klasach dla uczniów z autyzmem realizowany jest program z zakresu edukacji społecznej „Kim chciałbym zostać? - poznajemy zawody“ oraz edukacji ekologicznej pt. „Żyję zdrowo i ekologicznie“. Programy będą realizowane w roku szkolnym 2017/2018 oraz 2018/2019. Autorkami obu programów są: Ewelina Trofimiuk – Misiukiewicz i Jolanta Plauszta.\nGłównym powodem stworzenia programu „Kim chciałbym zostać? - poznajemy zawody.“ w ramach proorientacji zawodowej była chęć, pokazania uczniom z autyzmem oraz niepełnosprawnością intelektualną możliwości wykonywania różnych zawodów i zapoznania z osobami wykonującymi ciekawe zawody. Program ten, to próba wsparcia uczniów w dookreśleniu pola ich zainteresowań i predyspozycji w podjęciu decyzji o wyborze dalszego kierunku rozwoju. To będzie okazja do przyjrzenia się sobie bliżej, lepsze poznanie samych siebie, nazwanie własnych talentów i określenie preferencji zawodowych.\nMając na celu kształtowanie postaw ekologicznych i zdrowotnych, wyposażenie dzieci w niezbędną wiedzę i umiejętności w ramach programu pod hasłem „ Żyję zdrowo i ekologicznie” uczniowie poznają bliżej środowisko naturalne, zachowania proekologiczne oraz zasady zdrowego odżywiania.\nW celu bliższego zapoznania się z realizowanymi programami zapraszamy kliknąć w poniższych linkach.\n„Kim chciałbym zostać? - poznajemy zawody“\n„Żyję zdrowo i ekologicznie”\nInnowacja pedagogiczna "Tablice interaktywne" 3.11.2017\nInnowacja pedagogiczna pt. Tablice interaktywne. Wykorzystanie programu Boardmaker & Speaking Dynamically Pro\ndla dzieci z Przedszkola nr 9\nprzy SOSW nr 1 w Suwałkach\nGłówną ideą innowacji pt. Tablice interaktywne. Wykorzystanie programu Boardmaker & Speaking Dynamically Pro jest podnoszenie kompetencji komunikacyjnych i językowych dzieci niepełnosprawnych z Przedszkola nr 9 przy SOSW nr 1 w Suwałkach poprzez wprowadzenie pomocy komunikacyjnych wyższej technologii, jaką jest tablica interaktywna na bazie programu Boardmaker & Speaking Dynamically Pro na zajęciach edukacyjnych.\nJedną z podstawowych funkcji programu Boardmaker & Speaking Dynamically Pro, który wspiera komunikację alternatywną to możliwość tworzenia interaktywnych plansz komunikacyjnych. Aplikacja Boardmaker & Speaking Dynamically Pro współpracuje z syntezatorem mowy, dzięki czemu komunikaty mogą być odczytywane głosowo.\nDzieci uczęszczające do Przedszkola nr 9 oprócz zaburzeń w rozwoju intelektualnym, motorycznym i społeczno-emocjonalnym mają olbrzymie problemy z porozumiewaniem się. Specjalne oprogramowanie zainstalowane na komputerze z możliwością przeprowadzenia zajęć na tablicy interaktywnej gwarantuje osobie niemówiącej zastępcze narzędzie porozumiewania się. Tworzy ponadto możliwość lepszego rozumienia mowy i jej nadania.\nInnowacyjność pozwala dzieciom niepełnosprawnym na głośne wyrażanie swoich emocji, potrzeb, opinii, poglądów oraz dyskusje na dowolne tematy. Nauczyciel ma możliwość tworzenia sytuacji edukacyjnych, zadaniowych wspomagających naukę rozróżniania i nazywania przedmiotów, kształtów, kolorów, odgłosów itp. Przewidywane efekty to rozwijanie umiejętności porozumiewania się z otoczeniem w najpełniejszy sposób –werbalnie i pozawerbalnie w zależności od indywidualnych możliwości dzieci, budzenie ciekawości poznawczej, rozwijanie słownictwa o nowe kategorie tematyczne, rozwijanie zainteresowań, możliwość wypowiadania się na forum grupy poprzez komunikację wspomagającą, rozwijanie umiejętności udzielania odpowiedzi na pytania różnego typu.\nWdrożenie innowacji nie wymaga dodatkowych nakładów finansowych oraz żadnych zmian przestrzenno-organizacyjnych. Polega jedynie na użytkowaniu w trakcie zajęć sali, w której znajduje się tablica interaktywna, laptop i specjalny program.\nStosowanie metody komunikacji wspomagającej i alternatywnej AAC- pomocy wyższej technologii- tablic dynamicznych w pracy dydaktyczno-wychowawczej u dzieci w Przedszkolu nr 9 w Suwałkach daje olbrzymie rezultaty widoczne w postępach wychowanków. Dzieci z zaburzeniami mowy, mające problemy\nw porozumiewaniu się osiągają kompetencje komunikacyjne i językowe w różny indywidualny sposób, dlatego realizowana innowacja pedagogiczna daje możliwość dostosowania treści do potrzeb rozwojowych wychowanków.\nInnowacyjny Program rozwijania samodzielności uczniów klas 4 – 6 06.2017\nInnowacyjny Program rozwijania samodzielności uczniów klas 4 – 6\nwe współpracy z rodzicami:\nW drugim semestrze roku szkolnego 2016/2017 realizowaliśmy w klasach 4 - 6 innowację pedagogiczną - Program rozwijania samodzielności uczniów klas 4 – 6 we współpracy z rodzicami: Pomóż mi samemu to zrobić. Innowacją objęci zostali uczniowie klas: 4a, 5a, 5b i 6b Szkoły Podstawowej Nr 1 od 16 lutego do 23 czerwca 2017 r. Celem programu było rozwijanie samodzielności uczniów na miarę ich możliwości w ścisłej współpracy z ich rodzicami/opiekunami. Program zawierał szeroki zestaw zadań z zakresu samodzielności, które były realizowane zarówno w szkole jak i w domu (m.in.: załatwianie drobnych spraw na terenie szkoły, samoobsługa, czynności związane z przygotowywaniem i spożywaniem posiłków, ubieranie i rozbieranie się, dbanie o porządek i wygląd, higiena, obowiązki domowe, korzystanie z biblioteki szkolnej) oraz w szerszym otoczeniu społecznym (m.in.: wyjścia do kina, muzeum, sklepu, SOKu, restauracji, kawiarni, WORDu, na bazar). Poszerzono treści programowe w zakresie rozwijania samodzielności uczniów, zwłaszcza dotyczących środowiska zewnętrznego.\nPoprzez czynny udział w programie wszyscy uczniowie klas 4 – 6 w pełniejszy sposób doświadczali życia społecznego. Mieli wpływ na siebie i najbliższe otoczenie. Nawiązano ścisłą współpracę z rodzicami, którzy zostali wdrożeni do działań w domu, zmierzających do rozbudzenia w dzieciach chęci podejmowania samodzielnych aktywności. Ich zadaniem było pomagać dziecku, a nie wyręczać. Przy realizacji programu wykorzystywano alternatywne i wspomagające metody komunikacji w stosunku do uczniów ze specyficznymi trudnościami w komunikowaniu się, korzystano z technologii informatycznej (komputer, tablica multimedialna, telefon). Na zakończenie programu dzieci otrzymali pamiątkowe dyplomy, a rodzice podziękowania.\nEfekty - korzyści wdrożenia innowacji pedagogicznej:\nRozwinięcie samodzielności uczniów niepełnosprawnych intelektualnie w różnych aspektach życia na miarę ich możliwości psychofizycznych\nUdoskonalenie umiejętności komunikacyjnych i społecznych\nZwiększenie poczucia sprawczości i samooceny uczniów\nZwiększenie świadomości rodziców/opiekunów dotyczącej samodzielności ich dzieci\nWłączenie rodziców do pomocy w rozwijaniu umiejętności potrzebnych w codziennym funkcjonowaniu ich dzieci w szkole, w domu i w szerszym otoczeniu\n„Bajka w przedszkolu” - Celem innowacji jest wykorzystanie słuchowisk pt. „Złota Księga Bajek” w zajęciach czytelniczych dwóch grup przedszkolnych w wieku 6-8 lat. Baśnie klasyczne we wspaniałej interpretacji i z ciekawymi efektami dźwiękowymi mają służyć rozwijaniu zainteresowań czytelniczych najmłodszych dzieci. Działania mają na celu stworzenie takich sytuacji komunikacyjnych, które pozwolą dzieciom odpowiadać na pytania, opisywać słuchowiska za pomocą pomocy komunikacyjnych zarówno niższej technologii (znaki graficzne i manualne) a także urządzeń wyższej technologii (tablet, komunikatory). Obejmuje cykl spotkań raz w miesiącu realizowanych w ramach zajęć czytelniczych w bibliotece szkolnej.\nTablice interaktywne. Wykorzystanie programu Boardmaker & Speaking Dynamically Pro. - Celem innowacji jest podnoszenie kompetencji komunikacyjnych i językowych dzieci z trzech grup przedszkolnych w wieku 6-8 lat poprzez wprowadzenie tablicy interaktywnej na bazie programu Boardmaker & Speaking Dynamically Pro (pomoc komunikacyjna, zawierająca bazę symboli znaków graficznych). Innowacja obejmuje raz w miesiącu tematyczne zajęcia edukacyjne. Działania mają na celu stworzenie takich sytuacji komunikacyjnych, które pozwolą dzieciom porozumiewać się w grupie, rozbudzać ciekawość, samodzielność, a także rozwijać wiadomości i umiejętności o otaczającym świecie.\n„Pomóż mi samemu to zrobić” - Jest to program skierowany do uczniów klas 4 – 6 niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu umiarkowanym i znacznym, którego celem będzie rozwijanie samodzielności uczniów na miarę ich możliwości w ścisłej współpracy z ich rodzicami/opiekunami. Celem programu będzie nabycie przez uczniów takich umiejętności, które umożliwią im w pełniejszy sposób doświadczać życia społecznego jako osoby mającej wpływ na siebie i najbliższe otoczenie. Jednym z głównych założeń planu jest wdrożenie rodziców do działań, zmierzających do rozbudzenia w dzieciach chęci podejmowania samodzielnych aktywności i polegających na pomaganiu, a nie wyręczaniu. Program zawiera szeroki zestaw zadań z zakresu samodzielności, które będą realizowane zarówno w szkole jak i w domu oraz w szerszym otoczeniu społecznym.\nTeż mogę pracować! – wyjścia edukacyjne do zakładów pracy dla uczniów szkoły przysposabiającej do pracy.\nInnowacja zakłada zorganizowanie pięciu wyjść do suwalskich zakładów pracy (jedno wyjście\nw miesiącu) z uczniami szkoły przysposabiającej do pracy. W zakładach uczniowie i uczennice podejmą obowiązki pracownika na danym stanowisku pracy. Uczniowie będą mogli dokonać wyboru zakładu pracy, gdzie sprawdzą swoje umiejętności pracownicze, zgodnie ze swoimi preferencjami i predyspozycjami zawodowymi. W zakładach pracy uczniowie będą mogli zapoznać z procesami, narzędziami oraz specyfiką i środowiskiem pracy. Zostaną też zapoznani z czynnościami podzielonymi na etapy, środkami oraz warunkami niezbędnymi do wykonania zadań.\n„Moja szkoła otwarta na lokalny rynek pracy” -Młodzież naszego Ośrodka dzięki nawiązaniu współpracy z Zespołem Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. W. Witosa w Suwałkach może wykonywać prace wspólnie z uczniami tej szkoły. Uczniowie pokonują bariery pomiędzy osobami pełnosprawnymi a niepełnosprawnymi. Pracują podczas zorganizowanych zajęć w pracowniach gastronomicznych na terenie obu szkół (wymiana cykliczna). Uczniowie mają możliwość poznania potencjalnych miejsc pracy. W ramach projektu wykonują takie czynności jak: przygotowywanie produktów, obróbka wstępna produktów, obróbka termiczna, odmierzanie miar i wag, stosowanie się do receptur gastronomicznych, analiza własnych działań, porządkowanie stanowiska pracy po zakończeniu zajęć, stosowanie się do przepisów bhp i p/poż, zagospodarowanie odpadów (segregacja). Uczniowie zapoznają się z podstawowymi wiadomościami dotyczącymi lokalnego rynku pracy.\nACC w konkretnych sytuacjach społecznych ucznia. Wykorzystanie TIK w środowisku lokalnym. Celem innowacji jest stymulacja rozwoju kompetencji komunikacyjnej w konkretnych sytuacjach społecznych w środowisku lokalnym. Klientami będą uczniowie ze zdiagnozowanym ASD, korzystający z przekazu wspomaganego i alternatywnego TiK. Głównym założeniem jest tworzenie dialogów, scenariuszy komunikacyjnych dotyczących zachowania się w konkretnych miejscach publicznych. ( Przekaz wspomagany pisany w programie Sym Writer lub Boardmaker, wykorzystywanie komunikatorów).\nA ja rosnę i będę dorosłym” dla uczniów z autyzmem, niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym, ze sprzężonymi niepełnosprawnościami, z różnymi zaburzeniami zachowania i zaburzeniami emocjonalnymi w SOSW nr 1 w Suwałkach\nProgram ma na celu wspomaganie procesu nabywania wiedzy o sobie samym i o innych ludziach celem sprawniejszego funkcjonowania społecznego w zakresie własnej seksualności.\nAktywne uczenie nowych umiejętności zdrowych umiejętności kontrolowania emocji i sposobów zachowania się.\n„Jestem bezpieczna / jestem bezpieczny w sieci” dla uczniów z autyzmem, niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym, ze sprzężonymi niepełnosprawnościami, z różnymi zaburzeniami zachowania i zaburzeniami emocjonalnymi w SOSW nr 1 w Suwałkach\nProgram ma na celu ukierunkowanie dzieci i młodzieży na bezpieczne i rozsądne korzystanie z Internetu i telefonów komórkowych, innych nowoczesnych technologii informatycznych i środków masowego przekazu. Ochrona dzieci i młodzieży przed zagrożeniami związanymi z nowoczesnymi środkami przekazu oraz reagowanie w sytuacjach pojawienia się zachowań ryzykownych poprzez podejmowanie szerokiej gamy działań nastawionych na przeciwdziałanie negatywnym skutkom tych zagrożeń.\nSavoir-vivre ważna potrzeba czyli jak i gdzie zachować się trzeba\nInnowacja polega na zapoznaniu uczniów z niektórymi zasadami dobrego wychowania i wdrożeniu uczniów do przestrzegania ich. Będzie ona realizowana w oparciu o książkę pt. „ Bon czy ton, savoir vivre” Grzegorza Kasdepke. Innowacja będzie odbywała się podczas zajęć edukacji wczesnoszkolnej w poszczególnych klasach, zajęć czytelniczych w bibliotece, spotkań integracyjnych, w zadaniach domowych realizowanych we współpracy z rodzicami oraz w czasie ćwiczeń praktycznych poza terenem szkoły ( teatrzyk, pizzeria, zakupy).\nTrudne pytania, czyli nie wierzymy już w bociana. Warsztaty edukacji seksualnej dla uczniów szkoły przysposabiającej do pracy.\nInnowacja zakłada przeprowadzenie cyklów zajęć warsztatowych (po dziesięć 45-minutowych spotkań w każdej klasie objętą innowacją). Celem zajęć jest edukacja seksualna uczniów z trzech klas szkoły przysposabiającej do pracy. Warsztaty będą polegały na wyposażeniu uczniów i uczennic\nw wiedzę, by mogli nauczyć się doświadczania relacji i bycia z drugą osobą w sposób, który nie narusza jej intymności. To będzie także nauka wyrażania swoich potrzeb w sposób społecznie akceptowany.\nBliżej siebie – ku przyszłości.\nDzieci z głęboką niepełnosprawnością intelektualną, ze względu na specyficzne potrzeby oraz trudności w adaptacji do grupy, nie są w stanie w pełni czerpać satysfakcji z uczestnictwa w życiu społecznym. W ramach innowacji, jeden raz w miesiącu, odbywać się będą cykliczne zajęcia trójki dzieci, objętych indywidualnymi zajęciami rewalidacyjno-wychowawczymi. Będą to zajęcia dodatkowe, realizowane poza wymiarem czasu pracy nauczycieli. Podczas zajęć, każde dziecko indywidualnie wspierane przez swojego nauczyciela, będzie wdrażane do aktywnego udziału w życiu społecznym, szczególnie w grupie rówieśniczej. W przebieg zajęć włączeni będą rodzice, co umożliwi im nabycie nowych kompetencji.\nInnowacyjnością będzie zatem - możliwość jednoczesnego współdziałania ze sobą dzieci, które dotychczas nie miały szansy spotykania się w grupie rówieśniczej, a w szczególności takiej o podobnym poziomie rozwoju psychofizycznego. Co więcej, uczestnictwo rodziców w grupowych zajęciach, umożliwi im spojrzenie na własne dzieci w innym świetle - będą mieli wyjątkową okazję do dostrzeżenia mocnych stron swoich pociech oraz ich indywidualnych cech osobowości. Obecność innych osób, posiadających głęboko niepełnosprawne intelektualnie dzieci, pozwoli im wymieniać doświadczenia wychowawcze i będzie stanowiło niezwykle istotny zasób społeczny, wpływający na ich poczucie własnej wartości rodzicielskiej i podniesieniu zadowolenia z życia. Podczas zajęć będą wykorzystywane metody stymulacji wielozmysłowej, treningu umiejętności społecznych oraz komunikacji alternatywnej i wspomagającej AAC.


Za naszych czasów wychowanie młodzieży nie było co do nauk tak wykwintne jak teraz, ale pożyteczniejszych wydawało obywateli. Polak z dawnych szkół wyszedłszy był prawdziwym Polakiem; między tysiącem cudzoziemców można było poznać, z jakiego on narodu. Dzisiaj, czy to na Szląsku, czy na Litwie, czy w głębokiej Niemczyźnie, szkoła szkole podobna: jedne nauki, jedne zabawy, jeden rozkład czasu. Wychodzą z nich jacyś obywatele świata, którym zarówno mieszkać, czy to w Rzymie, czy w Krymie. I to ma być wielki postęp, ażeby coraz więcej zacierać cechy szczególne narodowości, a utworzyć jakiś naród ogólny, światły, mądry, bez przesądów. Piękna myśl, ale chwała Panu Bogu, nic z tego nie będzie, a wszystkie wielkości mędrków nie zmienią wyroku, który Duch Święty nam objawił tymi słowy: "Et separavit Deus gentes, secundum linguas earum." Bo jak nie ludzi to była rzecz zrobić, aby ten naród nie był innym, tak też nie dokażą, aby nim być przestał. Nadwątlą dzieło boskie, nadpsują, ale go nie zniszczą. Pan Bóg po czasie na swoim postawi, a ludzie przewrotni sami się zawstydzą, że na przekór Opatrzności tyle zaufali nędznemu rozumowi. Dobre były nasze szkoły, chociaż oprócz łaciny obcych języków w nich szlachcic się nie uczył i chociaż młodzież pod wąsem mniej umiała niż dziatwa dzisiejsza. Tac to szeroko rozprawiają, że ciemnota nasza robiła nas niesposobnymi do postawienia mocnego rządu, że moralność publiczna zniknęła była w zabobonach i klasztornych dziwactwach, że brak oświaty tak przytłumił uczucia uczciwości, iż u nas miano za zaszczyt brać jurgielta zagraniczne, że dopiero wtedy naród okazał się szlachetnym i godnym bytu, kiedy król Stanisław zaprowadził reformę w nauczaniu publicznym, i inne podobne zdania, którymi poruszają popioły naddziadów, a które tak często się powtarzają, że już im wierzyć trzeba. Ja przyznam się, że moim prostym rozumem nie pojmuję, jaki być może stosunek między rządem silnym a tym, co nazywają oświatą publiczną. Chyba że Moskwa i Turecczyzna są narodami bardzo światłymi, bo jużci też tam rządy nie są słabe. A co się tyczy jurgieltów zagranicznych, mój Boże! czarne na białym widzą, a przekonać się nie chcą. Niewiele rubli i talarów weszło w kieszeń tych, co z Alwara wzięli swój rozum i głowy sobie podgalali. Między fraczkowymi to, między tymi, co po polsku z musu tylko i z biedy mówili, a po zagranicach ciągle wędrowali i pudrowali czupryny, można je było znaleźć stosami; wszak to oni przy sterze rządowym siedzieli. A czy to kontuszowi sprowadzili Moskali przy schyłku Augusta III? Czy kontuszowi nas poddali pod gwarancją carowej? Czy kontuszowi podnieśli konfederacją słucką, toruńską lub zawiązali targowicką? Czy to kontuszowi marszałkowali na sejmach podziałowych? Wszystkie spiski na ojczyznę w języku francuskim się knowały; a jeśli uwikłał się w paskudztwo jaki nieobaczny kontuszowy szlachcic, zawsze go do tego namówił fraczkowy dworak, pełen poloru i oświaty. Wszakże nawet te zabójcze wyrazy w nasz język wprowadzone, którymi sejmy podziałowe szafowały, a które my, nie rozumiejąc, powtarzali, nie ze szkół jezuickich, ale z akademii zagranicznych do nas przywędrowały. Kiedy to my nie znali tego przebrzydłego zagranicznego rozumu, konfederacja barska sześć lat się trzymała. Bo kiedy marszałek jeneralny ogłosił pospolite ruszenie, szlachcic nie brał na rozum, czy to się uda lub nie, ale słuchał powinności, nie oglądał się na majątek ani na żonę i dzieci: siadał na konia i tam ruszał, gdzie prawo krajowe iść kazało. A kiedy nastała Konstytucja 3 maja, za którą każdy z nas był gotów dać się umęczyć, że bardzo oświeceni ludzie rządzili, ani pomyślili ogłaszać pospolitego ruszenia: "To stara ustawa - mówili - trzeba naśladować ukształcone ludy i tylko wojsku poruczyć obronę narodu." Toteż po kilku tygodniach wszystko się skończyło. Oj, lepszy nam był Alwar niż Towarzystwo Ksiąg Elementarnych. Po dawnych naszych szkołach wszystko tak było jak w tej Rzeczypospolitej, dla której nas hodowano. Mieliśmy nasze sejmiki, nasze sądy, biliśmy się w palcaty, robiliśmy obroty wojskowe i wprawiano nas do religii, na której się opiera polska narodowość. Wyszedłszy ze szkół, czy wypadło urzędować, czy prowadzić chorągiew, człowiek nie przychodził do rzeczy obcej dla niego. A nade wszystko uczono nas, aby nie rozprawiać o powinnościach, ale ich dopełniać.\nPan Ambroży Korsak, porucznik piatyhorskiej chorągwi, a mój szczególny dobrodziej, miał lat przeszło siedmdziesiąt, miał wnuków, już obywateli osiadłych, a przecie, jak konfederacja barska nastała, wiekiem się nie wymawiał, bo pamiętał, że zostawszy towarzyszem, jeszcze pod znakiem JW. Denhofa, wojewody połockiego, co umarł hetmanem polnym, przysiągł, że na każde zawołanie gotów gardłować za ojczyznę. Czyby siebie oszczędzał, czy nie, wszelako dziś by nie żył; bo kiedy padł pod Częstochową, miał lat siedmdziesiąt ośm, a już odtąd przeszło pięćdziesiąt lat minęło - i przecie nie był to człowiek przedpotopowy. Cóż by mu był za zysk, gdyby swojej powinności nie był dopełnił? A co zyskali zdrajcy ojczyzny, co Moskalom dusze przedali? Pieniądz, jeśli nie został strwoniony, ktoś inny z niego korzysta, a najczęściej i nie potomek: "Male parta idzie do czarta." Wiemy z doświadczenia, że z grosza źle nabytego tertius haeres non gaudebit! Toteż pan Korsak, bywało, mawiał:\n- O życie nie dbaj, bo ono nie twoje. Deus me custodiat (takie było jego przysłowie), kiedym został towarzyszem, jeszczem nie zarastał, bom z trzeciej klasy uciekł do chorągwi, w której będąc dzieckiem, miałem sowity poczet z łaski JW. Denhofa, wojewody połockiego, ojca nieboszczyka hetmana, na którego dworze mój ojciec się wychował. Rychło po zameldowaniu poszedłem z chorągwią w korelicką puszczę dla łowienia rozbójników. Otóż był z nami towarzysz miękkiego ser ca, nazywał się Szeliga. Kiedy my hultajstwo ścisnęli w ostępie, a oni do nas dali z rusznic, pan Szeliga placu nie dotrzymał i uciekł, co koń mógł wyskoczyć, aż pfe! Nam nie zaszkodził, bo hultaje, po parę razy do nas spudłowawszy, co do nogi poddali się, a nikogo z naszych nie straciwszy, zawieźliśmy powiązanych łotrów, gdzie potrzeba, i nie lada zdobycz nam się dostała; siebie zaś nie tylko, że haniebnie spaskudził, ale życia nawet nie ocalił, bo błądząc po lesie, zmęczony, dostał się do chałupy jakiegoś gajowego, gdzie gospodyni w malignie leżała: tam się zaraził i w kilka dni umarł. A gdyby był dotrwał w powinności, byłby żył sobie zdrów. Na całe życie to dla mnie było nauką. Ja tu będę uciekał przed śmiercią, która może o mnie i nie myśli, a sam gdzieś się na nią natknę? Lepiej robić swoje powinność, a na Pana Boga się spuścić.\n- właśnie w tym samym momencie obaczył pan Korsak, że z poprzecznej ulicy szła kolasa, w której siedziała pewna dama, o której córkę się starał. Puścił się tedy, damy rączkę ucałował, zawrócił konia i w samą porę trafił, by kończyć antyfonę:\n- Mości towarzyszu, zgrabnyś! O waści pamiętać będę - i wkrótce dał mu chorąstwo w tejże chorągwi. Z tego powodu ośm razy rąbał się z tymi, co do tej rangi sami aspirowali. I inne podobne rzeczy mówił nam przy kielichu, że aż miło było; a nareszcie jakoś przyszło, że wziął się do opowiadania początków swojego zawodu w naszej konfederacji, bo on był z pierwszych, co się do tego związku zaciągnęli, chociaż był Litwinem, a konfederacja barska, jak wszystkim wiadomo, zawiązała się na Ukrainie.\n"Moi panowie bracia, a raczej synowie, bo już, chwała Panu Bogu, nie rok i nie dwa, jak ósmy krzyżyk zapisał się na mojej metryce, a pięćdziesiąt ośm lat się skończyło, jak osobiście służę w kawalerii narodowej, nie licząc tych kilku, co będąc zapisanym, w palcaty wojowałem ze studentami. I z hajdamakami się ocierało, i ze Szwedami się obwąchało pod Warką i Kaliszem, i siedmioletniej wojny coś się zaczepiło, i w czasie ostatniego bezkrólewia za piecem się nie siedziało, i z księciem wojewodą wileńskim po Wołoszczyźnie się tułało; a taki wystarczyło i lat, i siły, aby tu wam służyć. A niewielka była sztuka śmierci mnie znaleźć. Jakoż ukąsiła mnie ona kilka razy, ale jeszcze nic zjadła, jak widzicie, i Deus me custodiat, tuszę, że jeszcze niejednego tam wyprawię, dokąd i samemu wkrótce pójść trzeba. Otóż, panowie moi, rok piąty temu, że pokój był po całej Rzeczypospolitej, stałem sobie spokojnie w Krożach z chorągwią, której dowodziłem, jakby dziad do roboty niezdatny. To człowiek uczył towarzystwo iść gęsiego lub ocierać się o szachownicę; to ich sprawy z Żydami sądził; to na delacje czopowe egzekwował, aż tęskno było, że się próżnuje. Cóż robić? Moskale przez Kroże idą a idą, a nie można im powiedzieć: "A zasię!", chociaż chorągiew była dobrze pokryta, bo więcej pięćdziesiąt towarzystwa, a ledwo nie dwa razy tyle szeregowych. Aż tu przywołuje mnie JW. Giedrojć, strażnik litewski, od śmierci JW. hetmana mój rotmistrz, i mówi mi te słowa:\n- Panie Ambroży, nie można wiedzieć, co będzie. Si vis pacem, para bellum; ja bym rad moją chorągiew powiększyć i na to mam konsens hetmana. Ruszaj więc waść na Ukrainę i kilkadziesiąt koni stamtąd przyprowadź!\n- Choć dziś, JW. panie. Człowiek na tym towarze zęby zjadł.\nOdliczył mnie JW. strażnik sześćset czerwonych złotych obrączkowych, jeden w drugiego, które w trzos własną ręką zaszywszy koszulę nim opasałem, a wziąwszy dwóch z towarzystwa i ty luz luzaków, ale których znałem jak mój sygnet herbowy, co go na małym palcu noszę, że byli dziarskie chłopcy, nie czekając nazajutrz, puściłem się w podróż, zdawszy moje chorągiew na pana chorążego Mikołaja Staniewicza - i doszedłem szczęśliwie do Cudnowa, dóbr dawniej do ordynacji ostrogskiej należących, a teraz dziedzicznych JO. księcia Marcina Lubomirskiego, który z nami służy. Tam się poznałem i ściśle zaprzyjaźniłem z panem Czajkowskim. łowczym kijowskim, a gubernatorem hrabstwa cudnowskiego. To był zacny i dobrze myślący obywatel; więcej z przyjaźni niż z potrzeby księciu służył, bo jedną i drugą miał wioskę dziedziczną i nieco grosza po ludziach. Pan łowczy nie tylko, że mi ofiarował swoją pomoc do kupna koni, ale wszystkich Kozaków dworskich oddał na moje zawołanie i pozwolił mi w zamku założyć kwaterę i tam zbierać konie, póki z nimi nie wyruszę na Litwę. Jakoż to tu, to tam po sąsiadach w pierwszych tygodniach uzbierałem ze dwadzieścia koni, ale koni całą gębą. Wtedy to mi się dostał ten mój siwosz, coście go wszyscy znali i co mi pięć lat wiernie służył, a który kiedy padł pod Opatowcem, ledwom nie płakał, jak po synu rodzonym. I sobie czekałem zdrów w Cudnowie na kiermasz berdyczowski, aby i resztę dokupić. Aż tu pan Puławski, starosta warecki, podnosi konfederacją w Barze i zaczynają biegać po kraju uniwersały powołujące szlachtę do pospolitego ruszenia. A Moskale szastają się po okolicy jak szczury po szpichlerzu, tak że pan łowczy w obawie, by mi chudoby nie zabrali, radzi wyprawić ludzi i konie w puszczę cudnowską. Ja mu na to:\n- Dobra i łaskawa rada W. pana dobrodzieja, ale na sercu mi cięży rozkaz marszałka konfederacji. Darmo; trzeba iść, gdzie każą. - A on mnie:\n- Niech pan porucznik konie zbiera w lesie, gdzie bezpiecznie, a ja mu, co będę mógł, szlachty dostarczę. Lepiej w kilkadziesiąt koni służyć marszałkowi niż z dwoma towarzyszami przed nim się pokazać, choćbyś się cudem do niego przedarł z tak małą siłą.\nNie miałem nic do powiedzenia, tylko podziękować mu za łaskę; a on, na niej nie przestając, sam chciał mnie przeprowadzić do Szyjeckiej Budy, gdzie mi naznaczył kwaterę. Naprzód tam moje konie wyprawił z dworskimi Kozakami, a nazajutrz samiśmy wyruszyli konno: nas dwóch, syn pana łowczego, młody i piękny kawaler, i kilku dworskich. Zwyczajnie gawędziliśmy z sobą przez drogę. Opowiadał mi pan łowczy, że w puszczy cudnowskiej ma swoje siedlisko zgraja Pawlika, sławnego zbójcy, który jest postrachem szczególnie Żydów, gdyż niejedne miasteczko złupił. Jakoż przed dwoma tygodniami, zapewne dla wywiadów, Gontar, jego namiestnik, z dwoma hultajami pokazali się na targu cudnowskim z furą półdrabków, niby zwyczajnie pobereżniki. Ale szynkarz jeden, który już raz był w ręku Gontara i niezawodnie by wisiał, bo już miał stryczek na szyi, jeno że na jego szczęście Pawlik trafem nadszedł i kazał go z duszą puścić, obdarłszy do koszuli -poznał go i zaraz pobiegł dać znać dworowi.\n- Jakem się o tym dowiedział - dodał pan łowczy -ruszam czym prędzej na targ z Kozakami. Udało mi się złapać dwóch hultajów, ale Gontar jak w wodę wpadł. Całe miasteczko do góry nogami przewróciłem, ani sposobu było go znaleźć. Mając przecie podkomendnych, kazałem ich w dyby zabić: cały dzień wały mi kopią około zamku, a w furdydze nocują.\n- My nie w Litwie, u nas hajdamaczyzna ciągła. Gdybym ich do grodu odesłał, krótka by była sprawa. Tam by ich powiesili, nimby słońce zaszło, a dopiero by mnie była bieda z Pawlikiem; jednej nocy bym nie przespał spokojny. Z naszymi hajdamakami ani nadto dobrze, ani nadto źle być nie można. Wiedzą oni, że ich dwóch w moim ręku, z tego mi zysk; bo jakby szkodę zrobili, bez grodu kazałbym ich wbić na pal: radzi nieradzi muszą być spokojni.\n- A to piękną będę mieć kwaterę w lesie! Z deszczu pod rynnę: ja kryję konie przed Moskalem, a złodziej mi je zabierze.\n- Pan porucznik nie znasz ich obyczajów: w Szyjeckiej Budzie będzie bezpieczniej niż w Cudnowie. Hajdamaka ma wilczą naturę: nigdy szkody nie robi blisko swojego gniazda. Mamy tam hutę i karczmę, przy której co niedziela pełno hajdamaków. Piją z fabrykantami, nawet dzieci ich do chrztu trzymają; święta między nimi komitywa: ani hajdamaka fabrykanta, ani fabrykant hajdamaki nie zdradzi. W kasie bywa po kilka tysięcy złotych, a daj Boże, żeby ze strony kasjera i rachmistrza nie było więcej szkody niż od hajdamaków. Bywa często Pawlik u naszego leśniczego i ja go tam razu jednego spotkałem i mówiłem z nim, udając, że nie wiem, co on za jeden, lubo leśniczy mi szepnął, kto on taki. Nie masz co mówić, sprytny chłop a barczysty, że nie życzyłbym trzem jego spotkać; nie daliby mu rady. I pan porucznik nieraz może go widzieć będziesz.\nTak rozmawiając szliśmy dalej w las ścieżkami, po których najmniejsza fura by nie przeszła. Chociaż konno, musieliśmy iść gęsiego za przewodnikami, aby co prędzej do Szyjeckiej Budy się dostać. Wtem słyszeć się dały gwizdania... To już mi nic dobrego nie zwiastowało. Aż tu zaraz dwóch hultajów, wyszedłszy z gęstwiny, zbliża się do nas i krzyczy: "Stój!" Każdy z nich trzymał rusznicę w ręku. Pan łowczyc, koło mnie będący, dobył pistoleta z olstry, ale ja na niego:\n- Schowaj mi zaraz waćpan pistolet. W lesie wara z ognistą bronią, żeby jak wystrzelisz, każde drzewo za to nie dało ognia. Abo widać, z kim sprawa?\n- Widno, że pan bywalec. Dalibyście sobie duchu, gdyby panicz był wystrzelił.\n- A co, panie, czy mam pana zabić w dyby jak pan moich ludzi?\n- Mój kochany - odpowiedział łowczy - ty wiesz, że Cudnów nie mój i że ja pańskiego dobra pilnować muszę. A kiedy który hultaj na rynku się pokaże i o nim mnie dadzą wiedzieć, jeszcze przy ludziach, co by to powiedzieli, gdybym jego nie ścigał? Ty nie do mnie miej żal, ale do mojego pana, co w instrumencie wyraźnie zalecił, abym hajdamaczyznę wypleniał; rozpraw się o to z nim w Warszawie lub gdzie go znajdziesz, a mnie daj czysty pokój, a nawet podziękuj mnie, że ciebie w lesie nie gabam. Niedawno pan regimentarz rekwirował, bym z całego poddaństwa zrobił w lesie na was obławę, a ja to tym, to owym go zbywam, byście pokój mieli. Ty umowy nie dotrzymujesz z leśniczym: ziemięś jadł przysięgając, że w lesie nas zaczepiać nie będziesz; my za to na was przez szpary patrzymy, a teraz na mnie napadasz. Myślałem, żeś uczciwy hajdamaka, a jak widzę, z ciebie zupełne ladaco.\n- Albo ja nie szanował wielmożnego pana i jego ekonomii? Onegdaj jeszcze spotkałem pisarza jadącego z Budy do Cudnowa i mówiłem z nim po bożemu; niech sam powie. Jeszczem go prosił, aby mnie skałek przywiózł, anim mu macał szarawarów, chociaż w nich tysiąc złotych było. A wielmożny pan moich ludzi w dyby pozabijał. Czy oni szkodę jaką robili, czy nie chcieli bazarnego opłacić? Cóż to, czyż już nam nie wolno na targu półdrabek przedawać? Teraz moje na wierzchu. Oddam za swoje.\n- I cóż na tym zyskasz, jak mnie ukrzywdzisz? Niech no któremu z nas włos aby jeden spadnie z głowy, a ekonom cudnowski o tym się dowie, na pal każe wbić obudwóch twoich podkomendnych, a potem, jak z Kozaków i wszystkich włościan cudnowskich wyprawi obławę do puszczy, nie wiem, czy na tym zarobicie. Przyznaj, że wam nieźle się dzieje w Hałacie. Lepiej nas puść z Bogiem i licz na moje wdzięczność.\n- Ale! Niech tylko popróbuje ekonom moich parobków zamordować, ja jemu nazajutrz żonę i dzieci pozarzynam, a Cudnów ze czterech stron podpalę, że ściany na budę nie zostanie.\n- Ale, mój Pawliku, gadajmy po ludzku, czy ty zemstą swoją, choćby ci się ona i udała, swoich wskrzesisz, jak ich na pal wsadzą? Lepiej puść nas z Panem Bogiem, a ja twoich ludzi wypuścić każę.\n- Ja wielmożnemu panu już nie wierzę. Wszakżeśmy obiecywali nie dokuczać sobie. Od nas ekonomia cudnowska krzywdy nie poniosła; nawet pani Sosnowskiej, posesorce Turczynówki, na jedno słówko pańskie konie zabrane oddałem. A wielmożny pan moich niewinnych ludzi pozabierał i dwie niedziele w dybach trzymasz, jakby jakich szkodników. Teraz wielmożny pan w inną dudkę dmiesz, a jak puszczę was na słowo pańskie i wielmożny pan do zamku się dostaniesz, zaraz powiesz: "Co to ja temu chamowi mam dotrzymać obietnicy? Abo to szlachcic, żeby ze mną w umowy wchodził; a haki, a kleszcze na zuchwałego chłopa!" Czy ja was nie znam?\n- Panie Pawlik, wszak ja wam dobrze życzył. Sam przyznaj, czyś mało łask doświadczył ode mnie. Czy wam bronię leszczynę palić na proch? Czy nie pozwoliłem trzem twoim parobkom ze skarbowymi podwodami iść do Krymu za rybą soloną? Czy na Filipówkę nie kazałem wam wydać na twój znaczek z magazynu całej kufy gorzałki? Przyznaj, panie Pawliku, że tobie w naszym lesie jak w raju.\n- Aha! teraz "panie Pawliku", bo strach ma wielkie oczy; będzie tego dobrego gołemu za pazuchę. Ja wielmożnemu panu krótko powiem, co być może. Niech pan zostawi mi zakład, że moich ludzi odeszło, a ja pana wypuszczę. Rozumie się, że na pamiątkę zostawicie mi, co macie pieniędzy przy sobie.\n- Kiedyś tak niewierzący, panie Pawliku - odrzekł pan łowczy - puśćże mi syna i gościa, a ja u ciebie zostanę jako zakładnik.\n- Tak nie będzie. Ja wielmożnego pana puszczę, a syna zatrzymam; prędzej wykupi ojciec syna niż syn ojca; a paniczowi nic złego się nie stanie, że u nas przenocuje.\n- Panie Pawlik, zmiłuj się waćpan nad moją żoną. Co ci ona winna, że ją w łyżce wody chcesz topić? Jak mnie bez syna obaczy, to jak Bóg na niebie, bez duszy padnie.\n- Wielmożny pan znasz to, że mnie łatwo wziąć za serce. Wracajże pan zdrów z synem! Ale ja bez zakładu nie zostanę. Oto ten gość pański, co paniczowi wypalić nie dopuścił, z nami pójdzie do Hałacy i tam będzie siedział póki wola pańska, bo ja go nie wypuszczę, pokąd ludzi nie obaczę. To wojak, on z nami tęsknić nie będzie.\n- Panie Pawliku, nie rób mnie tej krzywdy, żeby mój gość miał narzekać, iż mnie zaufał. Kiedyś taki nieludzki. wolejże i mnie, i syna zatrzymać, a jego puszczaj. Niech na mnie raczej największe nieszczęście spadnie, niżby mój gość najmniejszej przykrości miał doświadczyć.\n- Mości dobrodzieju - ozwałem się - niech pan się o mnie nie troszczy, a z godnym synem i swoim dworem rusza sobie do Cudnowa: ja panu Pawlikowi służę do jego Hałacy. Wdzięczny mu jestem, iż mnie oszacował godnym być zakładem słowa waćpana dobrodzieja, i za dobrą opinią o mnie bardzo mu dziękuję. U niego źle mi nie będzie, wszak my oba żołnierze: ja Rzeczypospolitej, on własnej swojej sprawy; jakoś się porozumiemy. A pan łowczy, jak mu ludzi odeszle, wiem, że tyle pan Pawlik grzeczny, iż mnie sam odprowadzi do Szyjeckiej Budy. Niech mnie szanowny łowczy tu zostawi, a wielmożnej łowczynie nie zapomni moje ukłony złożyć.\n- Niechże Pan Bóg nadgradza szanownemu porucznikowi, żeś się zlitował nad moją babą; a ja zaręczam, że niedługo będziesz się nudził. Tylko bardzo proszę pana Pawlika, aby po ludzku obchodził się z panem porucznikiem.\n- Wielmożny pan niech o to będzie spokojny: u mnie, kto na gościnie, więcej waży niż rodzony ojciec. Ale jeszcze pana porucznika nie mam za gościa i dlatego, com raz już powiedział, teraz powtarzam: kto co z panów ma pieniędzy przy sobie, proszę natychmiast o nie.\n- Rozbierz mnie do koszuli, kiedy wola; jakem sodalis, i halerza nie znajdziesz.\n- Teraz do waćpana. panie poruczniku! Pan łowczy przerwał z pośpiechem:\n- Co waćpan chcesz, panie Pawliku, znaleźć u żołnierza? Jeżeli ma kilka tynfów, czy i te już mu zabierzesz? Nie godzi się!\n- Wielmożny pan już za sobą mówił, a panu porucznikowi Pan Bóg dał język - i do mnie obracając się: - Czy pan masz pieniądze?\n- Mam kilka złotych i oto one.\n- A więcej nie masz przy sobie?\n- Więcej nic.\n- Niechże pan da na to słowo szlacheckie i żołnierskie, a ja wierzę - i podał mi rękę.\n- Otoś mnie zagadł, panie Pawliku! To darmo. Bądź co bądź, a honoru nie splamię - i dobywszy trzosa: - Masz go waćpan; ale piekielną wyrządzasz mi krzywdę! To nie moje pieniądze: Rzeczypospolitej; a jakie ich było przeznaczenie, wszystko diabli porwali.\n- Wybaczaj, panie poruczniku - powiedział Pawlik -każdy żyje ze swego: szlachcic z pańszczyzny, żołnierz z żołdu, Żyd z łokcia i kwaterki, a rozbójnik z tego, co mu Pan Bóg w cudzej kieszeni przyniesie. Bądź, panie, weselszej myśli, bo smutek szkody nie wróci. A wielmożny pan komisarz niech z Bogiem rusza nazad i moich ludzi tu odeszle. Tu, na tym samym miejscu, będzie ich czekał mój namiestnik; a jak była między nami przyjaźń, tak i będzie, póki mnie wielmożny pan znowu nie zaczepi, bo ja pewnie nie zacznę. Pana porucznika sam do Szyjeckiej Budy odprowadzę.\nTak pan łowczy ze swoim pocztem nazad, a ja z hultajstwem dalej; a takimi gęszczami, że zsieść musiałem i piechotą ruszać. Pawlik obok mnie i wszystko pyta, czym nie znużony, powiada, że mnie nieść każe, i próbuje ze mną w dyskurs się wdać; ale mi tak było żal mojego trzosa, że sto kuglarzy by mnie nie rozerwało. Co to, panowie, cała nadzieja uzbrojenia ludzi jak kamień w wodę upadła! Toteż na koniec powiedziałem:\n- Mospanie Pawliku, zostaw mnie w pokoju. Ja teraz na waszej dyskrecji. Jak ludzie mówią: "wiele złego dwóch na jednego", a ile z oka sądzić mogę, was więcej sta. Niewielka sztuka przymusić mnie, abym dął w waszą dudkę. Ale jeśli łaska, nie wymagaj, bym się bawił., kiedy smutek w sercu. Nie masz godziny, jakem się dowiedział, że wy na świecie jesteście, więc wam nic nie winienem, a przecie zabraliście mi pieniądze, które dał mnie mój rotmistrz na kupno koni do chorągwi. Za nie byłbym może kilkadziesiąt jeźdźców uzbierał i zaprowadziłbym ich do Baru. Poprzestańże na tym; a żebyś sam miał pociechę, to waćpanu powiem, że jak z tym się pochwalisz przed Moskalami, na wielką u nich wdzięczność zasłużysz, boś im dogodził. Do mnie, jeśli łaska, nie gadaj. Ja łgać nie umiem i otwarcie powiem, że z tym tylko się bawię, komum rad; a do waćpana mam żal, tym większy, że to nie moja, ale ojczyzny szkoda.\n- Kiedy pan się gniewa, do niego mówić nie będę; ale niech pan o mnie, jak chce, trzyma, ja pana bardzo szanuję, a jak go na swoim gospodarstwie przyjmę, to pan się przekonasz, że czart nie tak czarny, jak go popi malują.\nWszystko to było dobrze; nie mogłem narzekać, aby był nieobyczajnym, bo i z wielką grzecznością do mnie mówił, i tak czystą polszczyzną, jakby rodowity szlachcic. Ale tyle mi humoru popsuł zrabowawszy mnie do szczętu, że nie mogłem się oddąsać i szedłem zasępiony jak myśliwy, co niedźwiedzia spudłował. Nie bardzo uważałem na szczegóły naszej podróży, bo i nie było czego uważać. Zwyczajnie bór i las, las i bór; do tego w naszej Litwie człowiek z maleńkiego przywyknął. Aż zaszliśmy ponad Teterów, w taką gęstwinę, że słońca widzieć nie można było. Dopiero Pawlik, podawszy mi rękę, prowadził mnie, wlokąc nogę za nogą, prawdziwie z pieca na łeb, pod skałę, gdzie był otwór tak niski, że ledwo nie czołgając się weszliśmy. Ale ten otwór coraz się rozszerzał; pozapalano łuczynę i tak rozjaśniało, że było widno jak wśród dnia na podwórku. Obaczyłem ogromną przestrzeń wykutą w głazie i wyrytą w ziemi: to było siedlisko rozbójników. A co za wygodne siedlisko, chociaż tam nigdy promień słońca nie doszedł. Sale, izby a spiżarnie, a kuchnie, a składy, a piwnice, zgoła jakby jakie podziemne miasteczko. Cała hałastra wnet się roztasowała. A Pawlik taki gospodarz uprzejmy a tak mną zajęty, że gdyby nie widok spelunki i nie leśne facjaty jej mieszkańców co chwila przypominały, żem u złodziejów na gościnie, mógłbym myśleć, że mnie jaki możny obywatel przyjmuje. Że to była godzina obiadowa, motłoch się rozsypał i każdy zajadał ochłapa, na jaki napadł: a pan Pawlik zapytał mnie, czy pozwolę, by ze mną siadł za stołem. Rozumie się, że nie była pora o to z nim się targować. Kazał więc stół na dwie osoby nakryć i wcale smacznym obiadem na farfurze mnie poczęstował; a dla zakropienia onego garniec wytrawionego maślaczu był na stole. Po sztukamięsie Pawlik za zdrowie moje srebrny puchar wina spełnił, a na wiwat za danym znakiem kilka samopałów dało ognia, że odgłos po całej spelunce kilkakrotnie się powtórzył. A że obiad był smaczny, nic dziwnego, bo jakaś popadzia spod Wasilkowa, zakochawszy się w diaczku i dla niego porzuciwszy męża, z nim do Pawlika przystała. Diak do rozboju pomagał, a popadzia Pawlikowi za kucharkę służyła. Wszystko było dobrze i przyzwoicie; ale ta myśl, że człowiek krew i łzy pije, psuła wesołość; po wtóre, ciężył na sercu smutek po własnej szkodzie i więcej jeszcze wstyd, że pomimo naszego statutu i naszych konstytucji złodzieje bezkarnie gospodarują i biesiadują na Rusi, pod bokiem prawie urzędu (bo do Żytomierza i dwóch mil nie było), a tu nie masz siły, by takowemu bezprawiu koniec położyć. Ale cóż, kiedy Rzeczpospolita, ciągle od postronnych napastowana, a tylko zajęta tym, by swoją całość zachować, nie miała czasu ani do odetchnienia, nie tylko do urządzenia siebie wewnętrznie. Nie temu, co na łożu boleści ze śmiercią się pasuje, myśleć, jak by sobie mieszkanie oporządził. Wszystko by się u nas dało zrobić, gdyby ościenni nam dali pokój. I tak, panowie, chociaż w plugawym towarzystwie, jakoś frasunek się topił w lampeczce, że Panie Boże przebacz, gawęda dla mnie zaczęła przybierać powabu.\n- Panie Pawlik - powiedziałem mu - kiedy tak się Panu Bogu podobało, że pomimo tego, iżeś mnie ledwo ze skóry nie obdarł, przecie u waćpana stołu za swoje zdrowie wzajemnie kielichy spełniamy, pozwól siebie zapytać, czy i ten koń mój gniady, z którego zleźć musiałem, aby jak wąż przedzierać się z waćpanem po zaroślach, a którego tu nie widzę, także via facti został waszą własnością?\n- Pan porucznik go znajdziesz w Szyjeckiej Budzie; zaraz go tam odesłałem. Że pan pozwoliłeś mi siąść z sobą, to dla mnie tak wielkie szczęście, iż nie dopuszczę, aby pan ode mnie smutną wynosił pamiątkę. Na sercu mi leżało, że moich ludzi w dyby pozabijano; dlatego pozwoliłem sobie pana komisarza cudnowskiego namęczyć - i teraz pewno nic go tyle nie frasuje, jak to, że w jego przytomności trzos panu zdarłem. Tyle tylko mojego, co go nafrasuję. A musiałem go ukarać, bo mnie niesprawiedliwość wyrządził; a przecie i moim ludziom trzeba pokazać, że o nich dbam. Ale kto ze mną je chleb i sól, do mnie żalu mieć nie będzie. Wracam panu trzos nietknięty: coś pan tam włożył, to i znajdziesz. Tym chętniej to oddaję, żeś pan przede mną odkrył przeznaczenie pieniędzy. Ja, choć nieszlachcic, przecie na tejże samej ziemi narodziłem się co i pan, i pewnie Moskalom przysługi nie zrobię.\nPrzyznam się wam, panowie bracia, że to mnie tak rozczuliło, że i podziękować nie umiałem, tylko serdecznie go uścisnąłem. Ale aż mróz po mnie przechodzi, jak wspomnę o tym, co się z tego zrobiło. Jeden z hultajów, szastający się około naszego stołu, widząc, że mnie oddaje trzos brzęczący, odezwał się:\n- Nie dość, że konia jego nie zaczepiamy, jeszcze i pieniądze temu Lachowi oddają. A Pawlik, jak się urazi a porwie topór:\n- Jak ty śmiesz - mówi - sobaczy synu, wtrącać się do moich czynności!\nA potem jak go palnie, na dwie części łeb się rozleciał Dopiero Pawlik, jak krzyknie:\n- Kamień u szyi przywiązać trupowi i w Teterów go rzucić, a ziemię obmyć z krwi - a potem z wypogodzonym obliczem, jakby zająca trafił, na nowo siadł u stołu, mówiąc mnie: - Niech pan porucznik nie uważa. Sam, panie, jesteś wodzem i wiesz dobrze, że bez posłuszeństwa wojsko być nie może. Przepraszam, że przerwałem mu zabawę.\nPrzyznam się wam, że to była rzecz tak niespodziewana, że aż trzy lampy musiałem wypróżnić, nimem przyszedł do siebie; a potem pomyślałem sobie: kaduk was bierz; co mnie tam wasze prawa obchodzić mają! Samiście się im poddali, a jak kto sobie pościele, tak niech się i wyśpi!\nZresztą, prawdę powiedziawszy, czas mile mi schodził z rozbójnikiem, bo już do niego nie miałem żalu po zwrocie szkody, a i winko było smaczne, i rozmowa przyjemna. On mnie się wyspowiadał z całego prawie żywota. Był poddanym śp. Woronicza, oboźnego koronnego, dziedzica Trojanowa, bo w jego zamku się urodził z rodziców dworskich, i od dzieciństwa był u niego w wielkich łaskach: lulki panu nakładał, potem do polowania mu asystował. Kazał go pan wyuczyć czytać i pisać i pewnie by go liberował z kawałkiem chleba, gdyby nagle nie był skończył życia. A tak Pawlik osiadł jak na lodzie. Bo oboźny małoletnie dzieci tylko zostawił, których opiekunem będąc z prawa natury ich wuj pan Szczyt, podkomorzy piński, że nigdy nie mieszkał w Trojanowie, wszystko tam było na dyskrecji rządców. Otóż Pawlik bardzo w widokach swoich upadł, zamiast u pana, u komisarza będąc na usługach. Jeszcze mu tam z początku szło siako tako; ale pokochał się z synowicą komisarską, u stryja będącą na opiece, i jakoś ich komisarz nadszedł, gdy z sobą różaniec już odprawiali: a jak nie bądź, trudno opiekunowi być obojętnym na związki krewnej z poddanym, pannę naprędce wydał za jakiegoś oficjalistę pod ręką będącego, a łatwo zgadnąć, co Pawlika spotkało, lubo się z tym nie chwalił, tylko mówił, że niemiłosiernie skrzywdzonym został. Ja go nie bardzo za język ciągnąłem, ale można było domyślić się, jakiego rodzaju była ta krzywda, po zemście, jakie] się nad komisarzem dopuścił. Wtedy już silna zgraja hajdamaków osiadła była w puszczach cudnowskich. Jej watażką był Bur-czak, najniegodziwszy rozbójnik, jakiego kiedykolwiek miała Ukraina. Nie było nocy, w której by jaki obywatel zrabowany nie został. Diabeł by przed nim tynfa nie uchował. Jak napadnie, bywało, na dom, porwie gospodarza, na goły brzuch żar mu kładzie i poty dmucha, póki on mu do ostatniego szeląga nie wyzna. Dopiero czasem puszczał, a jak najczęściej zamordowywał, i bez końca pomnażał rozmaite okrucieństwa, przed nim niesłychane. Rozjątrzony Pawlik do niego się udał i pierwsza była jego wyprawa na zamek trojanowski, który do szczętu zrabowawszy, komisarza powiesił do góry nogami, że go krew zalała. Kiedy w Żytomierzu porwano Burczaka, biesiadującego u kochanki, która podobno sama ostrzegła gród o jego przybyciu, rozumie się, że nie tracąc czasu, urząd ćwiertować go kazał. Ale już Pawlik odwagą i sprytem do takiej był wziętości przyszedł u rozbójników, iż go ten motłoch na wodza jednomyślnie obrał. Równie śmiały jak poprzednik, a daleko bystrzejszy, nie plamił się podobnymi okrucieństwy, poprzestawał na łupieniu, a bezbronnym śmierci nie zadawał. Znacznie swoją komendę powiększył, bo do niego hultajstwo ze wszech stron się garnęło, aż na końcu robił trudności w przyjmowaniu, jakby jaki rotmistrz kawalerii narodowej. A była w nim jakaś żyłka uczciwości. Pewnego majętnego obywatela syn, już pod wąsem, do szkół jezuickich w Żytomierzu chodzący, za jakąś psotę w szkole obatożony, tak silnie to uczuł, że pałając zemstą, do niego chciał przystać. Ale on nie chciał korzystać z uniesienia rozpaczy, owszem, zreflektował go, przekładając, że mu, będącemu szlachcicem, a zatem ze stanu wyłącznie poważanego w kraju, nie przystoi zostać wywołańcem jak oni, co gdyby nawet i poczciwie chcieli się prowadzić, dla ich urodzenia żadnego dobra spodziewać się nie mogą. I tak ukojony chłopiec do ojca powrócił. Pawlik do takiej zuchwałości przyszedł, że otwarcie z ekonomiami w umowy wchodził i one mu się opłacały. Niektóre corocznie mu haracz dawały, jakby jakiemu krymskiemu chanowi, lękając się napaści. Kahał piatecki płacił mu pięćset złotych na rok, które pobierał w jego imieniu garncarz miejscowy, jego kum; a z tego nic mu się złego nie stało, bo ekonomia piatecka nie śmiała go o to napastować.\n- Panie poruczniku - mówił do mnie - nie myśl pan, bym tylko był rozbójnikiem wojennym; masz we mnie wielkiego sprawcę sprawiedliwości. W całej Polszcze przy mnie jednym jest jurysdykcja między dziedzicem a chłopem. Jako dziedzic lub ekonom ukrzywdzi chłopa, a ten do mnie się uda ze skargą, zaraz posyłam, żeby mu sprawiedliwość zrobiono, z groźbą, że inaczej tydzień nie minie, a tok z dymem pójdzie. Z początku ze dwa razy, dla przykładu, com przyrzekł, tom dotrzymał; ale chwała Bogu nie masz teraz potrzeby tego ponawiać, bo w całej okolicy nikt już chłopa nad inwentarz nie zażywa.\nCóż powiecie, panowie bracia! Trzy doby bawiłem u Pawlika na gościnie, nie z musu, ale z własnej ochoty; bo jeszcze tej samej nocy przybyli hultaje z Cudnowa odesłani, z listem do mnie od szanownego łowczego, w którym tysiączne robił deprekacje, że z jego powodu tyle przykrości doświadczyłem, i prosił, bym na bonifikatę mojej szkody przyjął od niego dwadzieścia koni z rynsztunkiem, które mi odeszle do Budy. A lubo jam go potem zapewnił, że Pawlik wrócił mi, co był zabrał, poczciwy łowczy swojej ofiary nie cofnął i odesłał mi dwudziestu jeźdźców, którychem Jeneralności przedstawił swojego czasu. Mimo siebie puszczając wszelkie bezprawia, jakich nieraz Pawlik się dopuścił, tyle go znalazłem gościnnym i dobrze względem ojczyzny myślącym, że pomyślałem sobie, Deus me custodiat: Czego mi wchodzić w cudze postępki? Wszak Duch Święty powiedział: Nie sądź, byś nie był sądzonym.\nI tak przez trzy dni ugościwszy odprowadził mnie Pawlik do Szyjeckiej Budy, gdzie powoli zbierałem mój oddział i nowo zaciążnych uczyłem obrotów, a on ciągle o wszystkim mnie donosił, że ani patrolów, ani placówek nie potrzebowałem wysyłać.\nNie na tym koniec. Razu jednego, wziąwszy mię na stronę, mówi:\n- Panie poruczniku, między swoimi więcej trzydziestu ludzi wyrozumiałem, że myślą tak jak ja: wszyscy chcemy do pana przystać i ojczyźnie służyć.\n- Od Pana Boga wasza myśl natchniona; nic świętszego!\n- Ale ja panu przyznam się, że na mnie w grodzie żytomierskim leży dekret. Jak do pana przystaniem i pójdziem dalej, a kto z tych stron mnie pozna, to żeby mnie czasem konfederacja nie kazała powiesić.\n- Pluń waćpan na to! A co to ja malowany, żebym dopuścił, aby skrzywdzono takiego, co pode mną służy? Już masz zasługi, których pewnie nie zamilczę. A jeśli jest jaki dekret, ten był ferowany na Pawlika, herszta rozbójników, a nie na Pawlikowskiego, prawdziwego syna ojczyzny i jej zasłużonego dowódcy oddziału ochotników, walczącego w konferedacji za wolność i wiarę zawiązanej: bo już jesteś dla mnie Pawlikowskim i ciebie inaczej nigdy nie nazwę.\n- A jeśli Pan Bóg dopisze, a pokaże się, żem się zdał na coś, czy konfederacja wyrobi mnie potwierdzenie tego nazwiska i szlachectwo?\n- Ani wątp o tym. Jak dobrze pójdzie, konfederacja w sejm się zamieni i wszystkim zasłużonym da nobilitacją. Tak Pan Bóg przykazał i były takie przykłady. A nim do tego przyjdzie, kto będzie wiedział, jaki twój ród? Ja przed starszym przedstawię cię jako szlachcica z Polesia, który moją prawą ręką jest; a kto mi odważy się kłamstwo zadać, z tym ja się rozprawię: a porucznika piatohorskiej chorągwi w kaszy nie zjeść.\nPawlik jak długi padł mnie do nóg i nazajutrz on i przeszło trzydziestu jego ludzi przede mną przysięgę wykonali. Tak tedy, kiedy pana Puławskiego w Berdyczowie oblegano, miałem więcej sta młodzieży łebskiej, na dzielnych koniach, należycie uzbrojonej i odzianej. Chciałem mu iść na odsiecz, ale Pawlik mnie przekonał, że na kilka tysięcy regularnego wojska, opatrzonego w armaty, próżno by było z naszą garścią o jakąś korzyść się pokuszać. Czego innego wkrótceśmy potem dokazali. Pan Puławski, broniąc się w Berdyczowie, tuszył, że go wybawi ogólne powstanie z Kijowskiego i Wołynia; ale panowie: Stępkowski, regimentarz jeneralny wojsk królewskich, i Branicki, wówczas łowczy koronny, oba zauszniki króla Poniatowskiego, zniósłszy się z Moskwą, w Kijowskiem nie dopuścili powstania, a co się tyczy Wołynia, szlachta tameczna, rada, że między sobą rozchwytała ordynacją ostrogską, wcale nie życzyła sobie, by Rzeczpospolita została dość silną, aby o swoją własność mogła się upomnieć. Wolała więc, wedle swojego zwyczaju, patriotyzm przy kielichach wykrzyczeć niż się skromnie poświęcić dla ojczyzny. Znany całej Polsce honor wołyński!\nTak więc pan Puławski siedział w forteczce karmelitańskiej jak mysz w pułapce: ni naprzód, ni nazad. Bronił się, jak mógł, ale widząc, że nie masz rady, o kapitulacją prosił. I chyba głupi miałby mu to za złe. Jakoś umowa z Moskalami była dobra, bo choć oddał forteczkę i broń, ludzie swobodnie mieli iść na Pokucie, gdzie konfederacja silnie się trzymała. Ale Moskal, zwyczajnie jak Moskal, słowa i podpisu nie dotrzymał - i rozbroiwszy załogę, jako jeńców wyprawił wszystkich do Kijowa. Otóż tu popisał się Pawlik. Bo jakkolwiek mnie to przypisują łaskawi przyjaciele, przed Bogiem zgrzeszyłbym przywłaszczając sobie cudzą zasługę. Z namowy jego poszedłem z nim dla odbicia naszych, chociaż ich pułk Dońców konwojował. Ale że on wszędzie miał swoje stosunki z poddaństwem, łatwo nam było przedzierać się między komendami nieprzyjacielskimi, bo każdy krok ich był nam wiadomy. Szliśmy więc manowcami, aby Kozakom zastąpić drogę od kijowskiego gościńca. Pod Prądkiem nie mogliśmy ominąć silnego oddziału Moskali; było tego blisko dwóch tysięcy i cztery armaty. Myślałem, że już po nas, ale przytomność Pawlika wszystkiemu zapobiegała. Bo gdy moskiewski jenerał kazał zapytać, co my za jedni, dokąd ruszamy i za czyim rozkazem, Pawlik odpowiedział, że jesteśmy chorągiew wysłana do Lisianki przez pana regimentarza partii ukraińskiej dla ukojenia rozruchów tam wszczętych przez zbuntowane chłopstwo. W samej rzeczy już tam Żeleźniak koliszczyznę rozpoczynał; a przy tym posłużyło to nam bardzo, że nasi tak porządnie byli odziani, iż śmiało mogli uchodzić za kawalerią narodową. A że Moskale pana regimentarza mieli za swojego i nawet wyraźnie im było zalecono, aby we wszystkim z nim się znosili, jakoś nam uszło, że jenerał na tym poprzestał i szczęśliwej nam życzył podróży, sam w swoją stronę postępując.\nMy nazajutrz, kiedy już dobrze zmierzchało, o ćwierć milki od Chodorkowa spotkaliśmy Dońców prowadzących naszych braci; mnóstwo było wozów, na których wyprawiono broń w Berdyczowie zdobytą. Dopiero jak przypuścim na nich! Ani pomiarkować nie mogli, skąd ten piorun pada. Jednak bronić się zaczęli i strzelali z pistoletów. Aż tu nasi w ich ręku będący, spostrzegłszy, że o nich rzecz, dalej do wozów chwytać broń i uzbrajać się czym prędzej, zwłaszcza że chłopi przy rurach, gwałtem z wsiów pozabieranych, nie mogli dobrze życzyć tym napastliwym Kozakom i szczerze pomagali naszym drągami. Kozacy, kilkunastu swoich utraciwszy, niewiele myśląc, w nogi!\nTak odbiliśmy pana Puławskiego i cały prawie garnizon berdyczowski; a Pan Bóg nie dopuścił Moskalom, aby się cieszyli ze swojej zdrady, zatrzymując jako brańców tych, co obowiązali się swobodnie puścić. Pan Puławski, szczęśliwy, że za naszą pracą a Rzeczypospolitej szczęściem do wolności wrócił i nadal ojczyźnie mógł być pożytecznym, na moje przedstawienie mianował porucznikiem w moim szwadronie pana Pawlikowskiego - i odtąd pod tym nazwiskiem między nami kursował. Sprawiedliwie dano mu drugi stopień w szwadronie, bo on najwięcej się przyczynił do jego utworzenia.\nPan Puławski, nad nami objąwszy dowództwo, prowadził nas ze zwykłą jemu odwagą i przezornością. Po drodze u szlachty tyle koni ponadostawał, że spieszonych żołnierzy nowo w jeźdźców przekształcił i szczęśliwie złączył się z JW. Potockim, podczaszym litewskim, na Pokuciu.\nA poczciwy Pawlik skończył, właśnie jakby dla usprawiedliwienia przysłowia, że kto ma wisieć, nie utonie. On utonął, bo nie miał wisieć, jak chciał lego kiedyś gród żytomierski. Kiedy uchodząc na Pokucie przed Moskalami, wpław rzeprawialiśmy się przez Zbrucz, trzeba było takiego nieszczęścia, żeśmy jednego tylko utracili człowieka, a tym właśnie był Pawlik. Widno, że koń, w którego ufał, musiał go zawieść; bo kiedyśmy na przeciwnym brzegu stanęli, ani Pawlika, ani jego konia jużeśmy więcej nie ujrzeli; a własnymi oczami widziałem, jak był skoczył w rzekę. Szczerześmy go żałowali, ale cóż, kiedy taka była wola Boża! Wierzajcie, panowie bracia, mnie staremu, że gdyby nie był marnie zginął, wysoko by zaszedł; bo to był rodzimy żołnierz, a do tego całą gębą kawalerzysta."


Pomysły na oryginalny prezent. Polski design pod choinkę! [PRZEGLĄD]\nMAGDALENA DUBROWSKA| 06-12-2016\nMeble, ceramika, naturalne kosmetyki, zabawki i akcesoria dla dzieci, tekstylia, m.in. naturalne dywany, lampy, wydawnictwa papierowe, plakaty i albumy, a nawet rowery. Polecamy nowości, na które warto zwrócić uwagę.\nPodczas 8. edycji popularnego świątecznego jarmarku Targi Rzeczy Ładnych można było podziwiać nowości polskiego wzornictwa. Wystawiło się ponad 180 artystów, rzemieślników i producentów. Co takiego na Targach Rzeczy Ładnych przykuło naszą uwagę? Prezentujemy poniżej\nPREMIERA ALBUMU "WARSZAWA"\nTo nowy polsko-anglojęzyczny album o Warszawie, który dzięki crowdfundingowej zbiórce udało się wydać jego autorom: dziennikarce Agnieszce Kowalskiej, fotografom Adze Bilskiej i Filipowi Klimaszewskiemu, oraz wydawcy Mamastudio.\nAlbum "Warszawa" / Album "Warszawa"\nTo opowieść o Warszawie – jej najciekawszych miejscach i ludziach, którzy tworzą kreatywny klimat miasta. Wisła, parki, knajpy, sztuka, design, moda, architektura. Z albumu dowiemy się m.in., gdzie zjeść dobre śniadanie i napić się najlepszej kawy, posłuchać muzyki i pójść na wieczorne piwo albo co kupić na pamiątkę z Warszawy.\nwięcej na profilu Facebook\nWOODY WOODY – MEBLE I LAMPY\nKolorowa suszarka na ubrania, sprytne lustro z flakonikiem na kwiaty – lista produktów Woody Woody jest jak menu w dobrej knajpie – krótkie, różnorodne, a jednocześnie widać smak szefa.\nPROJEKT DZIOOPLA – KLOCKI\nBukowe drewno, kolory, zwierzaki z klocków i słowa z geometrycznych kształtów.\nAOOMI – CERAMIKA\nMarka Aoomi istnieje tylko kilka miesięcy, a już ma na koncie targi w Mediolanie, nagrodę Must Have na Łódź Design, zdjęcie w „Wallpaper* Magazine” i brytyjskim Vogue’u.\nwięcej na stronie Aoomi\nEDGAR BĄK – PLAKATY\nTo jeden z najbardziej znanych współczesnych polskich ilustratorów.\nPraca Egdara Bąka / Praca Egdara Bąka\nTworzył projekty dla Nowego Teatru i Zachęty, jest laureatem prestiżowych nagród, a jego grafiki pokazywane są na wystawach w Polsce i za granicą.\nwięcej na stronie artysty\nMARIA GIEMZA – PLAKATY\nPolska ilustratorka mieszkająca na stałe w Berlinie, autorka plakatów.\nPlakat autorstwa Marii Giemzy / Maria Giemza, www.mariagiemza.com\nwięcej na stronie artystki\nBUKOWSKA CERAMICS – CERAMIKA\nBokowska Ceramics / Bokowska Ceramics\nKubki, wazony, misy – Klara Bukowska to TOP 5 młodej polskiej ceramiki według magazynu F5.\nTAMIDO – DOMKI DLA LALEK\nRodzinna firma, która powstała z zamiłowania do prac manualnych i zabawek wykonywanych własnoręcznie przez rodziców dla dzieci.\nTamido / Tamido / Materiały prasowe\nwięcej na stronie firmy\nSTEELDECO – MEBLE\nSteelDeco / SteelDeco\nImponująca oferta od stolików i regałów po hokery, wieszaki i inne akcesoria.\nCONCRETE.WORKS – AKCESORIA\nBetonowa lampa, świeczniki, a nawet małe betonowe magnesy na lodówkę – Concrete.Works oswajają beton na różne sposoby.\nCONCRETE.WORKS / CONCRETE.WORKS\nWięcej pomysłów na świąteczne prezenty na stronie Targi Rzeczy Ładnych\nKalendarium warszawskich jarmarków bożonarodzeniowych\nRadzimy, gdzie i kiedy wybrać się na grzane wino, gorącą czekoladę i w poszukiwaniu bombek. Warszawa kusi wieloma świątecznymi jarmarkami\nPrzemyślane prezenty. Zamiast przedmiotu podaruj sposób na wolny czas\nKto powiedział, że prezent koniecznie musi być rzeczą materialną? Podpowiadamy, co dać w prezencie\nSam zrób prezenty pod choinkę w Muzeum Warszawskiej Pragi\nW niedzielę Muzeum Warszawskiej Pragi zmieni się w wielką manufakturę prezentów. Wszystko za sprawą imprezy ?Zrób sobie prezent 2?.\nRoboty Ręczne czyli swetry na więcej niż jeden sezon\nChciałam na nowo rozkochać ludzi w wełnie - mówi Marta Iwanina-Kochańska, projektantka marki Roboty Ręczne, która właśnie otworzyła tymczasowy butik w domu handlowym Mysia 3.


Piorun / burza - Na luzie :-) - dobreprogramy - forum\nPiorun / burza\ndark972 (Darek972) 2006-06-28 20:36:12 UTC #1\nmam sprawdzoną radę dla wszystkich użytkowników neo +\nMimo,ż e od misiąca mam radiówkę to siła wyższa nakazała mi korzystac z neostrady jeszcze 1m-c.\nI tu śmieszna sprawa....\nDwa dni temu silna burza narbiła sporo zamieszania w mojej okolicy.\nPiorun sobie wybrał dziwny cel- antene sat. znajomego, który akurat nie odłączył od sieci kabla telefonicznego ( poszły 2 tv. i sprzet sat. + telefon). Na mojej ulicy spaliło w tą burzę kilka telewizorków i naście aparatów telefonicznych.....?\nWszystko było by ok. gdyby mój modem od neo rówiez nie wysiadł w tym czasie ( spalił sie ) na szczeście 5 dni przed rozwiazaniem umowy/ wyłaczeniem usługi.\nRada jest jedna , nalezy wyłączac również kable telefoniczne\nsqueet (squeet) 2006-06-28 20:37:59 UTC #2\nZerknij na regulamin Sprawdzonych Porad:\nSzymSzejdi (Szymszejdi) 2006-06-28 21:00:13 UTC #3\nNo, za ten artykuł powinieneś pulitzera dostać, to chyba jasne jak słońce że pierwsze co się odłącza od wszystkiego podczas burzy to komp\nBlackMan (Dup) 2006-06-28 21:10:27 UTC #4\nEeee tam. Ja nie odłączam nigdy bo mam UPS (zasilacz awaryjny). UPS filtruje zarówno przepięcia na w sieci elektrycznej, jak i telefonicznej.\nPodłączasz kompa do prądu oraz kabel telefoniczny przez UPS i masz święty spokój i brak zmartwień burzami, piorunami, spięciami i chwilowymi awariami sieci elektrycznej.\nGorąco polecam. Można używanego kilkumiesięcznego kupić za 100-150 zł na allegro. Ja tak kupiłem i jestem ekstrazadowolony. Oczywiście trzeba kupować od sprawdzonych sprzedawców, albo ryzyk - fizyk :D.\nUPS 400VA (ten w granicach 100-150zł) trzyma kompa z peryferiami około 10 minut. Daje to wystarczająco dużo czas na zapisanie pracy i normalne wyłączenie komputera w razie awarii prądu.\nDuda (Krzys299) 2006-06-28 21:15:14 UTC #5\na nie odłączam nigdy bo mam UPS\nJa też mam taki zasilacz ale i tak wyłączam kompa od sieci.\nZbych1 (Zbych ) 2006-06-28 21:17:58 UTC #6\nto chyba jasne jak słońce że pierwsze co się odłącza od wszystkiego podczas burzy to komp\nchyba że sie ma starego kompa i ubezpieczony sprzęt od "piorunów" ale w takim przypadku to pioruny walą w koło a nie w to co potrzeba. Też mi kiedyś burza spaliła aparat telefoniczny , po kilkumiesięcznych wojażach z TPSA, wrócili mi kase za telefon , okazało się że "szafa" była źle uziemiona.\nfiesta (fiesta) 2006-06-28 21:18:23 UTC #7\nA może jeszcze wyłączyć telefon komórkowy ??\nJak ma coś palnąć w sieć to i tak palnie i niewiele ci pomoże, istnieje nawet możliwość że jak bedziesz miał wyłączony kabel z gniazdka (tel, sieci komp, czy napięciowego) wyładowanie atmosferyczne na skutek przepięcia i elektryczności staytcznej i tak narobi Ci bajzlu w komputerze\nTo jest wina naszych sieci i instalacji że nie sa odpowiednio zabezpieczone. Przy dobrych zabezpieczeniach naprawdę nie trzeba niczego odłączać 8)\naju (aju) 2006-06-28 21:21:31 UTC #8\nfiesta przezorny zawsze ubezpieczony, ale oczywiście bez przesady\nA telefon komórkowy powinno się wyłączać w czasie burzy :lol:\nfiesta (fiesta) 2006-06-28 21:23:40 UTC #9\nA telefon komórkowy powinno się wyłączać w czasie burzy\nbo spali się komputer :hahaha:\naju (aju) 2006-06-28 21:38:51 UTC #10\nbo spali się komputer\nBo zagraża zdrowiu i zyciu korzytającego z telefonu komórkowego w czasie burzy\nfiesta (fiesta) 2006-06-28 21:40:00 UTC #11\nA czy tego dotyczy wątek ???\nMyszak (Myszonus) 2006-06-28 21:41:01 UTC #12\nA czy tego dotyczy wątek\ntroski o bezpieczeństwo modemów z tpsa\naju (aju) 2006-06-28 21:44:01 UTC #13\nA czy tego dotyczy wątek ?\nSam zacząłeś z tym telefonem :roll:\nfiesta => wiem\nMyszak (Myszonus) 2006-06-28 21:45:03 UTC #14\nSam zacząłeś z tym telefonem\nja :o aju coś Ci się osoby pomyliły........\nfiesta (fiesta) 2006-06-28 21:46:52 UTC #15\nWiesz dobrze że był to sarkazm z mojej strony. Ale do niektórych w inny sposób nie dotrze\nsystem (system) 2006-06-28 22:14:23 UTC #16\nMusze was oświecić, UPS nie zabezpiecza przed burzą. On tylko eliminuje skoki napięcia w granicach 0-400V. Ma on w sobie pewne zabezpieczenia ale nie ochronią one przed piorunem\nBlackMan (Dup) 2006-06-28 22:51:36 UTC #17\nAleż zabezpiecza, ma bezpieczniki. Jeśli napięcie lub natężenie będzie zbyt wysokie, bezpieczniki w jego wnętrzu powinny się przepalić.\nsystem (system) 2006-06-28 23:08:12 UTC #18\nNiestety nie zdąrzy pierwszy przepali się komp\nasterisk (Asterisk) 2006-06-28 23:13:18 UTC #19\npowinny się przepalić\nA pewnie, że powinny.\nZ tym, że jest cos takiego, jak czas zwłoki.\nW czasie burzy wyłączasz jego wtyczkę\nz sieci - wtedy dopiero masz spokój\nsystem (system) 2006-06-28 23:13:59 UTC #20\nJak chcesz zabezpieczyć kompa przez UPSa to trzeba kupić takiego o jak największej pojemności żeby wytrzymał chociaż 20-30min, na czas burzy wyłączasz UPSa z kontaktu i jedziesz na baterii


Opłaty za zaświadczenia bankowe - OPINIERUM.pl - blog finansowy Michała\nPostanowiłem przyjrzeć się opłatą za zaświadczenia bankowe i podać najciekawsze przykłady, które znalazłem sieci. Banki prześcigają się w tanich ofertach by przyciągnąć klientów. Prowadzenie rachunku bywa bezpłatne, a transakcje można wykonywać za darmo przez telefon lub Internet. Tym większe, więc zdziwienie, gdy trzeba płacić ekstra za druk z historią rachunku konieczny np. do zaciągnięcia kredytu w innym banku.\nWysokość opłat za papiery z banku\nSprawdziłem, kto każe sobie słono płacić za takie dokumenty. Jednym z najczęściej potrzebnych zaświadczeń jest potwierdzenie wykonania przelewu. Może być przydatne, gdy jego odbiorca kwestionuje wpłynięcie pieniędzy np. za rachunek telefoniczny. W większości banków za taki dokument trzeba zapłacić kilka złotych.\nJednak już w BPH opłata za potwierdzenie przelewu wykonanego przez Internet wynosi 10 złotych. To jeszcze nic. Znacznie droższe są opatrzone bankową pieczątką wyciągi z historią rachunku. W PKO BP za roczny wyciąg trzeba zapłacić 120 złotych. Niewiele mnie trzeba zapłacić w Banku zachodnim WBK – 110 złotych. Kredyt Bank zostawia furtkę dla oszczędnych. Gdy klient historię rachunku zamówi przez Internet, nie zapłaci za nią ani grosza. Musi tylko pamiętać o podstemplowaniu w oddziale. Jeśli jest tradycjonalistą lub nie ma dostępu do Internetu – zapłaci 55 złotych.\nPortfel klienta odchudzą zaświadczenia wymagane przez Urzędy skarbowe. W Pekao SA potwierdzenie o comiesięcznym dokonywaniu wpłat na określony rachunek bankowy – może być potrzebny gdy chcesz odpisać od podatku np. czesne za szkołę – kosztuje 50 złotych. Więcej zapłacimy w Banku Millennium – 6 złotych od wpłaty i 72 złote za cały rok.\nKosztowne pisma dotyczące zadłużenia\nKosztują też inne dokumenty . W ING 50 zł kosztuje pisemna informacja o limicie i aktualnym zadłużeniu na karcie kredytowej. Dokument może być potrzebny przy ubieganiu się o linie kredytową w innym banku. Taki sam papier w Citibanku kosztuje 20 zł a w BZ WBK jest bezpłatny. Kiedy podsumowałem opłaty za pięć wybranych zaświadczeń okazało się, że łącznie najmniej zapłacimy za nie w dawnym Lukas banku, bo jedynie 39 zł, a najdrożej w ING aż 159 złotych.\nPolityka cenowa najdroższych banków jest niejasna. Gdy zapytaliśmy, dlaczego tak dużo liczą sobie za wydanie prostego zaświadczenia – nikt nie umiał nam tego wytłumaczyć. Warto jednak próbować negocjacji. Gdy jedna z moich czytelniczek zamówiła w Citibanku zaświadczenia o zadłużeniu karty kredytowej i kredycie gotówkowym, poprosiła o umieszczenie tego na jednym dokumencie. Tym sposobem zaoszczędziła 20 złotych.\nKto żąda najwięcej za wydanie zaświadczenia?\nSpośród dziewięciu dużych banków najwięcej liczą sobie za zaświadczenie:\nPotwierdzenie przelewu dokonanego przez Internet BPH – 10 złotych.\nZaświadczenie o zadłużeniu karty kredytowej ING – 50 złotych.\nRoczna historia konta osobistego PKO BP – 120 złotych.\nZaświadczenie dla US o wpłatach na konkretny rachunek – Millennium 72 złote.\nWystawienie opinii o koncie Kredyt Bank – 50 złotych.\nPoprzedni wpisJak zacząć blogować – poradnikNastępny wpisOszczędzanie na emeryturę – zacznij od dziś!


Potwierdzeniem zamiaru rezerwacji miejsca jest wpłata zaliczki w wysokości 400 zł w ciągu 3 roboczych dni od wysłania formularza zgłoszeniowego. Po wysłaniu formularza przyjdzie mail z potwierdzeniem. Będą tam wszystkie szczegóły oraz dane do wpłaty. Jeżeli go nie dostaniesz – sprawdź czy nie wpadł do folderu ze spamem. Jeżeli nie dojdzie w ciągu godziny – skontaktuj się z nami. W momencie rezerwacji można również zapłacić zaliczkę przez PayU.\nMiejsca na obozie rezerwowane są według daty wpływu zaliczek na konto, a nie według daty wykonania przelewu lub daty wysłania formularza rezerwacji miejsca. Dopiero w następnej kolejności decyduje data wysłania formularza.


Większość rozwiązań, które są proponowane w przypadku problemu istniejących przebarwień mają głównie na celu złuszczenie lub przyśpieszenie złuszczania się naskórka w celu usunięcia komórek z nadmiarem pigmentu. Z całą pewnością nie zmienia to faktu istnienia tendencji do przebarwiania się skóry, ponieważ intensywne złuszczanie (np. kwasy, mikrodermabrazja) nasila problem.\nPobudzenie enzymów (tyrozynazy) do drażnienia komórek produkujących pigment (melanocyty)\nUsuwanie przebarwień już powstałych najłatwiej osiągnąć poprzez złuszczenie napigmentowanego nadmiernie naskórka. Zazwyczaj takie działanie zachodzi samoistnie, ponieważ nasza skóra stale się złuszcza i prędzej czy później (w zależności od tempa procesów odnawiania skóry) pigment samoistnie znika. Mówiąc wprost, jeśli skóra jest zdrowa i funkcjonuje bez zarzutu, to w ciągu jednego – dwóch miesięcy, przebarwienie powinno zniknąć samo. Jeśli nie chcemy czekać tak długo, to trzeba skórze pomóc. Wsparcia szczególnego będą wymagały skóry, które już z doświadczenia wiemy, że nie wracają samodzielnie do stanu równowagi, a przebarwienia są permanentne.\nBlokowanie tendencji do tworzenia się przebarwień, to przerwanie patologicznego procesu tworzenia pigmentu, czyli zablokowanie działalności enzymów odpowiedzialnych za pobudzenie melanocytów, które stanowią przyczynę powstawania problemu.\nNajważniejszym krokiem bez którego żadne działanie nie ma najmniejszego sensu, to ochrona skóry poprzez stosowanie kremów na dzień z filtrem. Najkorzystniejszy poziom ochrony dla skóry to SPF 30, ponieważ w stopniu optymalnym chroni skórę przed nadmiarem promieniowania słonecznego, przy jednoczesnym najmniejszym jej obciążaniu cząsteczkami ochronnymi, które są obecne w preparacie. Dla osób, które już z doświadczenia z własną skórą wiedzą, że to im nie wystarcza, automatycznie powinny przenieść swoją uwagę na kremy dzienne z SPF 50.\nStosowanie kosmetyków antypigmentacyjnych (nie należy mylić ich z kosmetykami wybielającymi), których głównym zadaniem jest poskromienie enzymów prowokujących powstawanie pigmentu. Na tym etapie mówimy o serum, ampułkach i kremach nocnych.\nRegularne pilingowanie skóry, w celu stopniowego i delikatnego złuszczania obumarłego naskórka oraz stymulacji skóry do odnowy.\nTen punkt ważny jest zawsze, niezależnie od rodzaju problemu skórnego – prawidłowy demakijaż i przygotowanie skóry do nałożenia składników aktywnych w dalszych etapach pielęgnacji.\nZaczniemy od końca, czyli od początku – od demakijażu oraz przygotowania, następnie przejdziemy przez wszystkie kroki zgodnie z kolejnością nakładanych kosmetyków na skórę.\nIdealny program pielęgnacyjny ukierunkowany na silne działanie antypigmentacyjne powinien wyglądać w sposób następujący:\nRozpuszczanie Embellir Refresh Massage\nMycie Embellir Washing\nTonik Illiminating Toner\n1-2 razy w tygodniu wybrany piling\n1-3 razy w tygodniu wybrana maska antypigmentacyjna\nAmpułki lub serum antypigmentacyjne\nDla osób, które mają bardzo suchą skórę, po ampułkach lub serum proponowałabym nałożenie emulsji nawilżającej Embellir Liquid / Saranari Emulsion / Tsukika Milk Lotion / Bellefontaine Silky Dew/ Valmont Serumulsion\nKrem nocny Bellefontaine lub Valmont\nTonik Beauness Lotion\nDla osób, które mają bardzo suchą skórę, po ampułkach lub serum proponowałabym nałożenie emulsji nawilżającej Embellir Liquid / Saranari Emulsion/ Tsukika Milk Lotion / Bellefontaine Silky Dew/ Valmont Serumulsion\nWybrany krem dzienny\nDemakijaż stymulujący odnowę naskórka i wspomagający działanie antypigmentacyjne\nZdecydowanie najlepsze kosmetyki do demakijażu ma w swojej ofercie japońska marka Menard. W zależności od naszych potrzeb wybieramy jedną z trzech opcji. Embellir – dla skór, które wymagają regeneracji i naprawy, Saranari – jeśli chcemy skupić się na jędrności, Tsukika – jeśli potrzebujemy nawilżenia i prewencji. Zdecydowanie w przypadku przebarwień, najlepszym wyborem będzie Embellir Refresh Massage. Wszystkie szczegóły, co wyjątkowego jest w linii Embellir i poszczególnych produktach, w tym Refresh Massage, w linku poniżej:\nTo niezbędny element każdego wieczoru. Nie wykonując tego etapu możemy być pewne, że makijaż, sebum i inne zanieczyszczenia na powierzchni naszej skóry, nadal tam są. Etap ten ma na celu rozpuszczenie substancji o charakterze tłuszczowym, które uległy utlenieniu (utwardzeniu) w porach skórnych pod wpływem procesu utleniania i UV. Samo umycie twarzy, czy przetarcie płatkiem nasączonym czymś, co ma być pseudo demakijażem, to za mało. Na tym etapie nakładamy na wnętrze dłoni ilość odpowiadającą rozmiarowi niewielkiej wiśni Embellir Refresh Massage i rozmasowujemy ten produkt na brudnej i suchej twarzy aby delikatnymi kolistymi ruchami rozpuścić makijaż i wszelkie zanieczyszczenia znajdujące się na powierzchni. W momencie, kiedy krem staje się płynny i bardziej przypomina oliwkę, zmywamy twarz ciepłą wodą i przechodzimy do drugiego kroku, którym jest umycie twarzy pianką.\nPianka do mycia twarzy jest optymalnym rozwiązaniem. Tylko i wyłącznie w przypadku cer tłustych sięgamy po żele. Mleczko z całą pewnością nie spełnia tej funkcji równie skutecznie. Dobra pianka „odkleja” wszystkie zanieczyszczenia od powierzchni skóry, nie naruszając jej naturalnych systemów obronnych. Piankę należy najpierw spieniać na dłoni, a dopiero później niezwykle delikatnie myć nią skórę, niczym chmurką z piany. Rozróżnienie pianek w marce Menard jest analogiczne, jak w przypadku kremów do rozpuszczania, czyli… Embellir – dla skór, które wymagają regeneracji i naprawy, Saranar i- jeśli chcemy skupić się na jędrności, Tsukika – jeśli potrzebujemy nawilżenia i prewencji. Tak samo jak w przypadku pierwszego kroku, drugi krok – mycie skóry, w przypadku problemu przebarwień powinien sprawić, by nasza uwaga skupiła się na linii Embellir. W tym wypadku najbardziej polecam Embellir Washing – znakomitą piankę do stosowania zarówno rano, jak i wieczorem do umycia twarzy. Drugą pianką absolutnie godną uwagi jest Valmont Illuminating Foamer. Pianka ta pochodzi z kolekcji Expert of Light, jest zatem produktem dedykowanym problemom przebarwień.\nDetale dotyczące zalet linii Embellir i szczegóły dotyczące Embellir Washing w linku poniżej:\nSzczegółowe informacje na temat pianki rozświetlającej Valmont poniżej:\nTo etap przywracania skórze równowagi oraz wstępne nawilżanie naskórka. Dobry tonik, to także odbudowana naturalnego filmu hydro – lipidowego (wodno – tłuszczowego), który jest główną tarczą obronną skóry. Doskonały tonik, to również działanie probiotyczne, które ma na celu dostarczanie korzystnych dla powierzchni skóry bakterii, które uniemożliwiają wzrost patologicznej flory bakteryjnej powodującej stany zapalne skóry. Przy problemie przebarwień najskuteczniejszym rozwiązaniem jest duet: Menard Beauness Toner (do stosowania rano) i Valmont Illuminating Toner (do stosowania wieczorem). Wszystkie szczegóły w linku poniżej:\nJeśli chcemy działać naprawdę zdecydowanie i intensywnie, najlepszym wyborem będą ampułki, ponieważ mają najbardziej skoncentrowany skład i działają głęboko w skórze. Doskonałym wyborem będą ampułki szwajcarskiej marki Bellefontaine Lightening Beauty Essence. Ampułki nakładamy na oczyszczoną i stonizowaną skórę. Wystarczy dosłownie kilka kropel, aby rozprowadzić preparat na całej skórze twarzy, szyi i dekoltu. Mogą być nakładane również na pozostałe partie ciała, na których pojawiły się plamy. Preparat ten stosujemy oczywiście codziennie rano i wieczorem. W zestawie mamy 6 ampułek z zakraplaczem. Każda z nich wystarcza na około tydzień stosowania. Szczegóły poniżej.\nWybór jest naprawdę duży, więc można wybierać wedle własnych preferencji. Ja niewątpliwie zaczęłabym od ampułek Bellefontaine, a po ich skończeniu kontynuowałabym z serum. Z całą pewnością na noc wybrałabym inne serum niż na dzień. Sugerowałabym serum marki Visoanska lub Menard na dzień, a na noc wahałabym się pomiędzy Bellefontaine a Valmont.\nClarifying Infusion – Serum rozświetlające\nFairlucent Whiter Essence – Serum antypigmentacyjne Fairlucent\nJa osobiście uwielbiam krem na dzień Bellefontaine SPF 50 pod makijaż, a bezpośrednio na słońce wybieram wodo i potoodporny Menard Fairlucent SPF 45. Tak naprawdę każdy z poniższych ma wielkie zalety, zatem warto wybrać to, co przemawia do nas najbardziej.\nUrban Radiance SPF 20 PA +++ – Emulsja ochronna SPF 20\nUrban Radiance SPF 50 PA +++ – Krem ochronny SPF 50\nOba wybory równie dobre i intensywne. Moja rada- jeśli wybraliśmy serum Bellefontaine, krem wybierzmy z Valmont i na odwrót- wtedy w jednym programie pielęgnacyjnym mamy dwie gamy składników aktywnych. Jedynym wyjątkiem będą ampułki. W trakcie ich stosowania nie mieszałabym linii, zatem Bellefontaine na Bellefontaine. Na etapie serum można to już urozmaicić.\nClarifying Surge – Rozświetlający krem do twarzy\nSzczegółowy artykuł na temat peelingów w linku poniżej:\nDodatkowo, po opublikowaniu tego artykułu pojawiły się jeszcze następujące pilingi typu mechanicznego:\nVolcanic Exfoliator – Piling Wulkaniczny\nJestem chyba największym fanem masek antypigmentacyjnych, więc jeśli musiałabym wybrać tylko jedną, to byłoby mi bardzo smutno i nie umiałabym wskazać. Dla mnie maska jest naturalnym elementem codziennej pielęgnacji. Tak też maski Bellefontaine i Valmont stosowałabym 1 raz w tygodniu, a Manard’a pomiędzy, ponieważ jest to maska 5-cio minutowa, którą można stosować co drugi dzień. Tak właśnie robię, w ciągu tygodnia, co drugi dzień Fairlucent na 5 min, a w weekend jedna z dwóch intensywniejszych masek Bellefontaine (15-20min) lub Valmont (8-9min).\nClarifying Pack- Rozświetlająca maska do twarzy\nŹródło zdjęcia https://hairskininstitute.com\n24 sierpnia 2018 3 grudnia 2020 TeramedoAKTUALNOŚCIAMPUŁKI ANTYPIGMENTACYJNE, BELLEFONTAINE, BIOEFFECT, IDEALNY ANTYPIGMENTACYJNY PROGRAM PIELĘGNACYJNY, KOSMETYKI ANTYPIGMENTACYJNE, KREM ANTYPIGMENATCYJNY, KREM OCHRONNY NA DZIEŃ, KREM ROZJAŚNIAJĄCY NA NOC, Menard, MYCIE, PIELĘGNACJA ANTYPIGMENTACYJNA, ROZPUSZCZANIE, SERUM ANTYPIGMENTACYJNE, TONIAZACJA, valmont, visoanska


czwartek, 28 kwietnia 2016 07:56\nKażdy stary mebel posiada duszę i może być największą ozdobą naszego wnętrza. Warto jednak pamiętać o tym, aby zadbać o ich stan, by służyły mieszkańcom przez długie lata. Podpowiemy wam jak samodzielnie odświeżyć starą szafę czy komodę.\nPosiadasz stare meble, które twoja rodzina posiada od pokoleń? Okazuje się, ze nie tylko są naszą pamiątką i źródłem wspomnień. Mogą okazać się wspaniałą ozdobą, która doda naszym czterem kata charakteru. Aby faktycznie upragniony i stary mebel służył nam przez kolejne lata oraz prawidłowo spełniał swoją funkcję, należy go odświeżyć. Czy da się zrobić to na własną rękę?\nPozbądź się dawnych śladów użytkowania!\nKażdy stół, szafa czy komoda, nawet najciekawiej zaprojektowana i ozdobiona, nie będzie się prezentowała w odpowiedni sposób, jeśli o nią nie zadbamy. Jeżeli konstrukcja dowolnego mebla, który chcemy odnowić, nadal pozwala na dalsze użytkowanie, wystarczy tylko odpowiednio zabezpieczyć drewno, aby zadbać o świeży wygląd. Od czego zacząć?\nNależy zacząć od pozbycia się starej nawierzchni, najczęściej starej warstwy farby lub lakieru, którym pokryty jest dany mebel. Najlepiej z tym zadaniem poradzi sobie szlifierka lub gruboziarnisty papier. Aby wydobyć całkowite piękno mebla należy jak najdokładniej się pozbyć starej warstwy. Kolejnym krokiem jest uzupełnienie wszelkich ubytków powstałych w drewnie przez wszystkie lata użytkowania. Wystarczy wypełnić je odpowiednią masą szpachlową, a następnie wyrównać w taki sposób, aby powierzchnia stała się całkowicie gładka. Po wykonaniu wcześniej opisanych czynności, gdy nasz mebel będzie już wyczyszczony i odświeżony, należy zastanowić się, jaka substancja będzie odpowiednia do dalszego działania. Możemy zdecydować się na lakier, bejcę lub klasyczną farbę do mebli. Każdy z tych materiałów do renowacji jest inny i daje inny efekt. Lakiery zazwyczaj są bezbarwne i nadają staremu przedmiotowi połysk i blask zabezpieczając przy tym drewno przez zniszczeniami i działaniem czasu. Bejce zwane lakierobejcami, doskonale chronią nasz mebel oraz nadają upragniony kolor. W działaniu podobny jest do zwykłych i klasycznych farb do drewna, które sprawią, że upragniony przedmiot będzie miał wymarzony i intensywny kolor. Każdą z wymienionych wyżej substancji należy stosować według zaleceń producenta. Po wykonaniu ważne jest to, aby mebel dobrze wysechł.\nW jaki sposób udekorować mebel?\nIstnieje wiele sposobów na udekorowanie naszej szafy, stołu czy komody. Możemy dodatkowo ozdobić mebel wymarzonymi wzorami, namalowanymi własnoręcznie farbami akrylowymi. Możemy zrobić je sami lub skorzystać z wielu dostępnych szablonów lub wzorów.\n„Nie można zapominać o nowych uchwytach oraz zawiasach do drzwiczek. Jeżeli nie chcemy ich wymieniać, ważne jest to aby je dobrze odrdzewić i naoliwić, jeśli istnieje taka potrzeba” – informuje Bartłomiej Cieślak specjalista z Tapex Design\nNasz odświeżony mebel nie tylko będzie się dobrze prezentował w naszym wnętrzu, ale będzie też powodem do dumy, ponieważ sami zatroszczyliśmy się o jego nowy wygląd. Warto jest dbać o takie wiekowe meble, ponieważ trendy wnętrzarskie, podobnie jak moda na ubrania, wracają do łask i może się okazać, ze posiadamy bardzo cenny mebel.\nPoprawiony: czwartek, 28 kwietnia 2016 08:04


Finanse, prawo, ubezpieczenia, strona 587 - Ogłoszenia Warszawa\nFinanse, prawo, ubezpieczenia Warszawa, strona 587\nPożyczka pozabankowa do 3000 zł od 9% bez zaświadczeń na dowód przez internet 25.06.2015\nSzybka pożyczka gotówkowa, od 500 do 10.000 zł, pozabankowa, on line. 25.06.2015\nPożyczki prywatne i pozabankowe do 50 tys zł, bez baz i zaświadczeń, bez bik, krd. Dla bezrobotnych i zadłużonych. Cała Polska. 25.06.2015\nPOŻYCZKA na JUŻ - szybka decyzja i przelew 25.06.2015\nSerwis www.gotowka.org.pl cechuje bardzo duża przyznawalność pożyczek. - Szybka aplikacja: trwa to jedną minutę, - Szybka weryfikacja: gwarancja szybkiej odpowiedzi, - Okres od 1 miesiąca do nawe...\nPożyczka gotówkowa bez bik do 10 000 zł na okres do 24 miesięcy bez konieczności wychodzenia z domu 25.06.2015\nUdzielamy pożyczek pod zastaw nieruchomości Decyzja w 5 minut 25.06.2015\nPROMOCJA - POŻYCZKA na 0% dla nowych klientów 25.06.2015\nSzybka POŻYCZKA do 25.000 zł całkowicie bez BIG i BIK – KREDYT ONLINE 25.06.2015\nPożyczka dla kobiet w 10 minut 25.06.2015\nPożyczka dedykowana dla kobiet nawet do 2000 zł w 10 minut. Pożyczka gotówkowa dla kobiet przez internet! Okres spłaty maksymalnie do 60 dni. Pieniądze na koncie w 10 minut! Pożyczka dla kobiet w 1...\nKredyt gotówkowy do 150 tys zł na 84 miesiące bez wychodzenia z domu, przez internet. 25.06.2015\nKREDYTY BEZ BIK DLA KAŻDEGO bez zaświadczeń, POŻYCZKI PRYWATNE, POZABANKOWE 25.06.2015\nKredyty, pożyczki, chwilówki ze złym BIK i komornikiem 25.06.2015


Albana ( październik 2015 )\nNiezmiernie przyjemny pobyt! Plecamy ;)\n2015-10 Hotel polozony w idealnym miejscu, tuz nad czystym mozem, posrodku gorzystego, zielonego terenu. Osrodek zadbany, zapewnial wiele atrakcji, malownicze widoki i bardzo przyjazna atmosfera pozwalaly na maksymalny relaks. Posilki smaczne, duzy wybor, bezbledna i mila obsluga cznily pobyt w Simantro niezapomnianym wypoczynkiem, goraco polecamy! ;)\nHotel polozony w idealnym miejscu, tuz nad czystym mozem, posrodku gorzystego, zielonego terenu. Osrodek zadbany, zapewnial wiele atrakcji, malownicze widoki i bardzo przyjazna atmosfera pozwalaly na maksymalny relaks. Posilki smaczne, duzy wybor, bezbledna i mila obsluga cznily pobyt w Simantro niezapomnianym\nwypoczynkiem, goraco polecamy! ;)\npobyt z 2 dzieci w wieku 11 i 13 lat\n2015-08 Miejsce spokojne, dużo swobody, pomimo dużej ilości gości odczuwało się to jedynie w restauracji podczas posiłków, niestety tam pomieszczenia były bardzo akustyczne. Jedzenie OK - każdy coś znalazł dla siebie. Pokoje przyjemne w których rzadko korzystaliśmy z klimy. Były zacienione przez drzewa piniowe, które oddawały niesamowity zapach. Plaża przyjemna, piaszczysta. My preferowaliśmy spokój, ciszę, dlatego oddalaliśmy się około 100-200 metrów od plaży hotelowej i było wspaniale. Jedynym mankamentem było to , ze hotel wszystkie animacje prowadził w języku niemieckim. Zero polskiego i angielskiego ( dotyczy animacji dla dorosłych i dzieci). Ogólnie kompleks oceniam na 4. Polecam ten hotel.\nMiejsce spokojne, dużo swobody, pomimo dużej ilości gości odczuwało się to jedynie w restauracji podczas posiłków, niestety tam pomieszczenia były bardzo akustyczne. Jedzenie OK - każdy coś znalazł dla siebie. Pokoje przyjemne w których rzadko korzystaliśmy z klimy. Były zacienione przez drzewa piniowe,\nktóre oddawały niesamowity zapach. Plaża przyjemna, piaszczysta. My preferowaliśmy spokój, ciszę, dlatego oddalaliśmy się około 100-200 metrów od plaży hotelowej i było wspaniale. Jedynym mankamentem było to , ze hotel wszystkie animacje prowadził w języku niemieckim. Zero polskiego i angielskiego ( dotyczy animacji dla dorosłych i dzieci). Ogólnie kompleks oceniam na 4. Polecam ten hotel.\nKod oferty: 18092019VITX2450\n2 829 zł 3 809 zł - 26 %