Odcinek policyjny | Go for adventure!\n2 lipiec 2013 2 październik 2015 ofca 0 Comment\nCzy mi się to podobało czy nie tego dnia zmuszony byłem zwiedzić Balkasz ponieważ musiałem zarejestrować swój pobyt w biurze emigracyjnym. Największą atrakcją tego miasta jest sowiecki czołg postawiony obok plaży\nSerio. Oprócz tego klasyczna sowiecka estetyka: zapuszczone bloki, pomalowane na biało krawężniki, trochę pierdolnika, sowieckie czerwone gwiazdy, niepasujący do niczego ratusz i mój hotel. Z kabiną prysznicową z niedziałającym masażem oraz obluzowanym kranem.\nAutor: Sebastian W Bauer\nObjechałem kilka razy miasteczko nim znalazłem się na posterunku miejscowej policji. Sprytnie pojawiłem się 20 minut po otworzeniu biura tak aby dać urzędnikom szanse na wypicie porannej kawy i przystąpiłem do procedury rejestracji. Byłem pierwszy w kolejce, ale po miny pań w mundurach zdradzały, że moja turystyczna wiza to dla nich problem. Pierwsza rada:\n– Zrób to w Karagandzie\nczyli 300 kilometrów dalej. Nie dałem się spławić więc musiałem czekać. Naczelniczka rozpoczęła proces spychologii na pierwszą podwładną, która brała mnie na przeczekanie. Po dwudziestu minutach weszły do biura dwie dziewczyny: jedna w butach na koturnie i letniej, zwiewnej sukience a druga w różowych baletkach, jeansach i seledynowej bluzce ze złotymi guzikami. Makijażu nie było, bo jak się okazało, był to jedynie skromny strój pracownic biurowych. Na jedną z nich spadł smutny obowiązek rejestracji mojego pobytu i ta oczywiście też nie wiedziała jak się do tego zabrać. Z pokoju obok dochodziły głosy\n– Jak go zarejestrować?\n– Nie wiem. Może coś jest w archiwum\nCały ten cyrk tylko po to aby postawić mi na mojej karteczce z granicy pieczątkę i wypełnić jakiś formularz, z którego nic nie rozumiałem. Grzecznie wpisałem co mi kazano, Pani sprawnie przepisała mój formularz do Worda i dostałem upragnioną pieczątkę. Wizę i tak mi zarejestrowali jako tranzytową, bo panie stwierdziły, że skoro przenoszę się praktycznie codziennie to de facto to jest tranzyt.\nZwracam uwagę na istotny szczegół. Na przejściu granicznym musieli zgubić pieczątkę, dlatego nazwa przejścia jest skreślona i długopisem jest napisana prawidłowa: Kegen.\nCel na ten dzień to Astana. Drugi dzień zabawy w Indianina jak nazywałem moją podróż przez step. Wsiadasz na koń i ruszasz w bój mierząc się z własnymi myślami. Balkasz pożegnał mnie pomnikiem samolotu Mig.\nSkoro odcinek miał być policyjny to słowo o kazachskiej drogówce. Jeżeli ktoś chce przejść przyśpieszony kurs przekleństw po rosyjsku należy zapytać się miejscowych co sądzą o swoich „gaicznikach”. Przy okazji okaże się jak wiele z tych słów brzmi znajomo. Kazachowie szczerze nienawidzą swojej milicji drogowej. Nie dotyczy to w ogóle motocyklistów. GAI zatrzymuje motocyklistów tylko po to aby porozmawiać sobie, obejrzeć motocykl, przybić piątkę, zapewnić o tym, że są żeby pomagać i w razie czego można na nich liczyć. Kiedy odkryłem ten sekret potrafiłem powiedzieć, na przykład\n– Przepraszam, nie mam czasu gadać, spójrz goni mnie burza\ni pojechać w siną dal. Miejscowi bikerzy uświadomili mnie, że jest to wybór racjonalny. Gdyby robili problemy to po prostu nikt by się nie zatrzymywał a pościg za motocyklem starą Ładą nie ma szans powodzenia.\nNa koniec informacja turystyczna: do Karagandy jechałem w wielkim upale. Gdy dojechałem do tego miasta okazało się, że temperatura spadła do 13 stopni. Ponoć tak zawsze jest. W okolicy tego górniczego miasta znajdują się jakieś góry co, jak na Kazachstan, jest bardzo miłą odmianą.\nDo Astany dojechałem bardzo sprawnie, ale o samej stolicy będzie oddzielny wpis.\nautor: Vitaliy Sobutskyy\nAutor: Cергей Алесковский\nautor: Tommy 1984\nautor: Steppe wind\nautor: Fedor Plotnikov\nautor: lex67 25\n← Dzień spawacza\n14 lipiec 2013 ofca 0


Jakie są najczęstsze powody unieważniania małżeństw\nNajczęstsze powody unieważniania małżeństw\nPrzeszkody zrywające według Kodeksu Prawa Kanonicznego\nOrzeczenie nieważności małżeństwa, potocznie mówiąc unieważnienie małżeństwa, to zupełnie inna procedura niż rozwód cywilny, ponieważ a w tym przypadku stwierdza się, iż nigdy ono tak naprawdę nie zaistniało. Jedną z grup powodów, dla których można unieważnić małżeństwo, są przeszkody zrywające. W ich poczet zaliczamy wiek wynoszący 14 i mniej lat dla kobiety i 16 lub mniej dla mężczyzny (czyli tak zwany wiek młodociany), impotencję, święcenia, zaistnienie uprowadzenia jednej ze stron, zaistnienie wcześniej ślubów lub profesji zakonnej, różnice religii (gdy jedna z osób była nieochrzczona) czy istniejący węzeł małżeński (co oznacza, iż w danej chwili jedna ze stron była już w związku małżeńskim z inną osobą).\nDo tej grupy powodów unieważnienia małżeństwa należą także inne, wcześniej niewykryte przeszkody takie jak: przeszkoda przyzwoitości publicznej, powinowactwo w linii prostej, pokrewieństwo występujące w linii prostej, a także do 4 stopnia linii bocznej, przeszkoda występku (zabójstwo małżonka), jak również zaistnienie tak zwanego pokrewieństwa prawnego, czyli na skutek adopcji.\nUnieważnienie na skutek wad zgody małżeńskiej\nDrugą grupą powodów, na podstawie których można unieważnić małżeństwo, są wady zgody małżeńskiej. Należą do nich pozbawienie używania rozumu, umyślne wprowadzanie w błąd przed i podczas zawierania małżeństwa, symulowanie, braki dotyczące właściwego rozeznania co do praw oraz obowiązków małżeńskich, uzależnienia, dewiacje, niemożność wypełniania ważnych obowiązków małżeńskich z powodów natury psychicznej, zawieranie związku małżeńskiego pod warunkiem, przymusem lub też z powodu zastraszenia.\nSzczegółowej analizy i oceny co do ewentualnego zaistnienia którejś z wad zgody małżeńskiej, można dokonać kontaktując się z naszą kancelarią telefonicznie lub e-mailowo.


Fire Emblem Heroes — nowości i usprawnienia - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: fire-emblem-heroes-updatex Wyczyść wszystkiex\naktualizacjaAndroidFire Emblem: HeroesgryiOSNintendo\nNintendo ma trudną relację z urządzeniami mobilnymi. Z jednej strony fatalnie zaprojektowana aplikacja towarzysząca konsoli Nintendo Switch, z drugiej ciekawe i interesujące wariacje na temat ich znanych i lubianych gier. Pokemon Go, choć na mobilnym rynku nie jest wydawane przez Nintendo wciąż jest jedną z najpopularniejszych pozycji w sklepach. Super Mario Run radzi sobie całkiem dobrze, zaś Fire Emblem przeżywa drugą młodość w mobilnym świecie, w postaci strategicznej gry RPG F2P.\nNintendo nie śpi i wie jak duży potencjał drzemie w Fire Emblem Heroes. Gra wciąż dostaje kolejne rozszerzenia i usprawnienia rozgrywki. Nowe tryby i nowi bohaterowie to coś co przyciąga przed ekrany komórek rzesze fanów klasycznej produkcji Wielkiego N. Tym bardziej, że są to znane i lubiane postaci. Choć Heroes różni się dość konkretnie od konsolowych tytułów, nic nie stoi na przeszkodzie by i tu dobrze się bawić. Tym bardziej, że od lutowej premiery wprowadzono wiele nowych rozwiązań i udoskonaleń.\nNajnowsza aktualizacja FE Heroes, z numerkiem 1.6.0 to głównie wprowadzenie trybu Arena Assault, w którym najśmielsi gracze stawią czoła masie przeciwników. Tu stoi przed graczem 7 walk i ma tylko jedną zasadę — wszyscy bohaterowie zginą lub gracz zakończy pomyślnie wszystkie rundy. Będzie to trudne, jednak z pomocą przychodzą nowe, specjalne przedmioty. Każdy sezon arenowy trwa jeden tydzień i przynosi ze sobą spore nagrody. Katalog Bohaterów to nowa zakładka, w której gracz może sprawdzić kolekcję swoich postaci oraz ponownie odsłuchać ich dialogi. Wprowadzono także szereg usprawnień — w tym między innymi łatwiejsze szkolenie bohaterów na Arenie i w Training Tower. Zwiększono maksymalny limit bohaterów oraz wprowadzono ułatwienia w przywoływaniu pomocników w trakcie nowych, cyklicznych wydarzeń.\nFire Emblem Heroes — nowe tryby i usprawnienia.\nNajmniej przyjemnym dla mnie aspektem Fire Emblem Heroes jest wciąż fakt, jak wszystkie gry z systemem gacha, że to dość duża losowość przy kupowaniu bonusów. Gacha to japoński system monetyzacji w grach free to play oparty na dużej losowości. Po opłaceniu konkretnej kwoty gra stawia nas przed generowaną losowo nagrodą. Może to być coś naprawdę przydatnego w rozgrywce lub coś kompletnie bezużytecznego. Czy to postać czy przedmiot, o tym i o jego klasie zadecyduje rzut monetą. Co się jednak dziwić, gacha generuje ogromne zyski a gracze chętnie wydają na to pieniądze. Koło się kręci a maszyna działa nadal. Nintendo znalazło złotą kurę na rynku mobilnym i nie ma się co dziwić, że z każdą aktualizacją przychodzą nowe, także płatne rozwiązania.


Co zrobić, gdy… miałaś wypadek na chodniku - Porady prawne - Polki.pl\nUpadłaś na śliskim chodniku i złamałaś rękę. Zastanawiasz się, jak starać się o odszkodowanie za ten wypadek\nAlicja Hass / 24.02.2012 06:48\nMasz szansę na odszkodowanie, jeżeli udowodnisz, że właściciel chodnika nie wywiązał się ze swoich obowiązków i go nie oczyścił z lodu i śniegu. Dlatego postaraj się o dowody z wypadku. Mogą to być: fotografie z miejsca zdarzenia, zaświadczenie od lekarza, pisemne oświadczenie świadków wypadku.\nUstal, kto jest właścicielem chodnika\nJeśli chodnik należy do budynku, którym zarządza wspólnota mieszkaniowa – to ona jest odpowiedzialna za szkodę, jaką poniosłaś. Gdy do wypadku doszło na terenie osiedla spółdzielczego\nSkontaktuj się z właścicielem (zarządcą) chodnika. Jeśli uzna twoje racje, spiszcie ugodę. Powinna być w niej informacja o kosztach odszkodowania, jakiego się domagasz (w tej kwocie możesz też uwzględnić utracone zarobki, gdy byłaś na zwolnieniu oraz koszt zniszczonego ubrania).\nZwykle właściciel jest ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej i wtedy skieruje cię do swojego ubezpieczyciela. Jeśli do ugody nie dojdzie, pozostanie ci dochodzenie swoich racji na drodze sądowej.\nTagi: porady prawne, odszkodowanie, ubezpieczenie


Sprzedaż Okien Łódź Łódź\nSprzedaż Okien Łódź Łódź\n5 wyniki dla Sprzedaż Okien Łódź w Łódź\n... Franczyzowe ZR Consulting - Salon, Łódź, Brzezińska 105 *_ - Autoryzowane biuro producenta okien i drzwi * Budvar-Centrum Sp. z o.o. Prowadzimy sprzedaż okien drewnianych, okien PCV, okna...\nZajmujemy się sprzedażą, montażem i serwisem wszelkich osłon okiennych. Działamy w Łodzi i Warszawie. Pracujemy w domu/firmie klienta. Fachowo doradzamy i sprawnie montujemy wszystkie produkty. ... łódź, rolety zewnętrzne, rolety wewnętrzne, osłony okienne, dekoracja okien, dekoracja wnętrza,...\nŁódzkie, UL. WIERZBOWA 2090-245 Łódź (42) 678-05-26\nŁódzkie, PLANTOWA 391-104 Łódź BAŁUTY +48666300348\nsprzedaż drzwi najwyższej jakości renomowanych znanych producentów w zaskakujących wysokich rabatach. U nas każdy znajdzie drzwi na własną kieszeń, przekonaj się że dobre drzwi wcale nie muszą być...\nŁódzkie, STRYCHARSKA 2493-521 Łódź GÓRNA 697-334-748\nokien i drzwi z pcv i alu -regulacja naprawa serwis doszczelnianie okien i drzwi -wymiane pakietów szybowych -uszczelek -rolety zew. -roletki materiałowe -żaluzje pionowe i poziome -moskitiery ...\nDalsze wyniki dla: Sprzedaż Okien Łódź Łódź\nZnajdź Sprzedaż Okien Łódź w pobliżu


O. Józef Witko dla Frondy: Eucharystia uzdrawia - albo oskarża | Fronda.pl\n"Nasze uzdrowienie, w jakimkolwiek wymiarze (ducha, duszy i ciała), czyli uzdrowienie całego człowieka dokonało się przez rany Jezusa" - mówi portalowi Fronda.pl ojciec Józef Witko.\nFronda.pl: Prorok Izajasz pisał, że źródłem naszego uzdrowienia są rany Jezusa [Iz 53,5]. Jak czerpać z tych ran, żeby otrzymać od Boga uzdrowienie?\nO. Józef Witko: Prorok Izajasz zwraca naszą uwagę na fakt, że nasze uzdrowienie, w jakimkolwiek wymiarze (ducha, duszy i ciała), czyli uzdrowienie całego człowieka dokonało się przez rany Jezusa. W Jego ranach jest nasze zdrowie. Trzeba nam jednak pamiętać, że Jezus miał nie tylko te rany widoczne dla oka, ale również te niewidoczne, dotykający serca. Zatem nasze zdrowie jest nie tylko w ranach cierniem ukoronowania, biczowania, ukrzyżowania, ale również w ranach, które On doświadczał przez całe swoje życie w tych sytuacjach, w których był odrzucany, prześladowany, przeklinany, nieakceptowany, niekochany, itp. W tych wszystkich ranach Jezusa jest nasze zdrowie. Oznacza to, że każdy z nas może w nich odnaleźć swoje rany. Jezus wziął nasze grzechy, nasz ból, nasze cierpienie, całe zło, które nas dotyka na siebie. A skoro wziął całe zło od nas, w zamian dał nam to, czego my nie mamy – zdrowie, miłość, akceptację, wolność. Jednak to że Jezus wziął na siebie nasze cierpienie, nasze grzechy, nasze choroby wcale nie oznacza, że my już ich nie mamy. Jeżeli np. nie oddajemy Jezusowi naszych grzechów, chorób, cierpienia, to On nie może ich wziąć. Nie dlatego że nie ma takiej mocy, ale dlatego że szanuje naszą wolność. Jeżeli zaś nie oddamy to znaczy, że wciąż je posiadamy. A co za tym idzie, nie otrzymujemy tego czego nam brak.


Czarodziejska góra książek: sierpnia 2011\nDźwięki popołudniowej piosenki- bo piosenka musi posiadać tekst:)\n30.08.1971 w Szczecinie przyszła na świat dziewczynka, której dano na imię Kasia. Z tej małej Kasi wyrosła duża Katarzyna Nosowska. Na całe szczęście dla naszego rynku muzycznego i dla nas odbiorców:)\nA zaczęło się od tego:\nMy ówczesne 13, 14- latki chodząc z koleżankami po mieście śpiewałyśmy gromadnie "Eksperyment", "Teksańskiego", a "Zazdrość" najgłośniej. Ehh czasy durne i chmurne:)\nSzczerze powiedziawszy nigdy nie szalałam ani za zespołem Hey, ani za solowymi płytami Kasi Nosowskiej, nie chodziłam na koncerty (chyba, że grali na Bachanaliach, albo innych spędach) w każdym bądź razie nie kupowałam biletów. Istniała Nosowska w mojej świadomości, jako jedna z najważniejszych wokalistek w Polsce, posiadam jej płytkę z piosenkami Osieckiej,a mąż wniósł w wianie kilka swoich, znam dużo numerów, niektóre są mi bliskie, ale ogólnie nigdy się w niej (w Kasi i w Heyu) szczególnie nie zasłuchiwałam, aż do płyty "Miłość Uwaga, Ratunku, Pomocy", która to Płyta (przez duże PE) powaliła mnie na kolana.\nTo było absolutne objawienie, siedziałam na youtubie z tekstami przed nosem i słuchałam, śpiewałam, totalny obłęd. Takiej obsesyji na dźwięki nie doświadczyłam od płyty Lao Che "Powstanie Warszawskie" i w tym samym mniej więcej czasie Marysi Peszek z jej Miastomanią. Szaleństwo. Potem dostałam płytkę od męża i nie wyciągaliśmy jej w ogóle z odtwarzacza. Bo i po co? Następnie dostąpiłam misterium koncertu i zupełnie odleciałam. I tak jest już za każdym razem kiedy zdarzy mi się być na koncercie Heya:)\nWzrusza mnie kasine: no, dziękujemy bardzo, jej skromność i jakby zawstydzenie. Po tylu latach!:)\nUwielbiam całą płytę Miłość Uwaga..., ale najbardziej chyba Fazę Delta i Chińskiego urzędnika państwowego:\nA nie przecież ja najbardziej kocham numer: "Boję się o nas" jakże mogłam zapomnieć!\nTeksty na tej płycie to geniusz i maestria słowa! Przed chwilą założyłam mężowskie wielkie słuchafony jak dzwony, co to mi z mej małej głowy spadają, włączyłam płytkę bardzo głośno i jakbym się cofnęła do siebie samej sprzed 1,5 roku. Znów absolutny zachwyt mnie ogarnął. Czasem dobrze zapomnieć o jakiejś płycie, żeby móc do niej powrócić i zatopić się w dźwiękach, w słowach ponownie. Nosowska tak, jak wyśpiewała kilkanaście lat temu, że piosenka musi posiadać tekst, trzyma się tego do dziś. Alleluja! Nie ma na tej płycie ani jednej zbędnej nutki, czy zbędnego słowa. Muzyczny absolut!\n"Znów wchodzisz we mnie drgawką\nA serce więzione w przyciasnej\nKlatce żeber - martwieje\nZnów ostrzem twardej mowy\nĆwiartuję bezmyślnie, w afekcieTwą wrażliwość - boleśnie"\nDo tego niezłe ćwiczenie dykcyjne hihi\n"Zagłada kwiatów trwa, koncentracyjny parapet w domu mam..."\nPrzed nami nowa płyta, tym razem solowa Kasi. Pierwszy singiel "Nomada" budzi we mnie dość mieszane uczucia. Muzycznie mi pasuje, ale coś mi nie gra w sposobie w jaki Kaśka śpiewa. Ale im częściej słucham (w Trójce), tym bardziej się przekonuję. Jednak na kolana nie padłam. Drugi singiel "Sio" przypomina trochę powrót do korzeni.\nTak więc pani Kasiu na urodzinki:\ni torcik naleśnikowy przekazuje telepatycznie:)\nTaki torcik pyszniutki popełniłam dziś ja na obiadek. Ale to jest pyszne! Może zdjęcia nie są zbyt atrakcyjne, ale nie o nie przecież chodzi hihi\nTorcik naleśnikowy (do ciasta naleśnikowego dodałam natkę pietruszki) z nadzieniem ziemniaczanym, takim jak do pierogów ruskich (ziemniaki, twaróg, cebulka, odrobinka koperku) a na wierzch sosik z kurkami z pietruszką i koperkiem:)\nMoja to robota! Mooja! Mniam, mniam, mniam jak mawia smok Telesfor:)\nplusy dania: proste, pyszne, tanie,\nminusy dania: bałagan w kuchni, jak po huraganie Irene (dużo naczyń trzeba użyć) i szybkość znikania- zatrważająca!\nAutor: papryczka o 20:02 6 komentarzy:\nTo ostatnia niedziela Kroniki wypadków miłosnych:))\n"Teraz nie pora szukać wymówek, fakt, że skończyło się...to ostatnia niedziela..."\nNie, nie obawiajcie się:) Ja nie mam przed sobą, ani za sobą ostatniej niedzieli, z nikim się nie rozstałam wczoraj, ale z Mieczysławem Foggiem się i owszem rozstać nie mogę. Chodzi, chodzi za mną cały dzionek, a to wszystko przez wczorajszą noc, którą spędziłam w towarzystwie Wicia i Aliny to dla nich została napisana przez Konwickiego, a potem nakręcona przez Wajdę:\nJak myślicie ile razy można oglądać ten sam film? Czy jest jakiś limit? Bo ja już się doliczyć nie mogę ileż to mam seansów za sobą. Tym razem to dzięki Telewizji Polskiej, która krzewi filmową kulturę w późnych porach nocnych mogłam ponownie rozpływać się w obrazach Litwy sprzed 39 roku, tak pięknie opisanej przez Mistrza Konwickiego, a na obraz przełożonej równie pięknie przez Wajdę. To dzięki Konwickiemu i Wajdzie ukochałam sobie piosenkę Fogga. Kojarzy mi się nieodłącznie z obrazem.\n"W tamtych czasach Litwa była nieokreślonym obszarem geograficznym, niejasną formacją etniczną, nie zdefiniowaną sferą kulturową. W tamtych czasach Litwa była gwałtowną letnią burzą albo może raczej wnętrzem wygasającego wulkanu, który umierał w ostatnich spazmach. Litwa była wtedy wielkim zachodzącym słońcem, co zostawia po sobie smugi dziwnie pięknych świateł i resztki dogasającej tęczy" -\nTak wiem, powiecie, że to już było, że już wspominałam nie raz o tym, nie najlepszym w końcu filmie pana Wajdy. No, tak, tak odpowiem. Ale cóż poradzić, że ja ten film po prostu kocham, od dziecka normalnie. Każdy jego element. Kocham muzykę Kilara oddającą klimat ostatnich dni pokoju, ostatnich dni niewinnej miłości. Kocham powolność filmu, nastój nostalgii, tęsknotę za arkadią dzieciństwa, te rozświetlone, pastelowe krajobrazy pełne ciepła, bezpieczne, ale i niepokojące...kocham, w tym filmie absolutnie każdą postać:\nWitka (Piotr Wawrzyńczak), Alinę (Paulina Młynarska), mamę Witka (Krystyna Zachwatowicz),\nEngela (Dariusz Dąbkowski), Gretę (Bernadetta Machała-Krzemińska), Lowkę (Jarosław Gruda) ,nieznajomego-ducha (Tadeusz Konwicki) a nawet Łomnickiego, który gra króciutki epizodzik pastora Bauma, ale za to jak:) Obsada trafiona w punkt!\nW ilości ponownego oglądania tytuł ten chyba wygrywa. Zaraz po nim plasują się "Pożegnania" Hasa i "Do widzenia, do jutra" Morgensterna. Te dwa filmy, także mogę chłonąć w nieskończoność!\nA dlaczego Fogg? Dlaczego akurat "To ostatnia niedziela"?\nAno dlatego, że utwór ten jest motywem muzycznym, który wygrywa w tle zawsze wtedy, kiedy na ekranie pojawiają się dwie zblazowane, nieszczęśliwe siostry Olimpia i Cecylia, w których postacie wcieliły się wyśmienicie Gabriela Kownacka i Joanna Szczepkowska. Zagrały tak wiarygodnie, że niemalże czułam tą beznadzieję ostatnich dni lata 1939 roku, te ich bezsenne noce i potworną nudę prowincji.\nDo wzruszenia doprowadza mnie każdorazowo to pierwsze zakochanie Wicia, ten jego upór, bezkompromisowość. Wszystko, albo nic. Te jego powiedzonka "wszystko będzie dobrze", "teraz już za późno", albo "na dobrą wróżbę..." rzeczywistość czarno-biała. Nie ma odcieni szarości. No ale, czyż nie takie jest pierwsze zakochanie?\nNo i Alina, obiekt westchnień Wicia. Długo opierająca się, jak to bywa, dla zasady. W końcu powiedziała: może ja już kocham. -na pewno! odpowiedział Witek, bo jak tu mnie nie kochać. I dalej historia potoczyła się klasycznie: pierwsze kochanie, pierwsza miłość cielesna... koniec niewinności...i koniec dotychczasowego świata...wojna.\nPrzez długi czas, jak byłam młodsza odbierałam scenę nad jeziorem, scenę samobójstwa (ona mu przyniosła truciznę w opłatku, on w pierwszych poziomkach) dosłownie i nie mogłam posklejać sobie w głowie tego, że przecież się otruli a żyją. Jak to? Dopiero potem pojęłam sens tej sceny, jednej z piękniejszych dla mnie w kinematografii. To nic, że trochę ona naiwna, to nic. Już na niej płacze, się uodporniłam chyba. Czy to możliwe, że urok tego filmu kiedyś przestanie na mnie działać? Ja nie chcę!\nTak sobie myślę, że gdyby teraz przyszło mi obejrzeć ten film po raz pierwszy, to nie zrobiłby na mnie aż takiego dużego wrażenia. Właśnie cała moc tego obrazu bierze się z tego, że ten film to dla mnie nostalgia w nostalgii. Bo przecież dla mnie pierwszy kontakt z nim, pierwsze zauroczenie też już jest w krainie nostalgii. Tylko wtedy, będąc młodziutkim dziewczęciem, a właściwie dzieckiem mogłam tak mocno wejść, przeżyć to moje jedno z pierwszych świadomych kontaktów z filmem, jako z dziełem sztuki. Podejrzewam, że w późniejszym czasie, wtedy kiedy już trochę tych filmów się w życiu obejrzało, tak mocno bym tego obrazu nie odebrała. A tak mam niezmywalny sentyment do "Kroniki wypadków miłosnych" i nikt mi tych wzruszeń podczas kolejnego oglądania, ani tego przypominania sobie siebie samej jako dziewczynki z otwartą buzią ze zdziwienia, jako nastolatki kiwającej ze zrozumieniem głową nad losem zakochanych z wielkimi jak grochy łzami na policzkach nie obierze!:))\nMało kto wie, że piosenka "To ostatnia niedziela" z 1936 roku miała swoją wersję rok później w Związku Radzieckim. Zagrała ją orkiestra pod dyrekcją Aleksandra Cfasmana, a tekst, także o niespełnionej miłości napisał poeta Iosif Alwiek.\nI inne wykonania tego ponadczasowego tanga:\nTaki oto smaczek!\nZamachowski spotyka Gajosa w "Białym" Kieślowskiego. I jak on pięknie gra:)\nMagda Navarrete El Ultimo Domingo\ni nasze rodzimie: Piotr Fronczewski\ni na jazzowo: Jarosław Śmietana\nMarysia Sadowska (akurat najmniej mnie przekonuje)\nPewnie jeszcze mnóstwo kapel wzięło się za "Tą ostatnią niedzielę". Mnóstwo jest wersji tych regałowych (chociażby Cała góra barwinków), punkowych, czy metalowych, ale jakoś nie jestem w nastroju na takie akurat dźwięki. Pozostanę w bezpiecznym świecie nostalgii:))\nAutor: papryczka o 22:59 8 komentarzy:\n"Obwód głowy" Włodzimierz Nowak. Ziemie Odzyskane-moja osobista perspektywa.\nPolowałam na Nowaka już od jakiegoś czasu, w końcu udało mi się książkę dopaść. Ostatnio ciągnie mnie w stronę reportażu zarówno w formie książkowej jak i telewizyjnej, czy filmowej.\n"Obwód głowy" to zbiór reportaży, które swoją pierwszą odsłonę miały w Gazecie Wyborczej, której Nowak jest nadal reportem. Ukazywały się one w latach 1997-2006.\nNa książkę składa się 12 reportaży. Nowak zabiera czytelnika na pogranicze zachodnie. Pogranicze to kawałek ziemi, ale także ludzie, którym przyszło żyć na tym specyficznym terenie.\nSłowo klucz? Słowo klucz to: słucham, a raczej: wsłuchuje się.\nWłodzimierz Nowak spotyka się ze swoimi starszymi i młodszymi rozmówcami i słucha co mają mu do powiedzenia. To wielka sztuka słuchać tak drugiego człowieka, żeby ten zechciał się otworzyć, wielką sztuką jest stworzenie takiej atmosfery bezpieczeństwa i zaufania, żeby ktoś, kto być może nigdy wcześniej nie opowiadał swojej często bardzo bolesnej historii, zechciał podzielić się bólem, żalem z obcym człowiekiem.\nWielki szacunek zarówno dla pana Włodzimierza Nowaka, jak i dla współtwórczyni kilku reportaży pani Angeliki Kuźniak. To nazwisko nie było mi obce. Czytałam jej świetną książkę "Marlene", ale nowością było dla mnie to, że fachu reporterskiego uczyła się od mistrza. Na dobre jej to wyszło, bowiem opowieści ubrane w reportaż przy jej współudziale zapadły mi w serce i pamięć najgłębiej.\nKsiążka jest w moim odczuciu nieco nierówna. Reportaże opowiadające czasy nowsze nie zrobiły na mnie większego wrażenia, i nie sądzę, żeby były słabsze w swej istocie. Dla mnie one nie były aż tak bardzo interesujące po prostu. Nie dotknęły duszy. Dobrze mi się je czytało, ale szybko, myślę wyjdą mi z głowy.\nCo innego, te reportaże sięgające głęboko w przeszłość. Bardzo bolesną przeszłość. Już sam tytuł "Obwód głowy"jest mocno wymowny. Jeszcze zanim zaczęłam czytać, nagle w nocy przyszło na mnie olśnienie czego, jakiego zjawiska dotyczy tytuł. To przyszło samo, specjalnie się nad tym nie zastanawiałam. Zrobiło mi się zimno.\nNajważniejsze dla mnie w tym zbiorze są 4 historię:\n"Serce majkino, serce cerkino", tytułowy "Obwód głowy". Można mieć dwie, trzy matki? Można kochać wszystkie po równo? Historię kobiet, bohaterek obu reportaży świadczą o tym, że można.\n"Mój warszawski szał" wspomnienie niemieckiego żołnierza-młodego chłopca walczącego po stronie wroga podczas Powstania Warszawskiego wbija w fotel, odbiera oddech, mrozi krew w żyłach. Kilka razy musiałam książkę odłożyć by wziąć głęboki oddech. Nie przypuszczałam, że po obejrzeniu tylu dokumentów, po przeczytaniu wielu książek dotyczących wydarzeń w Warszawie jeszcze coś mnie tak mocno poruszy. To jest tak realistycznie, a zarazem plastycznie opowiedziane, że drastyczne obrazy same wchodzą pod powieki. I nie miało dla mnie większego znaczenia, że to opowiada właśnie Niemiec, który niejednego Polaka podczas tłumienia Powstania bestialsko zabił. Czasem nawet o tym zapominałam. Mord to mord, zbrodnia to zbrodnia. Momentami nawet mu współczułam. Nikt nie powinien być świadkiem, ani uczestnikiem takich wydarzeń.\nJednak najważniejszy dla mnie jest drugi reportaż w zbiorze "Noc w Wildenhagen". Ma dla mnie on mocno osobisty charakter. Po przeczytaniu go czułam się jakbym dostała w twarz.\nWspomnienie kobiety, mieszkanki miasta Wildenhagen (dziś Lubin) o wieszających się masowo ludziach na wieść o wkroczeniu wojsk Armii Czerwonej sprawiło, że podczas czytania było mi trochę słabo. Wiedziałam, że żołnierze niemieccy ci wyżsi i ci niżsi rangą, na myśl o przegranej i hańbie narodu zbiorowo zabijali swoje rodziny i siebie, to była w ich rozumowaniu kwestia honoru. Nie miałam jednak świadomości, że podobny proceder miał miejsce pośród ludności cywilnej. Nie chcę sobie nawet wyobrażać co musiała czuć matka wieszająca swoje dziecko! BRRR!\nO tej książce napisano już tak dużo ostatnimi czasy na różnych blogach, że pozwolicie, że jako mieszkanka Ziem, o których mowa spojrzę na sprawę po swojemu.\nObok Wildenhagen (Lubin) pojawiają się nazwy innych miejscowości, w których odnotowano zbiorowe samobójstwa: Gross Gandern (Gądków Wielki), Klein Kirchbaum (Trześniów), Gorlitz (Górzyca), Betsche (Pszczew), zbiorowe samobójstwa poprzez powieszenie, otrucie, strzał w głowę miały także miejsce w Breslau (Wrocław).\nI tak czytałam o tych wydarzeniach, o kolejnych miejscowościach i czułam, że za chwile się przeniesiemy do mojego miasta. Nie myliłam się, jako ostatnie zostało wymienione miasto Grunberg, czyli Zielona Góra.\n(nie mam w klawiaturze u umlaut, ani tego ichniego S, wiec wszystkie niemieckie słowa, w których te znaki występują będą napisane z błędem)\n"W Grunberg (Zielona Góra) w ciągu czternastu dni po wkroczeniu Rosjan ponad pięćset osób wybrało samobójczą śmierć-piszę ksiądz Georg Gottwald-całe rodziny, mężczyźni, kobiety, dzieci. Lekarze, urzędnicy sądowi, fabrykanci i zamożni obywatele."\nTen sam Georg Gottwald, kiedy Armia Czerwona wkraczała do miasta wyszedł im na spotkanie, wytłumaczyć, że wojsko niemieckie opuściło już miasto, zostali sami cywile. Nie trzeba miasta zdobywać, niszczyć, palić. Miasto poddało się samo. Dzięki temu posunięciu mieszkam w miejscowości mało zniszczonym. Właściwie w ogóle nie zmienionym.\nMieszkam na Ziemiach Odzyskanych i nie raz się zastanawiałam nad tym, po czyjej ja chodzę ziemi. Miasto Grunberg było miastem niemieckim,prowincja Śląsk, okręg administracyjny Legnica, powiat Grunberg in Schlesien znajdowało się spory kawałek od ówczesnych granic Polski. Z przekazów z XVII i XVIII wynika, że ludność nosiła jeszcze polsko brzmiące nazwiska, ale językiem polskim mało kto już się posługiwał. Potem Grunberg trafił na wieki pod panowanie niemieckie.\nNadal mi się to w głowie nie mieści jak przeglądam mapy sprzed 1945 roku. I nie dotyczy, to tylko kwestii Ziem Odzyskanych, albo jak mawiał pan Popiołek z serialu "Dom" Ziem Wyzyskanych.\nZ miasta niedługo po wkroczeniu Rosjan przesiedlono kilka tysięcy Niemców, na ich miejsce zaczęli przyjeżdżać repatrianci ze wschodu, śląska i wielkopolski. Wędrówka ludów ze wschodu na zachód trwała do lat 70-tych.\nMiasto Grunberg-pocztówki sprzed 1945 roku.\nPatrząc na nie, myślę sobie, że niemieccy Manner i, niemieckie Frauen w strojach z epoki i ich Kinder chodzili, jeździli dorożkami, a potem samochodami praktycznie po tych samych, prawie w ogóle nie zmienionych ulicach. Mieszkali w tych samych domach, w których teraz mieszkają Polacy. I wtedy podczas wojny to nie był teren pod okupacją niemiecką. Tu były Niemcy. Oni tu żyli, mieszkali, kochali i umierali i podobnie jak mieszkańcy kresów wschodnich musieli opuścić miejsce, które uważali za swój dom.\nNie jest mi ta świadomość obojętna. Nie mam poczucia winy, absolutne nie, ale czasem sobie po prostu myślę.\n1914r. Grunbergshohe (Wieża Braniborska) Nie powiewa na niej polska flaga. Oj nie.\n1932 r.Stattheatre (do niedawana teatr był w podobnym kształcie, obok widać zakład fryzjerski. Obecnie znajduje się tam jego kolejne wcielenie. Zakład fryzjerski jest w tym miejscu od zawsze.\n1929r ul. Bismarckstrase (Chrobrego). To jest ulica, na której stoi mój dom rodzinny. Po lewej stronie na przeciw kamienic stanie 30 lat później blok (lata 60), i ja będę spoglądać, kolejne 40 lat później z okien na identyczne dziś kamienice.\n24.06.1930 leci sobie Zeppelinek nad miastem.\n1932r ul. Laubengang (Rathaus) Pod Filarami nadal jest apteka.\n1921r ul. Niedertorstarse (Żeromskiego)\n1930 r. Rathaus ul. Poststrase, Laubengang (Pod Filarami)\nBethesda Rochrbusch Weg (Szpital na ul. Wazów) Niezmieniony do dziś\n1909r. Czy ktoś mi może przetłumaczyć co jest napisane w lewym dolnym rogu?\n1911r. Kartka pocztowa\n1935r. Cztery lata przed wojną. Ring (Rynek)\nUwielbiam stare fotografię. Mogę się w nie wgapiać godzinami. Na tej stronie są jeszcze pocztówki z czasów powojennych. Niektóre są mi znajome. Wielką frajdę sprawiło mi lokalizowanie miejsc:)\nWszystkie zdjęcia pochodzą ze strony pana Leszka Krutulskiego:\nNa tej stronie są także niesamowite zdjęcia ludzi prywatnych. O na przykład takie:\nAutor: papryczka o 23:06 11 komentarzy:\nBibliotecznego szału ciąg dalszy...atak na filię:)\nW poniedziałek obrałam kierunek filia nr 32, ulica Ptasia, minut od mojego domu pięć w porywach do sześciu.\nWcześniej sprawdziłam w systemie komputerowym, że na półkach stoją książeczki, których w głównej bibliotece się nie uświadczy. Wiedziałam, że czekają tam one na mnie. One jeszcze tego nie wiedziały, że po nie przyjdę, ale ja już od piątku się cieszyłam na poniedziałkową wizytę. Nie przypuszczałam, że zwyczajna wyprawa do biblioteki może dostarczyć takich emocji:) Za każdym razem się cieszę na spotkanie z książeczkami, ale teraz czekała mnie podróż na obcy mi teren, tak więc moja ciekawość była większa niż zwykle.\nSpisawszy sygnatury (w razie czego) książek, na które zarzuciłam wirtualny haczyk wyruszyłam. Pomieszczenie wielkości 3 pokojowego mieszkania w bloku, 2 komputery, jedna starsza pani i ja. Wlazłam ci ja pomiędzy te półki poczynając od pustawych (jak wszędzie) nowości. I jest pierwszy nieplanowany łup;)\nWyłowiłam wszystkie upatrzone wcześniej książki, tym razem w realu. Policzki zalały mi się kolorem czerwonym z ekscytacji (przecież to tylko biblioteka-spokojnie!). Po wygrzebaniu tych upatrzonych, już krokiem spokojnym udałam się na rekonesans reszty. Krążyłam między półkami. A to weszłam w kącik polski (nieźle, nieźle), a to w biografię (bardzo nieźle).\nStały tam sobie książeczki spokojnie przez nikogo nietykane, jakby znudzone. Spoglądały na mnie grzbietami, jakby mówiły:\n"e no weź mnie co? Ej no przeczytaj mnie, moja bliźniacza siostra z głównej bywa na salonach większych i mniejszych, i ja bym chciała zobaczyć kawałek innego, niż ta moja półka świata"\n. Rany jak one patrzyły. I książka-cegła "Noce i dnie mojego życia" pana Antczaka tak na mnie patrzyła. Obiecałam jej, że po nią wrócę. A po wczorajszym nocnym seansie Nocy i dni w dwóch częściach wrócę po nią tym chętniej. Po raz kolejny podczas oglądania miałam chęć nakopać Barbarze Niechic za te jej wieczne fochy, za jej Boguuumił, Boguumił, a potem Tooomaszek, Tooomaszek, i spłakałam się jak Bogumił odchodził z Serbinowa, a potem dalej na tamten świat.\nOj ale ja nie o tym chyba mówiłam nie? Wracam do biblioteki zatem.\nKrążę, krążę ciężko mi z tym niesfornym stosem na rękach, odkładam go więc na boczek i już swobodnie buszuje tu i tam, tam i tu. Niedługo w spokoju się kręcę po książkowym przybytku kultury, bo już wchodzą ludzie, więc ja co rusz nerwowo spoglądam w kącik, w którym pozostawiłam książki. Tak się nie da myślę i biegnę po nie zanim ktoś się na nie połasi. Wprawdzie ci co weszli nie wyglądają na takich, ale NIGDY NIE WIADOMO!:)\nMinęło jedne słodkie pół godziny i drugie, ciężar wykręca mi ręce, w żołądku kiszki marsza grają, za chwil parę audycja Stelmacha z Męskim Graniem w roli głównej, trzeba zmykać.\nTak więc z siedmioma (jedna więcej niż w regulaminie stoi) wyszłam z biblioteki w piękny słoneczny parczek. Szło się mozolnie i dość niewygodnie się zakupy robiło w sklepie, ale co tam, co taaam! Taki ciężar słodki mogę sobie dźwigać choćby codziennie:)\nSiedzą sobie na poduszce:\n1) "To co zostaje" Glen Duncan. Słyszałam dużo dobrego o tej serii. Czytałam "Czarny domek" Stanislava Komarka,\n2) "Mapa miłości" Ahdaf Soueif\n3) "Białe zeszyty" Sonia Raduńska-już dawno chciałam ją przeczytać, ale w głównej nigdy jej nie spotkałam, pomimo, że widnieje w komputerze. Bardzo zapracowana książka, krąży i krąży:)\n4) "Ta, którą nigdy nie byłam" Majgull Axelsson- największy łup z tego stosiku. Pani jak jej powiedziałam, że książka jest tak oblegana, że w zasadzie wiecznie niedostępna, zrobiła tylko wielkie oczy, które mówiły: taaak? A tu stała sobie bezpieczne na samym dole, na malutkiej półce z literaturą skandynawską. Ratowałam ją od niebytu na klęczkach:) I co najważniejsze nie jest to jedyna spokojnie stojąca książka tej autorki:) Nie martwi mnie to ani trochę;)\n5) "Ostatnie fado" Iwona Słabuszewska-Krauze- jedyna nowość.\nWymiotłam książki całą serią miotłą:))\nAle i tak najbardziej mnie cieszy:\nLeży sobie Śniadanie u Tiffany'ego wraz z Harfą traw na zielonej podusi. Niedostępna nigdzie indziej. Co ja się jej naszukałam!\nNo i łup zupełnie niespodziany. Nie mogłam przejść obojętnie obok takiego cudeńka. Może jestem pierwszą czytelniczką, albo w ogóle pierwszym czytelnikiem, który tę książkę, przecudnie wydaną zabrał ze sobą? kto wie? Oto ona panie, panowie:\n"Pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny" Anna Bikont, Joanna Szczęsna.\nNo w amok jakiś wpadłam chyba nieokiełznany. Tu siedem nowych, w domu jeszcze dwie ze starego sortu książki do przeczytania. Cztery czekają na oddanie i znając siebie jak już wejdę do głównej to przecież nie wyjdę z pustymi rękoma. Musi być równowaga w przyrodzie. Oddaje to i zabieram następne:)\nNo czy ja jestem poważna?!:) Kiedy ja to przeczytam! kiedy?\nA i jeszcze ocaliłam od zagłady dwie książki. Leżały sobie przy wejściu do biblioteki. Można było sobie je zabrać. Wprawdzie nie było za bardzo z czego wybierać, ale dla chcącego nic trudnego:\nDwa fajne rodzime chłopaki. Dygata mam w całości, ale co tam;)\nO bibliotecznych rozterkach pisałam także w początkach bloga, to taki zagadko-post, kto ma chęć na zgadywankę a jeszcze tam nie zaglądał zapraszam:)\nAutor: papryczka o 23:11 12 komentarzy:\nProza gęsta jak gaszcz, w który warto dac sie wciągnąc, czyli "Ludwig" Davida Albahari\nTo nie było moje pierwsze spotkanie z Davidem Albahari. Wcześniej przeczytałam jego książkę "Mamidło", która zrobiła na mnie kilka lat temu duże wrażenie. Z tym większą radością i oczekiwaniem zabrałam Ludwiga ze sobą do domu z bibliotecznej półki. Dopiero siedząc na własnej kanapie, przyjrzałam się książce bliżej i zauważyłam, że nie ma ona rozdziałów, ani nawet akapitów!\nPrzeraziłam się. W tym przestraszeniu zupełnie zapomniałam, że "Mamidło" miało taką samą formę i nie stanowiło to dla mnie najmniejszego problemu:) Nie pomna wcześniejszego pozytywnego doświadczenia nie byłam pewna czy dam radę książkę przeczytać. Nie potrafię kończyć czytania gdziekolwiek. Źle się z tym czuje.\nI nawet podjęłam decyzję, że odpuszczam, ale ręce same wędrowały w stronę książki. Czułam do niej niepowstrzymany pociąg, niemalże organiczny! Postanowiłam zaufać intuicji i dać Ludwigowi szansę. Późną bardzo nocą książkę otworzyłam z myślą: zobaczę, czy wejdę w nią, zobaczę jak się czyta... (tak, to jest jedyny plus bezrobocia skorelowanego z byciem skrajną sową, że czytać można w czasie kiedy przykładni obywatele karnie śpią)\nNo i weszłam, w słowa, zdania po pas. Wciągnęło mnie natychmiast. Czułam się jak koń Artax wciągany przez bagno z "Niekończącej się opowieści". Byłam zupełnie bezradna wobec mijającego czasu, wobec zbliżającego się świtu i wobec zamykających się oczu. Musiałam czytanie przerwać. Zrobiłam to z wielkim bólem i z Ludwigiem w głowie udałam się na spoczynek. Gdyby nie tak późna, albo tak wczesna pora (jak kto woli), nie wyszłabym z powieści do ostatniej strony. Wciąga, bowiem jak narkotyk:)\nZ drżącymi rękoma i zachłannym wzrokiem dnia następnego wróciłam do książki. Obstawiłam się jedzeniem i piciem. Wiedziałam, że przez najbliższe dwie godziny będę pomieszkiwać w zupełnie innym świecie. W świecie, w którym atmosfera jest gęsta jak gąszcz, w którym język oplata jak bluszcz i nie wypuszcza.\nZnikłam dla świata na te dwie cudowne godziny. Nie można było do mnie nic mówić, o nic pytać.\nZazwyczaj czytaniu towarzyszy mi muzyka, niezobowiązująca muzyka. Świetnie sprawdza się Oldfield, czy Smolik, którego miałam zamiar cichutko sobie puścić jako tło. Ale nie tym razem. Tym razem nie byłam w stanie słuchać niczego co znam, rozpraszałam się natychmiast. A podczas gryzienia, przeżuwania takiej literatury (w dodatku bez akapitów), bardzo łatwo wyjść z czytania. A to bolesne jest. W sukurs przyszli mi panowie Bach, Mozart i inni. Składanka z muzyką poważną idealnie się sprawdziła. Zagłuszała zbędne rozpraszające dźwięki, domu, klatki i osiedla, jednocześnie nie zagłuszając mojego toku czytania. Książki tej nie da się ot tak sobie odłożyć w celu udania się do toalety, czy zalania ostygającą wodą zielonej herbaty. Samemu trzeba wyznaczyć sobie moment wyjścia na chwilę ze zdań, najbardziej dogodny. Gorzej, że tam nie ma dogodnych momentów. Zdania się ciągną, splatają jak sznureczki. Wchodzą niepostrzeżenie w następne. Nie żeby było ich na stronie aż tak dużo. Oj nie. W żadnym razie. Na jednej stronie znajdowały się zazwyczaj po dwa zdania, ale za to jakie! Zdanie wielokrotnie i wielokrotnie złożone. Cu-do-wny potok słów. Jeśli lubisz konkret w języku i wypowiedzi- odradzam:)\nNie napiłam się więc tej zielonej herbaty, a i mało nie doprowadziłam do zawstydzającej katastrofy z przyczyn fizjologicznych. Ktoś niewtajemniczony rzecz może: trzeba było iść z książką do toalety. Dokonać niezbędnych czynności nie przerywając prawie lektury. No owszem można, ale nie z tą książką. Istnieje bowiem ryzyko, że się zostanie tam w toalecie by dokończyć chociaż, zdanie, a potem stronę i znowu zdanie, które rozpełzło się niepostrzeżenie na następną stronę. I tak trzeba by do końca książki. A to nie przystoi tyle czasu spędzać w WC:) Nie z tą książką na kolanach:)\nTy, który to czytasz, zadasz sobie zapewne (może już nawet lekko poirytowany) pytanie: no ale o czym to jest do cholery! Piszę i piszę i nie wyjaśnia!\nAno właśnie, fabuła jest tak prosta, że można ją streścić w kilku zdaniach:\na) bohaterami są dwaj pisarze- młodszy Ludwig, starszy "S". Przyjaźnią się od kilku lat.\nb) młodszy Ludwig kradnie powieść S. A, że powieść istnieje jedynie w głowie S, na etapie pomysłu, którym S dzieli się z Ludwigiem kradzież zostaje dokonana w bardzo subtelny, nie do udowodnienia sposób. W dodatku Ludwig upokarza S na kilka jeszcze innych, mniej subtelnych sposobów. W rezultacie Ludwig osiąga niebywały sukces, jest wielbiony przez tłumy, nie tylko w kraju i za jego granicami, a S pozostaje nikim, i to takim nikim, którym pogardza cały kraj.\nc) miejsce akcji i trzeci główny bohater miasto Belgrad. Miasto- potwór, miasto- niewdzięcznik, miasto- kilkumilionowa prowincja, nosząca po swej ziemi głupich ludzi.\nd) książka składa się z ciągnącego się przez 183 strony monologu starego S, która wspomina czas przyjaźni z Ludwigiem.\nTylko tyle, i aż tyle...\nI to cała fabuła, cała akcja. Proste? No proste. Ale ta prostota jest tylko pozorna, bowiem historia się komplikuje, zapętla, nabiera kolejnych znaczeń, otwierają się kolejne szuflady, a z tych szuflad wyskakują kolejne mniejsze szufladki.\nCzytelnik, czyli ja zadaje sobie szereg pytań (tzn. potem, bo podczas czytania wszelka myśl wyrywa z transu i uniemożliwia czytanie), kim jest Ludwig, kim jest S i czy ta więź, która ich łączy to na pewno tylko przyjaźń? Pytania dotyczą obu panów, bowiem miałam wątpliwość zarówno co do prawdziwości uczuć i intencji Ludwiga wobec S, jak i co do czystości uczuć przyjacielskich S wobec Ludwiga. Nasuwa się myśl najprostsza, że to co ich łączy to miłość homoseksualna. S zbyt gorliwie i zbyt często zaprzecza jakoby łączyło ich coś więcej niż relacja przyjacielska, żeby mu wierzyć. Bo czyż przyjaciele dyskutują, tak jak bohaterowie siedząc w wannie? Czyż w męskiej przyjaźni na porządku dziennym są takie czynności:\n"...podawałem Ludwigowi solidnie posłodzoną lemoniadę i szykowałem się do wymasowania mu karku, ramion i całej reszty"\nNawet gdyby jeden z przyjaciół był zawodowym masażystą, to masaż, jeśli w ogóle miał miejsce w męskiej relacji dotyczyłby ewentualnie karku. Co do pleców mam już poważne obiekcję.\nS z uporem maniaka powtarza, że do niczego więcej nie doszło i pewnie nie doszło, ale podejrzewam, że tylko dlatego, że Ludwig nie pozwolił na dalszą zabawę. Bo już na 13 stronie dowiadujemy się, że:\n"Zresztą jest całkiem możliwe, że kobiety go wcale nie interesowały , ani też mężczyźni, to akurat wiem, nie ważne skąd, pewnych spraw nigdy nie należy ujawniać..."\nWnioskuje więc, że skłonność homoseksualna nie była do końca obustronna. Inne zachowania jakie S przejawia wobec Ludwiga, także nie noszą cech czysto przyjacielskich i w innych aspektach. S darzy Ludwiga absolutnym uwielbieniem. Pozwala siebie nazywać jedną literą alfabetu, chociaż w jego imieniu, ani nazwisku nie ma tej litery. Zostaje zredukowany do jednej litery, w dodatku w żaden sposób z nim nie związaną. Czy dla Ludwiga ma znaczenie w ogóle kto z nim przebywa większość czasu, kto zabawia, kto mu umila czas, kto w końcu jest jego nie tylko towarzyszem, z którym można podyskutować, ale właściwie już przede wszystkim sekretarką redagującą jego nie najwyższych lotów teksty, sprzątaczką, gospodynią i masażystą? Już w pierwszym dniu bliższej znajomości S świadomie, bądź nieświadomie ustawia się w pozycji służalczej, sprzątając mu zapuszczone do granic możliwości mieszkanie.\nPo co S tkwi w tej relacji, skoro ona mu nic nie daje? A któż powiedział, że nic nie daje? Każda relacja, nawet ta najbardziej poniżająca daje coś obu stronom. Inaczej nie tkwilibyśmy w chorych, krzywdzących, toksycznych związkach i relacjach. I nie inaczej było w przypadku S. Dzięki temu, że przyjął zasady gry narzucone i wygodne tylko dla Ludwiga mógł przebywać w jego otoczeniu, cieszyć się jego ciałem, jego obecnością. Z wdzięcznością godną lepszej sprawy przyjmować okruchy uwagi i zainteresowania. Oddać się w całości drugiemu człowiekowi. S pochlebiało to, że mógł opowiadać zachwyconemu Ludwigowi, o książce, którą chcę napisać. Cieszył się, że te opowieści poprawiają mu skutecznie humor, że jego twarz się rozjaśnia. I to za czyją sprawą-zadawał sobie pytanie S? Ależ to ja, to ja to sprawiam. To moje słowa spija Ludwig z ust, to moje słowa spisuje w notesiku. I nie przyszło S ani przez chwilę do głowy, że Ludwig wykorzystuję jego naiwność i oddanie, żeby to wykorzystać przeciwko niemu. Po niedługim czasie bowiem S dostaje do ręki książkę złożoną z jego pomysłów, a nawet dosłownie ze zdań przez niego wypowiedzianych. I tu już nie ma odwrotu. Przyjaźń rozsypała się jak domek z kart, nie ma już czego zbierać.\nJednak czy naprawdę S zamyka rozdział pt: Ludwig? Nie, nie zamyka. Wciąż o nim myśli, opowiada i o nim śni.\n"...brzydzę się Ludwigiem, powiedziałem później do mojej żony, ale ona nie chciała mnie słuchać. Nie wiem, co gorsze, wyznała mi kiedyś, tamten czas, kiedy wciąż przebywałeś z Ludwigiem i niemal w ogóle mnie nie widywałeś, czy ten obecnie, kiedy go nie widujesz, ale za to nie przestajesz o nim mówić..."\nMiałam jeszcze nadzieję, że S zna odpowiedź na to pytanie, wie, że teraz czas bez Ludwiga, z żoną jest czasem właściwym w życiu, że uwolnił się spod wpływu "przyjaciela", że obsesja minęła. ale nie już w następnym zdaniu czytamy co na ten temat myśli S:\n"...Nic jej nie odpowiedziałem, chociaż było dla mnie jasne, który czas był lepszy, tyle że miałem też całkowitą jasność, iż nic z tego nie mam. Wspomnienia są jak powidła: po pierwotnej słodyczy zostaję tylko lepkość wokół ust"\nTak naprawdę S boryka się sam ze sobą. Sam musi siebie upominać, stawiać do pionu, żeby nie rozsypać się na małe kawałeczki i nie wybaczyć Ludwigowi. A jest co wybaczać: kradzież książki, późniejsze upokorzenie na oczach mieszkańców Belgradu, oraz bardzo prawdopodobne uwiedzenie żony. Tego jednak, czy miało to zdarzenie miejsce pozostaje zagadką. S kilka razy jest bliski wybaczenia krzywd i sam nawet odczuwa poczucie winy.\nI można zadać sobie pytanie dlaczego Ludwig się tak podle zachował, kim trzeba być żeby tak brzydko postąpić z drugim człowiekiem? Można nazwać Ludwiga okrutnikiem, a S jego ofiarą.\nAle ja bardziej skłaniam się w stronę pytania: dlaczego S był takim głupcem, takim słabym człowiekiem żeby bez refleksji stawiać się w roli ofiary, pozwalać się wykorzystywać, godzić się by Ludwig traktował go jak podnóżek. Kradzież książki wydaję mi się być tylko wierzchołkiem góry lodowej i niejako konsekwencją. Nie usprawiedliwiam rzecz jasna postępowania Ludwiga! Twierdzę jednak, że ludzie się odnajdują nie bez powodu, że spełniają wzajemnie swoje nieuświadomione potrzeby, także, jakkolwiek to zabrzmi w relacji kat-ofiara.\nTreść książki można potraktować dosłownie, ale można także zadać sobie pytanie: kim jest Ludwig i czy ta postać w ogóle jest rzeczywista, czy nie jest tylko chorym tworem wyobraźni S, czy ogóle istnieje?\nCzytając o uwielbieniu jakim był obdarzany przez masy, przez mieszkańców Belgradu, całego kraju i świata miałam poważne wątpliwości, czy w jakimkolwiek kraju, a już tym bardziej na świecie jakikolwiek człowiek pióra mógł zyskać status takiej gwiazdy, półboga niemalże? Ciężko mi to sobie nawet wyobrazić.\nZastanawia mnie także stosunek S do Belgradu. W jego wspomnieniach miasto to jawi się jako wielki potwór, czyhający na każde jego potknięcie. Miasto zdemonizowane do granic. Zagłębiając się w te obsesyjne wizje miasta-ludożercy miałam poważne wątpliwości co do stanu umysłu S. Nie chcę mi się wierzyć, że mieszkańców miasta, wszystkich pospołu tak bardzo interesuje sprawa dwóch pisarzy i ich konfliktu. Skandalizującej piosenkarki możliwe, ale pisarzy? W sumie chciałabym żyć w takim mieście, w którym najwyższym uwielbieniem obdarzano by ludzi piszących.\nWielki ukłon w stronę tłumaczki Doroty Jovanko- Cirlić się należy, która z takim wyczuciem przełożyła tą gęstą, duszną prozę. Trzeba nie lada talentu żeby przetłumaczyć taką literaturę. Nie wiem jak czyta się oryginał, ale mam wrażenie, że został zachowany rytm powieści, nastrój, a dodatkowo obok przemyśleń i sensów przekazanych przez autora, mamy tutaj kontakt z pięknym językiem polskim. Płynie się po kartach powieści, unosi wraz ze słowami. To tak jakby napisać w jakimś sensie nową książkę:)\nSzczerze powiedziawszy proza ta wzbudziła mój zachwyt najbardziej od strony językowo-stylistycznej, jasne, że zastanawiałam się nad naturą człowieka, ale był to namysł czysto rozumowy, emocję budził przede wszystkim forma i język. Nie wiem jak to wyjaśnić.\nPióro Albahriego kojarzy mi się z pisarstwem W.G Sebalda, w jego "Austerlitz" wsiąkłam w podobny sposób. Może jest trochę mniej mroczna od Ludwiga, mniej duszna. I Sandor Marai mi właśnie przyszedł do głowy. Skojarzenia pewnie będą różne, tak jak jesteśmy różni, my czytelnicy.\nDla mnie to olśnienie, może nie na miarę książki roku, ale dawno mi się tak dobrze nie mieszkało w jakiejś książce, dawno tak nie wsiąkłam w słowa, słowa, słowa...po prostu magia.\nJednak mam świadomość, że nie każdemu ta książka przypadnie do gustu i serca. Ale warto spróbować, nawet jeżeli wydaje nam się, że to nie dla nas. A nuż...?\nNa stronie Czarodziejska gora cytatów zamieszczam cytaty z 'Ludwiga"\nAutor: papryczka o 18:03 3 komentarze:\nwysokich lotów blożku:))\nAni się nie obejrzałam, a mój blog kilka dni temu 18 sierpnia skończył pół roczku:) Jakoś tego nie skojarzyłam.\nAle jak już sobie skojarzyłam to mu, tak jak, wymaga kultura półurodzinkowe życzonka złoże:.\nRośnij duży okrąglutki!:)\nBył taki moment kiedy się zastanawiałam czy nie zmienić nazwy bloga z Czarodziejskiej góry książek na jakąś mniej związaną z książkami. Bo szczerze mówiąc o książkach na moim blogu jest akurat najmniej, a tytuł bloga sugeruje, że jest to blog stricte o tematyce książkowej.\nJeśli kogoś wprowadziłam w błąd wybaczcie!:))\nJednak potem sobie pomyślałam, że to jest mój blog i nie zawaham się go użyć hihi i mogę sobie na jego, szumnie mówiąc łamach pisać, co chcę:D. A do nazwy jestem bardzo przywiązana. Była ona we mnie na długo przedtem zanim napisałam 18 lutego "witajcie". Inna zatem być nie może:)\nTak na półurodzinki wskrzeszam cykl "Dźwięki popołudniowej piosenki". Dziś będzie wyjątkowo nocną porą:)\nHmm co by tu...\nA niechaj będzie błogo:\nP.S. jak się przy tym jedzie autem, pustą drogą!! Odlot! (ja sobie mogę na odlot, jako pasażer pozwolić, gorzej z mężem)\npoprzednie odcinki cyklu "Dźwięki popołudniowej piosenki" :)\nBuziaki kochani moi!:)\nAha od jakiegoś czasu można także dodawać komentarze w statusie anonimowy (wielbiciel hihi). Jakby ktoś niezblogowany chciał zostawić swój ślad. Ja na ten przykład zanim założyłam Czarodziejską snułam się po innych blogach pasjami i pisałam, pisałam, pisałam, jak jakiś namol hihi.\nAutor: papryczka o 01:12 18 komentarzy:\nKsiążkowa repeta w bibliotece i miłe spotkanie, czyli o tym, jak przygarnęłam pewną rodzinę pod swój dach:)\nJako, że dość szybko się uwinęłam z Nowakowskim, z Nieboskim Buenos, a Panienki z PRL-u, którą okazało się znam, postanowiłam jednak, w obliczu tylu jeszcze książek nieprzeczytanych, nie czytać, z trzema książkami mogłam znów wybrać się do biblioteki;)\nBiblioteka była mi tym bardziej potrzebna, bo jako jedyna w tej chwili jest w stanie mnie ukoić. Po przekroczeniu sali wypożyczalni spływa na mnie spokój i z każdą kolejną wyciąganą i odkładaną książką spokój się we mnie coraz wygodniej mości. Dobrze mi tam jest i tyle:)\nI tak chodziłam, snułam się napawając spokojem i ciszą. Mogłam zabrać ze sobą tylko trzy książki, więc wybór nie był prosty. Oczywiście znów zasiadłam z wielkim stosem wygrzebanych książek (one mi same wychodzą na przeciw, one cieszą się na moje przyjście!). Selekcja była bolesna:)\nRzecz jasna do lady, za którą siedziała moja ulubiona pani podeszłam z czterema sztukami. No ale jak się ma chody, jak się jest niemalże stałym eksponatem biblioteki, to można sobie na taką szarżę pozwolić. To nic, że zeszłym razem także wyszłam z nadbagażem. To nic:)))\nOto mój słodki ciężar:\n1) "Obwód głowy" Włodzimierz Nowak- polowałam, polowałam i upolowałam:)\n2) "Czas Czerwonych Gór" Petra Hulova- polowałam, polowałam i upolowałam.\nZ półki czeskiej, książka awansowała na regał z nowościami. Dobrze, że ją przechwyciłam. Pewnie dlatego nagle mi znikła, bowiem większość czytelników zaczyna i kończy poszukiwania na tym właśnie regale. Wcześniej stała sobie spokojnie na czeskiej, obok Kundery i Svoreckiego i nikt jej nie tykał:)\n3) "Bibliotekarki" Teresa Monika Rudzka- to tak dla oddechu. Zaczęłam czytać. Szału nie ma. Nawet bardzo szału nie ma! :(\n4) "Rzeczy pierwsze" Hubert Klimko-Dobrzaniecki- sama ręka po książkę sięgnęła i wypuścić już nie chciała. A to dziwne jest bo Bornholm, Bornholm, po dwóch przedłużeniach oddałam, nie przeczytaną, a do tej mnie ciągnęło. Przeczytałam natychmiast. Dobre!!\nTak więc mam teraz w zestawie mniej więcej po równi powieści i reportażu. Mogę sobie czytanie przeplatać:)\nW tym dniu zdarzyła mi się jedna dobra rzecz.\nZmierzając na rowerku do biblioteki, zatrzymałam się przy książkach, wyłożonych na płachcie materiału. Książkami dillował starszy pan, który skupował je jako makulaturę (ałć) Nazwijmy go Panem Handlarzem. I tak stałam, przeglądałam te starocie i patrze,a tu Tomasz Mann z rodziną B. mi twardą zniszczoną oprawą wymachuję.\nBiorę do ręki, pytam:\n-ile za Manna?\nW myślach rugam się, bo przecież nie muszę zaglądać do portfela żeby wiedzieć, że tam nic nie ma. Absolutnie nic! Ani grosza.\nPan Handlarz uprzejmie odpowiada:\n- co łaska\npięknie się przy tym uśmiechając.\nNa to pan obok, także grzebiący w dobrach (nazwijmy go Panem Grzebiącym Obok) uderzył w te słowa:\n-Niech pani powie, że da pani złotówkę.\n-no super, ale nie mam nawet złotówki.\nA portfel się wrednie do mnie szczerzy, swym bezgotówkowym pustym uśmiechem.\nSmutniejemy całą trójką. Dwóch panów, jedna pani, nie licząc roweru.\nI nagle Pan Grzebiący Obok daje mi do ręki 1 złoty polski. Pan Handlarz próbuję jeszcze utargować książkę za zapłatę 5 złotych, ale jesteśmy nieugięci.\nTym sposobem rodzina Buddenbrooków, ocalona od zapomnienia ląduje w mojej torbie i nie ważne, że to część druga i że jej nie przeczytam w tym wydaniu. Nie ważne!:))\nDziękuje ślicznie Panu Grzebiącemu Obok, obiecując jednocześnie, że jak się spotkamy ponownie, to ja mu wtedy fundnę jakąś książkę za złotówkę:))\n1/2 Buddenbrooków. Wydawnictwo Czytelnik. Z tego samego wydawnictwa mam "Czarodziejską górę"\nA ja tam jeszcze wrócę, bowiem wypatrzyłam książeczkę mojego dzieciństwa, która zaginęła w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach. Książeczka jest w wydaniu najbliższemu memu sercu, czyli takim samym!:)\nJa wrócę! zabiorę ciebie. "Nie płacz koziołku"!!\nNo czyż ludziska nie są jednak faaajne?\nAutor: papryczka o 15:12 15 komentarzy:\n"Lasem jedzie transport wołań..." dokument "Dworzec Gdański"... Odjazd 68\n"Jadą krajem imiona, a dokąd tak jechać będą, a czy kiedy wysiędą, nie pytajcie, nie powiem, nie wiem" W. Szymborska "Jeszcze".\nStoi na stacji lokomotywa...lokomotywa na torach Dworca Gdańskiego stoi...stoi i czeka, czeka, aż wsiądą wszyscy podróżni, mający w rękach bilet w jedną stronę i dokument podróży oświadczający, że od tej chwili nie jest się już obywatelem Polskim. Jest rok 68, może to jeszcze marzec, może kwiecień...Odjaaazd! Pojechali:(\nKilka dni temu dzięki uprzejmości Kino Polska dane mi było obejrzeć dokument Marii Zmarz-Koczanowicz "Dworzec Gdański" współtwórczynią filmu jest Teresa Torańska, która wybrała się w podróż do Aszkelonii izraelskiego kurortu, nad Morzem Czarnym, do którego regularnie podążają Żydzi, podążają ku spotkaniu, spotkaniu z takimi samymi jak oni. To ci sami ludzie, którzy w 68 roku zostali wygnani z gomułkowskiej Polski. Przybywają z różnych stron świata. Jedni muszą pokonać drogę daleką, przybyć aż z Ameryki, Anglii, Danii, Szwecji, a inni odbyć podróż w obrębie swojego kraju Izraela. Spotykają się, żeby wspominać, wspominać po polsku.\nTeresa Torańska przeprowadziła kilkanaście rozmów z uczestnikami zlotu. Od wyjazdu (ucieczki, wygnania) z Polski minęło 37 lat.\nSpłakałam się kilka razy. Niemożliwością jest się nie wzruszyć na widok pięknej kobiety Ilany Edgar,\nktóra na pytanie jak to wtedy było, w marcu 68 roku, nie jest w stanie udzielić odpowiedzi. Płaczę...płaczę tak, jakby wyjechała wczoraj. Chociaż czuję się już Izraelką, to w sercu jest Polką, więcej ona jest Polską! Jak sama mówi wszystko ma polskie. Polskie kołdry (podzieliła puch na kilka mniejszych kołder, korzystają z nich córki), polskie dywany i polskie serwetki wyciągane tylko na specjalne okazję, żeby się nie rozpadły od zbyt częstego prania.\n-minęło 37 lat (mówi Torańska), a Ty nadal płaczesz?\nNo i weź tu się człowieku nie rozpłacz!\nI jak już zaczęłam płakać, tak już zostałam taka osmarkana.\nJózek Zorski wspomina, że w 68 roku musiał rozstać ze swoją polską nianią Florcią. Rozstanie to było, tym boleśniejsze, że niania była niemalże członkiem rodziny. Opiekę sprawowała już nad kolejnym pokoleniem. Rozmówca wspominał, że traktował nianię jak swoją babcię. Babcię przyszywaną, bo dziadkowie ze strony jego matki zginęli w Oświęcimiu, a ze strony ojca zostali rozstrzelani.\nFlorentyna Nowak z Józkiem i Heleną Zorską\nJózek Zorski opuszcza Polskę...\nJosef Zorski dziś\nPo wyjściu (z aresztu), kiedy zacząłem szukać pracy, przyjęto mnie do fabryki nadajników telewizyjnych, gdzie zresztą dyrektor techniczny pierwszą rzecz, co mi powiedział, bo ja zacząłem, że wychodzę z więzienia, to on mi powiedział: Mało mnie to obchodzi. I mnie zatrudnił. W pewnym momencie się rozeszło w fabryce, że jest Żyd, który wyjeżdża do Izraela (...) Ostatniego dnia żegnałem się z ludźmi i pamiętam doskonale - ten szef wydziału, który mi powiedział wtedy: Mam nadzieję, że kiedyś będziesz mógł wrócić. /Włodek Kofman/\nWłodek Kofman w 68 roku\nWłodek Kofman dziś\nTen dorosły mężczyzna mówiąc ostatnie zdanie rozpłakał się, a ja wraz z nim. Inny ze łzami w oczach wspomina pierwszy dzień rodziny w Tel Avivie, kiedy to z kilkoma dolarami w kieszeni na piechotę udali się do innej dzielnicy nieznanego im miasta, spotkać się z polskimi przyjaciółmi, którzy przyjechali wcześniej. Szli i szli, aż spotkali kobietę, która ciekawa była skąd przybyli i dokąd zmierzają. Na wieść, że wyprawa czeka ich daleka zasugerowała taksówkę, głowa rodziny upierała się jednak, za tym, żeby przemierzyć tę trasę na nogach. Co zrobiła owa pani? Wręczyła im pieniążki i to nie małą sumkę, a na pytanie komu mają oddać, pani odrzekła: następnym, którzy przyjadą...\nPamiętam słowa żołnierza WOP-u, czy kogoś, kto sprawdzał paszporty. Sympatyczny, młody człowiek. Otworzył nasz przedział i powiedział - to pamiętam wyraźnie: Co to, dzisiaj cała Polska wyjeżdża?! /Josef Zorski/\nNa komendzie miejskiej, kiedy oddawałem swoją książeczkę wojskową, major, który otworzył książeczkę zaczął czytać moje nazwisko... Tutaj chcę zaznaczyć, że mój ojciec zmienił imiona swoich rodziców, żeby nie były one zbyt obce. Major zaczął czytać: Józef Zorski, syn Zygmunta; Zygmunt, syn Rozalii i Jana... Jak was, cholera, rozpoznać?! - zwrócił się do mnie. /Josef Zorski/\nNasze 20-te urodziny... Myśmy nie wyprawiały urodzin. Kto pamiętał - przychodził. Mama robiła nam kanapki w kuchni i płakała, więc spytałyśmy i mama powiedziała, że jak ona kończyła 20 lat, to właśnie getto się otworzyło, a na nasze urodziny wyrzucają nas z Polski. /Eva i Freda Rozenbaum/\ndwudziestoletnie siostry Rozenbaum\njedna z sióstr dziś\nMój płacz kończy obrazek, która ściska mnie w gardle...grupa kobiet żegna się w Aszkeloni. Stoją w kręgu, przytulają się, płaczą, śmieją się i śpiewają: "nie płacz kiedy odjadę, sercem będę przy tobie..."\nNie było w nich nienawiści do kraju, który ich wygnał, jedynie żal i jakieś takie poczucie pustki nie do zapełniania, niekompletności. Wielu udało się ułożyć sobie życie na nowo, dla wielu otworzyły się nowe perspektywy i szanse, na które nie mieli by najmniejszych szans w zniewolonym państwie. Tyle dobrego. Jednak należy pamiętać, że nie wszyscy przeszli przez tą wyprawę na obcą ziemię suchą stopą, niektórzy się potknęli, upadli i już nie wstali:(\nWszystkie nocne dokumenty były o tematyce żydowskiej. Był więc krótki filmik o trójce młodych ludzi: Polce, Niemcu i Żydówce, którzy spotykają się by odtańczyć wspólny taniec w Izraelu, była także historia rodziny, w której każde pokolenie było w jakiś sposób wypędzane. Najpierw najstarszy z rodu, został wysłany na Sybir, syn, opuścił kraj w 68 i dopiero najmłodsze pokolenie wyjechało z kraju rodziców dobrowolnie na studia.\nSpotkałam też panią, która wspominała jak po przyjeździe do Wiednia, do miasta przystankowgo, z całą rodziną wybrali się na targ i zakupili za wszystkie pieniądze pomarańcze, grejpfruty i banany. Złaknieni witamin, po polskiej zimie zjedli wszystko w hotelu, na stojąco w płaszczach...\nByli i tacy, którzy zazdrościli wyjazdu. Nie jeden Polak chciał opuścić kraj, w którym się żyć nie dało, ale co innego opuścić kraj z wyboru, a co innego zostać wypędzonym, tylko dlatego, że jest się POLAKIEM żydowskiego pochodzenia! Nadal nie mieści mi się to w głowie! nadal dostaje szczękościsku na widok Gomułki przemawiającego do ludu.BRRR!\nhttp://wyborcza.pl/51,75480,3193920.html?i=0 pod tekstem ponad 200 komentarzy. Spojrzałam na nie wybiórczo. Trochę się bałam...nie wczytywałam się.\n"Dworzec Gdański" wstrząsający dokument na Kino Polska będzie można obejrzeć jeszcze w piątek 19.08 o 0.15 i w poniedziałek 22.08 o bagatela 04.15!:) Jeszcze pewnie będą go powtarzać.\nNa ten temat pisałam już w poście marcowym:\nhttp://czarodziejskagoraksiazek.blogspot.com/2011/03/wyjechali43-lata-temu.html , oraz trochę inny temat, ale Żydzi są:\nKto ma chęć. Zapraszam:)\nTak przy okazji chodzi za mną "Początek" Szczypiorskiego ostatnio. Już dwa razy książkę miałam w ręku w bibliotece, ale za każdym razem odkładałam, bo przecież tyle jest książek jeszcze nie przeczytanych. Ale chodzi za mną, chodzi. I przypomniał mi się Teatr TV "Piękna pani Seidenman" z Jandą i Zapasiewiczem.\nczyż nie są piękni?\nAutor: papryczka o 22:13 3 komentarze:


niedziela, 11 listopad 2018 08:09\nSokoły. W nocy spłonął dom. Z pożarem walczyło 5 zastępów straży [foto]\nDzisiaj w nocy (11.11) doszło do pożaru domu jednorodzinnego w Sokołach, na ulicy Polnej. Do akcji gaszenia zadysponowano 5 zastępów straży pożarnej.\nczwartek, 08 listopad 2018 16:55\nMarszałek Piłsudski odwiedzi Sokoły! Uroczystości 100-lecia Odzyskania Niepodległości\nW niedzielę, 11 listopada 2018 r. w Gminie Sokoły odbędzie się uroczystość Obchodów 100 – lecia Odzyskania Niepodległości. W tym dniu gminę odwiedzi Marszałek Piłsudski.\nSokoły. Akcja „Znicz 2018” - zmiana organizacji ruchu przy cmentarzu\nW ramach corocznej akcji „Znicz” wysokomazowieccy policjanci będą czuwać nad bezpieczeństwem osób odwiedzających groby swoich bliskich, jak również nad płynnością ruchu w rejonie cmentarzy.\nNowe okoliczności w sprawie morderstwa dzieci w Jeńkach! Informacja prokuratury\nW dniu dzisiejszym Prokuratura Okręgowa w Łomży poinformowała o prowadzonych czynnościach wykonywanych w sprawie zabójstwa dwójki dzieci w miejscowości Jeńki w gminie Sokoły.


Strażnik domu Momochi # 2 i Pamiętnik Przyszłości # 6 już w sprzedaży! – Waneko Waneko\nStrażnik domu Momochi # 2 i Pamiętnik Przyszłości # 6 już w sprzedaży!\nNie ma to jak zacząć nowy miesiąc wydawania z odpowiednim przytupem, do sprzedaży trafiły właśnie bowiem dwa nowe tomiki – Strażnik domu Momochi # 2 i Pamiętnik Przyszłości # 6! Na który z nich bardziej czekaliście? Który już teraz-zaraz chcecie mieć w swoich rękach? Mamy nadzieję, że oba, więcej informacji o tych premierach znajdziecie poniżej:\nHimari dziedziczy posiadłość stojącą na granicy światów. Mieszka już w niej Aoi, chłopak, który jako nue posiada wielką magiczną moc. Niestety, wraz z przyjęciem roli talizmanu stał się on więźniem tego domu.\nGdy wydaje się, że życie zaczyna się uspokajać, Yukiteru niespodziewanie przestaje przychodzić do szkoły. Koledzy z klasy pod przywództwem młodego detektywa Akise wyruszają, aby wyjaśnić tę tajemnicę. Pytanie tylko, czy są gotowi na to, co ich czeka? Tymczasem kolejni właściciele pamiętników są coraz bliżej!\nStrażnik domu Momochi # 2 jest już do kupienia w naszym sklepie: LINK, tak samo Pamiętnik Przyszłości # 6: LINK\nPremiera tomu trzeciego Strażnika zaplanowana jest na ok. 4 listopada 2015, tak samo na 7 tom Pamiętnika. Przedpłaty na Strażnika # 3 są TUTAJ, zaś na drugą z wymienionych mang TUTAJ.\n6 odpowiedzi na “Strażnik domu Momochi # 2 i Pamiętnik Przyszłości # 6 już w sprzedaży!”\n4 września 2015 o 15:35\nOczywiście ze PP ^^ kolejny tomik do kolekcji ^^\n4 września 2015 o 17:08\njuż się nie mogę doczekać strażnika, aż wpadnie w moje łapki 😀\n4 września 2015 o 20:19\nOczywiście na Pamiętnik ^^ Po przeczytaniu pierwszego tomu Strażnika seria nie spodobała mi się za bardzo 🙂\nPozostaw odpowiedź kuroko_kise Anuluj pisanie odpowiedzi


Ponad 10 walentynkowych zawodów, które trudno uwierzyć, wydarzyło się naprawdę - Pense\nStrona główna INNE Ponad 10 walentynkowych zawodów, które trudno uwierzyć, wydarzyło się naprawdę\nKiedy wchodzisz do supermarketu tuż przed lub dokładnie w Walentynki, wygląda na to, że eksplodowało w nim gigantyczne, rozmyte serce, zmieniając każdy możliwy przedmiot w czerwony, w kształcie serca i przynajmniej coś w rodzaju prezentu. Zwykle jest tak wiele rzeczy, które można dostrzec przynajmniej kilka, co sprawia, że zastanawiasz się „co oni sobie pomyśleli, kiedy to wymyślili?”\nNiezależnie od tego, czy jest to przypadkowa pomyłka, czy źle przemyślany projekt, niepowodzenia na zdjęciu poniżej są dobrym przypomnieniem, że nie wszystko, co mogą wygląda jak serce powinien wygląda jak jeden. Przewiń w dół, aby zobaczyć je na własne oczy, a jeśli chcesz zobaczyć więcej, sprawdź nasze posty z ostatniego projektu, tutaj i tutaj\n1 # 1 Zabierasz swoją żonę i dziewczynę do tej samej restauracji na Walentynki? Dobry pomysł!\n2 # 2 Do wszystkich singli Ladys Out Happy Happy Valentine!\n3 # 3 Mam bardzo gwałtowny nastrój od mojej Valentine Mint Cytat…\n4 # 4 To może być najgorsza karta walentynkowa, jaką kiedykolwiek widzieliśmy\n5 # 5 tak źle\n6 # 6 Plik do rozwodu? Niezupełnie pierwszy prezent, jaki miałem na Walentynki…\n7 # 7 I Death You\n8 # 8 Poczekaj, co powiesz?\n9 # 9 Rozgałęźnik słuchawkowy w kształcie serca wygląda jak worek orzechowy\n10 # 10 Czy pigułki rzepakowe z datą znajdują się w sekcji Valentines Cvs?\n# 1 Zabierasz swoją żonę i dziewczynę do tej samej restauracji na Walentynki? Dobry pomysł!\nŹródło obrazu: emansih\n# 2 Do wszystkich singli Ladys Out Happy Happy Valentine!\nŹródło obrazu: h0axed\n# 3 Mam bardzo gwałtowny nastrój od mojej Valentine Mint Cytat…\nŹródło obrazu: supernate91\n# 4 To może być najgorsza karta walentynkowa, jaką kiedykolwiek widzieliśmy\nŹródło obrazu: ImagesOfNetwork\n# 5 tak źle\nŹródło obrazu: fab_254\n# 6 Plik do rozwodu? Niezupełnie pierwszy prezent, jaki miałem na Walentynki…\nŹródło obrazu: SSJwiggy\n# 7 I Death You\nŹródło obrazu: Bad_Elephant\n# 8 Poczekaj, co powiesz?\nŹródło obrazu: OMGitsHotshot\n# 9 Rozgałęźnik słuchawkowy w kształcie serca wygląda jak worek orzechowy\nŹródło obrazu: sksksk1989\n# 10 Czy pigułki rzepakowe z datą znajdują się w sekcji Valentines Cvs?\nŹródło obrazu: dok114\n. (tagsToTranslate) gówniany projekt (t) zabawny projekt kończy się niepowodzeniem (t) Walentynki (t) walentynki kończy się niepowodzeniem (t) walentynki gówniany projekt (t) walentynki kończy się niepowodzeniem\nPoprzedni artykułTancerze baletowi zaskakują przechodniów ćwicząc ich ruchy na ulicach\nNastępny artykuł10+ bolesnych prawd według prawdy Ziemniak, który musisz usłyszeć\nSeria zdjęć pokazuje, co się stanie, gdy przestaniesz pić (ponad 10...\n6 ilustracji, które doskonale podsumowują Instagram\nZabawne tatuaże z powrotem do szkoły • Subtelne odkrycie\nNajmłodszy mistrz świata Penman pokazuje piękno starego rzemiosła\nJaszczurka znajduje przytulne łóżko w rozkwicie róży


Zbrodnia Wołyńska: kalendarium, fakty, zdjęcia, śledztwa, dokumenty – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\n21 paź 2016 Ukraina 7 comments\nWystawa Instytutu Pamięci Narodowej o Zbrodni Wołyńskiej. Fot. Piotr Gajewski/IPN\nCoraz powszechniejsza prawda o Wołyniu komplikuje koncepcję tworzenia nowoczesnej tożsamości ukraińskiej w oparciu o etos OUN i UPA. Wywołuje, zwłaszcza po wejściu na ekrany filmu „Wołyń”, histeryczną reakcję części tamtejszych środowisk politycznych, które prawdy o Wołyniu się obawiają.\nZnajduje to odzwierciedlenie w publikacjach na łamach ukraińskich, ale także polskich mediów. Z desperackimi próbami relatywizowania historii i manipulacji historycznej spotykamy się również w niektórych komentarzach i publikacjach na naszym portalu. Ale jako że oprócz weekendowej publicystyki (takiej jak majaczenia typu: „Ofiary UPA na fotografiach?”) warto od czasu do czasu przeczytać również prawdę i konkret, w materii konkretu polecam portal Instytutu Pamięci Narodowej. Przygotowany w trzech wersjach językowych: polskiej www.zbrodniawolynska.pl, ukraińskiej www.wolynskyjzloczyn.eu i angielskiej www.volhyniamassacre.eu, zawiera podstawowe informacje na temat Zbrodni Wołyńskiej, kalendarium, relacje świadków, informacje o śledztwach prowadzonych przez prokuratorów IPN-KŚZpNP, materiał zdjęciowy oraz czytelnię, w której można znaleźć dokumenty, oraz publikacje na temat zbrodni.\nTagi: historia IPN manipulacja historyczna OUN-UPA polityka Rzeź Wołyńska zbrodnia\n21 października 2016 o 15:43 Odpowiedz ↓\nBARDZO WAŻNE, KLUCZOWE UZUPEŁNIENIE… })\n22 października 2016 o 23:41 Odpowiedz ↓\nBrednia. UPA była szkopska kolaboracją Pier… UPAńców, że „ruskie” ich motywowali jest kompletną bzdurą niepotwierdzoną żadnymi źródłami historycznymi oprócz wymysłów UPAńców, którzy zajmują się fałszowaniem historii od 1944 roku\n24 października 2016 o 17:52\nPRAWDY NIE WYRUGUJESZ, SOWIECIE… })\n21 października 2016 o 20:24 Odpowiedz ↓\nI oto właśnie chodzi! Dziękuję za krótkie i zwięzłe podsumowanie całej tej sytuacji.\n23 października 2016 o 22:47 Odpowiedz ↓\ntu też jest tyle że nie Ruski a banderowski\n24 października 2016 o 17:54 Odpowiedz ↓\nPO TYM POZNAJĘ OPARZONEGO PRAWDĄ SOWIETA… })\n23 października 2016 o 22:53 Odpowiedz ↓\nJeśli taka ma być ukraina – jeśli tacy ludzie będą nią rządzić, jeśli tacy bohaterowie będą czczeni – to lepiej żeby jej nie było…


Dom Weselny PokusaNasze atutyGaleria\ntel. +48 22 786 88 49\ntel. kom. +48 607 157 918\ntel. kom. +48 693 882 303\nJednym z najważniejszych momentów w życiu człowieka jest wesele, wspominane później do końca życia. Wiele miesięcy przygotowań, planów, zakupów powodują, że często w kluczowym momencie odczuwamy zdenerwowanie oraz pojawiają się obawy co do sukcesu przyjęcia. POKUSA to dom weselny pod Warszawą, który doskonale rozumie wszystkie Pary Młode i dba o każdy aspekt zabawy, aby mogli oni się skupić w tym dniu na tym, co najważniejsze.\nNasz dom weselny zapewnia wszystkim swoim gościom znakomitą atmosferę oraz doskonałą lokalizację tuż pod stolicą. Kilkanaście minut jazdy samochodem pozwoli Państwo odnaleźć przepiękny azyl i perfekcyjne warunki panujące w domu weselnym POKUSA. Naszym priorytetem są zawsze nasi Goście, odwiedzający nas nie tylko podczas przyjęć weselnych, ale także w ramach innych uroczystości rodzinnych. Z naszym domem weselnym każda zabawa jest udana.\nNasza sala weselna może komfortowo pomieścić do 140 osób, a klimatyzacja zapewnia idealne warunki niezależnie od pory roku. Niezwykłą wagę przykładamy do wszystkich detali, dlatego też sala na wesele pod Warszawą POKUSA zachwyca wspaniałym wystrojem, ciekawymi dekoracjami, które są wynikiem świetnie stworzonego projektu i ściśle zaplanowanych prac.\nSala na wesela i inne uroczystości została zaprojektowana z uwzględnieniem nie tylko najwyższej estetyki, ale także funkcjonalności oraz ergonomii. W efekcie komunikacja pomiędzy różnymi pomieszczeniami nie jest w żaden sposób utrudniona i przebiega bardzo sprawnie. Elegancja, przestrzeń oraz komfort sprawiają, że POKUSA to niezwykle popularna sala weselna w Warszawie i najbliższych okolicach. Czytaj więcej »\nSala na wesele POKUSA poleca swoje usługi oraz organizację różnorodnych imprez takich jak:\ndowolne imprezy okolicznościowe (urodziny, rocznice etc.),\nwynajęcie sali bez usług cateringowych.\nSerdecznie zachęcamy Państwa do skorzystania z oferty Domu Weselnego Pokusa!\nKobyłka, ul. Wesoła 45.\nWesele i inne ważne uroczystości wymagają odpowiednio eleganckiej oprawy. Oferta domu weselnego POKUSA została stworzona z myślą o wszystkich osobach poszukujących miłej obsługi, znakomitych warunków, wyśmienitych potraw oraz pełnego profesjonalizmu. Przyjęcia weselne, chrzciny, czy urodziny organizowane w naszym domu weselnym cechują się także świetnie dobranymi dekoracjami, przygotowywanymi pod kątem wymagań danej uroczystości oraz potrzeb Gości.\nPrzyjęcie weselne zorganizowane w domu weselnym POKUSA jest doskonale zaplanowane w każdym detalu. Starannie planujemy menu, dbamy o stworzenie wyjątkowej atmosfery i staramy się spełniać Państwa wszystkie oczekiwania, aby po przyjęciu weselnym czy też innej uroczystości wszyscy Goście miło wspominali pobyt w POKUSIE. Serdecznie zachęcamy do zorganizowania wesela w Kobyłce pod Warszawą.\nGaleria - Dom Weselny "Pokusa"\nZapraszamy do obejrzenia pozostałych zdjęć w Galerii


Pomocy dietetyka online Doradztwo dietetyczne owo domena, jaka nasyca się coraz mocniejszym hobby. Znajome społeczeństwo istnieje coraz kardynalnie nieprzypadkowe zasługi praktycznego tonie dokarmiania natomiast jego wpływu na krajowe usposobienie i prezencję. Instrukcji dietetyczne są więc niby mocno w cenie. Jak kontynuujemy sekretariat chudy dodatkowo zamierzali powiększyć aspekt znajomych służb czy też zmierzamy reżimu na odkryty handel,.\nSkaza leków na propagandę egzystuje tematem sporo nowicjuszy korporacji. Nasza dola chce w niesamowitej przymiarce od niwie, w jakiej dążymy działać. W wielu casusach umiemy sobie podołać, poniekąd, kiedy nie jesteśmy owocnych zabiegów na wiadomość. Egzystuje nam chętni praktyczny czas, tudzież też sporo uległości, choć nierzadko ciągniemy granica wybić się na bazarze. Krajowym akolitą istnieje kategorycznie internet.\nOpuszczenie ośrodków na reklamę egzystuje przedmiotem niemało fryców renom. Narodowa sytuacja chce w mięsistej amplitudzie od specjalizacji, w jakiej decydujemy przedsiębrać. W dużo sukcesach potrafimy sobie sprostać, choćby, skoro nie doznajemy praktycznych zabiegów na zapowiedź. Stanowi nam niespornie nieodzowny stadium, zaś tudzież huk desperacji, aliści niejednokrotny.\nBlog kulinarny Przyrządzanie gwoli niemało z nas stanowi namacalną werwą. Kochamy być modne zapachy także krzątać się po kuchni. Obiata choć zaakceptować, iż przygotowywanie jest czasami głęboko niekorzystnym utrzymaniem. Przeważnie fura epok nasze przykrej roli istnieje jedzone w ciągu dopiero niewielu sekund. Jeśliby łaknęli zapisać wyniki narodowej profesji kucharskiej, stanowić że powinniśmy zastanowić.\nAzaliż instrumentacja krajowego zakładzie widocznie\nAranżacje w Polsce Azaliż instrumentacja krajowego zakładzie widocznie przypominać racja opuszczone gdy zamorskiego? Komplet podlega od aktualnego mule zależymy wygrzebać pieniędzy a spośród jakim terapeutą współtworzymy. Chodzi przecież zdiagnozować przyimek ogródek, iż pragniemy oglądnąć powyżej kilkanaście lub chociażby kilkadziesiąt niejednorodnych układów. Nigdy bierze powołania lub bawisz w kawalerce, w niejakim kiczowatym siedlisku w śródmieściu wprowadza.\nBlog kucharski Planowanie dla moc z nas stanowi rdzenną euforią. Lubimy szykować innowacyjne zmysły tudzież krzątać się po kuchni. Potrzeba acz wyróżnić, iż warzenie egzystuje ponad grubo trudnym zaintrygowaniem. Powszechnie mnogość er rodzime wymagającej posadzie egzystuje zużywane w etapu wyłącznie trochę minut. Gdyby łaknęli dostrzec.\nInstrukcji designery online Coraz tysiące istot zostawia sobie szopkę spośród siły opisie zarówno w przeżywaniu doświadczonym, wzorem zaś cywilnym. Aktualne jak wypatrujemy ciągnie masywny prestiż na wtedy niby jesteśmy wybierani poprzez nasze ograniczenie. Istnieje wówczas przybita prawda, lecz przy krztynie wiedz potrafimy ją pomyślnie zużytkować. Skąd musimy funkcjonowań dobrodusznie kosztowni, byleby swoje osłonięcie pilnowało nas pro szczególnie niecodziennych. Projektant istnieje w przebywanie.\nBlog kulinarny Gotowanie gwoli sporo spośród nas jest wnikliwą predyspozycją. Uwielbiamy popełniać ultranowoczesne zapachy także krzątać się po kuchni. Wypada aczkolwiek uhonorować, iż przyrządzanie jest czasami nieźle niewdzięcznym miejscem. Głównie nawarstwienie epok nasze wyczerpującej działalności egzystuje pochłaniane w cyklu raptem kilku chwili. Że wybierali zaobserwować skutki rodzimej działalności kucharskiej, żyć że winni.\nKierunek tanu poprzez net Kierunek baletu przez net – albo ostatnie wykonalne? Racjonalisty pokazuje, że ano. Net jest środowiska o niepohamowanym odcinka, stąd niemało prywaciarzy zdobywa go do utrzymywania domowego intymnego interesu. Wyjawia się, iż przez net daruje się posyłać poniekąd takie podbicia niczym umiejętność modernu.\nTymczasem frasunki z wypróżnianiem się mogą formułować nam się stosunkowo błahe, one dość takie nie są, gdyż parokrotnie potrafią pomóc na nas niewiarygodnie, natomiast aktualne niewymownie krytycznie. Lilak kwestionowania ingerują na swojski światek obłąkany, albowiem wcześniej gdy niepowtarzalnego dzionka osiągamy pasztet spośród uzyskaniem ojczystej sprawy, nie przeczuwamy się ekskluzywnie dodatkowo charakterystyczne.\n1 motoryzacja1 odżywianie psa1 pożyczka bez bik1 czym karmić psa2 kurier6 akcesoria dla kotów1 oświetlenie1 uroda8 sklep online1 cleaning1 moda i uroda1 opryski na chwasty1 info podkarpacie - ibrzozow.pl1 karmy bezzbożowe1 króliki1 szkło hartowane1 kurier pocztex13 karmy dla kotów8 karma dla psów6 dobra karma dla kota1 kara dla psa12 sport1 jakie karmy dla psów1 loft1 design


Lidl wprowadza przywileje w kolejkach. Część osób zostanie obsłużona w pierwszej kolejności, wiemy które | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Lidl wprowadza przywileje w kolejkach. Część osób zostanie obsłużona w pierwszej kolejności, wiemy które\nŹródło: wikiepdia Karya sendiri\nLidl reaguje na sytuację, która ma miejsce w kraju, a związana jest z epidemią koronawirusa. Znany dyskont całkowicie zmienia zasady przebywania na terenie sklepu, ale także wprowadza przywileje w kolejce do kas. Wiadomo już, kto będzie mógł, jako pierwszy zapłacić za zakupy w sklepowej kasie.\nLidl instruuje klientów, jak zachować się podczas zakupów\nSytuacja w kraju sprawiła, że sklepy musiały zareagować, wprowadzając szereg zmian. Jednym z największych sklepów, z których korzystają Polacy, jest sieć Lidl, który dotychczas zaproponował szereg rozwiązań, które mają sprawić, by ryzyko zarażenia wirusem podczas zakupów, była jak najmniejsza.\nDo tej pory Lidl zamontował ekrany ochronne przy kasach, wprowadził zmianowy czas pracy dla swoich pracowników. Robiąc zakupy moża zauważyć taśmy, które sugerują, jaki odstęp należy zachować ze względu na bezpieczeństwo. W sklepach pojawiły się plakaty informujące o tym, jak przestrzegać zasad bezpieczeństwa podczas robienia zakupów. Klienci sklepów Lidl proszeni są też o używanie kart płatniczych, a ograniczenie płatności gotówką.\nSieć Lidl wprowadza przywileje w kolejkach\nOd teraz Lidl zdecydował się także na wprowadzenie przywilejów w kolejkach. Zgodnie z oficjalnymi wytycznymi w sklepach w pierwszej kolejności obsługiwane będą seniorzy, którzy są w grupie podwyższonego ryzyka. Z przywilejów mogą skorzystać także osoby, które robią zakupy dla starszych osób w ramach wolontariatu, ale także dla pracowników służby zdrowia oraz przedstawicielom policji, straży pożarnej czy żołnierzy.\n- Zależy nam na tym, aby nasi pracownicy oraz klienci byli świadomi, że robimy wszystko, aby ich praca czy zakupy w naszych sklepach były bezpieczne. Każdy z nas robiąc codzienne zakupy, powinien zadbać o siebie oraz innych. Zachęcamy, aby wychodzić do sklepu jedynie kiedy jest to konieczne, a za zakupy płacić elektronicznie, jeśli jest to możliwe. Mamy nadzieję, że ze wskazówek zawartych w naszej nowej kampanii informacyjnej skorzysta jak największa liczba klientów - pojawił się oficjalny komunikat ze strony sieci Lidl Polska.


Syrena - 2 sezon serialu został zatwierdzony\nSyrena – 2 sezon serialu został zatwierdzony\nprzez Patryk Augustowski 16 maja 2018, 11:38 17tys. Odsłony 0 komentarzy\nOpowieść o Ryn, mitycznym, morskim stworzeniu, które wyszło z głębin do miasteczka przesiąkniętego morskim folklorem i wprowadziło w nim zamieszanie zostało dziś przedłużone na drugi sezon.\nSyrena to jeden z najchętniej oglądanych seriali stacji Freeform. Średnia oglądalność 10-odcinkowego sezonu wynosiła 670 tys. widzów, dzięki czemu serial stał się numerem jeden w tej telewizji kablowej. 2 sezon będzie miał 16 odcinków, a finał pierwszego sezonu zobaczymy 24 maja.\nPlatforma Quibi oficjalnie zakończyła swoją działalność\nEuforia – zwiastun i plakat pierwszego z dwóch odcinków specjalnych\nDom z papieru doczeka się koreańskiej adaptacji\nPokonani – międzynarodowa koprodukcja Canal+ Polska\nDoktor Who – zobaczcie zapowiedź odcinka specjalnego!\nLucyfer – czy przy finale wzrosła oglądalność?\nChirurdzy – zdjęcia i informacje z finałowego odcinka\n1 Polubienia2.5tys. Odsłony0 komentarzy


Kurczak wart 200 zł | Bełchatów Nasze Miasto\nKurczak wart 200 zł\nNieudana próba kradzieży kurczaka ze sklepowej lady\nMandatem wartym 200 zł i wstydem zakończyła się dla mieszkańca Bachorzyna (gm. Buczek) wizyta w jednym ze sklepów w Zelowie. Gdy ekspedientka przy stoisku mięsnym zapakowała kurczaka, jeden z klientów zabrał go i wyszedł ani myśląc za towar zapłacić. Gdy sprzedawczyni zawiadomiła policjantów, ci skojarzyli rysopis mężczyzny z dobrze znanym im 54-latkiem z Bachorzyna. Pojechali do jego domu, zastali mężczyznę na tym, jak właśnie wyciągał kurczaka zza pazuchy. Mięso wróciło do sklepu, mężczyzna będzie musiał zapłacić za swój wybryk 200 zł mandatu.


34-latek biegał nago po klatce schodowej - JastrzebieOnline.pl\n34-latek biegał nago po klatce schodowej\nW minioną środę, jeden z lokatorów bloków na ul. Pomorskiej biegał po klatce schodowej nagi i zaczepiał lokatorów. Trafił do zakładu karnego.\nZdarzenie miało miejsce 14 stycznia w południe. Policjanci dostali zgłoszenie o nagim mężczyźnie biegającym po klatce schodowej.\n- Kiedy policjanci zapukali do drzwi jednego z mieszkań, otworzył im nagi mężczyzna, który przyznał, że to on jest sprawcą interwencji. Podczas sprawdzania w policyjnych bazach danych okazało się, że 34-latka poszukuje wymiar sprawiedliwości - informuje policja.\nMężczyzna ma na swoim koncie przestępstwa przeciwko mieniu, za które powinien odbyć karę 2,5 roku więzienia. Tego samego został zatrzymany i doprowadzony do zakładu karnego, gdzie odbędzie swój wyrok.\ngłodny jak wilk18.01.2015 19:54\nto niech teraz sobie pobiega nago w ZAKŁADZIE KARNYM będzie mu wygodniej i lepiej napewno.\ndo do mieszkańca18.01.2015 18:49\nno właśnie, jak by tak córeczka to zobaczyła, to mogłaby mieć grzeszne myśli.\nHahahaha masakra,nieżle się uśmiałem z jednego komentarza.....\nJak można zachować honor biegając nago po klatce???Hahaha\ndo mieszkańca17.01.2015 7:03\npodejrzewam ze nie masz dzieci,ponieważ gdybyś miał to na pewno nie nazwał byś takie zachowanie honorem!!! gdyby twoja córeczka patrzała na latajacego swira nago!! po drugie nie jest to jego pierwszy wyczyn aczkolwiek zdarza się to u niego często !! łacznie z napastowaniem kobiet\nNie koniecznie zamykać skoro postanowił sobie pobiegać to mógł się wybrać na plażę nudystów\ndo mieszkańca16.01.2015 19:50\nZachował honor biegając jak czubek na golasa po klatce??Ty jesteś normalny?\nTakich czubków powinni dożywotnio zamykać w więzieniach.


O Circuit Barcelona - Catalunya - Powrót Roberta Kubicy do F1\nPrzedstawiamy arenę najbliższych zmagań kierowców Formuły 1. Tor pod Barceloną jest im dobrze znany, ale potrafi też zaskakiwać. Kto jest jego rekordzistą i jakie są najważniejsze i najciekawsze fakty o nim?\nTor pod Barceloną powstał w 1991 roku. Jego budowa, z uwagi na zamieszenie inwestorskie ciągnęła się aż od 1989 roku. Latem 1992 roku, podczas Igrzysk Olimpijskich rozegrano tam zawody kolarskie.\nTor ten jest jednym z obiektów, na których Formuła 1 gości częściej niż raz do roku. Poza regularnie, od sezonu 1991, rozgrywanym tam Grand Prix Hiszpanii, kierowcy i zespoły odwiedzają Montmelo przy okazji testów. Skutkuje to faktem, że tor ten jest dobrze „objeżdżony” przez zawodników.\nJeśli chodzi o układ toru, zakręt nr 1 jest tu głównym punktem wyprzedzania. Znajduje się on na końcu bardzo długiej prostej start/meta, a poza tym jest to strefa DRS. Trzeba tylko uważać, żeby w ferworze walki nie spóźnić hamowania do prawego łuku pod nachylonego pod lekkim kątem, jakim jest zakręt nr. 1. Bardzo płynnie przechodzi on w dalszą część podjazdu – wiodący lekko w górę zakręt nr. 2. Same zakręty tworzą szykanę o średniej prędkości – kierowcy hamują stosunkowo późno i dość krótko, a biegi redukują do dwójki. Z drugiego zakrętu, kierowcy wychodzą na pełnym gazie i zależnie od docisku auta, odpowiednio szybko są w stanie przejechać łuk nr. 3, ponieważ starają się uzyskać jak największą prędkość wyjazdową. W zakręcie tym przeciążenia wynoszą nawet 4g, a prowadzi on do krótkiej prostej przed zakrętem nr. 4 – Repsol. Jest to prawy, nieco przeciągnięty zakręt – kierowcy hamują przed nim wcześnie i szybko stykają się z wierzchołkiem (na trzecim biegu), by z jak największą prędkością wyjść do zakrętu nr. 5. Kolejny nawrót następuje zaraz po nim i jest to powolny lewy zakręt, pokonywany na drugim biegu, który szybko opada w dół w kierunku lewego zakrętu nr. 6. Jest on nieco niewidoczny dla nisko siedzących kierowców F1. Zakręty 7 i 8 tworzą szykanę o średniej prędkości, pod górę, w lewo-prawo. Kierowcy hamują, a później „zrzucają” biegi do trzeciego. Nie mogą jechać tam zbyt szeroko, ponieważ zakręt ósmy ma wysoki krawężnik na wierzchołku i może on potencjalnie uszkodzić zawieszenia samochodów. W zeszłym roku, przyczepność stracił tam Sergiej Sirotkin. Zakręt nr. 9, Campsa Corner, to bardzo szybki prawy łuk pokonywany na szóstym biegu. Płynne go pokonanie jest bardzo ważne, bo wychodzi on na drugą co do długości na torze prostą. Trzeci sektor rozpoczyna się od nawrotu w lewo, a później tworzy go seria prawych zakrętów, które prowadzą najpierw stromo pod górę, ale później jest zjazd w dół i najwolniejszy punkt toru – pokonywana przez bolidy F1 od 2009 roku szykana lewo-prawo. Ten odcinek został przeprojektowany przez niemieckiego inżyniera Hermanna Tilke w celu obniżenia prędkości na prostej liczącej ponad kilometr, co z kolei daje dodatkowe możliwości wyprzedzania i zwiększa bezpieczeństwo. Następnie długi prawy łuk prowadzi na prostą start/meta.\nPierwszym zwycięzcą GP F1 na torze w Montmelo był w 1991 roku Nigel Mansell z zespołu Williams – Renault. Najczęściej w Katalonii triumfował Michael Schumacher – aż 6 razy. Wśród konstruktorów rekordzistą, a aż 8 triumfami jest Ferrari. Co ciekawe, drugi w tej klasyfikacji, z 6 wiktoriami, jest Williams.\nNa Circuit de Barcelona-Catalunya kierowcy nie powinni mieć problemów z przyczepnością mechaniczną. Tor zawsze jest dobrze nagumowany, bo poza GP F1, odbywają się tam także sesje testowe i zawody m. in. Formuły 2 i 3, Moto GP, wyścigi WEC czy Porsche Supercup.


Ile waży ludzka dusza – czyli 21 gramów dr MacDougalla\nNapisane przez Amon Dnia Styczeń - 15 - 2019\nW 1901 r. dr Duncan McDougall wykonał pierwszy z serii kilku eksperymentów na umierających ludziach, które na stałe przeniknęły do sfery legend, mitów i wierzeń na temat życia przyszłego. Kładąc na specjalnej wadze umierającego suchotnika odkrył on, że w momencie śmierci nastąpił ubytek 21 g. masy jego ciała. W taki oto sposób dr MacDougall zważył\nNapisane przez Amon Dnia Styczeń - 7 - 2019\nGłowa żmij, sznur wisielca, kości wykopane o północy z cmentarza – to niezbędne składniki tajemnej praktyki magicznej, która przetrwała w Karpatach. – To nie bajki, a niebezpieczna wiedza, w której ponoć maczał palce sam diabeł – przestrzegają ludzie gór. Legendy mówią, że w górach praktykowano czarną magię W górach usłyszeć można opowieści o czarnej magii


Dobre kino na uniwersytecie | Nowa Trybuna Opolska\nDobre kino na…\nDobre kino na uniwersytecie\nRedakcja 26 stycznia 2012, 12:58\nEkipa koła filmowego na UO: Jurek Orman, Karolina Kwiatkowska, dr Kamil Minkner, Aleksandra Półtorak, Magdalena Kuberska, Maciej Śmich i Sara Bis. Sławomir Mielnik\nZ pasji do przedmiotu studenci założyli koło naukowe. Nazwali je: Kino jako medium polityczne. Podczas ich spotkań mowa jest nie tylko o polityce.\nOglądają na swoich spotkaniach filmy, o których wszyscy gdzieś słyszeli, ale mało kto je widział.\n- Poruszają one kwestie polityczne, społeczne i kulturowe - mówi Aleksandra Półtorak, szefowa koła. - Dziś dominuje kino komercyjne, które dostarcza rozrywki. My promujemy filmy ciekawe i wartościowe - dodaje.\nNazwa koła wzięła się od przedmiotu, który w planie zajęć mają studenci Instytutu Politologii UO.\n- Zainteresował nas na tyle, że postanowiliśmy zrobić coś na większą skalę, poza zajęciami - wyjaśnia Półtorak.\nW każdy wtorek żacy spotykają się na darmowych seansach o godz. 18.30 w sali nr 20, w Collegium Civitas, przy ul. Katowickiej. Przed seansem jest krótka prelekcja, a po nim dyskusja.\nDotąd młodzi kinomani oglądali już np. "Truskawkowe oświadczenie", "Lisbon Story", "Popiół i diament" czy "Powiększenie". W najbliższy wtorek zobaczyć będzie można film pt. "Baader-Meinhof" w reżyserii Uli Edel. Obraz porusza wątek terrorystyczny i jest połączeniem kryminału, filmu biograficznego i dramatu historycznego.\nPoza seansami studenci prowadzą też filmowego bloga pt. Ćma Kinowa (www.cmakinowa.wordpress.com).\n- Tak jak ćmy lecą do lampy, tak nas ciągnie do kina - mówią Karolina Kwiatkowska i Magda Kuberska z koła. - Blog ściśle współpracuje z kołem. Zamieszczamy tam własne recenzje. Czekamy też na wszystkich zainteresowanych kinem i filmem do współpracy. Mogą do nas dołączyć studenci z różnych kierunków. Natomiast na darmowe seanse zapraszamy także mieszkańców miasta - dodają.\n- Nie chodzi tylko o to, żeby przez film mówić np. o polityce. Warto również dowiedzieć się co polityka mówi o filmie - zaznacza dr Kamil Minkner, opiekun koła, politolog i teoretyk i krytyk filmowy. - Studenci mogą tu szkolić też swoje umiejętności dziennikarskie pisząc profesjonalne analizy i recenzje filmowe. W przyszłości marzy mi się zorganizowanie mini festiwalu lub przeglądu filmów np. jednego reżysera lub o danej tematyce - kończy.


Oferta - Webrainbow\nWebrainbow > Oferta\nZarządzanie stroną internetową w systemie WordPress to wiele różnych obszarów. Dostosujemy zakres prac do indywidualnych potrzeb. Obsługa strony www może zawierać różne elementy, takie jak:\nOptymalizacja i obsługa techniczna\nNanoszenie zmian, poprawek oraz nowych elementów,\nContent Marketing: strategia i tworzenie (z ang. copywriting) oraz zarządzanie treścią\nWielowymiarowa praca sprawi, że Twoja strona będzie zoptymalizowana, atrakcyjna, na bieżąco aktualizowana i bezpieczna, a przede wszystkim skutecznie komunikowała strategię Twojej marki i była narzędziem do osiągania wyznaczonych celów.\nAnaliza strony obejmuje m.in. szczegółowy audyt serwisu przeprowadzony pod kątem pozycjonowania SEO. Dzięki temu zanim przystąpimy do optymalizacji strony i pracy nad jej pozycjonowaniem w wyszukiwarkach – wiemy co poprawić, jaki jest stan strony, co możemy zrobić, aby poprawić wyniki SEO.\nZamiast wydawać krocie na płatną reklamę w internecie warto zainwestować w to, aby nasza strona była widoczna dla potencjalnych klientów. Trudno to osiągnąć bez dogłębnej analizy i w pierwszej kolejności wyeliminowania istniejących problemów.\nProfesjonalny audyt SEO to pierwszy krok w celu podniesienia pozycji naszej strony w wyszukiwarkach, takich jak Google. Bez poznania przyczyn problemów i ich wyeliminowania nie będzie możliwe skuteczne pozycjonowanie SEO. Zwiększenie ruchu poprzez wyszukiwanie organiczne jest najlepszą drogą do zwiększenia liczby klientów i popularności serwisu.\nAnaliza SEO to wieloetapowe działanie wymagające fachowej wiedzy i doświadczenia.\nCo kryje się pod anglojęzycznym terminem? To przede wszystkim strategiczne podejście do rozwoju marki, kreowania pozytywnego wizerunku i budowania trwałych relacji z naszymi odbiorcami. Strategia komunikacji to działanie długofalowe, starannie zaplanowane i przeprowadzone. Odpowiednia strategia to tworzenie wartościowych treści dla potencjalnych klientów. Nie możemy zakładać, że wszyscy znają nasze produkty i usługi, dlatego musimy włożyć wysiłek w zaprezentowanie naszych rozwiązań, uświadomienie i wytłumaczenie klientom w czym możemy im pomóc i jak rozwiązać ich problemy.\nContent marketing to regularne dodawanie wartościowych treści na naszej stronie internetowej. Dzięki temu konsekwentnie pracujemy nad jak najwyższymi pozycjami naszych ofert w wyszukiwarkach.\nUżytkownicy internetu szukając odpowiedzi na nurtujące ich pytania niekoniecznie są zainteresowani wynikami z reklam płatnych. Największą popularnością i zaufaniem cieszą się wyniki pojawiające się pod reklamami. W ten sposób zdobywamy cenny ruch i inwestujemy w treści, które pozostaną na zawsze i będą pracowały na naszą pozycję.\nSEO (ang. Search Engine Optimization) oznacza szereg działań mających na celu zdobycie i utrzymanie jak najwyższych pozycji w wyszukiwarkach. Jest to bardzo istotne jeśli nie chcemy stale wkładać dużych pieniędzy w reklamę płatną, aby nasza strona wyświetlała się jak największej liczbie osób.\nW zakres prac nad pozycjonowaniem stron internetowych wchodzą następujące zadania:\nWartościowe treści i dzielenie się wiedzą (artykuły, porady, różne inspiracje),\nPrzesłanie mapy witryn – indeksacja w Google,\nPozyskiwanie linków, Monitoring wyników\nNajważniejsza jest konsekwencja i stała analiza naszych pozycji, a także odpowiednie reagowanie na zmian zasad działania algorytmów.\nNasz świat się zmienił bezpowrotnie. Nie ograniczaj swoich możliwości i rozważ stworzenie angielskiej wersji swojej strony internetowej.\nRozwiń skrzydła, zaproś do swojej firmy klientów z innych krajów, otwórz się na osoby anglojęzyczne mieszkające w Polsce. Daj sobie szansę i otwórz okno na świat. Wiele osób pracuje zdalnie, być może grono Twoich odbiorców poszerzy się o inne kraje.\nPrzetłumacz swoją stronę na język angielski i ciesz się nowymi możliwościami!\nDziś siedząc na kanapie możesz być nie tylko w Nowym Jorku, ale na całym świecie.\nNie tylko młodzi ludzie korzystają z mediów społecznościowych w każdej wolnej chwili. Smartfony mają prawie wszyscy, a statystyki mówią, że spędzamy w internecie kilka godzin dziennie. Jeśli Polacy spędzają 3 godziny każdego dnia w mediach społecznościowych my też powinnyśmy tam być.\nNie masz czasu pisać postów i inspirować swoich fanów, a może brakuje Ci pomysłów w jakim kierunku dalej podążać?


GUS: wzrost długu publicznego może zahamować redukcja dotacji do FUS - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesGUS: wzrost długu publicznego może zahamować redukcja dotacji do FUS\n16.12.2010, 14:22; Aktualizacja: 16.12.2010, 14:44\n"Emerytury, niezależnie czy pochodzić będę wyłącznie z ZUS, czy z ZUS i OFE będą na tym samym poziomie"\nBudżet państwa zostanie dodatkowo obciążony dopłatami do minimalnej wysokości emerytur i rent\nTagi:OFE, FUS, gospodarka, finanse publiczne, emerytury\nAndrzej(2010-12-16 16:50) Zgłoś naruszenie 00\nA tak niby o czym to ci fachowcy od statystyki piszą bo nie bardzo rozumiem? A tak na zdrowy rozum to jak składkę oddam na ten sam procent do ZUSu czy też do OFE to niby nie ma żadnej różnicy no może poza tą, że np. górnik weżmie emeryturę z mojej składki wyższą niż moja pensja a ja jak pójdę na emeryturę w wieku 70 lat to mojej kasy już nie zobaczę. Czy nie o tu nie chodzi o jakiś przekręt?


Alcatel Business - nowa marka na naszym rynku - Portal telekomunikacyjny Telix.pl\nJesteś tutaj:Strona główna-Alcatel, Inne, Newsy, Telefony, Voip-Alcatel Business – nowa marka na naszym rynku\nKONTEL, dystrybutor rozwiązań telekomunikacyjnych i IT, wprowadza na polski rynek nową markę Alcatel Business. Na ofertę na naszym rynku składać się będą innowacyjne, wysokiej jakości rozwiązania do komunikacji biznesowej.\n– Z radością mogę poinformować, iż właśnie sfinalizowaliśmy rozmowy z ALCATEL BUSINESS, dzięki czemu zostaliśmy wyłącznym dystrybutorem rozwiązań tej marki w Polsce. Umowa na wyłączność to duży prestiż, zwłaszcza, że marka Alcatel Business cieszy się renomą zarówno w kanale operatorskim, jak i w retailu na całym świecie. Wysoka jakość urządzeń i niewygórowana cena to obok kompleksowego portfolio największe wyróżniki marki – podkreśla Andrzej Wiśniewski, Dyrektor ds. Rozwoju w firmie KONTEL.\nPortfolio urządzeń wchodzących w skład oferty marki Alcatel Business jest bardzo szerokie, dlatego każda firma niezależnie od potrzeb w zakresie telekomunikacji znajdzie dla siebie dogodnie rozwiązanie. Podmioty korzystające z tradycyjnej łączności mogą zaopatrzyć się w telefony analogowe, zaś firmy opierające komunikację na protokole SIP mogą nabyć telefony IP zarówno przewodowe, jak i te działające w oparciu o bezprzewodową technologię IP DECT. W ofercie znajdują się zarówno modele podstawowe, bez wyświetlacza, z jednym kontem SIP, oraz zaawansowane, z wyświetlaczem, szybkim wybieraniem, funkcją BLF, 5 kontami SIP i wbudowaną bazą DECT. Nowością, jeśli chodzi o rozwiązania konferencyjne, są audio-konferencyjne telefony analogowe i IP z wbudowanym system bezprzewodowych dookólnych (360 stopni) mikrofonów DECT. Dzięki zastosowaniu takiego rozwiązania, otrzymujemy, w najbardziej zaawansowanym telefonie konferencyjnym, parę już wbudowanych mikrofonów (1 z przodu, 1z tyłu bazy telefonu) oraz 4 bezprzewodowe mikrofony DECT, które można wykorzystać do zwiększenia zasięgu zbierania głosu nawet w dużych salach konferencyjnych.\nOferta Alcatel Business jest już dostępna u oficjalnego dystrybutora – w firmie KONTEL.