pobierz plik PDF - Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa - Religia I Duchowość\npobierz plik PDF - Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa\nMIESIĘCZNIK PARAFII NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA W BUKOWINIE TATRZAŃSKIEJ\nNr 5-6 (337-338) Maj-Czerwiec 2010\n„Bóg jest Miłością" (1J4,8) - oto najskuteczniejsze lekarstwo na chorobę\nserca współczesnego człowieka. Tą prawdą poucza nas Jezus Chrystus\nw Ewangelii. Ta prawda stanowi temat naszych Misji Świętych, w których pragniemy siebie, rodziny nasze oraz całą parafię oddać Bożemu\nNasz powrót do Boga i uczynienie z Bożego Serca centralnego punktu życia osobistego, rodzinnego i społecznego będzie celem misyjnego\nIntronizacja Serca Jezusowego to oficjalne i społeczne uznanie Jego\nnajwyższej władzy nad nami, rodziną, środowiskiem, narodem. Uznanie to uzewnętrzniamy przez uroczyste umieszczenie wizerunku Bożego Serca na najzaszczytniejszym miejscu (w domu, szkole, gmachu\nurzędu, itd.). Uroczystości towarzyszy specjalne przygotowanie i akt poświęcenia.\nOdrzucenie Boga i Jego prawa miłości tworzy cywilizację śmierci. Jeśli chcemy, aby przyszło na świat\nKrólestwo Boże, Królestwo Prawdy, Sprawiedliwości i Miłości, aby państwa i narody uznały Chrystusa\nKrólem, musimy odnowić podstawową komórkę społeczną jaką jest rodzina. Rodzina ma być pierwszym\ni żywym tronem Króla Miłości.\nDokonując intronizacji, zobowiązujemy się żyć według zasad Ewangelii i nauki Kościoła. W ten sposób budujemy Królestwo Boże na ziemi. Przez intronizację uznajemy Chrystusa naszym Panem, najlepszym Przyjacielem i Doradcą. Ogłaszamy Go głową naszej rodziny. Oddając Mu w ten sposób cześć, pragniemy wynagrodzić Zbawicielowi wzgardę i odrzucenie Jego miłości.\nNa te dni Łaski i Miłosierdzia, dni szczególnego spotkania z Boskim Sercem Jezusa zaprasza wszystkich Parafian i Każdą Rodzinę\nJezu, Królu Miłości, pociągnij moje serce ku Sercu Twojemu. Niech Ono rozpala nadprzyrodzonym ogniem nasze serca spragnione miłości i szczęścia. Niech uczy, że Serce Twoje to\nrównocześnie Serce Boga i Przyjaciela. Weź więc w całkowite władanie nasze serca, serca\nnaszych rodzin i naszej parafii. Przyjdź Panie Jezu do rodzin naszych. Amen.\nIDZIE HYR – MAJ-CZERWIEC 2010\nKiedy Pan mówi – nie gardź Jego Słowem!\nobfitości Bożego Serca płyną do nas nieustannie Boże Słowa. Bóg chce przypomnieć nam,\nże oprócz tego wszystkiego, co tutaj na ziemi\nmamy i do czego jesteśmy przywiązani, to On JEST\nnajważniejszy. Nie można Go pomijać, bo On daje\nwszystkiemu istnienie i niczego nie ma i nic się nie\ndzieje bez Jego Mocy i Woli.\nPowinniśmy mieć to ciągle w naszej świadomości chrześcijańskiej, że wierzyć w Boga, wielbić Go\ni służyć Mu na różne sposoby to nasza powinność\ndziecka wobec Ojca, zważywszy na to, że ten Ojciec\njest Bogiem – od Niego wyszliśmy i ku Niemu idziemy. Nawet jeśli nie chcemy, nawet jeśli od Niego odchodzimy – to i tak do Niego idziemy. Nie ma żadnej furtki, żebyśmy Go nie spotkali i od Niego całkowicie uciekli. Czy nie lepiej Boga pokochać, a nie\nuciekać od Niego?\nTemat Misji Świętych w naszej parafii na 100-lecie jej istnienia stanowi wielka prawda wiary, że Bóg\njest Miłością. I będąc Miłością, nie mógł nas inaczej\nstworzyć, niż to uczynił – stworzył nas do miłości. I na\nżadnej innej drodze nie znajdzie człowiek szczęścia,\nktórego nieustannie gorąco pragnie.\nNiespokojne pozostaje serce ludzkie, dopóki\nnie spocznie w Bogu. Ileż jest takich niespokojnych\nserc, bo wzgardziły Bogiem i odrzuciły Jego miłość.\nCzasem świadomie, częściej bezmyślnie.\nA Pan Jezus bezustannie woła: „Przyjdźcie do\nMnie wszyscy”. Nie do wszystkich to wołanie dociera... Zwykle przed ważnymi wydarzeniami dotyczącymi naszej wiary przeprowadza się w parafii tzw.\nMisje Święte – trwające zwykle cały tydzień – w czasie których Ojcowie Misjonarze chcą nas prowadzić\nku odnowie życia wewnętrznego i niczym to nie jest\ninnym jak nawróceniem, czyli przyjęciem Chrystusa\ni umieszczeniem Go na poczesnym miejscu w naszym życiu. Jakże bolesna pozostaje skarga Jezusa\nskierowana nie tylko do Żydów: (sparafrazujmy\ntrochę) niby mnie czczą (wargami), ale serce ich daleko jest ode mnie.\nW nawróceniu inicjatywę zawsze przejawia Bóg.\nCzasem człowiek jest zatwardziały jak kamień i sam\nnie posunąłby się do przodu nawet o centymetr. To\nŁaska Boża nas rusza z miejsca, a my współdziałamy z nią w modlitwie błagalnej. Prosimy Boga, by\nto, co niegodne w naszym życiu przebaczył i przekreślił i pomógł nam, aby przemiana na lepsze stała\nsię rzeczywistością. Wiadomo, że im zło jest silniejsze, bardziej zakorzenione – trzeba większego trudu, by je pokonać. Nie bądźmy zatwardziali w grzechach, nie kochajmy się w grzechach, miejmy nadzieję w Miłosierdziu Bożym, a... stopniowo przejdziemy z ciemności do światła Bożej Łaski.\nSłusznym i bardzo wskazanym jest pragnienie,\naby Duch Święty wprowadził nas na wyższe etapy\nPragnienie ujrzenia Jezusa, zawsze obecne w sercu człowieka, zmusza nas do nieustannego szukania\noblicza Pana. W psalmie 27 padają słowa: „Szukam\no Panie Twojego oblicza – nie zakrywaj przede mną\nTwojej twarzy”. W czasie ćwiczeń misyjnych czy rekolekcyjnych przewodnicy duchowni posłani do\nnas przez Boga pomogą nam odkrywać Boskie oblicze Miłosiernego Boga, poznawać Jego plany wobec człowieka i będą nas wprowadzać na tzw. Drogi\nZbawienia. Na te drogi posłał Bóg Ojciec Swojego\nSyna, na te drogi posłał Jezus Swoich Apostołów i na\nte drogi posyła Kościół swoich Nauczycieli.\nNauk misyjnych na pewno będzie sporo, tematów wiele, ale można je wszystkie streścić w tym\nIdź właściwą drogą po WIECZNOŚĆ!\nNie szukaj psychoanalityka – masz JEZUSA\ni w Jego sakramentalnej kąpieli znajdzie pokój\nTwoja dusza. Amen\nKs. Władysław Podhalański\nMiesięcznik funkcjonuje i rozwija się dzięki ofiarności ludzi. Dziękujemy wszystkim, którzy wspierają finansowo\ntę formę duszpasterstwa, a szczególnie Polonii z Koła nr 57 Bukowina Tatrzańska im. Józefa Pitoraka przy Związku\nPodhalan w USA, naszym Parafianom i Gościom.\n„Idzie Hyr” - m\n iesięcznik parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa; nr 5-6 (337-338) rok XIV, maj-czerwiec 2010\nZespół redakcyjny: ks. Gracjan Hebda (redaktor naczelny), Ewa Kudłaciak, Krzysztof Kudłaciak, Barbara Kujawska.\nStale współpracują: ks. kanonik Władysław Podhalański, ks. Marek Suder (Sułkowice), Monika Bobula, Ewa Maria Kudłaciak, Renata Łukaszczyk, Ludmiła Niedbalska (Warszawa), Elżbieta Ołdyńska, Albina Policht, Marek Wodziak.\nZdjęcia: Paweł Budz. Skład komputerowy i druk: Drukarnia „MK”s.c., Nowy Targ, ul. Waksmundzka 63, tel. 18 266 48 52,\ne-mail: [email protected] Adres redakcji: ul. Kościuszki 1, 34-530 Bukowina Tatrzańska, tel. parafii: 18 20 774 26,\ntel. redakcji: 18 20 780 31, e-mail: [email protected] Redakcja zastrzega sobie prawo skracania i redagowania tekstów oraz nadawania tytułów.\nProgram Misji Świętych Intronizacyjnych Bożego Serca\nprzed obchodami 100-lecia Parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa\nw Bukowinie Tatrzańskiej, 23-30 maja 2010 r.\nNiedziela, 23 maja 2010 r.\nCzwartek, 27 maja 2010 r.\nDzień katolickich małżeństw\n18.00 – Nauka stanowa dla kobiet, matek\n20.00 – Nauka stanowa dla mężczyzn, ojców\n21.00 – Apel Jasnogórski i nabożeństwo majowe\nPoniedziałek, 24 maja 2010 r.\n7.50 – Modlitwy poranne\nNabożeństwo i błogosławieństwo dzieci\nprzedszkolnych i niemowlaków\n10.00 – Nauka dla dzieci szkolnych\n20.15 – Nauka stanowa dla młodzieży męskiej\nNabożeństwo i błogosławieństwo dla\nchorych, starszych, samotnych, cierpiących\n19.00 – Nabożeństwo przebłagalne\nNauka. Msza św.\ndla mieszkańców całej parafii\n8.00 – Msza św. z nauka dla wszystkich\nNabożeństwo za naszych zmarłych\nSpowiedź święta: 8.30 – 12.00; 15.00 – 19.00\n16.00 – Msza św. z nauką dla dzieci szkolnych\nDzień zawarcia przymierza\nz Boskim Sercem Jezusa\nOddanie Parafii i Rodzin Bożemu Sercu\nOddanie Parafii Bożemu Sercu.\nOdwiedzanie chorych po domach\nOddanie Parafii Bożemu Sercu\nNa Msze św. tego dnia kobiety przynoszą świece, mężczyźni\nobrazy Bożego Serca, młodzież różańce.\n21.00 – Bicie w dzwony\nOddanie Rodzin po domach Bożemu Sercu\nW przeczyste dłonie Maryi oddajemy\ndzieło Misji Świętych\nPoświęcenie Krzyża Misyjnego. Procesja\nMisji Świętych Intronizacyjnych\nPo każdej Mszy św. udzielenie\nNiedziela, 30 maja 2010 r.\n11.00 – Uroczysta\nSuma Jubileuszowa pod przewodnictwem J.E. Ks. Kard. Stanisława Dziwisza\nPrzed Misjami Intronizacji Serca Jezusowego\nUKOCHANI W SERCU JEZUSA\n1. Z woli Bożej Opatrzności przybędziemy do\nWas - jako apostołowie Miłości Bożego Serca - aby\ndopomóc Wam w przeżyciu MISYJNEJ ODNOWY.\nPozdrawiamy więc Was serdecznie i zapewniamy\nzarazem o chrześcijańskich uczuciach miłości, zaczerp\nniętych z głębin tego Serca,\nktóre płonie najgorętszym\noddaniem i życzliwością dla\nludzi dobrej woli, doświadczonych trudem życia i pracy, ciężarem boleści i brzemieniem grzechu.\n2. Wsz ysc y znamy\nsmutny los współczesnego człowieka, utrapionego i zagrożonego – jak nigdy dotąd - materializmem, niepohamowaną gonitwą za ciągle nowymi doznaniami, osobistą\nwygodą i egoistycznym interesem. Pogoń ta zamiast\nprzynosi zawód i rozczarowanie, rodzi frustracje, niepewność i zmęczenie, rywalizację i osamotnienie,\npowoduje też różne zagrożenia. Ta smutna rzeczywistość jest prostą konsekwencją podstawowego\nnieszczęścia i zła świata - ODRZUCENIA BOGA i zapomnienia o NIM, który „jest Alfą i Omegą” (por. Ap\n22,13) „Drogą i Prawdą i Życiem” (por. J 14,6), jedynym sensem, nadzieją świata i człowieka.\n3. Wszyscy żyjemy w takim właśnie świecie,\nwielorako zagrożonym i doświadczonym, i dzielimy w jakiejś mierze jego nędze i bóle. Jako chrześcijanie jesteśmy jednak ludźmi NADZIEI. Wiemy\nbowiem, że będąc dziećmi jednego Ojca w niebie,\nmamy „Starszego Brata”, Chrystusa - Odkupiciela,\nktóry dla nas zstąpił na ziemię, aby dać nam życie\nw obfitości (por. J 10,10). On żywi dla nas MIŁOŚĆ,\nktóra „nie szuka swego, nie pamięta złego, wszystko\nznosi” (por. Kor 13, 5-7) i wszystkiemu zaradzi.\nTej to właśnie miłości oddajemy cześć, wielbiąc\nSERCE JEZUSA, które jest „źródłem wszelkiej pociechy, życiem i zmartwychwstaniem naszym, zbawieniem tych, którzy Mu ufają”\n(por. Litania do Najśw. Serca\nJezusowego). W otwartym\nSercu Odkupiciela mamy\nniezawodny sposób wyjścia z sytuacji, zdawać by\nsię mogło, „bez wyjścia”\n(por. Rz 4,18) i szansę uwolnienia się od przygnębiających trosk, odzyskania pokoju serca i nadziei. Jeden\nmusimy jednak spełnić warunek - rzeczywiście otworzyć na nowo Chrystusowi\ndrzwi naszych serc, zgodnie\nz żarliwym wezwaniem Ojca\n4. W tym właśnie„otwarciu się” na CHRYSTUSA\nŻYWEGO pragniemy przyjść\nWam z pomocą. Chcemy ułatwić Wam spotkanie z Bogiem, który Was kocha miłością bez miary.\nW razie potrzeby będziemy wskazywać Wam sposoby powrotu do Niego. Istotnym warunkiem powodzenia tych Misji Świętych jest to, czy Wy sami\nzechcecie nam pomóc, stając się Apostołami tych\nMisji, czyli Apostołami Bożego Serca. Wy bowiem\njesteście odpowiedzialni za losy Królestwa Bożego\nna ziemi. Dlatego prosimy Was gorąco: Mówcie\no tych Misjach w swym otoczeniu oraz módlcie się\nserdecznie o ich powodzenie.\nCEL tych Misji Świętych jest wyjątkowy i specyficzny. Jest nim odpowiedź na pragnienie Chrystusa\nwyrażone w Jego Prośbie: „Synu, - Córko! Daj mi\nswe serce” (por. Prz 23,26; J 19,28). Chrystus pragnie naszych serc, chcąc je przemienić na wzór\nSwojego Serca, abyśmy wszyscy się stali jedną rodziną Dzieci Bożych.\n- a wreszcie - WSZYSCY poświęcimy się uroczyście Bożemu Sercu, najpierw wspólnotowo w kościele, a potem każda Rodzina odda Mu się indywidualnie w swoim domu.\n5. Przepowiadanie Misyjne i sprawowanie Sakramentów Świętych ożywiać i urozmaicać będziemy\nnabożeństwami i uroczystymi Błogosławieństwami\nMisyjnymi. Pragniemy objąć nimi wszystkich Parafian.\n- dzieci przedszkolne i niemowlęta, które przyprowadzicie do Jezusa, pobłogosławimy uroczyście\nwspólnie z Wami;\n- obarczonych wiekiem i cierpieniem błogosławić będziemy nie tylko modlitwą Kościoła, ale również Najświętszym Sakramentem, tak jak to czyni\nsię w Lourdes;\n- Waszych drogich Zmarłych włączymy we wspólną Ofiarę Mszy Świętej oraz w specjalne modły za\n- codziennie spotykać się będziemy z młodzieżą\nSzkół Podstawowych, zgromadzoną wokół Jezusa\n- równocześnie młodzież szkół średnich oraz młodzież pozaszkolna i pracująca będzie miała swoje\n- rodzice i małżonkowie katoliccy otrzymają szczególne Błogosławieństwo misyjne w ramach uroczystego odnowienia swoich Ślubów Małżeńskich;\n6. Na koniec, być może, zapytacie: „Kim jesteście, wy Misjonarze?”. Należymy do Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego\ni popularnie nazywani jesteśmy „Sercanami”. Od lat\nprzemierzamy polskie miasta i wioski niosąc każdemu sercu Bożą Miłość, Bożą łaskę i przebaczenie.\nJuż teraz cieszymy się niezmiernie z misyjnych\nspotkań z Wami. Ufamy, że z Waszej strony spotkamy się ze szczerą wolą i chęcią powrotu do Boga\ni coraz większą ku Niemu miłością.\nZapraszamy wszystkich na Tydzień Misyjny do\nWaszego Kościoła parafialnego, w którym Jezus czekał będzie na każdego z Was ze Swoimi łaskami, Swą\nmiłością z Sercem i przebaczeniem. Zwracamy się do\nWas o modlitwę w naszej intencji i w intencji naszego wspólnego dzieła - tych Misji Świętych. A z naszej strony zapewniamy Was o modlitwie i Ofierze\nMszy Świętej. Na koniec przesyłamy Wam i Waszym\nDuszpasterzom serdeczne pozdrowienia.\nOddani w Sercu Jezusa\nKs. Gracjan Hebda\ntym roku, 18 maja, minęła 90. rocznica urodzin\nSługi Bożego Jana Pawła\nII. Urodził się w miesiącu maryjnym.\nDla Jana Pawła II nie był to przypadkowy miesiąc. Odczytywał to\nwydarzenie w świetle wiary. Przez\ncałe życie powierzał się Matce\nNajświętszej. Znamy jego zawołanie: „Totus Tuus”, tzn. „Cały Twój”.\nCałe swoje życie oddał w ręce\nMatki Bożej. Szczególnie wtedy,\ngdy jako dziewięcioletni chłopiec\nstracił swoją mamę. W książce „Dar\ni Tajemnica”, którą napisał z okazji 50. rocznicy swoich święceń\nkapłańskich, wspomina: Mówiąc\no źródłach powołania kapłańskiego, nie mogę oczywiście zapomnieć\no wątku maryjnym. Nabożeństwo\ndo Matki Bożej w postaci tradycyjnej wyniosłem z domu rodzinnego\ni z parafii wadowickiej. W kościele parafialnym pamiętam boczną\nkaplicę Matki Bożej Nieustającej\nPomocy, do której rano ciągnęli\ngimnazjaliści. Potem z kolei w godzinach popołudniowych, po zakończonych lekcjach, ten sam pochód uczniów szedł do kościoła na\nmodlitwę. W naszej parafii również\njest kaplica Matki Bożej, do której\nprzychodzą... osoby starsze. Nie zobaczymy tam w ciągu dnia nikogo\nz młodzieży. Widocznie układa im\nsię wszystko jak najlepiej w szkole, w domu. Pobożność maryjna\nw naszym narodzie na pewno jest.\nPojawia się pytanie: dzięki komu\njeszcze ona jest? Czy nie jest tak,\nże ta religijność i pobożność maryjna trwa dzięki starszemu pokoleniu? Dlaczego zniknął różaniec\nodmawiany wspólnie przez całą\nrodzinę? Czy w ciągu 24 godzin nie\nmożna znaleźć pół godziny na wspólny różaniec? Nierzadko (niestety) słyszę narzekania wielu rodziców: „Nie radzę sobie z moim dzieckiem” czy też: „Ciągłe problemy mam z moim synem bądź córką”. Czy\nw takich sytuacjach pretensje można mieć do telewizji, mediów, szkoły, towarzystwa, w jakim obracają się dzieci? Najprościej byłoby zrzucić całą odpowiedzialność na innych. A co z własnym przykładem?\nJan Paweł II we wspomnianej już książce, wraca do przykładu swego\nojca: Nieraz zdarzało mi się budzić w nocy i wtedy zastawałem mojego\nOjca na kolanach, tak jak na kolanach widywałem go zawsze w kościele parafialnym. Nigdy nie mówiliśmy z sobą o powołaniu kapłańskim,\nale przykład mojego Ojca był jakimś pierwszym domowym seminarium.\nJednoznacznie wynika z tego, że to środowisko domowe i przykład\nrodziców w ogromnej części buduje religijność dzieci. Nie jest to jednak regułą, bo przecież w historii Kościoła pojawiają się ludzie, którzy wzrastali w atmosferze wrogości wobec Boga i Kościoła, a stawali\nsię wielkimi świętymi. Takie osoby muszą same dochodzić do Boga,\nco jest wielkim wyzwaniem. Jednak ograniczmy się do naszej bukowiańskiej wspólnoty parafialnej. Patrzmy na siebie, na swój przykład\nreligijności. Gromadźmy się na majówkach każdego roku wraz z całymi rodzinami! Gromadźmy się na domowych nabożeństwach maryjnych. Już nieraz zwycięstwo i rozwiązanie trudnych spraw przyszło\nprzez Maryję. Modlitwa różańcowa czy też inna modlitwa do Matki\nBożej niech stanie się wspólnym spotkaniem rodziny po całym dniu\nzmagania się z obowiązkami czy może kłopotami, bo któż z nas ich\nnie ma... A może w Twojej rodzinie nie ma problemów? Pomyśl przez\nchwilę... i chwyć za różaniec, a będzie Ci łatwiej.\nówienie gorzkiej prawdy nigdy nie należało do łatwych i przyjemnych rzeczy. I ciągle\nnie należy. Przesłanie proroka, którym był\nJan Chrzciciel nie brzmiało: „Ludzie, uśmiechnijcie\nsię, Bóg was kocha”. Prorok powiedział zgoła inne\nsłowa: Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec\nprzed nadchodzącym gniewem (Mt 3,7). Jeremiasz\ntakże nie poświęcił życia na głoszenie naszej doskonałości, lecz twardo piętnował grzechy swego\nnarodu. Jezus Chrystus nie został ukrzyżowany za\nto, że błogosławił dzieci, ani za pogodne nauczanie\no trosce Boga o lilie i ptaki, lecz za pełne surowości\nsłowa: Biada wam, uczeni w Piśmie i Faryzeusze(Mt\n23, 23). Wy macie diabła za ojca (J 8,44) …ślepi przewodnicy ślepych (Mt 15, 14)…podobni jesteście do\ngrobów pobielanych…(Mt 23, 27).\nI tak samo słuchanie gorzkiej prawdy nigdy nie\nnależało do łatwych i przyjemnych rzeczy. I ciągle\nnie należy. Przekonali się o tym w raju pierwsi rodzice, kiedy chcieli ukryć się przed Bogiem. Przekonał\nsię o tym król Dawid, który przyznał się do błędu,\npisząc w psalmie słowa: Zmiłuj się nade mną Boże\nw łaskawości swojej, w ogromie Twego miłosierdzia,\nzgładź nieprawość moją (Ps 51). Prawdę powiedział,\nczyli przyznał się do kłamstwa, a w tym wypadku do\nzdrady – Judasz, ale on zapomniał o Bożym miłosierdziu i popełnił samobójstwo. Dzięki łasce Boga\nudzielonej pod Damaszkiem, Szaweł, z prześladowcy chrześcijan, został Pawłem, apostołem Narodów\n– on też przyznał się do błędu. Ja i Ty przyznajemy\nsię do błędów, a przynajmniej ciągle mamy się o to\nstarać. Wyznajemy prawdę w konfesjonale, uwalniając się od grzechów i błędów przez nas zawinionych.\nCzęsto dzisiaj powtarza się, że nastały trudne czasy.\nBiorąc pod uwagę ludzką naturę i patrząc na historię świata, można stwierdzić, że zapewne człowiek\nnigdy nie był zadowolony z czasów, w których żył.\nMoi drodzy! Obecny świat tak naprawdę jest nękany brakiem Prawdy, ale nie tej pochodzącej od człowieka, ale tej Prawdy pisanej z dużej litery. Prawdą\ntą jest Chrystus. Ten, kto mówi prawdę, dostaje, mówiąc kolokwialnie, „po uszach” albo całkowicie odbierany jest mu głos. Z takim zakłamaniem zmierzył się Chrystus, kiedy przyszedł do Nazaretu. I kiedy zdemaskował kłamstwo, to Wszyscy w synagodze,\nsłysząc to, zawrzeli gniewem. Zerwali się, wyrzucili Go\nz miasta i chcąc Go strącić w przepaść, wyprowadzili\nna szczyt góry, na której ich miasto było zbudowane\n(Łk 4). A ilu dzisiaj jest takich, którzy boją się prawdy, bo jest im wygodnie żyć w zakłamaniu, a przez\nto w grzechu. Tragedia współczesnego świata to\nprzede wszystkim życie w zakłamaniu. Począwszy\nmoże od nas samych, po tych, którzy piastują wysokie stanowiska w państwie. Od brukowców, po media, które mają milionową oglądalność i kreują się\nna bogów, wydając niesprawiedliwe wyroki! Prawdy\nsię nie pokazuje, bo się słabo sprzedaje.\nMoi drodzy! Zapomnieliśmy o Bogu! Nie czytamy Jego Słowa. Wchodzimy do domu, sięgamy\npo pilota do telewizora i tłuką nam do głowy jakieś\nbrednie i wyssane z palca rzeczy! Wmawia się nam,\nże to nie człowiek jest najważniejszy, ale jego wolność, a tak naprawdę to jego zachcianki i dewiacje,\nktóre trzeba zaspokajać i respektować, bo przecież\nmamy XXI wiek! A prawdy głoszone przez Kościół\n– jak mówią ludzie hołdujący swojej wolności bez\ngranic - są jedną wielką skamieliną! Oglądane przez\nmilionowe tłumy „Barwy nieszczęścia” czy „R jak rozwiązłość” pokazują, że tak naprawdę zdrada małżeńska czy życie bez sakramentów to nic takiego.\nWszystko się zagoi i będzie można dalej sobie żyć.\nI tak tworzy się najpierw ciche przyzwolenie na wolne związki, chore rodziny, zdrady, a następnie już\nnikogo nie obchodzi, jak żyje on sam, jak żyją jego\ndzieci. Poznacie Prawdę, a Prawda was wyzwoli – zdanie znane chyba każdemu, ale tylko ze słyszenia, bo\njuż doświadczenie tego w życiu dla wielu nie jest\nsprawą oczywistą. Myślę, że dzisiaj do tego kościoła przyszli ci, którzy albo żyją w Prawdzie albo tej\nPrawdy szukają. Myślę, że dzisiaj z nami są ci, którzy\nprzyjmują dekalog w całości, a nie traktują go wybiórczo! Chcemy należeć do tych ludzi, którzy byli\nzdumieni i zachwycenie słowami Chrystusa. Bo już\nna zboczu wysokiej góry ustawia się kolejka tych,\nktórzy pragną Chrystusa z niej zrzucić. Wiemy, że\ntrwamy przy Panu życia i śmierci, który jest Jedyną\nPrawdą, a Jego nauczanie przyjmujemy w całości, a nie wybieramy z niego to, co nam się podoba. Życie w Prawdzie jest o wiele bardziej wymagające, a nawet wystawiające człowieka na drwiny\ni śmieszność w oczach tych, którzy żyją w kłamstwie.\nSam Bóg daje nam jednak pewność w słowach: Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem, kto idzie za mną, choćby i umarł żyć będzie. W dzisiejszej Ewangelii padły\nsłowa z ust Chrystusa: Zapewniam was, że żaden\nprorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie (Łk 4,\n24). Z racji przeżywanego Roku Kapłaństwa, w tym\nmiejscu proszę o modlitwę w Waszych rodzinach,\nw Waszych prywatnych modlitwach za wszystkich\nkapłanów, aby nigdy nie brakowało nam odwagi do\nmówienia Prawdy, bo tylko wtedy kapłan jest wierny swojej misji i tylko wtedy może pomóc tym, do\nktórych jest posłany. Amen!\nEucharystia jest „źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego”*. „Inne zaś sakramenty, tak jak wszystkie kościelne posługi i dzieła apostolstwa, wiążą się ze świętą Eucharystią i do niej zmierzają. W Najświętszej bowiem\nEucharystii zawiera się całe duchowe dobro Kościoła, a mianowicie sam Chrystus,\nnasza Pascha”** (KKK, 1324).\n* Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 11.\n** Sobór Watykański II, dekret Presbyterorum ordinis, 5.\nFot. K. Kudłaciak\nościół bardzo obficie zastawia stół\nSłowa Bożego, aby jak najlepiej trafić\nz przesłaniem Boga do człowieka.\nNa liturgię słowa składają się: czytania\nbiblijne, śpiewy między czytaniami, ewangelia, homilia, wyznania wiary i modlitwa\nKościół posługuje się lekcjonarzami, w których znajduje się słowo Boże. Są to lekcjonarze: na niedziele i święta, na dni powszednie, na obchody Świętych, na Msze św. obrzędowe, na różne okoliczności i wotywne.\nŚpiew między czytaniami nazywamy psalmem responsoryjnym. Jest on odpowiedzią\nwiernych na usłyszane słowo Boże.\nPo drugim czytaniu następuje „Alleluja”\nlub inny śpiew (zgodnie z okresem liturgicznym). Śpiew ten oznacza pozdrowienie Pana, który będzie przemawiał poprzez czytanie Ewangelii.\nPodczas uroczystości okadza się ewangeliarz.\nPo ewangelii następuje homilia. Jest ona słowem Bożym skierowanym do człowieka danej epoki za\npośrednictwem słowa kapłana.\nhrystus w mowie pożegnalnej do swych\nuczniów polecił im wyraźnie, by szli na cały\nświat i nauczali wszystkie narody, udzielając\nim chrztu… (por. Mt 28). Kościół słowa te nazwał\nnakazem misyjnym Chrystusa i uczynił fundamentem wszelkiej działalności misyjnej. Od samego początku swego istnienia Kościół był nastawiony na\nmisje. Apostołowie nie zamknęli się w Wieczerniku,\nlecz wyszli z niego na ulice Jerozolimy, odważnie\ngłosząc zmartwychwstałego Chrystusa, choć spotykały ich za to tylko cierpienia. Chrześcijanie nie\npozostali w Jerozolimie, lecz rozeszli się po krańce świata, a pierwszym takim misjonarzem był św.\nPaweł z Tarsu.\nDziś, po dwóch tysiącach lat od tamtej chwili nie\nma chyba na świecie miejsca, do którego nie dotarliby wyznawcy Chrystusa. Nie ma chyba człowieka,\nktóry by nie słyszał o Jezusie. Oczywiście różny jest\noddźwięk ludzkich serc na to Imię, ale raczej wszyscy je znają. Pozostaje więc pytanie, czy dziś nakaz\nmisyjny Chrystusa pozostaje jeszcze aktualny, czy\nI znów odpowiedź nasuwa się sama. Tak, oczywiście! Bo cóż z tego, że wszyscy ludzie znają Imię\nChrystusa, jeśli nie wszyscy wiedzą, Kto za tym imieniem się kryje. Cóż z tego, że nawet wiedzą, kto to\njest Jezus, jeśli nie żyją Jego nauką, jeśli nie wcielają w życie Jego przykazań. Zapewne do końca świata nakaz ten będzie aktualny, gdyż do końca świata trzeba objawiać światu Miłość.\nGdy dziś słyszymy słowo „misje”, to przed oczyma\nnaszej wyobraźni stają egzotyczne kraje, dalekie kontynenty, dzikie plemiona i misjonarze – szaleńcy Boży,\nktórzy z krzyżem w ręku i na bosaka przemierzają selwę Amazonki lub pustynie Afryki z imieniem Chrystusa\nna ustach. Zapewne trafiają się i współcześnie\npodobne obrazy. Ale dziś misje to coś innego… Dziś misje\nto praca u podstaw wśród ludów, które bardzo często poznały już chrześcijan i to od\nI taką pracę podejmują dziś kapłani zakonni\ni diecezjalni oraz siostry zakonne i coraz częściej\nosoby świeckie. Odczuwszy w swym sercu głos\npowołania do pracy misyjnej, pozostawiają ojczyznę, rodziny, współbraci i po wcześniejszym przygotowaniu w specjalnych ośrodkach formacyjnych\nwyruszają głosić Chrystusa tym, którzy Go jeszcze\nsłabo znają lub naprawiać obraz chrześcijaństwa\nu tych, u których został on przez samych chrześcijan zdeformowany. Jest to praca ciężka i wymagająca, i bardzo często, nawet w dzisiejszych czasach,\nokupiona zostaje życiem złożonym na ołtarzu choroby lub bardzo często na ołtarzu męczeństwa.\nMoże się niekiedy rodzić wśród nas pytanie:\n„Jak to jest? Mówi się, że w Polsce brakuje księży, a tu jeszcze na misje od nas wyjeżdżają…?”\nTymczasem odpowiedź jest prosta: miłość ma tę\nniezwykłą cechę, że mnoży się, gdy się nią dzielimy! Jeśli jakiś kościół lokalny, diecezja, wspólnota\nzakonna decyduje się na wysłanie swych braci na\nmisje, to Pan Bóg w swej nieskończonej hojności\nobdarza tę wspólnotę jeszcze większą liczbą powołań. Potrzebny jest jednak ten zaczyn misyjny,\nten poryw Ducha Świętego, na który zareaguje serce człowieka i da się Mu uwieść.\nMoi kochani, pamiętajmy o misjonarzach. Nie\ntylko o modlitwie za nich, ale i ofiarach materialnych, pieniądzach czy choćby zwyczajnej listownej czy internetowej korespondencji, by czuli, że\nich bracia w ojczyźnie o nich myślą.\nKtoś kiedyś powiedział, że Kościół jest święty nie\ndlatego, że w jego skład wchodzą tylko święci, ale\ndlatego, że nie boi się grzechu. Nie boi się grzechu,\ngdyż Chrystus pokonał i grzech, i śmierć, i diabła.\nI choć ciągle pozostały i są odczuwalne skutki ich\ndziałania, to jednak człowiekowi wolnemu, zanurzonemu w Chrystusie nic one nie mogą zrobić.\nKapłan, jako człowiek, pozostaje, jak każdy chrześcijanin, w kręgu oddziaływania diabła. Podlega takim samym pokusom, jak każdy człowiek, a może\nnawet większym, gdyż z racji na swą funkcję i wielkość swego powołania, pokonanie kapłana i nakłonienie go do grzechu to olbrzymie zwycięstwo diabła! Grzechy popełnione przez zwykłego człowieka są niejako ukryte „pod korcem”. Są one bolesne\ni ranią, nie tylko samego grzeszącego, lecz i całe\nMistyczne Ciało Chrystusa, ale nie niosą ze sobą tego,\nco jeszcze dodatkowo wnosi taki sam grzech, lecz\npopełniony przez kapłana. Chodzi o odium zgorszenia. O ile np. grzech nieczystości zwykłego człowieka nie jest zauważany przez wszystkich, o tyle taki\nsam grzech kapłana staje się automatycznie nagłaśniany, wystawia się go „na świecznik” i w ten sposób zgorszeniu podlega wielu maluczkich. O innych\nskutkach nie wspomnę…\nNie chcę tu usprawiedliwiać ani tłumaczyć siebie czy jakichkolwiek księży. To Bóg ostatecznie\nzna serce każdego człowieka i to On ma także moc\nz największego nawet zła wyprowadzić niewiarygodne dobro. Chcę tylko przestrzec przed niebezpieczeństwem zgorszenia. Patrząc nawet na najbardziej świętobliwego kapłana, nie wolno zapominać, że to nie anioł ani jeszcze nie święty. Każdy\nczłowiek, każdy kapłan do końca swych chwil na\nziemi stoi na froncie i może polec. Oczywiście są\nsposoby, by się przed tym bronić (modlitwa, sakramenty) i są metody, by przed grzechem uciec (unikać okazji, umartwiać się), ale trzeba też wiedzieć,\nże człowiek to istota nieprzewidywalna, a szatan niesamowicie sprytna.\nDlatego ważne jest zdrowe podejście do kapłana i do grzechu kapłana. Z jednej strony każdy człowiek ma prawo wymagać od kapłana życia moralnego na znacznie wyższym poziomie niż przeciętnego człowieka, bo komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie, ale też i nie należy rozrywać\nszat, gdy zetkniemy się z kapłańskim grzechem.\nWszak i wielcy Apostołowie nie pozostali wolni od\ngrzechów, wad i słabości, a jednak Chrystus im zaufał i na nich zbudował swój Kościół.\nProśmy Chrystusa Dobrego Pasterza, by nieustannie umacniał wybranych przez siebie pasterzy dusz\ni chronił słabe, gliniane naczynia ich serc, w których\nprzechowują oni wielkie skarby, od wszelkich zakusów złego ducha. Módlmy się także za wszystkich\nzgorszonych i skrzywdzonych przez grzechy kapłanów, by nie ustała ich wiara w Chrystusa.\nMsza św. na zakończenie XVII\nw Toronto – 28.07.2002 r.\nJesteście naszą nadzieją,\npodążajcie za Chrystusem\nDrodzy Młodzi - uczestnicy XVII Światowego\nDnia Młodzieży, drodzy Bracia i Siostry!\n1. Na górze w pobliżu Jeziora Galilejskiego uczniowie Jezusa słuchali Jego łagodnego i stanowczego\ngłosu: łagodnego jak krajobraz Galilei, stanowczego jak wezwanie, by dokonać wyboru między życiem i śmiercią, między prawdą i kłamstwem. Pan\nwypowiedział wówczas słowa życia, które miały na\nzawsze rozbrzmiewać w sercach uczniów.\nDziś kieruje On te same słowa do Was, Młodzi\nz Toronto, z Ontario i całej Kanady, ze Stanów\nZjednoczonych, Karaibów, z Ameryki hiszpańsko i portugalskojęzycznej, Europy, Afryki, Azji i Oceanii.\nWsłuchujcie się w głos Jezusa w głębi Waszych serc!\nJego słowa mówią Wam, kim jesteście jako chrześcijanie. Pouczają Was one, co macie robić, żeby trwać\n2. Jezus proponuje jedno, „duch świata” zaś co innego. W dzisiejszym czytaniu, zaczerpniętym z Listu\ndo Efezjan, św. Paweł mówi, że Jezus wyprowadza\nnas z ciemności do\nświatła (por. Ef 5, 8).\nZ pewnością wielki apostoł miał na\nmyśli światło, które\noślepiło jego - prześladowcę chrześcijan - na drodze do\nodzyskał wzrok, nic\njuż nie było takie jak\nwcześniej. Paweł narodził się na nowo i od tamtej\npory nic już nie mogło odebrać mu tej radości, jaka\nnapełniła jego duszę.\nDrodzy Młodzi, Wy także jesteście powołani do\ntakiej przemiany. „Zbudź się, o śpiący, i powstań\nz martwych, a zajaśnieje ci Chrystus” (Ef 5, 14), mówi\n„Duch świata” oferuje rozmaite złudzenia, liczne namiastki szczęścia. Bez wątpienia nie istnieją\ngęstsze mroki niż te, które przenikają do dusz ludzi\nmłodych, gdy fałszywi prorocy gaszą w nich światło\nwiary, nadziei i miłości. Największa iluzja, źródło najpoważniejszego nieszczęścia, to złudzenie, że znajdzie się życie, obywając się bez Boga, że osiągnie\nsię wolność, wykluczając prawdy moralne i osobistą odpowiedzialność.\n3. Pan zachęca Was do wyboru pomiędzy tymi\ndwoma głosami, które rywalizują ze sobą, żeby zawładnąć Waszą duszą. Ten wybór stanowi istotę i wyzwanie Światowego Dnia Młodzieży. W jakim celu\nzgromadziliście się tutaj, przybywając ze wszystkich\nstron świata? Aby razem powiedzieć Chrystusowi:\n„Panie, do kogóż pójdziemy?” (J 6, 68). Kto ma słowa życia wiecznego? Jezus, bliski przyjaciel każdego młodego człowieka, ma słowa życia.\nŚwiat, który odziedziczycie, to świat rozpaczliwie potrzebujący odnowionego poczucia braterstwa i ludzkiej solidarności. Ten świat potrzebuje\nbyć dotknięty i uzdrowiony przez piękno i przez\nbogactwo Bożej miłości. Współczesny świat potrzebuje świadków tej miłości. Potrzebuje on, abyście byli solą ziemi i światłem świata. Świat potrzebuje Was, świat potrzebuje soli, Was jako soli ziemi\ni światła świata.\n4. Soli używa się do konserwowania i zachowywania\nw dobrym stanie żywności. Do Was,\njako apostołów trzeciego tysiąclecia, należy podtrzymywanie żywej\nświadomości, że Jezus Chrystus,\nnasz Zbawiciel, jest wciąż obecny w szczególności w czasie sprawowania Eucharystii, pamiątki Jego\nzbawczej śmierci i chwalebnego\nzmartwychwstania. Musicie zachowywać żywą pamięć słów życia,\nktóre wypowiedział, wspaniałych\ndzieł miłosierdzia i dobroci, jakich\ndokonał. Musicie ciągle przypominać światu, że „Ewangelia jest\nmocą Bożą ku zbawieniu” (por.\nRz 1, 16)!\nSól jest przyprawą i nadaje pokarmowi smak. Idąc za Chrystusem,\nmacie zmieniać i poprawiać„smak”\nhistorii ludzkiej. Waszą wiarą, nadzieją i miłością, Waszą inteligencją, niezłomnością i wytrwałością\npowinniście humanizować świat,\nw którym żyjemy. Sposób, w jaki\nto czynić, wskazywał już prorok\nIzajasz w dzisiejszym pierwszym\nczytaniu: „Rozerwać kajdany zła\n(...), dzielić swój chleb z głodnym\n(...). Jeśli (...) przestaniesz grozić\npalcem i mówić przewrotnie (...),\nwówczas twe światło zabłyśnie\nw ciemnościach” (Iz 58, 6-10).\n5. Nawet maleńki płomyk rozprasza ciemności nocy. O ileż większe światło rozpalicie wszyscy razem, jeśli połączycie się w jedno\nw komunii Kościoła! Jeśli kochacie Jezusa, kochajcie Kościół! Nie\nulegajcie zniechęceniu z powodu\ngrzechów i błędów popełnianych\nprzez niektórych jego członków.\nKrzywda, jaką niektórzy księża i zakonnicy wyrządzili osobom młodym i bezbronnym, napełnia nas\ngłębokim smutkiem i zawstydzeniem. Pomyślcie jednak o ogromnej większości oddanych i wielkodusznych kapłanów, zakonników\ni zakonnic pragnących jedynie służyć i czynić dobro! Wielu księży,\nkleryków oraz osób konsekrowanych jest tu dziś z nami; okazujcie im\nWaszą przyjaźń i wspierajcie ich! A jeśli w głębi serca słyszycie to samo\nwezwanie do kapłaństwa czy życia konsekrowanego, nie lękajcie się pójść\nkrólewską drogą krzyża! Gdy\nKościół przeżywa trudne chwile, dążenie do\nsię sprawą jeszcze bardziej naglącą. Świętość\nnie jest kwestią\nto życie w Duchu\nprzykładem tu, w Ameryce, jest Katarzyna Tekakwitha oraz wielu innych chłopców i dziewcząt.\nJesteście młodzi, a Papież jest stary; mieć 82 czy 83 lata to nie to\nsamo co 22 lub 23. Papież jednak nadal utożsamia się z Waszymi nadziejami i aspiracjami. Młodość ducha, młodość ducha! Choć w życiu doświadczyłem wielu mrocznych chwil pod rządami bezwzględnych reżimów totalitarnych, widziałem dość przykładów pozytywnych, aby żywić niewzruszone przekonanie, że żadna trudność, żaden lęk nie są tak wielkie, aby całkowicie zdusić nadzieję, która jest\nwiecznie żywa w sercach młodych ludzi.\nWy jesteście naszą nadzieją, młodzi są naszą nadzieją. Nie pozwólcie umrzeć tej nadziei! Oprzyjcie na niej swoje życie! Nie jesteśmy sumą naszych słabości i błędów; jesteśmy sumą miłości Ojca do\nnas i naszej realnej zdolności stania się obrazem Jego Syna.\nNasz Dziennik, 21.07.2008 r.\nSto lat bukowiańskiej parafii\nilka tygodni temu otrzymałem od ks. Proboszcza\nroboczą wersję książki pt. „Zarys dziejów kościołów i parafii w Bukowinie Tatrzańskiej”.\nPrzeczytałem. Wspaniała, materialna pamiątka z obchodów 100-lecia parafii. Należało się tylko zastanowić, jak w ciągu sześciu tygodni przygotować książkę do druku? Przedsięwzięcie wydawało się karkołomne. Udało się uruchomić cały sztab ludzi dobrej\nwoli: Basia, Ewa, Maciek, Paweł, druga Ewa, siostra\nAgnieszka, ksiądz Gracjan (jeździ szybko, czasami bardzo, ale pewnie, zdecydowanie i ostrożnie),\nArek, Maria Bachleda (w ciągu 30 minut naniosła\npoprawki w tekście o bukowiańskim chórze),\nStefania Czernik (dzięki niej zobaczymy zdjęcie ks. bp. Karola Wojtyły\nz ks. Stanisławem Foxem\ni piękne konie Franciszka\nSiewruk, która na moje pytanie: Pani Marysiu, fto jest\nna tym zdjyńciu?, bez wahania odpowiedziała: Marysia\nSkibowa i Józek Babiorz. Drukarnia.\n„Panie Arku! Na stronie 43. podpis pod zdjęciem: Maria Skiba i Józef\nBabiarz”. Zdjęcie ożyło. Uwiecznione\nna nim postacie nie są już anonimowe.\nKilkadziesiąt telefonów, otwarta „gorąca linia” telefoniczna z ks. Proboszczem, którego\nwiedza na temat historii naszej parafii jest imponująca. Ostatnie uzgodnienia (to dopisać, to można wykreślić), poprawki i... telefon do drukarni z hasłem:\n„Zaakceptowane do druku”. 12 maja 2010 roku ruszyły maszyny drukarskie z „Zarysem dziejów kościołów i parafii w Bukowinie Tatrzańskiej” pod redakcją ks. proboszcza Władysława Pasternaka.\nTa książka, to historia bukowiańskiej parafii widziana przez pryzmat zapisów w „Kronice parafialnej”. Urzekający opis kaplicy cmentarnej, przejmujące losy dzwonów ze starego bukowiańskiego kościółka, wojny, dobre i gorsze czasy Bukowiny i jej\nmieszkańców, ale przede wszystkim ludzie na nowo\nożywający na kartach tej książki. Ta opowieść płynie. Jej niewątpliwym atutem jest prawie całkowity\nbrak komentarza. Autor przedstawia fakty zgodne\nz kronikarskim zapisem, jak gdyby chciał powiedzieć\nczytelnikowi: „Tak właśnie było. Nic dodać, nic ująć”.\nCzasami pojawiają się zwroty: „zakupiono dzwon”,\n„położono posadzkę w kościele”, „wykonano ogrodzenie”, „podjęto się remontu starego kościoła”, itp.\nWarto pamiętać, że za każdym takim określeniem\nkryją się konkretne osoby. Bo przecież ktoś musiał\nzadbać o środki finansowe (czasem zdobywane latami i w wielkim trudzie), przemyśleć, zaprojektować, znaleźć wykonawców, dopilnować. Do każdego działania potrzebny jest człowiek.\nNa pewno nie jest to lektura na jeden wieczór.\nTrzeba wejść w nastrój tamtych czasów i rozsmakować się w opisach, jak smakuje się dobre, stare\nwino. Starsi wrócą wspomnieniami do lat dzieciństwa i młodości, dla młodszych powinna to być lektura obowiązkowa, bo to\noni stanowią kolejne ogniwo w tym\nwielkim łańcuchu wydarzeń. To\noni tworzyć będą przyszłość\nparafialnej. Ksiądz prof.\nJózef Tischner pisał: Być sobą,\nto poczuć się wolnym na swojej\nziemi, zrozumieć i oswoić świat, w którym się żyje. (...) Żeby móc dobrze pracować\nna tej ziemi, trzeba poznać jej przeszłość, zrozumieć ludzi i kulturę. Bez wczucia się i wniknięcia w tę\nkulturę, nie zrozumie się ludzi ani siebie. Może trzeba też, aby w tym rozkrzyczanym, komórkowo-internetowym świecie młodzież pochyliła się nad słowami Adama Asnyka: Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,\nCenię ks. Proboszcza za wytrwałość, samozaparcie, upór, konsekwencję, dociekliwość i taką dobrą,\npozytywną energię przekazaną w tym opracowaniu. Do tej książki chce się po prostu wracać. Jeśli\ndo tego dodać, że ks. Władysław jest drugim (po ks.\nBłażeju Łaciaku) naszym proboszczem, który zdecydował się „chwycić za pióro”, to zamyka się stuletnia historia parafii pięknym, kronikarskim zapisem jej dziejów. \nRodzina na śmietnik\nzachodnim społeczeństwie w ostatnich\nkilkudziesięciu latach zaszły zmiany, które zdegradowały rolę rodziny. Najbardziej\ndrastycznie widać to na przykładzie społeczeństwa\nbrytyjskiego. Do władzy doszło pokolenie ‘68 - słynnych„dzieci kwiatów”. Politykę rodzinną zaczęły kształtować byłe czołowe feministki, które nienawidzą mężczyzn i uważają, że\nojcowie są niepotrzebni. Dlaczego?\nBo tak uważają i koniec! Zatrute owoce, zakrojonej na\nszeroką skalę indoktrynacji medialnej, wspartej odpowiednimi przepisami, stają się coraz\nGwałtownie wzrasta liczba dzieci wychowujących się\ntylko z jednym rodzicem. Z tego prawie połowa poniżej granicy ubóstwa ustalonej przez rząd. Czy rząd\nsię tym martwi? Chyba niespecjalnie. Pozwala mu\nto stanąć w roli karmiciela. Z urzędniczej ręki jedzą\nswoją „socjalną kaszkę” miliony beneficjentów. To\nogromna władza. Uzależnia i czyni posłusznym.\nTradycyjna rodzina nie cieszy się ochroną państwa. Wprost przeciwnie. Tak pod względem ekonomicznym, jak i moralnym, jest coraz bardziej tępiona. Odnosi się wrażenie, że nawet prześladowana. Odbierane są ulgi podatkowe. Wymyślane przez\nróżnego rodzaju obyczajową ekstremę (zatrud\nnianą w roli „ekspertów”) przez instytucje rządowe) coraz większe bzdury, ubrane w powagę przepisów, są wprowadzone do systemu prawnego państwa. Mają zohydzić i ośmieszyć tradycyjną rodzinę. Utrzymywani z publicznych pieniędzy urzędni\ncy, ośmieleni przez medialnych celebrytów, zakasali rękawy i zabrali się do radosnej twórczości. Do\nszpitali poszły instrukcje, jak personel powinien się\nzwracać do dzieci. Otóż, pielęgniarka, która chce\ndodać otuchy cierpiącemu i wystraszonemu małemu pacjentowi, nie może go pocieszać słowami: „Nie płacz, tatuś (albo mamusia) już niedługo\ndo ciebie przyjdzie”. To, według urzędników, była-\nby jawna dyskryminacja osób pozostających w nowocześniejszych formach wspólnego bytowania w związkach homoseksualnych. Należy dziecku tłumaczyć, że „opiekun” albo w najgorszym razie „rodzic” przyjdzie. Innych określeń nie należy używać,\nbo można stracić pracę. W sumie można by się nieźle uśmiać, gdyby nie fakt, że to nie jest wymysł komików z Cyrku Monty Pythona. To rzeczywistość\nw starym europejskim kraju, który w czasie, kiedy\njeszcze kierował się bardziej tradycyjnymi zasadami,\nbył najpotężniejszym imperium świata. Podobnych\nprzykładów można by podać wiele. W coraz bardziej\nzawrotnym tempie postępuje rozkład społeczeństwa. Preferowane są wszelkie, nawet najbardziej\nekstremalne mniejszości. Jak piszą autorzy socjologicznych opracowań, matka z czwórką dzieci, każde\nz innym ojcem, ma zdecydowanie większe szanse\nu urzędników socjalnych, niż biedna, ale normalna\nrodzina. To zachęca do życia bez brania na siebie ja\nkiejkolwiek odpowiedzialności za czyny i z biegiem\nlat coraz bardziej uzależnia od państwa i jego biurokratycznej machiny. Być może o to właśnie chodzi wziąć na krótką smycz miliony ludzi. Zresztą określenie normalna rodzina też jest na cenzurowanym,\nbo sugeruje, że te inne nie są normalne. To zaś już\nprawie kwalifikuje się pod prokuratora jako „mowa\nnienawiści” - określenie z amerykańskiego systemu\nprawnego, ale z upodobaniem bezmyślnie powtarzane przez postępowców w prawie każdym kraju.\nTaki wytrych intelektualny. Brzmi strasznie poważnie, więc w wielu wypadkach ułatwia ściganie każdego, kto ośmieli się sprzeciwić.\nSamodzielna rodzina, kierująca się tradycyjnym\nsystemem wartości, mniej lub bardziej dumna ze\nswojej własnej historii, posiadająca własne rodzinne zwyczaje, jest zbyt autonomiczna, zbyt niezależna, zbyt mało podatna na\nmanipulacje. Jest więc wroga\ndla urzędników, którzy musieliby się przed nią tłumaczyć\nze swoich głupich posunięć.\nOkreślenie „wroga” mogłoby się nie przyjąć. Lepiej więc\nzasugerować, że jest po prostu przeżytkiem. Przeżytek to\nstaroć, jakiś społeczny rupieć,\nktórego należy się jak najszybciej pozbyć.\nDzieci wychowywane w ogólnym klimacie, że normy są tak szerokie, że w zasadzie ich nie ma, stają się coraz bardziej agresywne. Dorośli Brytyjczycy\njuż nie ukrywają, że po prostu boją się swoich nastolatków. Bezkrytyczne i zwyczajnie bezmyślne wprowadzanie głupich zasad doprowadziło do wychowania małych terrorystów. Te dzieci nie wiedzą, co\nto jest szacunek, nie wiedzą, jak powinna funkcjonować normalna rodzina, ponieważ, niestety, takiej\nrodziny nigdy w swoim młodym życiu nie widziały.\nSłyszały natomiast tyle złego na jej temat, że nawet\nby się wstydziły przyznać, że chciałyby czegoś takiego zasmakować. Jak twierdzą socjolodzy, te dzieci,\nkiedy dorosną, zaplączą się dokładnie w takie same\nnieuporządkowane związki, w jakich same były wychowywane. Nie trzeba być zresztą uczonym socjologiem, żeby uznać tę oczywistą prawdę. Wystarczy\nzwykły, zdrowy rozsądek.\nCzym jest rodzina? To nie tylko pewna liczba\nludzi: ojciec, matka, dzieci, ewentualnie dziadkowie, itp. To podstawowa, najmniejsza jednostka społeczna, bogata własną historią, posiadająca swoje\nzwyczaje i tradycje wypracowane przez kolejne pokolenia. To nie tylko ci, którzy żyją obecnie. To także ci, którzy już odeszli. Nadal są członkami rodziny. Rodzina to byt trwający nieprzerwanie przez\nwieki. Warto sobie uświadomić, że jesteśmy częścią czegoś zdecydowanie większego, niż sobie to\nwyobrażamy. Bogactwo i siła rodzin tworzy bogate i silne społeczeństwo. Agonia rodziny doprowadza w swojej konsekwencji nieuchronnie do rozkładu społeczeństwa. Nie ma innej możliwości i historia już wielokrotnie to pokazała. Społeczeństwo bez\nrodzin już nie będzie Narodem. To będzie kilkadziesiąt milionów jednostek (singli) na łasce biurokratycznej hydry.\nnajczęściej przy okazji jakiejś bulwersują\ncej zbrodni, społeczeństwem wstrząsają dreszcze przerażenia. W efekcie\nurzędnicy aplikują kolejną dawkę\nma żadnych zahamowań. Jakiś\ndoktor nauk poważnych\nnapisze, że gdy wzrasta przemoc wśród młodzieży, czemu niestety nie można zaprzeczyć, bo statystyki są bezwzględne, to trzeba być... bardziej wyro\nzumiałym! Przypomina to znany z ubiegłej epoki\ndowcip o dwóch milicjantach i logicznym myśleniu. Rodzinna psycholożka dr Sandra Wheatley poucza: „Społeczeństwo się zmienia. Tradycyjna rodzina to przeżytek i nie ma co nad nią ubolewać.\nNajważniejsza jest miłość!”. Można by powiedzieć\n- kobieto, opamiętaj się! Gdyby twoi dziadkowie\nwstali z grobu, to by chyba spalili się ze wstydu, że\nmają taką bezmyślną wnuczkę. Tu akurat mieliby\nnad czym ubolewać.\nTak to jest, gdy pojęcia zarezerwowane dla wielkich rzeczy, są bezczelnie zawłaszczane przez ignorantów. Brak wyraźnego i ostrego sprzeciwu doprowadził do tego, że pseudonaukowi medialni celebryci popisują się głupotą, która jest niebezpieczna.\nZ takimi argumentami nie powinno się dyskutować,\nponieważ w ten sposób się je nobilituje i stwarza\nwrażenie, że są warte poważnej polemiki. Takie poglądy należy uznać za to, czym w istocie są - za wyraz bezmyślności i nieodpowiedzialności.\nTo jeszcze na szczęście nie u nas. Ale niestety, to\nteż nie jest literatura fantasy. Tak jest w rzeczywistości. To ostrzeżenie. Nie można milczeć lub nieśmiało coś tam mówić, że może to nie tak. W tych sprawach trzeba być ostrym i stanowczym, bo skutki\nzaniedbania niosą zbyt duże niebezpieczeństwo. „Znam twoje czyny, ani gorący, ani zimny\nnie jesteś. Obyś był zimny albo gorący! A tak,\nskoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę\ncię wyrzucić z ust moich” (Ap 3, 15-16). Ktoś,\nkto nie ma odwagi bronić swoich racji, jest\nśmieszny i budzi pogardę. Nikt go nie szanuje. Tak było zawsze, w każdym czasie i w każdej sprawie. Oczywiście od razu pojawi się\nzarzut, że potępienie tych bezmyślnych pomysłów jest sprzeczne z zasadami tolerancji\ni wręcz zasadami chrześcijaństwa, miłości i wyrozumiałości. To ma zamknąć usta protestującym i ułatwić deprawowanie, bo nie trzeba\nsię tłumaczyć. Zwłaszcza, że argumenty są żenujące. O dziwo, ten argument do wielu trafia. Nie wolno krytykować, bo wtedy nie jest\nsię prawdziwym chrześcijaninem. A przecież sam\nJezus dał przykład radykalnego postawienia sprawy. „Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał” (J 2, 15). Nie wolno dać w sobie wywołać fałszywgo poczucia winy, bo milczenie w tak\nważnej sprawie to zwykłe zaniedbanie, a nie żadna\nCywilizacja zachodnia znalazła się w punkcie zwrotnym. Teraz od reakcji ludzi zależy, w jakim kierunku\npójdą sprawy. Przypomina się mowa Podkomorzego\nz pierwszej księgi „Pana Tadeusza”:\nMiała nad umysłami wielką moc ta tłuszcza:\nOdbiera najpierw rozum od Obywateli.\nBo już sam wewnątrz siebie czuł choroby zaród:\nPo której miał przyjść wkrótce wielki post\nNie ufaj nikomu po trzydziestce, głosili rozwydrzeni przemądrzalcy pokolenia ‘68. Normalna\nto cecha ludzi wychowanych w dobrobycie i nieprzyuczonych do dyscypliny i elementarnej od\npowiedzialności za swoje postępowanie. Dzieci kwiaty nieco już przywiędły i chętnie korzystają z dobrodziejstw zachodniej cywilizacji. Z wiekiem rozumu\nim jednak nie przybyło, bo rozumu uczą trudy życia,\na oni jakoś specjalnie nie musieli się w nim wysilać.\nHipisowskie komuny zamienili na intratne posady\ni nadal bawią się niczym w piaskownicy. W nowej\npiaskownicy mają nowe zabawki - teraz eksperymentują na żywym organizmie społecznym. Trochę\njak sadystyczni chłopcy, którzy zabawiają się wyrywaniem skrzydeł owadom. No i nie ponoszą żadnej\nodpowiedzialności za owoce swoich poczynań. To\nwielki luksus, zachęca do folgowania najdziwniejszym fantazjom. To pierwsze pokolenie, które swoich rodziców masowo zamknęło w domach starców.\nZachowują się jakby sami zawsze mieli być młodzi,\nale na plecach już czują oddech następnej generacji.\nWychowanej przez siebie generacji, która nie chce\njuż starych zamykać w domach starców. Wolałaby\nich po prostu poddać eutanazji. No cóż. Jak rodzina jest przeżytkiem, to już nie ma taty, mamy, babci czy dziadka. To są dziady, których trzeba się pozbyć, jak starych niepotrzebnych rupieci. Nie ma się\nco przywiązywać i ubolewać. Żadnych zobowiązań\ni odpowiedzialności, bo odpowiedzialność podobno ogranicza podstawowe prawo człowieka - prawo do wolności wyboru.\nPasterz. Wiadomości z Sanktuarium\nśw. Stanisława BM w Szczepanowie\n„My z niego wszyscy”,\nczyli jak Mickiewicz uczy nas patriotyzmu\nLecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi...\n„Dziady cz. III”\na pozór uśpieni, apatyczni lub zajęci tylko\nszarą codziennością, zabiegani i zatroskani\nzbytnio o dzień jutrzejszy, my, Polacy, budzimy się w chwilach zagrożenia, gdy „obca przemoc” chce nas pozbawić suwerenności. W tym patriotycznym przebudzeniu ogromną rolę odgrywało\nzawsze nasze narodowe dziedzictwo. Bardzo dotkliwie przeżywały brak ojczyzny pokolenia, którym na\n123 lata odebrano wolność i próbowano na wszelkie\nsposoby pozbawić narodowej tożsamości. W tych\nwłaśnie czasach, nieistniejąca na mapach Europy\nPolska, wydała ludzi, którzy stali się świadectwem\nwielkiej miłości do ojczyzny i sztandarem, którego\nnie zdołali zniszczyć zaborcy. To ci, którzy walczyli w kolejnych powstaniach narodowych, ale także poeci i pisarze, których utwory wspierały ducha\ni dawały nadzieję na zwycięstwo.\nNajwybitniejszym z nich jest Adam Mickiewicz,\nnajwiększy polski poeta i jeden z największych poetów romantycznych na świecie, który urodził się 24\ngrudnia 1798 r. w Zaosiu koło Nowogródka. Ten genialny twórca, wykorzystując ludowe pieśni i prawdy, odwołując się do baśniowych, ale i historycznych wydarzeń z naszych dziejów, stworzył dzieła, będące dla Polaków niejako elementarzem patriotycznego wychowania. Jak wielkie znaczenie\nmiały dla niego przekazywane przez lud prawdy\nżyciowe, mądrzejsze niejednokrotnie od filozofii\nuczonych, świadczą chociażby słowa z ballady pt.\nWidzisz świat w proszku,\nw każdej gwiazd iskierce.\nW utworze pt. „Konrad Wallenrod” wieść gminną nazywa poeta „arką przymierza między dawnymi\ni młodszymi laty”, przydając jej znaczenie niezniszczalnego strażnika historii narodu:\nTy czasem dzierżysz i broń archanioła.\nDzieła Mickiewicza weszły na stałe do edukacji\nkolejnych pokoleń. Uczono się ich na pamięć i cytowano przy różnych okazjach. Dzieci recytowały wiersz\npt. „Powrót taty”, starsi „Balladę Alpuhara” z wspominanego już „Konrada Wallenroda”, zaczynającą się\nod słów: „Już w gruzach leżą Maurów posady...”.\nMłodzież cytowała „Odę do młodości”, napisaną przez Mickiewicza w okresie jego przynależności do Towarzystwa Filomatów i Zgromadzenia\nFilaretów w 1820 r.:\nOda stała się pieśnią podchorążych, którzy zaatakowali Belweder, rozpoczynając Powstanie\nListopadowe w 1830 r. Była też hymnem powstańców w 1863 r. A dziś utwór ten określany jest jako\n„hymn ogólnoludzki i deklaracja praw człowieka”.\nTwórczość Mickiewicza stanowi odbice jego\nosobistych przeżyć i zainteresowań. To nie tylko\npoeta, ale także bystry obserwator i historyk. Jego\nzainteresowanie historią Litwy znalazło swój wyraz m. in. w poemacie pt. „Grażyna. Powieść litewska”. Utwór ten ukazał się w drugim tomiku poezji\nw Wilnie w 1823 r., podobnie jak „Dziady cz. II i IV”.\nŁącząc prawdę historyczną z fikcją i poetycką fantazją, autor opowiada w „Grażynie” historię litewskiego\nksięcia, Litawora, który, pragnąc zemsty za doznaną od innego litewskiego księcia, Witolda, krzywdę, postanawia sprzymierzyć się z Krzyżakami i napaść na jego ziemie. Do spisku nie dopuszcza jednak\nżona Litawora, Grażyna, która potajemnie odprawia\nposłów krzyżackich. W wyniku walki z Krzyżakami\nGrażyna i jej mąż ponoszą śmierć, ale ratują niezależność i honor Litwinów. Powieść ta zawiera zatem\nuniwersalne prawdy: ukazuje konieczność rezyg\nnowania ze spraw osobistych dla dobra Ojczyzny\noraz potępienie przymierza z nieprzyjaciółmi narodu, nawet za cenę życia.\nŚmierć matki Mickiewicza w 1820 r. i jego\nnieszczęśliwa miłość do Maryli Wereszczakówny, która\nw lutym 1821 r. wyszła za mąż za hr. Puttkamera, a także osamotnienie poety podczas pobytu w Kownie,\nwpłynęły na powstanie „Dziadów wileńsko-kowieńskich” (cz. II i IV). W części II utworu, wykorzystując\ncharakter ludowego obrzędu dziadów, przywołuje poeta duchy zmarłych, które, oczekując na wyrok sądu ostatecznego, odbywają pośmiertną pokutę i wyjaśniają warunki konieczne do uzyskania\nzbawienia. Wypowiadają przy tym nauki moralne\ndla żywych i są to znowu stare, uniwersalne praw\ndy ludowe. Dowodzą one, że pełne człowieczeństwo można osiągnąć wówczas, jeśli nie ucieka się\nw życiu od cierpienia, nie krzywdzi bliźnich i potrafi darzyć ich prawdziwą miłością.\nIV część „Dziadów” jest pośmiertną historią młodzieńca, Gustawa, któremu nieszczęśliwa ziemska\nmiłość, przesłoniła dawne ideały, stała się przyczyną\nniewymownych cierpień i wyobcowania ze świata.\nTo dowód na to, że ubóstwianie ukochanej osoby\nmusi w końcu przynieść człowiekowi klęskę, nie tylko uczuciową, ale także społeczną i religijną.\nW wyniku wykrycia tajnych związków przez policję carską w 1823 r. Mickiewicz został skazany na\nzesłanie w głąb Rosji. W październiku 1824 r. poeta\nna zawsze opuścił Litwę i udał się do Petersburga,\na potem do Odessy. Stąd odbył swoją słynną romantyczną wyprawę na Krym, której rezultatem\nbyły wydane w Moskwie w 1826 r. „Sonety krymskie”. Poeta spogląda w nich na otaczającą go rzeczywistość oczami pielgrzyma, który, zachwycając\nsię orientalnym krajobrazem, tęskni równocześnie\nza drogimi widokami utraconej ojczyzny.\nTo przeświadczenie, że póki ojczyzna nie będzie\nwolna, żaden z jej synów nie może być szczęśliwy,\ndominuje w twórczości Mickiewicza. Jego bohaterowie bardzo często muszą wybierać między osobistym szczęściem a dobrem ojczyzny. Przed takim dylematem został też postawiony Konrad Wal\nlenrod, tajemniczy mistrz krzyżacki, który staje się\nsymbolem nowego typu patriotyzmu - patriotyzmu\nniewoli. W sytuacji, gdy wróg jest o wiele silniejszy,\nnie można otwarcie mu się przeciwstawić. Należy\ndziałać skrycie, posługując się nawet podstępem.\nDramat tytułowego bohatera polegał właśnie na\nwyborze samotnej walki z Zakonem Krzyżackim\nkosztem własnego szczęścia. Trafnie określają to\nsłowa: „Szczęścia w domu nie znalazł, bo go nie\nbyło w ojczyźnie...”.\n„Konrad Wallenrod” stal się przyczyną kłopotów\nMickiewicza z władzami carskimi. Dlatego wyjechał\non z Rosji do Niemiec, a potem do Włoch. Tam zastała\ngo wiadomość o wybuchu Powstania Listopadowego\nw Polsce. Niestety, nie udało mu się przedostać do\nKrólestwa Polskiego, aby wziąć udział w powstaniu.\nPod wpływem opowieści powstańców- emigrantów\nnapisał wiersze: „Reduta Ordona”, „Nocleg”, „Śmierć\nPułkownika” i „Pieśń żołnierza”.\nPoczucie winy z powodu niemożności wzięcia udziału w powstaniu skłoniło poetę do napisania III części „Dziadów”, opublikowanych w 1832 r.\nGłównym bohaterem utworu jest Gustaw z IV części „Dziadów”, który w więziennej celi przechodzi\nprzemianę w Konrada, przedstawiciela zniewolonego narodu. Przypisuje on sobie prawo do duchowego przywództwa nad narodem, chce przejąć od Boga Jego siłę. Pełne dumy i pychy wystąpienie Konrada, zwane Wielką Improwizacją kończy się największym bluźnierstwem - niedokończonym nazwaniem Boga carem.\nDumny Konrad nie otrzymał odpowiedzi od\nBoga. Uzyskał ją natomiast pokorny Ksiądz Piotr,\nktóry swoją postawą potwierdza, że człowiek może\ndokonać wielkich rzeczy tylko w oparciu o Bożą łaskę. Równocześnie, mimo swej nicości, jesteśmy dla\nBoga kimś ważnym, dlatego umożliwia nam zbawienie, jeśli wyrażamy skruchę. Te prawdy wypowiada właśnie Ksiądz Piotr:\n- Prochem i niczem;\nW odniesieniu do dumnego Konrada pojawiają się znane ewangeliczne prawdy:\nW scenie zatytułowanej „Widzenie Księdza Piotra”\npokorny kapłan doznaje łaski proroczej wizji przyszłości Polski i świata. Polska jawi się w niej jako naród wybrany, któremu Bóg przeznaczył specjalną\nmisję. Przez swoje cierpienie ma ona odkupić grzechy własne i całej ludzkości. Rozbiory Polski zostały\nprzyrównane do śmierci Chrystusa na krzyżu. I tak,\njak Jezus przezwyciężył śmierć, zmartwychwstając, tak Polska odzyska wolność za sprawą męża\nTa idea mesjanizmu została przez Mickiewicza\npogłębiona w „Księgach narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego”, w których walka o wolność\nprzybiera oblicze idei Bożej. To Bóg obdarzył ludzi\nwolnością. Każdy więc, kto wprowadza ucisk, łamie\nprawo Boże. Rozbiory Polski są tego najjaskrawszym\nprzykładem, a nasze doświadczenia w walce o niepodległość, odwaga i ofiarność, upoważniają nas\ndo tego, aby być apostołami wolności.\nTęsknota za wolnością i utraconym krajem\nznalazły swój wyraz także i w największym dziele\nAdama Mickiewicza, w wielkiej epopei narodowej\n- „Panu Tadeuszu”. Zetknięcie się z cywilizacjami zachodnimi uzmysłowiło poecie fakt, że świat szlachty polskiej, wyrosły na tradycjach Rzeczypospolitej\nprzedrozbiorowej, odchodzi w bezpowrotną przeszłość. „Pan Tadeusz” jest właśnie przywołaniem\ntego świata i próbą jego zachowania w pamięci\nprzyszłych pokoleń. Fabuła dzieła dotyczy spraw\nzwyczajnych: procesu sądowego między sąsiadami o zamek. Utwór pokazuje zwykłe, normalne życie w szlacheckim dworku, ale w to wszystko autor zręcznie wplata nasze cechy i tradycje narodowe, dążenia Polaków do odzyskania własnego państwa. Opisując bardzo realnie krajobrazy i zwyczaje\nlitewskie, wyraża swój żal za utraconym rajem dzieciństwa. W dziele tym Mickiewicz najpełniej ujawnił swój talent poetycki i stało się ono ukoronowaniem jego twórczości.\nZawsze i wszędzie w życiu i dziełach Mickiewicza\ndominują dążenia niepodległościowe. Pod koniec życia poeta starał się potwierdzić je czynem zbrojnym,\ntworząc Legion Włoski w 1848 roku, który u boku\nwłoskiej armii miał stanąć do walki z austriackim\nzaborcą. Po przegranej Włochów Legion został rozwiązany. Kolejną próbę stworzenia Legionu podjął Mickiewicz w 1855 r. Korzystając z wojny turecko-rosyjskiej, planował utworzyć taki oddział przy\nboku armii tureckiej. W trakcie tej pracy poeta zmarł\nw Konstantynopolu 26 listopada 1855 r. Jego zwłoki\nprzewieziono do Paryża i pochowano na cmentarzu\n„polskim” w Montmorency pod Paryżem. W 1890 r.\nprochy wieszcza przewiezione zostały do Krakowa\ni złożone w Krypcie Wawelskiej.\nO roli, jaką odegrał Mickiewicz w życiu współczesnych mu Polaków, świadczą cytowane często\nsłowa innego naszego wielkiego poety, Zygmunta\n„Pan Adam odszedł od nas - na tę wieść pękło\nmi serce. On był dla ludzi mego pokolenia i miodem, i mlekiem, i żółcią, i krwią duchową.- My z niego wszyscy (...). Był to jeden z filarów podtrzymujących sklepienie złożone nie z głazów, ale z serc tylu\nżywych i krwawych (...). Największy wieszcz nie tylko narodu, ale wszystkich plemion słowiańskich już\nnie żyje (...)”.\nZ romantyzmu Mickiewiczowskiej poezji wyrosły następne pokolenia Polaków, prawdziwych patriotów, powstańców 1863 r. i działaczy politycznych\nprzełomu XIX i XX wieku, którzy po latach niewoli\nbudowali niepodległą ojczyznę po 1918 r. W tych romantycznych tradycjach wychowali się Józef Piłsudski\ni Karol Wojtyła, i całe pokolenie „Kolumbów”, któremu przyszło sprawdzić swój patriotyzm w czasie\nMożna nas krytykować za nadmierny romantyzm i częste wspominanie przeszłości. Każde jednak pokolenie Polaków musi pamiętać bohaterskie\nczyny swoich przodków, zarówno te na polach bitewnych, jak i te składane ojczyźnie w postaci wielkich dzieł literackich. Nie po to, by ulegać zwątpieniu czy poddawać się melancholii, ale po to, by wiedzieć, że „za wielką cenę zostaliśmy nabyci”, a „walka o wolność, gdy raz się zaczyna, z ojca krwią spada dziedzictwem na syna”.\nśw. Stanisława BW w Szczepanowie\nA. Mickiewicz, Wybór pism, Warszawa 1952,\nHistoria literatury polskiej w zarysie tom I, red. M. Stępień\ni A. Wilkoń, Warszawa 1988,\nA. Witkowska, Literatura romantyzmu, Warszawa 1986.\nNieco o architekturze sakralnej Skandynawii\nwiedzając kraje skandynawskie, fascynujemy się\nniespotykanym gdzie indziej pięknem natury,\nnowoczesnością. Mniejszą wagę przywiązujemy do obiektów kultu religijnego, które kojarzą się\nniemal wyłącznie z protestantyzmem. Chciałabym,\nna przykładzie Norwegii i Finlandii, przedstawić kościoły, których różnorodność architektoniczna i ciekawe formy budzą zainteresowanie.\nCechą charakterystyczną tych budowli jest ścisły\nzwiązek z krajobrazem, w który zostały wkomponowane, ale także budulec, typowy dla Skandynawii. Jest to\na w Finlandii –\nAalto) potrafili dostosować\ngo do wymogów nowoczesności, nie rezygnując przy tym\nDo najstarszych, prawie\nw innych regionach Europy\nświątyń należą kościoły słupowe (stavkirke), zwane\ntakże klepkowymi. Spośród tysiąca wzniesionych\nw X-XIII w., zachowało się 28. Część z nich, zwłaszcza\nw regionie Finnmark, spalili Niemcy, wycofując się\nw 1944 r., część padła łupem współczesnych satanistów. Nazwa świątyń pochodzi od pionowych słupów narożnych spiętych długimi deskami (klepkami), których konstrukcję wzorowano także na technice budowy łodzi. Najprostsze mają tylko jedną\nnawę i prezbiterium. Za budulec posłużyło drewno sosny norweskiej, pokryte żywicą, dzięki czemu\noparły się czasowi. Kościoły słupowe łączą sztukę\nchrześcijańską z mitologią i motywami wikingów\n(smok). Świadczą o tym także dachy zwieńczone głowami smoków czy gonty przypominające smoczą\nłuskę. Motywy pogańskie widoczne są szczególnie\nw kościele Burgund, uważanym za jeden z cudów\ncywilizacji wikingów. Obok twarzy 12 apostołów\nznalazł się tam wizerunek jednookiego boga Odyna.\nTakże drzewo, podstawowy budulec, miało u potomków dzisiejszych\nNorwegów magiczne znaczenie. Wyjątkową\nurodę, ale i symbolikę„stavkirke”\npodkreśla otoczenie fiordów.\nPięć najstarszych znajduje\nsię w rejonie najdłuższego z nich\nNiektóre z kościołów klepkowych stanowią\nnie tylko atrakcję turystyczną, ale i są nadal miejscem modlitwy\n(np. jeden z największych, w Heddal, poświęcony\nMaryi Dziewicy, czy malutki, na 40 miejsc, kościółek Undredal) .\nNie wszystkie świątynie należały do gminy. Kościół\nUrnes w Luster, najstarszy słupowy w Norwegii, był\npoczątkowo własnością bogatej rodziny. W 1979 r.\nzostał wpisany na listę światowego dziedzictwa\nUNESCO. Za najlepiej zachowany i najładniejszy\nuważa się jednak kościół klepkowy w Burgund, dedykowany apostołowi Andrzejowi, z runami z XII w.\nEwenementem jest, że „stavkirke” może poszczycić\nsię także Polska. Zawdzięczamy to pruskiemu królowi Fryderykowi Wilhelmowi IV, który umożliwił przeniesienie go z norweskiego Vang do Karpacza.\nNajpiękniejszą i najbardziej okazałą świątynią\nskandynawską w stylu romańskim jest niewątpliwie\nkościół Najświętszej Marii Panny w Bergen, którego wieże dawniej stanowiły niejako drogowskaz dla\nstatków kupców hanzeatyckich. Msze odprawiane\nw języku niemieckim to niejako ukłon w ich stronę. Kupcy odwdzięczyli się ufundowaniem w XVII w.\nbarokowej ambony z bogatymi zdobieniami, także z prawdziwej laki, zupełnie niespotykanej wówczas poza Azją.\nPowszechny w Skandynawii kamień posłużył za\nmateriał do wzniesienia największej tego typu budowli w tym rejonie Europy, czyli katedry Nidaros\nw Trondheim. Do dzisiaj jest ona nekropolią i miejscem koronacji władców Norwegii od 1814 r. Król\nto zresztą zwierzchnik kościoła protestanckiego\nw tym państwie. W średniowieczu gotycka katedra była miejscem najliczniejszych w Europie, poza\nRzymem i hiszpańską Compostelą, pielgrzymek.\nWierni zdążali tu do grobu św. Olafa, pierwszego\nwładcy Norwegii, który poległ, walcząc o chrystianizację kraju. Pobliskie cudowne źródło miało ponoć moc uzdrawiającą. Pierwowzorem świątyni\nw Trondheim była angielska katedra Canterbury.\nNieco później niż w Norwegii, bo w XIV w., pojawiły się kamienne\nkościoły na terenie\nFinlandii. Jeden z najstarszych znajduje się\nw Tyrvää koło Turku, ale\nkamień upodobali także współcześni twórcy obiektów sakralnych. Granitowy kościół\nTemppeliaukio w centrum stolicy Finlandii\nw całości zbudowano\npod powierzchnią ziemi. Jego wystająca miedziana kopuła przypomina latający spodek,\na wnętrze przywodzi na\nmyśl katakumby pierwszych chrześcijan. 180 okien\ni szklane panele przepuszczające światło, wspaniale\nrozświetlają wnętrze. Finowie, ze specyficznym dla\nnich poczuciem humoru, nazywają ten kościół wykuty w skale, „bunkrem antyszatańskim”.\nTypowe dla Skandynawów skomponowanie\nświątyni z otoczeniem zauważa się także w norweskim Tromsø. Ishavskatedralen (Katedra Arktyczna)\nprzypomina swoim kształtem skałę wyłaniającą\nsię z oceanu. Tu także światło wpada do wnętrza\nprzez szklane panele, co robi niesamowite wrażenie, zwłaszcza podczas nocnych koncertów.\nW przeciwieństwie do innych krajów skandynawskich, na architekturę sakralną Finlandii duży\nwpływ wywarły rządy carów Rosji. Przypominają\no nich dwa okazałe kościoły w Helsinkach: katedra na Placu Senackim (tuomiokirkko), będąca też\nniejako symbolem miasta, a także cerkiew Uspenski\nKatedraali, wcześniej jako katedra Zaśnięcia Matki\nBożej. Pierwsza ze świątyń, obecnie luterańska, sfinansowana została przez cara Mikołaja I za niebagatelną kwotę 2,6 mln rubli. Co może nieco dziwić,\nw jej krypcie mieści się obecnie kawiarnia. Sobór\nUspienski to największa tego typu świątynia Europy\nZachodniej, z bogatym wnętrzem, w stylu rosyjskobizantyjskim.\nHelsinki są siedzibą jedynej katolickiej diecezji\nFinlandii, liczącej nieco ponad 9100 wiernych. Msze\nodbywają się w kościele św. Henryka, średniowiecznego patrona kraju, o którego relikwie przed kilku\nlaty rozgorzał olbrzymi spór z luteranami. Wprawdzie\nprotestanci nie uznają kultu świętych, ale kościół\nw Turku, jako pierwotne\nmiejsce przechowywania szczątków świętego,\nwystąpił o ich zwrot do\nw Helsinkach. Prawdopodobnie, niestety, przeważyła czysta\nkalkulacja, że przyciągnie to większą liczbę turystów do Turku.\nSprawa oparła się nawet\no urząd parlamentarnego rzecznika praw obywatelskich, jako że relikwia jest uznawana za\n„przedmiot sztuki” , wypożyczany od czasu do czasu katolikom. Postać św.\nHenryka wiąże się także z polskimi wątkami. Jego\nkult wprowadził w naszym kraju król Zygmunt III\nWaza (notabene święty ten nie został nigdy kanonizowany). Legenda mówi, że Henryk, jako biskup\nTurku, został zamordowany przez wieśniaka, którego potem prześladowały myszy i utopił się wraz\nz nimi w pobliskim jeziorze. Czyż nie przypomina\nto nam podania o królu Popielu?\nSkandynawskie kościoły pełnią ważną funkcję, nie tylko jako obiekty kultu religijnego, ale\ni ośrodki kulturotwórcze. Różnorodność ich formy świadczy o zawiłościach dziejów, przynależności i uzależnieniu od państw i władców innych\nwyznań. Odzwierciedlają także poszanowanie tradycji, przyrody i krajobrazu, nabierając waloru\nisza. Wygasły wszystkie światła. Jarzy się\ntylko wieczna lampka przed Najświętszym\nSakramentem i biało-czerwone znicze wśród\nbiało-czerwonych wieńców złożonych przed jasną\ntrumną. Na niej flaga narodowa i czapka harcerska\nz lilijką. W tej ciszy pada: „Całość baczność! Do hymnu państwowego!”\nPochyliły się sztandary harcerskie, wyprężyli\nsię harcerze i harcerki wszystkich organizacji skautowych w Polsce i poza granicami, wypełniający\n„... co nam obca przemoc wzięła, szablą odbierzemy! Marsz, marsz...”.\nA potem: „Płonie ognisko i szumią knieje, drużynowy jest wśród nas...”.\nTak zaczęło się szczególne ognisko harcerskie w Bazylice św. Krzyża w Warszawie po Mszy\nśw. pożegnalnej prezydenta II RP hm. Ryszarda\nKaczorowskiego, poległego w katastrofie samolotowej, w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni\nMiałam honor znać Jego Ekscelencję. Kiedy\nw 1984 r. odbyła się premiera mojego filmu o Krzysztofie\nKamilu Baczyńskim i wybuchu Powstania\nWarszawskiego, zwrócił się do mnie II Naczelnik\nSzarych Szeregów hm. Stanisław Broniewski „Orsza”\nz propozycją dostarczenia mi materiałów i kontaktów ludzkich, dotyczących I Naczelnika Szarych\nSzeregów i ich twórcy, hm. Floriana Marciniaka. Jest\nto postać całkowicie zapomniana, podczas gdy zamordowany przez Niemców w Gross-Rosen naczelnik był człowiekiem, który wyjątkowo zasłużył się\ndla ojczyzny. Może więc to zainteresuje, jako materiał do filmu? Oczywiście! Chociaż szanse na to były\nmałe, podjęłam się tego zadania.\nI oto wśród tych „kontaktów ludzkich” znalazł się\n– i tu zamarłam z wrażenia – prezydent II RP, harcerz Szarych Szeregów, wielki autorytet ideowy\njako głowa państwa niepodległego, hm. Ryszard\nKaczorowski. Czy będzie chciał ze mną, szaraczkiem, rozmawiać?\nCzy w ogóle odpisze?\nOdpisał natychmiast. Na kopercie nie było żadnych tytułów, tylko: „Ryszard Kaczorowski, ulica,\nLondyn...”. A w środku: „... jest to postać (F. Marciniak\n– przyp. autorki), którą należy upamiętnić\ni zbliżyć młodzieży. Żyje\nona dziś w zupełnie innych warunkach i wzorce wychowawcze stawiane przed nią tak bardzo odbiegają od tych,\nna których się wychowało pokolenie Szarych\nSzeregów. Dlatego serdecznie ucieszyłem się\nRozwinęła się piękna\nznajomość. Korespondencja, z czasem spotkania\n– kiedy prezydent przyjeżdżał do Polski z różnych\nokazji. Dzielił się ze mną informacjami, odczuciami,\nprzemyśleniami. Był wybitną osobowością, o wielkiej kulturze, wiedzy, pełną godności, a jednak nieonieśmielającą rozmówcy – rozumiał go świetnie\ni traktował z ogromną życzliwością.\nScenariusz napisałam, ale TVP odrzuciła go, bzdurnie argumentując – po prostu nie chcieli tego tematu. Postanowiłam więc zrobić film dokumentalny,\ndopóki jeszcze żyją ci, którzy tworzyli Szare Szeregi\ni znali hm. Floriana. Prezydent Ryszard Kaczorowski\nnapisał wtedy: „Wiadomość, że nie udało się Pani\nzrobić filmu o Marciniaku, potwierdza tezę, że młodzież, jej przyszłość i przygotowanie jej do kierowania w przyszłości Państwem Polskim niewielu ludzi\nobchodzi. Podstawiają jej Rock Music i są szczęśliwi,\nże nie ma z nią większych kłopotów. Ale tu mogą być\njeszcze poważne niespodzianki. (...) Myślę, że upłynie sporo czasu, ale uda się odbudować te wzorce,\nna których nas wychowano”.\nMiał rację. Od tamtego listu minęło 15 lat, a ostatnie wypadki udowodniły, że nasze Szaroszeregowe\nwzorce już się odbudowują. Wiadomość o katastrofie samolotu nadeszła rankiem 10 kwietnia –\na już w południe przed Pałacem Prezydenckim pojedynczo, grupkami meldowali się do służby harcerze. Nikt im nie kazał – spontanicznie, według\nSzaroszeregowej zasady: „Nie czekaj na rozkazy,\nsam się orientuj, co trzeba robić”. Sami się więc zorientowali, zorganizowali, byli, gdzie byli potrzebni,\nFot. A. Nowacka\nw służbach porządkowych, pomocy ludziom w kolejce do złożenia hołdu Parze Prezydenckiej, świetnie zorganizowali system wart przy trumnie prezydenta R. Kaczorowskiego, ową Mszę św. pożegnalną i owo przejmujące ognisko. Szli jako asysta za\ntrumnami, witali poległych na lotnisku, po prostu\nbyli tam, gdzie rzuciła ich służba. I chociaż prym,\na raczej komendę objął nad nimi ZHR i harcerki\noraz harcerzy z biało-czerwonymi naszywkami nad\nprawą kieszenią widać było najczęściej, do tej służby stanęły wszystkie organizacje harcerskie, z całej\nPolski i we wszystkich miastach Polski.\nBiałystok i całe tereny Wschodniej Polski były\npod okupacją sowiecką. Trwały okrutne represje,\nwywózki ludności na Sybir, za Koło Podbiegunowe\n– ale chłopcy działali sprawnie, pomagali, jak się\ndało, utrzymywali łączność, przesyłali informacje,\nprzerzucali łączników do Wilna czy Grodna. 17 lipca 1940 r. jednak doszło do wpadki. Sześciu funkcyjnych z białostockiej chorągwi Szarych Szeregów\nznalazło się w więzieniu w Mińsku Białoruskim.\nWśród nich był druh Rysiek.\nOskarżenie brzmiało: „... organizowanie rewolucyjnej grupy zbrojnej mającej na celu obalenie legalnej władzy sowieckiej na Białoruskiej\nSocjalistycznej Republice Sowieckiej”.\n„Robotniczo-chłopskiej”, oczywiście „wolnej”, itp. Oskarżenie nie operowało jeszcze\npojęciem grupa „faszystowska”, bo aktualnie ZSRS było najlepszym sojusznikiem\nHitlera i III Rzeszy, razem napadli na Polskę\ni razem było im bardzo dobrze.\nProkurator zażądał dla czterech chłopców kary śmierci. Ale sąd był lepszy – wydał pięć wyroków śmierci. Ponieważ główną myślą Ryszarda było wtedy: „Jak to się\nskończy”, pomyślał teraz: „No, to się nie dowiem, jak to się skończy” i gotował się na\ntę okoliczność. Siedział trzy miesiące w celi\nśmierci, kiedy przyszło „ułaskawienie”: 10\nWarta Szarych Szeregów przy trumnie Prezydenta\nnajcięższych robót. „No, to jednak zobaRyszarda Kaczorowskiego w Belwederze.\nOd prawej: Tymoteusz Duchowski „Motek”, Ludmiła Niedbalska, czę, jak to się skończy...” myślał w eszelonie\nwiozącym go przez calutką Syberię, aż nad\nKazimierz Olesiński „Sęp”. Warszawa, 16.04.2010 r.\nPacyfik. Osadzili go – ich – na Kołymie w najNo i dobrze – rozpisałam się o harcerzach, ale cięższych kopalniach złota, w których to kopalniach\nkto wie coś o owym harcerzu – prezydencie II RP - „górnik” przeżywał około trzech miesięcy. „Skazany”\nRyszardzie Kaczorowskim? Już, już!\nprzestępca R. Kaczorowski kopał, dusił się, głodoHarcerzem był chyba od urodzenia. W każdym wał jak inni, ale był młody, zahartowany w trakcie\nrazie kiedy wybuchła wojna w 1939 r., miał 20 lat przeróżnych ćwiczeń harcerskich i dotrwał w tym\ni był drużynowym w Hufcu Białystok ZHP. Wtedy koszmarze do układu Sikorski – Majski (po wejściu\nw całej Polsce młodzież – nie tylko harcerska, ale Niemców do ZSRS aż po Moskwę), na mocy któharcerska też – ruszyła na pola po bitwach, by szu- rego gen. Władysław Anders, świeżo wypuszczokać rannych, pozbierać (i ukryć!) broń, odczytać ny z Łubianki (więzienie NKWD w Moskwie), zaczął\ndokumenty poległych - może trzeba kogoś zawia- organizować wojsko polskie. Oczywiście niejaki\ndomić? Zaraz też wiązała się w grupki potajemne, Kaczorowski Ryszard do niego wyruszył. I dotarł.\nktóre na ogół obejmowali dobrze do tego przygoDalsze jego losy pokrywają się ze szlakiem bojotowani harcerze. Harcerki organizowały się w gru- wym II Korpusu WP na Zachodzie: Persja, Palestyna\npy pomocnicze w zakresie opieki, pomocy sanitar- – gdzie natychmiast organizował drużyny harcernej, itp. Druh Kaczorowski oczywiście od razu wziął skie. Wynędzniała, okaleczona psychicznie i fizyczsię za tę organizację i włączył swoich chłopaków do nie młodzież, dzieci uratowane z sowieckiego piepowstałych we wrześniu, już podziemnych, struk- kła- wszyscy garnęli się do organizacji, w której szybtur harcerskich – Szarych Szeregów.\nko dochodzili do siebie i rwali się do służby. Potem\nprzerzut do Włoch, bitwa pod Monte Cassino – to i w wolnych wyborach wybrał naród na prezydenon, jako łącznościowiec, pierwszy wysłał w świat wia- ta Lecha Wałęsę, w grudniu 1990 r. przekazał mu na\ndomość, że Monte Cassino zostało zdobyte przez Zamku Królewskim w Warszawie właściwe insygnia\nPolaków i polska flaga właśnie załopotała nad mu- władzy. Ciągłość państwa polskiego została zachorami klasztoru.\nwana: po II RP nastąpiła III RP.\nPo zakończeniu działań wojennych R. Kaczorowski\nRyszard Kaczorowski często przyjeżdżał do Polski\nzostał w Londynie, gdzie oczywiście z miejsca za- na różne uroczystości - zapraszały go miasta, przyczął organizować harcerstwo polskie! Rozbudowało znawały honorowe obywatelstwa, zapraszali harcesię ono niebawem o ZHP w Kanadzie, USA i innych rze, różne środowiska. Zawsze witany z wielką rapaństwach, a hm. Ryszard przez wiele, wiele lat dością i otoczony powszechnym szacunkiem pełbył przewodniczącym ZHP poza granicami kraju. nił niejako dalej wysokie funkcje – chociaż inne niż\nRząd II RP, który najpierw we Francji, a po jej upad- przedtem. Stowarzyszenie Szarych Szeregów przyku w Londynie, pracował nadal, szybko zauważył znało Mu odznaczenie im. „ORSZY” za szczególne\nzdolności i umiejętności młozasługi dla polskiego harcerdego człowieka. Stopniowo\nstwa i historii Polski.\npowierzał mu kolejne funk10 kwietnia obaj nasi preModlitwa Katyńska\ncje państwowe. Piastował\nzydenci – II RP hm. Ryszard\nteki ministrów, aż kiedy preKaczorowski i prezydent III RP\nzydentem został Kazimierz\nU Twoich Stóp Składamy Dziś,\nTę Naszą Bolesną Pamięć.\nSabbat – też harcerz, harclecieli razem, by uczcić 70.\nmistrz – tenże ustanowił go\nrocznicę mordu w Katyniu.\nna swego następcę.\nJak ktoś powiedział: „Nie\nŻe Nie Możemy Zapomnieć\nRyszard Kaczorowski wtedolecieli do bohaterów\nTych Lat Kłamliwego Milczenia,\ndy był głową szczęśliwej ro1940 roku – a może właśnie\ndziny – prześlicznej o płonących oczach żony Karoliny\nKiedy stałam na warcie\nMatko Najświętsza, Prosimy Cię,\ni dwu dorodnych córek.\nPomóż Nam, W Imię Chrystusa Twojego Syna, przy trumnie hm. Ryszarda,\nPewnie się czytelnik zatak do Niego mówiłam:„Panie\nPomóż Nam Wypełnić Obowiązek Pamięci!\nPrezydencie. Wtedy nie udastanawia, co robił nasz rząd\nw Londynie. Robił swoje,\nło się z Florianem, ale teraz\nchociaż państwa zachodnapisałam scenariusz filProwadzi Młode Pokolenia\nnie cofnęły mu uznanie już\nmu o chłopakach z Szarych\nDrogami Prawdy i Sprawiedliwości,\nw roku 1945 na korzyść koSzeregów. Wysłałam Panu\nMiłości i Bożego Pokoju.\nmunistycznego rządu PKWN\ntekst, czekałam na uwagi,\n– PRL. Działał głównie wśród\nzawsze Pan odpisywał, naAmen.\nPolonii, ale koła niepodległotychmiast, a teraz...”.\nściowe utrzymywały z nim\nstały kontakt. Stamtąd szły potajemne informacje, piosenki, słowa poezji, piękne wspomnienie o Tacie\nwydawana tam prasa, publikacje. Weryfikowano tam córki Jadwigi, który mówił Jej, kiedy została drużyi przyznawano odznaczenia wojenne, dla których nową: „Jeśli nie jesteś pewna, czy to, co chcesz zrow kraju miejsca nie było. A ponadto strzegł ciągłości bić jest zgodne z prawem harcerskim – nie rób tego”.\nPaństwa Polskiego i przechowywał insygnia i doku- Popłynęła nasza pieśń wieczorna: „Idzie noc, słońce\nmenty, które miały być przekazane dopiero prezy- już zeszło z gór... Bóg jest tuż...”.\ndentowi wolnej Polski, kiedykolwiek to będzie.\nW ciemnościach rozległo się mocne:\nW 1989 r. zmarł nagle prezydent Kazimierz\n„Na pożegnanie druha prezydenta – czuj, czuj!”\nSabbat– zgodnie z prawem najwyższy urząd ob- „Czuwaj!” – zagrzmiała jednym głosem brać harjął prezydent Ryszard Kaczorowski. Był świetnym cerska. „Czuj, czuj! – Czuwaj!”„Czuj, czuj! – Czuwaj!\nprezydentem, dyplomatą, z godnością reprezen- Czuwaj! Czuwaj!!!”\nWarszawa, 4 maja 2010 r.\ntował majestat Najjaśniejszej Rzeczypospolitej\nPolskiej. A kiedy Polska odzyskała niepodległość\nZachowajcie pamięć i tożsamość,\nbo zginiecie w tłumie bezbożnych narodów\nWystarczy spojrzeć wokół i nadstawić uszu, aby przekonać się, jakie są losy prawdy w życiu. Co\nludzie robią ze słowami, jak używają i nadużywają słów często kłamliwych, brudnych, zafałszowanych, burzących, druzgocących wokół wszystko, nieodpowiedzialnych, obliczonych na wprowadzenie w błąd kogo się da. Człowiek współczesny jest rozgadany, rozkrzyczany, rozdyskutowany, rozkrytykowany, produkujący bezmyślnie słowa, nawet w dyskusji i dialogu słuchający tylko siebie.\nPrasa jest pełna gadulstwa, niesprawdzonych informacji, kłamstwa, sensacji, które odbierają\nnam ciszę, skupienie, szarpią nerwy i serca. Kto dba o to, aby pisać prawdę? Kto czuwa, aby przez\nradio czy telewizję płynęła w świat prawda? Czemu właściwie służą te potęgi społecznego przekazu i o czym informują? Czemu to przypisać? A przecież ludzie mają wielkie osiągnięcia w wielu\ndziedzinach wiedzy dzięki ścisłości myślenia i odpowiedzialności za każdy znak czy słowo.\nStefan kard. Wyszyński, Warszawa, 8 września 1970 r.\nest taka kolęda, „Kolęda dla nieobecnych”\nZbigniewa Preisnera i Beaty Rybotyckiej.\nKtoś zapytał ironicznie: „A gdzie był Bóg?”. Był\nw tym samolocie wraz z 96. Aniołami. Przy każdym\nz tragicznie zmarłych stał Anioł Stróż, a Bóg, który nigdy człowieka nie opuszcza, zwłaszcza w najtrudniejszych chwilach życia, przygarnął ich wszystkich do siebie.\nNie pytałem Boga: „Dlaczego?”. Bezgranicznie\nwierzę w Jego Opatrzność – to takie duchowe dziedzictwo po moim śp. Ojcu. Ale zapytałem: „Panie,\npowiedz, proszę, jakie są Twoje zamiary wobec naszego Narodu, że tak bardzo nas doświadczasz?”.\nMoże odpowiedzi trzeba szukać w Łagiewnickim\nSanktuarium? Nie wiem.\nMówią mi, że to demokratyczne państwo prawa.\nDziwna to demokracja, która wyrugowała z przestrzeni publicznej słowa: patriotyzm, Naród, moralność, tradycja historyczna, ojcowizna, przywiązanie do wartości chrześcijańskich. Jeszcze trochę,\na z przedszkoli, szkół, urzędów znikną krzyże. A może\nkażą nam zlikwidować przydrożne kapliczki? Bo to\ntakie... „nieeuropejskie”. Myślący inaczej niż oni nazywani są ksenofobami, ciemnogrodem, moherowymi beretami, itp. Mają władzę, pieniądze, są wykształceni i aroganccy. Spotkałem już w życiu wykształconych głupców. Brak im jednego. Mądrości.\nWiedzę można zdobyć – mądrość zaś jest darem\nDucha Świętego, o który trzeba się codziennie modlić, a to z kolei wymaga pokory i świadomości własnych słabości.\nPrymas Tysiąclecia, ks. kard. Stefan Wyszyński pisał: Naród, który nie może nawiązać do dziejów, który nie może się wypowiedzieć zgodnie z własną duchowością, jest narodem niewolniczym.\nPowiadają, że to państwo prawa. Cóż to za prawo, które pozwala bezkarnie wyszydzać prezydenta Rzeczypospolitej i jego urząd, a straszy sądami\nza nazwanie aborcji i eutanazji zabójstwem? Każdy,\nkto myśli, czuje, wyraża opinie inne niż „salon”, traktowany jest z pogardą. A oni pchają nas po cichutku do jednego wielkiego eurokołchozu. Jeszcze trochę, a wszystko będzie wspólne: rząd, język, waluta,\nżony (przepraszam – żon nie będzie; będą „partnerki życiowe”), dzieci, kochankowie różnej płci i pewnie jeszcze wiele innych „atrakcji”. Rokowania nie są\nnajlepsze, tym bardziej, że już dzisiaj jakiś „geniusz”\ndoszedł do wniosku, że ślimak to ryba, a marchewka to owoc.\nKiedyś budowali drugą Japonię, teraz wzięli się\nza Irlandię. I wciąż eksperymentują: na gospodarce, służbie zdrowia, oświacie, kulturze, armii, itd.\nUstawa, uchwała, rozporządzenie, nowelizacja do\nustawy, nowelizacja do nowelizacji - rośnie sterta nikomu niepotrzebnych papierów, a renciści nie mogą\nwykupić lekarstw, setek polskich rodzin nie stać na\nzapewnienie ciepłego posiłku własnym dzieciom.\nI wszystko dla „wspólnego dobra”. Zastanawiam się\nczy nie braknie im czasu na zbudowanie normalnej\nPolski. Bo jakoś dziwnie dzielą ten narodowy bochen\nchleba. Coraz częściej mam wrażenie, że wyjadają\nsam środek, a skórkę zostawiają innym.\nMówią mi, że nie ma cenzury. W maju 2008\nroku zmarł ks. prof. Mieczysław Albert Krąpiec, dominikanin, jeden z najwybitniejszych umysłów\nostatnich dziesięcioleci. Teolog, humanista, twórca Lubelskiej Szkoły Filozofii Klasycznej, inicjator\nwydania Powszechnej Encyklopedii Filozofii, w latach 1970-1983 rektor Katolickiego Uniwersytetu\nLubelskiego. Nie przypominam sobie, żeby media poświęciły mu „czas antenowy”. W 32-tomowej\nEncyklopedii PWN próżno szukać hasła: „Peszkowski\nZdzisław, ksiądz”. W 2005 r. red. Anita Gargas przeprowadziła z Panią Marią Kaczyńską wywiad. Przeleżał\nw szufladzie pięć lat. Ukazał się dopiero po tragicznej śmierci Pary Prezydenckiej. Wcześniej zapewne\n„nie zmieścił się w ramówce”. Tuż po katastrofie nagle otworzyły się archiwa stacji telewizyjnych. I cóż\nsię okazało? Ano to, że prezydent Rzeczypospolitej,\nśp. prof. Lech Kaczyński to człowiek wszechstronnie wykształcony, wybitny intelektualista, kochający mąż i ojciec, wrażliwy na ludzką krzywdę, wierny Kościołowi, patriota autentycznie zatroskany\no losy Kraju, odważnie broniący prawa innego narodu do suwerenności, walczący z historycznymi zakłamaniami, dobry człowiek i prawdziwy mąż stanu. Dlaczego dopiero po śmierci? Bo komuś brakło\nodwagi i zapewne „nie było zapotrzebowania politycznego”. Były natomiast niestosowne żarty, szyderstwa, kpiny, oszczerstwa. Dla dobra Narodu kilku polityków, podobnie jak kilku dziennikarzy, powinno zniknąć na zawsze z przestrzeni publicznej.\nBo okłamali Naród.\nTuż po katastrofie jedna z gazet zamieściła na\npierwszej stronie złowieszczy tytuł: „Ten przeklęty Katyń”. 8 listopada 2007 roku w Aninie umierał\nstary kapłan – ksiądz prałat Zdzisław Jastrzębiec\nPeszkowski. Więzień Kozielska - cudem uniknął śmierci w Katyniu. Oficer I Pułku Ułanów Krechowieckich\nw Korpusie Armii Polskiej. Przeszedł szlak wojenny\nprzez Rosję, Iran, Palestynę, Irak, Egipt, Indie, Syrię,\nLiban, Italię i Anglię. Po wojnie całe swoje życie\npoświęcił przekazywaniu prawdy o katyńskim ludobójstwie. Chciał, aby na każdym polskim cmentarzu postawiono zwykły, drewniany krzyż z napisem: „Katyń” (Może warto pomyśleć, aby i na naszym bukowiańskim cmentarzu znalazło się miejsce na taki krzyż?). Podczas ekshumacji polskich\noficerów w latach 90. każdą czaszkę osobiście brał\nw dłonie. Dotykał ją i błogosławił różańcem otrzymanym i poświęconym przez Jana Pawła II.\nZiemia, po której chodził polski kapłan z różańcem w ręku, nie jest ziemią przeklętą. To ziemia przesiąknięta krwią, bólem, cierpieniem tysięcy niewinnie pomordowanych, ziemia wołająca o modlitwę\ni prawdę..., ale nie przeklęta.\nW „Dziadach części III” Wieszcz napisał:\nI sam nie wiesz, gdzie lecisz,\nsam nie wiesz, co zdziałasz.\nLudzie! Każdy z was mógłby,\nTysiące ludzi przed Pałacem Prezydenckim.\nKwiaty, znicze, laurki, flagi biało-czerwone. Dzieci,\nstarcy, młodzież. Ludzie różnych zawodów i różnej\norientacji politycznej. Naród z najdalszych zakątków\nkraju przyszedł złożyć hołd swojemu Prezydentowi.\nI zobaczyłem strach w oczach niektórych „wielkich”\ntego świata. Małe, rozbiegane oczka, drżące rączęta,\nbrak precyzyjnej odpowiedzi na konkretne pytania,\ntaka – jak mawiała moja pani profesor – „mowa trawa do chińskiego ludu przez otwarty lufcik”. Kogo\nsię boją? Narodu? A może boją się tej myśli, która\nzabłyśnie niewidzialna? Wszak myślą i wiarą można\nzwalać i podźwigać trony...\nUroczystości pogrzebowe. Tłumy wiernych.\nKardynałowie, arcybiskupi, biskupi. Niezniszczalna\nsiła polskiego Kościoła. Został mi w pamięci obraz ks.\nkard. Stanisława Dziwisza odprowadzającego Parę\nPrezydencką na wieczny spoczynek. Skupiony, z pastorałem w ręce, lekko pochylony, powoli, dostojnie szedł w kierunku Wzgórza Wawelskiego. Książę\nKościoła. A może szli Obaj? A Jan Paweł II mówił:\n„Wciąż przypominaj mojemu Narodowi: Nie lękajcie się tylko Otwórzcie drzwi Chrystusowi”. Kto wie,\nJaka będzie Rzeczypospolita Polska?\nW „Księgach narodu polskiego i pielgrzymstwa\npolskiego” Mickiewicz napisał:\nZaprawdę powiadam wam: nie badajcie, jaki\nbędzie rząd w Polsce, dosyć wam wiedzieć, iż będzie lepszy niż wszystkie, o których wiecie; ani nie\npytajcie o jej granicach, bo większe będą, niż były\nO ile powiększycie i polepszycie duszę waszą,\no tyle polepszycie prawa wasze i powiększycie\nMoże kiedyś spełnią się słowa Wieszcza i...\n...nadzieja znów wstąpi w nas,\nW jeszcze jedno Boże Narodzenie...\nBukowina Tatrzańska, 3 maja 2010 r.\nW 219. rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja\nNie pytam Boże\nze łzą w oku\nczy było trzeba\nchcemy ból ten\njuż doszli do Ciebie\nprzyjmij ten ból\ndo Twego nieba\nciężkie jak kamienie\ndaj dziś szczęście\na nam swój pokój\nw ten – jakże - trudny dla Polski\nniech Wszyscy odpoczniemy\na po tej chwili\nciągle – OD WIEKÓW – JESTEŚMY TACY\nco zwie się życiem\nniech trwamy w Tobie\ni TY nas Boże znasz\nwspomóż i pociesz\nKtóry wszystko wiesz\nfot. Ryszard Rzepecki\nNaprotechnologia – TAK!\nPojęcie „naprotechnologia” pochodzi od anglojęzycznego terminu NaProTechnology – Natural\nProcreative Technology – Wsparcie Naturalnej\nProkreacji. Termin ten został zaproponowany\nw Instytucie Papieskim Pawła VI w Omaha, w Stanach\nNaprotechnologia to metoda rozpoznawania i leczenia niepłodności. Kluczowym narzędziem jest tak\nzwany Model Creightona, oparty na bardzo szczegółowej obserwacji organizmu kobiety podczas naturalnego cyklu miesięcznego. Naprotechnologia\ndo diagnostyki niepłodności używa również badań sonograficznych, hormonalnych, endoskopowych, natomiast do leczenia niepłodności - leków\nstymulujących jajeczkowanie, wspomagających\nprawidłowy przebieg cyklu miesięcznego, a także metod chirurgicznych przywracających płodność. Naprotechnologia z powodzeniem czyni starania w kierunku podnoszenia zaburzonej płodności męskiej.\nNaprotechnologia umożliwia niepłodnym małżeństwom uzyskanie poczęcia dziecka z dużym\nprawdopodobieństwem – według twórcy tej metody sięgającym około 80 procent w czasie do 2 lat\nleczenia. Jest więc około 2-3 razy bardziej skuteczna niż procedura „in vitro”.\nNaprotechnologia to nie tylko leczenie niepłodności. To także sposób obserwacji nieprawidłowości w organizmie każdej kobiety. Na tej podstawie,\nmożna skutecznie rozpoznawać wczesne stadia chorób i odpowiednio wcześnie wdrażać leczenie wielu kobiecych schorzeń.\nMetoda ta odrzuca użycie programu in vitro i inseminacji. Zapewnia możliwość życia dla każdego\nistnienia ludzkiego od chwili poczęcia, szanując\ngodność każdego człowieka.\nWięcej informacji o naprotechnologii\ni ośrodkach stosujących ją w Polsce:\nBronić życia i umacniać je,\nczcić je i kochać\n– oto zadanie, które Bóg powierza\nProcedura „in vitro” – NIE!\nProcedura „in vitro” mimo ukierunkowania na\nosiągnięcie szlachetnego celu, jakim jest poczęcie i narodzenie dziecka, jest głęboko nieetyczna\ni sprzeczna z polskim prawem.\nW ramach tej procedury sztucznie, hormonalnie przyspiesza się dojrzewanie kilku, kilkunastu\nżeńskich komórek jajowych, pobiera się je i w probówce zapładnia męskimi gametami. Zazwyczaj\npoczętych zostaje kilka, kilkanaście istot ludzkich;\nnastępnie dokonuje się ich selekcji. Poczęte dzieci\nwykazujące wady niszczy się, a jedną lub kilka wybranych istot ludzkich transferuje się do łona matki celem umożliwienia im dalszego rozwoju i urodzenia. „Nadliczbowe” poczęte embriony ludzkie\nzamraża się dla ich ewentualnego, późniejszego\nOgromna większość poczynanych w czasie procedury „in vitro” istot ludzkich ginie – według danych z różnych ośrodków od 60% do 80%: w czasie\nselekcji, transferu, zamrażania i odmrażania.\nProcedura „in vitro” narusza godność ludzką zarówno samych rodziców – eliminując ich personalistyczny, głęboko intymny akt małżeński i zastępując go działaniami technicznymi, jak i godność człowieczą dziecka poczętego poprzez stosowanie wobec niego selekcji, transferu, procesu zamrażania\ni odmrażania oraz przetrzymywanie w bankach\nProcedura „in vitro” narusza więc trzy artykuły Konstytucji RP: art. 30. chroniący godność człowieka, art. 38. chroniący życie człowieka, art. 40.\nzabezpieczający przed okrutnym, nieludzkim traktowaniem, a także art. 157a kodeksu karnego.\nWspółczesna medycyna opracowała „naprotechnologię” – etyczną, ekologiczną, efektywną\ni ekonomiczną metodę pomocy małżonkom pragnącym poczęcia i urodzenia dziecka.\nProcedura „in vitro” jest po prostu niepotrzebna, gdyż mamy lepszą, tańszą, nowoczesną metodę – „naprotechnologię”.\nNegatywne konsekwencje medyczne „in\nW fachowej, medycznej literaturze podaje się,\nże śmiertelność noworodków poczętych „in vitro”\njest ok. dwukrotnie wyższa niż dzieci poczętych\nNadszedł czas, aby podsumować zada- 5. Marduła Katarzyna\nw naturalny sposób. Według Aleksandra\nnia konkursowe z ubiegłego roku szkolne- 6. Stasik Katarzyna\ngo. Jak wiecie, na łamach „Idzie Hyr” ogłosi- 7. Sztokfisz Klaudyna\nkl.0a i wiceszeliśmy konkursy dla trzech grup\nfa Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych,\ndla najmłodszych czytelników, dla uczniów 9. Wodziak Dominika\ndzieci poczętych „in vitro” to inwalidzi.\ni dla uczniów starszych. Przyznacie\nte zadania nie były trudne, ale\nkrotny wzrost różnych wad wrodzonych.\nWas wytrwałości. I właśnie za tę wytrwałość 2. Chowaniec Agnieszka kl.3a\nW literaturze medycznej opisano\nw dążeniu do celu, Redakcja postanowiła na- 3. Chowaniec Anna\npo „in vitro”.\ngrodzić wszystkich, którzy zdecydowali\nsię na 4.komplikacji\nudział w konkursach. Nie jest źle: prace od- 5. Nowobilski Janusz dr kl.3a\ndało 23 uczniów, ale wydaje mi się, że mo- 6. ZającPrezes\ngłoby być więcej chętnych. Ci, którzy odpaObrońców Życia Człowieka\ndli po drodze, albo których ogarnęło lenistwo\nW konkursie dla uczniów\n– niech żałują, a Ci, którzy wytrwali do koństarszych:\nca – niech się cieszą. Po zasłużone\nZapraszam na stronę internetową www.pro-life.pl,\nproszę zgłaszać się do siostry katechetki. Za- 2. Bukowski Michał\nobszerchęcamy do licznego udziaługdzie\nkonkursach! A oto nagrodzeni\n5. Nowobilska Aneta\n6. Szostak Piotr\nkl. 1 gim.\nW konkursie dla najmłodszych:\n7. Szostak Wojciech\n1. Chowaniec Karolina kl.0a\n8. Wojtanek Dominika kl.6\n2. Czernik Mateusz\n3. Dunajczan Justyna\n4. Kuchta Wiktoria\nStałe nabożeństwa w naszym kościele:\nIDZIE HYR – WRZESIEŃ-PAŹDZIERNIK 2007\nCodziennie o godz. 15.00 odmawiamy\nCodziennie o godz. 15.00 odmawiamy Koronkę do MiW każdą niedzielę o godz. 7.30\nBożego w kaplicy\nsą śpiewane GodzinPoczęciu Najświętszej Maryi Panny.\nki o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny.\nW poniedziałki pół godziny przed\nRótewno-trzeźwościowa odmawia Różaniec w intencji trzeźwości w naszych\nżaniec w intencji trzeźwości w naszych rodzinach, pararodzinach, parafii i Ojczyźnie. fii i Ojczyźnie.\nwtorki po rannej\nWe wtorki po rannej Mszy św.We\nW środy i czwartki przed wieczorną\nMszą św. w kaplicy Matki Bożej\nW środy i czwartki przed wieczorną Mszą św. w kaodmawiany jest Różaniec w intencji\nRóżaniec w intencji parafii,\nW środy po Mszy św. wieczornej odprawiamy nabożeństwo do Matki\nW środy po Mszy św. wieczornej odprawiamy naboBożej Nieustającej Pomocy.\nżeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.\nKancelaria parafialna czynna codziennie, z wyjątkiem niedziel i świąt,\npo Mszach Świętych rannych i wieczornych przez pół godziny.\nPatriotyzm po szkolnemu\nzałożeniach tekst ten miał być krótką relacją z kolejnej szkolnej uroczystości - akademii, jakich wiele w szkolnym kalendarzu imprez i które większości kojarzą się z czasem\nnudy bądź relaksu (bo kolejny raz udało się i przepadły jakieś lekcje). I ja tak kiedyś myślałam o tych\nporankach, apelach, akademiach. No właśnie, kiedyś. Od długiego, długiego czasu obserwuję pew-\nną prawidłowość - szkolne uroczystości przedziwną mają oprawę. I nie chodzi mi tu o galowe stroje uczniów, do których noszenia nie trzeba nikogo przymuszać. Mam na myśli tę ciszę, która panuje na sali, w której odbywa się apel. A tematyka\nzwykle taka niedzisiejsza: Bohaterowie Warszawy,\nKonstytucja 3 Maja, Zbrodnia Katyńska. Na scenie,\nczyli tym fragmencie parkietu zajmowanym przez\naktorów i chór - występujący uczniowie; na widowni - uczniowie. Jedni z powagą, przejęciem realizują scenariusz, drudzy - z zainteresowaniem śledzą\npoczynania artystów. Wszak następnym razem role\nmogą się odwrócić.\n31.03.2010 r. obchodziliśmy święto szkoły - Dzień\nPatrona. W tym roku tematem wiodącym stała się\nhistoria Szarych Szeregów. Na ścianach sali gimnastycznej zawisły hasła nawiązujące do wartości harcerskich, wizerunki lokalnych harcerskich działaczy,\nsymbole organizacji, portrety bohaterów „Kamieni\nna szaniec” - Rudego, Alka i Zośki, hasła najsłynniejszych akcji Małego Sabotażu. Na scenie atrapa harcerskiego ogniska, obok pieńki drzewa, by ci, którzy do niego przyjdą, mieli gdzie usiąść; z tyłu drzewa. Dlaczego o tym mówię? Dlatego, że większość\nelementów scenografii wykonano ręcznie. A pracowali nad tym uczniowie klas Szkoły Podstawowej\ni Gimnazjum. I nie drukowali, nie kopiowali - po\nprostu tworzyli. A kiedy nadszedł dzień uroczystości mogli podziwiać swe dzieło, siedząc na widowni bądź występować na jego tle.\nWidowiskiem poetycko-muzycznym przeprowadzono nas przez historię powstania i działalności\nSzarych Szeregów. Mogliśmy podziwiać staranne recytacje, posłuchać pięknych interpretacji piosenek\nharcerskich w wykonaniu chóru i solistów (w tym\nucznia klasy trzeciej Gimnazjum, którego śpiew spowodował, że wielu osobom łza zakręciła się w oku\ni koło serca „zrobiło się jakoś dziwnie”), popatrzeć\nna fragmenty filmowych zapisów z czasów drugiej\nwojny światowej (to dzięki wykorzystaniu projektora multimedialnego). Nie zabrakło też wzmianki\no 70. Rocznicy zbrodni katyńskiej. A wszytsko to nie\npuste, teoretyczne, ale wsparte ciepłymi słowami\nprzyjaciół naszej szkoły – pani Ludmiły Niedbalskiej\ni pana Tymoteusza Duchowskiego „Motka”. Nie mogli być z nami w tym dniu ciałem, więc byli poprzez\nI jakoś tak samo się nasuwa, że może z tym naszym patriotyzmem wcale nie jest tak źle. Komuś\nchce się to wszystko przygotować, występować,\noglądać. I nie tylko incydentalnie, jednorazowo\nmłodzież bukowiańska zrywa się do działania na\nrzecz upamiętnienia ważnych wydarzeń - bo zaraz\nw kwietniu przygotowuje apel poświęcony zbrodni katyńskiej, idzie na cmentarz ze zniczem i krzyżem z napisem „Katyń”, prezentuje akademię poświęconą Konstytucji 3 Maja. Aż chce się już czasem zobaczyć Polskę rządzoną przez tych naszych\ngimnazjalistów! gaba, fot. arch. szkolne\n12.04.2010 r. – To trzeci dzień po katastrofie\nlotniczej pod Smoleńskiem. Do szkoły przyszliśmy\njak zawsze w poniedziałek, ale ten poniedziałek nie\nzaczął się jak zawsze. Tuż po dzwonku zebraliśmy\nsię na sali gimnastycznej, aby minutą ciszy uczcić\npamięć ofiar tej katastrofy. Trwaliśmy w ciszy, po\nktórej wspólnie z księdzem odmówiliśmy modlitwę za zmarłych.\n22.04.2010 r. - Z tą datą łączymy święto naszej\nplanety – Ziemi. Apel z okazji Dnia Ziemi przygotowali uczniowie z klasy 3 i 6 Szkoły Podstawowej pod\nkierunkiem pani Anny Toporek. Uczniowie zwrócili uwagę na fakt, że głównym domem zwierząt jest\nlas i wydawać by się mogło, że zaburzenia w rytmie\nżycia zwierząt nie muszą nas obchodzić. To teoria\njednak całkowicie błędna - stanowimy nieodłączną\nczęść całego ekosystemu i zaburzenie w funkcjonowaniu któregokolwiek ogniwa właśnie człowieka dotknie najbardziej. Przyroda planety Ziemi poradzi sobie bez człowieka doskonale, lecz człowiek\nnie przeżyje bez przyrody. Ten apel miał więc dla\nnas walory edukacyjne.\n23.04.2010 r. – Koło historyczne przygotowało\nporanek poświęcony tematyce zbrodni katyńskiej.\nTo właśnie tej wiosny minęła 70. rocznica wymordowania wielu tysięcy Polaków w Katyniu. Transporty\nludzi drogą kolejową przez Smoleńsk były dowożone do stacji Gniezdowo. Ze stacji kolejowej oficerów\nprzewożono na miejsce zbrodni, gdzie wszystkich\nzabijano z bliskiej odległości strzałem w tył głowy.\nZwłoki ofiar zostały pochowane w zbiorowych mogiłach. Z zapartym tchem słuchaliśmy tych informacji. Na sali gimnastycznej panowała absolutna cisza.\nTo była doskonała lekcja prawdziwego patriotyzmu.\n27-29.04.2010 r. – To nerwowe dni dla uczniów 2. i 3.\nklasy Gimnazjum, czyli egzaminy, egzaminy...Trzymamy\nkciuki za powodzenie, trochę szczęścia i wiele koncentracji, a przede wszystkim za umiejętne przelanie wiedzy na\n30.04.2010 r. – Klasa 4 SP i klasa 2b Gimnazjum zaprosiły wszystkich uczniów i nauczycieli na obchody 219. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Była to ustawa zasadnicza uchwalona na Sejmie Czteroletnim. Pozostawiła ustrój\nstanowy, osłabiając pozycję magnaterii, zmniejszyła rolę senatu, zniosła liberum veto i wolną elekcję. Zakazywała tworzenia konfederacji, wzmocniła władzę wykonawczą, rozszerzyła prawa mieszczan. Chłopom zapowiadała „opiekę prawa i rządu”. Sceny z tamtych lat zakończyły się polonezem\nw wykonaniu uczniów i występem szkolnego chóru.\nfot. arch. szkolne i K. Kudłaciak\nSukcesy uczniów Zespołu Szkół w Bukowinie Tatrzańskiej\nWeronika Kramarz – uczennica klasy IIIb\nGimnazjum uzyskała tytuł laureatki Małopolskiego\nKonkursu Języka Polskiego i została zwolniona\nz części humanistycznej egzaminu gimnazjalnego\noraz otrzymała nagrody rzeczowe i książkowe.\nMirosław Piszczek – uczeń klasy Ib Gimnazjum\nreprezentował szkołę w etapie rejonowym konkursu geograficznego.\nDrużyna w składzie: Justyna Zadora, Weronika\nGacek, Jan Walas, Tomasz Kuchta, Anna Body, Aneta\nRzadkosz (uczniowie klas IIIa i IIIb Gimnazjum) zajęła 2. miejsce w konkursie ekologicznym w ramach\nXIX Rajdu Ekologicznego.\nAnna Sołtys – uczennica klasy IIIa Gimnazjum\nuplasowała się na 2. miejscu w konkursie powiatowym w Zakopanem pod hasłem: „Młodzież zapobiega pożarom”.\nAnna Stasik, Arkadiusz Liptak- uczniowie klasy\nVa Szkoły Podstawowej zajęli 3. miejsce w konkursie\nz wiedzy o życiu i działalności hrabiego Władysława\nZamoyskiego. Nagrodą jest wycieczka do Kórnika.\nDrużyna w składzie: Anna Łapka, Andrzej Kuchta,\nPiotr Szostak (uczniowie klas IIa i IIIa Gimnazjum)\nzdobyli 3. miejsce w Powiatowym Konkursie\nKANGUR 2010 wynik bardzo dobry uzyskał uczeń\nklasy Ib Gimnazjum (kategoria Kadet) Mirosław\nPiszczek, a wyróżnienie – uczennica klasy 4 Szkoły\nPodstawowej Aleksandra Nowobilska (kat. Maluch).\nNagrody dla Mirka i Oli ufundował Regionalny\nKomitet Organizacyjny Konkursu.\nDobry wynik uzyskali: Justyna Zadora z klasy IIIa Gimnazjum (kat. Junior), Elżbieta Bukowska\nz klasy 6 SP (kat. Beniamin), Arkadiusz Liptak z klasy 5a SP (kat. Beniamin) i Leszek Czernik z klasy IIb\nGimnazjum (kat. Kadet).\natastrofa lotnicza pod Smoleńskiem dotknęła także Polonię w Chicago, która przygotowywała się do wizyty prezydenta RP Lecha\nKaczyńskiego. Prezydent Kaczyński miał przyjechać do Chicago i przebywać tam od 29 kwietnia do\n1 maja. Miał być obecny m.in. na majowej paradzie\nw downtown w Chicago oraz w Domu Góralskim.\nNa wieść o tragicznych wydarzeniach i śmierci\nprezydenta Polacy wywiesili biało-czerwone flagi\nprzepasane kirem. Na samochodach rodaków pojawiły się polskie chorągiewki. W kościołach odprawiono nabożeństwa oraz Msze św. żałobne w intencji ofiar katastrofy i w intencji Ojczyzny.\nAmerykanie oraz ludzie innych narodowości składali kondolencje Polakom w związku z zaistniałymi\nwydarzeniami. Korzystając z okazji, zadawali pytania, jaki był cel podróży delegacji Polskiego Rządu.\nW USA mało kto słyszał o zbrodni katyńskiej.\nW szkołach średnich pokazano młodzieży krótki\nfilm opowiadający o wydarzeniach katyńskich z 1940\nroku. Po 70 latach świat dowiedział się prawdy...\nCz. Miłosz, Gwiazda Piołun\nKolejny raz Polacy bez względu na miejsce zamieszkania i poglądy polityczne zjednoczyli się.\nKatyńskie sosny stoją w deszczu,\nCisza złowroga trwa bez końca,\nZostała wierna pamięć jeszcze\nI rozpacz wszechogarniająca.\nW katyńskim lesie nie zaśpiewa ptaszek,\nSwą pieśń o życiu, co się tu skończyło,\nBo jakże śpiewać gdy sosnowy lasek\nJest jedną, wielką zbiorową mogiłą.\nOprac. Janusz Para\nFot. Elżbieta Para\nNocne czuwanie Grup\nZ 27/28 lutego 2010 r. o godz.\n21.15 w kaplicy św. siostry Faustyny\nrozpoczęło się nocne czuwanie,\nw którym wzięło udział czternaścioro mieszkańców Bukowiny.\nPo modlitwie do Ducha Świętego\nkonferencję na temat trzeźwości w Piśmie Świętym wygłosił\nks. Mirosław Żak. O godz. 22.30\nuczestniczyliśmy we Mszy św. koncelebrowanej przez ks. Wojciecha\nIgnasiaka z diecezji katowickiej i ks.\nMirosława Żaka. Przed wystawionym Najświętszym Sakramentem\nodmówiliśmy koronkę do Bożego\nMiłosierdzia i część bolesną\nRóżańca. Od godz. 3.00 do 5.15\nodprawialiśmy Drogę Krzyżową.\nPrzy każdej stacji rozważaliśmy\nczytanie z Pisma Świętego oraz\nfragment z „Dzienniczka” św. siostry Faustyny. Były również świadectwa tych, którym udało się\nzwalczyć swoje słabości. Na koniec ksiądz Mirosław udzielił błogosławieństwa Najświętszym\nSakramentem. Dziękujemy Bogu\ni ludziom za możliwość wzięcia udziału w czuwaniu w szczególnym okresie Wielkiego Postu.\nW czasie modlitwy, za wstawiennictwem św. s. Faustyny prosiliśmy\nPana Jezusa Miłosiernego o trzeźwość w naszych rodzinach, parafiach i Ojczyźnie.\nDzięki życzliwości ks. Proboszcza w piątą niedzielę Wielkiego Postu, zgodnie z tradycją, odbył się w naszej parafii kolejny kiermasz misyjny. Pod opieką sióstr ze Zgromadzenia Sług Jezusa na kiermaszu działały różne\nstoiska. Największą popularnością cieszyły się palmy wykonane ręcznie przez naszą siostrę organistkę. Serdecznie dziękujemy wszystkim sponsorom. Gorące podziękowania kierujemy również do dzieci\nz Grupy Apostolskiej z klas: IV, Va, Vb, VI oraz uczniów gimnazjum za\npoświęcony czas. Składamy także podziękowania corocznym fundatorom darów: państwu Stasikom - za słodycze, pani Katarzynie Walas\n- za baranki wielkanocne, pani Teresie Bryi - za buty, pani Stanisławie\nCharczuk - za ciasteczka wielkanocne.\nDziękujemy ks. Gracjanowi za to, że służył nam pomocą\nWszystkim wspierającym naszą działalność na rzecz misji składamy z serca płynące: „Bóg zapłać” za modlitwę i za każdy grosz. W tym\nroku zebraliśmy na kiermaszu 4000 złotych. Ofiary są przeznaczone\nna pomoc konkretnym dzieciom w Boliwii oraz na zakup potrzebnych lekarstw. Bóg zapłać w imieniu organizatorów.\nINTENCJE MSZY ŚWIĘTYCH 1 VI 2010r. – 31 VII 2010r.\n7.00 + Katarzyna Głodziak\n7.00 + Franciszek i Maria\n19.00 O zdrowie dla Katarzyny\ni Piotra oraz małego Jasia w 1.\nroczn. urodzin Środa 2 VI\n7.00 + Za zmarłych z rodziny Parów\n19.00 + Stanisław Bafia\n19.00 + Jan Walas w 14. roczn.\nśmierci Czwartek 3 VI – Boże Ciało\n8.00 + Jerzy Kudłaciak w 23. roczn.\n11.30 + Stanisław Bafia w 17. roczn.\n19.00 + Adam Majerczyk\n19.00 Nowennowa Piątek 4 VI\n7.00 + Stanisław Galica, Marianna\n7.00 + Władysław i Maria Bieda w 6.\nroczn. śmierci Marii\n19.00 Nowennowa Sobota 5 VI\n7.00 + Franciszek i Anna Ciułacz\n19.00 + Stanisław Adamczyk\n19.00 O błog. Boże dla rodziny\nMuchów Niedziela 6 VI\n8.00 + Franciszek Czernik\n9.30 + Franciszek i Aniela Buńda\n19.00 + Józef Budz, Stanisław Budz Poniedziałek 7 VI\n7.00 + Katarzyna Głodziak, z Róży\n7.00 + Za dusze w czyśćcu\n19.00 + Stefania Budz, Jan mąż, Jan\ni Józef synowie Wtorek 8 VI\n7.00 + Marian Buńda\n7.00 + Józef Jezierczak, Zofia żona,\n19.00 O zdrowie i błog. Boże dla\nMarty Środa 9 VI\n7.00 + Helena Budrzeńska w 8.\nroczn. śmierci, Józef i Tadeusz\n7.00 O szczęśliwe zdanie\n19.00 + Stanisław Rusin\n19.00 + Sebastian Rusin, Anna żona Czwartek 10 VI\n7.00 + Zofia Paciorek\n7.00 + Stanisław Szewczyk\n19.00 Nowennowa Piątek 11 VI\n7.00 O zdrowie i błog. Boże\nw rodzinie, a dla zmarłych\no wieczne odpoczywanie\n7.00 + Wanda Rusin w 1. roczn.\nSobota 12 VI\n7.00 + Leon Pis\n19.00 + Maria Paruzel Niedziela 13 VI\n8.00 + Antoni i Zofia Kudłaciak\n9.30 + Władysław Wilczek\n19.00 + Urszula Koszarek w roczn.\nśmierci Poniedziałek 14 VI\n7.00 + Stanisław Malec, Helena\n7.00 + Stanisław Adamczyk\n19.00 + Władysław Lipiński\n19.00 + Anna Kostka Wtorek 15 VI\n7.00 + Stanisław i Aniela Kuchta\n19.00 + Jan Łapka Środa 16 VI\n7.00 O błog. Boże i potrzebne łaski\ndla Małgorzaty i Mirosława w 20. roczn. ślubu\n19.00 + Józef Bieniek, Helena żona\nw roczn. śmierci Józefa\n19.00 + Andrzej Budz, Maria żona,\nJanina Kuchta Czwartek 17 VI\n7.00 + Maria Chowaniec w 1. roczn.\n7.00 + Ludwika i Franciszek\nMajerczyk w 41. roczn. śmierci\n19.00 Nowennowa Piątek 18 VI\n7.00 + Jan Budz – Wnęk, Maria\n19.00 Nowennowa Sobota 19 VI\n19.00 Z prośbą do Matki Bożej\no zdrowie dla Józefy\n19.00 + Stanisław Kuchta Niedziela 20 VI\n8.00 + Franciszek i Wiktoria Czernik\n9.30 + Ks. Józef Pitorak w 34. roczn.\n19.00 + Helena Majerczyk w 32.\nroczn. śmierci, Władysław mąż Poniedziałek 21 VI\n7.00 + Stanisława Chowaniec\n7.00 Dziękczynna z prośbą o błog.\nBoże dla Macieja i Justyny\nWalas w 7. roczn. ślubu\n19.00 + Józef Wilczek, Jan Wilczek\n19.00 + Za zmarłych z rodziny Parów Wtorek 22 VI\n7.00 + Jan i Helena Kuchta,\n7.00 + Wojciech Mędlak w 21.\n19.00 + Jan i Helena Lichaj Środa 23 VI\n7.00 + Dorota Bakalarz\n7.00 + Jan Guzy\n19.00 + Jakub Czernik\n19.00 + Jan Trybuła Czwartek 24 VI\n7.00 + Jan Czernik\n7.00 + Jan Budz\n19.00 Nowennowa Piątek 25 VI\n7.00 + Władysław Kramarz\n19.00 Nowennowa Sobota 26 VI\n7.00 + Stanisław i Helena\nPawlikowscy, Helena córka\n19.00 + Jan, Piotr i Maria Kuźmicz\n19.00 + Jan Hodorowicz Niedziela 27 VI\n8.00 + Stanisław Budz, Franciszek\ni Wiktoria rodzice\n9.30 + Michał Orłowski w 55. roczn.\nśmierci, Ludwika żona\n19.00 + Karol Kramarz Poniedziałek 28 VI\n7.00 + Józef Stasik w 30. roczn.\n7.00 + Andrzej Para w 3. roczn.\n19.00 + Marian Mrowca w 24.\nroczn. śmierci, Adam syn Wtorek 29 VI\n8.00 + Paweł Kozielec\n9.30 + Piotr Król w 55. roczn.\nśmierci, Helena żona w 35.\n19.00 + Antonina Kuchta, 48 roczn.\nśmierci Sobota 3 VII\n7.00 + Józef Babiarz w 6. roczn.\n19.00 + Stanisław Stasik w 31.\n19.00 + Janina Łapka Niedziela 4 VII\n8.00 + Ludwika i Andrzej Bafia\n9.30 + Franciszek i Antonina Buńda\n19.00 + Marianna i Stanisław\nChowaniec w 10. roczn.\nśmierci Stanisława 7.00 W 2. roczn. urodzin Ani, o\nbłog. Boże i zdrowie dla niej i\n19.00 + Maria Paruzel\n19.00 W 40. roczn. ślubu Marii i\n7.00 + Józef Sztokfisz w 6. roczn.\n7.00 + Stanisław Stachoń\n19.00 O zdrowie i błog. Boże\nw rodzinie Środa 7 VII\n7.00 + Helena Para w 12. roczn.\n19.00 + Józef Budz\n19.00 + Tomasz Rusin, Wanda żona,\nTomek wnuk Czwartek 8 VII\nCzwartek 1 VII 7.00 + Stanisław Adamczyk\n7.00 + Józef Łapka, Helena żona\n19.00 Nowennowa Wtorek 13 VII\n7.00 + Janina Nowobilska\n19.00 + Józef Budz w 2. roczn.\nśmierci 7.00 + Franciszek Buńda, Antonina\n7.00 + Władysław Łopuszniak,\n19.00 Nowennowa Piątek 2 VII\nPoniedziałek 12 VII\n7.00 Ludwika i Andrzej Bafia w 26.\nroczn. śmierci Ludwiki\n7.00 + Anna Klamerus\n19.00 + Bronisław Bieda\n7.00 + Edward Karkuszewski\n19.00 + Staniław Kuchta, Helena\n19.00 + Stanisław i Ludwika Stasik\n7.00 + Piotr Łapka, Ludwika żona\n7.00 + Franciszek Łukaszczyk,\n19.00 Nowennowa 8.00 + Bronisław Lach\n9.30 + Ludwik Haładyna\n19.00 + Jan Sieczka, Jan Bafia,\nKarolina żona, Franciszek\n7.00 + Emilia Kudłaciak w 18. roczn.\n7.00 + Andrzej Rozmus w 1. roczn.\n19.00 Nowennowa 7.00 + Emilia Kudłaciak\n19.00 + Jan Pacyga w 12. roczn.\n19.00 + Genowefa, Andrzej,\nEdward Wodziak Niedziela 11 VII\n7.00 + Bronisława Mąka\n19.00 + Stanisław Kramarz w 10.\n19.00 + Franciszek Kuchta w 27.\nroczn. śmierci Środa 14 VII\nCzwartek 15 VII\n7.00 + Stefana Król w 18. roczn.\n7.00 + Stanisław Sieczka\nPiątek 16 VII\n7.00 + Stanisław Chowaniec w 58.\nSobota 17 VII\n7.00 + Franciszek Chowaniec\n– Ignatek, Ludwika żona,\n19.00 + Marianna Turza, Franciszek\n19.00 + Ludwika Stasik w 9. roczn.\nśmierci, Ludwik mąż\nNiedziela 18 VII\n8.00 + Aniela, Józef, Andrzej Staszel\n9.30 + Stanisław Kuchta\n19.00 + Anna Dunajczan, Izydor\nmąż i ich dzieci\nPoniedziałek 19 VII\nSobota 24 VII\n7.00 + Franciszek Majerczyk,\n19.00 + Stanisław Cikowski w10.\n7.00 + Bronisław Chowaniec\n19.00 + Helena Niemczykiewicz\n19.00 + Marian Buńda\n7.00 + Ludwika Łukaszczyk\n19.00 + Andrzej Hodorowicz, Anna\nNiedziela 25 VII\nWtorek 20 VII\n8.00 + Stanisław Rzadkosz w 1.\n9.30 + Anna i Władysław Głodziak\n19.00 + Wiktoria i Franciszek\nCzernik, Jadwiga i Kazimierz\n19.00 + Stanisław i Aniela Jarząbek\nŚroda 21 VII\n7.00 + Franciszek Hornik, Antonina\n19.00 + Bronisław Sztokfisz w 7.\n7.00 + Antonina i Franciszek Buńda\n7.00 + Maria Budz\n7.00 + Piotr Budz, Wiktoria żona,\n7.00 + Anna Budz\n7.00 + Anna Stachura\n19.00 + Anna i Franciszek Czernik\nCzwartek 22 VII\n7.00 O błog. Boże dla Jana w 18.\n19.00 + Stanisława Kuchta,\nGenowefa żona, Eugeniusz\nPiątek 23 VII\nSobota 31 VII\n7.00 + Maria Kuchta w 20. roczn.\nśmierci, Stanisław mąż\n19.00 + Marianna Budz w roczn.\n19.00 + Stanisław Pietras, Wiktoria\nżona, Aniela córka\n7.00 +Zofia Trzpiot 1. roczn. śmierci\n7.00 + Natalka Budz, o radość\nwieczną dla niej\n19.00 + Helena i Stanisław\n19.00 + Helena Kuruc, Stanisław\nmąż w 6. roczn. śmierci\n28.02.2010 r. Natalia Milaniak 04.03.2010 r. Bartłomiej Józef Kubina\n09.03.2010 r. Maciej Franciszek Bafia\n05.04.2010 r. Honorata Koszarek 05.04.2010 r. Bartłomiej Wojciech Stasik 11.04.2010 r. Katarzyna Maria Buńda 11.04.2010 r. Wojciech Franciszek Bryja 18.04.2010 r. Julia Katarzyna Nowobilska 18.04.2010 r. Jakub Trzop 18.04.2010 r. Damian Krzysztof Łacniak Sakramentu udzielił:\nks. Władysław Pasternak\n24.04.2010 r. Krzysztof Ustupski i Katarzyna Bukowska 24.04.2010 r. Rafał Wierzbicki i Katarzyna Zalewska\n15.05.2010 r. Krzysztof Strugała i Magdalena Strzelczyk 22.05.2010 r. Marcin Dzielski i Karolina Babiarz\nDo Pana odeszli:\n+ Helena Niemczykiewicz + Anna Klamerus\nur. 26.11.1952 r.\nur. 09.11.1951 r.\nzm. 05.04.2010 r.\nzm. 17.04.2010 r.\nWalcz i zwyciężaj, a pamiętaj,\nże Orzeł Biały tylko przed\nBogiem skłania swą dumną głowę...\nW kolegiacie stanisławowskiej stał na środku kościoła wysoki katafalk rzęsiście obstawiony\nświecami, a na nim leżał w dwóch trumnach, ołowianej i drewnianej, pan Wołodyjowski. Wieka\nbyły już zabite i właśnie odprawiano pogrzeb.\nWszystkie dzwony biły w kolegiacie. Kościół zapełniony był tłumem szlachty i żołnierzy,\nktórzy ostatni raz chcieli rzucić okiem na trumnę Hektora Kamienieckiego i pierwszego\nStarzy żołnierze, przyjaciele lub podkomendni nieboszczyka, stanęli wieńcem koło katafalku.\n(...) Leżał oto wysoko, wśród światła, w chwale niezmiernej, ale w ciszy śmierci.\nHenryk Sienkiewicz, „Pan Wołodyjowski”\nŚpij żołnierzu, a w tym grobie\nChrześcijańska, wolna i solidarna. Taka, o jakiej marzyłeś, taka, o jaką walczyłeś...\nZespół redakcyjny „Idzie Hyr”\n100 lat bukowianskiej parafii\nielki Post to czas sześciu tygodni, w czasie których każdy chrześcijanin powinien skłonić się do kontemplacji, do medytacji nad wielką miłością Boga do każdego człowieka. Już pierwszego dnia przyjm...