Wieści Nr 98 - Dzieci\nWakacje już trwają. Upał tak upragniony\ni wyglądany, już zmęczył wielu. Burze, w miarę spokojne ,dały trochę wytchnienia spragnionym wilgoci roślinom i podlewającym je\nogrodnikom. Słowem lato w pełni, brak tylko\nnieznośnych komarów, ale za nimi nikt z nas\nprzecież nie tęskni, no, może poza jaskółkami.\nA co w Wieściach, ano letni urodzaj mocium\npanie. Nie dość że grube, to jeszcze odrobinę\nkolorowe, bo i żal takie zdjęcia w szarościach\njeno wydawać. Znalazł się też i dodatek historyczny, na wskroś patriotyczny, w postaci Krasnosielckiego Zeszytu Historycznego Nr 23.\nNic tylko brać, przeglądać i podczytywać,\ngdzie kto może, no i … pisać.\nPS. Kolejnego wydania Wieści proszę wyglądać na początku września.\nVI Biwak Patriotyczny na Polskiej Kępie\nW sobotę 20 czerwca 2015 r. na Polskiej\nKępie zgromadzili się uczestnicy VI Biwaku\nPatriotycznego, żeby godnie uczcić 152. rocznicę bohaterskich zmagań powstańczych.\nTrzon biwakowiczów stanowiła ok. 40osobowa grupa uczniów gimnazjum z Krasno-\nsielca, nad którą opiekę sprawowali państwo:\nMirosław Chodkowski - dyrektor oraz Anna\nChodkowska, s. Agnieszka Ciurzyńska, Joanna\nNowak, Agnieszka Radomska i Aleksandra\nRykaczewska. W odpowiedzi na zaproszenia\nMiesięcznik Wieści znad Orzyca oraz kwartalnik Krasnosielckie Zeszyty Historyczne wydawane\nprzez Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Krasnosielckiej, przygotowywane są w całości w ramach wolontariatu. Wszystkie prace przy tych wydawnictwach wykonywane są przez Zespół Redakcyjny\noraz Współpracowników nieodpłatnie i bezinteresownie. Jedyne koszty jakie ponosimy to druk.\nw tych na wskroś obywatelskich działaniach, zapraszam zarówno do pisania na naszych łamach,\njak i uczestniczenia w finansowaniu druku.\nWsparcie finansowe prosimy kierować na konto\nTPZK: 29 8917 0001 0000 1544 2000 0010 Bank\nSpółdzielczy w Krasnosielcu.\nWieści znad Orzyca Nr 6(98), czerwiec 2015, strona\nDo artykułu „Dzieci z Przedszkola w Krasnosielcu w Centrum Nauki Kopernik”, str. 16.\nDo artykułu „Piknik w Nowym Sielcu”, str. 6.\nDo artykułu „Pilnujcie mi tych szlaków”, s. 12\nDo artykułu „Od barci do pasieki”, str. 13.\nDo artykułu ”Kacper Włodarski – laureat kuratoryjnego konkursu geograficznego” podczas wręczenia nagród, z Radosławem Brzózką, s. 14.\nDo artykułu „Pilnujcie mi tych szlaków”, 12.\nciąg dalszy ze str. 1: …\n… (plakaty) do gimnazjalistów dołączyli także,\njak co roku, mieszkańcy Drążdżewa, Drążdżewa Nowego i Jednorożca - dzieci, młodzież\ni dorośli. Tradycyjnym miejscem zbiórki była\nstacja autogazu w Kantorze, przy trasie Drążdżewo-Jednorożec. Stąd niektórzy dotarli na\nPolską Kępę pieszo, inni na rowerach lub samochodami. Zgromadziło się łącznie ponad\n120 osób, co potwierdza lista obecności, nad\nktórą miała pieczę Madzia Kaczyńska.\nOdwiedzający Polską Kępę najpierw kierują\nsię na wzgórze, gdzie znajduje się krzyż i obelisk ku czci powstańców oraz tablica informacyjna. Dowiadują się z niej, że „tu w dniach\n26-29 czerwca 1863 roku oddział powstańczy\npod dowództwem kapitana Jozefa Trąmpczyńskiego powstrzymał ofensywę wojsk rosyjskich”. W dalszej części tablica przedstawia\nprzebieg bohaterskich zmagań Polaków\nz przeważającymi siłami wroga.\nOrganizatorem tegorocznego biwaku było\n(TPZK) głównie w osobie pana prezesa Sławomira Rutkowskiego i osób go wspierających. A w programie przewidziano m.in.:\n- wciągnięcie flagi narodowej na maszt, oficjalne rozpoczęcie Biwaku,\n- pogadankę historyczną przy ognisku,\n- wystawę białej broni,\n- apel poległych i modlitwę,\n- bezpłatny, jak zawsze, poczęstunek, śpiewy\nprzy ognisku, gry i zabawy z piłką.\nJuż na pierwszy rzut oka widać, że każdy\nmógł znaleźć dla siebie coś ciekawego. Przy\nsprzyjającej pogodzie udało się sprawnie zrealizować wszystkie punkty biwakowego programu. Pogoda kaprysiła jedynie raz, w ubiegłym roku. Wtedy trochę wiało i padało.\nW tym roku było cicho i słonecznie. Po odśpiewaniu hymnu państwowego i wciągnięciu\nflagi biało-czerwonej na maszt, uczestnicy zajęli wygodne miejsca wokół ogniska, żeby wysłuchać prelekcji historycznych.\nHistorię Polskiej Kępy i wydarzeń z nią\nzwiązanych przedstawił, co czyni nieprzerwanie na wszystkich biwakach i rajdach, pan Tadeusz Kruk (mój dziadek). Drugim mówcą był\npan Radosław Lolo, prodziekan Wydziału Historycznego Akademii Humanistycznej w Pułtusku. Tematem jego wystąpienia był rozkwit\ni upadek Rzeczpospolitej Obojga Narodów.\nObie prelekcje przeniosły słuchaczy w czasy\nwprawdzie odległe, a jednocześnie tak, nam\nPo krótkiej przerwie uczestnicy biwaku ponownie zgromadzili się pod krzyżem by\nw skupieniu uczestniczyć w Apelu poległych\ni modlitwie. Apel poległych odczytał pan Sławomir Rutkowski. - Stajemy, pełni bolesnej\nzadumy i skupienia, do uroczystego apelu poległych na Polskiej Kępie w 152. rocznicę stoczonej tu bitwy, aby przywołać pamięć po-\nwstańców styczniowych oraz cierpienia\ni śmierć mieszkańców ziemi mazowieckiej doświadczonych skutkami powstania styczniowego. Ich bogactwem było własne życie, ich winą\n- polskość, ich karą - cierpienie za Ojczyznę,\nich oprawcą - system carski - brzmiał wstęp\napelu opracowanego przez pana Tadeusza\nKruka. I dalej m.in.: - Wzywam kapitana Józefa\nTrąmpczyńskiego i porucznika Palemona Nowickiego - dowódców oddziału powstańczego\nna Polskiej Kępie, którzy do końca pozostali\nwierni idei wolności i niepodległości.\nModlitwę za poległych powstańców poprowadził, podobnie jak w 2012 r. podczas III Biwaku, ks. Dariusz Narewski, proboszcz parafii\nParciaki. Ks. Dariusz nawiązał do wydarzeń\nsprzed 152 lat z zaakcentowaniem czasów\nwspółczesnych. - Odnosząc się do powstań\ntrzeba powiedzieć, że skoro nasi przodkowie\npotrafili zdobyć się na walkę wolnościową\nw najtrudniejszych warunkach, to współczesne\npokolenie Polaków, mające nieporównywalnie\nlepsze możliwości, nie powinno uchylać się od\nniej. Zapominamy, że tylko niepodległość może\nsprawić, że skończy się grabież majątku, wynaradawianie bądź zmuszanie Polaków do wyjazdów za granicę, niszczenie rynku pracy, uzależnienie gospodarcze, itd. Dziś brakuje nam\nzapału przodków. Zapomnieliśmy o powstaniach, nie drążymy, nie zadajemy pytań i nie\nszukamy odpowiedzi, rozwiązań.(…)\nModlę się dziś do Ciebie Panie\nZa polskich synów polskie córy\nCo dla Ojczyzny nie szczędzili\nLat poniewierki aż do grobu\nDawaj im wieczne spoczywanie\nTy który na to patrzysz z góry\nBo własnym życiem zaświadczyli\nŻe Polska dla nich tuż po Bogu (…)\nZ repertuarem pieśni religijnych i patriotycznych\nwystąpiła schola z Krasnosielca pod kierunkiem katechetki s. Agnieszki Ciurzyńskiej i pani Joanny Nowak\n(gitara) w składzie: Diana\nGrabowska, Roksana Kowalczyk, Aleksandra Kuciej,\nKatarzyna Kuciej, Patrycja\nOlbryś i Dominika Prusik.\nPonadto scholę wspierali\ngłosami m.in. Małgorzata\nAmrozy, Natalia Kurzyńska,\nMagdalena Płuciennik, Julia\nPochoda i Jakub Kaczyński.\nPrzez cały czas trwania biwaku niesłabnącym zainteresowaniem cieszyła się kolekcja\nbiałej broni pana Jarosława Skowrońskiego.\nWszyscy zainteresowani militariami otrzymali\nwyczerpujące odpowiedzi na najbardziej nawet\ndociekliwe pytania o poszczególne eksponaty.\nOprócz wspomnianej dobrej pogody\ni świetnych humorów biwakowiczom dopisywały także apetyty. Ognisko niemal non stop\noblegali amatorzy pieczonych kiełbasek.\nW pewnym momencie zaroiło się także wokół\npojemnego kotła z kaszą z mięsistymi dodatkami. Tę powstańczą potrawę, przygotowaną\nprzez panią Renatę Skowrońską, szczodrze\nserwowała pani Anna Chodkowska. Powroty\npo dokładkę były normą. Dla nikogo nie zabrakło. Młodszym i najmłodszym nie zabrakło\ntakże sił do wspólnej zabawy, np. z piłką. Oni\nzawsze mają niespożyty zasób energii. Dlatego, pomimo zapadającego zmierzchu, niechętnie opuszczali to urocze miejsce.\n- Bo tu jest tak fajnie - skwitował jeden z nich.\nI miał rację, co w pełni potwierdzam, jako stała\nuczestniczka tych rajdów i biwaków na Polskiej Kępie.\n- Panu Sławomirowi\nTPZK za bezinteresowną pracę\n- Panu Mariuszowi Kaczyńskiemu - sołtysowi DrążdżeDaria Kruk wa\nwe współpracy z dziadkiem Tadeuszem oraz jego Rodzinie za działania przygotowawFoto. Viktoria Ogonowska, cze do biwaku.\nMirosław Chodkowski i Sławomir Rutkowski - Księdzu Dariuszowi Narewskiemu - proboszczowi parafii Parciaki, za\nSłowa Bożego i poprowadzenie modlitwy apelowej.\nOd lewej: Mariusz Kaczyński – współorganizator wszystkich dotychczasowych\nBiwaków na Polskiej Kępie oraz dr Radosław Lolo z Akademii Humanistycznej w\nCiurzyńPułtusku podczas wykładu.\nRadomskiej i Aleksandrze Rykaczewskiej ***\nPolska Kępa żyje własną historią. Na stałe nauczycielom z Krasnosielca oraz Joannie\njuż zagościła w naszej świadomości. Zaprasza Nowak za opiekę nad uczestnikami biwaku.\nnie tylko jako świadek doniosłego wydarzenia - Panu Radosławowi Lolo z Akademii Humaz końca czerwca 1863 roku, ale przyciąga swo- nistycznej w Pułtusku za przybliżenie wiedzy\nją naturalnością: szumem lasu, zielenią łąk, o dziejach Rzeczpospolitej Obojga Narodów.\nbłękitem wód Orzyca. Wokół cisza, i spokój… W 2009 r. R. Lolo wspólnie z K. Wiśniewskim\nW takiej scenerii odbywają się od 6 lat biwaki podał do druku „Pamiętniki i korespondencję\ni rajdy. Ich organizacja jest możliwa dzięki z lat 1920, 1939-1945” Władysława Kocota,\nżyczliwości i wsparciu ludzi dobrej woli, wo- wielkiego propagatora Polskiej Kępy, których\nTyle dziewczyn. Którą wybrać?!\nznaczna część stanowi Krasnosielcki Zeszyt\nHistoryczny Nr 23 stanowiący dodatek do niniejszych Wieści.\n- Panu Jarosławowi Skowrońskiemu, za udostępnienie i prezentację eksponatów białej broni.\n- Pani Renacie Skowrońskiej za kunszt kulinarny.\n- Wójtowi Gminy Krasnosielc Pawłowi Ruszczyńskiemu za zgodę na sfinansowanie z budżetu gminy produktów potrzebnych do przygotowania kaszy powstańczej oraz zakup kiełbasek na ognisko.\n- Zastępowi Ochotniczej Straży Pożarnej\nz Drążdżewa za zabezpieczenie medycznotechniczne (druhowie: Janusz Kuśmierczyk,\nMichał Rudnicki, Kamil Kaczyński, Marcin\nKęszczyk, Adam Kozłowski i Tomasz Dudek ratownik medyczny).\n- Patrykowi Łazickiemu z Drążdżewa Nowego\nza użyczenie przenośnego nagłośnienia.\n- Właścicielom stacji autogazu za udostępnienie placu na miejsce zbiórki.; pełna nazwa\nobiektu „USA Enterprise”, właściciel - pan Ante Markota.\n- Wszystkim uczestnikom, rodzicom i opiekunom za aktywną obecność.\nPS. Zdjęcie poniżej z nakładką humorystyczną\npomysłu Sławomira Rutkowskiego.\nGramy w piłkę, ale gdzie ona jest?!\nZresztą chłopaków też nie widać.\n6 czerwca, w sobotę na palcu zabaw przy\ndawnej zlewni mleka w Nowym Sielcu odbył\nsię Piknik Rodzinny zorganizowany przez Radę Sołecką wsi Nowy Sielc i Kółko Rolnicze\n(czytaj Koło Gospodyń Wiejskich zrzeszające\npanie z Nowego Sielca, Wymysłów i Krasnosielca).\nGości przyszło, co nie miara i nie ma się\nczemu dziwić, bo zorganizowany był na przysłowiową piątkę. Zarówno dzieci jak i dorośli\nznaleźli dla siebie coś ciekawego, Była jazda\nkonna, występy naszych dzieciaków (przedszkolaków i uczniów szkoły podstawowej\ni gimnazjum), zawody sportowe, zabawy integracyjne a na koniec zabawa taneczna pod\nchmurką. Żeby zaliczyć piknik goście musieli\nwykonać kilka zadań spisanych w specjalnym\n„Indeksie Piknikowym”. Trzeba było zrobić\npocztówkę z Nowego Sielca, wykonać sakiewką wszelakiego dobra, trafić piłką do kosza, zaliczyć kurs pierwszej pomocy w przypadku\nkrwotoku czy rozwiązać rebus. Po zebraniu\nwszystkich zaliczeń w indeksie, sołtys wsi\npodpisywał dokument i dawał w nagrodę piękne, pachnące jabłko! Było gwarno i wesoło.\nNiewątpliwą atrakcją były przejażdżki konne\nprzygotowane przez tutejszą Stajnię MARGO.\nDzieci i dorośli mogli poczuć się jak prawdziwi kowboje, siedząc w siodłach na grzbiecie\nwspaniałych rumaków. Frajdę nie lada sprawili\nwszystkim druhowie z krasnosielckiej OSP.\nPrzyjechali wozem bojowym, włączyli kurtynę\nwodną… a co było dalej nie muszę opisywać,\nzwłaszcza, że upał tego dnia bardzo dawał się\nW czasie pikniku wszyscy goście częstowani\nbyli domowymi wypiekami i grillowanymi\nsmakołykami. Przy okazji festynu organizatorzy zbierali datki na doposażenie nowej kuchni,\nktóra w tym roku powstała w budynku po\nzlewni. Gościnność organizatorów została hojnie nagrodzona, bo zebrano 850 złotych. Nie\nzabrakło chóralnych śpiewów z akompania-\nmentem akordeonu. Sam nie wiem ile zwrotek\nmiała piosenka o mieszkańcach naszej wsi, ale\nczy to ważne? Ważne, że na twarzach wszystkich malowało się zadowolenie i radość!\nO zachodzie słońca rozpoczęła się zabawa,\nktóra trwała do drugiej w nocy. Jeżeli ktoś nie\nmógł w tym czasie zasnąć to przepraszam, ale\nnaprawdę nie pamiętam, kiedy tak dobrze bawił się Nowy Sielc.\nW imieniu organizatorów bardzo dziękuję\nwszystkim, którzy w jakikolwiek sposób pomogli w przygotowaniu pikniku, a szczególnie\nwłaścicielom sklepu Lewiatan w Nowym Sielcu państwu Joannie I Tadeuszowi Ryszkom,\nAlkoholowych (piknik zorganizowany był\nw ramach kampanii „Postaw na Rodzinę”), Januszowi Rykaczewskiemu, mieszkańcom Nowego Sielca, pracownikom Gminnego Ośrodka\nKultury w Krasnosielcu, Rafałowi Wilkowskiemu i wolontariuszom. Bardzo dziękuję\nwszystkim gościom za fantastyczną i kulturalną zabawę.\nsołtys wsi Nowy Sielc\nPS. Patrz również zdjęcie na str. 2\nDzień Matki w Nowy Sielcu\nNowopowstałe Koło Gospodyń Wiejskich\nw Nowym Sielcu działa pełną parą. Pomysłów\nna działanie nie brakuje, a i miejsce do spotkań, czyli dawna zlewnia mleka, jest już prawie gotowe. Z pieniędzy wiejskich i gminnych\nzostała w tym roku wyremontowana kuchnia\noraz zakupione i zamontowane jej wyposażenie, czym się wieś może pochwalić przed władzami i mieszkańcami Nowego Sielca.\nStąd przewodnicząca KGW Elżbieta Kaczorek podała pomysł spotkania matek i mamuś\nz Nowego Sielca we wtorek 26 maja. Członkinie koła i sołtys przyklasnęli pomysłowi i zaraz\nruszyły przygotowania oraz zaproszenia. O godzinie 18 świetlicowa salka zaczęła się zapełniać przybyłymi gośćmi. Stoły z białymi obrusami uginały się od wyśmienitych dań, przekąsek, ciast, owoców. Początkowe obawy, czy\npanie dopiszą, prysły, a nawet trzeba było dostawić kilka krzeseł. Zaproszenie przyjął także\nwójt Paweł Ruszczyński, przewodnicząca Rady\nGminy Ewa Grabowska oraz dyrektor GOK\nBeata Heromińska. Wójt w serdecznych słowach zwrócił się do matek i mamuś, dziękując\nza trud i poświecenie, i życzył zdrowia i wytrwałości. Głos zabrali także pozostali goście\noraz sołtys, Nowego Sielca, który podziękował\npo prostu matkom za to, że są!\nSpotkanie połączyło trzy pokolenia. Starsze\npanie chwaliły pomysł Eli Kaczorek, i wspominały dawne czasy, kiedy było dużo okazji do\nwyjścia z domu. Teraz tradycja ta odradza się,\nszczególnie, że jest gdzie się spotkać a może\ni dlatego, że wyczerpują się pomysły scenarzystów telewizyjnych seriali…\nNa sali panowała serdeczna, niemal rodzinna\natmosfera. Można było spotkać dawno niewidzianą sąsiadkę, porozmawiać o pogodzie\ni zdrowiu, podzielić się nowinkami ze wsi.\nA wszystko przy pysznej gorącej kolacji i domowych wypiekach. Poczęstunek przygotowa-\nły członkinie koła ze składek i dobrowolnych\nwpłat, oraz panie niezrzeszone w KGW, a w\nprzygotowaniach i sprzątaniu pomagał każdy,\nkto mógł, starszy i młodszy.\nSpotkanie z okazji Dnia Matki było pierwszym w nowo wyremontowanej zlewni mleka.\nJest jeszcze dużo do zrobienia, ale drobnymi\nkroczkami uczynimy to miejsca „sercem wsi”,\nJak co roku, w pierwszą sobotę wakacji\nmieszkańcy Drążdżewa-Kujaw oraz licznie\nprzybyli goście, rozpoczęli zabawą i tańcem\ndni wakacyjnego lenistwa – dla jednych a\nokres uciążliwych prac rolniczych - dla innych.\nBy zacząć od początku opowieść o tej zabawie, należy sięgnąć do stycznia, kiedy zwyczajowo najchętniejsi do jej organizacji spotkali\nsię by ustalić pryncypia: co?, kiedy?, jak?, za\nile? i przez kogo? Zresztą pytań było ciągle\nwięcej niż odpowiedzi, ale ponieważ życzliwość i zaangażowanie grona organizatorów było nad wyraz mocne, to wszystko udało się\nbezpiecznie doprowadzić do szczęśliwego końca.\nJak co roku zabawę organizuje sołectwo\nw Drążdżewie-Kujawach, przy szerokim zaangażowaniu zarówno mieszkańców, jak i sympatyków z okolicznych miejscowości, i nie tylko okolicznych. Zwyczajowo strażacy ochotnicy z drążdżewskiej straży biorą czynny udział\nna każdym etapie zabawy. Ostatnimi laty również przychylnym okiem patrzy i wspomaga\nnas wójt gminy. W tym roku również zawitał\nobok samego wójta Pawła Ruszczyńskiego,\nradny sejmiku Mazowieckiego – Mirosław\nAugustyniak, wręczając przywieziony rower\ndla wylosowanej uczestniczki – Paulinki\nGoździewskiej z Kujaw.\nSama zabawa rozpoczęła się już po 15-ej od\nzjazdów i podskoków dla najmłodszych, na\npneumatycznych budowlach przywiezionych\nprzez pana Marka Radeckiego spod Różana –\npolecam 600 306 679, opłaconego ze środków\nPrzed 19-tą konkurs z ww. rowerową nagrodą ogłosił pan radny Augustyniak, i nim go zakończył, już na drodze płonął samochód osobowy, stanowiący element pozoracji wypadku\ndrogowego /bezpłatnie użyczony przez Sławomira Buczka/. Chwila minęła i już na miejscu znalazły się trzy zastępy straży pożarnej,\nw tym dwa z Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Makowie. Pożar ugaszono tzw. szybkim natarciem, a następnie\nstrażacy – głównie z OSP Drążdżewo /Janusz\nWróblewski, Tomasz Sierak, Tomek Dudek,\nAdam Kozłowski i Daniel Ogonowski/, przystąpili do akcji ratowniczej. Znajdujących się\nwewnątrz czterech pozorantów zaopatrzyli\nzgodnie z przypisanymi im obrażeniami, a następnie dosłownie zdemolowali wrak samochodu rozcinając jego elementy karoserii, by\nzapewnić sobie dostęp do ciężej poszkodowanych. Organizatorzy już rozglądali się za ko-\nlejnym autem do treningu i pocięcia, gdy zespół Sequel /Piotr Grabowski z Małowidza\n784 841 168/ ogłosił początek tańców. Ciekawym urozmaiceniem był występ Karoliny Ferenc, która na chwilę stała się wokalistką Sequela.\nWtedy też na dobre zaczęło się pałaszowanie\nprzygotowanych frykasów: domowego ciasta,\nfrytek, kiełbasek z grilla, smaruchy z pysznym\nchlebem i ogórasami, lodów, słodyczy oraz\nwszelakich napoi. Zabawa trwała intensywnie\ncałą noc, a ostatni opuścili parkiet ciut przed\n5 rano – co widać na poniższym zdjęciu.\nżyczliwość były potrójnym mianownikiem spinającym to czysto społeczne przedsięwzięcie,\na ogrom pracy był naprawdę duży … Trzeba\nbyło już od poniedziałku przygotowywać infrastrukturę: 5 dużych namiotów, deski z dwóch\nscen gminnych do tańca, skomplikowany zestaw zasilania w prąd i oświetlenia, zbudowane\nz balotów słomy postacie kujawiaków, stoły,\nławki, ciasta i … całe mnóstwo innych przedsięwzięć, które tu trudno wymienić w całości.\nCzy imprezy takie jak Kujawiak są potrzebne? Cóż, jedni powiedzą, że nie - inni, że tak,\nale ci którzy stale w nich uczestniczą z całą\npewnością są na tak. Brakuje nam okazji by\nludzie w dojrzałym wieku spotkali się\nw niezobowiązującej atmosferze, bez fleszy\ni kamer. Przy taktach prostej, niosącej nogi\nmuzyki, by pogadać z dawno nie widzianym\nkumplem, zatańczyć z jego żoną, powspominać\ntrzpiotliwe żarty z lat młodości i choć na chwilę wrócić do niej miłym wspomnieniem.\nA młodzi? Oni też potrzebują zabawy obok dorosłych – co najlepiej widać na przyjęciach weselnych, gdzie babcie i dziadkowie tańczą obok\nswoich wnuków, przekazując tą nieformalną\ni nie nadętą poleceniami, a własnym przykładem, pałeczkę pokoleń.\nJest jeszcze kolejny aspekt takich spotkań,\notóż czas przygotowań, wspólnych prac, rozmów, i współpraca w pełni dobrowolna, to budowanie społeczeństwa na najniższym poziomie. To budowanie więzi wspólnoty, która jest\nnam tak potrzebna do czerpania radości z bycia\nczęścią większego organizmu a nie jego wyrzutkiem. Takie są korzenie narodów, te codzienne, najprostsze i najoczywistsze.\nW imieniu organizatorów dziękuję wszystkim gościom, którzy korzystają z naszych starań o udaną zabawę i po prostu uczestniczą\nw niej. Dziękuję ludziom, którzy umożliwili\ni ułatwili nam jej zorganizowanie.\nDziękuję, i … do zobaczenia za rok w pierwszą sobotę wakacji AD 2016.\nCieszy bardzo fakt, że cała zabawa przebiegła jak zwykle spokojnie i radośnie. Goście\ntańczyli zawzięcie, choć rozłożone deski cokolwiek były nierówne, a czasem i chybotliwe.\nOświetlenie było tam gdzie trzeba, i nie było\ngo tam, gdzie być nie powinno – słowem było\nCi którzy narzekają na Polaków, że\nnieżyczliwi, kłótliwi i niegodni zaufania\nprzyjdą za rok\ndo Kujaw, by\nnaocznie przekonać się, że jest\nodwrotnie. I choć\nna zabawie humory wszystkim\nwyraz, to odpowiedzialność,\nPS. Patrz na zdjęcie str. 32\nPubliczne, szczegółowe rozliczenie Kujawiaka, jak zwykle zostanie wywieszone na tablicy ogłoszeń przy sołtysie w Kujawach. Ze\nwstępnych podsumowań wynika, że bilans jest\ndodatni i wynosi ok. 2.000 zł. Środki te sołectwo przeznaczy w połowie na przygotowanie\nwłasnej skrzynki energetycznej – niezbędnej\ndo tego typu spotkań i zakup frytkownicy oraz\norganizację spotkań nagrodowych dla wszystkich zaangażowanych w organizację zabawy.\nNowa stara Tysiąclatka\nPamiętam lata końca minionego wieku, gdy\nwraz z moją rozwijającą się ostrożnie rodziną\npodróżowałem na północne\nz Warszawy lub Poznania. Ruch raczej powolny i zadymiony spalinami podstarzałych starów i żuków, przy których mój - w wieku studenckim Peugeocik 104,\nbył prawie sportowym\nautem. Nawierzchnia pływająca, a przy prędkościach powyżej setki trzęsąca mocno. Pamiętam też jak razu pewnego ruszyć nie mogłem\nprzed mostem w Płocku stojąc w długim na\n5 km korku, i już myślałem, że padło sprzęgło,\ngdy tymczasem okazało się, że opony ugrzęzły\npodczas tego ślimaczego ruchu w roztopionym\nasfalcie lub raczej smole, a potem żeby tego\nbyło mało woda w chłodnicy zagotowała się na\nśrodku mostu wzbijając spod maski obłok\npięknej złowróżebnej chmury – cóż za „piękne”, ekscytujące stresem czasy.\nW tych całych wspomnieniach Tysiąclatka,\na więc głównie droga powiatowa nr 2111W\nz Ulask pod Makowem do Krasnosielca była\njedną z porządniejszych. Do dziś przeszła ona,\nco najmniej dwie modernizacje, a ta ostatnia,\ntegoroczna uczyniła z niej na trasie z Makowa\ndo Krasnosielca prawie autostradę. Jedzie się\nwyjątkowo przyjemnie, i pozazdrościć mogą\ntego nawet sami warszawiacy, którzy u siebie\nz reguły drogi mają gorsze, choć jak mówią\nz wyrzutem - podatków płacą więcej.\nMoże jednak słów kilka o remoncie samej\ndrogi nazywanej u nas Tysiąclatką: pierwszy\netap przeprowadzony został w roku 2011 na\nodcinku Ulaski-Podoś tj. 10,5 km, za kwotę\n4 879 134,37 zł. Ten tegoroczny remont objął\nodcinek 6,129 km, od Podosia do Krasnosielca,\nw tym ok. 5 km na terenie gm. Krasnosielc.\nProjekt techniczny powstał 4 lata temu i opiewał na kwotę ponad 3,923 490 mln zł. Przetarg\nna jego wykonanie ogłoszony został w maju\n2014 roku. W jego wyniku wyłoniono wykonawcę, którym została firma Drogi i Mosty Jan\nKaczmarczyk z Kacic. Kierownikiem budowy był Pan\nGrzegorz Pik, a funkcję Inspektora nadzoru sprawował Dyrektor Zarządu Dróg\nPowiatowych w Makowie\nMazowieckim – Pan Zdzisław Soból. Wykonawca\nzobowiązał się wykonać\nprace modernizacyjne za\nkwotę 2,437 mln zł /62%\nkwoty kosztorysowej/, co\njest wyjątkowo korzystne\ndla nas jako płatników.\nogólną relację kosztów inwestycji po przetargach,\nczyli tą ostateczną, ponoszoną przez samorządy,\nw stosunku do kosztorysu\nwtedy bardzo wyraźną tendencję, iż im bliżej roku\nwyborczego tym relatywnie więcej wydajemy.\nZatem budować najbardziej opłaca się w roku\npowyborczym a nie wyborczym.\nOstateczny wkład finansowy poszczególnych\npodmiotów współfinansujących tegoroczną\nmodernizację wygląda zatem następująco:\n- wkład dofinansowania z Mazowieckiego\nUrzędu Wojewódzkiego w ramach Narodowego programu przebudowy dróg lokalnych\n– Etap II Bezpieczeństwo-DostępnośćRozwój, w kwocie – 1,218 857 mln zł /tj.\n50% ostatecznych kosztów modernizacji/\n- Starostwo Powiatowe w Makowie –\n0,798 859 mln zł /33%/\n- Gmina Krasnosielc – 0,4 mln zł /16%/\n- Gmina Płoniawy-Bramura – 0,02 mln zł /1%/.\nUmowa na wykonawstwo podpisana została\nw dniu 14 kwietnia 2015 r. Niebawem rozpoczęto prace, które zakończone zostały miesiąc\nprzed terminem, a sam odbiór techniczny miał\nmiejsce w dniu 26 czerwca 2015 r.\n- nawierzchnię na 6,129 km,\n- uzupełniono obustronne pobocza z kruszywa\n- wykonano zjazdy z kruszywa łamanego\ni nawierzchni brukowej,\n- wykonano nowe oznakowania pionowego,\nw tym przejść dla pieszych,\n- zamontowano bariery ochronne,\n- wykonano studzienki ściekowe z 4 wpustami\n- wykonano 3 przepusty pod koroną drogi.\nDziś z dużą przyjemnością można dojechać\nz Makowa do Krasnosielca. Pozostał jeszcze\ndo pilnej modernizacji odcinek ok. 4 km przez\nDrążdżewo, gdzie mocno już widoczny jest szczególnie po zimie, brak warstwy końcowej,\nścieralnej asfaltu oraz modernizacji strefy\nPatrząc na moje drogowe podróże na przestrzeni ostatnich 20 lat wszystko się zmieniło.\nAuto mam znacznie młodsze, silnik znacznie\nmocniejszy, jeżdżę wolniej po drogach iście\nniemieckiej jakości – jakbym powiedział\nw czasie gdy zaczynałem kierować autem. Pozostały jeszcze tylko pewne mankamenty, które\ndobrze byłoby pilnie usunąć.\nHonorowy Obywatel Gminy Kadzidło - to\nbrzmi dumnie. Wśród czterech osób uhonorowanych w bieżącym,\n2015 roku, tym jakże\nzaszczytnym, prestiżowym tytułem znalazł\nsię Tadeusz Kruk emerytowany nauczyciel z Drążdżewa, poeta, społecznik, regionalista, znawca i propagator\nKurpiowszczyzny. Pozostałą trójkę\nszacownego grona stanowią: Kazimierz Brakoniecki z Olsztyna - poeta i eseista, Weronika\nGrozdew - Kołacińska z Warszawy - etnomuzykolog i wokalistka oraz Tadeusz Machnowski z Ostrołęki - poeta, prozaik i publicysta.\nPodniosła uroczystość została pięknie\nwkomponowana w dwudniowe (sobota - niedziela) obchody dorocznej kadzidlańskiej imprezy folklorystycznej pod nazwą Wesele Kurpiowskie. Na scenie wystąpiły liczne zespoły\nregionalne, a gwiazdami wieczorów były Lao\nChe i Skaldowie. Oprócz strawy duchowej zadbano także o ciało. Wyśmienite potrawy skutecznie zaspokajały apetyty weselników.\nWszystkie przydatne informacje zawierał okolicznościowy „Kurier na Wesele Kurpiowskie”.\nW sobotę 27 czerwca w Centrum Kultury\nKurpiowskiej w Kadzidle odbył się panel dyskusyjny pod hasłem „Kurpie w obrazie, słowie,\nmuzyce” z udziałem wszystkich czworga pretendentów do tytułu. Każde z nich zaprezentowało swoje związki z Kurpiowszczyzną. Tadeusz Kruk w wystąpieniu pt. „Moje Kurpi poznawanie” nakreślił, z właściwym sobie poczuciem humoru, osobistą drogę - od dzieciństwa\npo dorosłość - wkraczania w tajemniczy, pasjonujący świat Puszczy Zielonej i jej mieszkańców. Świat bardzo bliski Jego sercu. Zapewne bliski tak, jak towarzysząca mu rodzina\n- żona Danuta (rodowita Kurpianka), synowa\nAnna i wnuki - Daria i Paweł.\nPanelowi towarzyszyła wystawa prac malarza Marcina Sutuły oraz wręczenie medali\ni odznaki zasłużonym dla kultury kurpiowskiej.\nLaureatkami zostały: Janina Gosiewska i Janina Jaksina - medale Pro Masovia, Jadwiga\nNiedźwiedzka - odznaka Zasłużony dla Kultury Polskiej i Halina Pajka - medal Gloria Artis.\nPanel prowadził i honory gospodarza pełnił\nwójt gminy Dariusz Łukaszewski.\nW niedzielę 28 czerwca podczas uroczystej\nsesji Rada Gminy w Kadzidle - na wniosek\nKapituły - podjęła jednogłośnie uchwały o nadaniu tytułu Honorowy Obywatel Gminy Kadzidło wszystkim czworgu nominowanym. Akty nadania tytułu „za piękny, wiekopomny trud\ni szczerą, niezachwianą miłość do Kurpiowszczyzny” wręczyli: przewodniczący rady Jan\nKulasik i wójt Dariusz Łukaszewski. Były\nkwiaty, gratulacje, życzenia i wzajemne podziękowania.\nNastępnie uczestnicy sesji dołączyli do weselnego orszaku i udali się do kościoła. Mszy\nświętej przewodniczył i homilię o rodzinie wygłosił ks. Ryszard Kłosiński, proboszcz parafii\nKadzidło. W tym roku nie było autentycznej\nPary Młodej. W rolę nowożeńców wcielili się\ntancerze miejscowego zespołu „Kurpianka” Aleksandra Witkoś i Kamil Domurad.\nRealizacja kolejnego etapu weselnych uroczystości, przy bardzo licznej widowni i słonecznej pogodzie, przebiegała w Zagrodzie\nKurpiowskiej. Imprezę zaszczyciła swoją\nobecnością sama Miss Polski Ewa Mielnicka.\nJak przystało na prawdziwą Kurpiankę (pochodzi z sąsiedniej gminy Łyse) wystąpiła w stroju\nkurpiowskim. W ławach WIP-owskich zasiedli\nludzie kultury, nauki, sztuki, parlamentarzyści\nwszystkich szczebli, kierownicy placówek kulturalno-oświatowych i inni zaproszeni goście.\nNa scenie nastąpiła trzecia odsłona nadania tytułu Honorowy Obywatel Gminy Kadzidło.\nLaureaci otrzymali z rąk włodarzy gminy Kurpiowskie Nepomuki, czyli figury świętego Jana. Świąteczno-weselną atmosferę akcentowały\ndźwięki kurpiowskiej muzyki i kurpiowskie\nZnam ten wspaniały, chwytający za serce nastrój z autopsji, ponieważ przed czterema laty\nwspólnie ze znanym kompozytorem i dyrygentem Henrykiem Gadomskim otwieraliśmy listę\nHonorowych Obywateli Gminy Kadzidło. Aktualnie, po pięciu edycjach, liczy ona już\n(a może tylko?) 19 osób. O każdej z tych osób\nmożna śmiało powiedzieć, że swoim życiem\ni dokonaniami jest wpisana w Kurpiowszczyznę, w jej historię i teraźniejszość. Niektórzy\nz laureatów są Kurpiami z dziada pradziada,\ninni tę więź z regionem zadzierzgnęli poprzez\npracę czy koneksje rodzinne.\nTegoroczny laureat Tadeusz Kruk, na co\ndzień stateczny mąż, ojciec i dziadek, jest osobą powszechnie znaną i rozpoznawalną nie tylko w swoim drążdżewsko-krasnosielckim środowisku. Poprzez liczne i nader wartościowe\npublikacje na łamach Wieści znad Orzyca i w\nKrasnosielckich Zeszytach Historycznych dotarł do szerokich rzesz czytelników wykraczając daleko poza własną wieś, parafię, gminę\nczy powiat (zresztą, w dobie Internetu, granice\npraktycznie uległy zatarciu). Gościł także wielokrotnie na szpaltach prasy regionalnej oraz\nw telewizji, jako uczestnik teleturniejów. Przy\nkażdej nadarzającej się okazji podkreślał swoje\nprzywiązanie do Kurpiowszczyzny. Za jego\nzachętą, we wspomnianych Wieściach, z autorskimi tekstami, gościli ludzie pióra z Baranowa, Kadzidła i Ostrołęki: Tadeusz Grec, Tadeusz Machnowski, Dariusz Łukaszewski, Kazimierz Orzoł, Stanisław Pajka (niżej podpisany)\ni Czesław Parzych. Dzięki temu Wieści mają\nw tym regionie wiernych odbiorców.\nTadeusz Kruk jest człowiekiem bardzo aktywnym. Po przejściu na emeryturę (2003)\nkontynuuje swoje pasje i zainteresowania.\nOfiarnie i owocnie współpracował ze mną przy\nredagowaniu „Słownika biograficznego Kurpiowszczyzny XX wieku” (Kadzidło 2008).\nDzięki jego staraniom w tym wydawnictwie\nzostało zamieszczonych ponad 60 sylwetek zasłużonych ludzi z rejonu Krasnosielca. Towarzyszył mi również przy moich kolejnych publikacjach. Przez kilka lat współpracował, jako\nautor krzyżówek regionalnych, z czasopismem\n„Kurpie”, wydawanym przez Związek Kurpiów. Tu wspaniale łączył dwie pasje - historię\nKurpiowszczyzny i szaradziarstwo. Tę dziedzinę rozrywki promował również na łamach\nWieści. Czytelnicy doskonale pamiętają jego\nKrzyżówki znad Orzyca.\nJest piewcą swojej małej ojczyzny. Jej historię popularyzuje w różnych formach, m.in. jako\ninicjator i współorganizator dorocznego konkursu Wiedzy o Ziemi Krasnosielckiej, adresowanego do uczniów z gminy Krasnosielc. Od\nlat zasiada w jury konkursu poetyckiego o św.\npapieżu Janie Pawle II w miejscowym gimnazjum. Jest wiodącym współorganizatorem corocznego pieszego rajdu „Śladami historii po\nZiemi Krasnosielckiej”. Współorganizuje także\nBiwaki Patriotyczne na Polskiej Kępie, w miejscu walk z okresu powstania styczniowego.\nBiwaki te są plenerową imprezą dla ludzi młodych, w nietypowy sposób promującą pamięć\nhistoryczną. Podczas każdego z nich wygłasza\nokolicznościową pogadankę. Był tam także\nw tym roku, w przedostatnią sobotę czerwca.\nSwoją bogatą wiedzą o przebiegu powstania\nstyczniowego na ziemi drążdżewskiej, w tym\nna Polskiej Kępie, podzielił się przed rokiem,\nwraz z innymi działaczami Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Krasnosielckiej (TPZK) na falach\nrozgłośni radiowej RDC.\nOd wielu już lat kompletuje materiały do historii Drążdżewa i okolic. Jako cierpliwy słuchacz spisuje, dokumentuje i publikuje wspomnienia oraz twórczość najstarszych mieszkańców wsi nadorzyckich, nie pozwalając ulecieć w niepamięć ich głębokim przeżyciom.\nOpracował monografię pt. „Jubileusz 100-lecia\nparafii św. Izydora w Drążdżewie (19112011)”. To doniosłe wydarzenie upamiętnił\nrównież autorską sztuką sceniczną pt. „Jubileusz”. Jest animatorem życia społecznokulturalnego w swojej rodzinnej wsi. Dzięki\njego staraniom miejscowe rondo zostało nazwane imieniem ks. Stefana Morki - długoletniego i wielce zasłużonego proboszcza parafii\nDrążdżewo. Zatroszczył się także o uczczenie\npobytów wieszcza Zygmunta Krasińskiego na\nterenie Drążdżewa obeliskiem i tablicą pamiątkową w 200. rocznicę urodzin poety.\nTadeusz Kruk to człowiek kontaktowy, bezpośredni i obowiązkowy, uprzejmy i życzliwy,\nale stanowczy, czyli z charakterem, jak na\nKurpia przystało. W każdej istotnej sprawie ma\nswoje zdanie, np. przed trzema laty swoją stanowczą, obywatelską postawą przyczynił się\ndo uratowania przed dewastacją zabytkowej\nalei klonowej prowadzącej do kościoła\nw Drążdżewie. Potrafi zabrać głos i przedstawić rzeczowe argumenty, nie bacząc - jak sam\nmówi - na urzędy i tytuły oponentów. - Nie potrafię być chorągiewką - dodaje. W jednym\nz wywiadów powiedział m.in.: - W ludziach\nnajbardziej cenię życiową mądrość i poczucie\nhumoru, a odrzucam bufonadę, ignorancję, pychę, zaprzaństwo i dziedziny pokrewne. Dumny\njestem z kontaktów z wartościowymi ludźmi\n(…), którzy wiedzą, co mówią (a nie na odwrót) i wiedzą, czego chcą (nie tylko dla siebie). Przyjemność sprawia mi beztroski\nJa natomiast z przyjemnością dodam, że Tadeusz Kruk jest laureatem licznych konkursów,\ngłównie literackich, np. poetyckiego „O wstęgę\nOrzyca” i satyrycznego „Satyrbia” o zasięgu\nogólnopolskim. W tym ostatnim, w edycji\n2015, zajął trzecie miejsce, czym powtórzył\nswoją lokatę sprzed sześciu lat. Ponadto jest\nwspółautorem dwóch tegorocznych almanachów - współczesnego aforyzmu i współczesnej fraszki polskiej (Lubliniec 2015). Zaczerpnąłem z owych tomików kilka nadzwy-\nczaj trafnych spostrzeżeń naszej codziennej\n- Myślę, więc jestem… czasem niewygodny.\n- Niezwykła życzliwość panuje w kolejce do\nwieczności - niemal każdy gotów stanąć na\nNajbardziej się boczy\nza prawdę w oczy.\nPytany o swój szczególny sentyment do Kurpiowszczyzny odpowiada z uśmiechem, parafrazując Terencjusza: - Nic co kurpiowskie nie\njest mi obce. I dodaje: - Jestem Kurp znad\nNa potwierdzenie tych słów przytoczę fragmenty jego wypowiedzi panelowej:\n- W poszukiwaniu przysłowiowego miejsca\nna ziemi, trafiłem w latach 70. na Kurpiowszczyznę. I to w roli nauczyciela, do wiejskiej\nszkoły. W nowym środowisku z ciekawością\nrozglądałem się ja, z nie mniejszą uwagą patrzono na mnie. Ludzie, jak wszędzie, lubią\no nowym wiedzieć coś więcej. Nikogo tu wcześniej nie znałem, więc każda rozmowa była\nświetną okazją do zawarcia znajomości. Zaaklimatyzowałem się szybciej niż mogłem\nprzypuszczać. Tak w pracy, jak i w miejscu\nzamieszkania. Wszędzie miałem blisko, życzliwi sąsiedzi dookoła.\nJako nauczyciel szkoły podstawowej w Bakule-Ziomku, w gminie Baranowo, miałem sposobność przez ćwierć wieku poznawać „na żywo” historię, tradycje i zwyczaje kurpiowskie\ni - co najważniejsze - autentycznych mieszkańców, włącznie z ich niepowtarzalną, barwną\ngwarą, której sam chętnie używałem. I tak mi\njuż do dzisiaj pozostało. W bezpośredniej konfrontacji okazało się, że radzę sobie całkiem\nnieźle. Ze zdumieniem stwierdziłem, że znaczny\nzasób słownictwa wyniosłem… z domu rodzinnego. Były wprawdzie pewne różnice w wymowie, ale w sumie niewielkie. W tej sytuacji nowe wyrazy przychodziły mi z łatwością.\nw bezpośrednich kontaktach z uczniami przygotowując ich do różnotematycznych konkursów, np. do udziału w „Turnieju Wiedzy\no Kurpiowszczyźnie”. Zacieśnieniu tych kontaktów sprzyjały kolejne rajdy rowerowe bądź\nkuligi po okolicy, lub wycieczki turystycznokrajoznawcze po regionie. Wraz z uczniami\nwielokrotnie odwiedzałem Zagrodę Kurpiowską w Kadzidle, Skansen Kurpiowski w Nowogrodzie, Muzeum Kurpiowskie w Ostrołęce,\nRezerwat „Czarnia” i liczne miejsca pamięci\nnarodowej. Był to bezpośredni kontakt z historią i jej świadkami.\nZ przyjemnością podkreślam, że na Kurpiowszczyźnie, wśród życzliwych ludzi, przeżyłem piękną przygodę swego życia. Tutaj również znalazłem swoją lepszą połowę imieniem\nDanuta, ponieważ na Kurpiach są najpiękniejsze dziewczyny. Najwymowniejszym tego przykładem jest pani Ewa Mielnicka, Miss Polski\nStwierdzam zatem, bez ogródek i bez kadzenia (nomen omen w Kadzidle), że gdybym miał\npowtórzyć swój wybór, padłby on ponownie na\nPopieram w pełni taką postawę i taką deklarację. Nadmienię również, że honorowe obywatelstwo gminy Kadzidło dla Tadeusza Kruka jest jego drugim znaczącym wyróżnieniem\nna przestrzeni kilku miesięcy. Jesienią 2014 r.\nwespół z TPZK został uhonorowany przez\nmarszałka województwa mazowieckiego Medalem Pamiątkowym Pro Masovia.\nHonorowy Obywatel Gminy Kadzidło 2011\nFot. Archiwum autora i Internet\nPS - Był to już drugi silny akcent drążdżewski na Weselu Kurpiowskim. W 2013 r. autentyczną Młodą Parę stanowili: Renata Chorążewicz z parafii Myszyniec i Piotr Ogonowski\n– trwały ślad po nich\nObecnie pracuję nad kolejną książką poświęconą historii i kulturze Kurpi oraz ludzi\nzamieszkujących nasz region, którego pogranicze stanowi Ziemia Krasnosielecka.\nTym razem jest to album fotograficzny.\nMoim pragnieniem jest ocalenie od zapomnienia Kurpiów zmarłych, którzy swoim\naktywnym życiem wpisali się w społeczność swojej wsi i okolicy, a często i w historię Polski.\nNiestety wielu z tych wspaniałych ludzi,\nnie doczekało się opublikowania ich biografii lub choćby noty o ich dokonaniach i\nosiągnięciach. Często są nieznani szerzej\npoza swoją wsią czy gminą, dlatego zwracam się o pomoc do Czytelników „Wieści\nznad Orzyca”. Jeżeli znają Państwo i pamiętają takie osoby ze swojego najbliższego\notoczenia i chcą je uczcić, proszę o kontakt\n508 493 507.\nZdjęcia pojedyncze tych osób, w stanie\nnadającym się do druku, z podaniem daty\nich urodzenia i śmierci wraz z krótkim opisem najważniejszych dokonań z ich drogi\nżycia, proszę przesyłać na mój mail:\n[email protected] do 30 września bieżącego roku lub - jeśli przesłanie drogą elektroniczną jest niemożliwe, proszę o dostarczenie materiałów osobiście lub pocztą na\nadres “Wieści znad Orzyca”:\n796 030 115,\n„Odjazdowy Bibliotekarz” to ogólnopolska\nakcja, organizowana od kilku już lat przez środowisko bibliotekarskie. Nasza biblioteka czyli\nPubliczna Biblioteka Samorządowa w Krasnosielcu do tej wspaniałej akcji po raz pierwszy\nwłączyła się w roku 2012. W roku bieżącym\njest to więc już 4 rajd rowerowy organizowany\nprzez naszą placówkę i doskonale integrujący\nbibliotekarzy, czytelników oraz miłośników\nPierwszy rajd odbył się tylko do miejscowości Raki i to były takie pierwsze „koty za płoty”. W roku następnym jako miejsce spotkania\nwyznaczyliśmy odległe o 8 kilometrów - Gąsewo. W 2014 odwiedziliśmy Polską Kępę\n/odległość od Krasnosielca 14 km, a w roku\nbieżącym dojechaliśmy do położonej w odległości 17 km od Krasnosielca przepięknej, położonej w lesie leśniczówki Przejmy. Wynika\nz tego, iż z każdym rokiem poznajemy coraz\nbardziej odległe miejscowości.\nCo roku staramy się też zainteresować naszym rajdem jak największą ilość naszych\nmieszkańców. Wiek uczestników w tym przypadku nie gra żadnej roli. Mogą w nim uczestniczyć wszyscy chętni: dzieci, młodzież, emeryci. Wszyscy, którzy czują się na siłach pokonać wielokilometrową trasę /w tym roku była\nto odległość 34 kilometrów/. Do współpracy\nzapraszamy uczniów, rodziców, nauczycieli,\nwszystkich dorosłych. Na naszą propozycję\npozytywnie odpowiedziała /jak zawsze/ Szkoła\nPodstawowa w Drążdżewie.\nTegoroczny rajd odbył się 22 czerwca. Pogoda wymarzona na taką wyprawę, trochę słońca,\ndla członkiń KGW\nMówi się, ze kobieta jest strażniczką domowego ogniska. Tym razem na Błoniach nad\nOrzycem w Krasnosielcu tych strażniczek ze-\nprzyjemna temperatura. I taka właśnie pogoda\nutrzymała się jedynie w poniedziałek /w niedzielę zaś i wtorek padało/. Ilość osób chętnych\nna wyjazd bardzo ucieszył organizatorów.\nZgłosiło się 70 osób, w tym: 28 osób dorosłych\noraz 42 osoby - to dzieci i młodzież. Wyruszyliśmy w dwóch grupach. Grupa pierwsza\no godz. 9:15 z Krasnosielca, druga zaś o godz.\n9:30 z Drążdżewa. Spotkaliśmy się w miejscowości Klin, skąd wspólnie już kontynuowaliśmy dalszą podróż. Była ona niezwykle bezpieczna, ponieważ grupą opiekowali się druhowie z Ochotniczych Straży Pożarnych i osłaniali nas samochodami strażackimi.\nDo miejsca spotkania dotarliśmy około godz.\n11. Czekali już na nas leśnicy z Nadleśnictwa\nPrzasnysz oraz płonące ognisko. Oczywiście\nnajpierw upiekliśmy przywiezione ze sobą\nkiełbaski, które z wielkim apetytem wszyscy\nzjedliśmy, a następnie podziwialiśmy przepiękny budynek leśniczówki oraz jej otoczenie.\nZ ogromnym zainteresowaniem obejrzeliśmy\nteż izbę edukacyjną znajdującą się w ww. budynku. Jeden z leśników przekazał nam też\nmnóstwo ciekawostek o życiu niektórych\nmieszkańców lasu. Odbyły się też dla młodzieży krótkie zawody w rozwijaniu i składaniu\nwęży strażackich na czas.\nOkoło godz. 14 wyruszyliśmy w drogę powrotną. Zmęczeni, ale zadowoleni z wyprawy,\njuż zaczęliśmy robić plany, dokąd pojedziemy\nbrało się o wiele więcej, bo pół setki! Na zaproszenie dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury\n- Beaty Heromińskiej, odpowiedziały panie\nz kół gospodyń wiejskich działających w naszej gminie, a trzeba wiedzieć, że pod względem ilości zarejestrowanych kół, gmina Krasnosielc przoduje w powiecie makowskim.\nOgnisko zapłonęło o zachodzie słońca 2 lipca, przy pięknej letniej pogodzie. Wszystkich\nzebranych powitała pani Beata, przedstawiając\nMarka Czajkę i Tomasza Bielawskiego, którzy\nna akordeonie i gitarze przygrywali do ogniskowej biesiady. Po obowiązkowym pieczeniu\nkiełbasek integracja nabrała rozmachu –\nwspólne śpiewanie piosenek, tańce i korowody\nprzy ognisku. Panie z różnych kół miały okazję\ndo poznania się, wymiany doświadczeń, ale też\ndo wspaniałej wspólnej zabawy. Późną nocą\nrozchodziliśmy się do domów, rozśpiewani,\nzadowoleni, zjednoczeni, snując plany na kolejne spotkania. Po raz kolejny okazało się, że\nnie potrzeba wcale dużych środków, żeby uzyskać tak potrzebną w dzisiejszych czasach integrację. Wystarczy tylko dobry pomysł, zaangażowanie organizatorów i dobre chęci uczestników.\nPS. Patrz na zdjęcie str. 32.\nPS. Zdjęcie z ogniska autorstwa Tomasza Bielawskiego znajduje się na stronie 32.\nPołożone blisko granicy naszej gminy Chodkowo jest rodzinnym gniazdem wszystkich,\nktórzy noszą lub nosili te nazwisko. Tam właśnie znajduje się siedziba wyjątkowego stowarzyszenia skupiającego osoby wywodzące się\nz rodów Chodkowskich. Stowarzyszenie Rodów Chodkowskich zostało założone w 2000\nroku przez Komitet Założycielski w skład którego wchodzili m.in. ówczesny senator RP Jan\nChodkowski z Głódek czy Jan Krzysztof\nChodkowski z Retki. Co dwa lata w Chodkowie Wielkim członkowie Stowarzyszenia i jego\nsympatycy wywodzący się z rodów Chodkowskich spotykają się na hucznych zjazdach. 27\nczerwca tego roku odbył się już siódmy. Podczas tego zjazdu organizatorzy postanowili\nrozpropagować herby którymi legitymują się\nChodkowscy, a jest ich wg historyków cztery:\nJastrzębiec, Kościesza, Ostoja i Sas – patrz str.\n31. Postanowiono przygotować wystawę herbów wykonanych różnorodnymi technikami\nplastycznymi. Zarząd Stowarzyszenia ogłosił\nkonkurs wśród dzieci i młodzieży na najlepsze\ni najbardziej oryginalne wykonanie któregoś\nz herbów. Do konkursu przystąpili także\nuczniowie ze szkół w Krasnosielcu – Szkoły\nPodstawowej i Gimnazjum, a że plastyków\ni artystów jest tam dostatek to i sukcesy musiały być.\nW kategorii uczniów klas I-III szkół podstawowych dwa drugie miejsca zdobyły prace\nuczniów z Krasnosielca: Marcina Kuplickiego\nktóry wykonał z masy solnej herb Kościesza\ni Michaliny Mamińskiej, która w formie proporca wykonała herb Jastrzębiec. Wyróżnienia\nw tej grupie uczniów zdobyli ponadto Mateusz\nWronowski i Weronika Wronowska.\nW kategorii uczniów klas IV-VI szkół podstawowych I miejsce zdobył Norbert Grabowski, który z wełny czesankowej wykonał herb\nOstoja, a wyróżnienie otrzymała Karolina Śladowska. W kategorii uczniów Gimnazjum\npierwsze miejsce zdobył Kamil Skoroda, drugie m. Dominika Matuszewska, a dwa trzecie\nGdzie jest święty Jan?\n„Tuż przy moście na Orzycu w Krasnosielcu\nznajduje się figura św. Jana Nepomucena, patrona dobrej spowiedzi, pól, wód i mostów.\nNajczęściej Nepomucen stawiany był koło mostów i przepraw przez rzeki. Pierwotnie figura\nstała w innym miejscu, gdyż przeprawa przez\nOrzyc istniała naprzeciw kościoła i gimnazjum.\nI właśnie w pobliżu tego miejsca na prawym\nbrzegu rzeki stała figura Jana Nepomucena\nwskazując podróżnym miejsce przeprawy. Kapliczka z figurą św. Jana Nepomucena wykonana została w końcu XVIII w. Jednak do czasów dzisiejszych zachował się tylko oryginalny\ndrewniany słup, na którym stała figurka. Sam\nNepomucen skradziony został przez jakiegoś\nkolekcjonera na przełomie lat 70. i 80. XX w.\nNową figurę wykonał w 1985 r. Andrzej Staszewski z Krajewa Wielkiego (gmina Krzynowłoga Mała).\nFigura postawiona została w oszklonej szafce. Jest to być może najstarsza kapliczka słupowa w całym powiecie makowskim”.1\nRzeczywiście, figura świętego Jana Nepomucena od ponad dwustu lat stała przy moście\nw Krasnosielcu. Stała, ale już jej tam nie ma.\nLudzie gubią się w domysłach, pytają jedni\nmiejsca Kamila Jasińska i Konrad Goliaszewski. Wyróżnienia otrzymali: Weronika Damięcka, Anna Ferenc, Klaudia Ciuchta, Marta\nRostkowska, Justyna Olkowska, Miłosz Dobrzyński, Paweł Skoroda, Nicole Grabowska,\nMarta Radomska i Aleksandra Romanowska.\nNagrodzeni i wyróżnieni otrzymali od Stowarzyszenia dyplomy i nagrody rzeczowe, które miał przyjemność wręczać podczas zjazdu\nm.in. niżej podpisany.\nPS. Patrz również na herby w kolorze, str. 32.\n- Zamierzchła przeszłość ziemi makowskiej\nw przydrożnych kapliczkach, figurkach i krzyżach do roku 1939, praca zbiorowa pod red.\nWandy Pawłowskiej, Maków Mazowiecki\ndrugich. Bezradnie rozkładają ręce. I nic.\nJeśli ktoś, w dobrej wierze, zabrał ją do renowacji to już najwyższy czas ją zwrócić.\nW przeciwnym razie należy rozpocząć poszu-\nPS. Przed drukiem niniejszego wydania Wieści\nzapytałem wójta Pawła Ruszczyńskiego\no przedmiotową sprawę, uzyskując następujące\n„- Figurka św. Nepomucena ze względu na zły\nstan techniczny oraz planowaną modernizację\ndrogi, przy której stoi, została zdemontowana\ni zdeponowana w magazynach UG. W konsultacji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków\nzostanie odnowiona, by powtórnie wrócić\nw rejon mostu na Orzycu.\nProszę pamiętać, że trwa procedura przygotowawcza do remontu drogi wojewódzkiej, przy\nktórej stoi figurka, obecnie ogłoszony został\nprzetarg na wykonanie modernizacji. W trakcie\nremontu figurka znów stanie w bezpiecznym\ndla niej miejscu przy moście, kontynuując wielowiekową tradycję.”\nPilnujcie mi tych szlaków …\nW dniach 31 maja – 3 czerwca grupa trzecioklasistów z Publicznego Gimnazjum im. Jana Pawła II w Krasnosielcu wraz z opiekunami\nwybrała się na swoją ostatnią, wspólną wycieczkę, która swoim programem objęła Wrocław, Karpacz, Szklarską Porębę, Kowary\nOstatniego dnia maja wyruszyliśmy w długą\npodróż, która po wielu godzinach przywiodła\nnas do Wrocławia. W pięknym „mieście mostów” od razu udaliśmy się na Stare Miasto. Na\nStarówce zaatakowaliśmy słynnego niedźwiadka, którego dotknięcie zapewnia szczęście\nna całe życie. Nie szczędziliśmy sobie zdjęć\nz pomnikiem Aleksandra Fredry. Podziwialiśmy architekturę, cieszyliśmy się słońcem i w\nświetnych nastrojach ruszyliśmy w odwiedziny\ndo T. Kościuszki, którego postać widnieje na\n„Panoramie Racławickiej” we wrocławskiej\nRotundzie. Słynne malowidło zrobiło na nas\nduże wrażenie nie tylko swoim rozmiarem, ale\ntakże historią i tym, z jaką precyzją zostało\nwykonane. Niektórzy czuli się jakby oglądali\nobraz w 3D. W następnym odwiedzonym miejscu również mieliśmy styczność ze sztuką,\nchoć już nie tak okazałą, ale równie interesującą. Udaliśmy się bowiem do Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Ostatnim przystankiem\npierwszego dnia wycieczki był Ogród Japoński. To piękne miejsce, w którym mogliśmy się\nodprężyć, podziwiać widoki i cieszyć nosy zapachami przeróżnych rodzajów kwiatów\ni krzewów. Z ogrodów pojechaliśmy prosto do\ndomu wczasowego „Patryn”, w którym czekała\nnas obiadokolacja i zakwaterowanie.\nDzień drugi był nie lada wyzwaniem i dał\nnam niezły wycisk. Zaraz po śniadaniu, wraz\nz przewodnikiem, wyruszyliśmy w drogę, która\nna początku zaprowadziła nas do norweskiej\nświątyni Wang. Obecnie uważana jest ona za\nnajstarszy drewniany kościół w Polsce. Dotarcie do świątyni było przysłowiową pestką,\ngdyż czekał na nas najpierw szlak na Kopę,\na następnie na „królową Karkonoszy” – Śnieżkę. Droga była trudna do przebycia, zmienna\npogoda nie pomagała. Wielu z nas miało wątpliwości, czy mamy wystarczająco dużo siły,\nby podołać temu zadaniu… Po kilku upadkach,\ndeszczu, silnym wietrze: UDAŁO SIĘ! Dotarliśmy na Śnieżkę czując wielkie zmęczenie,\nktóre szybko wynagrodziły nam widoki i poczucie dumy z siebie samych.\nDroga powrotna minęła nam niesamowicie\nszybko i nim się obejrzeliśmy, byliśmy w miej-\nscu zakwaterowania. Wieczorem zrobiliśmy\npsikusa naszym opiekunkom, które zapewne\nmyślały, że po takim wysiłku „padniemy jak\nmuchy”, i zamiast odpoczywać, urządzaliśmy\nwędrówki między pokojami kolegów i koleżanek \nKolejny, już trzeci, dzień również spędziliśmy na wędrówkach. Na początek przejechaliśmy autobusem do Szklarskiej Poręby, gdzie\nwspięliśmy się do zjawiskowego wodospadu\nKamieńczyka. Obejrzeliśmy też pokaz wytopu\nszkła w „Hucie Leśnej”. Następnie wybraliśmy\nsię na kolejną górską ścieżkę, której celem było\nujrzenie i poznanie historii Zamku Chojnik.\nBędąc tam, dowiedzieliśmy się, że to miejsce\nkilkukrotnie odwiedził Jan Paweł II, a więc\nponownie kroczyliśmy śladami naszego świętego patrona. Tym zakończyliśmy nasze wspinaczki, a na podsumowanie dnia wybraliśmy\nsię do Parku Miniatur Zabytków Dolnego Śląska, w którym zobaczyliśmy mini wersje m.in.\nŚnieżki, Zamku Chojnik, a także atrakcję\nostatniego dnia naszego wyjazdu. Na zakończenie dnia urządziliśmy w pensjonacie dyskotekę i bawiliśmy się, pomimo ogromnego zmęczenia (odczuwanego szczególnie w nogach).\n3 czerwca z żalem pakowaliśmy walizki\ni próbowaliśmy nacieszyć się ostatnimi chwilami spędzonymi w malowniczo położonym\nKarpaczu. Z ustami wygiętymi w podkówki\nspoglądaliśmy na coraz to mniejszy budynek\nPatryna za naszymi plecami. Nastrój poprawił\nnam się, gdy dotarliśmy do Wałbrzycha –\nostatniego punktu wycieczki. Czekał tam na\nnas Zamek Książ i jego zapierające dech\nw piersiach ogrody. Pani przewodnik oprowadziła nas trasą słynnej księżnej Daisy, która\npanowała na zamku. Opowiedziano nam historię zarówno arystokratki, jak i samej warowni.\nA cóż to za historia? Szczególnie interesujące\nsą czasy II wojny światowej, podczas której\nzamek miał zostać jedną z kwater Adolfa Hitlera. W tym celu rozpoczęto przebudowę, podczas której zniszczono większość zabytkowych\nelementów wnętrz, a pod zamkiem powstał tunel i podziemny schron. Nasza grupa miała\nokazję wejścia do podziemi i uczestniczenia\nw rekonstrukcji bombardowania właśnie tego\nmiejsca. Kiedy zgasło światło, usłyszeliśmy\ndźwięk wystrzałów i blask. Wtedy odczuwaliśmy dreszcz i grozę wojny. Każdy z nas przyznaje, że to wstrząsające i zapadające w pamięć\nprzeżycie. Droga powrotna do Krasnosielca\nminęła nam na wspólnych rozmowach, ale\nprzede wszystkim na śpiewie, któremu przewodniczył Łukasz z IIIc  Dzięki Radzie Rodziców przy Publicznym Gimnazjum w Krasnosielcu znaleźliśmy chwilę, by napełnić nasze wygłodniałe brzuchy przepysznym obiadem w „Złotym Młynie”.\nZa możliwość odwiedzenia Zamku Książ\nchcielibyśmy złożyć serdeczne podziękowanie\nWójtowi Gminy Krasnosielc – Panu Pawłowi\nRuszczyńskiemu, który nie tylko sfinansował\nnasz pobyt w tym godnym uwagi miejscu, ale\nteż osobiście zaangażował się w organizację\nwycieczki. Dzięki Panu poznaliśmy fragment\nhistorii Polski. Słowo „dziękuję” kierujemy\ntakże do naszych wychowawczyń – pań Wiesławie Mydło, Bożenie Szymańskiej (kierownika wycieczki) oraz Małgorzacie Turowskiej\nza zorganizowanie wycieczki i zapewnienie\nPS. Patrz zdjęcia na str. 2\nW dniu 14 maja 2015 roku uczniowie Gimnazjum w Krasnosielcu uczestniczyli w wycieczce do Warszawy. Wyjazd został zorganizowany przez nauczycielki Agnieszkę Radomską i Annę Zasztoft. Sponsorem całego przedsięwzięcia był Wójt Gminy Krasnosielc – Paweł Ruszczyński, za co serdecznie DZIĘKUJEMY .\nWyjazd do stolicy zorganizowany został\nw ramach nagrody za udział młodzieży naszego gimnazjum w ogólnopolskim projekcie\nSzkoły Dialogu, którego to zostaliśmy finalistami. Wycieczka spotkała się z dużym zainteresowaniem uczniów do tego stopnia, że trzeba\nbyło niektórym odmawiać.\nPierwszym etapem zwiedzania było Muzeum\nŻydów Polskich POLIN, po którym oprowadziła nas Sonia Ruszkowska, która w ubiegłym\nroku prowadziła z nami dwudniowe warsztaty\nw ramach Szkoły Dialogu. Było to miejsce\nniezwykłe pod wieloma względami. Wystawa\nskładała się z ośmiu galerii, które w bardzo\nszczegółowy sposób opowiadały o kulturze\ni dziedzictwie polskich Żydów. Nasza przewodniczka pomogła nam szerzej zapoznać się\nz historią wyznawców judaizmu. Uświadomiła\nnam również, że dziedzictwo żydowskie stanowi integralną część historii nie tylko naszej\nmiejscowości, ale i kraju.\nPo około 2,5 godziny udaliśmy się na krótką\nprzerwę, aby nabrać sił przed kolejnym punktem naszego zwiedzania – Muzeum Powstania\nWarszawskiego. Doświadczyliśmy tam mnóstwa wrażeń, chwil pełnych wzruszeń, smutku\ni radości oraz dumy, że jesteśmy Polakami! Nie\nda się w pełni opisać tych emocji, jakie nam\ntowarzyszyły. Największą dla nas atrakcją był\nwłaz do kanału, którym ewakuowało się powstanie na Nowy Świat i ulicę Długą. Widzieliśmy również opaski powstańców, które zachowały się do dzisiaj. Duże wrażenie zrobiła\ndla nas makieta ogromnego bombowca, którym\nalianci podczas powstania zrzucali Polakom\namunicję, lekarstwa i żywność.\nZmęczeni, ale bardzo zadowoleni wróciliśmy\ndo autokaru. Aby tradycji stało się zadość, nie\nmogło zabraknąć Mac'Donalds. Do Krasnosielca wróciliśmy wieczorem pełni wrażeń i emocji. Swoimi przeżyciami i wiadomościami podzieliliśmy się z innymi.\nUważam, że wycieczka była bardzo udana,\ntylko szkoda, że tak szybko dobiegła końca\ni nie wszyscy chętni mogli wziąć w niej udział.\nPS. Patrz również na zdjęcie na str. 32\nW piątek 22.05.2015 roku delegacja uczniów\ngimnazjum w Krasnosielcu wraz z opiekunem\nAgnieszką Radomską udała się do Urzędu\nGminy. Celem było spotkanie z Panem Wójtem Pawłem Ruszczyńskim, któremu chcieliśmy serdecznie podziękować za duże wsparcie\nfinansowe w zorganizowaniu wyjazdu do Warszawy.\nPan Wójt przyjął nas bardzo ciepło. Był niezwykle ciekaw naszych wrażeń z wycieczki.\nOczywiście zaspokoiliśmy Jego ciekawość.\nWyraziliśmy również nadzieję na dalszą, jakże\n„Od barci do pasieki”- pod takim hasłem\nw Zagrodzi e Kurpiowskiej w Kadzidle odbyły\nsię na początku czerwca trzydniowe warsztaty\netnograficzne. Na 15- jubileuszowe „Ginące\nzawody” zaprosiła setki gości znana twórczyni\nludowa Czesława Kaczyńska. Z zaproszenia\nskorzystali również uczniowie klas Ia i Ib Publicznej Szkoły Podstawowej w Krasnosielcu.\n3 czerwca razem z wychowawczyniami\nuczniowie tych klas wybrali się do Zagrody\nKurpiowskiej, by dowiedzieć się o prastarej\ntradycji bartniczej, by poznać również inne ginące już niestety zawody, by spróbować tradycyjnych kurpiowskich przysmaków. Właśnie\njeden z tych przysmaków – miód oraz bartnictwo tj. pozyskiwanie miodu z leśnych barci\nprzyczyniło się do rozwoju osadnictwa\nw Puszczy Kurpiowskiej. Pierwszymi osadnikami w dzikich ostępach Puszczy byli właśnie\nbartnicy, którzy najpierw przebywali tu sezonowo, a potem osiedlali się na stałe. Nasi\nuczniowie z zaciekawieniem oglądali stoiska\nz wyrobami pszczelarskimi np.: miodne nalewki i napoje, świece - piękne figurki wykonane z wosku pszczelego, przeróżne mikstury\nlecznicze na bazie miodu, kitu pszczelego czy\npyłku pszczelego. Dzieci miały okazję obejrzeć i uczestniczyć w wykonywaniu tradycyjnych kurpiowskich wycinanek i kwiatów z bibuły, zdobieniu pisanek, haftowaniu. Wielu\nz nich bardzo zaciekawiła praca garncarza,\nktóry na kole garncarskim wykonywał piękne\ndzbanki, dwojaki, wazoniki i skarbonki. Nasi\nuczniowie otrzymali od niego pamiątkowy\nwazon i ul - skarbonkę. Z zaciekawieniem obserwowali jak powstaje chleb: od mielenia\nzboża w żarnach, przez wyrabianie ciasta, aż\npo pieczenie bochenków w piecu. Uczniowie\nobejrzeli również sposób wytwarzania płótna\nlnianego z łodyg lnu, podziwiali wyplatanie\nkoszy i ozdób z wikliny i korzenia sosnowego.\nNiektórzy spróbowali swych sił na scenie,\ngdzie mieli naukę tańców kurpiowskich, do\nktórych przygrywała prawdziwa kurpiowska\nkapela. Dużą frajdą było spotkanie z Miss Polski 2014 – Ewa Mielnicką, która obdarowała\ndzieci autografami i wspólnie stanęła do grupowego zdjęcia.\nAnna Chodkowska, Justyna Oleksy\nPS. Patrz również zdjęcie na str. 2.\nUczeń naszego gimnazjum, Kacper Włodarski z klasy IIId został laureatem konkursu geograficznego organizowanego przez Mazowieckiego Kuratora Oświaty. Tym samym Kacper\nkontynuuje bardzo wysokie osiągnięcia naszych uczniów w tym konkursie: Adama Suskiego – finalisty konkursu w roku ubiegłym,\nEli Tupacz – laureatki konkursu sprzed dwóch\nlat i Dominiki Domińskiej – finalistki konkursu\nUroczyste podsumowanie i zakończenie\nkonkursów przedmiotowych dla uczniów\ngimnazjów w roku szkolnym 2014/2015\nodbyło się 18 maja w auli Wydziału\nPolitechniki Warszawskiej. Na uroczystość\nzostali zaproszeni uczniowie – laureaci\nkonkursów, ich rodzice, dyrektorzy szkół\nz których laureaci pochodzą oraz nauczyciele,\nktórzy przygotowywali tych uczniów do\nkonkursów. Spotkanie prowadził pan Jarosław\nNauczycieli. Wśród zaproszonych gości byli:\nKatarzyna Góralska Mazowiecki Wicekurator\nOświaty, Krystyna Mucha Dyrektor Wydziału\nKształcenia Ogólnego Kuratorium Oświaty\nw Warszawie, Mirosław Krusiewicz Dyrektor\nUrzędu Marszałkowskiego, dr Krzysztof Bryś\nWarszawskiej. ,,Chylę czoło przed Waszymi\nosiągnięciami, ponieważ jesteście na początku\nbudowania ścieżki swojej kariery. Pierwsze\nważne wybory dopiero przed Wami, a już tyle\nzdołaliście osiągnąć. Nie udałoby się Wam\nAdam Suski – finalista konkursu w roku\nodnieść takich sukcesów, gdyby nie Wasza\nsystematyczność, determinacja, dyscyplina\ni jasne formułowanie celu” – powiedziała pani\nWicekurator Katarzyna Góralska, gratulując\ngimnazjalistów Kacper otrzymał dyplom\npotwierdzający zdobycie tytułu laureata wraz\nz gratulacjami z rąk pani Wicekurator Oświaty.\nRodzice ucznia i nauczyciel geografii odebrali\npodziękowania i listy gratulacyjne. Następnie\ni nauczyciele otrzymali wiele gratulacji od\norganizatorów konkursów przedmiotowych\nprzemówieniach podkreślali oni, że kuratoryjne\nkonkursy przedmiotowe to zawody najwyższej\nrangi, cieszą się one największym prestiżem,\nale są to jednocześnie konkursy o największym\nw klasyfikowaniu szkół w rankingach.\nPo uroczystości wręczenia dyplomów\nwystąpił pan Radek Brzóska, dziennikarz\nprogram ,,Jak to działa?” na antenie TVP1\ni Discovery Science. Przedstawił on młodym\nnaukowcom oraz zaproszonym gościom\nprezentację pt. ,,Małe jest wielkie”. Zachęcał\nuczniów do dalszych kreatywnych działań w\ndziedzinie nauki. Po wykładzie można było\nzamienić kilka słów z prowadzącym, który\nchętnie odpowiadał na pytania młodych\nprymusów. Cała uroczystość była ogromnym\nprzeżyciem zarówno dla uczniów jak i osób im\nCelem konkursu było rozwijanie ciekawości\npoznawczej uczniów oraz rozwijanie ich\nuzdolnień geograficznych. Jego temat w tym\nroku szkolnym brzmiał: „Moje miejsce\nw Europie”. Pierwszy etap (szkolny) konkursu\ndotyczył środowiska przyrodniczego, ludności\ni gospodarki Polski oraz jej sąsiadów. Do\netapu rejonowego zakwalifikował się Kacper\nWłodarski z klasy IIId i Kamil Skoroda\nz klasy IIIc. Drugi etap (rejonowy) odbył się w\nOstrołęce i odnosił się do środowiska\nprzyrodniczego, ludności i gospodarki Polski.\nTylko dwoje uczniów z naszego rejonu\n(delegatury ostrołęckiej), w tym Kacper\nWłodarski, uzyskało ponad 80% punktów\nmożliwych do zdobycia i awansowało do\n(wojewódzki) konkursu odbył się w Warszawie\ni dotyczył naszego regionu – województwa\nmazowieckiego. Kacper przekroczył próg 80%\npunktów możliwych do zdobycia i został\nlaureatem konkursu. Lista laureatów liczy\nzaledwie 50 uczniów z całego województwa\nZdobywając tytuł laureata Kacper został\nzwolniony z pisania egzaminu gimnazjalnego\nuzyskując maksymalną liczbę punktów, uzyska\nteż dodatkowe punkty podczas rekrutacji do\nszkoły ponadgimnazjalnej oraz oczywiście\nstopień celujący z geografii na świadectwie\nkońcowym z gimnazjum.\nA oto jak sam Kacper opisuje uroczystość\nwręczenia wyróżnień i udział w konkursie:\nUroczystość podsumowania konkursów była\ndla mnie dużym przeżyciem. Samo miejsce\nspotkania - aula Wydziału Matematyki i Nauk\nInformacyjnych Politechniki Warszawskiej\npodkreślało znaczenie tej uroczystości.\nPodczas wręczania dyplomów panowała\npodniosła atmosfera. Otrzymany dyplom\ni gratulacje od pani Kurator spowodowały, że\npoczułem się bardzo wyróżniony. Uroczystą\ngalę uatrakcyjnił prezenter telewizyjny\nRadosław Brzózka, który poprowadził dla nas\nwykład na temat “Małe jest wielkie”.\nprzyrodniczymi, zwłaszcza astronomią, był on\ndla mnie bardzo ciekawy. Po prezentacji pana\nRadka można było z nim porozmawiać i zrobić\nz nim pamiątkowe zdjęcie.\nskłoniło mnie zainteresowanie przyrodą. Już\njako mały chłopiec oglądałem wiele filmów\nprzyrodniczych, z których pochodzi moja\nwiedza i chęć jej pogłębienia. W późniejszym\nwieku moje zainteresowania skupiły się\nszczególnie na astronomii. Stało się to od\nchwili, gdy brat zabrał mnie na obserwację\nnieba. Przeczytałem wtedy całą masę książek\ndotyczącą wszechświata. Całymi wieczorami\nprzeglądałem mapę nieba, uczyłem się nazw\ngwiazd, gwiazdozbiorów, gromad gwiazd,\na nawet galaktyk, spośród których tylko jedna\njest widoczna gołym okiem. Od dziecka\nchętnie też studiowałem wiele map, które mi\ntylko wpadły w ręce i ta pasja spowodowała, że\ngeografia stała się dla mnie ulubionym\nLaureaci i finaliści konkursów sprzed dwóch lat: od lewej Dominika Domińska, Ola Wilkowska,\nEla Tupacz i Radek Łada.\nprzedmiotem. Potwierdzeniem tego stały się\nlekcje geografii w gimnazjum i wysokie\nwyniki uzyskiwane z tego przedmiotu.\nSzczególnie trudny był trzeci etap konkursu,\nktóry obejmował Mazowsze i Warszawę,\na prawie wszyscy uczestnicy finału pochodzili\nz Warszawy. Musiałem więc nauczyć się\nrównież tego, co młodzież warszawska zna od\ndziecka. To ogromny zaszczyt, że udało mi się\nzabłysnąć nie tylko w szkole, ale że byłem\njedynym reprezentantem naszego powiatu,\na także jednym z najlepszych geografów\nw województwie. Uzyskanie tytułu laureata\numożliwia mi podjęcie nauki w liceum\nw Warszawie, mam szanse na uzyskanie\nstypendium. Dziękuję panu Edmundowi Mące,\nktóry poświęcił bardzo dużo czasu, aby mnie\nprzygotować do wszystkich etapów konkursu.\nPana zaangażowanie w przygotowanie mnie\nsprawiało, że jeszcze bardziej się starałem.\nCieszę się bardzo, że moi rodzice i pan\nEdmund Mąka mogą być ze mnie dumni.\nSpołeczność szkolna serdecznie gratuluje\nKacprowi oraz jego rodzicom tak wielkiego\nsukcesu jakim jest zdobycie tytułu laureata\nKacper Włodarski – laureat konkursu geograficznego podczas wręczenia nagród, ze swoim\nnauczycielem p. Edmundem Mąka.\nprzyniosła taki wynik. Życzymy Ci, abyś nadal\nrozwijał swoje naukowe pasje oraz składamy\nżyczenia powodzenia w dalszych etapach\ndobry uczynek dla Ziemi”\nPod takim hasłem przebiegały działania ekologiczne w Publicznej Szkole Podstawowej\nw Krasnosielcu w maju i czerwcu tego roku.\nA działo się dużo. Zaplanowaliśmy upiększenie terenu przed szkołą i założyliśmy rabatę\nz krzewami wzdłuż chodnika wiodącego do\nszkoły. Dzięki życzliwości p. Krzysztofa\nRuszkowskiego otrzymaliśmy przyczepę żyznej ziemi, którą wsypaliśmy w wykopany koparką rów, zapewniając roślinom odpowiednie\nwarunki rozwoju. Zajęli się tym uczniowie klas\npiątych i szóstych pod opieką nauczycielki\nprzyrody. W tak przygotowane podłoże posadziliśmy liściaste krzewuszki, pęcherznice, tawuły i żylistki oraz iglaki – płożące jałowce\ni tuje. Rabatę następnie obsypano korą a rośliny otrzymały tabliczki informacyjne. Obsadziliśmy też krzewami otoczenie ogródka ekologicznego. Kilkanaście godzin wysiłku i efekt\ngodny podziwu. A uczniowie z dumą chwalą\nsię swoim udziałem w pracach.\nW ostatnim tygodniu maja uczniowie klas\nstarszych przygotowali plakaty poświęcone bocianowi białemu. Informowały one o zwyczajach, budowie i fizjologii tego chronionego\nSerdecznie pozdrawiam „moje złotka”, czyli\nlaureatów i finalistów konkursów których\nz ostatnich dwóch lat:\n- Adama Suskiego - finalistę kuratoryjnego\n- Elę Tupacz – laureatkę kuratoryjnego\nkonkursu geograficznego i finalistkę\nkuratoryjnego konkursu historycznego,\nkuratoryjnego konkursu geograficznego,\n- Olę Wilkowską – finalistkę konkursu\nhistorycznego „Losy żołnierza i dzieje oręża\n- Radka Ładę – finalistę kuratoryjnego\nkonkursu historycznego i finalistę konkursu\nWy zainspirowaliście mnie do napisania tego\ntekstu. Wasze osiągnięcia były również\nwyjątkowe. My też pamiętamy o Was. Wiemy,\nże świetnie realizujecie swoje zamierzenia w\nswoich nowych szkołach. Trzymajcie tak dalej\ni spełniajcie swoje marzenia!\nw Polsce ptaka, który wpisał się na stałe w krajobraz polskiej wsi i obchodzi swoje święto 31\nmaja. Bocianolubów zachęcaliśmy do obserwacji gniazda bocianiego kamerą online w pracowni przyrodniczej. Również w maju Samorząd Uczniowski ogłosił konkurs plastycznoekologiczny na plakat „Dobry uczynek dla\nZiemi”. Na konkurs wpłynęło ponad czterdzieści prac. Można je oglądać na żywo na wystawie na środkowym korytarzu szkoły lub w galerii na szkolnej stronie internetowej. Nagrodzono dziesięcioro uczniów.\nI- III wygrały\nz IIIb (I m.),\nMarcina Kuplickiego z Ib (II m.)\ni Mateusza Wronowskiego z Ib\n(III m.). W kategorii klas starszych zwyciężyły prace Julii Sobocińskiej z VIb\n(I m.), Anny\nMróz z VIa (II\nm.) i Diany Grabowskiej z VIa (III m.) Wyróżniono prace Piotra Oleksy, Natalii Kryszk i\nKingi Sendal (wszyscy z Va) i Julii Olbryś z\nVIa. Wręczenie nagród i dyplomów nastąpiło\ni V uczęszczający\nna zajęcia koła\nOdbywający się już\npo raz drugi turniej\nemocje wśród obserwatorów\ni uczestników. Zanim rozpoczęły się\nklasowe potyczki zaprezentowała się przebrana\nza zielony groszek Michalina Mamińska z klasy Ib śpiewając piosenkę o zdrowym odżywianiu, do której tekst ułożyła sama.\n„Jestem mądra, jestem zdolna,\nbo od chemii, toksyn wolna.\nWolę to, co daje mama.\nNiech nie zwiedzie nas reklama”\n- brzmiały słowa refrenu, a jedna ze zwrotek:\n”Mijam półki z cukierkami,\nniech zostaną marzeniami.\nWolę to, co jest z natury,\nbo przenosić mogę góry.”\nPiosenkę nagrodzono dużymi brawami, a potem już słychać było tylko głośny doping dla\nRozwiązywano krzyżówki, rozpoznawano\nsylwetki zwierząt leśnych i odpowiadano na\npytania z dziedziny ekologii. Trzeba też było\nwykazać się sprytem chwytając bocianim dziobem i przenosząc do „gniazda” żaby, myszy\ni ślimaki, „sadząc” las czy układając puzzle.\nTurniej był świetną okazją do pogłębiania wiedzy ekologicznej poprzez dobrą zabawę, zarówno uczniów zaangażowanych w przygotowanie, jak i tych, którzy w nim uczestniczyli.\nMyślę, że turniej może wpisać się na stałe\nw kalendarz imprez naszej szkoły.\nPS. Patrz również zdjęcie na str. 32.\n1 czerwca 2015 roku w Publicznym\nPrzedszkolu w Krasnosielcu\nmiała miejsce wspaniała uroczystość. Pomimo, iż data\nwskazywałaby na święto dzieci,\nchcieliśmy uhonorować nie tylko wychowanków, ale również\ni ich rodziców. Cała społeczność przedszkolna hucznie\nświętowała Dzień Dziecka.\nW tym roku gościliśmy na\nplacu zabaw w Nowym Sielcu.\nTego dnia nawet pogoda nam\nsprzyjała. Dzieci ze wszystkich\ngrup przygotowały wiersze\ni piosenki oraz tańce dla rodziców. Najmłodsi zatańczyli\nw kowbojskich strojach taniec\ncuntry, grupa II zaprezentowała\nz grupy III – menueta i walca\nwiedeńskiego, a grupa IV taniec\ngrecki – zorbę. Wszystkie występy nagrodzone były gromkimi brawami zgromadzonej publiczności. Na naszą uroczystość przyjął zaproszenie Pan\nWójt Paweł Ruszczyński, który\nsłodkościami. Dzieci razem\nz rodzicami, nauczycielami, Panią Dyrektor i Panem Wójtem\nzatańczyli wspólny taniec. Po\nczęści artystycznej przyszedł\nczas na poczęstunek. Na\nwszystkich zebranych czekała tradycyjna grochówka, kiełbaski z grilla i pyszne domowe\nciasta, które upiekły mamy naszych pociech.\nDla dzieci, a jak się później okazało także dla\ndorosłych, były i inne atrakcje takie jak: malowanie twarzy, wata cukrowa czy losowanie\n16 czerwca przedszkolaki z Krasnosielca\nprzeżyły kolejną przygodę, a była nią podróż\ndo Centrum Nauki Kopernik w Warszawie,\nfantastycznego miejsca dla małych odkrywców. Wycieczka została sfinansowana z funduszy projektu „Edukacja przedszkolna w Gminie\nKrasnosielc kluczem do dalszego kształcenia”.\nDzieci w trakcie wycieczki miały okazję obserwować, badać dotykiem, eksperymentować\nz wynalazkami znajdującymi się\nw zasobach Centrum Nauki Kopernik. Każdy uczestnik wycieczki znalazł coś ciekawego dla siebie.\nWspólnie z nauczycielami dzieci odkrywały tajniki wynalazków i świetnie się przy tym bawiły.\nNa początku dzieci odwiedziły galerię „Bzzz!”, gdzie miały możliwość\npoznawania otaczającego świata\nniemalże wszystkimi zmysłami. Mia-\nniespodzianek. Nie zabrakło także zdrowej,\nsportowej rywalizacji. Rodzice i dzieci mogli\nspróbować swoich sił w zawodach sportowych,\nm.in. w przeciąganiu liny. Cieszymy się najbardziej z tego, że na twarzach zebranych gości\nuśmiech nie znikał z twarzy. Myślę, że dla\nwszystkich uczestników był to wspaniały\nły możliwość powąchać zapachy lasu, posłuchać śpiewu ptaków(jak również same prezentowały swoje umiejętności wokalne w jednej\nz gier), obserwować świat oczami węża, muchy\ni motyla pod mikroskopem a także dotknąć\nróżnych struktur (od miękkiego i delikatnego\npo ostry i szorstki). Ciekawym przeżyciem były również eksperymenty z wodą.\nPo zabawie w galerii „Bzzz!” dzieci zwiedziły dalszą część Centrum Nauki Kopernik. Doświadczyły i przeżyły m.in. trzęsienie ziemi,\nsiłę tornado, uderzenie armaty powietrznej, karuzele Coriolisa, sterowanie samolotem, model\nludzkiego szkieletu kostnego na rowerze, eks-\nponat bańki mydlanej umożliwiający wytworzenie tak dużej bańki mydlanej, że zwiedzający mieści się całkowicie w środku i wiele innych atrakcji.\nKolejną atrakcją, którą sfinansowali Rodzice\nbyły happy meale w McDonald'’s. Dzieci skorzystały z solidnego posiłku i świetnie się bawiły.\nA ponieważ była to już ostatnia wycieczka\nw bieżącym roku szkolnym to czekamy już na\nkolejne w następnym roku.\nAnna Godlewska, Teresa Mikołajczewska\nPS. Patrz również zdjęcie, str. 2.\nzdobywać góry …\nZwłaszcza wtedy, gdy w perspektywie koniec roku szkolnego a pogoda jak marzenie.\nW poniedziałek 1 czerwca bladym świtem autokar z grupą 50 uczniów klas szóstych i piątych Publicznej Szkoły Podstawowej z Krasnosielca pod opieką wychowawców – Małgorzaty\nCzarneckiej, Mariusza Bobińskiego, Wandy\nDziąba i Andrzeja Sieraka, ruszył radośnie na\npołudnie Polski. Mając w perspektywie pięciodniową wyprawę w góry szybko zajęli miejsca,\nwpakowali w bagażnik tobołki i ochoczo pożegnali rodziców. I tak oto pędząc z bezpieczną\nprędkością w siną dal, budzili w sobie ducha\nzdobywców. A zdobywanie rozpoczęto od Góry Zamkowej, na której wzniesiono Zamek\nw Pieskowej Skale. Tu przewodnik opowiedział wszystkim o warunkach geologicznych\nokolicy, właściwościach skał wapiennych i historii zamku. Dotarłszy pod Maczugę Herkulesa chwilę odsapnęliśmy i ruszyliśmy do Ojcowskiego Parku Narodowego. Słuchając\nopowieści o faunie i florze tego najmniejszego\nw Polsce parku narodowego wszyscy dziarsko\nzmierzali w kierunku jednej z najdłuższych jaskiń krasowych - Jaskini Łokietka, usytuowanej w zboczu Chełmowej Góry. W jaskini podziwiać mogliśmy różnorodne formy naciekowe i zwisające z jej stropu korzenie drzew.\nNiektórzy, wiedząc, że jaskinie są siedliskiem\naż 17 gatunków nietoperzy, z niepokojem rozglądali się wokoło z troską myśląc o fryzurach.\nAle i nietoperzy, i strat nie było.\nZajrzeliśmy też do Doliny Prądnika stając\npod znanym ostańcem Bramą Krakowską, podziwialiśmy nietypowych kształtów skałki\n(Białą Rękę, Igłę Deotymy), groty i wywierzysko - krasowe Źródełko Miłości. Po wysłuchaniu związanej z nim legendy późnym popołudniem ruszyliśmy w kierunku Zakopanego na\nkwaterę i obiadokolację. I jeśli ktokolwiek pomyślałby nieroztropnie, że dzieciaczki zmęczone podróżą i zwiedzaniem pójdą szybko\nspać to się grubo pomylił. Wiedzą wychowawcy - młodość dodaje skrzydeł.\nNastępnego dnia po śniadaniu ruszyliśmy na\nszlak. Zdobywanie Tatr rozpoczęliśmy od Doliny Kościeliskiej, wysłuchując podczas wędrówki opowieści przewodnika o florze i faunie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Przez\nmostek nad potokiem skręciliśmy na stromą\nścieżkę w kierunku Jaskini Mroźnej leżącej\nu stóp Czerwonych Wierchów. Tę ponad 400\nmetrową trasę przez jaskinię pokonaliśmy\nw niespełna godzinę. Korytarz wił się w gorę\ni dół, zwężał w wąziutkie szczeliny i niskie\nprzełazy, rozszerzał i skręcał to w prawo, to\nw lewo. Były skalne nacieki, podziemne jeziorka i komory krasowe z gruzem skalnym.\nByło błoto, wilgoć i zimno. A po wydostaniu\nna powierzchnię było wielkie zdziwienie. Jedni\ndziwili się, że tak jasno i ciepło, inni, że już nie\nkapie na głowę. Nieliczni dziwili się, że to\nprzeżyli. A wielu dziwiło się, że w szczelinie\nnie utknął pan Mariusz (bo taki wysoki) a do\ntego wyszedł czysty – co znaczy, że się nie\nczołgał! Stromymi, ale wygodnymi schodami\nwróciliśmy do doliny, obmyliśmy się w potoku, posililiśmy i ruszyliśmy dalej do schroniska\nna Hali Ornak na dłuższy popas. W drodze\npowrotnej odwiedziliśmy bacówkę, obejrzeli-\nśmy formy do oscypków, próbowaliśmy zyndycę i niektórzy po raz pierwszy oscypki. Na\nkwatery i obiadokolację trafiliśmy wieczorem.\nI wcale nie zmęczeni.\nTrzeci dzień rozpoczęliśmy ochoczo. Pobudka nie była konieczna. Po śniadaniu ruszyliśmy\ndo Białki Tatrzańskiej do term ”Bania” by oddawać się wodnym szaleństwom przez blisko\ndwie godziny. Potem ruszyliśmy w Tatry Zachodnie. Najpierw wizyta w Muzeum Tatrzańskiego Parku Narodowego, gdzie poznawaliśmy życie tatrzańskich organizmów w różnych\nporach roku, a potem utrwalaliśmy tę wiedzę\ndzięki interaktywnym grom edukacyjnym.\nSpacerowaliśmy wokół muzeum po ścieżce\nedukacyjnej poznając piętra roślinności tatrzańskiej. Niespodzianką, bo nie zaplanowanym punktem wycieczki okazała się skocznia\nnarciarska - Wielka Krokiew. Wjechaliśmy na\nnią i zjechaliśmy wyciągiem. Niejeden chłopak\npoczuł się jak Małysz;=). Ostatnim punktem\ndnia było wejście na Gubałówkę. Dotarli wszyscy. Każdy swoim tempem. Niektórzy bardziej\nspoceni i szybciej łapiący oddech. „Nawet pan\nprzewodnik się spocił” – słychać było na\nszczycie. Obejrzeliśmy panoramę Tatr, leżące\nu podnóża Zakopane i już mieliśmy zjeżdżać\nwyciągiem, gdy okazało się, że wyciąg już nie\ndziała. Kolejna niespodzianka tego dnia –\nschodzimy pieszo. Nie wszystkim się to podobało. Nawet wydawało się, że po górach rozszedł się złowrogi pomruk, a niektórzy wzrokiem ciskali błyskawice. Ale radzi nie radzi\nzmusiliśmy nogi do ruchu. Trzecią niespodziankę tego dnia przeżyli wychowawcy – nikogo nie trzeba było namawiać do jedzenia,\nbrano nawet dokładki. A wieczorem nie trzeba\nbyło namawiać do spania.\nW czwartek, W Boże Ciało wybraliśmy się\npo śniadaniu na góralską mszę i procesję do\nPoronina. Podziwialiśmy góralskie stroje, kapelę i tradycje. Po mszy ruszyliśmy do Doliny\nStrążyskiej na końcu, której znajduje się Wodospad Siklawica. Po powrocie ze szlaku\nzwiedziliśmy sanktuarium na Krzeptówkach,\ni drewniany kościółek MB Częstochowskiej\nobok niego. I o pamiątkach nie zapomnieliśmy,\nwszak Krupówki to obowiązkowy punkt programu. Tego dnia po kolacji mieliśmy grill\nz kiełbaskami i oscypkami, a także zaproszonych górali, którzy w strojach ludowych z instrumentami regionalnymi opowiadali gwarą\no tradycjach i obrzędach, prezentowali muzykę\ni uczyli tańców góralskich. Zdziwilibyście się\njak chłopcy porwani góralskimi melodiami\nochoczo podrygiwali i przytupywali. Aż za mała okazała się altana i trzeba było wyjść na podwórko. Pełen szacun od dziewcząt.\nOstatniego dnia o poranku opuszczaliśmy\npensjonat by udać się do Krakowa, ostatniego\nmiejsca wycieczki. Zaczęliśmy od Wawelu,\nobejrzeliśmy Katedrę, weszliśmy na wieżę i do\ngrobów królewskich w podziemiach, poszliśmy\npod okno papieskie na Franciszkańskiej i kościół Franciszkanów z witrażem Stanisława\nWyspiańskiego, pokłoniliśmy się Smokowi\nwawelskiemu i poszliśmy na Starówkę. Po\nkrótkiej przerwie na pamiątki i obiad powędrowaliśmy do Katedry Mariackiej, obejrzeliśmy ołtarz Wita Stwosza i wysłuchaliśmy hejnału z Wieży Mariackiej. Pomachaliśmy hejnaliście i poszliśmy na lody oraz wydawanie\nostatnich pieniędzy pod Sukiennicami.\nKraków żegnaliśmy wieczorem, zmęczeni\nupałem i wrażeniami. Jeszcze tylko McDonald's i można było wracać na łono stęsknionej\nrodziny. Zmęczeni dotarliśmy nocą. Z głową\npełną wrażeń, pamiątkami i nadzieją na równie\nudane wyjazdy w następnych latach.\nPS. Patrz zdjęcia, str. 2.\n„Idę po świętych\nDnia 10 czerwca bieżącego roku w Gminnym Ośrodku Kultury w Krasnosielcu odbyło\nsię uroczyste rozstrzygnięcie XII Edycji Konkursu Poetyckiego przeprowadzonego pod hasłem „Idę po świętych Twych śladach”, którego organizatorem był Szkolny Klub Literacki\n„Pegaz”, działający przy Publicznym Gimnazjum im. Jana Pawła II w Krasnosielcu.\nUroczystość rozpoczęła się punktualnie\no godzinie 10. Gości powitał dyrektor ZS Pan\nAndrzej Maluchnik, a następnie głos zabrała\nprzewodnicząca konkursowego jury – Pani\nKrystyna Artemiuk, która z wielkim entuzjazmem wypowiadała się o całym wydarzeniu,\nzwracając się do uczestników słowami: „Kochani, czekałam na wasze utwory jak na świeży, ciepły powiew wiosny. Zdążyliście przyzwyczaić nas (komisję konkursową) do utworów na wysokim poziomie. Przez te dwanaście\nlat nazbierało się wiele wyjątkowych wierszy;\nwśród nich są prawdziwe perełki, teksty dojrzałe, oryginalne, z pomysłem, napisane z zacięciem i twórczym temperamentem, wzruszające i głęboko refleksyjne. Warto je opracować\ni opublikować jako twórczą syntezę konkursu,\nplon czy dorobek Klubu Literackiego „Pegaz”.”\nNie zabrakło także słów krytyki:\ntemat zbyt dosłownie i stworzyliście\nhagiografie i panegiryki, posługując się\nprzy tym językiem\nzwrotami z wyrażeniami powszechnie\nznanymi, zbyt utartymi. Czyż baliście się pisać o świętości tak,\njak o niej myślicie? Czy naprawdę trzeba do\ntego używać języka środków masowego przekazu? Warto uwierzyć w siebie, pozwolić\nunieść się nieskrępowanej wyobraźni, zatracić\nw myśli, zadomowić w słowie, swoim własnym słowie. A reszta, to już tylko forma, „takt\n– nie wędzidło”.\nNastępnie przyszedł czas na najprzyjemniejszą część dnia, a mianowicie ogłoszenie zwycięzców i wręczenie nagród. Zaszczytne pierwsze miejsce powędrowało do uczennicy PG\nw Krasnosielcu Kamili Jasińskiej, drugie\nmiejsce należało do Dominiki Matuszewskiej\n(Krasnosielc) oraz Rafała Wiewiórkowskiego\n(Gąsewo), a na ostatnim miejscu na podium\nuplasowali się Monika Komorowska (Chorzele), Malwina Więcek (Krasnosielc) i Wiktoria\nWłodarska (Krasnosielc). Wyróżnione zostało\nPo gromkich brawach i gratulacjach scena\nzostała przekazana gospodarzom uroczystości,\nktórzy pod kierunkiem pani Wiesławy Mydło,\npani Niny Grabowskiej oraz s. Agnieszki Ciurzyńskiej przygotowali część artystyczną i umilili zaproszonym gościom czas śpiewem, tańcem i recytacją. W międzyczasie, zgodnie\nz tradycją, zajadać można było przepyszne\nże obok mnie mgła,\nMoja dusza upada w otchłań,\na ciało boli,\nwoła o pomoc!\nWyciągam rękę i…\nczuję ciepło Twych słów:\n„Nie lękajcie się.\nOtwórzcie drzwi Chrystusowi” (J.P.II)\nwidzą tylko zło,\nDostrzegam cierpienie wokół\ni boję się zrobić jeden krok.\nOtwieram oczy i…\nczuję siłę Twoich słów:\n„Musicie być mocni mocą nadziei.” (J.P.II)\nZawsze, gdy się pojawia Twój obraz,\n„Miłość mi wszystko wyjaśniła” (J.P.II)\nZawsze, kiedy dotykasz mnie\nchoć skrawkiem świętej szaty\nOddaję Ci serce,\nPotrafię wszystko, bo wiem, że:\nktóre nas przerastają” (J.P.II)\nNauczyciele edukacji wczesnoszkolnej Szkoły Podstawowej w Krasnosielcu przy wsparciu\npracowników świetlicy szkolnej już po raz kolejny zorganizowali imprezę środowiskową\npod nazwą „Święto Rodziny”.\nW dniu 29 maja 2015 r. pięknie udekorowana sala gimnastyczna Zespołu Szkół przy ulicy\nOgrodowej zapełniła się po brzegi zaproszonymi gośćmi. Uroczystość zaszczycili swoją\nobecnością rodzice uczniów oraz Proboszcz\nParafii Krasnosielc – ks. Dziekan Andrzej Golbiński, Sekretarz Urzędu Gminy w Krasnosielcu – p. Grażyna Rogala, Przewodnicząca Rady\nGminy Krasnosielc – p. Ewa Grabowska,\nPrzewodnicząca Rady Rodziców przy Publicznej Szkole Podstawowej – p. Ewa Załęska oraz\nDyrekcja Zespołu Szkół w Krasnosielcu.\nDla zaproszonych gości nauczyciele przy\nwspółpracy trójek klasowych przygotowali\nsłodki poczęstunek. Dzieci pod kierunkiem nauczycieli przygotowały montaż słowno–\nmuzyczny oraz pokaz tańca. Piękna recytacja\nwierszy oraz piosenki i tańce wywołały niejedną łezkę w oku wzruszonych mam i zaproszonych gości. Rodzice mieli też okazję wziąć\nudział w kilku zabawach przy muzyce razem\nNa następna imprezę organizatorzy zapraszają już w następnym roku szkolnym!\nKamila Jasińska (PG w Krasnosielcu)\nTrójmiasto – warto zobaczyć\nO tym przekonali się uczniowie klas drugich\nPublicznej Szkoły Podstawowej w Krasnosielcu, którzy w dniach 22-23 maja wyruszyli na\nwycieczkę do Trójmiasta.\nPierwszym etapem podróży był Gdańsk.\nZwiedzanie rozpoczęli od pięknej Starówki.\nZachwyciła ich fontanna Neptuna oraz przepiękne staromiejskie kamieniczki. Mieli możliwość zajrzenia do jednej z nich – domu\nUphagenów. Podziwiali piękne wnętrza wraz\nz ich bogatym wystrojem.\nWielkim wyzwaniem była dla dzieci wieża\nBazyliki Mariackiej. Trzeba było pokonać ponad 400 schodów, aby zobaczyć piękną panoramę Gdańska. Po wyczerpującym zwiedzaniu\nprzyszedł czas na zabawę. W Ośrodku Kultury\nMorskiej Interaktywna Wystawa dostarczyła\ndzieciom wielu wrażeń , pomogła zrozumieć\nzagadnienia związane z morzem. Dzieci mogły\ndowiedzieć się jak powstaje wir wodny i fala\ntsunami, mogły ładować towary na statek,\nprzebrać się za marynarza, kapitana, a nawet\npirata. Następnym punktem programu było\nzwiedzanie statku muzeum „Daru Pomorza”.\nWędrówka po statku rozpoczęła się od wystawy opowiadającej o jego historii, a następnie\nkolejno przez najciekawsze pomieszczenia\nm.in. międzypokład, maszynownię, magazyn\nżagli, salon komendanta, kabinę nawigacyjną,\nkuchnię oraz górny pokład. Wiele emocji dostarczył dzieciom rejs statkiem ,,Czarna Perła”\nna Westerplatte. Po dopłynięciu do celu zmęczeni podróżnicy z zaciekawieniem słuchali\nopowiadania pani przewodnik o tym historycznym miejscu. Następnego dnia dzieci zwiedzały przepiękną Katedrę Oliwską, wysłuchały\ncudownego koncertu organowego oraz spacerowały po pięknym parku przy Katedrze.\nZwiedziły Palmiarnię, w której mogły zobaczyć niezwykle piękne rośliny. Kolejny etapem\nbyło zwiedzanie „Akwarium Gdyńskiego”,\nw którym dzieci mogły podziwiać piękne okazy zwierząt morskich.\nNaszą przygodę z Trójmiastem zakończył\nspacer po sopockim molo. Pełni wrażeń, oglądając zakupione pamiątki, szczęśliwi wracali-\nśmy do domu. To była piękna i niezapomniana\nAnna Kardaś, Hanna Flejszer,\nAlina Błaszkowska i Zbigniew Żebrowski\nPS. Patrz zdjęcia, str. 32.\nrzeli film pt. „Planeta Ziemia” w kinie 5D. Na\nkoniec pobytu bawili się w parku rozrywki jeż-\nszaloną kolejką górską oraz bujali się\nna statku pirackim.\nPo wspaniałej i wyczerpującej zabawie\nruszyli w dalszą podróż do Torunia.\nW godzinach popołudniowych uczestniczyli w warsztatach\nsię z czego wypiekany jest piernik,\na później własnoręcznie go wykonać.\nna trasie – Solec Kujawski-Toruń-Grębocin.\nPierwszego dnia odwiedzili park dinozaurów\nw Solcu Kujawskim. Mogli z bliska zobaczyć\nte ogromne prehistoryczne zwierzęta, które\nkiedyś zamieszkiwały Ziemię, następnie obej-\nzwiedzali z przewodnikiem Stare Miasto oraz\nmuzeum Mikołaja Kopernika. Po długim spacerze udali się do planetarium na seans pt.\n„8 planet”. Kolejnym etapem podróży było\nMuzeum Piśmiennictwa i Drukarstwa w Grębocinie. Uczniowie dowiedzieli się jak powstawał papier, sami wykonywali papier czerpany i uczyli się pisać gęsim piórem.\nZmęczeni, ale szczęśliwi, ze zdobytą nową\nwiedzą i doświadczeniem wrócili do domu.\nIwona Chełchowska, Hanna Talarska\nWycieczka klas V.\n- Szlakiem krzyżackim\nWycieczka odbyła się 19 czerwca 2015 r.\nZwiedzanie zaczęliśmy od zamku w Działdowie. Uczniowie klas V zwiedzili również Interaktywne Muzeum Państwa Krzyżackiego,\nw którym oprócz tradycyjnych ekspozycji,\nmożna było oglądać, dotykać przeróżnych\nanimacji na temat życia Krzyżaków.\nNastępnie pojechali pod Grunwald na pole\nbitwy. W muzeum uczniowie oglądali film,\nktóry analizował obraz J. Matejki „Bitwa pod\nGrunwaldem” z wykorzystaniem techniki trójwymiarowej. W muzeum można było zobaczyć\nuzbrojenie polskie i krzyżackie z XV wieku.\nKolejny punkt wycieczki to pobyt w parku\nrozrywki „Bartbo” w Butrynach. Można było\ntu postrzelać na strzelnicy, spróbować jazdy na\nsagwayach oraz pograć w mega piłkarzyki i w\nPo wszystkich aktywnych atrakcjach zostało\nzorganizowane ognisko. Wszyscy do domów\ni szczęśliwi. Wraz\nDziąba i Bożena\nDnia 23.06.2015 r. do naszego przedszkola,\njak co roku przed wakacjami, przybyli zaproszeni goście - Panowie Policjanci z Komendy\nPolicji w Krasnosielcu. Podczas spotkania\nprzedszkolacy dowiedzieli się o tym, jak bezpiecznie poruszać się po drogach, podróżować\nsamochodem, bawić się w domu i przedszkolu\noraz jak reagować w sytuacji zagrożenia m.in.\nkiedy zauważy się pożar. Gość ostrzegł też\nprzed osobami nieznanymi, z którymi nie wolno rozmawiać oraz wpuszczać ich do domu.\nJak zwykle szczególnym zainteresowaniem\nwśród dzieci cieszyła się prezentacja wyposażenia policyjnego, niezbędnego podczas wykonywania pracy.\nSerdecznie dziękujemy panom policjantom,\nże znaleźli czas na spotkanie z naszymi przed-\nDzięki takim spotkaniom na pewno żaden z maluchów nie będzie\nobawiał się spotkania z funkcjonariuszem. Policjant będzie kojarzył się przedszkolakom, jako\nosoba, której nie należy się bać i do której zawsze i w każdej sytuacji można zwrócić się\no pomoc. Zapraszamy częściej do naszego\nZ poetyckiej szuflady\nDziś Pani Leontyna\nOstrowska o tęsknocie\ndo mamy, której nie\nznała oraz prawach codziennego świata opisanych\nList do Redakcji Wieści\nOtrzymałem w dniu 16 czerwca br. list następującej treści:\n„Szanowna Redakcjo Szanowni Redaktorzy\nTy byłaś przy mnie tak blisko,\nTy pochylałaś się nad kołyską,\nJa tego nie rozumiałam,\nBo byłam bardzo mała.\nGdy miałam zaledwie roczek,\nOdeszłaś na tamten świat,\nJa tego też nie rozumiałam,\nBo byłam jeszcze mała.\nGdy już dorastałam,\nŻe mi tak bardzo\nMama, to słowo znane w świecie,\nMamo, pamiętamy zawsze o Tobie.\nZawsze będą pamiętać\nKochające Twoje dzieci.\nGdybyś mamo żyła, tobyś tu zobaczyła,\nJak kwitną majowe bzy,\nJak pada deszczyk majowy,\nCiepły jak łzy.\nMamo, piękny mam ogród i sad,\nPiękne są kwiaty w ogródku,\nKocham Ciebie, Ty o tym wiesz,\nTo obroni mnie od smutku.\nZrywam kwiaty na bukiety,\nŻeby złożyć w Twych stóp,\nDroga mamo, takie kwiaty\nZawsze składam na Twój grób.\n1. by jajko kurę uczyło.\n2. Nie ma gorszego drania, jak kto z chłopa wejdzie na pana.\n3. Mąż głową domu, a żona szyją, szyja głową\nkręci według własnej chęci.\n4. Chcesz stracić przyjaciela – pożycz mu pieniądze.\n5. Kto chce mądrym być uczyć się musi.\n6. U leniwego zawsze święto.\n7. Łatwiej rozkazywać niż wykonywać.\n8. Chłop robotny, żona pyskata, zdobędą razem\n9. Gdy masz dom za mały, żonę za piękną, a dzieci za mądre, to masz więcej przykrości niż radości.\n10. Gdy pusto w kieszeni, to i psa nie ma w sieni.\n11. Jak mądry z mądrym się zejdzie, to jeden\ndrugiemu nie ma co powiedzieć.\n12. Nie każda głowa siwa mądra bywa.\n13. Gdy bieda cię tłoczy, fałszywy przyjaciel odskoczy.\n14. Ubogie małżeństwo to i mucha pokłuci.\n15. W miłości i w gniewie, co człek czyni to nie\n16. Ani na wsi, ani w mieście, nie trzeba wierzyć\nZorganizowanie odpłatnego kolportażu Wieści jest zadaniem trudnym organizacyjnie, wymagającym funkcjonowania całej machiny administracyjnej, a więc rodzącego koszty przedsięwzięcia. W chwili obecnej najkorzystniejszym dla naszego działania jest korzystanie ze\nwsparcia finansowego Czytelników adresowanego na konto bankowe TPZK /patrz str. 1/,\nz którego przelewy finansowe, kierowane są\njedynie na druk Wieści znad Orzyca oraz Krasnosielckich Zeszytów Historycznych.\nJednocześnie dziękuję wszystkim piszącym\nteksty i nadsyłającym je do Wieści – jest to\ndowód głębokiego obywatelskiego zaangażowania w budowanie wspólnoty na najniższym,\ngminnym poziomie. Dziękuję i zachęcam do\npodwojenia takich działań, przecież tak wiele\npozytywnych ludzi i ich działań jest w naszym\notoczeniu, piszmy o tym, dziękujmy im za to\noraz pomnażajmy te działania.\nRedaktor Naczelny Wieści znad Orzyca\nCzytam wydawane przez Redakcję Wieści od\nkilku lat Wieści, czytam i zastanawiam się co\nsię robi z tymi W. Chociaż początkowo było\nwiele ciekawych artykułów to dzisiaj wydanie\n4-ech kartek pisma, nie obraźcie się, to kpina\nNie wiem czy to będzie dobrze co napiszę,\nale proponuję odpłatną gazetę za każdy egzemplarz, bo dlaczego można zapłacić 3 czy 5 zł za\ninną. Jeśli by było następne wydanie, to proszę\no większy [druk] bo czytają ludzie starsi i nawet w okularach trudno czytać.\nProszę o zwiększenie kartek bo [z] całego\nnaszego terenu nowości jest sporo.\nSą to propozycje, jeśli nie odpowiadają proszę ten list wrzucić do kosza.\npodpisany imieniem i nazwiskiem\n– dane znane redakcji, a jest nim mieszkaniec\njednej z miejscowości gminy Krasnosielc”\nCieszy mnie bardzo Pana zaangażowanie\ni pozytywny odbiór naszego miesięcznika oraz\nokazana chęć czytania w Wieściach o tym co\ndzieje się w naszej gminie w stopniu większym\nniż jest to dostępne w chwili obecnej.\nNa wstępie przypomnę, że wszyscy piszący\nteksty do Wieści oraz pracujący edytorsko przy\nich wydawaniu oraz przy kolportażu, czynią to\nspołecznie i nieodpłatnie, kosztem własnego\nczasu i własnych nakładów. Nikt w Wieściach\nnie jest na etacie i nikt nie pobiera za pisanie\ni inne prace jakiegokolwiek wynagrodzenia,\nczy innych gratyfikacji.\nKoszty, które ponosi wydawca Wieści, a jest\nnim Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Krasnosielckiej dotyczą jedynie druku, a wynoszą one\nśrednio miesięcznie ok. 500 zł. Środki potrzebne na ten druk pozyskujemy jedynie od prywatnych darczyńców, co czynimy nieprzerwanie, choć czasem z bardzo dużym wysiłkiem od\nmarca 2007 roku, a więc od ponad 8. lat.\nList do i …\nPoniżej publikuję list niezmiernie życzliwego\nWieściom i samej gminie Krasnosielc współpracownika Wieści Pana Apolinarego Zapiska:\ndr Dariusz Budelewski\nz dużym zainteresowaniem przeczytałem Pana artykuł w 22 numerze KZH „Życie społeczno-gospodarcze i polityczne gminy Krasnosielc\nw okresie międzywojennym”. Uważam, że jest\nto wyjątkowo solidne i kompetentne przedstawienie ważnego fragmentu dziejów tej gminy.\nByłoby dobrze gdyby zechciał Pan jeszcze\nbardziej zgłębić ten temat, a także poszerzył\no lata okupacji i okres powojenny szczególnie\nJako człowiek z pokolenia schodzącego już\nze sceny, ale pamiętający trochę tamte czasy,\nserdecznie Panu gratuluję i bardzo, bardzo\nLidzbark Warm. 13.06.2005”\nNie mogę uwierzyć, I can’t believe – powtarzała po polsku i po angielsku wzruszona\ni oszołomiona zarazem\nŻydówka z Kanady\nurodzona w Krasnosielcu. – To wszystko się\ndzieje jakby na jakimś\nfilmie. Trudno mi uwierzyć, że doczekałam się\nPowodem tego wzruszenia było spotkanie\nz mieszkanką Krasnosielca Danutą (Danielą) Parzychowską, do którego doszło dzięki publikacjom w lokalnych\ngazetach, m.in. w Krasnosielckich Zeszytach\nHistorycznych nr 18. Spotkanie dwóch starszych kobiet, z których jedna zawdzięcza życie\ntej drugiej, odbyło się w poniedziałek 20\nkwietnia 2015 r. w Krasnosielcu w domu rodzinnym pani Parzychowskiej. Przypomnijmy\npokrótce tę niezwykłą historię.\nMiriam Zakrojczyk urodziła się\nw sierpniu 1936 r. w Krasnosielcu.\nByła córką makowskiego Żyda\nAbrama Berlińskiego i Rudy Blumstein. Dziadek jej Icchak Blumstein\nbył rabinem w Krasnosielcu. Miriam\nbyła najmłodsza z rodziny. Oprócz\nniej była jeszcze starsza siostra Ida\ni brat Jacob. Ojciec pracował, mama\nzajmowała się domem i pomagała\nbabci w prowadzeniu gospodarstwa.\nGdy wybuchła II wojna światowa zaprzyjaźnieni z rodziną polscy sąsiedzi\nnamawiali ich do wyjazdu z Krasnosielca. Początkowo rabin nie chciał\nopuszczać swoich współwyznawców.\nPóźniej jednak dał się przekonać i cała rodzina przeniosła się do Warszawy. Dzięki temu przeżyli, chociaż piekielna\ndroga, którą przeszli do wyzwolenia utkwiła\nw pamięci Miriam na zawsze. Warszawskie\ngetto, ucieczka do Białegostoku i chwila złudnego poczucia wolności. A potem Syberia\ni osławiony Magadan. Do Polski wrócili\nw 1946 i podobnie jak inni Żydzi skierowani\nzostali na Dolny Śląsk. Po powrocie rozpoczęli\nposzukiwania swojej rodziny, która przed wojna liczyła blisko 150 osób. Jak się wkrótce\nokazało, nikt z nich nie przeżył wojny. Do Krasnosielca nie była po co wracać, więc rodzina\nosiadła w Wałbrzychu. Miriam skończyła gimnazjum i rozpoczęła studia we Wrocławiu.\nW 1957 r., gdy zaczęło im się jakoś układać, na\nDolnym Śląsku rozpoczęły się prześladowania\nŻydów i rodzina wyemigrowała do Izraela. Tutaj Miriam wyszła za mąż i urodziła dwie córki. W latach 60. razem z rodziną przeniosła się\ndo Kanady i tam osiadła na stałe.\nW kwietniu 2014 r. Miriam odwiedziła Krasnosielc, po raz pierwszy od czasu, gdy razem\nz rodziną opuściła go w początkach II wojny\nświatowej. Żadnych śladów po swojej rodzinie\nnie znalazła. Nikt nie umiał jej powiedzieć,\ngdzie mógł być dawny dom dziadka. Ten rozdział życia został dla niej definitywnie zamknięty. Jak się okazało nie do końca.\nHistorię Miriam Zakrojczyk przeczytała Danuta Parzychowska, mieszkanka Krasnosielca,\nniemal rówieśnica Miriam. Przeczytała go\nz zainteresowaniem, a potem zadzwoniła do\nautorki artykułu – To mój ojciec był tym polskim sąsiadem, który namawiał rabina do wyjazdu – powiedziała. Jak się okazało, ojciec\npani Danuty, Stanisław Falkowski, dobrze znał\nrabina i był z nim zaprzyjaźniony. Często ze\nsobą rozmawiali. Gdy wybuchła wojna, Stanisław Falkowski poszedł do rabina i zaczął namawiać go do wyjazdu z Krasnosielca.\n– Prawdę opowiadała tamta kobieta. Rabin\nrzeczywiście początkowo nie chciał wyjechać.\nTata parę razy chodził do niego. Potem powołali go do wojska do Modlina i nie wiedział,\nczy rabin zdecydował się na wyjazd. Dopiero\npo powrocie z wojska dowiedział się, że posłuchał jego rady – opowiadała pani Parzychowska i bardzo żałowała, że Miriam nie trafiła do\nniej, bo chętnie by z nią porozmawiała i opowiedziała jej wszystko co wie o tamtych wydarzeniach.\nW tym roku pragnienia obu kobiet, nieoczekiwanie dla nich samych, ziściły się. 20 kwietnia Miriam przyjechała do Makowa razem\nz Eli Rubinsteinem, rabinem z Toronto, dyrek-\ntorem kanadyjskiego Marszu Żywych. Goście\nwzięli udział w spotkaniu z młodzieżą Liceum\nCurieSkłodowskiej. Po spotkaniu z młodzieżą mieli\njeszcze trochę czasu i postanowili pojechać do\nKrasnosielca. Tam udało im się złożyć wizytę\nw domu Danuty Parzychowskiej.\nTo było niezwykłe spotkanie. Żadna z kobiet\nnie spodziewała się, że kiedykolwiek do niego\ndojdzie. Wzruszeniom i opowieściom nie było\nkońca. Radość mieszała się ze smutkiem.\n- Gdyby mi ktoś kiedykolwiek powiedział, że\nprzyjadę jeszcze do Krasnosielca i znajdę kogoś, z kim będę mogła porozmawiać o swoim\ndziadku i swojej rodzinie, na pewno bym mu\nnie uwierzyła – mówiła Miriam Zakrojczyk. –\nTakie rzeczy ogląda się tylko w filmach, bo\nw prawdziwym życiu rzadko się zdarzają. To\nnaprawdę niezwykłe, że zdarzyło się właśnie\nmnie. I to dzięki artykułom w gazecie.\nRównież pani Danuta była mocno poruszona\ntą wizytą. – Nikt mi nie uwierzy, kiedy opowiem, kogo ja dziś gościłam – mówiła. – Sama\nnigdy bym się nie spodziewała, że taką będę\nPo ponad godzinnej wizycie starsze panie\nrozstały się ze łzami w oczach zapewniając, że\nnigdy tej chwili nie zapomną.\nKochani! Od zawsze powtarzałam, że „Wieści znad Orzyca” to naprawdę rzetelna gazeta,\nw której pisze się tylko\nprawdę. Kilka miesięcy\ntemu, przy okazji studniówkowych przesądów\nmaturzystów, że znajomość\n„Lalki” może się przydać. I przydała się! Już\npo raz dziesiąty, ku zaskoczeniu szczególnie\nlicealistów, którzy musieli zdecydować co\nwpływa na ludzie życie. Tym natomiast, którzy\nnie zdążyli doczytać tej powieści Prusa pozostawała zawsze interpretacja wiersza amerykańskiej poetki Elizabeth Bishop. Ci, liczący\nna strzelanie z pewnością byli niepocieszeniwszystkie zadania były otwarte. W innej sytuacji byli absolwenci technikum, którzy wyjątkowo w tym roku rozwiązywali inne arkusze\nzgodne z tzw. „starą” podstawą programową.\nNa języku polskim ich zadaniem było napisanie pracy na dany temat na podstawie wybranego z utworów: „Z legend dawnego Egiptu”\nBolesława Prusa, „Dziady” Adama Mickiewicza, lub „Ziele na kraterze” Melchiora Wańkowicza. W obu przypadkach jednak trzeba było, choćby zacząć pisanie pracy, bo same zadania testowe, nawet rozwiązane bezbłędnie nie\nDrugiego dnia egzaminów zdania były podzielone - jak to często przy matematyce bywa.\nTak samo jednak technicy, i licealiści rozwiązywali inne zadania. Natomiast tylko w arkuszu technikum znalazło się już sztandarowe\nmaturalne zadanie na obliczanie prędkości,\nKolejnym egzaminem był ten z języka obcego. Niektórzy twierdzili, że był jak wojna. I nie\nz powodu trudności, powiedziałabym raczej, że\nchodziło o taktykę. Byli tacy, którzy mogli poczuć się jak żołnierze - postrzelali, napisali list\ni wrócili do domu.\nNastępnie bywało już różnie. Licealiści musieli przystąpić do przynajmniej jednego egzaminu na poziomie rozszerzonym, z tym, że aby\nzdać maturę nie muszą osiągnąć 30% - same\npodejście czyniło ten właśnie egzamin zaliczonym. Technicy, gdy już zdecydowali się coś\nrozszerzać - musieli być pewni tego co robią.\nW inny sposób przebiegał też ustny egzamin\nz języka polskiego. Absolwenci liceów wygłaszali 15 minutową przemowę przed komisją na\nwylosowany temat, którego wcześniej nie znali. A Ci, którzy ukończyli technikum prezentowali swoją wiedzę dotyczącą zagadnienia,\nktóre wybrali dla siebie na początku roku\nI wokół tego właśnie przez prawie cały maj\nkoncentrowały się myśli uczniów, nauczycieli\nszkół średnich i maturzystów, którzy wtedy\ncierpieli najbardziej. Teraz pozostało już tylko\nczekać na wyniki, które ogłoszone zostaną 30\nczerwca, a przy pomocy specjalnych kodów,\nktóre niektóre szkoły rozdawały uczniom - już\nnawet w nocy z 29/30 czerwca.\nA ja życzę wszystkim satysfakcjonujących\nniecierpliwie oczekująca na wyniki\nz Michałem Zawadką\n22 maja 2015 r. dzieci klas czwartych szkoły\npodstawowej w Krasnosielcu oraz klas IV-VI\nszkół podstawowych z Amelina i Raków\nuczestniczyły w warsztatach prowadzonych\nprzez pana Michała Zawadkę. Pan Zawadka to\nczłowiek o wielu różnorodnych zainteresowaniach i zdolnościach. Jest konferansjerem, lektorem, animatorem publiczności, aktorem\n/zagrał w ponad 1400 przedstawieniach teatralnych , m.in. w musicalu „Metro” /a nawet kaskaderem. Ukończył Wydział Dziennikarstwa\nna Uniwersytecie Warszawskim na kierunku Słowo na Ekranie, w Mowie i na Piśmie. Jest\nteż autorem książek dla dzieci, założycielem\nWydawnictwa Mind i Dream oraz członkiem\nStowarzyszenia Profesjonalnych Mówców.\nWarsztaty składały się z dwóch tematycznie\nzróżnicowanych bloków. Temat pierwszej części warsztatów brzmiał: „Bajkopisarstwo czyli\nretoryka młodego człowieka”. Odbyły się one\nw Szkole Podstawowej w Rakach a uczestniczyła w nich 31-osobowa grupa uczniów klas\nIV-VI z Amelina i Raków. Uczestnicy spotkania poznali, nieznane im dotąd, interesujące\nzagadnienia, m.in.: kim jest retor i czym się\nzajmuje, jak ważne jest w mówieniu szerokie\notwieranie ust, właściwe układanie języka\ni oddychanie. Następnie przyszła kolej na ciekawe ćwiczenia mające na celu rozgrzanie aparatu mowy. W trakcie zabawy opowiadał\no tym, jak uczyć się budowania i poprawnej\nkomunikacji od najmłodszych lat oraz w jaki\nsposób wyrabiać w sobie nawyki wyraźnego\nmówienia. Uczestniczący w warsztatach poznali też 6, bardzo ważnych elementów budowania opowieści: Kto?, Co?, Gdzie?, Kiedy?,\nDlaczego?, Po co? Ostatnim elementem tego\nciekawego spotkania była praca w grupach.\nZadaniem każdej grupy było stworzenie pierwszej swojej opowieści na podstawie wylosowanych wcześniej obrazków.\nDrugi blok warsztatowy prowadzony był\nwśród 34 uczniów klas czwartych z Krasnosielca i odbył się w udostępnionej nam przez\nGOK sali kawiarnianej. Temat warsztatów\nbrzmiał: „Społeczny savoir–vivre, czyli jak nie\nnadepnąć światu na odcisk”. Dzieci w formie\nzabawy, m.in. podczas budowy wieży z klocków lub rysowania, poznawały takie wartości,\njak: wiedza, wyobraźnia, tolerancja, przyjaźń,\numiar i roztropność. Mieliśmy też okazję podziwiać zdolności aktorskie Michała Zawadki\npodczas czytania fragmentów jego książki\n„Mądrość z natury”. Te jego zdolności wywoływały wśród uczestników wiele uśmiechów.\nNa koniec chciałabym podsumować. Obydwa\nspotkania były niezwykle pouczające, pełne\nhumoru i niewątpliwie wprowadziły młodych\nczytelników w trudny świat zależności społecznych.\nzawitał też do gminy Krasnosielc i przebywał\ntu cały tydzień - od 22 do 29 kwietnia. Przybył\nna zaproszenie Publicznej Biblioteki Samorządowej w Krasnosielcu realizującej projekt\n„Rozczytać maluchy”. Projekt ten ma na celu\nzaszczepienia w dzieciach miłości do książki\npoprzez wspólne, głośne czytanie. Realizowany jest od początku bieżącego roku.\nTym razem głośne czytanie zmieniło swoją\nformułę i przebiegało zupełnie inaczej. Jedna z\nksiążeczek o przygodach sympatycznego kozła\npokazana została w formie prezentacji, przygotowanej przez bibliotekarza szkolnego, stale\nwspółpracującego z nami – p. Andrzeja Sieraka. Poszczególne ilustracje ukazywały się na\nekranie i uzupełniane były tekstem czytanym\nna role. Poszczególne kwestie czytały bibliotekarki: Agata Sukiennik, Marzena Tupacz, Mo-\nnika Szydłowska, Krystyna Suchołbiak i Krystyna Wierzbicka-Rybacka. Ogółem odbyło się\n8 spotkań z naszym gościem i uczestniczyło\nw nich około 350 dzieci /były to przedszkolaki\ni dzieci z młodszych klas szkół podstawowych\nz Amelina, Drążdżewa, Raków i Krasnosielca\nPatrząc na twarze naszych maluchów, które\nzmieniały się w zależności od akcji książki /raz\nbyły przerażone, niekiedy smutne, ale też często uśmiechnięte/ sądzę, iż taka forma czytania\nbardzo się wszystkim podobała.\nNa zakończenie każdego spotkania Koziołek\nMatołek częstował dzieci cukierkami oraz\nprzekazywał im malowanki i układanki ze swoim wizerunkiem.\nKoziołek Matołek to postać stworzona\nw 1933 roku przez znanego polskiego powieściopisarza, autora książek dla dzieci i młodzieży – Kornela Makuszyńskiego. Książeczki\nopowiadające o jego różnorodnych przygodach, to w rzeczywistości komiks, składający\nsię z wielu ilustracji, których twórcą jest polski\nrysownik i pierwszy polski twórca komiksów –\nMarian Walentynowicz. Pod każdym, bardzo\nkolorowym obrazkiem, znajdują się opisujące\nwydarzenia, rymowane czterowiersze. Wielu\nznawców literatury twierdzi, iż jest to jedna\nz najpiękniejszych polskich książek dla dzieci.\nStworzona przez Makuszyńskiego i Walentynowicza postać Koziołka ma już 82 lata.\nMimo tak sędziwego wieku, Matołek niestrudzenie wędruje po\ngdzie „kozy kują”.\nPodczas tych wędrówek popada w\nliczne tarapaty na\nlądzie, morzu, w\ndalekich i egzotycznych krajach.\nDo dziś książeczki\no przygodach Matołka bawią i wzruszają kolejne pokolenia Polaków.\nW drodze do Pacanowa Koziołek\nBywało, że gorszono się tą nocą. Że zakazywano jej z ambon, strasząc piekłem, które\nzresztą - płonąca i wrzaskliwa - jak gdyby sama\nprzypominała. Wydawała się pogańska, heretycka czy wręcz diabelska: paliły się wielkie\nsobótkowe ognie, trwały\nniesłychane tańce, słyszano\nprzyśpiewki i najpewniej modlitwy do jakichś bożków. „O bogini\ncoś wianki dawała”… Tak śpiewano jeszcze\nw XVI wieku. Ale przecież była to najweselsza\nnoc w roku i najbardziej zagadkowa. Przedarła\nsię najwyraźniej z tajemnych czasów puszczańskich, ze świata innych wiar, pojęć i wyobrażeń, aby nadal, już w epoce chrześcijaństwa, wciągać w swą na wpół zrozumiałą magię, w radość pod wysokim niebem czerwcowym. Starsza niż dzieje Polski, nigdy nie zatraciła młodzieńczej żywiołowości i urody beztroskiego szaleństwa. Święty patron Jan\nChrzciciel, któremu została w końcu przydzielona jako spadek po minionych kulturach, nieraz może zadumał się nad jej uporczywym\ntrwaniem i bezradnie rozłożył ręce, gdy doścignęły go odgłosy kupalnockowej zabawy!\nKupalnocka – tak właśnie nazywano noc\nświętojańską na Mazowszu – była niegdyś\nświętem ognia i wody. Dwóch żywiołów uznanych za życiodajne i niszczące. Ognie zapalano\nnad rzekami, strumieniami, pod lasem, na\nwzgórzach, drogach, miedzach, bądź ugorach.\nCzyli miejscach leżących poza polami uprawnymi, w przestrzeniach obcych człowiekowi.\nO ogień starali się zawsze kawalerowie. Zdarzało się, że do stosu z chrustem chłopcy przemyślnie włożyli beczkę ze smołą albo podkradli komuś stary wóz czy przegniłą strzechę, by\nzasilić płomień i stworzyć okazję do śmiechu.\nKiedy nastawał zmrok, zjawiały się dziewczęta, przychodzili starsi. Ktoś grał na skrzypkach.\nKtoś krzesał pierwszą iskrę. Aż wreszcie strzelały płomienie i wieczór nagle zaczynał świecić\nrubinowymi sobótkami, bo gdzie tylko znalazło się stosowne miejsce, tam wszędzie wzbijały się rozmigotane słupy ognia. Dodajmy do\ntego niezwykłego obrazu dziarskie skoki przez\nogień, tańce i śpiewy, a będziemy mieli dawną\nnoc świętojańską, zdyszaną, niespokojną i gorącą, jak całowania, które skrywała swoimi\nciemnościami. Miała ta najkrótsza noc w roku\nswój ostry rytm, jak gdyby nie chciała zmarnować ani jednej chwili z przydzielonego jej\nDawne pieśni sobótkowe, stanowiły życzenia\nkolejno śpiewających je dziewcząt. Jedna\nz nich prosiła piękną noc, by strzegła wieś\nprzed wiatrami i nagłą wodą, druga zachęcała\ndo tańców, inna przypominała o zbliżającym\nsię trudzie żniwnym, a następna skarżyła się na\nswego niezbyt delikatnego Szymka.\nSobótkowe śpiewy to jednak przede wszystkim nieustanne apele o kochanie, ożenek,\nwierność, pamięć. Chłopcy wesoło wyśpiewywali:\nSobótka nasza była, była, była. Bo się tu dzisiaj paliła, paliła, paliła.\nDziewczęta stojąc przed muzykantami, żaliły\nA cóż my z niej zyskały, kiedyśmy kawalerów\nOdpowiadała znów młodzież męska:\nMy kawalerzy w komorze, a wy siedzicie na\nBoście panienki zuchwałe, żeście nam oddać\nnie chciały swojej cnoty za cnotę, pod kawalerską ochotę…\nInna pieśń sobótkowa brzmiała:\nTam na górze ogień gore – nocel moja, kąpiel moja. Na tej górze dwoje drzewa, nocel\nmoja, kąpiel moja.\n… Koło Jana, koła Jana, nocel moja, kąpiel\nmoja. Tam dziewczęta się schodziły, nocel moja, kąpiel moja.\nSobie ogień nałożyli. Tam ich północ ciemna\nnaszła, nocel moja, kąpiel moja.\nTo zestawienie przyśpiewek nie jest przypadkowe. Sobótki, przypadające w czasie dojrzewania zbóż, w szczytowym momencie lata,\nbyły świętem płodności, a więc – na poziomie\nludzkim – świętem miłości, o czym oprócz pieśni, świadczą także wróżby i zabiegi magiczne.\nDziewczęta szukały w tę cudowną noc ziela\nmającego zapewnić im powodzenie. „Nasięźrzale rwę cię śmiele, pięcią palcy, szóstą\ndłonią, niech się chłopcy za mną gonią” – brzmiało miłosne zaklęcie.\nWyruszając na sobótki, dziewczyny opasywały spódnice czarodziejskim zielem - bylicą, wierząc że to\nprzyczyni się do dobrego zamążpójścia, a jednocześnie uchroni przed\nchorobami. Oprócz bylicy te ważne\nrole miały również spełniać przyniesione rosiczki, szałwie, łopiany,\ndziewanny i dziurawce, które nawet\nnazywano zielem świętojańskim.\nWiązano je w pęczki i ciskano\nw płomienie. Rozchodzący się dym\npowinien był odpędzać złe moce,\ngdyż ogień sobótkowy miał działanie oczyszczające. Śpiewano przy\ntym pieśni o rucie i bylicy, o ich\ngroźnym dla złych mocy działaniu:\nMyśmy tu przyszły z daleka, popalili zioła święte,\nNie zabiorą już nam mleka czarownice te przeklęte.\nSpokojnie nam ogień świeci i ziółeczko każde tleje,\nOj, nie pomrą nasze dzieci. Oj nie będzie\nPo północy, widywało się pozostałe po Kupalnocce zioła na szczęście, porozwieszane na\npłotach, bramach, bądź schowane we wnętrzu\nchałupy, obory, stodoły.\nNoc świętojańska to jeszcze wianki na rzekach. Uplecione z różnych ziół i kwiatów – polnych i ogrodowych, były symbolem dziewictwa, które dziewczęta gotowe były ofiarować\nswym chłopcom, w zamian za gorącą miłość\ni obietnicę ślubu, w nadziei na szybkie swaty\ni przyszłe szczęśliwe małżeństwo i macierzyństwo. Rozmarzone dziewczyny z wiosek nad\nOrzycem, na karteczkach powtykanych między\nwiankowe kwiatki i świeczki (mając nadzieję,\nże przeczytają to właściwi adresaci), pisały:\nGodłem mej cnoty nie listek, nie kwiatek, lecz\nskromność, praca, pokora i statek.\nCzy wolisz, Janie, mój wianek ruciany, czy\nZosi pieniędzmi worek nadziewany?\nNie wszystkie miały szczęście w miłości.\nRozgoryczona dziewczyna pisała:\nJuż to dwunasty roczek, jak puszczam mój\nmoże przecież w trzynastym zdarzy się kochanek!\nWspółcześnie tradycja zabaw świętojańskich\nodżywa w postaci festynów urządzanych nad\nrzekami, w pokazach sztucznych ogni, koncertach, występach zespołów artystycznych,\na niekiedy także w inscenizacjach dawnych obrzędów świętojańskich – prezentowanych podczas imprez folklorystycznych zwanych Kupalnocka.\nPozdrawiam serdecznie - Danuta Sztych\nzaprasza dzieci do udziału w półkoloniach.\nZajęcia prowadzone będą w wakacje w ww.\nmiejscowościach i terminach w godz. od 10 do\nNie wiem, jak tam Wy, Czytelnicy myślicie\no naszej przyszłości, po prezydenckich wyborach. Ja myślę (słowo\ndaję, czasami mi się\nzdarza), że najlepiej, to\nsię otrząsnąć po tym\ndarować sobie, że się\nzagłosowało na tego\na nie na tamtego, co\nwygrał i wrócić do życia dnia codziennego,\ngdyż ono nam się nie zmieni. Jakiekolwiek\nzmiany po wyborach, lepsze czy gorsze, odczują (?) dopiero nasze wnuki. Polepszenie warunków życia odczują od zaraz, tylko dzieci,\nwnuki wujki ciotki, itp. Itd. nowego prezydenta, jego zastępcy oraz wszystkich członków jego sztabu prezydenckiego i ich rodzin, w całym\ntego słowa znaczeniu, jeżeli nowy prezydent\nbędzie miał pewność, że swoje wyborcze głosy\noddali oni właśnie na niego. Wtedy dopiero,\nale na pewniaka, będzie mógł poobstawiać\nwszystkie newralgiczne punkty w swojej nowej, prezydenckiej mapie rządzenia krajem,\nswoimi własnymi ludźmi, którym (chyba)\nDo niedawna tak właśnie myślałem, że te\nlepsze dni odczują dopiero kiedyś (?) nasze\noraz lubiących spędzać wolne chwile nad wodą. Mimo wszystko, nasz świat wędkarski, cały\nczas żyje bieżącą chwilą. A teraz najwyższy\nczas przedstawić, co się działo, dzieje i będzie\nOd ostatniego naszego „wędkarskiego podbieraka” upłynęło trochę czasu i tak w dniu 26\nkwietnia 2015r, na zalewie miejskim w Makowie odbyły się spławikowe zawody wędkarskie\no „Mistrzostwo Koła”. Zawody odbyły się\nw dwóch kategoriach wiekowych, tj. junior\noraz senior. Najlepszymi wśród juniorów okazali się: kol. Maciej Henrykowski, kol. Adam\nKacprzycki, oraz z naszej gminy, kol. Krystian\nŁukasiak. Wśród seniorów najlepsi to: kol.\nMarcin Ostrowski, kol. Grzegorz Trojanowski\noraz kol. Dariusz Ostrowski.\nKolejna impreza odbyła się 30 maja 2015 r.,\ntakże na zalewie w Makowie, w ramach obchodów Międzynarodowego Dnia Dziecka. Był\nto „Wędkarski Dzień Dziecka”. Organizatorem\nbył Burmistrz Makowa Mazowieckiego, a obsługę imprezy zabezpieczało nasze koło. Zawody odbyły się w trzech kategoriach wiekowych, a mianowicie: do lat 7, 8-10 lat oraz 11–\n13 lat. Najlepszymi w poszczególnych kategoriach wiekowych okazali się: do lat 7 – Maja\nKubaszewska, Michał Dawidczyk oraz Gabrysia Byjer, w kategorii wiekowej 8–10 lat najlepsi to: Nikola Ostrowska, Maksymilian\nSzczygielski oraz z naszej gminy Wanessa Sierak. W kategorii wiekowej 11–13 lat najlepszymi okazali się: Jakub Kubaszewski, Krzysztof Dawidczyk oraz z naszej gminy Kacper\nLemański. Najmłodszym zawodnikiem tych\nzawodów okazała się Gabrysia Byjer. Każdy z\nuczestników zawodów otrzymał pamiątkowy\ndyplom oraz upominki ufundowane przez\nwnuki i prawnuki. Ale kiedy ostatnio, będąc w\nsklepie, już usłyszałem od mojego znajomego\nkumpla, właściciela sklepu, który stwierdził: „Ale się poprawiłeś! Chyba Ci się polepszyło?!”, to nie wiedziałem, co o tym sądzić. Czy\nmnie i innym, naprawdę się już po tygodniu\npolepszyło i tego nie zauważamy? Głupio mi\nbyło kumpla spytać, o jakie moje polepszenie i\npoprawienie mu chodzi, gdyż w sklepie było\npełno klientów i nie chciałem, aby ludzie pomyśleli, że nie słyszę i nie widzę albo chodzę\nna „obrotach”! Przecież oni, chyba wszyscy\nwokół mnie już widzą, że jest lepiej po wyborach, gdyż, „się poprawiłem i mi się polepszyło”. Tylko ja nic o tym nie wiem! Cholera,\nznów wychodzę na jełopa! Nie wiem, co się ze\nmną dzieje! Kiedy wyszedłem ze sklepu, zwolniłem tempo narzuconego nam z góry czy z zachodu (chociaż, to na to samo wychodzi) nowoczesnego stylu życia. Ten nowy styl, to niedawno nabyty, unijny zwyczaj chodzenia, czy\nnawet prowadzenia codziennego życia, ale w\namerykańskim półbiegu! Ten styl nie za bardzo\nmi pasuje. Wielu dzisiejszych nowoczesnych,\nbiegnących ludzi, chwilowo zatrzymanych na\nprzejściu dla pieszych, co ich mocno denerwuje, zapytani, za czym oni gonią, nie wiedzą, co\nna to odpowiedzieć A to ich jeszcze bardziej\ndenerwuje! Aby nie wpaść w tę nowoczesną\npułapkę, tę gonitwę za czymś tam, poluzowałem, przyfolgowałem i spokojnie, z dystansu,\nzacząłem rozglądać się wokół siebie. Chciałem\nzobaczyć, cóż to się u nas zdarzyło po ostatnich wyborach, że nawet mnie się już polepszyło i poprawiło, o czym mnie powiadomił\nmój kolega ze sklepu, na oczach wszystkich\nklientów, którzy (chyba!) o wszystkim już\nwiedzieli! Połaziłem po Krasnosielcu, popatrzyłem po wszystkich kątach, a że już była\npiękna, wiosenna pogoda zajrzałem również\nnad nasz Orzyc, aby wyciągnąć stamtąd również jakieś wieści o tych polepszeniach życia.\nSpotkałem tam swoich wielu kolegów, z którymi znam się od urodzenia. Dosiadłem się do\nnich, aby pogadać o tych wyborczych polepszeniach, o których wszyscy wokół coś wiedzą,\na ja nie wiem nic! Pseudoreporter „Wieści ...”!\nAby się więcej dowiedzieć, dałem się namówić\nna łyk „Wyborowej”, gdyż ona bardzo mi się\nkojarzyła z wyborami. No i zaczęła się moja\nkampania „Wyborowa”. Trwała bardzo intensywnie, dopóki starczyło na to moich finansów\n„Wyborowych”. Ale się zakończyć musiały po\nparu dniach. Moje sztaby „wyborowe” rozjechały się do domów, rozejrzałem się wokół i\ndoszedłem do wniosku, że po kilku dniach doszukiwania się tego polepszenia, poczułem się\no niebo gorzej... Czego akurat nie życzę żadnemu z Czytelników „Wieści ...”\nsponsorów. Najlepsi w poszczególnych\nwiekowych otrzymali puchary ufundowane przez Burmistrza Makowa Mazowieckiego.\nW dniu 14 czerwca 2015 r.\nna zalewie miejskim w MaZapraszamy do odwiedzania naszej strony internetowej,\nkowie, odbyły się w ramach\ngdzie znajdują się bieżące informacje i zaproszenia\nobchodów Dni Makowa Mazowieckiego,\nspławikowe 2 lipca – błonia nad Orzycem w Krasnosielcu, godz. 19 spozawody wędkarskie o „Putkanie przy ognisku kół gospodyń wiejskich z terenu gminy\nchar Burmistrza Makowa\nsierpnia – Dzień Krasnosielca w godz. 15 do 2. W prograMazowieckiego”.\nzostały rozegrane w dwóch\n- występ gwiazdy muzyki cygańskiej Don Wasyl,\nkategoriach wiekowych, ju- akrobacje na koniach i tresura\nnior oraz seniorów. Po za- pokaz magii\nkończeniu zawodów, najlep- covery Shakiry\nszymi okazali się: w kategorii\n- disco Polo: Maxcel I Maxx Dance\njunior: kol. Jakub Kubaszew- fajerwerki\nski, z naszej gminy kol. Da- zabawa taneczna\nniel Lemański oraz kol. Paweł Wysocki. W kategorii oraz występy „Swoich ludzi”, czyli ulubione zespoły śpiewacze i taneczne z gminy Krasnosielc.\nsenior najlepszymi okazali\nsię: kol. Marcin Ostrowski, Zwiastun na stronie internetowej GOK.\nkol. Sławomir Kubaszewski\noraz z naszej gminy kol. Piotr Święcki (na necie, www.bolt.ompzw.pl , a wszelkie zapytazdjęciu zwycięzcy z pucharami). Po wręczeniu nia i uwagi można także przesyłać na adres:\npucharów każdy z uczestników otrzymał ciepły [email protected]\nNa zakończenie, informacje o wszystkich\nbieżących i planowanych działaniach naszego\nkoła można uzyskać bezpośrednio u naszych PS. Patrz zdjęcia, str. 32.\nprzedstawicieli w władzach koła oraz w inter-\nTrójstyk dla ciekawych\nZbliża się czas wyjazdów, urlopów i wakacji.\nDlatego może warto wybrać się w miejsca,\ngdzie stykają się granice trzech państw i choć\nprzez chwilę poczuć pewien dreszczyk. Dlaczego nie! Czasami\nmamy chęć zrobienia\nPewnie drzemie w nas\nchęć bycia odkrywcami,\npionierami lub też zdobywcami. Tkwi w nas\nogromna siła, która pcha\nnas ku przyrodzie, emocjom, pionierstwu.\nW Polsce jest sześć\ntrójstyków granic. Trójstyk – jak podaje encyklopedia – to punkt styku granic trzech równorzędnych jednostek terytorialnych. Najczęściej\nodnosi się do granic państw.\nZacznijmy może od zdobycia pierwszego\nz trójstyków na północnym wschodzie Polski.\nTrzy granice zbiegają się w Bolcach koło Wiżajn. To granice Polski, Litwy i Rosji, A konkretnie Obwodu Kaliningradzkiego. Tę granicę\nwytyczono w 1422 roku, gdy w Mielnie zawarto traktat między Królestwem Polski i Litwy,\na Państwem Krzyżackim. Jest to ponoć najstarsza granica w Europie.\nBolcie, ze względu na swoje położenie (nie\nzawsze granicę tak strzeżono, jak po II wojnie\nświatowej) były bardzo prężną miejscowością.\nPrzed II wojną światową były tam trzy gospody, trzech krawców, dwóch szewców. Była\nszkoła, sklep i kuźnia. Zgodnie między sobą\nżyli Polacy, Litwini, Żydzi i Niemcy. W XXI\nwieku zostało już tylko 12 gospodarzy, a o\nznamienitej przeszłości świadczą tylko kamienie i krzaki na miejscu kuźni, gospody… Czy\nto pogranicze znów odżyje, pokażą najbliższe\nlata. Jeden z mieszkańców, pod koniec XX\nwieku zbudował tam niewielki zajazd i czeka\nna turystów. Po wejściu Polski i Litwy do\nukładu z Schengen i odkrzaczeniu przygranicznych zarośli, ruch rzeczywiście się zwiększył. Kilkaset osób świętowało tu w grudniu\n2007 roku zniesienie kontroli granicznych.\nSam trójstyk jest łatwo dostępny i nie sposób\ngo nie zauważyć. Leży zaledwie 100 m od trasy Wiżajny – Gołdap i jest oznakowany – tablice z mapką okolicy i podstawowymi informacjami historyczno-geograficznymi mają zadanie przybliżyć wiedzę o północnym krańcu\nPolski. Można tam bez problemu dotrzeć polną\ndróżką, biegnącą prostopadle do wspomnianej\nszosy. Tylko trzeba uważać na swoje stopy, bo\nkiepskie obuwie może zaowocować nieprzyjemnym spotkaniem z twardą, skorupiastą glebą tamtejszych zaoranych pól. Tutaj japonki,\nsandałki i szpilki nie przejdą… Dojeżdżając do\nwsi Bolcie można zauważyć stojący przy drodze drewniany kiosk z napisem Trójstyk granic. Urzęduje w nim młody człowiek pobierający po 2 złote od osoby za wstęp na ścieżkę\nwiodącą do granicy. Otóż, droga do niej znajduje się na terenie prywatnym, więc jego właściciel zarabia na atrakcji turystycznej. Wśród\nłąkowej roślinności wyłania się obelisk z różowego granitu, zaznaczający trójstyk. Za obeliskiem widać ślad wyciętego pasa granicznego. Terytorium Litwy oznaczone jest żółtą tabliczką, rosyjską odgradza zielona siatka\nz niewielką furtką. Ale nie radzę do niej zbliżać się, bo tablica umieszczona w pobliżu informuje o zakazie przekraczania granicy państwowej z Polski do Rosji i z Litwy do Rosji.\nGrozi to 500 złotowym mandatem. Żadnej\nstraży wprawdzie nie widać, ale kto wie, czy\nnie siedzi w krzakach. Szkoda, że nie ma\nwspólnych litewsko-polsko-rosyjskich starań\no otwarcie przejścia pieszego do obwodu. Kto\nwie, może nadejdzie czas, gdy z Bolć będzie\nmożna udać się nie tylko na Litwę, ale i do\nObwodu Kaliningradzkiego. Dla europejskiego\nturysty byłaby to nie lada okazja: zjeść śniadanie w zajeździe w Bolcach, obiad w litewskich\nVartelai, a na kolację udać się do Prus\nWschodnich, czyli inaczej na Małą Litwę, czyli\ndo Obwodu Kaliningradzkiego, np.: do Gusiewa, czyli Gumbine. Ten kawałek Europy należał przez wieki do różnych państw i władców,\nale granica w Bolcach pozostaje najtrwalszą\nI jedziemy niżej, aby zdobyć kolejny trójstyk\nPolska-Litwa-Białoruś. Znajduje się on na rzece Marycha (litewska nazwa Mara), niedaleko\nStanowiska (gmina Giby). To zakamuflowany\ntrójstyk, do którego dociera się przy rozbrzmiewających dziwnych dźwiękach i z świadomością, że ktoś nas inwigiluje… Aby odnaleźć ten trójstyk, trzeba posiadać dokładny\nGPS oraz jakiś terenowy pojazd, żeby nie stracić podwozia i nie skończyć jak Flinstonowie.\nKoniecznie trzeba też słuchać rady miejscowego, sympatycznego staruszka, mieszkającego\nnieopodal samotnie w chatce, bo inaczej można\nzatracić się w plątaninie leśnych ścieżek i na\nnic będą próby dotarcia do zaoranego pasa granicznego nad rzeką Marychą niedaleko Stanowiska w gminie Giby w szczerej Puszczy Augustowskiej. Graniczny trójstyk Polski, Litwy\ni Białorusi – to niewielka polana, gdzie Polskę\nod Litwy oddziela głęboka na metr rzeka Marycha, a granica polsko-białoruska biegnie prosto na południe przez Puszczę Augustowską.\nNizinna rzeka graniczna wije się wzdłuż granicy Polski i Litwy do styku obu państw z Białorusią, gdzie uchodzi do lewego brzegu Czarnej\nHańczy na terenie Białorusi. Granica polskobiałoruska różni się od litewskiej, bo jest pilnie\nstrzeżona - przekraczanie jest zabronione! Pas\ngraniczny często jest czyszczony i oddziela ją\ntzw. sistiema (płot wysoki na dwa i pół metra\nz drutu kolczastego o różnym rozstawieniu\nkolców i gęstości.\nMiejsce jest niesamowicie atrakcyjne turystycznie ze względu na to, że podobnie jak\nw Bolcach, granica UE styka się z granicą pozaunijnego państwa, w dodatku mało znanego\ndla obywatela UE. Od strony litewskiej prowadzi na trójstyk niezła droga, jest spora polana,\npośrodku słup z nazwą litewskiej wsi Mara. Po\npolskiej i białoruskiej stronie nie ma żadnych\natrakcji, a i odnaleźć trójstyk niełatwo. Taki\nzakonspirowany. Ze względu na granicę białoruską – nie stanowi on typowej atrakcji turystycznej, nie znajdziemy tu drogowskazów, tablic informacyjnych, rzeźb symbolizujących\npaństwa czy też choćby brak jest ławeczek, aby\nusiąść i odpocząć. Zamiast tego – zasieki, Straż\nGraniczna i droga, na którą nie można wejść.\nNastępny Trójstyk – to splot granic Polski,\nUkrainy i Białorusi w okolicach Włodawy.\nRzeka Bug prowadzi do celu oraz słupki graniczne 1083 i 1123, a także okrągły budynek\nujęcia wody do lokalnej garbarni. Jedna z tablic\nznajduje się w szczerym lesie, a potem długo,\ndługo nic. Gdzieniegdzie migocze flaga dla\nrowerzystów – potwierdzenie, że ścieżka rowerowa jednak tutaj przebiega. I wreszcie można\ndotrzeć do splotu, który usytuowany jest na terenie bardzo urokliwym, ale też bardzo nieuczęszczanym i gdzie można dostrzec słupki\ngraniczne: Polska, Ukraina, Białoruś, a magię\nnadbużańskiego krajobrazu podziwiać z chybotliwej ambony.\nNastępnie - z tylko sobie znanym uporem –\nprzemieszczamy się w kierunku Bieszczad na\ngórę Krzemieniec na trójstyk Polski, Słowacji\ni Ukrainy. Góra nie jest wysoka – 1221 m\nn.p.m., ale – jakby nie czytać – od przodu, czy\nod tylu – wciąż tyle samo metrów mamy do\nsplotu tych granic. I wreszcie stoimy przed\ngranitowym obeliskiem z godłami trzech\npaństw. Tutaj też – przy słupku granicznym nr\n2 - znajduje się najbardziej wysunięty na\nwschód punkt Słowacji.\nJedziemy teraz na trójstyk Polska, Czechy,\nSłowacja - bo przecież apetyt rośnie w miarę\njedzenia. I oto jesteśmy w Jaworzynce i okolicach czeskiego Jabłunkowa. Stopy nasze prowadzą nas do miejsca splotu granic. Trójstyk\nów jest dobrze zagospodarowany turystycznie,\nsą tabliczki informacyjne i mapki. Jest też pomnik i drewniana kładka przerzucona nad wyschniętą rzeczką. Jest sympatycznie, tak piknikowo. Możemy skakać na każdej łące – niczym\nbeztroskie zające, bo przecież jesteśmy\nI tak oto – nie zdając sobie sprawy z turystycznego ADHD - zdobywamy ostatni trójstyk, czyli punkt spotkania Polski, Czech\ni Niemiec, który znajduje się pomiędzy miejscowościami Porajów, Hradek nad Nisou i Zittau. Są tam aleje spacerowe i okrągły most\nsymbolizujący połączenie tych trzech krajów.\nMożna odpocząć na ławeczkach, czy też rozpalić ognisko w wyznaczonych miejscach. Jadąc\nz Polski przez Czechy od strony Mirska (PL)\ni Frydlantu (CZ) na trójstyk nie prowadzą żadne drogowskazy. Oznaczenia mają za to Niemcy w Zittau. Od najbliżej położonego niemieckiego parkingu jest około 10 minut pieszo.\nZ czeskiego parkingu zaś widać maszty z flagami nad rzeką. Trójstyk można zwiedzać za\nI tak kończymy naszą trójstykową przygodę\nw granicach Polski, a że dreszczyk pozytywnych wibracji towarzyszy nadal – to ruszamy\nzdobywać inne trójstyki – na razie w Europie.\nNiedzielny wieczór 24 maja był gorący od\nwrażeń i emocji interesujących się polityką Polaków. Jak sięgam pamięcią ostatni tak emocjonujący\nna pierwszy urząd\nw państwie odbył się\nw 1995 roku, kiedy to\nstanęli dwaj antagonizujący się politycy – Lech Wałęsa i Aleksander\nKwaśniewski. Ten pierwszy zdobył 48,28%,\na drugi 51,72% głosów wyborców. Po ogłoszeniu wyników w całym kraju nastąpiła konsternacja. Tak naprawdę wielu komentujących\nówczesną rzeczywistość polityczną nie spodziewało się takiego finału. W społeczeństwie,\nw którym grubo ponad 90% obywateli to katolicy, wygrywa zadeklarowany ateista. Pamiętam jak na jednej z warszawskich ulic zapytana\nstarsza pani określiła wynik wyborczy mianem\nhańby. Aleksander Kwaśniewski jednoznacznie\nbył kojarzony z minionym, skompromitowanym systemem politycznym i dlatego też wielu\nkrytyków PRL-u nie dopuszczała myśli o zwycięstwie byłego peerelowskiego przewodniczącego Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej.\nA jednak… stało się! Zwycięstwo A. Kwaśniewskiego było poprzedzone opracowanym\nstylem kampanii wyborczej. Właściwie wybory\nprezydenckie z połowy dekady lat 90. były proprowadzone w nowym, nieznanym dotąd w\nPolsce stylu. Do tej pory w naszym kraju nie\nbyło żadnych agencji zajmujących się marketingiem politycznym. Sztab wyborczy A. Kwaśniewskiego nawiązał współpracę z wcześniej\npracującym dla „Solidarności” specjalistą od\nwizerunku politycznego - francuzem Jacques\nSéguélą. Ten kierunek okazał się strzałem w\ndziesiątkę. Na porażkę wyborczą L. Wałęsy\nostatecznie wpłynęło wspólne spotkanie obydwu kandydatów podczas debaty wyborczej 12\nlistopada 1995 r. Jak po latach wspominał spec\nod wizerunku A. Kwaśniewskiego: „Z rozpędu\nporadziłem mojemu championowi, żeby nie się\nspieszył i poczekał do ostatniej chwili na pobliskiej ulicy. Przyjdzie już upudrowany i dzięki\ntemu uniknie stresu związanego z oczekiwaniem w studiu. Wywoła to reakcję łańcuchową:\nswoim spóźnieniem zasieje panikę w obozie\nprzeciwnika. Rano puściliśmy pogłoski o rezygnacji Aleksandra: przyjdzie… nie przyjdzie…\nWidząc, że nie przychodzi, Wałęsa będzie zakłopotany i straci swoją legendarną pewność\nsiebie. Bluff zrobi swoje. Trzy minuty przed\nrozpoczęciem rozpromieniony Aleksander\nKwaśniewski wkroczy do studia. Lech Wałęsa,\njuż solidnie poirytowany, będzie go zabijał\nwzrokiem. Pierwszy punkt ujemny: agresja na\nwizji zawsze obraca się przeciw tobie.”\nI tak rzeczywiście się stało, cel został osiągnięty. Po zakończonym spotkaniu L. Wałęsa\nskierował jeszcze kilka pamiętnych słów do\nswojego rywala: „To Pan rozpoczął niekulturalnie. Dobrze, że się pan zreflektował, przecież Pan wszedł tak, jak do obory, ani be, ani\nme, ani kukuryku”. Czarę goryczy przelał ostateczny i nokautujący politycznie i medialnie\ngest urzędującego ówcześnie prezydenta, tak\nopisany przez J. Séguélę: „Aleksander stoi\nw pozie zwycięzcy, uśmiechnięty, pewny siebie. Wałęsa siedzi, przełyka gorycz porażki\ni popełnia swój ostateczny podwójny błąd.\nPodczas transmisji na żywo odmówi podania\nręki i odburknie: „Panu to ja mogę, co najwyżej nogę podać”. Obelga ta zaszokuje Polskę\ni przypieczętuje los Wałęsy.”\nPrzypominam tę historię sprzed 20 lat nieprzypadkowo. Każdy z nas jest świeżym\nświadkiem niedawnych wyborów prezydenckich. Przypomnę tylko wynik wyborczy kandydatów: Andrzej Duda – 51,55% i Bronisław\nKomorowski – 48,45% głosów. Czyż nie ma\nw tym podobieństwa i pewnych prawidłowości? Zdecydowanie możemy podjąć się próby\nkreacji pewnego modelu pojęciowego wspólnego dla obydwu przypadków. Oczywiście\nw swych dywagacjach i rozważaniach chciałbym podkreślić brak swojego emocjonalizmu\nw stosunku do niedawnych wyborów. Moim\nzamierzeniem jest wskazanie pewnych prawidłowości i postaw politycznych, a także zachowań wyborców. Natomiast daleki jestem od\nich oceny i analizy programów merytorycznych przedstawianych przez kontrkandydatów.\nZarówno w pierwszych, jak i w drugich wyborach zwyciężyła „zmiana”. Zmiana rozumiana,\njako wprowadzenie do obiegu politycznego\nnowych zachowań, wzorców, postaw oraz\ntechnik porozumiewania się. Takiej zmiany\ndokonał 20 lat temu A. Kwaśniewski, który\npublicznie pokazując się, usilnie starał się budować swój wizerunek na bliskości z wyborcami, nie gardząc muzyką typu „disco-polo”,\nuczestnicząc w meczach piłkarskich, kładąc\nnacisk na deklarowane zmiany w stosunku do\nmłodych obiecując m.in. mieszkania dla młodych małżeństw. L. Wałęsa był już człowiekiem innego pokolenia, które niekoniecznie rozumiało wartość bliskich kontaktów z wyborcami. Niestety jak dowodzi historia, własna legenda jest czasem niewystarczająca do kontynuacji mandatu zaufania społecznego. Dlatego\nteż A. Kwaśniewski był „produktem politycznym” wykreowanym przez wprowadzane\nw Polsce elementy marketingu politycznego.\nObecnie wielu publicystów twierdzi, że\nA. Duda wygrał dzięki Internetowi. Oczywiście nie sposób się z tym nie zgodzić, gdyż takie portale społecznościowe jak Facebook,\nTwitter, czy YouTube prezentowały wiele treści przyjaznych kandydatowi. Sztab B. Komorowskiego nie docenił możliwości, które niosą\nmasowe środki przekazu. Tym samym dochodzimy do dosyć ciekawej sytuacji związanej\nz przełomem w promocji medialnej. W przypadku A. Kwaśniewskiego zadziałał czar ówczesnej telewizji (przy jeszcze nie rozwiniętej\nsieci komercyjnych stacji telewizyjnych), natomiast możemy z całą odpowiedzialnością\nstwierdzić, że media publiczne, jak i te komercyjne, pokazywały najczęściej B. Komorowskiego. Analizy częstotliwości spotkań publicznych w najbardziej popularnym w Polsce\nprogramie informacyjnym „Dziś wieczorem”\nemitowanym w TVPInfo podjął się Marcin\nWikło z portalu internetowego wPolityce.pl,\nktórego cytuję: „Start Andrzeja Dudy w wyścigu do fotela prezydenckiego ogłoszono 11 listopada 2014 roku. Dzień później kandydat PiS\nbył gościem programu Krzysztofa Ziemca\nw „Dziś wieczorem”. Od tego momentu nie\nzdarzyło się to ani razu. W tym czasie (od 12\nlistopada 2014) Bronisław Komorowski gościł\nw tym programie - 7 razy (21.11.2014,\n19.03.2015, 30.03.2015, 19.04.2015). Kandydat PSL Adam Jarubas wystąpił 4 razy\n20.03.2015). Magdalena Ogórek tylko raz 28.03.2015, podobnie Janusz Palikot - też tylko\nraz - 29.03.2015. Dlatego myślę, że w twierdzeniu, że A. Duda został prezydentem dzięki\nInternetowi jest pewna logiczna wytłumaczalność.\nJednym z głównych założeń niniejszego artykułu jest ukazanie funkcjonujących w świecie polityki mechanizmów, które w synergii\nobywateliwyborców, stosowaną socjotechniką oraz psychologią społeczną powodują, że dokonujemy\npewnych wyborów, czasem nawet niezrozumiałych i nieodzwierciedlających nasze sympatie polityczne. Oczywiście przedstawiony przeze mnie problem badawczy został przedstawiony w skromnym zarysie. Dogłębne badania\nprowadzone metodą porównawczą – analogii,\nmogą nas doprowadzić do bardzo ciekawych\nwyników, które wskażą nam podobieństwa\ni różnice opisywanych zjawisk. Myślę, że warto czasami zestawiać różne zachowania polityczne, które ulegają pewnej powtarzalności.\nMusimy również pamiętać o przestrodze Josepha Conrada, który charakteryzuje władzę zdaniem: „Każdy naród ma taki rząd, na jaki zasłużył.”\nNa temat zachowań polityków i samej teorii\npolityki napisano wiele. Dla mnie kwintesencją\ndziałalności politycznej jednostek są słowa\nbrytyjskiego premiera Winstona Churchilla:\n„Dobry polityk musi umieć przepowiedzieć, co\nbędzie się działo jutro, za tydzień, czy za rok\ni musi umieć wytłumaczyć, dlaczego nie zaszło\nto, co przepowiedział”. Może jest to smutne,\nirytujące, zwyczajnie nam znane, ale na pewno\nprawdziwe. Obserwując polską scenę polityczną niemal wszyscy skutecznie i kurczowo realizują cytowane słowa.\nLato to dobry czas na zajęcie się sobą, na kurację oczyszczające organizm. I nie ma potrzeby biec do apteki po cudowne specyfiki, ale\nwarto sięgnąć do najprostszych rozwiązań,\nktóre podpowiada nam\nNatura. Zacznijmy od\nherbatek, które pijane\ntrawienie, krążenie, obniżają cholesterol, a w\nrezultacie i nasz wygląd, i samopoczucie.\nHerbata najczęściej kojarzy nam się z mocnym, czarnym naparem właściwościach pobudzających. Jednak zielona i biała herbata ma\nwłaściwości odtruwające. Surowiec z każdej\nz tych odmian pochodzi z roślin należących do\nrodzaju Camelia, ale herbata zielona i biała nie\nprzechodzi procesu fermentacji. I to one uchodzą za najzdrowsze. Napar z liści herbaty działa jak miotła na wolne rodniki, powstrzymując\ntym samym procesy nowotworowe. Ponadto\noczyszcza naczynia krwionośne przez obniżenie poziomu złego cholesterolu LDL i przyśpiesza spalanie tłuszczów. Herbacie przypisuje się również właściwości zapobiegania cukrzycy, a nawet poprawiania stanu skóry\ni spowalniania procesu powstawanie zmarszczek.\nmii i odtruwaniu wątroby. Źródłem potencjału\nzdrowotnego buraka są betacyjaniny, czyli fioletowej barw związki organiczne. Mają one\nwłaściwości zapobiegania chorobom degeneracyjnym, w tym nowotworom i miażdżycy. Buraki najlepiej spożywać na surowo (w postaci\nsoku i składnika sałatki) lub kiszone. Pod\nwpływem gotowania tracą bowiem część\nskładników, za to stają się lekkostrawne.\nJeden z najbardziej niedocenianych skarbów\nnaszej spiżarni. Zwykle spożywamy ją w postaci smażonej lub gotowanej, a to pozbawia ją\nwiększości cennych składników. W postaci surowej cebula jest silnie antyseptyczna, działa\nbakteriobójczo i przeciwzapalnie. Stanowi też\nźródło kwercetyny, która skutecznie wymiata\nwolne rodniki z naszego organizmu, rozrzedza\nkrew, oczyszcza naczynia krwionośne z zakrzepów i złogów cholesterolu, zapobiega rozwojowi cukrzycy i niektórych nowotworów.\nSiarka, nadająca cebuli specyficzny zapach\ni ostrość pobudza pracę wątroby i działa przeciwalergicznie. Wszyscy z dzieciństwa pamiętamy syrop z cebuli i cukru, który wspaniale\nRoślina o niezwykłym działaniu, od zawsze\nznana jako lekarstwo i wiosenne źródło wapnia, witamin i białka. Pokrzywa pokryta jest\nkłującymi włoskami powodującymi podrażnienia skóry – nie należy się ich jednak obawiać.\nNasi dziadkowie często stosowali „chłosty”\nz pokrzyw jako lek na reumatyzm i problemy\nz krążeniem. Dawniej pokrzywy dawano kurczakom i świniom, na tej zieleninie rosły szybko zdrowo. Z młodej pokrzywy robimy sałatki\ni sok. To jedno z najlepszych naturalnych źródeł żelaza, niezbędnego do produkcji czerwonych ciałek krwi. To zioło, które wspaniale\noczyszcza organizm, pomaga wydalić z organizmu toksyny i kwas moczowy, oczyszcza zatoki, reguluje poziom cukru.\nMaliny, borówki, poziomki, jeżyny – mimo\nniewielkich rozmiarów to prawdziwe bomby\nzdrowotne. Zawierają dużo więcej wit. C niż\ncytryna, oraz witaminy z grupy B. Stanowią\nidealne źródło antocyjanów – czerwonych i fioletowych barwników o właściwościach antyutleniających. Dzięki wysokiej zawartości tych\nzwiązków maliny i jagody chronią nasz układ\nkrążenia, spowolniają procesy starzenia i przeciwdziałają rozwojowi chorób cywilizacyjnych. Zawarte w owocach leśnych pektyny\npomagają utrzymać w czystości jelita, poprawiając ich perystaltykę, a także wychwytują\ncząsteczki cholesterolu, nie pozwalając im\nprzedostać się do krwiobiegu.\nTo podstawa odtruwania i jedno z najzdrowszych warzyw. Stosujemy go w leczeniu ane-\nOd wieków ceniona za swoje właściwości\nzdrowotne. Sok z cytryny zalecany jest\nw przypadku zatruć pokarmowych o podłożu\nbakteryjnym, ponieważ świetnie „rozprawia\nsię” z drobnoustrojami przynosząc często natychmiastową ulgę. Owoc ten wzmacnia układ\nodpornościowy, podnosi poziom dobrego cholesterolu HDL, a także wspomaga pracę wątroby. Dodatkowo witamina C zawarta w cytrynie\nsprzyja wiązaniu toksyn i usuwaniu ich wraz\nz moczem. Woda z cytryną wypita zaraz po\nprzebudzeniu ma właściwości odchudzające.\nPowinna często gościć na naszych stołach –\nzdrowa sama w sobie, jeszcze więcej zyskuje\npo zakiszeniu. Staje się źródłem licznych witamin: E i C, karotenoidów, polifenoli, będących naturalnymi przeciwutleniaczami, wapnia\ni fosforu oraz bakterii kwasu mlekowego, które\noczyszczają przewód pokarmowy. Powstrzymują Namnażanie się „złych” bakterii i grzybów, przywracają prawidłowa florę bakteryjną\npo przyjmowaniu antybiotyków.\nJedna z najstarszych uprawianych roślin,\nznana także w Polsce od tysiącleci. Kojarzy się\nz nieapetycznym śluzowatym wywarem – ale\nto on wspaniale osłania jelita w różnych schorzeniach układu pokarmowego i ostrych zatruciach. Len stanowi podstawowy składnik kuracji oczyszczającej ze względu na swe właściwości. Zawarte w nim kwasy omega-3 oraz fitosterole oczyszczają układ krwionośny ze złego cholesterolu, podnoszą stężenie dobrego\ncholesterolu, rozszerzają naczynia krwionośne.\nZ kolei zawarte w siemieniu lnianym ligniny\ni błonnik poprawiają pracę jelit, działają rozwalniająco, likwidują zaparcia.\nI na koniec ciekawostka z Internetu, choć\no tej metodzie uzdrawiania organizmu słyszałam prawie pół wieku temu jako metodzie leczenia stosowanej przez księdza zielarza spod\nWarszawy. Chodzi i niezwykłe właściwości\nSsanie oleju słonecznikowego - zostało po\nraz pierwszy przedstawione przez dr. F. Karacha. Opisaną metodę wyróżniała jej prostota\noraz wysoka skuteczność w zwalczaniu wszelkiego rodzaju schorzeń. Terapia ta jest łatwa\ni dostępna dla każdego. Wyniki, jakie otrzymuje się stosując metodę\nssania oleju słonecznikowego są zdumiewające i fascynujące zarazem. Zbawienne dla\nzdrowia działanie ssania\noleju jest co prawda do\ndzisiaj naukowo trudne\ndo wyjaśnienia, jednak\nże za sukces stosowania\ntej metody odpowiedzialna jest błona śluzowa w jamie gębowej,\nprzez którą następuje odtruwanie i oczyszczanie\nzasadą kuracji olejem\nsłonecznikowym jest jego ssanie i płukanie nim\njamy ustnej. Właściwe oczyszczenie i proces\nuzdrawiania następuje samoczynnie. Stosując\nsię do tej metody leczeniu poddawane są jednocześnie komórki, włókna oraz organy wewnętrzne. Proces ten zapobiega niszczeniu naturalnej mikroflory, powodującego osłabienie\norganizmu. Ssanie oleju pozwala na przywrócenie naturalnej równowagi biologicznej, która\nznacznie wydłuża czas życia człowieka. Kuracja olejem słonecznikowym jest w stanie poradzić sobie z takimi chorobami czy przypadłościami jak: bóle głowy, zapalenie zatok\ni oskrzeli, gardła, bóle zębów, przewlekłe choroby krwi, trądzik, choroby grzybicze, problemy z nerkami, sercem, wątrobą i układem nerwowym. Kuracja olejem słonecznikowym nie\ntylko leczy istniejące już stany chorobowe ale\nrównież działa zapobiegawczo i profilaktycznie, a jak przeprowadzić kurację? Do kuracji\nolejem najlepiej nadaje się olej słonecznikowy\nuzyskany z tłoczenia na zimno. 1 do 2 łyżeczek\noleju należy płukać, ssać i przeciągać między\nzębami w jamie ustnej przez ok. 10 do 15 minut. Pod żadnym pozorem nie wolno połykać\nOlej jest na samym początku gęstawy,\nw miarę płukania jednak stanie się bardziej\nwodnisty. Po skończeniu płukania należy go\nwypluć, najlepiej do muszli klozetowej, gdyż\nzawiera mnóstwo bakterii i szkodliwych substancji. Wypluta ciecz powinna być koloru białego, jak mleko, jeżeli jest żółta oznacza to, że\nssanie trwało za krótko. Po wypluciu oleju niezmiernie ważne jest aby umyć zęby i dokładnie\nwypłukać jamę ustną wodą. Szczególną uwagę\npowinno się poświęcić czyszczeniu języka, na\nktórym zbiera się osad oraz wydzieliny z błon\nśluzowych. Czyszczenie języka można wykonać szczoteczką do zębów, specjalnym skrobakiem dostępnym w aptekach lub drogeriach lub\nzwykłą łyżeczką do herbaty. Po umyciu zębów,\nwyczyszczeniu języka i wypłukaniu jamy ustnej warto poświęcić chwilę na masaż dziąseł.\nW tym celu należy palcem wskazującym wywierać nacisk na dziąsła zaczynając od siekaczy, zmierzając stopniowo w kierunku gardła.\nDziąsła należy masować z obu stron uważając\naby masaż nie był zbyt mocny. Masowanie\ndziąseł ma na celu pobudzenie krążenia,\nwspomaga również przepływ limfy – płynu\ntkankowego – trafiającego do układu krwionośnego. Podczas ssania oleju następuje zwiększona aktywność systemu przemiany materii,\nwpływając w ten sposób na całościową poprawę stanu zdrowia organizmu. Kuracja olejem\nsłonecznikowym bardzo korzystnie wpływa na\nuzębienie. Prawidłowo stosowana, wzmacnia\nluźne zęby, hamuje krwawienie dziąseł i wyraźnie je wybiela. Na początku trwania kuracji\nmoże wystąpić lekkie pogorszenie ogólnego\nstanu zdrowia, jest to jednak naturalna reakcja,\nw przypadku, kiedy organizm walczy z kilkoma chorobami naraz. Nie jest to powód aby\nprzerwać leczenie, a jedynie sygnał, że kuracja\ndziała i powinna być w dalszym ciągu stosowana. Pamiętajmy, że ssaniem oleju nie jesteśmy w stanie wyleczyć wszystkich chorób, ale\nssanie oleju słonecznikowego powinno skutkować dobrym samopoczuciem oraz widoczną\npoprawą ogólnego zdrowia. Płukanie olejem\npowinno być stosowane tak długo, aż organizm\nodzyska pierwotną siłę i świeżość, nastąpi spokojny sen, zdrowy apetyt oraz niezakłócona\nzdolność koncentracji. Przewlekłe i ciężkie\nchoroby potrzebują niekiedy rocznej kuracji,\naby zostały w pełni wyleczone.\ni na deser polecamy…\nNa 2 omlety: pół kg świeżego szpinaku, ząbek\nczosnku, łyżka masła, 4 jajka, łyżka mleka, sól,\nŚwieży szpinak dokładnie płuczemy, zalewamy lekko osolonym wrzątkiem i gotujemy\nkilka minut. Odsączy na sitku i po przestudzeniu siekamy drobniutko tasakiem. W rondelku\nroztapiamy połowę masła, wkładamy szpinak,\nzmiażdżony ząbek lub dwa czosnku, doprawiamy solą i pieprzem, smażmy 5 minut.\nJajka wbijamy do miski, dodajemy mleko, sól\ni pieprz i rozbijamy trzepaczką na gładką masę.\nPołowę wlewamy na rozgrzane na patelni masło i smażymy omlet na wolnym ogniu, podgarniając brzegi, by masa równomiernie się\nścinała. Przekładamy na talerz, kładziemy pół\nmasy szpinakowej i składamy na pół. Podobnie\nprzygotowujemy drugi omlet.\n350 g dużych czereśni, 50 g mąki, 5 łyżek kakao, 100 g cukru, 5 białek, szczypta soli, 1 łyżeczka mielonej wanilii, 1 łyżka cukru pudru\n4 jajka, szczypta soli, niepełna szklanka cukru,\npół szklanki mąki pszennej, 2 łyżki mąki ziemniaczanej, ½ łyżeczki proszku do pieczenia, 40\ndag truskawek, 200 ml śmietany kremówki\n30%, 1/3 szklanki cukru pudru, 4 płaskie łyżeczki żelatyny, cukier puder do posypania\n1½ kg schabu, 500 g wędzonego boczku, 100 g\nsuszonej żurawiny, musztarda, chrzan, 2 ząbki\nczosnku, sól i pieprz, 2 łyżki oliwy\nSos chrzanowy: pół litra śmietany 30%, 3 łyżki\nchrzanu ze słoiczka, 1 łyżka chrzanu świeżego,\nBoczek kroimy na cienkie plastry i z obu\nstron podsmażamy na patelni bez tłuszczu.\nSchab nacinamy wzdłuż ślimakowo - tak, by\npowstał płat o grubości około 1,5 cm. Przyprawiamy solą i pieprzem. Z jednej strony nacieramy czosnkiem przeciśniętym przez praskę, smarujemy musztardą i chrzanem. Suszoną żurawinę równomiernie rozsypujemy na\npłacie schabu, przykrywamy plastrami podsmażonego boczku i ciasno rolujemy. Po obwiązaniu nicią podsmażamy na oliwie – z każdej strony. Tak przygotowaną roladę wkładamy\ndo rękawa do pieczenia, zawiązujemy i wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 160 st. C.\nPieczemy przez mniej więcej godzinę.\nSos. Na roztopione masło wsypujemy mąkę i gdy się rozpuści - zalewamy śmietanką. Doprowadzamy do wrzenia. Dodajemy chrzan\ni doprawiamy sokiem z cytryny, solą i odrobiną cukru.\nRoladę podajemy pokrojoną w plastry, na\nciepło lub na zimno z sosem chrzanowym.\nPo pęczku czerwonych i białych rzodkiewek,\ndwa duże ogórki gruntowe, pół pęczka szczypiorku, kilka gałązek koperku i kilka listków\nbazylii, łyżka oliwy, szczypta soli, odrobina soku z cytryny.\nRzodkiewki po umyciu kroimy w plasterki,\nobrane ogórki w półkrążki, dodajemy posiekaną zieleninę. Całość doprawiamy do smaku solą, pieprzem i sokiem z cytryny, oraz polewamy oliwą. Wstawiamy do lodówki na godzinę.\nNajlepsze zaraz po upieczeniu, najprostsze\nz możliwych, wystarczy wymieszać wszystkie\n1 mały (180-200 g) kubeczek pełnotłustego jogurtu naturalnego (myjemy kubeczek po jogurcie i używamy go do odmierzania reszty składników): 3 kubeczki mąki, 2 i 1/2 kubeczka cukru, 1 łyżeczka cukru waniliowego, 1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia, 3 jaja, 1 kubeczek\noleju, cukier puder do posypania\nMieszamy mąkę z proszkiem do pieczenia,\ndodajmy resztę składników i mieszamy łyżką\nna gładką masę. Przekładamy do niedużej\n(około 20 cm średnicy), okrągłej formy i pieczemy w piekarniku nagrzanym do 180 stopni\nprzez około 30 minut. Sprawdzamy patyczkiem, czy ciasto nie przykleja się do niego.\nW razie konieczności pieczemy ciasto jeszcze\ntrochę dłużej, aż wyjęty patyczek będzie suchy.\nPo ostudzeniu posypujemy ciast cukrem pudrem.\nUwaga! Tego ciasta nie wolno wyrabiać, miksować ani ubijać. Tylko wymieszać! Do wymieszania składników można użyć miksera,\nwłączonego na bardzo wolnych obrotach, ale\nnależy przestać miksować, jak tylko masa będzie jednolita.\nUmyte czereśnie przekrawamy na pół i wyjmujemy pestki. Nagrzewamy piekarnik do\n180°C. Białka ze szczyptą soli ubijamy na\nsztywna pianę, dodając na koniec cukier i wanilię, ewentualnie cukier waniliowy. Dodajemy\nmąkę wymieszaną z kakao, delikatnie mieszamy. Wlewamy ciasto do formy na tartę, wyłożonej papierem, układamy czereśnie i wstawiamy na 30 min do piekarnika. Gotowe ciasto\npozostawiamy na dłuższą chwilę w formie, a\npo wyjęciu z niej studzimy dalej na drucianej\npodstawce. Podajemy posypane cukrem pudrem, na ciepło lub na zimno.\nBiałka ze szczyptą soli ubijamy na sztywno,\nwsypujemy powoli cukier nadal ubijając. Dodajemy po 1 żółtku, zmniejszając obroty miksera. Na koniec wsypujemy obie mąki z proszkiem do pieczenia i delikatnie mieszamy. Prostokątną blachę wykładamy papierem do pieczenia, wylewamy masę i wstawiamy na 10-12\nmin do nagrzanego do 190 stopni piekarnika.\nW tym czasie na stole rozkładamy ściereczkę\ni oprószamy ją cukrem pudrem. Gorący biszkopt zsuwamy z blachy na ściereczkę do góry\npapierem, i ostrożnie zdejmujemy papier. Gorące ciasto rolujemy razem ze ściereczką i studzimy. Żelatynę rozpuszczamy w ¼ szklanki\nwrzątku. Truskawki myjemy, osuszamy i pozbawiamy szypułek. Połowę truskawek miksujemy, drugą połowę kroimy na cząstki. Śmietanę kremówkę ubijamy na sztywno z cukrem\npudrem i wlewając przestudzoną żelatynę i sos\ntruskawkowy jeszcze chwilę miksujemy. Na\nkoniec dodajemy kawałki truskawek i masę\nwykładamy na rozwinięty biszkopt. Zwijamy\ncałość w roladę i wkładamy do lodówki na kilka godzin. Przed podaniem posypujemy cukrem pudrem.\nA fuj te parszywe …\n… jabłka i gruszki - zawoła niejeden ogrodnik spoglądając z niepokojem na swoją plantację drzew owocowych\nbrzydkimi plamami! Oj,\nwiem, że brzydki też\njest początek mojego\nartykułu, ale czasami\ntrzeba i o brzydocie\nW poprzednim numerze „Wieści” eliminowaliśmy szkodniki, a dzisiaj rozprawimy się teoretycznie z przygnębiającymi i bolesnymi (dla naszej kieszeni) chorobami grzybowymi otaczających nas roślin. Nie\nma nic bardziej wkurzającego niż znalezienie\nna wypielęgnowanej roślince dziwnej plamki,\ntudzież pojawiającego się nie wiadomo skąd\npodejrzanego nalotu, żeby za kilka dni stwierdzić, że plam jest 100 razy więcej, a spod nalotu - rośliny już nie widać!\nOczywiście trochę ubarwiłam to zjawisko\n(znacie mnie nie od dziś przecież), ale chciałam zobrazować Wam, w jakim tempie postępuje rozwój choroby grzybowej. Żeby wiedzieć\nz czym możemy się zmierzyć tego lata na naszej działce, zajmiemy się kilkoma najczęściej\nwystępującymi i najgroźniejszymi chorobami\ngrzybowymi. A zaczniemy od tytułowych parszywych gruszek…\nParch jabłoni i gruszy to najczęściej występująca choroba grzybowa wspomnianych jabłoni i gruszy, obejmująca swoim zasięgiem\nwszystkie tkanki, czyli korę, liście i owoce. Pojawiają się na nich brązowo-czarne plamy,\nowoce korkowacieją i nie nadają się do spożycia. Jak przy każdej chorobie bardzo ważna jest\n- usuwanie porażonych części roślin\n- dokładne wygrabianie spod drzew spadających i gnijących owoców (mogą być przyczyną\nzarażenia w następnym roku)\n- sadzenie odmian odpornych na tą chorobę\n- wczesne stosowanie środków ochrony roślin, w tym przypadku - w fazie pękania pąków\nliści - Miedzianem 50WP\nKędzierzawość liści brzoskwini to kolejna\ngroźna choroba, która w naszym regionie dziesiątkuje drzewa z tymi smacznymi owocami.\nObjawy są tak spektakularne, że nie sposób ich\nprzeoczyć, ponieważ liście skręcają się przybierając kolor czerwono-karminowy. Tylko\nsilna determinacja z naszej strony może wybawić drzewko od choroby, bo walka z nią nie\njest wcale taka prosta. Mając taką brzoskwinkę\nw sadzie musimy przypomnieć sobie o niej już\nw lutym, bo właśnie wtedy, przy sprzyjających\nwarunkach pogodowych (brak opadów i temperatura powietrza powyżej 6 st. C) powinniśmy wykonać pierwszy oprysk Sillitem 65WP\naby zniszczyć zarodniki, którym udało się\nprzetrwać zimę. W miarę rozwoju liści pilnie je\nobserwujemy i przy pierwszych niepokojących\nobjawach wykonujemy 2-3 zabiegi wyniszczające preparatem Thiram Granuflo 80WG,\nuprzednio zrywając najbardziej porażone liście.\nWiem, że taka akcja się opłaca, a potwierdzeniem są moi klienci, którzy zrezygnowani\ni przerażeni przychodzili po ratunek, tak naprawdę nie mając nadziei, że coś to da, a po\nkilku tygodniach wracali uradowani obwieszczając z wielkim zadowoleniem w głosie, że\noto ich brzoskwinka wypuściła nowiuśkie,\npiękne zieleniutkie listeczki! I co, warto?\nJednak na tym optymistycznym akcencie\nnie kończy się walka o zdrowie i potomstwo\nnaszej rzeczonej brzoskwinki, albowiem jesienią, gdy opadną liście (które oczywiście wygrabiamy spod drzewa i palimy) opryskujemy\ndrzewko Miedzianem 50WP, aby pozbyć się\nzarodników, które sprytnie pochowały się w\nkorze drzewa co by przetrwać zimę. Doprawdy heroiczna to walka, ale tak się jakoś porobiło w przyrodzie, że jak nie opryskasz to nie\nmasz! Moglibyśmy dopatrzeć się wielu przyczyn tego zjawiska, chociażby tworzenie nowych odmian, które mają nas, konsumentów,\nzadowolić w 200%, bo owoce mają być rumiane, wielkie, aromatyczne, smak zadziwiający\n(jabłko o smaku gruszki albo ananasa - czy to\nnie absurd? Jednak dziwny jest ten świat!). Za\nto wszystko płacimy cenę braku odporności rośliny na warunki atmosferyczne, szkodniki i\nTe moje dzisiejsze dywagacje mogłabym\nzakończyć na dwa sposoby: albo pozostawić\nWas w zadziwieniu nad dążeniem do perfekcji,\nmanii wielkości i ideału w dzisiejszym świecie,\nktóre nikomu i niczemu nie służą (po co komu\nwielkie jabłka? te drobniejsze też są smaczne,\na jakie podzielne!), albo po ludzku zachęcić\nWas do ochrony tego, co jest w Waszym władaniu, aby ten dziwny świat był lepszy, bez\nchorób obojętnie kogo one trapią, czy nas, czy\nzwierzęta, czy rośliny, które nas otaczają!\nW maju GUKS odniósł dwa zwycięstwa,\ndwa remisy i jedną porażkę. 17 maja GUKS na\ndrużynę Żak Szreńsk,\nktóry był tego dnia viceliderem. Nasz zespół\nBramki dla naszej drużyny zdobyli: Krzysiek\nUrbański. Pomimo okrojonej ławki rezerwowych udało się wywieść 3 punkty.\nTydzień po zwycięstwie ugraliśmy tylko remis z GKS Strzegowo, ale tym razem mecz\nodbył się na naszych błoniach. Mecz zakończył\nsię wynikiem 2:2. Do remisu swoimi bramkami\nprzyczynili się: Krzysiek Pajewski (rzut karny)\noraz Kamil Załęski. Cieszy fakt, że na meczu\nbyło sporo kibiców, którzy pomimo strasznego\nupału dopingowali swojej drużynie.\nNa zakończenie sezonu czekał mecz z drużyną Kryształ Glinojeck. No cóż ten mecz nie należał do najprzyjemniejszych, nie tyle chodzi\no wynik co o postawę sędziów tego meczu, nasza drużyna przyjechała bardzo późno na mecz\na sędziowie nie pozwoli rozpocząć meczu kilkadziesiąt minut po 15 i dlatego nasza drużyna\npodeszła do pojedynku po bardzo krótkiej rozgrzewce, co przyczyniło się do kontuzji w trakcie meczu, ale także poniekąd przełożyło się na\nSezon zakończył się i GUKS uplasował się\nna 5 miejscu w tabeli z ilością 36 punktów.\nPozdrawiam nareszcie wakacyjnie\nDrobna plamistość liści drzew pestkowych tej chorobie najczęściej ulegają wiśnie, czereśnie, jabłonie. Atakowane są liście, na których\npojawiają się czerwono-brunatne plamy. Nie\nod dziś wiadomo, że jak listek chory to i z\nowocka nici, więc jeśli zauważymy pierwsze\nniepokojące objawy to zaraz po kwitnięciu\nopryskajmy drzewko Topsinem M500 albo Sillitem 65WP\nDo artykułu „Idę po świętych Twych śladach”, str. 18.\nDo artykułu „Święto rodziny w Szkole Podstawowej w Krasnosielcu”, str. 18.\nDo art. „Zróbmy dobry uczynek dla Ziemi”s.15.\nDo art. „Odjazdowy Bibliotekarz”, s. 10.\nDo artykułu „Warsztaty edukacyjne z Michałem Zawadką”, str. 23.\nDo artykułu „I can’t belive”, str. 22.\nDo artykułu „Święto rodziny w naszym przedszkolu”, str. 16.\nDo artykułu „Trójmiasto warto obejrzeć”, str. 19.\nDo artykułu „Z wędkarskiego podbieraka”, str. 25.\nDo artykułu „Integracyjne ognisko dla członkiń KGH”, str. 10.\nDo artykułu „Lekcja muzealna”, str.13.\nDo artykułu „Kujawiak 2015”, str. 6.\nDo artykułu „Herby Chodkowskich”, ze strony 11 - od lewej herby: Jastrzębiec, Kościesza, Ostoja i Sas.\nTomasz Bielawski kom. 604 645 355 [email protected] Małgorzata Bielawska kom. 692 781 745 [email protected], Danuta Sztych /SGGW/ [email protected]