"Światło, którego nie widać" – Anthony Doerr | Subiektywnie o książkach\nWioleta Sadowska 18:45 70 2015 , Czarna Owca , Doerr Anthony\nEwelina Białek 15 stycznia 2016 19:13\nMnie też rozczarowała książka, ale pod innym względem. Dziwnie, że tak to odebrałaś. Przecież nie każdy Niemiec w czasie wojny był nazistą, który mordował i gwałcił kobiety. To samo dotyczy się Rosjan po zakończeniu drugiej wojny. Myślę, że autor chciał pokazać, że niektórzy wykonywali po prostu rozkazy. Nie odczułam, żeby kogokolwiek usprawiedliwiał.\nJa się rozczarowałam tym, że książka... w trakcie czytania robiła jakieś tam wrażenie, ale po jej ukończeniu o niej praktycznie zapomniałam już na drugi dzień. Nie miała w sobie nic fascynującego.\nOjej, nasze zdania są prawie identyczne. Też nie uważam, aby autor wybielał historię, wręcz przeciwnie - on ją ubarwia, ale nie w tym negatywnym znaczeniu. Pokazał, że nie ma czegoś takiego jak dobro i zło po jednej stronie barykady i postrzeganie całego narodu jako tego złego jest niestosowne i nieprawdziwe. Żaden kraj nie był święty.\nMoże nie zapomniałam o książce od razu po jej przeczytaniu, ale gdy [SPOILER]zginął Werner, nie poczułam praktycznie nic. Po prostu zginął.[KONIEC SPOILERA] To mnie w tej historii ubodło najbardziej.\nDużo słyszałam o tej powieści, ale szczerze powiedziawszy były to opinie na tyle mieszane, że nie jestem przekonana... Do tej pory jednak nikt nie zwrócił uwagi na te aspekty, które Ty poruszyłaś. Chyba póki co się wstrzymam.\nBroken Arrow 15 stycznia 2016 19:43\nJa pierwszy raz słyszę o tej powieści i Autorze, ale po Twojej recenzji raczej nie sięgnę po tą pozycję, a wiem, że mogę spokojnie zdawać się na Twoje opinie.\nKsiazka-moim-zyciem.blog.pl 15 stycznia 2016 19:46\nNie tak dawno zrobiło się dosyć głośno o tej książce. I sama miałam ochotę ją przeczytać. Jednak po każdej kolejnej recenzji sie zniechecam. Czuję, że to jednak nie moje klimaty. Pozdrawiam ;)\nMirabelkowa Biblioteczka 15 stycznia 2016 19:49\nJa nie nastawiam się jakoś szczególnie na tę książkę, więc mam nadzieję, że uniknę rozczarowania. ;)\nMeggie 15 stycznia 2016 19:49\nChyba tym razem nie :)\nUnknown 15 stycznia 2016 20:14\nDla mnie książka była dobra, a nawet bardzo dobra. Nie należy wszystkich Niemców wrzucać do jednego wora. Prawda jest taka, że niektórzy po prostu wykonywali rozkazy. Werner zdecydował się pójść do wojska by uniknąć pracy w kopalni, jego życie zdeterminowały czasy w jakich przyszło mu żyć. Idąc Twoim tokiem myślenia można by również Zusaka oskarżać,że próbował wybielać Niemców...\nWioleta Sadowska 15 stycznia 2016 21:47\nNie znajduję żadnego usprawiedliwienia dla ludzi, którzy posiłkują się tym, że jedynie "wykonywali rozkazy". Członkowie SS też tylko wykonywali rozkazy, gdy mordowali ludność żydowską w komorach gazowych. Wykonywali rozkazy także wtedy, gdy wyciągali Polaków nocą z domów i wywozili ich na pewną śmierć. Nie wrzucam Niemców do jednego wora, jednak nie można zapominać o tym, że to nie oni byli ofiarami, tylko okupantami. Gdyby nie wykonywali rozkazów, tysiące istnień ludzkich zostałoby ocalonych. Idąc Twoim tokiem myślenia, można także usprawiedliwiać barbarzyńskie morderstwa członków ISIS, których życie zdeterminowały czasy, w jakich przyszło im żyć. A Zusaka jeszcze nie czytałam, więc nie wypowiadam się na temat tej książki.\nMagdallena 16 stycznia 2016 12:06\nNie podoba mi się Twoje usprawiedliwianie stosowane do Niemców @Kasia W. bo tak można by napisać o wszystkich oprawcach niemieckich. Pamiętajmy, że jednostka reprezentuje całość.\nZaczytana Dolina 17 stycznia 2016 15:35\nNie sądzę, by wcielanie do wojska niemieckiego można było porównywać do ISIS. Niemcy dostawali rozkaz stawienia się, jeśli go nie wypełnili, kulka w łeb. Do ISIS natomiast ludzie zgłaszają się sami.\nWioleta Sadowska 17 stycznia 2016 17:50\nAkurat porównanie to jest jak najbardziej trafne, gdyż do elitarnych zbrojnych oddziałów niemieckiej nazistowskiej formacji paramilitarnej Schutzstaffel (niem. eskadra ochronna), znanej właśnie jako SS. początkowo Niemcy zgłaszali się na ochotnika. Ale nie w tym rzecz. Chodziło mi bardziej o to, że nie można usprawiedliwiać morderstw tym, że ktoś tylko "wykonywał rozkazy".\nFakt zawsze mogl wybrać śmierć -swoja śmierć niż wykonywać wyroki i zabijać innych ludzi. Umierać tez trzeba umieć.\nŁatwo jest mówić tak będąc człowiekiem wolnym i nie stawać przed taki decyzjami jakim stawał Werner.\nKsiążka jest prawdziwa.\nA wiesz ze Ciebie tez nazywali by oprawa tylko dlatego ze jesteś obywatelka danego kraju który wywołał wojnę. Przykre. Umialabys się z tym pogodzić. Nie balabys się innych.\nA po za tym tych Niemiec juz nie ma tych faszystowskich Niemiec juz nie ma.\nGosia B 15 stycznia 2016 20:20\nJa akurat skończyłam czytać tak genialną książkę z czasów wojny, bezstronną i obiektywną, że chyba na razie nie mam ochoty na następną w tym temacie.\nIwona 15 stycznia 2016 20:26\nWielokrotnie spotykałam się z recenzjami tej książki na blogach, jednak w żadnej z nich nie podjęto kwestii Niemców. Uwielbiam historię i bardzo nie lubię, gdy fakty są przeinaczane, albo ktoś świadomie pomija pewne sprawy. Po książkę sięgnę, bo chciałabym zobaczyć, czy rzeczywiście jest tak dobra, jak wszyscy twierdzą, ale z całą pewnością gdzieś w głowie będzie mi siedzieć ta kwestia.\nKatarzyna K | Pasieka Kulturalna 15 stycznia 2016 20:35\nA jak do tej pory spotykałam się z samymi pozytywnymi recenzjami książki. Każdy ma swój gust :)\nAnqelique 15 stycznia 2016 20:59\nMartyna K. 15 stycznia 2016 21:03\nSzkoda, że książka jest średnia, a nie, jak można by sądzić, rewelacyjna. Sporo o niej słyszałam, ale po Twoim wpisie nie mam na nią ochoty.\nZ książką w ręku 15 stycznia 2016 21:03\nKsiazka niestety nie dla mnie :(\nmartucha180 15 stycznia 2016 21:12\nCytat wbił mnie w fotel, ale tak przedstawiona historia II wojny światowej nie podoba mi się.\nRenata 15 stycznia 2016 21:18\nMagic World 15 stycznia 2016 21:32\nMusze przeczytać, wydaje sie ciekawai porusza temat 2 wojny swiatowej :)\nOla 15 stycznia 2016 21:48\nW zasadzie niewiele tłumaczysz co takiego zrobił Werner, że tak źle wypadł w Twych oczach, oprócz tego, że stał się nazistą. Nastawienie polskiego czytelnika jest z tego względu oczywiste. W sumie dawno nie czytałam książki nagrodzonej Pulitzerem, trzeba się będzie przekonać co dolega tej książce:)\nPasje fascynacje mola książkowego 16 stycznia 2016 10:30\nOlu masz rację, negatywnie to usposabia, ale.. książka jest doskonała, mistrzowsko moim zdaniem napisana i szczerze, postać i postawa Wernera absolutnie nie wpłynęły na moją wielką przyjemność wynikającą z lektury. Równie dobrze Werner mógłby zostać piekarzem. To powieść, a nie dzienniki, biografia. Jestem ciekawa, jak ty ją odbierzesz.\nmintelegance89 15 stycznia 2016 22:41\nszkoda, że książka okazała się tylko podróbką, a nie prawdziwym diamentem...\nAdriana Rak - Tajemnicze książki 15 stycznia 2016 22:46\nNie ukrywam,że dotychczas trafiałam na same pozytywne recenzje tej książki. Cieszę się zatem,że napisałaś szczerze,co myślisz,bo dzięki temu mam bardziej obiektywny wgląd na całokształt tejże pozycji.\ntoukie ~ KSIĄŻKOWA PRZYSTAŃ 15 stycznia 2016 22:51\nKupiłam tę książkę zanim zrobiła się aż tak popularna. Mam na półce i czeka na przeczytanie :)\nbookworm 15 stycznia 2016 22:52\nTo przykre, że w książce przedstawiony jest taki wizerunek nazistów. Z tego powodu sama nie wiem, czy mam na nią ochotę.\nMiłka Kołakowska 15 stycznia 2016 23:02\nTak to jest z przedwczesnymi zachwytami... Różne opinie już widziałam o tej pozycji więc wcale nie śpieszy mi się do jej poznania, może kiedyś zweryfikuję sama. Pozdrawiam :)\ndwieperspektywy 16 stycznia 2016 00:19\nNiestety nigdy nie słyszałem ani o książce ani o autorze :( /Mikołaj\nCyrysia 16 stycznia 2016 07:47\nNie znam tej książki, ale widzę po Twojej recenzji iż nie mam czego żałować.\nKathy Leonia 16 stycznia 2016 08:28\nhm czyli w sumie nie ma co się na nia napalać\nPo Twojej recenzji mam mieszane uczucia co do tej książki. Autor porusza ważne tematy - tematy, które do dziś dzielą ludzi :)\nPaula 16 stycznia 2016 10:44\nNie dałam się skusić marketingowi wokół tej książki i widzę, że intuicja mnie nie zawiodła. Myślę, że rozczarowałoby mnie to samo, co i Ciebie.\nAnonimowy 16 stycznia 2016 10:46\nMoim zdaniem autor nie usprawiedliwia Niemców, a jedynie pokazuje czytelnikowi, jak słaby jest człowiek wciągnięty w system. Stając się elementem składowym wielkiej machiny, w tym przypadku wojennej, często dostaje się tylko taki wybór: albo współdziałasz, albo cię zmiażdżą. To samo, chodź na mniejszą skalę ma miejsce, gdy nie interweniujemy słysząc jak sąsiad okłada żonę pięściami, albo widząc dziecko szukające w śmietniku kanapki. Człowiek często wie, jak postępować, nie wystarczy jednak wiedzieć, należy jeszcze zgodnie z tą wiedzą postąpić.\nReasumując, moim zdaniem autor spojrzał na problem niekonwencjonalnie, od strony słabej, zastraszonej i bezsilnej jednostki. Wzruszyło mnie to. Myślę,że to mądra książka.\nWątek z kamieniem obarczonym klątwą trochę nie pasował mi do fabuły, inna bajka.\nAnonimowy 17 stycznia 2016 21:17\nTak to mądra książka\nI trochę bajkowa ;) mimo czasy akcji\nBardzo chcę przeczytać tę książkę, ale obecnie nie mam ochoty na takie ciężkie klimaty więc pozostawie ją sobie może na jakiś lepszy nastrój. :P\nCiacho 16 stycznia 2016 11:23\nNie brałem pod uwagę tego, o czym piszesz. O zarzucie usprawiedliwianie Niemców. Ja nie odczułem, że autor ich usprawiedliwiał tylko pokazał chłopaka, który nie chce wojny, a musi w niej uczestniczyć. Chłopaka ponadprzeciętnie inteligentnego, który kochał córkę i spotkał na swojej drodze niewidomą Francuzkę. Wiadomo przecież, że nie każdy Niemiec był SS, Gestapo, SA itp. Nie wyczułem, żeby pisał ogólnie o Niemcach jako niewinnych, tylko o tym konkretnie bohaterze.\nInna Perspektywa 16 stycznia 2016 11:29\nBardzo chciałam przeczytać tą książkę, ale po twojej opinii zastanowię się dwa razy zanim po nią sięgnę\nKsiążko, miłości moja. 16 stycznia 2016 11:34\nZaczęłam czytać tę książkę, ale nie mogłam przez nią przebrnąć. Chyba euforia świąt nie pozwoliła mi na prawidłowe odebranie tematu. Wiem, że do niej wrócę już niebawem, ponieważ chcę wyrobić sobie swoje zdanie.\nUjrzeć słowa 16 stycznia 2016 12:06\nJa ciągle zastanawiam się nad tym, czy po nią sięgnąć, czy nie, bo słyszałam na jej temat różne opinie.\nMagdallena 16 stycznia 2016 12:17\nPodoba mi się Twoja recenzja. Postaram się przeczytać tę książkę. Wyrobić sobie własne zdanie na jej temat.\nCieszę się, że zauważyłaś, podział jaki stosuje autor, co do Wschodu i Zzachodu. Takich wniosków nie powinno się rozpowszechniać, bo są nieprawdą. Niestety w Niemczech ciągle pokutuje ta ich "lepszość rasy", szczególnie wśród ludzi starszych, pamiętających wojnę i co gorsze, pogarda dla Polaków. Dobrze, że wyrażasz swoją opinię szczerze, nie poddajesz politycznej poprawności i nie utwierdzasz reszty czytelników co do tego, że ta książka jest arcydziełem.\nZamówiłam tą książkę, więc jeśli pozwolisz, nie będę czytać recenzji póki nie przeczytam książki :D\nMam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Już sporo o niej słyszałam i nadal nie mogę wyrobić sobie zdania na jej temat. Jedynym rozwiązaniem jest chyba sięgnięcie po tę pozycję i wtedy na pewno problem się rozwiąże bo będę mogła sama obiektywnie ją ocenić. Twoja recenzja jak zwykle świetna :)\nGosia - Licencja na czytanie 16 stycznia 2016 13:23\nNie czytałam tej książki, ale słyszałam o niej bardzo pozytywne komentarze. Jesteś chyba pierwszą osobą, która szczerze napisała, że zawiodła się na tym tytule. Osobiście i tak nie planowałam sięgać po powieść Doerra, więc Twoja opinia nie zmieniła mojej decyzji :)\nFeniks - Edyta 16 stycznia 2016 13:26\nA ja mam ogromną ochotę na tę lekturę. Może to dziwne, ale jeszcze bardziej mnie zaciekawiłaś. Jeśli chodzi o wątek Niemców - faszystów myślę jednak, że Twój odbiór jest zbyt zasadniczy. Owszem. Hitler był najbardziej popieprzonym człowiekiem dziejów, ale trudno ocenić, jak my, jako zwykli przestraszeni obywatele, byśmy zachowali się w realiach wojennych. Tak naprawdę nie możesz wiedzieć jak sama byś postąpiła. Wojna to całkiem inna rzeczywistość. Moja babcia ją przeżyła. Miała 13 lat, kiedy widziała z okna jak Niemcy strzelali w tył głowy żydowskim dzieciom i nie wszystkie natychmiast umierały. To było chore. W ogóle ta idei, aby wytępić Żydów. Gdy jednak zapytaliśmy babcię, kto dla nich (jej rodziny) i dla Polaków był w czasie wojny gorszy, Niemcy czy Rosjanie? Powiedziała "Rosjanie" i uwierz mi, o tych drugich opowiedziała kilka historii od których włos się na głowie jeży. Co do historii. Każdy naród opowiada ją tak, aby było na jego korzyść, aby Ci drudzy byli źli. Nikt nie chce mieć świadomości, że jego krajanie, przodkowie, byli tak okrutnymi i bezwzględnymi ludźmi. :((\nKarriba 16 stycznia 2016 13:38\nNie dostrzegam tu jakiegoś szczególnego usprawiedliwiania Niemców, a raczej próbę pokazania losu zwykłych ludzi, czy to Niemców, czy Francuzów, czy Polaków w obliczu wojny. Więcej obiekcji mam do wtórności książki Doerra, która bardzo przypomina mi "Złodziejkę książek" Markusa Zusaka.\nBeti G. 16 stycznia 2016 14:07\nNa tym zdjęciu autor wygląda troszkę jak Lord Voldemort! ;o\nPrzyznam, że ja bardzo chciałam tę pozycję mieć i przeczytać, ponieważ każdy polecał, a ja jednak posiłkuję się głownie Waszymi recenzjami przy doborze lektury. Przykro mi, że czujesz się rozczarowana, ale Ty dużo czytasz i zaraz znajdziesz lepszą pozycję :D\nLustro Rzeczywistości 16 stycznia 2016 16:03\nWidzę, że książka wzbudziła w Tobie ogromne emocje, a to chyba dobrze? Polacy nieco inaczej podchodzą do ukazywania roli Niemców, z góry zakładamy, że nic nie usprawiedliwia wykonywania okrutnych rozkazów.\nKupiłam właśnie tę książkę i wkrótce sprawdzę, co w niej takiego wspaniałego. W końcu Pulitzera nie doataje się za nic.\nmonalisap 16 stycznia 2016 17:16\nRzadko czytam książki, które rozgrywają się w czasach wojny, poza tym ten tytuł mnie nie zainteresował.\nPani KoModa 16 stycznia 2016 18:43\nJednym słowem dwa słowa facet stracił 10 lat swojego życia na napisanie słabego dzieła. Jeśli dostał za to TAKĄ nagrodę - widać kto siedział w jury... Z pewnością nie sięgnę po tą książkę ! dzięki za ostrzeżenie :)\nMelduję gotowość 16 stycznia 2016 18:52\nNie czytałam i chyba tak zostanie. Szkoda moich nerwów. Denerwuję się, gdy ktoś stara się tłumaczyć i umniejszać winę Niemców jeżeli chodzi o II Wojnę Światową...\nRozkminy Hadyny 16 stycznia 2016 19:24\nPulitzer to taka doskonała rekomendacja i zdecydowanie chciałbym przeczytać tę książkę. Po tym jednak, co napisałaś o spłaszczaniu historii, o naginaniu faktów, o wartościowaniu państw... trochę przeszła mi ochota.\nJolaK 17 stycznia 2016 11:56\nonlypretender 16 stycznia 2016 22:58\nświetnie napisana recenzja. szkoda, że ta książka nie spodobała Ci się tak bardzo jak mnie. pozdrawiam :)\nAngelika Ślusarczyk - Tylko magia słowa 17 stycznia 2016 12:45\nPoluję na książkę już jakiś czas.\nZaczytana Dolina 17 stycznia 2016 13:19\nNie rozumiem, dlaczego osoby piszące, że do tej pory widziały same zachwyty na temat książki, o Twojej recenzji piszą, że jest szczera z takim wydźwiękiem, jakby ci, którzy zachwycili się książką, pisali nieszczerze i celowo przemilczeli wybielanie Niemców...\nW moim odczuciu Doerr w żadnym stopniu nie starał się ich wybielić. Wojna to są inne realia. Nie ma w jej czasie tylko białego i tylko czarnego. Jest cała paleta szarości. Nie każdy Niemiec był nazistą, niektórzy wręcz narażali życie, by pomóc Żydom. Nie można na podstawie działania nazistów oceniać całego narodu niemieckiego. Owszem, Polacy wiele się od nich wycierpieli, ale bądźmy w tych ocenach sprawiedliwi. To tak, jakby za granicą mówili, że wszyscy Polacy to pijaki i złodzieje, bo ktoś gdzieś za granicą z polskim obywatelstwem obrabował sklep z alkoholem.\nCoś czuję, że "Złodziejka książek" też Ci się nie spodoba...\nWioleta Sadowska 17 stycznia 2016 17:58\nNigdzie w recenzji nie napisałam, że wszyscy Niemcy to naziści, ale fakty są takie, że to oni jako naród wybrali Hitlera na swojego wodza i czerpali wielkie profity z działań wojennych. Wojna to inne realia - to prawda, ale pojęcie człowieczeństwa zawsze pozostaje takie samo.\nAla 18 listopada 2016 15:00\nWiolu, to chyba trochę historii nie znasz :). Myślisz, że Hitler bezproblemowo doszedł do władzy? Że nie było w tym podstępu? Że ludzie popierali jego wszystkie działania? Łatwo powiedzieć "ja bym zrobiła inaczej!". Jasne, teraz każdy tak mówi. Że poświęci się dla przyjaciela, że weźmie na siebie winę, że pozwoli się zabić, że dokona zamachu, skoro wódz jest taki, a nie inny. Rzeczywistość to nie fantastyka, nie tak łatwo zrezygnować z życia, nie tak łatwo pójść na śmierć. To, co mówisz, jest naprawdę przykre. Nie tylko Niemcy czerpali korzyści z wojny, nie tylko oni zabijali w swoich szeregach, nie tylko tam panował zakaz wyrażania własnego zdania. To nie jest tak, że wszystko, co nie było Niemcami, było dobre.\nUważam, że ta recenzja jest niesprawiedliwa i bardzo stronnicza, taka polska...\nWioleta Sadowska 18 listopada 2016 22:09\nOczywiście, że recenzja jest stronnicza, bo subiektywna. Polska również, bo jestem Polką. Masz prawo inaczej odbierać tę powieść, ale nie masz prawa odbierać mi tego prawa.\nAla 19 listopada 2016 22:24\nNie odbieram ci praca odbierania książki na swój sposób, ale zdecydowanie nie zgadzam się na zmienianie historii. Też jestem Polką, ale nie przeszkadza mi to w racjonalnej ocenie sytuacji.\nTo jakby napisali za pięćdziesiąt lat książkę o nas i mówili, że jesteśmy winni temu, że prezydent zniszczył Polskę ;). Odpowiedzialność zbiorowa istnieje, owszem, ale nie w każdym przypadku.\nTak jeszcze napomnę, że stronniczym można być w tematach, w których można mieć własne zdanie, ale fakty historyczne są niezmienne.\nUnknown 19 listopada 2016 22:26\nWioleta Sadowska 19 listopada 2016 22:48\nMasz rację - fakty historyczne są niezmienne. Faktem jest to, że to Niemcy byli okupantami naszego kraju. Faktem jest to, że napadli na Polskę. A ja pisząc o tej książce, nie zmieniam historii. Łatwo teraz mówić, że niemieckie społeczeństwo i poszczególne jednostki byli ofiarami systemu. Tylko powiedz to samo Polakom, Żydom i innym nacjom, którzy przeżyli piekło wojenne - getta, obozy, Powstanie Warszawskie itd. W mojej rodzinie pamięć o tych tragicznych wydarzeniach jest nadal żywa i takie epickie wybielanie niemieckich win, które idzie w świat, jest zwyczajnie nieakceptowalne. Na tym kończę tę dyskusję.\nAla 20 listopada 2016 00:43\nI widzisz, nadal wartościujesz cierpienie. Bo śmierć Polaków jest gorsza niż śmierć Niemców. Wiesz z opowieści dziadków czy pradziadków, co przeżyli Polacy, ale nie znasz opowieści Niemców, którzy żyli w tamtych czasach. Poszkodowany zawsze będzie mówił źle o oprawcy, nawet jeśli to zbiorowość, a skrzywdziła go jedna konkretna osoba. Jeśli skrzywdzi cię muzułmanin, będziesz opowiadać, że wszyscy muzułmanie są źli. To nie jest sprawiedliwe. Bo o Polakach też gadają i będą gadać na tej samej zasadzie co ty - bo przecież kiedyś mnie skrzywdzili, bo zabili moją rodzinę. Nie byliśmy święci, więc proszę, nie opowiadaj, że zbrodnie Niemców są nie do wybaczenia i nie wmawiaj, że wszyscy ich wybielają, kiedy to ty starasz się usprawiedliwić Polaków. Bo my przecież tylko się chowaliśmy, nigdy nie zdarzyło nam się zrobić innym krzywdy, prawda?\nTo, że Hitler stawiał getta i mordował Żydów, nie znaczy, że każdy Niemiec, który brał udział w wojnie, robił to z własnej woli. Twoim zdaniem każdy ówczesny człowiek, który chciał przeżyć, był psychopatą. To JEST naginanie faktów.\nWioleta Sadowska 20 listopada 2016 01:40\nSzkoda, że nie rozumiesz tego, że ja odnoszę się konkretnie do tej książki i do tego bohatera. A Ty wmawiasz mi jakieś uogólnienia i naginanie faktów. Zrozum, że to nie jest książka o Polakach i podziale win konkretnych narodów. Poza tym to Ty wysnuwasz jakieś daleko idące wnioski i przypisujesz mi jakieś niezgodne z prawdą, poglądy. Psychopata? Nie do wybaczenia? Skąd Ty to wzięłaś? Czytaj proszę ze zrozumieniem moje wypowiedzi.\nAla 20 listopada 2016 03:29\nAleż ja też odnoszę się do tej książki. Stwierdziłaś, że jest zakłamana, a ja uważam, że nie jest. Twoje oskarżenia dotyczące właśnie tej powieści są nie na miejscu. I co z tego, że nie jest to książka o Polsce? Czy to zmienia historię?\nZ twoich komentarzy (i samej recenzji) można wywnioskować jedno: wszyscy Niemcy, którzy w czasach wojny starali się przeżyć, byli psychopatami, bo podporządkowywali się Hitlerowi, bo nie mieli wyjścia (słyszałaś o zamachu na Hitlera?).\nChociażby to: "Mowa tutaj głównie o głęboko zarysowanym portrecie psychologicznym pasjonata odbiorników radiowych, jakim jest Werner, a którego postępowanie Anthony Doerr stara się niejako wybielić" świadczy o tym, że nie rozumiesz drugiej strony i dla ciebie każdy Niemiec będzie tym złym Niemcem.\n"Nie znajduję żadnego usprawiedliwienia dla ludzi, którzy posiłkują się tym, że jedynie "wykonywali rozkazy"" - a to już wprawia mnie w osłupienie. Po tym stwierdzeniu naszła mnie myśl, że na psychologii człowieka za bardzo się nie znasz.\nI ta stronniczość jest NIE na miejscu. Nie byłaś w takiej sytuacji i nigdy nie walczyłaś o swoje życie. Ludzie innych narodowości też robili mnóstwo świństw innym, niewinnym, aby tylko przeżyć. I to też był TYLKO wykonywaniu rozkazów. W każdym swoim komentarzu mówisz jedynie o tym, co złego zrobili Niemcy. Proszę cię, następnym razem pomyśl, nim zaczniesz się wypowiadać o czymś tak rozległym jak II wojna światowa i spójrz na obie strony. Ty powiesz, że Niemcy mordowali, ja powiem, że Polacy też mordowali. Ty powiedziesz, że Niemcom nie można wybaczyć, ja powiem, że Polakom też nie można wybaczyć. Morderstwo to morderstwo, nieważne, czy to Polak, Niemiec, Anglik czy Włoch. Życie to życie i kara za każde jego odebranie powinna być taka sama.\nJeszcze co do tego: "Jednak nie można zapominać o tym, że to właśnie Niemcy byli okupantami i najeźdźcami, a nie ofiarami, jak próbuje to czasami przeforsować autor w swojej książce" - Niemcy też byli ofiarami. Ofiarami Hitlera. I to oni umierali za kogoś, kogo właściwie nienawidzili (nie wmawiaj mi, że wszyscy go uwielbiali, bo niewielu było ludzi, którzy podzielali w pełni jego poglądy).\nKinga On Tour 17 stycznia 2016 19:20\nPrzyznam, że byłam bardzo ciekawa Twojej recenzji, jak zobaczyłam na LCD, że akurat czytasz tę pozycję. Była to pierwsza przeczytana przeze mnie książka w tym roku i również wiele się po niej spodziewałam, bo co jak co, ale okładkę ma piękną, a ja jednak mimo wszystko często oceniam książkę właśnie po okładce. Tą pozycja nie była powalająca, jednak historia mnie zaciekawiła. Zakończenie wydało mi się nieco hmm... niepełne, ale jednak nie zwróciłam uwagi na takie kwestie dotyczące Niemców, na jakie Ty zwróciłaś. Dobrze, że jest tyle ludzi i można przeczytać i pozytywne, i negatywne, i pośrednie recenzje :)\nczerwona filiżanka 17 stycznia 2016 20:46\nAutor ma w sobie coś przerażającego... brrr\nNatalia J. 23 stycznia 2016 21:58\nKsiążka, o której ostatnimi czasy bardzo głośno. I kolejna recenzja, która nie jest pieniem zachwytu nad tą pozycją. Choć muszę przyznać, że Twój tekst paradoksalnie zachęca mnie do przeczytania :)\nUnknown 20 marca 2016 21:51\nCzytając książkę przeszło mi przez myśl, że pewnie znajdą się osoby, które w taki sposób odbiorą tą prozę, do tego mieszając w to Polaków, o których nie było nawet wspominki. Dziwi mnie jednak, że osoba czytająca porażające ilości książek nie wzięła pod uwagę perspektywy narracji przy przedstawianiu poszczególnych jednostek. Nie będę spojlerować czytającym komentarze w jakiej sytuacji i miejscu zostali opisani choćby Rosjanie. Czy Niemcy uczący w szkole Wernera też zostali wybieleni? Nie brakowało na kartach książki ludzi ślepo wierzących w nazistowską ideologię.\nOdnoszę wrażenie, że Pani recepcja książki została zaburzona przez zakorzeniony i pielęgnowany nieustannie w Polakach kompleks dotyczący drugiej wojny światowej.\nMoim skromnym zdaniem celem tej książki nie jest wybielanie czy oczernianie którejkolwiek ze stron, a pokazanie historii kilku (nie)zwykłych ludzi, którzy mieli pecha żyć w takich czasach. I to autorowi doskonale się udało, z wojną będącą wyłącznie tłem opowieści.


Skarga do WSA w sprawie gdańskiej spalarni oddalona - ITPO Bielsko-Biała\nWe wtorek, 17 listopada br., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w całości oddalił skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego utrzymującą w mocy pozwolenie na budowę gdańskiego zakładu termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Skargę złożyło Towarzystwo na rzecz Ziemi z Oświęcimia, które po raz kolejny, bezskutecznie stara się zablokować realizowaną w Gdańsku inwestycję.\nSkarga Towarzystwa na rzecz Ziemi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 26 maja 2020 roku, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 9 października 2019 roku dotyczącą pozwolenia na budowę Zakładu Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych w Gdańsku, wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pod koniec czerwca 2020 roku. Dotyczyła oprócz decyzji Wojewody Pomorskiego, również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdańska udzielającej pozwolenie na budowę oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2019 roku uzgadniającego realizację przedsięwzięcia w zakresie wskazanej w decyzji środowiskowej powtórnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.\nSkarżący wnosił o uchylenie ww. aktów administracyjnych podając argumenty przywoływane już podczas postępowania odwoławczego prowadzonego przez Wojewodę Pomorskiego, a dotyczące m.in. wydobywania odpadów ze składowiska odpadów, ważności decyzji środowiskowej i kwestii związanych z uzyskanym dofinansowania z UE w relacji z gwarantowaną w projekcie produkcją energii elektrycznej i ciepła. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości i w całości oddalił skargę utrzymując w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego, który również na etapie prowadzonego postępowania wnosił o uchylenie niniejszej skargi jako bezzasadnej.\nSpółka Port Czystej Energii podkreśla, że Towarzystwo na rzecz Ziemi z Oświęcimia od lat próbuje wpłynąć na przebieg realizacji gdańskiej spalarni odpadów, jak również innych tego typu instalacji w całej Polsce. Wcześniej, na skutek składanych odwołań wydłużył się proces rozpoczęcia budowy o blisko pół roku.\n- Wojewoda Pomorski, po wnikliwej analizie dokumentacji przeprowadzonej przez podległych urzędników, oddalił odwołanie i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska, tym samym pozwolenie na budowę stało się ostateczne, a wykonawca inwestycji rozpoczął 6 lipca br. pierwsze prace budowlane - formuje spółka.\n- Składane skargi czy odwołania na szczęście nie mają już wpływu na przebieg budowy, która jest realizowana i trwać będzie do końca 2023 roku. Funkcjonująca spalarnia umożliwi nam przekształcenie bezużytecznych odpadów, nienadających się do recyklingu, w energię elektryczną i ciepło dla mieszkańców Gdańska. Nie bez znaczenia jest również możliwość uniezależnienia nas od nieprzewidywalnego rynku odpadów i stabilizacja cen za ich zagospodarowanie, co nawet przy najlepiej prowadzonej segregacji odpadów przez mieszkańców, ma ogromny wpływ na wysokość opłat przez nich ponoszonych - mówi Piotr Grzelak, zastępca prezydenta miasta Gdańska ds. zrównoważonego rozwoju.\n- Jest to kolejna przegrana Towarzystwa na rzecz Ziemi z Oświęcimia, które cały czas podnosi te same, nieprawdziwe argumenty, które już kolejny organ administracji odrzuca przychylając się do naszych wyjaśnień. Korzystny dla nas wyrok WSA potwierdza, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z zachowaniem wszystkich wymogów określonych prawem, a prawidłowo realizowana przez nas inwestycja rozwiąże za kilka lat problem z zagospodarowaniem uciążliwych dla wielu gmin i środowiska odpadów - mówi Sławomir Kiszkurno, prezes zarządu Portu Czystej Energii.


Performance assessment w portfolio uczniowskim z towarzyszącym „nacobezu” – Moja oś świata\nPerformance assessment w portfolio uczniowskim z towarzyszącym „nacobezu”\n21 lutego 2014ByDanuta Sterna\nTrzy terminy : performance assessment , portfolio uczniowskie, nacobezu, czy mogą się spotkać? Termin – performance assessment wzbudza mój niepokój. Bo niby intuicyjnie wiadomo o co chodzi, ale jak przyjdzie dać przykład ze szkoły, to jakoś gorzej. Assessment czyli ocenianie kojarzy się w języku polskim z krytyką albo z wystawianiem stopni, w każdym przypadku oceniać znaczy – powiedzieć na ile dana praca odstaje od ideału.\nW ocenianiu kształtującym rozumiemy ocenianie inaczej – jako poszukiwanie dowodów na to, że ustalone cele i kryteria sukcesu zostały osiągnięte. Informacja zwrotna w ocenianiu kształtującym powinna wyjaśniać: co zostało zrobione dobrze (trzeba wskazać dowody), co trzeba poprawić i jak należy poprawić oraz jak oceniany ma się dalej rozwijać.\nJeśli tak patrzymy na ocenianie, to jest ono poszukiwaniem dowodów na osiągnięty sukces i wskazywaniem co i jak należy poprawić, gdy sukces nie jest pełen.\nZwykle tych dowodów poszukuje nauczyciel, a ich opis zawiera w informacji zwrotnej.\nTeraz zajmijmy się słówkiem performance , w tłumaczeniu – przedstawienie, wykonanie. Domyślam się, że jest to przedstawienie pracy przez jej wykonawcę. Można byłoby sądzić, że każda wykonana praca, np. klasówka ucznia jest już przedstawieniem. Myślę jednak, że w tym sformułowaniu zawiera się coś więcej niż wykonanie pracy, jest również wola wykonawcy i jego decyzja – co chce przedstawić.\nNie wiem, czy dobrze myślę, ale wiążę performance z wyborem przez autora przedmiotu prezentacji. Jeśli tak, to performance assessment nie może być jedynie przedstawieniem wykonania zadania poleconego przez nauczyciela.\nW naszej oświacie termin performance assessment nie ma dobrego odpowiednika, przynajmniej mnie nic takiego nie przychodzi do głowy. Jedyne miejsce, gdzie spotkałam performance assessment , to finał metody projektu. Wyobrażam sobie, że można jeszcze pod ten termin podciągnąć wszelkie wystawy i występy artystyczne oraz przedstawienia prac uczniowskich.\nPrzyszło mi na myśl, że można byłoby zaprząc performance assessment do codziennej pracy w szkole. Ale zanim o tym, zajmę się drugim trudnym pojęciem – portfolio. Termin, który również nie ma tłumaczenia polskiego. Poza szkołą portfolio kojarzone jest ze zbiorem osiągnięć. Wikipedia: Portfolio – to teczka (także w sensie dosłownym lub np. segregator) z przykładowymi pracami artysty, a w szerszym znaczeniu prezentacja dokonań danej osoby lub firmy, np. plik zawierający próbki, przykłady i wizerunki wykonanych, kompletnych prac, mogących być podstawą do oceny jej umiejętności, zdolności do pracy na danym stanowisku lub wykonania danego zadania.\nPracowałam z uczniami metodą portfolio, którą nazwaliśmy teczką. Używaliśmy jej nie tylko do oceny prac uczniowskich, ale jako towarzysza procesu uczenia się. Zdecydowaliśmy wspólnie jakie działy ma mieć teczka i sukcesywnie je zapełnialiśmy.\nTeraz przyszło mi na myśl, że teczka mogłaby służyć również do tego, aby uczeń zbierał tam dowody na to, że się uczy. Sam mógłby decydować co w niej umieści, aby przekonać siebie i nauczyciela, że zrobił postęp. Liczyłabym na to, że w teczce ucznia znalazłaby się nie tylko dobrze wykonane prace, ale również te wykonane niedoskonale i wersje poprawione przez ucznia. Chciałabym, aby to uczeń postarał się pokazać innym, że się nauczył i żeby przekonał również o tym siebie.\nWielu nauczycieli ma kłopot z ocenianiem uczniów, nie lubi tego robić. Myślę, że jednym z powodów jest brak dobrze określonych kryteriów oceniania („nacobezu”). W ocenianiu kształtującym jest to ważny punkt, bez którego ocenianie nie jest możliwe. Kryteria te są znane uczniom, a często razem z nimi określane. Jest to niezbędny warunek samooceny. Jeśli chcielibyśmy wprowadzić performance assessment w portfolio uczniowskim, to nacobezu musi towarzyszyć w sposób ciągły procesowi nauczania.\n[projektdobre nauczanie i uczenie siędocenienie uczniametody nauczaniaocenianie kształtujące\n0 69 Facebook\n21 lutego 2014 at 17:07\nTak szczerze, to wszystkie te trzy terminy sa dla mnie równie obce i niejasne, a próba ich analizy językowej prowadzi do wniosku, że żaden nie ma niczego wspólnego z tym, co ja nazywam „wykształceniem” i czego chciałbym dla swojego dziecka albo siebie samego, gdy się czegoś uczę.\nPerformance — ma po angielsku dwa znaczenia. Nie tylko „przedstawienie/występ/etc.” w sensie artystyczno-teatralno-muzycznym, do którego się odwołujesz, ale też „wywiązanie się z założeń/zadań/obowiązków” w sensie, że „performance” odkurzacza, który dobrze wyciąga kurz z dywanu jest lepszy, niż tego, który nie wsysa nawet poszarpanych papierków z głądkiej podłogi.\n21 lutego 2014 at 20:38\nZnajome dwujęzyczne dziecię (całkiem już dorosłe) właśnie mi podpowiedziało, że dwuznaczność „performance” najlepiej oddaje bliskie mu, podobnie dwuznaczne, polskie „wykonanie”:\nmoże oznaczać zarówno wykonanie Sonaty Księżycowej przez Martę Argerich,\njak i wykonanie 300% normy fedrowania węgla przez drużynę Aleksieja Stachanowa.\nDziecięciu 😉 bardzo dziękuję za trafną radę, bym wetknął do odtwarzacza płytę M.Argerich, grającej Beethovena…\n21 lutego 2014 at 22:08\nDanusiu. „Jeśli chcielibyśmy wprowadzić” … cokolwiek, to … potrzebne do tego są:\n– wizja procesu\n– motywacja wewnętrzna\n– motywacja zewnętrzna\n– odpowiednie warunki\n– nagroda = poczucie sukcesu\n– proces rozwoju\nPokażcie mi szkołę lub nauczyciela, który ma to wszystko, lub chociaż część.\nJeśli nie potrafimy uruchomić wymienionych czynników, to będziemy postulować i debatować przez kolejne lata.\n23 lutego 2014 at 01:40\nMnie wystarczy brak dwóch z tych elementów: przyczyny i motywacji. Tak naprawdę są one ze sobą tożsame, jak masa i energia. (Dualizm motywacji jest dla mnie nie do przyjęcia).\nCała reszta to jedynie, jakże cenne, pochodne.\nTwoja lista to uproszczony schemat metody projektowej, nowego bożyszcza metodyki. Jego wyznawcom umknęła jedynie potrzeba przyczyny, której nie można „zaprojektować”, a zaistnieć może jedynie spontanicznie i nieprzewidywalnie. Taki drobiazg. Bezsens edukacji w miniaturze…\n23 lutego 2014 at 08:03\nDołączam się do potrzeby i znaczenia motywacji. Polecam rozdział 4 w książce – „Istota uczenia się” po redakcją Hanny Dumont i innych. Jestem przekonana, że to najważniejsza sprawa.\nAle problem jest w tym, jak ją budować.\n23 lutego 2014 at 13:57\nJak zwykle największym problemem jest masówka. Na kreowanie potrzeby zdobywania wiedzy w szkole nie ma czasu, bo trzeba oceniać performance. Poza tym, jest już na to z reguły za późno, bo to dom jest pierwotnym bodźcem (lub w przerażającej liczbie przypadków brakiem boźca). Dla większości dzieciaków szkoła nie jest żadną motywacją, ponieważ dom nie motywuje ich do niczego. Czeka nas powrót do sytuacji pierwotnej, kiedy to do szkół posyłano tych, którzy mogli temu wyzwaniu podołać oraz tych, z którymi wiązano określone nadzieje. Pozostali nie będą nawet mieli świadomości, że dzieje im się krzywda.\nCzy obserwacja faktów nie skłania do wniosku, że edukacja przynajmniej dwóch prędkości już funkcjonuje, mimo pozorów egalitaryzmu? Dla min. 50% społeczeństwa „umiejętność” składania liter jest absolutnie wystarczająca, bo do wpisania słowa „dupa” w Googla, żadna szczególna „wiedza” nie jest potrzebna. Chciałbym żeby było inaczej i żal mi każdego „straconego” dzieciaka, ale, w sytuacji gdy najważniejszą rolą szkoły jest tak naprawdę przechowalnia i pomoc społeczna, udawanie, że chodzi nam o performance, jest hipokryzją. I to wszystko w erze globalizacji, demokracji i gloryfikacji praw człowieka. We wszechogarniającym procesie informatyzacji to wiedza będzie przepustką do lepszego życia i władzy, która umiejętności pozostawi tym wykonującym podstawowe czynności, niezależnie od rozwoju technologii. Dzisiejsza szkoła publiczna pracuje na postępujące rozwarstwienie przyszłych pokoleń, przykładając rękę do „globalnego zidiocenia” – sprawiając, że np. absolwenci gimnazjów, ze średnim wynikiem egzaminów (performance?), nie potrafią zrobić użytku ze słownika.\nPrzykra prawda, że budowanie potrzeb i ambicji jest nikomu niepotrzebne, bo stoi na drodze nieskomplikowanej konsumpcji, umyka naszej uwadze. Chyba się teraz powtarzam, ale dla mnie to wynik „kompleksu inteligenta”, usiłującego prowadzić misję wśród „dobrych dzikusów”, bo do tego sprowadza się teraz szkolne „budowanie motywacji”.\n23 lutego 2014 at 01:21\nJeśli mogę się tu włączyć z własną refleksją językową:\n@ “performance assessment”, zwykle chodzi tu o ocenę umiejętności, w odróżnieniu od oceny wiedzy ucznia. Ocena ta może być formatywna “nie na stopień”, bądź “na stopień”.\nCele edukacyjne obejmują nabywanie wiedzy i nabywanie umiejętności (kompetencji). Wiedzę ocenić jest łatwo, stopień opanowania umiejętności trudniej. Przykład wiedzy: zna wzór na objętość. Przykład umiejętności: umie porównać efektywność dwóch rozwiązań tego samego problemu.\n“Performance” można tłumaczyć na “wykonanie” zdania lub pracy szkolnej, ale w istocie chodzi o “zademonstrowanie nabytej umiejętności”, lub wykazanie się kompetencją, a nie o “przedstawienie” rezultatu wykonanej pracy.\nSpokrewniony termin “performance task” oznacza “zadanie do wykazania się” jest specjalnie przygotowanym zadaniem lub projektem, które pozwala uczniom wykazać się daną umiejętnością, w odróżnieniu od wykazywania się znajomością faktów, wzorów, itp.\n23 lutego 2014 at 08:06\n“zademonstrowanie nabytej umiejętności” – dla mnie bardzo trafne. Gdyby było samo: “zademonstrowanie umiejętności” (uwielbiam skróty – ZU)to mogłoby być wyjaśnienie performance assessment dla polskiej szkoły.\n23 lutego 2014 at 21:24\nSkrót ZU mógły też odnosić się do “performance task”, czyli do zadania słuącego do oceny ZU. Dodałbym tylko, że “performance assessment” jest traktowane zwykle jako jedno z wielu narzędzi do oceniania, które jest najbardziej użyteczne do oceny złożonych umiejętności wyższego rzędu.\n23 lutego 2014 at 23:00\nLepiej uważać ze skrótami, bo ten spora część chłopców w wieku gimnazjalnym zna i można trafić nie tam, gdzie by się chciało.\nZU to „zenitnaja ustanowka” — sowieckie dwu- lub czterolufowe szybkostrzelne działka przeciwlotnicze krótkiego zasięgu, potomkowie przedwojennego działka Boforsa, do tej pory rozwijane i produkowane w Polsce jako ZU-23. Używane przez polskie (i nie tylko) wojsko.\nDzięki za ostrzeżenie. D\n23 lutego 2014 at 01:55\n„Cele edukacyjne obejmują nabywanie wiedzy i nabywanie umiejętności (kompetencji). Wiedzę ocenić jest łatwo, stopień opanowania umiejętności trudniej.”\nTragedią jest mania rozgranicznia między jednym i drugim. Jaki sens ma wzór na objetość bez umiejętności podstawienia do niego konkretnych wielkości? Jaki sens ma umiejętność czytania, jeśli większość treści jest niedostępna ze względu na brak wiedzy ogólnej? Jedno bez drugiego nie ma prawa istnieć, a mimo to szkoła usiłuje dziś ludziom wmówić, że\nproces intelektualny da się oddzielić od potrzeby jego zastosowania, tj. wystarczy umieć zajrzeć do spisu treści podręcznika, by w przyszłości znaleźć rozwiązanie każdego problemu. Tymczasem 90% uczniów ma problemy z celowym użyciem wyszukiwarki internetowej! W życiu sprowadza się to do totalnego braku zdolności kojarzenia faktów i odnajdowania związków przyczynowo skutkowych, bo jedyną prawdziwą umiejętnością do zdobycia według tych założeń jest szukanie gotowych rozwiązań i to podanych na tacy.\n23 lutego 2014 at 08:09\nZdarzają się ludzie, którzy nie potrafią posługiwać się wyszukiwarka, ale coraz rzadziej. Jak się rozglądam wokół, to jakoś sobie ludzie nieźle radzą, mimo słabej szkoły. Na szczęście nie uczą się tylko w niej.\n23 lutego 2014 at 12:13\nOczywiście, że tak. Ale po co nam szkoła w takim razie? Wszystkiego można nauczyć się metodą prób i błędów. Podałem przykład wyszukiwarki ponieważ w szkolnej bibliotece miałem wątpliwą przyjemność obserwowania uczniów „odrabiających” pracę domową. Koszmarna strata czasu, szukanie na chybił trafił, brak selekcji materiału, zero krytycyzmu, związek z zadaniem wątpliwy, efekt finalny (performance?) poniżej krytyki. I to przy, o ile mogłem się zorientować, całkiem prawidłowej konstrukcji zadania. Do tego prowadzi „uczenie” zdobywania umiejętności: oni wszyscy posiadają umiejętności, których zupełnie nie potrafią ze sobą powiązać w logiczną całość, bo brakuje im wiedzy – oglądu całości, a przede wszystkim poczucia celowości.\n23 lutego 2014 at 22:18\nZgadzam się, że wiedza, rozumienie wiedzy i umiejętności są ze sobą powiązane, a dokładniej, powinny być ze sobą powiązane jako elementy procesu uczenia się.\nNie oznacza to jednak, że w teorii naukowej procesu uczenia się nie da się tych elementów rozdzielić i badać osobno jako osobne funckje mózgu. Np. wiedza związana jest bardziej z pamięcią, rozumienie jest bardziej związane z nadawaniem sensu znaczeniowego elementom wiedzy, a umiejętności, zwłaszcza te bardziej złożone, związane są z procesami myślenia. W nowoczesnej szkole te wszystkie neurodydaktyczne rozróżnienia powinny być wzięte pod uwagę.\n„Jaki sens ma wzór na objętość bez umiejętności podstawienia do niego konkretnych wielkości?” – pyta Robert. Potem jest mowa o tym, że „jedno bez drugiego nie ma prawa istnieć”, z czym chętnie bym się z zapałem zgodził, ale o tym za chwilę, bo najpierw trzeba wyjaśnić pewien błąd w cytowanym zdaniu.\nTo jest prawdopodobnie przypadkowy lapsus Roberta – podstawianie konkretnych wielkości do wzorów, które należy znać bez konieczności ich zrozumienia, jest właśnie czymś, czego szkoła uczy właściwie od swego pruskiego zarania. To chyba był właśnie pruski pomysł – edukacja elementarna, która zakładała, że zrozumienie nie jest do niczego potrzebne prostaczkom, byleby prostaczkowie posiedli kilka umiejętności przydatnych – czyli właśnie np. wzór i podstawianie do niego różnych rzeczy. Drugim założeniem było, że rozumieć prostaczkowie nie są w stanie z powodu swego przyrodzonego (?) prostactwa. O ile pierwsze z tych założeń bywa gdzieniegdzie kwestionowane, o tyle drugie w zasadzie się upowszechniło – wiemy w każdym razie tyle, że w masowej oświacie powszechnej nie da się oczekiwać studiowania, bo to da się zaproponować zaledwie nielicznym.\nPrzypomnę więc dla porządku, że z wzorem na objętość i różne inne rzeczy, chodzi w rzeczywistości nie o umiejętność podstawiania, ale o świadomość, skąd on się wziął. Umiejętność podstawiania – o czym coraz częściej zapominamy – ma wartość wyłącznie w szkole, gdzie ćwiczymy dzieci w rozwiązywaniu schematycznych zadań polegających na podstawianiu i tyle.\nOwo powszechne zapominanie o tym, że podstawianie do wzoru jest w zasadzie automatyczną czynnością robota, jest również dziedzictwem szkoły. Od tylu pokoleń niczego innego nie robimy, że nie umiemy sobie w żaden sposób wyobrazić jakiejś innej korzyści z wzoru na objętość kuli i nie wiemy właściwie, po co on komu.\nPytanie, po co komu wzór na kulę proponuję jednak stawiać bez kompleksów, bo odpowiedź na nie w najmniejszym stopniu nie jest oczywista. Jeśli się komuś zdaje, że wzór na kulę należy znać z praktycznych powodów, to jest w błędzie. Prawdopodobnie niewiele osób w Polsce potrzebowało objętość kuli wyliczyć w ciągu ostatniego roku – o ile w ogóle jakakolwiek. Oczywiście z wyjątkiem uczniów, którzy w szkole te objętości bezustannie wyliczają na kilka wciąż tych samych, schematycznych sposobów. Żaden z uczniów nie będzie jednak umiał obliczyć objętości kuli choćby ściętej na jednym końcu – bardzo niewielu nauczycieli matematyki potrafiłoby to zrobić, choć nie jest to w najmniejszym stopniu trudne i w żaden sposób nie trudniejsze od innych zadań z kulą w całości. Trzeba jednak wiedzieć, skąd się wzięła formuła na objętość.\nLiczenie ściętych kul również jednak nie jest w żadnym stopniu praktyczną umiejętnością, ponieważ w życiu przydaje się równie rzadko, co liczenie kul pełnych – czyli niemal wcale. Szkolna użyteczność tego wzoru wydaje się potężna, jeśli spojrzeć na ogromną ilość zadań, które tę formułę wykorzystują. One jednak również nie miewają żadnych praktycznych zastosowań, a ćwiczą wyłącznie w schematycznym odtwarzaniu algorytmów. Zatem szkodzą na mózg, według trafnego określenia Marzeny.\nZ tego prostego spostrzeżenia coś wynika dla toczących się obecnie dyskusji, czy też paradygmatycznego przesunięcia, o którym co raz tu wspomina Robert. W coraz popularniejszych podejściach z użyciem assesment, performance, czy miękkich kompetencji da się wypatrzeć życzenia, by dzieciom w szkole nie zawracać już głowy „abstrakcjami” w rodzaju wzoru na kulę. Choć równocześnie czuć w tym jakieś zażenowanie. W końcu ten wzór ma 2,5 lat i jest jednym z węgielnych kamieni ludzkiej kultury. Moim zdaniem propozycja eliminacji tego rodzaju treści nie jest bezsensowna, choć sam się jej sprzeciwiam. Oczywiście nie jest też bez sensu bronić tych treści w szkole. Bezsensowny jest za to sposób, w jaki te dyskusje bywają najczęściej prowadzone – bo ciąży na nim zespół bezmyślnych nawyków, które wynieśliśmy z pruskiej szkoły.\nOdpowiedź, którą sam proponuję przy tego rodzaju okazjach, ma związek ze wspomnianymi podstawowymi założeniami szkoły. Nawet uznając w zgodzie z drugim z tych założeń, że zrozumienie jest z różnych względów poza zasięgiem przeciętnego ucznia szkoły powszechnej, to jednak kiedy zrezygnujemy z tresury w podstawianiu do wzoru na rzecz być może ryzykownych prób proponowania zrozumienia kilku głębszych prawd tego rodzaju, niczego w rzeczywistości nie ryzykujemy, ponieważ praktyczna niezbędność znajomości wzoru na kulę nie istnieje. Rozumienie tych rzeczy również nie ma natychmiastowych praktycznych zastosowań, niemniej rozwija intelektualnie i karmi specyficzny rodzaj ciekawości świata, który każe poszukiwać w nim ukrytych reguł, sensów i znaczeń. Tresura w podstawianiu wszystkie te rzeczy niszczy.\nTwierdzę również, że w rzeczywistości nie wiemy, jak tego rodzaju poznanie miałoby szansę wyglądać w szkole powszechnej. Z wszystkiego, co wiemy o szkołach dawniejszych, to się raczej udawało w odniesieniu do całej populacji tam studiującej. Powszechna szkoła współczesna nigdy tego nie próbowała. Z tym jest tak, jak z Summerhill i analfabetyzmem zwalczanym przez przymus szkolny. To fakt – w Summerhill zdarzali się (kiedyś, bo już nie teraz) uczniowie, którzy nigdy nie nauczyli się czytać. Ale powszechna szkoła w XXI wieku produkuje 15% analfabetów. Nie ma żadnego ryzyka ani w rezygnacji z przymusu ani w podejmowaniu ryzykownych w powszechnym mniemaniu prób kształcenia według akademickich standardów. Obawy o możliwość wylania dziecka z kąpielą są o tyle bezzasadne, że w tej kąpieli żadnego dziecka od dawna nie ma.\nPoza wzorem na kulę istnieją w obszarze zainteresowania tradycyjnej szkoły również inne rzeczy i one mogą mieć praktyczne znaczenie, jak procenty, czy prawo Ohma, o którym nam przypomniano w dyskusji pod poprzednim wpisem Danusi. Nieszczęściem jest mieszanie tych rzeczy. Procenty w szkole to np. coś innego niż ułamki. Niby słusznie. Np. rzadko słyszymy o składanych ułamkach, a o składanych procentach – częściej. Składanych procentów nie rozumie więcej niż kilka procent populacji – o czym warto pamiętać. Warto też uświadomić sobie, że przyczyną tego kompletnego niezrozumienia rzeczy skądinąd prostej i niewątpliwie potrzebnej jest ten charakterystyczny szkolny uraz, który ogromna większość z nas wynosi ze szkoły i którego źródłem są odruchy „odrzucania”, o których wspomniał jeden z bohaterów poprzedniej historii Danusi, którego w ten sposób odrzucały podręczniki fizyki. Uznawanie procentów za podstawowe, elementarne zagadnienie matematyki jest najzwyklejszym błędem merytorycznym i koszmarnym błędem metodologicznym. Procenty są mianowicie nudne, skrajnie nieciekawe, a liczenie procentów składanych bywa do tego żmudne dla kogoś pozbawionego wprawy i cierpiącego na trudności z koncentracją na tego typu zagadnieniach, co jest charakterystyczne dla wieku uczniów ćwiczonych w tej umiejętności. Procenty i prawo Ohma to przede wszystkim nie jest matematyka i fizyka. To są zajęcia praktyczne. Zdecydowanie łatwiej przyswoiliby sobie tę niełatwą (jak pokazują badania) umiejętność uczniowie, których szkoła tymi rzeczami by nie dręczyła, powodując urazy i kompleksy, a którzy tych umiejętności nabywaliby sami w miarę własnych potrzeb (a te w stosunku do procentów są powszechne, a w stosunku do prawa Ohma ograniczone do np. modelarzy, co samo w sobie jest dydaktycznym tropem odpowiedniejszym niż lekcje fizyki z tematem „prawo Ohma” wypisanym na tablicy).\nJeśli po tych uzupełnieniach wrócić do kolejnego zdania Roberta, to wypada się entuzjastycznie zgodzić, że „jedno bez drugiego nie ma prawa istnieć”. Umiejętność „podstawiania do wzoru” nie istnieje bez rozumienia wzoru. To tylko pruskiej szkole i np. twórcom testu PISA wydaje się to możliwe. Umiejętność bez rozumienia – w przypadku kuli wypada podkreślić, że chodzi o rozumienie pojęciowej abstrakcji – ma siłą rzeczy ograniczony i w gruncie rzeczy właśnie schematyczny charakter, wykluczając nie tylko np. możliwość policzenia ściętej kuli, ale również w ogóle ten rodzaj „performance”, który zgodnie z deklaracjami jest przedmiotem „assesment” mierzonego w skali PISA. PISA deklaruje mianowicie, że chodzi właśnie o umiejętności radzenia sobie z codziennymi sytuacjami (ogromna większość również tutaj zgodzi się z tak oczywistymi na pozór hasłami), co bywa przeciwstawiane „szkolnej wiedzy” posługującej się abstrakcją oderwaną od codziennych kontekstów. Mizeria np. zadań proponowanych w tych testach bierze się z tej fundamentalnej sprzeczności, z której twórcy najwyraźniej nie zdają sobie sprawy. Powinno być jasne – a wcale nie jest – że jeśli istotnie chodzi nam o zdolność poradzenia sobie z każdą nową sytuacją, to samo to wymaga umiejętności posługiwania się uogólnieniami ponad poziom każdego codziennego konkretu, a zatem abstrakcją. Szukanie codziennych praktycznych kontekstów i koncentracja na nich jest ślepym zaułkiem. Jest przeciwskuteczne.\nRobert słusznie zauważa również, że „to dom jest pierwotnym bodźcem (lub w przerażającej liczbie przypadków brakiem bodźca). Dla większości dzieciaków szkoła nie jest żadną motywacją, ponieważ dom nie motywuje ich do niczego”. Z tym się bardzo zgadzam, ale również i to chciałbym uzupełnić. W domu wszyscy kończyli jakąś szkołę i wiedzą o świecie podobne rzeczy, a więc np. to, że wzór na kulę to zadania na podstawianie – sam wzór nie jest zaś zrozumiały dla przeciętnie inteligentnego człowieka i to nie szkodzi, bo nie ma w nim niczego ciekawego. Uważam zatem, że słowo dom można i nawet należy zastąpić słowem kultura. Jednym z jej składników – nie jedynym, to jasne – jest właśnie szkoła. Innym są np. media i wzorce, które w niej dominują. To z tego powodu Wiesław się złości, że od dwudziestu lat gadamy w kółko i nic z tego nie wynika. To, czego szukamy, to bowiem wcale nie reforma szkoły, ale klucz na odwrócenie kulturowych trendów.\nNie wiem, czy szkoła ma szansę czegokolwiek tu dokonać. Wydaje mi się, że w historii nie ma zbyt wielu przykładów, w których świadomy wysiłek edukacyjny był w stanie jakkolwiek odcisnąć się na kulturowej, czy społecznej rzeczywistości – być może właśnie Prusy są takim przykładem. W każdym razie jeśli z tej perspektywy wrócić do problemu „rozumienia i umiejętności”, to rola szkoły, która się w tym kontekście rysuje, staje się bardzo konserwatywna i polega na kulturowej transmisji – tak krytykowanej przez rozmaitych wizjonerów w rodzaju klasycznych Illicha czy Bourdieaux czy nowszych jak Ken Robinson lub Marc Prensky. W paradoksalny sposób jest to równocześnie rola kontrkulturowa w tym sensie, że sprzeciwiałaby się popkulturowemu mainstreamowi w obronie wartości klasycznych i w tym sensie obok słusznej nierzadko krytyki Illicha, Bourdieaux i również Robinsona (dla nich wszystkich szkoła = pruska szkoła), że poznanie jako wartość raczej jednak nie utrwala społecznego status quo, tylko zamiast tego służy jednak zmianie.\n24 lutego 2014 at 15:48\nOczywiście z tym wzorem, to był niefortunny „skrót myślowy”. Ogólnie chodziło mi o to, że np. stosując wzór na objętość kuli, uczniowie na ogół w ogóle tej kuli nie „widzą”.\nNie możemy jednak zakładać, że wszystko, co dzieje się w szkole musi dotyczyć czegoś super praktycznego, bo zapędzimy się w kozi róg. Takim „rogiem” jest znany mi z autopsji wymóg metody komunikacyjnej, który zakłada, że jedyną wartością w edukacji jest własne doświadczenie ucznia. Jakże uboga musiałaby być ta edukacja…\nMożna dyskutować, czy wiedza (ja nie utożsamiałbym jej z pamięcią) nie przekładająca się na działanie (umiejętność) jest przydatna. Twórcy podstawy programowej uważają widać, że nie. Po co uczyć posługiwania się słownikiem, skoro zakłada się, że nikt go nie użyje…\n24 lutego 2014 at 17:17\n„To, czego szukamy, to bowiem wcale nie reforma szkoły, ale klucz na odwrócenie kulturowych trendów.”\nPaweł, brawa za to zgrabne podsumowanie. Powinieneś zrobić z tego osobny wątek.\nZauważcie, że niemal każdy temat rozpada się nam na wątki poboczne (sam się niestety do tego przyczyniam) i po paru wpisach, trudno już przypomnieć sobie, co jest sednem dyskusji. Musi to być denerwujące dla gospodarzy.\nGdybyś chciał tę myśl rozwijać, powinniśmy się chyba zastanowić, czy „odwracanie trendów” to kreowanie trendów, czy zawracanie kijem Wisły. Od jakiegoś czasu stawiam również pytanie, kto tych trendów potrzebuje, oprócz garstki inteligentów, którym wydaje się, że uzyskali do tego mandat z racji swojego istnienia.\n24 lutego 2014 at 14:17\nPod Twoim wywodem jako utopijnym postulatem podpisuję się. Chciałbym mu tylko wytknąć pewną wewnętrzną sprzeczność, czyniącą go niewykonalnym.\nZ jednej strony w zupełności słusznie zauważasz, że objętość kuli choćby ściętej na jednym końcu – bardzo niewielu nauczycieli matematyki potrafiłoby to zrobić, choć nie jest to w najmniejszym stopniu trudne.\nZ drugiej strony równie słusznie zauważasz, że kiedy zrezygnujemy z tresury w podstawianiu do wzoru na rzecz być może ryzykownych prób proponowania zrozumienia kilku głębszych prawd tego rodzaju, niczego w rzeczywistości nie ryzykujemy.\nZ każdym z tych zdań zgadzam się całkowicie. Jeśli jednak patrzeć na oba naraz, dodając do tego kontekst powszechności edukacji, drugie z nich staje się niewykonalne, bo NIE MA KTO próbować dzieciom pokazać zrozumienia głębszych prawd.\nWracamy tu do pruskiej reformy szkolnej. Mam troszkę inny od Ciebie pogląd na sprawę źródeł prymitywizmu „prostej wiedzy dla prostaczków”. Ty za tym widzisz arogancję i poczucie wyższości wobec prostaczków. Ja widzę natomiast pragmatyczno-realne podejście zum Altensteina. Belframi uczynił on emerytowanych podoficerów (a skąd miał wziąć innych), którzy sami ledwo umieli czytać i pisać, albo bezmyślnie znajdować w tabelce dystrybuanty Gaussa ile pocisków trzeba wystrzelić z armaty, żeby mieć 90% pewności, że trafiło się w cel. Praktyczność procentów i wyszukiwania w tabelce do dziś jest osią matury i PISA.\nTen praktyczny problem zum Altensteina nadal czyni niemożliwym pomysły „powwszechnej szkoły na rozumienie”. Nie nauczą rozumienia wzoru na kulę nauczyciele, którzy sami go nie rozumieją. Żaden podręcznik ani dokształt im w tym nie pomoże, poza jednostkowymi przypadkami.\n100 lat po wprowadzeniu szkoły pruskiej, Ludwig Wittgenstein mógł uczyć (a i to z wyjątkowym wstrętem do tego zajęcia) w jednej wiejskiej szkółce w Trattenbach. W 1000 innych wiejskich szkół nadal uczyli w ogromnej większości ludzie o poziomie rozwoju intelektualnym kaprala.\nDziś, po 200 latach, nie mamy nawet tego jednego Wittgensteina (choć dzisiejszej nauczycielce z maleńkiej, mającej 30 uczniów i dwie nauczycielki, szkółki w Trattenbach, będącej jednocześnie kustoszem mini-muzeum Wittgensteina, trzeba oddać pełen honor, że można z nią podyskutować o logice formalnej).\nBynajmniej nie chodzi tu o to, żeby dokształtami wbić do łbów półmilionowi nauczycieli, skąd się wziął wzór na kulę, ale by mieli uwewnętrznione nie tylko to, ale również tysiąc innych równie prostych a dla nich niezrozumiałych zagadnień. Ich to w zdecydowanej ich większości po prostu nie fascynuje i nie interesuje. No to i nie są w stanie uczyć w oparciu o fascynację i zainteresowanie.\nNa powszechną implementację takiej wizji szkoły po prostu brakuje Wittgensteinów.\n24 lutego 2014 at 17:16\nNie, ja podzielam pogląd o pruskiej reformie zum Altensteina, zresztą budowa pruskich szkół ludowych miała ileś faz i zmienne oblicza. Sympatyzuję również z każdym innym zatrudnieniem oficerów niż w armii, choćby było ono tak ryzykowne, jak właśnie w szkole, gdzie mogą zaszkodzić dzieciom. Lepiej zaszkodzić niż zabić. Uważam tylko, że dziedzictwo tej pruskiej reformy jest właśnie takie, jak je tu opisujemy i zresztą w samych Prusach szybko się takim stało.\nNiemożność szkoły powszechnej nastawionej na zrozumienie uważam za nader prawdopodobną hipotezę (hipotezę, bo jej nikt nie spróbował zweryfikować i znamy jedynie cząstkowe dane, a te są akurat pozytywne: jak się próbuje osiągnąć zrozumienie, to się je na ogół osiąga, jak się kroi szkołę dla prostaczków, to osiąga się to również), ale nawet jeśli się ona okaże fałszywa, ryzyko jest żadne. Jeśli szkoła przestanie tresować w głupotach, nic się złego nie stanie. Może nawet stanie się coś dobrego.\nUważam też, że nie potrzebujemy aż Wittgensteinów. Tych kilku, których dałoby się znaleźć, da się dzisiaj również „rozpowszechnić” w sieci zresztą. Uważam poza tym, że wiele dobrego (albo chociaż mniej złego) ma szansę wyniknąć z dobrych podręczników, choć one oczywiście niestety raczej nie będą jednym podręcznikiem darmowym.\nZgadzam się natomiast, że masa zatrudnionych w oświacie nauczycieli nie tylko przeraża i powoduje opadanie rąk, ale też rozważona zupełnie na trzeźwo, powoduje taką mianowicie konstatację, że ci ludzie zawsze będą co najwyżej przeciętni, jeśli chodzi o ich talenty, wiedzę, umiejętności i pasje. A w szkole dzisiaj chodzi o nadprzeciętnych ludzi i nadprzeciętne zdolności. Dlatego uważam, że problem jest kulturowy, dlatego widzę sens w próbach podręcznikowych i dlatego wydaje mi się, że Wittgensteinom trzeba dawać kontrakty jak Michelowi Jacksonowi i nadawać ich w sieci z jej wszystkimi możliwościami personalizacji odbioru i interaktywności.\nNie wiem również, czy niska podaż Wittgensteinów jest w ściśle ogólny sposób charakterystyczna dla ludzkiej populacji. Czy jej się nie da zwiększyć. Mnie się wydaje, że nie po to oświata powszechna potrzebna jest nam dzisiaj, by farmaceuta znał procenty i nas w związku z tym nie otruł, ale raczej właśnie po to, by zwiększyć ilość Wittgensteinów. Nie bardzo mamy się skąd dowiedzieć, co tu jest skutkiem, a co przyczyną.\nWłaśnie wracam ze spotkania organizacyjnego pewnej szkoły demokratycznej. Fragment rozmowy, który mi przychodzi do głowy, czegoś zupełnie innego dotyczył, bo chodziło tam o przykład dzieci ćwiczących się w grze na instrumencie i mowa była o tym, że tu jednak dzieci nie mogą sobie radośnie hasać robiąc, co chcą (a takie jest założenie szkoły, ku mojemu zachwytowi), tylko niestety muszą ćwiczyć, do czego je trzeba – co tu dużo mówić – chociaż lekko przymusić. Zaprotestował jeden z ojców, wskazując, że mówimy o sytuacji ekstremalnej, o zawodach i o karierach, na które popyt jest umiarkowany. „Ok, trzech tenorów” – powiedział – „każdy ich zna, płyty się sprzedają i jest super. Ale taki np. najlepszy tenor w Józefowie, kogo on obchodzi?!”\nPrzy całej trafności tej uwagi, ona nie musi być słuszna. W prawosławiu dla przykładu, gdzie w cerkwi koniecznie trzeba śpiewać i gdzie nawet najgorsze chóry jak najbardziej profesjonalnie ćwiczą, najlepszy tenor w Józefowie miałby zajęcie, jakiś kawałek utrzymania i stosowny prestiż. Miałby pozycję porównywalną do najlepszego np. budowlańca w tej samej miejscowości, choć dochody mniejsze.\nByłoby fajnie, gdyby najlepszy matematyk w mojej gminie, uczył dzieci z tej gminy i gdyby było jasne, że dlatego to on je uczy, że jest najlepszy. W granicach rozsądku tu nie tyle ważna jest obiektywnie mierzona wartość jego kwalifikacji (zostawiając na boku trudności miary), bo liczy się również wartość względna – taki prowincjonalny tenor jest stanie wyznaczyć standard w swojej gminie i ciągnąć w górę jakość chóru, a nauczyciel mądrzejszy niż lokalna przeciętna byłby w stanie zmienić wiele, gdyby tylko lokalna społeczność te jego kwalifikacje ceniła choćby tak, jak się w prawosławiu ceni głos cerkiewnego tenora.\nRzecz zatem w kulturze i w sile jej wzorców, co sprawia, że niezupełnie rozumiem żale Wiesława o naszym gadaniu po próżnicy. Otóż nie po próżnicy, bo najpierw przede wszystkim trzeba gadać (poza tym, żeby robić swoje i mieć jak pokazać, że to działa), starając się przebić. To ostatnie nam zupełnie nie wychodzi, ale rozumiem, że próbujemy.\n24 lutego 2014 at 19:24\nJakoś trudno mi wierzyć, że podręcznikami (nawet najlepszymi) uda się załatwić sprawę. Nauczyciel, który sam nie ma bladego pojęcia, jak w ogóle zabrać się do policzenia objętości tego odciętego kawałka kuli (w najlepszym razie będzie to: Jezusie Maryjo! na trzecim roku było coś o całkach! to pewnie to!), a Archimedes kojarzy mu się wyłącznie z formułką, że „ciało zanurzone w cieczy traci na wadze…” z najlepszym nawet podręcznikiem nie przedyskutuje z dzieciakami, że może wcale nie trzeba tej całki explicite liczyć. A jeśli dasz mu w podręczniku gotowy schemat rozumowania w sprawie odciętego kawałka kuli, to stanie się on jeszcze jedną bezsensowną procedurą do bezmyślnego wykucia, jak dziś jest nią konstrukcja okręgu opisanego na trójkącie.\nTu by trzeba zatrudnić jako belfrów może nie aż Wittgensteinów, ale zdecydowanie nie podoficerów, a jeśli już to oficerów i to nie wojsk lądowych, tylko marynarki (pewien znajomy komandor polskiej marynarki przy jakimś piwie wyjaśnił mi skąd się bierze różnica intelektualna pomiędzy oficerami w zielonych i granatowych mundurach: „żeby się dostać do Akademii Marynarki Wojennej, trzeba było zdać egzamin z trygonometrii, a do zielonych szkół oficerskich wystarczyło zaliczyć sprawnościowy z biegu przełajowego i mieć pochodzenie robotniczo-chłopskie”).\nZ rozpowszechnianiem w sieci odpowiednich Wittgensteinów też jakoś nie mam przekonania. Khan rozpowszechnia, była krótka moda, zostało to jako pewna nisza (szczęść jej Boże jak najbardziej!), ale to jest i będzie margines, jedynie uzupełnieniający dla żywych zajęć.\nSwoją drogą: jeśli czytałeś biografię Wittgensteina, albo jego korespondencję z Russellem, to wyobraź sobie jego reakcję na propozycję obchodu koleżeńskiego, znaczy się kolwizji… I pomyśl, jakie mogłyby być „wnioski koleżeńskie” z jego lekcji, które ponoć dzieci uwielbiały, choć ciągnął za uszy i czasem przyłożył belfrowską trzcinką. Nie dziwię im się zresztą — ja dla lekcji matematyki z Wittgensteinem zaryzykowałbym integralność ucha nawet dziś 😉\nBliski chyba jestem tu spojrzeniu, jakie Robert niegdyś zaprezentował (mam nadzieję, że nie przeinaczam): dla takiego uczenia poprzez rozumienie, potrzebna jest relacja ucznia z mistrzem. Ergo mistrz musi być mistrzem (nawet odpuśćmy trochę standard, nie musi być aż Wittgensteinem), czyli mieć osobisty merytoryczny autorytet. A nie może być wyłącznie babcią poklepująca po ramieniu w stylu pomysłu S.Mitry ani przekaźnikiem „realizującym podręcznik”. A tych intelektualnych mistrzów na masową skalę nie znajdziesz w czasie krótszym niż dwa pokolenia (a zapewne nawet w takim też nie).\nO ile w pełni podzielam pogląd, że oświata powinna raczej dążyć do zwiększenia liczby Wittgensteinów, niż służyć uczeniu procentów, o tyle nawet zakładając pełne jej powodzenie w tej mierze (co do czego jestem mocno sceptyczny) jest to proces wymagający kilku pokoleń nastawionych na elitę i jej stopniowe poszerzanie.\nSam Ludwig Wittgenstein dostał porządną edukację domową, dopiero na koniec trafił do szkoły państwowej, do której musiał chodzić razem z Hitlerem (choć, na szczęście, nie do tej samej klasy)…\n„Najlepszy tenor w Józefowie”\nobawiam się, że takie podejście (toż nie było to tylko w prawosławiu) się skończyło w wyniku globalizacji i techniki. Gdy jest radio, płyty i mp3, to najlepsi tenorzy z Józefowa tracą rację bytu, bo każdy może słuchać (gdyby chciał) Pavarottiego. Lokalne rzemiosło po prostu straciło rację bytu wobec masowej przemysłowej produkcji. Bardzo nieliczne zawody są w stanie jeszcze konkurować lokalnie z globalnym produktem. Ani muzycy ani nauczyciele do nich nie należą. Choć, zdroworozsądkowo by się wydawalo, że popyt na rzemiosło nauczycielskie — „najlepszego matematyka w gminie” powinien jednak być większy, niż na rzemiosło muzyczne — „najlepsego tenora”.\nRodzicom, domagającym się przymusu na lekcjach muzyki, podrzuć historię Ludwiga Wittgensteina, jeśli już o niego zahaczyliśmy: chłopak miał słuch absolutny i duży talent, ojciec zapraszał do domu J.Brahmsa i G.Mahlera, a mały Ludwig i tak odmówił uczenia się grania — dopiero jako dorosły z własnej woli nauczył się (ponoć całkiem dobrze) grać na klarnecie. A wśród dzieci z Trattenbach podważał autorytet ich nauczyciela muzyki — wyraźnie nie czuł ducha potrzeby zgodnej pracy zespołu nauczycielskiego.\nKonkurs dla czytelników: kto (niezaleznie od wykształcenia) potrafi podejść do problemu objętości obciętej kuli — bez liczenia całek i bez znajdowania „wzoru na czasę kulistą” w Wikipedii?\n25 lutego 2014 at 09:33\nNie przeinaczasz. Dodam, że zaistnienie takich relacji jest obecnie mało prawdopodobne nie tylko ze względu na znikomą liczbę mistrzów, ale także na niewielkie zapotrzebowanie na „rozumienie”. To z kolei wynika z niezrozumiałego dla mnie odraczania potrzeby świadomego rozwiązywania problemów. Ludzie są infantylizowani w niespotykanym dotąd stopniu. Nie chodzi mi o naturalne wydłużenie się dzieciństwa u gatunku długowiecznego i inteligentnego, ale sztuczne odmawianie jednostkom wpływu na swoje życie.\n24 lutego 2014 at 20:16\nHa, chyba miałem w szkole zadania „ponadobowiązkowe”, dla „ambitnych”, w których trzeba było policzyć, na jaką głebokość zanurzy się w wodzie kulisty korek, ale to przecież były absurdalne zadania, bo wiadomo, że prawdziwe korki są walcowate. Moi nauczyciele – a byli, zdaje mi się, nieporównanie lepsi od dzisiejszej przeciętnej – również byli przekonani, że to trzeba całkować.\nCiekawszym dla mnie pytaniem nie jest „kto potrafi”, ale raczej kogo zirytuje pomysł niemożności rozwiązania problemu, który rozwiązano 2,5 tys. lat temu i który musi się dać rozwiązać w prosty sposób. To jest zresztą pytanie tożsame z Twoim w tym sensie, że każdy, kto się wkręci i spróbuje, znajdzie odpowiedź.\nPodręczniki. One wyznaczają po prostu standard. Źle jest standard zaniżać bezkrytycznie i bez ważnej przyczyny. Podobno zdarzały się standardy absurdalnie zawyżone, jak w przypadku new math. Ale póki one tak funkcjonują, lepsze są niż te mnemotechniczne bryki, które się propaguje dzisiaj.\nKhan Academy – masz rację, ale moim zdaniem tu trzeba więcej. To jak z reklamą, na którą trzeba wydać bardzo dużo albo wcale. Trzeba mianowicie świadomego i wielkiego wysiłku, żeby „gwiazdy” nauki i edukacji promować, jak właśnie jakiegoś Justina Timberlake’a, czy kto tam jest na topie w showbiznesie. Mnie się marzy wykład jakiegoś Feymnana z pełnym współczesnym wypasem multimedialnym w oprawie i wszystkimi gadżetami wykonany w sensie „performance” na Stadionie Narodowym dla kilkudziesięciu tysięcy widzów (nie pamiętam, ilu tam się mieści). Uważam, że to nie jest niemożliwe.\nNajlepszy tenor w Józefowie – ależ oczywiście, że to tak działa. W cerkwi, najpewniej za sprawą osobistej ingerencji Ducha Świętego, nie wolno używać odtwarzaczy ani nawet instrumentów (ciekawe, Karol Wielki dostał organy w prezencie od cesarzowej Ireny z Konstatynopola, więc nie zawsze było tak surowo). Trzeba śpiewać. Zachodnia Słowiańszczyzna wokalne obyczaje zachowuje wyłącznie w nieco starszym pokoleniu i przy kielichach mniejszych rozmiarów – wśród młodzieży nawet i ten obyczaj zanika. Katolickie msze w radiu i tv nie bardzo się przyjęły i nie zastępują uczestnictwa. Cerkiew za takie pomysły raczej by wyklęła, podobnie nie toleruje wokalnych nowinek i przestrzega kanonu. I choć ma to swoje wady, jak to, że przepięknej liturgii Czajkowskiego do cerkwi „nie kupiono” z powodu homoseksualizmu (?) kompozytora, to zalety są nieocenione, jeśli spojrzeć, co się stało z liturgią katolicką, kiedy po skądinąd chwalebnym Vaticanum II dopuszczono te wszystkie ensemble przygrywające na gitarach itd.\nMnie się wydaje, że układ taki, w którym Timberlake’a masz z sieci (z interaktywnością w miarę możliwości), a na miejscu najlepszego tenora z Józefowa, jest w miarę ok i do pomyślenia. Na pewno byłoby to do pomyślenia w takiej sytuacji kulturowej, w której Timberlake matematyk, czy filozof jest promowany tak jak Timberlake śpiewak obecnie.\nPokolenia – no, pewnie tak, choć próbowałbym przyspieszyć, gdybym miał trochę kasy 🙂 Najgorsze, że zdaje się wyniki PISA nie wzrostą nawet w wyniku takich przemian.


Zdrowe płatki - twoja-pozycja.eu - nowoczesny katalog mający pomagać\npożyczka (10), noclegi (9), skup lozysk (11), chwilówki (8), dobry katalog stron (8), odszkodowania (8), Adwokat (11), sklep internetowy (7), krakow (12), Katalog stron internetowych (26), prawnik (12), Katalog stron www (19), skup łożysk (17), Katalog SEO (20), SEOKatalog (23), warszawa (13), Zaproszenia slubne (8), kancelaria adwokacka (9), pożyczki (11), kancelaria (9)\nTagi: płatki corn flakes, producent żywności ekologicznej, płatki fitness, płatki dla dzieci, zdrowe przekąski, płatki kukurydziane, pieczywo chrupkie, zdrowe płatki\nFirma OBST S. A. jest jednym z najlepszych producentów płatków śniadaniowych, artykułów zbożowych a oprócz tego pieczywa chrupkiego. Firma jest na rynku od ponad 18 lat. Powstała z inicjatywy chełmskiego przedsiębiorcy, Bogusława Obsta. Od tamtego czasu spółka prężnie się rozwija, nieprzerwanie rozszerzając swoją ofertę. W naszej propozycji znajdują się śniadaniowe wyroby spożywcze, w szczególności: płatki zbożowe, musli, pieczywo chrupkie, i również różnorodne produkty ekologiczne i również co niemiara innych. Nasze artykuły cechuje wysoka jakość oraz niewinność, oraz konkurencyjne ceny. Potwierdzeniem naszych kwalifikacji jest zjawisko, iż współpracujemy z właścicielami największych marek takich jak Szybka kolej miejska, Real, Carrefour, Lewiatan, Eko, Chata Polska, Tradis. Serdecznie zachęcamy do zapoznania się ze szczegółami naszej propozycji!


Zebra Testuje: Jedwab do włosów – od Marion\nJedwabna kuracja, to kolejny produkt, jaki otrzymałam w ramach współpracy od firmy Marion. Używam jej długo – w chwili obecnej pozostała ¼ butelki.\nCzy mi służy ? Czy jestem z niej zadowolona ?\n+ Praktyczne i poręczne opakowanie\n+ Fajny aplikator – psik psik ;] [ mowa o pompce ]\n+ Miły zapach [ mmmmmrrr ]\n+ Ułatwia rozczesywanie – dosłownie przyjemność :]\n+ Włosy stają się miękkie, i wyglądają świeżo\n+ Nie występuje „puszenie”, ani „elektryzowanie”\n+ Nie obciąża – dzięki niej mam na głowie „lekkość”.\n+ Cena :D * W granicach rozsądku jakieś 7-8zł\nO mały włos bym zapomniała…. Opakowanie – przezroczystość butelki powoduje mniejszy stres – ponieważ dokładnie widzimy ile nam jeszcze pozostało, i kiedy należy wybrać się do sklepu po kolejną :] Nie obciąża i nie skleja włosów – a nie ma co ukrywać, że odżywki tego typu lubią to robić. Równie ważnym jest fakt, iż po aplikacji odżywki – moje włosy są podatniejsze na układanie co równa się z niesamowitą radością ZEBRY! :] Co do zapachu – jest bardzo delikatny, miły – lecz nie utrzymuje się zbyt długo na włosach.\nDziękuję firmie MARION za możliwość testowania tego produktu. Oczywiście jestem na TAK.\nPs. Jak wrócę do domu, nadrobię zaległości na Waszych blogach :] Miłego weekendu!\nFakt ten, iż produkt otrzymałam w ramach współpracy – nie wpływa na moją opinię.\nbyCarol maja 03, 2014\nNie znam tego produktu. Fajnie, że jesteś zadowolona :).\nO tak , nie ukrywam, że jestem zadowolona :]\nPaulina A maja 03, 2014\nJak go spotkam, to kupię :D\nA pewnie! Nie jest drogi - a jest bardzo fajny - polecam!\nAmy Fashion Blog maja 03, 2014\nAsia S maja 03, 2014\nMam tą odżywkę, fajna jest ;)\nCieszę się, że się ze mną zgadzasz:]\nJeżeli ma jeszcze wariant różowy to miałam możliwość wypróbowania ;) pewności nie mam , ale tak mi się wydaje :) w każdym razie był super pod każdym względem :)\nMiałam też różową - i również ją lubiłam :]\nCzyli dobrze mi się wydawało że to tej firmy :D muszę sobie kupić bo wspaniałe :)\npirelka maja 04, 2014\nNie miałam ale nie przepadam za odżywkami w sprayu :(\nTo fakt, nie każdy lubi - ale Ja należę do tych co akurat lubią :]\nBeata Szmuc maja 04, 2014\nMam tą odżywkę i widzę w niej same plusy . Lubię jej działanie i opakowanie :) no i cenę bo jest bardzo niska ;) resztę napisałaś. Wię co tu dużo pisać FAJNY PRODUKT\nBeatko zatem cieszę się, że nie tylko dla mnie jest to świetny produkt :]\nMonika N maja 04, 2014\nnie miałam tego jedwabiu. W ogóle to jeszcze żadnego kosmetyku z Marion nie miałam :)\nAnna Bielaszewska maja 04, 2014\nNie widziałam go wcześniej,ale ciekawy produkt\nja ostatnio korzystam z jedwabiu od Avon i też jestem zadowolona :) a miałam kupowac właśnie tem :) i chyba tak zrobię jak ten Avonowski wykoncze :)\nEwelina Myszkowska maja 05, 2014\nNie znam ale za cenę w granicach rozsądku warto by ją sprawdzić :)\nJustyna T maja 05, 2014\nLubię produkty Mation :) ale tego jeszcze nie miałam :)\nja do nich stosowałam jedwab do prostowania włosów też taki w spreju i był tragiczny, włosy się sklejały, były ciężke i zamiast stawać się proste po modelowaniu to jeszcze bardziej się podkręcały... ale może to jest lepsze wydanie jak bez spłukiwania, nie są drogie więc mogę się skusić na wypróbowanie :)\nja lubię jedwab z Joanny :) tego jeszcze nie miałam :)\nmi każdy jedwab wysusza włosy..\nja do niektórych produktów z Mariona jestem na TAK, ale bywają też BUBLE...


W jaki sposób można skutecznie dbać o długie włosy, podstawowe zasady ich pielęgnacji. - Artystyczne stylizacje\nArtystyczne stylizacje > Klasa-str > Jakie kosmetyki warto wypróbować > W jaki sposób można skutecznie dbać o długie włosy, podstawowe zasady ich pielęgnacji.\nDługie, lśniące włosy są marzeniem wielu kobiet. Już zapuszczenie ich będzie nie lada wyzwaniem, bowiem włosy jedynie do łopatek będą potrzebować przynajmniej trzy lata na to żeby urosnąć. Przez ten czas muszą być wielokrotnie podcinane, co jeszcze wydłuża czas, ale jest to konieczny zabieg, jeśli będzie się chciało je mieć w odpowiedniej formie.\nProblemem długich włosów jest ich spora łamliwość, a oprócz tego rozdwajanie się końcówek. Jeżeli taka sytuacja będzie miała miejsce, to jedynym wyjściem będzie ucięcie włosów z takimi końcówkami, niekiedy na sporą długość, dlatego też dużo lepiej jest zapobiegać temu. Końcówki mające tendencję do rozdwajania się można systematycznie odżywiać odpowiednimi fluidami, bardzo dobrym sposobem jest także delikatne przycinanie co pewien okres czasu.\nJest polecana strona www (https://spark-shop.com/pl/), na jakiej znajdziesz ciekawe informacje, które trzeba sprawdzić. Odwiedź ją pod tym linkiem.\nPoza tym długie włosy będą wymagać dużej, systematycznej pielęgnacji, bo tylko w takim przypadku mogą one być w dobrym stanie. Jeżeli nie zapomni się o tym, to nic nie powinno przeszkadzać, aby mieć włosy aż po pas lub jeszcze dłuższe.\nJedną z podstawowych zasad pielęgnowania dłuższych jest dobre rozczesywanie. Warto to zrobić również przed samym myciem, wówczas nie będą się tak bardzo plątać. Włosy suszyć należy w postaci rozpuszczonej, po pierwsze szybciej wtedy wyschną, a poza tym będą mniej podatne na jakieś uszkodzenia. Suszenie jeśli tylko się da powinno być naturalne, trzeba do minimum ograniczyć używanie suszarki, bo strumień ciepłego powietrza także działa niezbyt korzystnie na stan włosów. Na koniec zostanie najważniejszy etap pielęgnowania, czyli dokładne rozczesanie suchych i czystych włosów.\nDo czesania warto kupić naprawdę dobre przyrządy – na przykład doskonale sprawdzają się w tej roli szczotki tangle teezer (więcej: interesujące przykłady), zaliczane do najlepszych produktów tego typu w sprzedaży. Szukając dobrych szczotek warto odwiedzić jakiś dobry internetowy sklep z kosmetykami do włosów, w nim z całą pewnością powinno się udać zakupić wszystko, czego będzie się potrzebowało do odpowiedniej pielęgnacji dłuższych włosów.


Pokonała koronawirusa. Zobacz, co jej dolega po kilku miesiącach - o2 - Serce Internetu\n| 14.09.2020 18:07\nPokonała koronawirusa. Zobacz, co jej dolega po kilku miesiącach\nLucy Gahan, która pokonała koronawirusa, nadal zmaga się z wieloma dolegliwościami. Pacjenci nawet kilka miesięcy od wyzdrowienia zgłaszają trudności w oddychaniu lub skarżą się na nadmierne zmęczenie. Gahan jest jedną z tysięcy osób na całym świecie, u których COVID-19 zmienił się w chorobę przewlekłą.\nMinęło pięć miesięcy odkąd Lucy Gahan zaraziła się COVID-19, a jej życie wciąż nie wróciło do normy. Gahan pracowała jako psycholog kliniczny z Shrewsbury w Wielkiej Brytanii, ale przez zakażenie wciąż nie wróciła do pracy. Choroba wywołuje u niej nagłe pogorszenia samopoczucia, które Gahan nazywa "burzami". W takich momentach odczuwa duszności, drętwieją jej dłonie i stopy, a tętno przyspiesza od prostych czynności życiowych. Nawet wzięcie prysznica jest dla Lucy możliwe tylko podczas sporadycznej ulgi w objawach.\nCzytaj także: Indonezja. Kazano im kopać groby. Powód? Brak maseczek\nPrzed zakażeniem się koronawirusem biegałam trzy razy w tygodniu i regularnie ćwiczyłam jogę. Nie mogę sobie wyobrazić, kiedy teraz wrócę do biegania i czy w ogóle to się stanie - mówi CNN Gahan\nCzytaj także: Koronawirus w Polsce. 44 osoby z toruńskiej "budowlanki" na kwarantannie\nNaukowcy z Akademickiego Oddziału Chorób Płuc w północnym Bristolu w Wielkiej Brytanii zbadali 110 pacjentów z COVID-19, którzy byli hospitalizowani w szpitalu średnio przez pięć dni między 30 marca a 3 czerwca. Po dwunastu tygodniach od wypisania pacjentów ze szpitala aż 74 proc. z nich zgłosiło objawy m.in. duszności i nadmierne zmęczenie.\nJednak pomimo tych objawów 104 ze 110 pacjentów biorących udział w badaniu miało prawidłowe wyniki podstawowych badań krwi, przy czym tylko u 12 proc. badanie RTG wykazało nieprawidłowości w klatce piersiowej, a u 10 proc. pojawiły się nieprawidłowe wyniki badań spirometrycznych.\nCzytaj także: Koronawirus w szkole. Zakażony katecheta. Decyzja sanepidu może zaskoczyć\nSpecjaliści z całego świata prowadzą badania, które mogłyby pomóc leczyć osoby takie jak Lucy Gahan, u których COVID-19 zmienił się w chorobę przewlekłą. Aby wybrać najskuteczniejszą terapię, lekarze szukają m.in. odpowiedzi na pytania, czy przedłużająca się niesprawność zdrowotna jest spowodowana problemami z płucami i sercem, czy może zaburzeniami neurologicznymi.\nKto nie przechorował ten się śmieje, ale wszystko jeszcze przed wami. Jak zachorujecie to na pewno już nie będziecie się śmiać. Ja dziennie przechodziłem 12-15 kilometrów pieszo a teraz ledwo daje radę przejść 100 metrów i 15 minut odpoczynku.\nU nas to by nawet nie wiedziała, że to Covid. Zapewne nie spełniła łącznie wszystkich 4 kryteriów.\nNo i Proszę Państwa i jak tu nie wierzyć, w koronaświrusia :( skoro, pokazali tu jak bardzo, jest dokuczliwy Covid 19 ????\nniech sie cieszy ze ja pod respitator nir podłączyli bo cisnienie rozwaliło by jej płuca ...ale winny był by wirus nie respirator....tylko tlenoteriapia respiratory w ostatecznosci\nPo zwykłej sezonowej grypie też pozostają trwałe zmiany w organizmie.\nZaloz kobieto gruba skorzana kamizelke bo cie smugami radiacyjnymi zniszcza pluca napazajac systematycznie smugami. Tworza ten stan pandemi z radiacji.Jesli nie oslonisz pluc to ci zdziurkuja jak sito pluca.To samo klosz na swiatlo i gniazdo zblokowac smugi z pradu wysylane.\nWrzątek z wody święconej zabija wirusa w 3 minuty.\nAle fajnie było jak ogłosili lockdown tak pusto na ulicach. W zasadzie to tylko ja i ziomek wyśmialiśmy ich instrukcje i jaraliśmy trawę... Dopiero jak zobaczyli ze jaramy i nic nam nie jest to też wyłonili się z swoich domów..śmiechu miałem co nie miara jak wybory korenspondencyje chcieli ogłosić...\nale są w społeczeństwie ludzie, którzy o wejściu pod prysznic mogą jedynie pomarzyć - w każdym momencie swojego życia\nA ja średnio wypalam 40 papierosów dziennie do tego pracował em na budowach przy styropianie i azbesicie ?? W kurzu niekiedy po 10 h dziennie. Nie uprawiał żadnego sportu, czasami spaceruje po lesie grzyby zbieram. Olałem zalecenia odnośnie masek i w nosie miałem całą kwarantannę. Łaziłem na tzw. Koronaparty i paliłem trawę podawaną pod postacią papierosów z rąk do rąk nikt nie dezynfekował się kręcąc Lolka. Wciągałem siux z brudnych banknotów... I dalej nic mi nie jest...??? Dziwne co nie?\nSkoro w badaniach klinicznych nic nie widać to może to po prostu hipochondryczka, dostająca od byle czego palpitacji serca?\nTo kolejny przykład, że wirusa ktoś celowo stworzył, chcą z nas zrobić warzywa .\nA może to wynik eksperymentów na tych ludziach\nA teraz proszę opiszcie, te tragedie które były wśród górników, jak oni przechodzili\nA czym tych ludzi leczą. Pchają w tych ludzi najgorsze świństwo pod pretekstem ratowania ich zdrowia i życia. To są efekty działań w panice.Nigdy się nie dowiemy jak btło naprawdę i co to za wirus. Jest wiele pytań i teori ale to nie wiele zmieni.\nhaha widzę, że do statystyk podciąga się nawet choroby przyszłe! Masz bezobjawowego kowida? Za 3 lata złapie Cię rak - wina kowida, grypa - wina kowida, złamiesz nogę - kowid na pewno wypłukał wapń... to jest już chore! Czekamy na kolejne rewelacje pseudonaukowców.\nw Polsce do 2020-08-11 zmarło na covid 296 osób? ile osób ciężko przechodzi grypę po której też mamy powikłania? ... i po trzecie, wszyscy przez to przejdziemy? ... a zagrożeni są ludzie z obniżona odpornością? ... dbaj o odporność która pochodzi z ..... układu pokarmowego :)\nprawdopodobnie dostałem wirusa już 12.2018 i zaczęła się jazda (więc wcale ten wirus nie pojawił się dopiero w 2020r) po tym wirusie to nawet trzeba ponad rok wracać do formy, ale i tak czasem na moment drętwieją, formy na bieganie nie ma :(


krakow.gosc.pl → Gość Niedzielny → 2017 → Październik → Gość Krakowski 43/2017\nGość Niedzielny Gość Krakowski 43/2017\nGość Krakowski 43/2017 DODANE 26.10.2017\n– Ewangelizację zaczynamy od początku, czyli od budowania relacji z Panem Bogiem na codziennej modlitwie, podczas adoracji Najświętszego Sakramentu – tłumaczy Małgorzata Czekaj, świecka misjonarka z Krakowa.\nDłońmi badam kształt kamienia...\nPonad 80 lat temu bose stopy Bronka Chromego, idącego latem pieszo z matką do Krakowa z odległych Leńcz, zostawiały ślady w pyle. Z tamtej wyprawy chłopiec zapamiętał, że parzyły go rozgrzane kamienie na Rynku. I choć tamte ślady już zniknęły, to Chromy pozostawił po sobie pod Wawelem trwały, artystyczny ślad.\nDuża rodzina dużo znaczy\n– Sytuacja tych wielodzietnych znacznie się poprawiła, ale do ideału droga daleka – uważa Jerzy Gołębiowski z Nowego Targu, tata siedmiorga dzieci.\nNa orszak marsz!\nDzień przed uroczystością Wszystkich Świętych w Libiążu i Krakowie będzie się dużo działo.\nW ciągu 730 dni skorzystało z niego ponad 600 rodzin, które w sumie spędziły w nim 20 tysięcy nocy. Rekord należy do rodziny, która mieszkała w nim prawie rok – aż 321 dni.\nGość Krakowski 43/2017 DODANE 26.10.2017 AKTUALIZACJA 26.10.2017\nKobiety, które szły pod górę\nSą takie książki o wspinaniu, w których z kronikarską dokładnością odnotowane są przejścia, drogi, obozy, ściany i szczyty. Książka Mariusza Sepioły jest inna.


Hugon z Grenoble – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce śmierci 1 kwietnia 1132\nkartuzja La Chartreuse k. Grenoble\nKanonizacja 22 kwietnia 1134\nprzez Innocentego II\nAtrybuty Dzieciątko Jezus w kielichu, łabędź\nHugon z Grenoble (ur. 1053 w Châteauneuf-sur-Isère, zm. 1 kwietnia 1132 w Grenoble) – święty katolicki, biskup i współzałożyciel zakonu kartuzów.\nHugon urodził się w 1053 r. we Francji w rodzinie książęcej. Jego pobożny ojciec, po zabezpieczeniu bytu swoim dzieciom, wstąpił do surowego zakonu kartuzów. Hugon oddany został do szkoły katedralnej w Valence.\nW młodości studiował w Valence i Reims, gdzie poznał Brunona z Kolonii. Był kanonikiem kapituły w Walencji, a w 1080 roku, w czasie synodu w Awinionie, mianowany został biskupem Grenoble. Sakrę otrzymał w Rzymie z rąk papieża Grzegorza VII. Funkcję tę pełnił przez dwa lata, po czym rozpoczął nowicjat w benedyktyńskim zakonie w Cluny. Na polecenie Grzegorza VII wrócił na powierzone stanowisko i piastował je do 1132 roku, kiedy Innocenty II zwolnił go z obowiązków duszpasterskich. Po 45 latach rządów Hugon spełnił swoje marzenia i udał się do kartuzji w La Chartreuse, w pobliżu Grenoble, którą uposażył dla św. Brunona. Gdy św. Brunon z sześcioma towarzyszami przybyli z Molesme z zamiarem założenia nowej wspólnoty w 1084, biskup Hugon udzielił im pomocy i przydzielił teren pustelni, gdzie założyli zakon kartuzów i zbudowali klasztor La Grande Chartreuse. Świętemu nie było dane cieszyć się długim pobytem w kartuzji. Zmarł na rękach mnichów 1 kwietnia 1132 roku.\nHugon został kanonizowany przez papieża Innocentego II w dwa lata po zgonie tj. w roku 1134.\nRelikwie św. Hugona, złożone w bogatym relikwiarzu w ołtarzu głównym Katedry w Grenoble, zniszczyli kalwini-hugonoci w 1562 roku.\nW ikonografii św. Hugon przedstawiany jest w stroju biskupim lub w zakonnym habicie.\nAtrybutami świętego są: Dzieciątko Jezus w kielichu i łabędź - symbol doskonałości, mądrości i umiejętności odróżniania spraw istotnych od nieistotnych.\nHugo Hoever SOCist: Żywoty świętych Pańskich. przekład Zbigniew Pniewski. Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 1983, s. 119/120.\nŚwięci na każdy dzień. T. II: Kwiecień. Kielce: Wydawnictwo Jedność, 2009, s. 10. ISBN 978-83-7558-294-9.\nŚwięty Hugon, biskup na brew8iarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 29.04.2009]\nDomenico Agasso, Sant' Ugo di Grenoble (wł.)\nISNI: 0000 0001 1683 1560


Producenci urządzeń elektronicznych wychodzą naprzeciw aktualnym potrzebom oraz wymaganiom użytkowników. To właśnie oni wpływają na funkcjonalność urządzeń, gdyż kolejne opcje są szczegółowo dostosowywane do ich oczekiwań. Nowoczesne komputery odróżniają się lekkością oraz intuicyjną obsługą. Ma to szczególnie duże znaczenie w czasie pracy, gdzie również bezawaryjność jest pożądaną cechą. Nowości komputerowe możemy znaleźć w sklepach na miejscu, jak i w sklepach sieciowych.\nWybierając komputer do pracy w domu trzeba zapoznać się z bieżącymi informacjami w tym temacie. Mogą nam one znacznie przybliżyć to, czego powinniśmy spodziewać się wśród funkcji tego sprzętu. Dzięki mnogości opinii użytkowników w internecie trafiamy na sprzęty dopasowane do naszych wymogów. Nowoczesność jest dzisiaj w zasięgu ręki, dlatego dobrze jest odpowiednio rozejrzeć się na rynku i decydować się na nowoczesne urządzenia. Szczególnie wpływają one na wygodę pracy, zarówno w domu, jak i w biurze.\nWyjątkowe komputery (porównaj komputery poleasingowe dell Nano Comp) z mnogością funkcji do dyspozycji to znak naszych czasów. Zmieniają się w niezwykle szybkim tempie, jednak da się za nimi nadążyć. Użyteczne mogą być wskazówki ekspertów online, co służą pomocą każdemu indywidualnie. Wystarczy się zgłosić, by i nam udzielono wskazówek odnośnie polecanego sprzętu (sprawdź informacje). Przedsiębiorcy także stawiają na urządzenia z najwyższej półki, by praca była przyjemna i szła jeszcze sprawniej niż do tej pory.


Przestępstwa gospodarcze i przeciwko mieniu - specyfika i źródła prawa oraz wybrane rodzaje przestępstw (nadużycie zaufania, pranie pieniędzy, zwalczanie nieuczciwej konkurencji - Uniwersytet Warszawski - USOSweb\nPrzestępstwa gospodarcze i przeciwko mieniu - specyfika i źródła prawa oraz wybrane rodzaje przestępstw (nadużycie zaufania, pranie pieniędzy, zwalczanie nieuczciwej konkurencji\nKod przedmiotu: 2200-1S030 Kod Erasmus / ISCED: 10.0 / (0421) Prawo\nNazwa przedmiotu: Przestępstwa gospodarcze i przeciwko mieniu - specyfika i źródła prawa oraz wybrane rodzaje przestępstw (nadużycie zaufania, pranie pieniędzy, zwalczanie nieuczciwej konkurencji\nZajęcia przeznaczone dla studentów III-V roku kierunku prawo zainteresowanych poszerzeniem wiedzy z zakresu prawa karnego.\nZajęcia realizowanezdalnie przy użyciu Google Meet z użyciem prezentacji multimedialnej.\nCelem zajeć jest poszerzenie wiedzy studenta o przestępstwach przeciwko mieniu i przestępstwach gospodarczych.\nKażde zajęcia będa obejmowały część teoretyczną oraz praktyczną (studium przypadku, rozwiązywanie kazusów).\nCelem przedmiotu jest przybliżenie problematyki przestępstw gospodarczych i przeciwko mieniu. Omówiona zostanie specyfika tych przestępstw i ich źródła, powiązania z prawem cywilnym, administracyjnym, prawem wykroczeń i przestępczością karnoskarbową. Przedstawione zostaną wybrane przepisy statuujące przestępstwa gospodarcze i przeciwko mieniu.\nZajęcia będą prowadzone w formie wykładu i warsztatu. Po omówieniu określonego zagadnienia będzie przeprowadzana dyskusja nad spornymi problemami z uwzględnieniem orzecznictwa i poglądów wyrażonych w doktrynie, w połączeniu z rozwiązywaniem kazusów.\n1)\tprzestępstwa przeciwko mieniu – specyfika (1 godz)\n2)\tprzestępstwa kradzieży i przywłaszczenia (6 godzin)\n3)\tzabór rzeczy w celu krótkotrwałego użycia (1 godz.)\n4)\tpaserstwo (2godz.)\n5)\tprzestępstwa oszustwa (4 godz.)\n6)\tzniszczenie mienia (2 godz.)\n7)\tprzestępstwa gospodarcze – specyfika i źródła (2 godz.)\n8)\tnadużycie zaufania (2 godz.)\n9)\tpranie pieniędzy (2 godz.)\n10)\tprzestępstwa przeciwko wierzycielom (2 godz.)\n11)\tzmowa przetargowa (2 godz.)\n12)\tzwalczanie nieuczciwej konkurencji (4 godz.)\nR. Zawłocki, podstawy odpowiedzialności karnej za przestępstwa gospodarcze, Warszawa 2004,\nR. Zawłocki, Prawo karne gospodarcze, Warszawa 2007,\nSystem Prawa Karnego, tom 9, Przestępstwa przeciwko mieniu i gospodarcze\nSystem prawa handlowego, tom 10, Prawo karne gospodarcze,\nKomentarze do kodeksu karnego\nSzczegółowa literatura (artykuły, glosy, orzeczenia sądów) będzie podawana na bieżąco.\n1) Po zakończeniu zajęć student posiada poszerzoną i pogłębioną wiedzę na temat przestępstw przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu.\n2) Student zna najważniejsze orzecznictwo dotyczące tej tematyki.\n3) Student zna powiązania przestępstw gospodarczych i przeciwko mieniu z wykroczeniami i przestępstwami/wykroczeniami skarbowymi;\n1) Student prawidłowo stosuje instytucje prawa związane z przestępstwami gospodarczymi i przeciwko mieniu.\n2) Student potrafi poddać ocenie wybrane przepisy i przedstawić argumentację na jej poparcie.\n3) Student zauważa sporne problemy.\n4) Student potrafi zreferować wybrane zagadnienie dotyczące przestępstw gospodarczych i przeciwko mieniu.\n4) Student biorąc udział w dyskusji potrafi przedstawić argumentację na poparcie swoich tez odwołując się do dorobku doktryny i orzecznictwa.\n1)Student rozumie i ocenia zasadność istnienia określonych instytucji prawa służącego zwalczaniu przestępstw gospodarczych i przeciwko mieniu.\n2) Student dostrzega możliwość różnych interpretacji przepisu.\n1) kontrola obecności (dopuszczalne dwie nieusprawiedliwione nieobecności) oraz\n2) pozytywna ocena z testu.\nW trakcie pracy zdalnej test będzie przeprowadzony na Platformie Kampus.\nKoordynatorzy: Anna Zientara\nProwadzący grup: Anna Zientara


Najpierw poszedł fokmaszt | Ojciecboguslaw.pl\nNajpierw poszedł fokmaszt\nwaldek, sob., 2015/11/28 - 18:10\nFot. Iwona Warzyńska\nCharakterystyczne na zdjęciu jest to, że dwie osoby idą w kierunku, w którym podnosi się maszt i właśnie te dwie osoby trzymają ręce w kieszeniach. Pozostałe ujęte są w pozie raczej statycznej. Przypuszczam, że te dwie osoby do ruchu zmusza adrenalina a ręce w kieszeniach mają im nadać rysu powściągliwości. Pozostałe czują pełny luz.\nW jaskrawej kamizelce podąża za masztem Pan inż. Dariusz Stelmach, kierownik budowy z "UNIBEP", który podjął decyzję o użyczeniu nam dźwigu. Drugą kroczącą jest moja skromna osoba - najbardziej z prawej - która również czuje ciężar odpowiedzialności za powodzenie całej akcji... W dymnamice ruchu obu tych osób da się wyczytać różnicę wieku...\nNie oznacza to ani trochę, że pozostałym jest wszystko jedno. Przeciwnie, to oni dali cały wkład siły i umiejętności, by do postawienia masztów mogło dojść i doszło. Ich zasługą są wszystkie osiągnięcia materialne związane z budową osprzętu żaglowego. I tak mamy tu od lewej - pomijając już wymienionych - pana Stanisława Samsela, szkutnika i wolontariusza, głównego rozgrywającego przy wszystkich pracach w drewnie. Dalej stoi nasz przyjaciel Zbigniew Grzesiak, właściciel pobliskiej stolarni, kompan w naszych wycieczkach morskich. Jemu zawdzięczamy drewno na stengi i gafle oraz możliwość skorzystania z licznych narzędzi - stacjonarnych i przenośnych - stolarskich. W prawo od Zbyszka mamy chyba Sławka Michalskiego, mistrza wielu umiejętności i obecnie naczelnego spawacza. Ma papiery PRS. Obok Sławka stoi pan Michał chyba, tutaj asystent inż Stelmacha.\nNa pokładzie jest "Dzidziuś" oraz pan Jerzy - specjalista od szplajsowania lin stalowych i jeszcze dwie inne osoby, których nie rozpoznaję. "Dzidziuś" czyli nasz Sylwek. Chyba najmłodszy, stąd przezwisko. Chłopak do wszystkiego. Inteligentny, sprawny, choć czasem nieusłuchany... Zbieracz wszelkich dóbr, wynalazca... Lubi chodzić własnymi ścieżkami...


Sztandar Organizacji | KZ NSZZ "Solidarność" w Politechnice Wrocławskiej\nDoczekaliśmy się Sztandaru\nMatka Boska Madonna Wrocławska, tak zwany Obraz Sobieskiego Od wielu lat Organizacja Zakładowa NSZZ „Solidarność” przy Politechnice Wrocławskiej nosiła się z zamiarem wykonania sztandaru. Zawsze jednak było coś ważniejszego do zrobienia – a to tablice, a to pomnik; aż w końcu na XXVlecie będziemy mieli swój tak długo oczekiwany sztandar. Zaprojektował go plastyk Dariusz Godlewski, nasz członek założyciel „Solidarności”, który przez wiele lat zajmował się opracowaniem graficznym „Informacji”, a później „Biuletynu Informacyjnego”. Żona Darka, Zosia Godlewska, nadzorowała natomiast realizację projektu – wybierała tkaninę, dobierała nici itp. Pomysłodawcą umieszczenia na sztandarze wizerunku Matki Boskiej Madonny Wrocławskiej, zwanego „Obrazem Sobieskiego”, jest Krzysztof Czerski, który wspólnie z przewodniczącym Komisji Zakładowej, Ryszardem Wroczyńskim, uzyskał na to zgodę proboszcza katedry wrocławskiej pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela (tam znajduje się oryginał obrazu). Komisja Zakładowa 15 czerwca 2004 roku podjęła uchwałę o zleceniu wykonania sztandaru. Sprawami organizacyjnymi zajęli się Jadwiga Szymonik i Krzysztof Czerski. 23 czerwca powierzono to zadanie pani Małgorzacie Grzelak, właścicielce pracowni haftu artystycznego w Poznaniu. W uzgodnionym terminie sztandar został wykonany.\nDnia 28 sierpnia 2005 roku w zajezdni MPK na rocznicowej mszy świętej odbyła się uroczystość poświęcenia sztandaru przez Jego Ekscelencję księdza arcybiskupa Mariana Gołębiewskiego. Rodzicami chrzestnymi sztandaru byli: Jadwiga Szymonik – wiceprzewodnicząca i Ryszard Wroczyński – przewodniczący Komisji Zakładowej. W skład pocztu sztandarowego weszli: Elżbieta Lipka, Grażyna Olszewska i Krzysztof Czerski. Wdzięczni za włożony ogrom pracy i serce, zaprosiliśmy panią Małgorzatę Grzelak, wykonawczynię sztandaru, która zaszczyciła swoją obecnością uroczystość Jego poświęcenia. Sztandar został sfinansowany przez darczyńców indywidualnych i Komisje Oddziałowe NSZZ „Solidarność”, za co jesteśmy im bardzo wdzięczni.\nBożena Anna Krzywkowska\nNSZZ „Solidarność” przy:\nChemicznej i Urządzeń\nWrocławskiej w Jeleniej Górze