28 czerwca 2015, 23:04 / niedziela\n1.5 mln eurasków możemy dać na transfer, ale nie wiadomo czy zawodnik zgodzi się na nasz system płacowy.\nNo i gra gitara dobrze, że nie napinali na 5 mln eurasków. No i jeszcze nie wiadomo kto i tak miałby zapłacić.\n28 czerwca 2015, 23:20 / niedziela\nA oni się Grzelczaka pozbyli.\nCzyli na dzień dzisiejszy nasza obrona ma się tak\nWojtkowiak (Stolarski) Janicki (Garbacik) Valente (Dźwigała) Wawrzyniak (Leković)\nGerson -kontuzja powrót koniec września/październik 10-12 kolejka\nPowinien dojść minimum obrońca ,skrzydłowy i napastnik.\nPomoc jest w miarę choć jeśli odejdzie Kevin to Sam Ćolak nie da rady-no chyba że nasze młode armaty się rozstrzelają.\n29 czerwca 2015, 01:30 / poniedziałek\nco tu się dzieje? odpalają Kazlauskasa a po 2 godzinach gościu już jest na zgrupowaniu z drużyną ,nagle wszyscy co byli do wyjebania wracają do łask .Co to jest, co ma do gadania Trener? Ile osób tyle wersji ,Palmer swoje Mandziara swoje Beret swoje i Papież swoje. Przydało by się spotkanie z tym towarzystwem. o Sucheckim to już nawet nie ma co pisać bo on wszystko dementuje.\n29 czerwca 2015, 08:02 / poniedziałek\nBardzo kiepsko to wygląda. Rozumiem, że pozbyli się Austriaka, bo to słabak był, jakich mało. Ale zupełnie nie wiem, dlaczego pozwolili na odejście Grzelczaka w tej sytuacji. Wracają odpaleni, beznadziejni Pawłowski i Valente. Goście się nie sprawdzili ewidentnie. Dramat. Ale czekamy nadal pełni wiary. Musi przyjść porządny napastnik (nie żaden badziew Cernych, drugiego Czolaka nie potrzeba), klasowy obrońca, doświadczony bramkarz i ewentualnie pomocnik.\n29 czerwca 2015, 08:30 / poniedziałek\nNie od dziś wiadomo, że drużyny zbliżone potencjałem do naszego nie są magnesem dla dobrych zawodników. Najpierw muszą im odpaść lepsze opcje, żeby w ogóle spojrzeli na polską ligę. Liczę na taką strategie. Pewnie, każdy trener chciałby mieć na zgrupowaniu kompletny skład, ale czy w polskich realiach jest to na prawdę takie niezbędne? Nawet jeśli początek sezonu będzie u nas średnio udany, to w drugiej części (patrz zeszły sezon) można wszystko odrobić.\nOsobiście wolę trochę poczekać, nawet niech się liga zacznie, ale niech przyjdą zawodnicy, którzy zrobią różnicę.\n29 czerwca 2015, 10:39 / poniedziałek\nCastorp, co Ci źle wygląda?\nValente. Skończyło mu się wypożyczenie. I co, mieli mu kazać zostać na plaży i dalej płacić mu przez rok wynagrodzenie? Przecież chłop musi wrócić do treningów żeby móc go puścić gdzieś dalej. Choćby za dopłatą.\nPawłowski. Niestety mam najgorsze obawy jeśli chodzi o jego osobę. Bo w mojej ocenie jego rola w całej szopce jest tylko pośrednia i obliczona jest na wywarcie presji. Presji na kogo? Na Legię. A czemóż to? A temóż, że pokazujemy im, że za taką kasę jaką chcą za Kosę to my go nie weźmiemy i gotowi jesteśmy grać Pawłowskim zamiast przepłacać za Kosę. Legii zmięknie faja, przyjdzie Kosecka, a Pawłowski pójdzie gdzie tam se chciał.\nCisza w transferach? A to nie zapowiadali, że będą działać po cichu? Trochę lodu panowie.\n29 czerwca 2015, 11:38 / poniedziałek\nCzy Mandziara nie powiedział dopiero co, że nie stać nas na Muchę? To dziwne, bo Slovana Bratysława było stać. Czyli, że co, mam mniejsze możliwości, niż trzeci klub słowackiej ekstraklasy?\nCo do Valente, to zdeecydowanie wolałbym, żeby został Bougaidis.\n29 czerwca 2015, 11:40 / poniedziałek\nsamo zlo --> 1945% poparcia do Twojego wpisu.\nna spokojnie Panowie :)\n29 czerwca 2015, 12:10 / poniedziałek\nWyobraź sobie sytuację w której 33 letni Kowalski rodowity Gdańszczanin od 10 lat pracujący za granicą poszukuję pracy i dostaję dwie propozycję , jedną z sąsiednich Niemiec za 10 tysięcy Euro a drugą z Gdańska za 9 tysięcy Euro . Według Ciebie każdy Kowalski skusi się na troszkę większe wynagrodzenie ????\nPiszesz również że wolałbyś Bougaidisa który był tylko wypożyczony i szału swoją grą nie robił. Valente to zawodnik Lechii , więc to chyba oczywiste dlaczego jeden wypadł a drugi pojechał na obóz.\n29 czerwca 2015, 12:32 / poniedziałek\nNie przesadzajcie z tymi placzami. Transfery beda, i to niebawem.\n29 czerwca 2015, 12:46 / poniedziałek\nDo środy ma się pojawić dwóch nowych zawodników na zgrupowaniu,więc wyluzujcie.\n29 czerwca 2015, 12:48 / poniedziałek\nValente był jaki był ale w roli rezerwowego na pewno podoła ba twierdzę, że jest lepszy od Greka. Jaki sens w jego miejsce kontraktować kogoś innego na ławkę? Dla mnie dobre posunięcie.\n29 czerwca 2015, 13:00 / poniedziałek\na Garbacik już zdrowy? Nie ukrywam, że na niego najbardziej liczę jeśli chodzi o uzupełnienie luki po Gersonie.\n29 czerwca 2015, 16:38 / poniedziałek\ndo 1 lipca blisko, wiec wszyscy czekamy z niecierpliwością :)\n29 czerwca 2015, 18:54 / poniedziałek\nL1945 :MARIĆ I CHRZANOWSKI -HAHAHAHA.\nTak na serio -mam na dzieje że ktoś dojdzie.\n29 czerwca 2015, 19:35 / poniedziałek\nMyślicie, że ściągali z wypożyczenia w Podbeskidziu Pawłowskiego aby kupić konkretnego skrzydłowego?\n29 czerwca 2015, 19:49 / poniedziałek\nKrotko podsumuje to, co dobiega do mnie od osoby z klubu. Tej samej, ktora powiedziala, ze Kevin na ten moment out.\nPrawdopodobnie beda 3 transfery, z czego dwoch zawodnikow ma byc na obozie do tego weekendu max. Na dodatek grupa ludzi z klubu od jakiegos czasu obserwuje mlodych, i Brzeczek dostal "rozkaz" wypromowania dwoch ( conajmniej jednego ) mlodego. Wszystko wskazuje, ze bedzie to Garbacik lub Letniowski.\nTransfery beda, ale szalu sie nie spodziewajcie.\n29 czerwca 2015, 20:36 / poniedziałek\nLechia nic nie musi udowadniać Legii, bo transfer koseckiej upadł i już nigdy nie powróci, a to z powodu tego że panienka dwa razy (w zimie i teraz) wyłożyła lachę na Lechię pomimo mega oferty dla Legii jak i samego zawodnika...po necie chodzi nawet fotka na której kosecka siedzi z kucharskim na frankfruckim lotnisku, wi3c coś starają się ugrać zagranicą\n29 czerwca 2015, 21:02 / poniedziałek\n@el-polako - to co napisałeś brzmi bardzo prawdopodobnie.\nPowoli krystalizuje się chyba docelowa wizja właściciela - ustabilizować klub na poziomie górnej połówki ekstraklasy oraz hierarchię w szatni aby stworzyć dobre warunki do promowania i zarabiania na młodych zdolnych.\nNiestety może nie oznaczać to walki o mistrza, a nawet puchary - do promocji talentów wystarcza pokazać się w lidze (np. Drągowski).\n29 czerwca 2015, 21:06 / poniedziałek\nTak na prawdę stabilizacja zdobywania punktów na poziomie z wiosny przez cały rok da nam pierwszą trójkę.\n29 czerwca 2015, 21:14 / poniedziałek\nmmkk - akurat Drągowski wypromował sie w drużynie, która zajeła miejsce na podium, także słaby przykład.\nAle wracając do meritum sprawy, niektórzy naprawdę łyknęli jak młode pelikany forumowe plotki, ze teraz Lechia wykona skok do przodu (za kilkanascie mln ojro) i wyprzedzi pozostałe klubu na L. Niestety w tych fantazjach zapomnieli ze przyziemna logika bywa nieubłagana, ale niektóre księżniczki dalej bedą śnić o królewiczu na białym koniu.\n29 czerwca 2015, 21:20 / poniedziałek\n@Cygnus, to po co te opowiadania Mandziary w mediach, że Lechia jest w stanie wyłożyć 1,5mln€ na zawodnika, a po dwóch dniach żegnają Kevina i ściągają Pawłowskiego i Valente. Sami nakr3cają ludzi swoimi wypowiedziami, a potem bum! Ostre jebnięcie z rzeczywistością\n29 czerwca 2015, 21:25 / poniedziałek\nMandizra mówił o 5-6 transferach i już mamy:\n1) Maric - transfer jak malowany\n2) Valente wraca z wypożyczenia\n3) Pawłowski to już prawie jak transfer z PBB, był już nawet na testach medycznych i pozował w ich koszulce\n4) Dźwigała praktycznie był na wypożyczeniu w Łęcznej więc też jak transfer\n5) Kazlauskas też nowiutki transfer\nTe dwa transfery do końca tygodnia, o których piszecie wyżej - obstawiam Kevin i Trela. Jak tak to będzie 7 nowych zawodników więc plan pana Prezesa wykonany z nawiązką. Jóźwiak uczciwie zarobi jako szef skautingu, co najwyżej Piekarski się trochę wkurwi.\nPoczekajmy na te 3 "konkretne" transfery. Pytanie jednak czy w te trojkę wliczać już tego młodego bramkarza? Jestem jak najbardziej za promowaniem naszych bo raz, ze to oszczędność, dwa są nam bardziej wierni i jest łatwiej z nimi negocjować a trzy - odejdą za dobre pieniądze. Ważne teraz aby osiągnąć konkretne miejsce w lidze.\n29 czerwca 2015, 22:02 / poniedziałek\nno pierwszy z dwójki już jest . Podleśny zameldował się w Grodzisku.\nCzyli jutro pewnie Rudinilson i będzie komplet.\n29 czerwca 2015, 22:05 / poniedziałek\n@Spejson - Kuchar tez tak gadał, ze jak bedzie odpowiedni gracz to i pieniadze nie bedą problemem. Pewnie ze są wstanie wyłożyć 1,5 mln, pytanie tylko kogo mają na mysli? Kogoś za 3 mln? Chodzi raczej o to ze nie bedą szaleć z kasą, a jakby trafiła sie superokazja na dobry deal to i wyciągną ze skarpety zaskórniaki.\nPoza tym Mandziarze nie ufam i tyle.\n30 czerwca 2015, 00:04 / wtorek\nLechii udało się dogadać z Górnikiem Łęczna w sprawie transferu Cernycha.\n30 czerwca 2015, 00:58 / wtorek\nNo to mamy pierwsze wzmocnienie.Młody,perspektywiczny napastnik.Zważając na fakt,że w cienkim górniku łęczna strzelił 11 bramek,to można nazwać go bramkostrzelnym..chyba\n30 czerwca 2015, 01:16 / wtorek\nSpojrzałem na jego staty i nie poraża mnie jego efektywność zdobywania bramek... Tak długo jak nie będzie na oficjalnej, tak długo będę się łudził, że to bajka.\n30 czerwca 2015, 05:56 / wtorek\nGórnik wczoraj zakontraktowal Świerczoka więc chyba jest coś na rzeczy.\n30 czerwca 2015, 09:05 / wtorek\nJakiś czas temu wysiliłem się i obejrzałem na ekstraklasa tv wszystkie bramki Cernyha z tego sezonu i jestem pod umiarkowanym wrażeniem. Miał w prawdzie przestój bramkowy, ale ma wg mnie papiery na grę. Potrafi odnaleźć się w polu karnym. Pamiętajmy też, że grał w Łęcznej gdzie asystentów nie ma wybitnych.\n30 czerwca 2015, 09:11 / wtorek\njagielonia włączyła się w walkę o niego\n30 czerwca 2015, 09:13 / wtorek\nZaje… ma statystyki ten Czernych (mecze/gole) w ostatnich sezonach.\n2011 Dniepr Mohylew\t18/1\n2012 Naftan Nowopołock 30/5\n2013 Dniepr Mohylew\t32/4\n2014 wiosna Dniepr Mohylew 10/3\n2014/15 Górnik Łęczna 32/11\nPo prostu rewelacja, hit! Rozstrzelał silną ligę białoruską. A w polskiej tylko troszkę ma gorsze statystyki od tuza Czolaka. Widzieliśmy Czernycha w meczu Lechii z Łęczną (2:0). Kapitalny występ. Widać było ile jest wart, jakie stwarzał zagrożenie grając przeciwko obrońcom reprezentacyjnym Lechii. Horror przeżywaliśmy.\nTrzymajcie Czernycha z dala od Lechii. Po co taki badziewiak. A na rynku wolny był Samuel Eto’o. Właśnie rozwiązał kontrakt z Sampdorią za porozumieniem stron i przechodzi do Turcji. Jeżeli z Łęcznej jakieś „wzmocnienia”, to tylko Prusek.\n30 czerwca 2015, 09:16 / wtorek\nMam nadzieję, że Jagiellonii się "powiedzie" w ściągnięciu Czernycha. Nie dla Czernycha w Lechii.\n30 czerwca 2015, 09:46 / wtorek\ncastorp abstrahując od cernycha ty tak na poważnie z tym Samuel Eto??? czy to taki żarcik i wywołanie dyskusji???\n30 czerwca 2015, 09:56 / wtorek\nŻarcikiem ze strony Mandziary to będzie zakontraktowanie Czernycha. Czerny(h) dzień dla Lechii to będzie, jeśli z nim podpiszą. Co do Eto inwestycja zwróciła by się po roku. Przyciągałby na trybuny komplet widzów. Sportowo też byłaby wielka korzyść, bo na polską ligę on byłby aż za dobry. Potrzebujemy kogoś z uznanym nazwiskiem.\n30 czerwca 2015, 10:04 / wtorek\nDodam jeszcze, że Eto nie przechodzi do żadnego potentata ligi tureckiej ze Stambułu, ale do beniaminka Antalyasporu. Skoro takiego słabaka tureckiego stać na Eto, to Lechie też. Jeśli nie na Eto to może na innego piłkarza o znanym nazwisku. A przynajmniej Lechia powinno stać na jakąś nową burkinęfaso traoropodobną. O Czernychu trzeba szybko zapomnieć i nie wymieniać jego nazwiska w kontekście przyjścia do Lechii. To po prostu nie przystoi tak żartować nieładnie.\n30 czerwca 2015, 10:27 / wtorek\nTen jest wolny\nWszak to chłopak z Tczewa\n30 czerwca 2015, 10:58 / wtorek\nEto :D Ronaldinho tez wolny jakby co!\nLudzie.. ogarnijcie. Bedziecie im sami chyba placili, ze swoich majatkow ;)\nCastorp: Nas nie stać było na Traore. O ile się nie mylę jego klub spadł do niższej ligi.\n30 czerwca 2015, 11:00 / wtorek\nJa tam bym widział Czernycha w Lechii. Nie ma co oceniać samych statystyk, kto śledzi bacznie ekstraklasę to wie, że Czernych był dla Łęcznej takim zawodnikiem jak dla nas Traore. Najlepsze przed nim i na pewno zmieści się w budżecie. Apeluje jeszcze raz bądźmy realistami. Piłkarze pokroju Wilczka czy Czernycha są na prawdę wzmocnieniem przy naszych "faktycznych" możliwościach.\n30 czerwca 2015, 11:04 / wtorek\nNiektórzy to chyba zapomnieli gdzie żyją. Skoro prezes mówi, że nie stać nas na Muchę czy Kuszczaka to z pewnością będą negocjować z Eto,o czy Trochowskim. O takich transferach to może pomarzyć połowa klubów, które wejdą do LE, a wy chcecie takie w Lechii. Pensje chyba byście sami im płacili, bo klub zapowiedział, że nie chce kominów płacowych robić. A co do Cernych to rzeczywiście tylko jeden sezon miał udany, a w zasadzie rundę. Wolałbym chyba Wilczka.\n30 czerwca 2015, 11:17 / wtorek\n"W przyszłym sezonie władze Lechii chciałyby uniknąć powtórki z rozrywki i zamierzają znów zainwestować znaczne środki we wzmocnienia. Już w najbliższych dniach do zespołu ma dołączyć zawodnik znany w Europie, który ma z miejsca stać się gwiazdą ekstraklasy. Może pierwszą okazją do pokazania się polskiej publiczności będzie turniej w Lublinie?"\nTakie doniesienia z Przeglądu Sportowego przed turniejem w Lublinie.\n30 czerwca 2015, 11:23 / wtorek\nMuchę mam w nosie, Puszczaka też, ten drugi niech szuka klubu w Wenezueli, tam ma wyrobioną renomę. Trochowski co najmniej od pół roku nie gra, sądzi się z Sevillą. Jest kompletnie bez formy. Za słaby na Lechię. Klub zapowiedział, że nie chce kominów płacowych robić? Farsa. Co to ma być za polityka. Real dla Ronaldo i Barcelona dla Messiego też robią kominy i dobrze na tym wychodzą. Słabsi piłkarze nie zazdroszczą im z tego powodu, nie płaczą, nie grają przez to gorzej. Buksa czy Czolak na pewno nie obraziliby się, gdyby Eto zarabiał od nich 10 razy więcej. Wiadomo, że gwiazdy kosztują. Mały kosztem czy za darmo to można sobie rekreację robić, a nie profesjonalny klub, który ma odnosić sukcesy. Niech poszukają sponsorów, reklamodawców, co się do pensji takiego Eto’opodobnego piłkarza dołożą. Wilczka to ja bym wolał już raczej w lesie spotkać niż na Lechii go oglądać. Nie stać mnie na dentystę, żeby sobie co miesiąc naprawiać uszkodzone szkliwo wskutek zgrzytania zębami po oglądaniu występów takich Wilczków.\n30 czerwca 2015, 11:30 / wtorek\nDariusz Trela wypożyczony do Korony Kielce odnośnik\n30 czerwca 2015, 11:37 / wtorek\nNie stać Cię na dentystę, a klubu nie stać na takie gwiazdy, a nawet gdyby znaleziono sponsorów i reklamodawców jak twierdzisz, chociaż w Polsce o kilku dobrze płacących sponsorów trudno przy czym w Gdańsku i tak nie jest źle pod tym względem, to nie wiadomo w ogóle czy taki Eto'o cxy Trochowski chcieliby dla Lechii grać. Polska to nie jest rozpoznawalny kraj dla takich graczy, a tłumacząc się, że skoro wybiera beniaminka z Turcji to i do Lechii przyjdzie jest bez sensu. Większość zawodników mających możliwość gry w beniaminku PL a drużynie walczącej o puchary w Ligue 1 wybierze Anglię. Większa możliwość promocji. Co prawda Ci zawodnicy nie muszą się już promować, ale gdyby chcieli pokopać dla kasy to wybraliby Chiny lub Katar, a tak to chcą jeszcze pograć na dobrym poziomie. Tymczasem radzę odstawić na jakiś czas Football Managera.\n30 czerwca 2015, 11:42 / wtorek\nWeź Ty człowieku przeczytaj sobie co Ty piszesz bo to jest jakaś komedia. Gajos mimo powołań do kadry-żadne wzmocnienie, Starzyński-dramat, Wilczek król strzelców ekstraklasy-ogór, teraz Trochowski-za słaby na Lechie, życzysz sobie Eto'o, a tego już nawet opisać nie umiem. Ja rozumiem, że wzmocnienia są potrzebne w walce o coś większego niż spokojne miejsce w pierwszej ósemce, ale jak masz pisać takie pierdoły to skasuj konto.\n30 czerwca 2015, 12:06 / wtorek\nŻyczę sobie nie Eto’o bo jestem realistą. Taki piłkarz wybierze prędzej Katar czy Chiny, nie Polskę. Jego podałem jako przykład, na czym polegają wzmocnienia w innych klubach, niekoniecznie topowych. Dla jasności w Lechii oczekuję piłkarzy pokroju Stilica, Radovica, Ljuboji, Traore, Rudnevsa, minimum Matsui, a na pewno nie Starzyńskich, Gajosów czy Czernychów. Ci ostatni to przeciętniaki nie odbiegający poziomem od tych piłkarzy, którzy aktualnie są w kadrze. Nie będą to żadne wzmocnienia. Jestem realistą, nie oczekuje hurtowego zakupu piłkarzy z tej półki. Ale na 1 czy 2 powinno klub stać, jeżeli chce się włączyć w walkę o mistrzostwo.\n30 czerwca 2015, 12:07 / wtorek\nnie chce bronic castorp bo nie muszę --sam się chłop obroni a jak nie to sprzeda laczka heheh ale przyznam ze jego bajkopisarstwo i marzenia się cudnie czyta--prostota pomysłu i wiara w wielkość LECHII + sny o potędze i spełnieni marzeń tu i teraz napisane lekkim i humorystycznym stylem BEZCENNE !! Zycze spełnienia tych na razie MARZEŃ w jak najkrótszym okresie i castropowi i wszystkim z BIAŁO - ZIELONYM sercem...p.s. castrop pisz więcej i częściej, moje mięśnie brzucha pracują bez treningu non -stop czytając twoje wpisy ..serdecznie pozdrawiam\n30 czerwca 2015, 12:08 / wtorek\nA po tygodniowym pobycie Eto w Lechii powstałby nowy wątek - "Eto musi odejść"....


Texar Spodnie Taktyczne SFU Olive | Milworld.pl\nWybierz rozmiarSMLXXLM LongL Long\nSpodnie taktyczne SFU wykonane z połączenia bawełny i poliestru. Charakteryzują się dużą wytrzymałością na przetarcia i rozdarcia. Spodnie mają 6 kieszeni. Dwie umieszczono z przodu, dwie z tyłu oraz dwie na udach. Materiał wzmocniony jest na kolanach, w kroku oraz na pośladkach. Jest możliwość włożenia ochraniaczy w specjalne kieszenie ulokowane na kolanach. Spodnie można regulować w pasie oraz nogawkach.


Rząska. Licytowali się, żeby rehabilitować mamę trójki dzieci - dziennikpolski24.pl\nRząska. Licytowali się, żeby rehabilitować mamę trójki...\nRząska. Licytowali się, żeby rehabilitować mamę trójki dzieci\n21 lipca 2017 21.07.2017 Aktualizacja: 21 lipca 2017 19:22 21.07.2017 19:22\nTrwa walka o zdrowie Moniki Zielińskiej z Rząski. To mama trójki małych dzieci, które tęsknią za nią od 14 grudnia ubiegłego roku. Dobrzy ludzie wspierają zabiegi rodziny, żeby rehabilitować panią Monikę. Są organizowane zbiórki, akcje charytatywne, licytacje, mecze, żeby zdobyć pieniądze na kosztowne leczenie.\nPani Monika w grudniu przeszła krwotok mózgowy, pękł jej naczyniak w płacie czołowym mózgu. Są szanse, że rehabilitacja postawi ją na nogi, ale potrzebne są ogromne pieniądze. Ponad 24 tys. zł na miesiąc. Rodzina nie ma takich kwot.\nDlatego pomagają przedsiębiorcy, artyści, sportowcy, samorządowcy. Fundusze dla mamy trójki dzieci zbierano w Bolechowicach podczas licytacji. Ale była także zbiórka, która przeprowadzili seniorzy.\nWalka między osobami, które bardzo chciały wesprzeć rodzinę Zielińskich podczas aukcji była zacięta. Zebrano łącznie 6830 zł, w tym 4 tys. zł pochodzące od klubu seniora.\nMonika Zielińska rząska\nMonika Rząska rehabilitacja\nBolechowice piknik licytacja


18-01-2014, 21:58 06 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 19-01-2014 12:01 33 przez M'cin.)\n/Nie będę oszukiwał - nie lubię koszykówki jako takiej, ani gier sportowych, wiec łączymy 2 nieciekawe dla mnie rzeczy i ograniczamy to do możliwości NESa, więc nawet nie ma mowy o przełożeniu złożoności sportu na grę wideo. Efekt jest jak dla mnie tragiczny.\nOkej, grafika, szczególnie wsadów, jest fajna, muzyka też spoko. W grze zaimplementowano sporo elementów prawdziwej koszykówki, jak bloki, odbieranie piłki, rzuty, wsady, ale zapomniano o takim detalu jak ograniczenie czasu na akcję. Nasi zawodnicy różnią się wyglądem i chyba też statystykami, ale nigdzie nie ma ich opisanych - po prostu trzeba wyczuć, który wolniej biega. Albo to ja mam zwidy, bo nie wierze, ze biali potrafią skakać. Celność rzutu czy wsadu zależy od tego, jak długo przytrzymamy przycisk rzutu i czy ktoś nas nie blokuje, przy czym działa to jak chce i kiedy chce - nieraz skakałem do bloku, a mój sportowiec fikał bokiem od przeciwnika. Grafika okej, poza tym detalem, że nie zawsze idealnie odwzorowuje sytuację na boisku, ja na ten przykład notorycznie wychodziłem z piłką za górną krawędź boiska, kiedy wydawało by się, ze mam jeszcze zapas, można też nie zauważyć, że się przejęło piłkę. Komputerowy przeciwnik oszukuje, stosując zagrywki, których gracz nie może zrobić, jak podawanie do zawodnika poza ekranem, a z drugiej strony ułatwia sprawę, bo często kręci się jak debil, kiedy mógłby biec na przypale i zrobić wsad. Wsadów nie robi prawie wcale. Najgorsze w tej grze jest dla mnie sterowanie, które często "robi co chce". Kiedy próbuje podać do przodu, potrafi oddać za plecy, zmiana zawodnika to koszmar, przy rzucie czasem koszykarz obraca się w stronę kosza, czasem muszę precyzyjnie nakierować, wchodząc w pole "za dwa" albo na blokującego przeciwnika.\nZa dzieciaka miałem Ultimate Basketball od bodajże Taito, gra, której także nie lubiłem, ale za czułe sterowanie i możliwość zmiany zawodników, opisanych z imienia i nazwiska i szeregiem statystyk awansuje ligę wyżej od tego crapu. Jestem pewien, że po lidze Double Dribble już nie ruszę\n18-01-2014, 23:44 34 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-01-2014 23:55 31 przez dudek.)\nWłaśnie, przypomniało mi się, że też za dzieciaka miałem w swojej kolekcji Ultimate Basketball. Fenk ju, Ćmin! Ja tam nawet lubiłem tego kosza, ale jak sięgam pamięcią, to sporo lamiłem (jak zwykle:>), ale rzuty przez całe boisko były genialne\nOdpalając na emulatorze Dabu Dybul odniosłem nieodparte wrażenie, że już gdzieś w to grałem, bo jak się okazuje te dwie gry pod względem graficznym są całkiem podobne. Za przykład niech posłużą ruchy koszykarzy przy rzutach, blokach czy zwykłych zagraniach. Coś mi się jednak nie zgadzało i tak przypomniałeś mi o słynnym(?) Ultimate Basketball\nJeszcze jedna rzecz mi nie pasowała w tym całym dabu dybul, a mianowicie - co ma oznaczać cieszynka kibiców po trafieniu do kosza?!\n19-01-2014, 08:57 49\nNajpierw grę poznajemy, potem piszemy. Zasady czasu jak najbardziej są.\n19-01-2014, 10:27 28 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 19-01-2014 10:29 41 przez Evil. Powód: Drobne poprawki)\nWłaśnie i nie zgadzam się, że jest to aż taka słaba gra. Weźmy pod uwagę jej wiek, to tak naprawdę dopiero rozwój NES. Może i ma swoje niedoskonałości - komp wykonuje zagrania, których nie może wykonać gracz, czasem trzeba się mocno pilnować przy podawaniu, bo zawodnik "przyjmujący podanie" może się zmienić w mgnieniu oka i zamiast do przodu, podamy do tyłu. Ale w gruncie rzeczy nie jest tak źle - zasady gry w koszykówkę odwzorowane, kilka ciekawych pomysłów (jak choćby rzuty osobiste albo faule, które mogą być bardzo dobrym sposobem obrony, jeśli się umie na nie naciągać przeciwnika ) grafika świetna (i animacje wsadów), poziom trudności można sobie regulować w dość dobrym zakresie, znaczy czuć różnicę między każdym poziomem. Biorąc pod uwagę, że to jedna z pierwszych poważnych prób przeniesienia koszykówki do świata gier, wyszło całkiem całkiem.\n19-01-2014, 10:44 54\nMi rzeczą która najbardziej mi przeszkadza jest mała ilość drużyn. Jeżeli chodzi o koszykówkę na Nintendo to szczególnie polecam Tecmo NBA Bastketball, są tam autentyczne drużyny i ogólnie wszystko jest w tej grze piękne Wracając do Double Dribble powiem że gdyby nie to co wymieniłem na górze to naprawdę byłaby świetna koszykówka i dałbym ocenę 9/10 a tak to daję 7.5/10\n19-01-2014, 10:57 36\nGrafika ok, muza ok. Toporne sterowanie, wkurzający komp. Może mi lepiej idzię bo lubię koszykówkę. Nie wiem. Ale wiem jedno.\nW to się przyjemnie gra.\nI o to mi chodzi. Gram i chcę grać, mam radochę, bawię się przednio. Jedna z fajniejszych gier ostatniego czasu. Nie rozumiej tej jazdy. Owszem, komp czasami wypracowywuje 100%. Ale tylko z powodu błędu gracza. Gra mi się podoba i mamy grać w nią na zlocie. O.\nDabu dybul: 8 na 10. Lepsza od kunio kuna.\n19-01-2014, 11:55 24\nNo widzisz, problem jest taki, że mnie to nie bawi i mam tylko chęć włączenia czegoś lepszego Argument wiekowy zbijam, okej, jest ładna i rozbudowana jak na swój rok, ale świadomość że nie było nic lepszego nie sprawi, ze magicznie będę się lepiej bawił. Sportowe Gry od Nintedno, np. Ice Hockey czy Tennis potrafiły bawić, chociaż były na bakier z zasadami czy realizmem. Tu próbowali i, jak na moje, nie wyszło.\nWanno, nie wiem z kim grać będziesz, ale na pewno nie ze mną\n19-01-2014, 11:57 55\nDo rewelacyjnego Taito Basketball ta gra nawet się nie umywa. Grałem w DD próbując się przekonać że warto, niestety nie udało się. Poza wspominanymi animacjami wsadów (ale nie będącymi wyjatkiem bo TB też je ma i sa nawet lepsze) nic ciekawego w grze nie znalazłem.\n19-01-2014, 11:58 58\nZ Evilem, bo jakoś to toleruje:-P\n19-01-2014, 12:48 15\nTaito Basketball wyszło cztery lata później, to ogromny kawał czasu jeśli idzie o gry. I mimo wszystko wiele schematów, również animacji, zostało zerżniętych z Double Dribble. Ja tam zdania nie zmienię, że gra nie jest wcale tragiczna, zupełnie udana próba przeniesienia koszykówki na kartridż.\nAktualny czas: 23-07-2019, 04:26 20 Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Pomidory suszone POŁÓWKI 100g - Sadowniczy.pl\nkod produktu: 159976/\nPOMIDORY SUSZONE POŁÓWKI aż 100 gramów !!!\nProponowane przez nas pomidory suszone są poddane tradycyjnemu procesowi suszenia z udziałem niewielkiej ilości soli. Dzięki temu nie tracą nic ze swoich właściwości odżywczych. Sól użyta w procesie suszenia pomidorów pozwala zrezygnować z jej dodawania w procesie przygotowania potrawy. Obfitują w antyutleniacze, witaminy A,C, K i te z grupy B. Są bogate w mikroelementy takie jak cynk, fosfor, żelazo i kwas foliowy.\n- Kurczak w suszonych pomidorach\n- Grzanki z figą i suszonymi pomidorami\n- Mix sałat z tuńczykiem\n- Bułki nocne z suszonymi pomidorami\n- Faszerowane portobello\n- Chleb z suszonymi pomidorami\nWartości odżywcze w 100g POMIDORÓW SUSZONYCH POŁÓWEK:\n- wartość energetyczna: 1079kJ/258kcal,\n- tłuszcz: 2,97g, w tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0,6g,\n- w tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0,6g,\n- węglowodany: 55,67g, w tym cukry: 37,59g,\n- w tym cukry: 37,59g,\n- błonnik: 12,3g,\n- białko: 14,11g,\n- sól: 8g.


Przedstawiamy zespół Locnville - Oficjalne wiadomości PlayStation Network, PSN\nPrzedstawiamy zespół Locnville\nPoznajcie nowy duet electro hip hop, o którym mówią wszyscy.\nW wieku siedmiu lat bliźniacy Andrew i Brian Chaplin mieli już nagraną pierwszą piosenkę. Teraz, w wieku 20 lat , bracia, którzy urodzili się w Nowym Jorku, a wychowali w Kapsztadzie, mają znacznie więcej do powiedzenia.\nZnani pod nazwą Locnville, Andrew i Brian mogą osiągnąć bardzo wiele. Napisali i wyprodukowali każdy utwór na swoim albumie Sun In My Pocket, który osiągnął już status platyny w Republice Południowej Afryki.\nLocnville pojawią się w Kolonii na targach gamescom 2010, i zagrają specjalny koncert na legendarnym przyjęciu PlayStation, które odbędzie się 22 sierpnia 2010 r.\nJeżeli nie możecie wybrać się do kolonii, mamy dla was dobrą informację. Cały koncert będzie transmitowany strumieniowo, bezpłatnie, w przestrzeni gamescom w PlayStation Home, w niedzielę 22 i poniedziałek 23 sierpnia 2010 r. Zapraszamy do PlayStation Home, gdzie będzie można poznać jeden z najlepszych nowych zespołów.\nWebsite ©Wed Apr 26 07:00:12 BST 2017 Sony Computer Entertainment Europe. Cała zawartość, tytuły gier, nazwy handlowe i/lub wizualna postać gier, znaki handlowe, grafika i związane z nimi zdjęcia, są znakami handlowymi i materiałami objętymi prawami autorskimi, należącymi do ich prawowitych właścicieli. Wszelkie prawa zastrzeżone. więcej informacji


Wrocławska publiczność już niedługo będzie miała okazję zobaczyć i posłuchać na żywo energetycznych, porywających The Crackers. Tym razem w niespodziewanym zestawieniu z zespołem Luxtorpeda. Zapowiada się gorący wieczór pełen zaskakujących muzycznych zwrotów akcji.\n2015-11-19 10:31 Autor: cel\nT.Love powraca do Wrocławia. Koncert już w sobotę\nPo rocznej nieobecności zespół T.Love powraca do Starego Klasztoru. Muniek Staszczyk z załogą wystąpią już niedługo w Sali Gotyckiej. Podczas ostatniego koncertu T.Love świętował 20- lecie pojawienia się na rynku legendarnej płyty Prymityw.\n2015-11-20 13:02 Autor: cel\nBrytyjska legenda hard rocka wystąpi we Wrocławiu\nZespół UFO po udanych koncertach w Warszawie i Krakowie w ramach trasy promującej najnowszy album "A Conspiracy of Stars" powraca do Polski i wystąpi we Wrocławiu! Dla fanów starego dobrego hard rocka – obecność obowiązkowa!\n2015-10-13 10:15 Autor: cel\n2015-09-23 10:46 Autor: cel\nWe wrocławskim klubie Stary Klasztor w ramach cyklu City Sounds wystąpi Xxanaxx, uwielbiany elektroniczny duet, który od trzech lat fascynuje publiczność swoim brzmieniem.\n2015-09-15 10:42 Autor: cel


MM6: Zaginiony Lord Kilburn | Moc i Magia | FANDOM powered by Wikia\nMM6: Zaginiony Lord Kilburn\nZaginiony Lord Kilburn\nOdnajdź jakiekolwiek ślady lorda Killburna i dostarcz je do regenta Wilbura Humphreya.\nCastle Ironfist, Blackshire\npoparcie Humphreya w Wysokiej Radzie, 40 000 exp, + 200 karma\nLekarstwo dla Silvertongue'a\nWypełnij zadanie List Sulmana.\nPorozmawiaj z Wilburem Humphreyem w zamku Ironfist.\nUdaj się do Blackshire i odnajdź tam tarczę Lorda Kilburna.\nWróć do zamku Ironfist i odbierz nagrodę.\nZapytany o Lorda Kilburna, Wilbur Humphrey opowie Ci o ekspedycji do Kriegspire, która miała zamiar odnaleźć ślady króla Rolanda Ironfista i udzielić mu ewentualnego wsparcia. Podzieli się z Tobą także obawami, że misja dana ekspedycji mogła zakończyć się niepowodzeniem, gdyż od dłuższego czasu brakuje wiadomości od Kilburna. Poprosi Cię o poszukanie bohatera i zasugeruje Blackshire jako dobre miejsce do rozpoczęcia poszukiwań. Nie pozostaje nic innego, jak się tam udać.\nDo Blackshire można udać się dwiema drogami, przy czym jedna stanowi raczej dość spore wyzwanie. Dopóki nie odwiedzimy Blackshire, nie można dostać się tam, korzystając ze stajni, trzeba więc iść na pieszo. Możliwe warianty to:\npodróż główną drogą przez Bootleg Bay i Free Haven — po drodze spotkania z wyznawcami Baa, jaszczuroludźmi, kanibalami i magami.\npodróż drogą okrężną przez Mire of the Damned i Free Haven — po drodze spotkania z wyznawcami Baa, jaszczuroludźmi, duchami, szkieletami, magami i łuczniczkami.\nPodróż obiema drogami trwa około piętnastu dni (przy założeniu, że Twoja drużyna nie będzie zatrzymywać się na odpoczynek).\nPo przybyciu do regionu Blackshire warto na początek udać się do miasta, aby uzupełnić zapasy — chociaż nie należy nastawiać się na wiele, jeśli nie ma się sporej ilości sztuk złota, gdyż sklepy nie należą tam do najtańszych. Od miasta udaj się na południowy wschód, pokonując po drodze wilkołaki. U podnóża gór znajdziesz skrzynię, a w niej tarczę Lorda Kilburna — na pewno nie leżałaby tutaj, gdyby wszystko było w porządku.\nZ Blackshire można wrócić do Zamku Ironfist, korzystając z płatnych środków transportu, z przesiadką w Free Haven:\ndrogą lądową → 3 dni, 250 sz z Blackshire do Free Haven (południowe), kursy we wtorki i w piątki → 4 dni, 100 sz z Free Haven (północne) do zamku Ironfist, kursy we wtorki i piątki.\ndrogą lądowo-morską → pierwszy etap jak powyżej → 5 dni, 300 sz z portu w Free Haven do portu pod zamkiem Ironfist, rejsy w środy.\nWróć do zamku Ironfist i oddaj Wilburowi Humphreyowi tarczę Kilburna. Chociaż rozżalony z powodu utraty tak zdolnego dowódcy, regent nakaże Slickerowi Silvertongue głosować za udzieleniem ci prawa wstępu do wyroczni Enroth.\nWilbur Humphrey, oprócz zadania Zaginiony Lord Kilburn, zajmuje się także promocją paladynów. Można od niego uzyskać zadania: Krzyżowiec — dama w opresji i Heros — zabij smoka. Chociaż wypełnianie zadań promocyjnych nie ma wpływu na główny wątek i tym samym nie jest konieczne, warto je wypełnić, aby zwiększyć zdolności Twoich postaci.\nJeśli rozpocz(ą/ę)ł(e/a)ś zadanie Rozrywka dla Nicolaia, dopóki nie przyprowadzisz księcia spowrotem, regent nie będzie chciał z tobą rozmawiać.\nWilkołaki z Blackshire posiadają kilka denerwujących zdolności, do których należy np. obniżenie punktów życia do 0, czyli tym samym wywołanie omdlenia postaci. Warto zaopatrzyć się w przedmioty, które zapewniają odporność na magię i eliksiry leczące. Wilkołaki są też związane z zadaniem Zwierzęca klątwa.


Alternator samochodowy to bardzo ważny mechanizm, który gwarantuje prąd i dostarcza go do innych komponentów w aucie, a także zasila akumulator. Wadliwe działanie alternatora może objawiać się na dwa sposoby. Generowanie zbyt wysokiego napięcia może doprowadzić do gwałtownej awarii akumulatora. Z kolei zbyt niskie napięcie prowadzi do szybkiego rozładowania akumulatora, a także może być przyczyną zwarć i usterek w układach elektrycznych samochodu.\nJak rozpoznać wadliwe funkcjonowanie alternatora?\nTak jak wspominaliśmy, defekt alternatora doprowadza do nieprawidłowego napięcia podawanego do akumulatora. To z kolei może być przyczyną rozładowania akumulatora lub jego uszkodzenia. Wcześniej auto będzie nam jednak wysyłać sygnały świadczące o tym, że najwyższa pora wymienić alternator. Zwykle zaalarmuje nas świecącą się lub migająca kontrolka ładowania akumulatora. Kolejnym symptomem jest większy hałas dobiegający z silnika w przypadku wyższych obrotów. Mogą się także pojawić problemy w oświetleniu auta. Żarówki będą świecić niejednostajnie lub po prostu ulegną przepaleniu. Warto w tej sytuacji jak najszybciej wymienić alternator.\nGdzie zakupić alternator samochodowy?\nW Auto24Parts znajdziesz szeroki asortyment tanich i sprawdzonych części, dzięki czemu, wymiana alternatora nie będzie dużym wydatkiem. W tej kategorii znajdziesz alternatory do większości modeli samochodów. Większość oferty stanowią części używane, które zostały dokładnie sprawdzone przez wykwalifikowanego mechanika. W związku z tym oferuje Ci gwarancję rozruchową na część zakupioną z naszego sklepu. W kategorii Alternatory proponujemy części jedynie od renomowanych dostawców: Bosch, Denso, HM, Hitachi czy Valeo.\nKupując tani i sprawdzony alternator znacznie ograniczysz wydatki na niezbędne naprawy. Pamiętaj, że w sklepie internetowym Auto24Parts wybierasz sprawdzone części charakteryzujące się wysoką jakością wykonania oraz niezawodnym działaniem. Jeżeli masz wątpliwości czy obecny alternator działa poprawnie, wybierz część z naszego sklepu i zagwarantuj ochronę swojemu akumulatorowi.\nALTERNATOR 1.9 CDTI OPEL ASTRA H VECTRA C SIGNUM ZAFIRA B DENSO MS1012100161, 12759595, 130 A - AR05\nALTERNATOR 1.9 CDTI OPEL ASTRA VECTRA SIGNUM ZAFIRA BOSCH 0124325172, 13 229 990 AR, 13229990 AR -\nALTERNATOR 1.9 CDTI OPEL ASTRA VECTRA SIGNUM ZAFIRA DENSO MS1022118641, 93180098, 105A - AR12, AR17\nALTERNATOR 1.9 CDTI OPEL ASTRA VECTRA SIGNUM ZAFIRA DENSO MS1022118641, YM 13117340, 105A - AR09, AR10, AR11\nALTERNATOR 1.9 CDTI OPEL VECTRA C SIGNUM BOSCH 0986048793, 93169028, 105A - AR04, AR06, AR07, AR08\nBOSCH 0 986 048 793\nALTERNATOR 1.9 CDTI OPEL ZAFIRA VECTRA SIGNUM DENSO MS1022118642, 93169257, 105A - AR14, AR15\nALTERNATOR OPEL 1.3 CDTI DENSO MS102211-8612, MS1022118612, BA 13256930, 70 A - AR24, AR27\nALTERNATOR OPEL AGILA B 1.2 MITSUBISHI A5TB1292AE, 31400-84E10, 3140084E10, 75 A - AR45, AR46\nALTERNATOR OPEL ASTRA CORSA COMBO MERIVA 1.4 BOSCH 0 124 325 171, 0124325171, 13 222 930 ZY, 13222930, 100A - AR39, AR40, AR41, AR67, AR68, AR97\nALTERNATOR OPEL ASTRA CORSA MERIVA ZAFIRA 1.6 1.8 BOSCH 0 124 425 022, 0124425022, 55 556 070 ZP, 55556070 ZP, 100A - AR77, AR96\n55 556 070 ZP\nALTERNATOR OPEL ASTRA F 1.6 Delco 10479947, S55563IR - AR89\nALTERNATOR OPEL ASTRA G VECTRA B ZAFIRA A 2.2 Z22SE BOSCH 0 124 415 009, 0124415009, 09 152 247 UX, 09152247, 100A - AR49\nBOSCH 0 124 415 009\n09 152 247 UX


Kolorowa osobowość: Stromae - ave cesaria niedziela, 20 września 2015\nStromae - ave cesaria Przyzwyczajona do jasnych, letnich sesji potrzebowałam dłuższej chwili, by przy oglądaniu dzisiejszych zdjęć oswoić się z jesiennym klimatem. Ostatnio czasu zaczyna brakować na coraz więcej rzeczy, a już tym bardziej na obserwowanie otoczenia, więc rzeczywiście nie zauważałam zmian. Mimo wszystko wciąż nie odczuwam zbliżającej się jesieni, taka pogoda odpowiada mi nawet bardziej, bo nigdy nie lubiłam letnich upałów.\nWygląda na to, że pora zastanowić się, jakie miejsca będą wyglądały najciekawiej w nadchodzących miesiącach. Dziś spontaniczna sesja, wciąż będę starała się dodawać posty co tydzień, może niekoniecznie będą to stylizacje, bo nie zawsze udaje się zrobić sesję, ale nadal będą stanowiły większą część bloga. Spódniczkę dorwałam na wakacjach w Gdańsku, a razem z bluzką z wyciętymi rękawami (to już trzecia z rzeczy z takimi wycięciami, uwielbiam je!) mogą uchodzić za sukienkę. Koszula pojawiła się już na blogu w luźnej stylizacji, bo w takich widzę ją najlepiej. Zestaw nada się również do szkoły, teraz w większości będą tworzone z myślą właśnie o niej. :) Tak więc zapraszam na pierwsze zdjęcia w nieco jesiennym klimacie (szczególnie ich druga część, pierwsze straciły na jakości) i życzę udanego tygodnia!\nbluzka, naszyjnik - Cropp; spódniczka - H&M; koszula - Dresslink; trampki - Converse\nIzabela Majkut20 września 2015 11:03Ładne zdjęcia ;)http://www.izabielaa.blogspot.comOdpowiedzUsuńYude Mere20 września 2015 11:14Świetne zestawienie! Uwielbiam takie połączenia :)Pozdrawiam ♥,yudemereOdpowiedzUsuńGertrama20 września 2015 11:21Swietna bluzka, jestes bardzo fotogeniczna ;)Poklikane w dresslink i prosze o to samo u mnie ;)Jesli to nie problem, prosze o poklikanie u mnie w najnowszym poscie : gertrama.blogspot.com ;) odwdzieczam sieOdpowiedzUsuńOdpowiedziJustyna Półtorak8 października 2015 17:36Dziękuję. :)UsuńOdpowiedzNippi20 września 2015 13:43Ciekawy zestaw :) OdpowiedzUsuństylstynka20 września 2015 13:58Świetne zdjęcia! :)) Koszula w kratę, przewiązana w pasie fajnie urozmaica całość!OdpowiedzUsuńMadzia20 września 2015 15:22ciekawa bluzka :)OdpowiedzUsuńOla K.20 września 2015 17:14Świetna całość. Bardzo mi się podoba :DOdpowiedzUsuńKasia Borowiec20 września 2015 21:39Cudne zdjęcia i urocza stylizacja ;))xoxo // http://lichette.blogspot.comOdpowiedzUsuńczarnulaxyz20 września 2015 23:25wyglądasz cudownie;)http://fashionmakeup-czarnulaxyz.blogspot.com/OdpowiedzUsuńKathy Leonia21 września 2015 09:12bluzka oryginalna;DOdpowiedzUsuńLight Clothes22 września 2015 09:48Koszula przewiązana nadaje zupełnie inny charakter stylizacji. Świetne połączenie z trampkami :) Pozdrawiam!OdpowiedzUsuńMonika22 września 2015 15:10Kochana jak wyhodowałaś takie dłuugie włosy?:) Pozdrawiam i zapraszam do siebie ♥ buziaki! OdpowiedzUsuńOdpowiedziJustyna Półtorak22 września 2015 20:12Odpowiednia pielęgnacja i systematyczne podcinanie dają dobre efekty. :) UsuńOdpowiedzAn gie22 września 2015 21:50Świetny zestaw :)OdpowiedzUsuńpathy25 września 2015 12:13jaki świetny look! Ta koszula dodaje charakteru;)Obserwuje;)OdpowiedzUsuńFashionelja25 września 2015 21:58Wyglądasz zjawiskowo!http://fashionelja.plOdpowiedzUsuńpassionelka :)25 września 2015 23:10Świetnie wyglądasz!Boska koszula :)Pozdrawiam i zapraszam do mnie :*OdpowiedzUsuńaknezz26 września 2015 14:25Zadowolona jesteś z koszuli z tego sklepu? Jak z jakością materiału? Czekam właśnie na przesyłkę od nich i dlatego zastanawia mnie jakie są od nich rzeczy. OdpowiedzUsuńOdpowiedziJustyna Półtorak26 września 2015 16:54Wszystko zależy od rzeczy. Jedne są tragiczne, inne rewelacyjne i, na szczęście, ta koszula zalicza się do drugiego typu, jestem z niej bardzo zadowolona. :)UsuńOdpowiedzMichał27 września 2015 18:59Uwielbiam czerń ,świetna stylizacja! W wolnej chwili zapraszam do mnie na nowy post! michalzlifestyleandfashion.blogspot.comOdpowiedzUsuńA. notcopyacat2 października 2015 11:40Całość wygląda bardzo dobrze, dobrze to gra. I świetny naszyjnik!OdpowiedzUsuńTamika7 października 2015 22:22fajna luźna stylizacja:)OdpowiedzUsuńMonika Lackowska8 października 2015 01:39Bardzo fajny zestaw:) Świetne zdjęcia:)pozdrawiamMonikaOdpowiedzUsuńAngelika Szarmach8 października 2015 11:29super wyglądasz <3 uwielbiam takie luźne stylizacje!OdpowiedzUsuńPatrycja Pat-ix31 października 2015 21:33Elegancja i sport, najlepsze połączenie :) Zapraszam: http://pati-ix.blogspot.com OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Dwóch Małopolan na mundial\nSelekcjoner reprezentacji Polsi U-20 Jacek Magiera ogłosił skład kadry na mundial, który odbędzie się w Polsce. W składzie znalazło się dwóch graczy z małopolskich klubów Miłosz Mleczko i Michał Skóraś.\n– Każda nasza decyzja personalna była poprzedzona długimi dyskusjami i obserwacjami – powiedział selekcjoner, komentując listę powołanych. Polacy zagrają 23 maja z Kolumbią. Trzy dni później zmierzą się z Tahiti, a kolejne trzy dni później z Senegalem. Wszystkie mecze odbędą się w Łodzi i rozpoczną się o godzinie 20:30. 2\nSkład reprezentacji Polski na MŚ U-20:\nPomocnicy: Mateusz Bogusz (Leeds United), Adrian Łyszczarz (GKS Katowice), Tomasz Makowski (Lechia Gdańsk), Tymoteusz Klupś (Lech Poznań), David Kopacz (VFB Stuttgart), Michał Skóraś (Bruk–Bet Termalica Nieciecza), Bartosz Slisz (Zagłębie Lubin), Adrian Stanilewicz (Bayer 04 Leverkusen), Marcel Zylla (Bayern Monachium), Nicola Zalewski (AS Roma)\nNapastnicy: Dominik Steczyk (1. FC Nuernbeg), Adrian Benedyczak (Pogoń Szczecin)\nDodano: 2019-05-14 19:46:44


Tapety z włókna szklanego- alternatywą dla zwykłych tapet. Tapety ścienne Warszawa - Żaluzje\nprzez roletytecza.pl · Opublikowane 11 kwietnia 2017 · Zaktualizowane 4 grudnia 2017\nJeżeli myślisz o remoncie mieszkania i chcesz nadać mu niepowtarzalny charakter- wybierz tapety ścienne.\nDzięki niemu twoje wnętrza staną się niezwykle nowoczesne, za pomocą tapety można optycznie powiększyć małe pomieszczenia.\nW ofercie znajdują się różne wzory, kolory oraz faktury. Można tez zdecydować się na tapety 3d, które są łatwe w przyklejaniu, odporne na wilgoć i zmywanie.\nDo wyciszenia ścian polecana jest tapeta korkowa.\nNa rynku dostępna jest też tapeta z włókna szklanego. Niewątpliwie jej zaletą jest odporność na wszelkiego rodzaju uszkodzenia mechaniczne, czy uderzenia.\nTaki rodzaj tapet może wytrzymać nawet 30 lat. W ofercie znajdują się tapety o różnych, niepowtarzalnych wzorach, o różnej grubości. Taki rodzaj tapet jest tylko jednobarwny i wymaga pomalowania.\nŚwietnie nadają się na zniszczone ściany, gdyż maskują wszelkie niedoskonałości. Przyklejane są za pomocą specjalistycznego kleju. Jednak ich montaż jest niezwykle trudny i czasochłonny, wymaga też niebywałej precyzji dlatego warto go powierzyć specjalistom.\nRemonty Warszawa-fachowcy z doświadczeniem\nJesteśmy firmą z doświadczeniem, specjalizujemy w pracach remontowych, takich jak malowanie, czy przyklejanie tapet. Do każdej naszej pracy podchodzimy indywidualnie, co gwarantuje zadowolenie klientów.\nTagi: doskonałe malowanie Warszawafarba elewacyjna silikonowalakierobejca woskowalampa sufitowa do sypialnimeble gabinetowe Warszawameble na wymiar poznańnaklejki samoprzylepne nacinanenapisy z folii samoprzylepnej cennikPosadzki żywiczne Warszawarodzaje farburządzenie sypialni\nNastępny post Możesz zabezpieczyć i upiększyć swoją elewację – farba elewacyjna silikonowa. Lakierobejca elewacyjna – zastosowanie\nPoprzedni post Posadzki epoksydowe- nowoczesność i trwałość. Wykonywanie posadzek z żywicy epoksydowej


Karty Transformacji - Gabriela Borowczyk & Marek Staniszewski - Karty coachingowe - Experience Corner\n» Karty Transformacji - Gabriela Borowczyk & Marek Staniszewski\nKod produktu: GB.KT01\nPraca z kartami opiera się głównie na budowaniu wolnych skojarzeń – twórczym i intuicyjnym wydobywaniu wszelkich treści, jakie pojawiają się w kontekście danego pojęcia. Skojarzenia pozytywne znajdują się w górnej (żółtej) części karty, a wymiar negatywny - w części dolnej (czarnej). Autorzy przygotowali też pomocne arkusze pracy, tzw. UNIWERSA, które można pobrać na podanych w instrukcji stronach.\nKażda karta systemowa zawiera metaforę wizualną pojęcia wiodącego (np. WOLNOŚĆ, DOŚWIADCZENIE, NAPIĘCIE, INTUICJA, ZAWIESZENIE, itd).\n22 karty systemowe,\n4 karty strukturyzujące,\nkarta pytań pomocniczych (format 8x15cm),\ninstrukcja z propozycjami metod pracy\nO kartach transformacji


marysia-k: Magia neonu!\nKinga Kowalska 25 czerwca 2014 20:35\nZdjęcia są naprawdę śliczne :) Masz bardzo chudziutkie nóżki i ogólnie jesteś bardzo drobna :))\nKinga 25 czerwca 2014 20:40\nPrzepiękna sukienka! *.* Dla Ciebie okres gimnazjum był najgorszy, dla mnie najlepszy i bardzo żałuję, że to już koniec. :)\nKatarzyna Dabrowska Pysk 25 czerwca 2014 20:41\nRzeczywiście sukienka jest bardzo ładna! Ślicznie wyglądasz :)\nCamillie Fashion 25 czerwca 2014 21:30\no tak, zdecydowanie magia, jest swietnie!\nGumaDoZuciax3 25 czerwca 2014 21:32\nwow, ale daje po oczach ta sukienka :D\nNatala ♥ 25 czerwca 2014 22:26\n::MaGic Lov:: 25 czerwca 2014 22:52\nświetny kolor :) ja mam spódniczkę w tym kolorze :)\nAmoi blog 26 czerwca 2014 00:21\nWiolka-blog 26 czerwca 2014 08:55\npiekny neon! :)\nJessica Słoniewska 26 czerwca 2014 09:07\nŚwietnie wyglądasz! Mamie się chyba jednak udało :D Drugie zdjęcie wymiata :)\nguuuffy 26 czerwca 2014 09:22\nDominika L. 26 czerwca 2014 09:24\nBardzo ładnie ci w tych długich włosach. A sukienka świetna. Ja też kończę gimnazjum, ale dla mnie ten czas w sumie nie był taki zły. :D\nIlona 26 czerwca 2014 10:17\nNeonowa sukienka taka ładna! :)\nA N J A ♥ 26 czerwca 2014 13:34\nJoanka 26 czerwca 2014 15:21\nŚwietna sukienka! Rzeczywiście daje po oczach. ;D Ślicznie wyszłaś na zdjęciach. :)\nMaria Smolarek-Wilińska 26 czerwca 2014 21:06\nMilena. 27 czerwca 2014 12:36\nGreta F 27 czerwca 2014 14:49\nŚliczna sukienka. Ja również uwielbiam neonowe kolory stały się trendem tego roku ;)\nOla&Nina 27 czerwca 2014 14:57\nTwoja mam robi bardzo ładne zdjęcia :D ♥\nagne 27 czerwca 2014 22:25\nMurphose 28 czerwca 2014 00:42\nCzęść Mnie 28 czerwca 2014 10:04\nŚlicznie wyglądasz w sukienkach!\nFaustyna i Paulina 28 czerwca 2014 16:25\nŚliczna sukienka, a kurteczka jeszcze ładniejsza :)\nPatrycja Słodownik 28 czerwca 2014 18:22\nPierwszy raz jestem na Twoim blogu, ale jest super, oby tak dalej, gratuluję i pozdrawiam :))\nKarolina 28 czerwca 2014 19:31\nświtna sukienka! :)\nPanna P. 29 czerwca 2014 14:32\nkatana jest świena :)\nDo jakiej szkoły idziesz po gimnazjum ?? bardzo ładnie wyglądasz :P\nBella Style 30 czerwca 2014 09:24\nCudna jest ta kurteczka :)


Porzucona kocia rodzina czeka na pomoc! - Wiadomości Wrzesińskie\nNasza Czytelniczka przygarnęła bezpańską kotkę z kociętami. Za naszym pośrednictwem apeluje o wsparcie w utrzymaniu gromadki i znalezieniu jej nowego domu.\nKotka, która otrzymała imię Basia jest ofiarą ludzkiej niefrasobliwości. Gdyby nie pomoc życzliwych ludzi zapewne jej dzieci skończyłyby jak wiele innych bezdomnych kociąt - pod kołami samochodów lub rozszarpane przez psy.\nMaluchów jest aż dziewięć. Kocia rodzinka zalazła tymczasowe schronienie w domu ludzi, którym los zwierząt nie jest obojętny. Utrzymanie zwierzaków to nie lada wyzwanie.\n– Zwracam się z ogromną prośbą o pomoc dla Basi i reszty kociaków: Tosi, Zuzi, Zosi, Poli, Hani, Igorka, Lucka, Nikosia i Emilka. Potrzeby są duże, począwszy od karmy, żwirku, poprzez odrobaczenia, szczepienia a na sterylizacji Basi skończywszy. Nie pozwólmy, żeby Basia ponownie trafiła na ulicę, rozmnażała się i musiała patrzeć na to, jak odchodzą jej dzieci - apeluje tymczasowa opiekunka kotów, pani Paulina.\nOsoby, które chciałyby pomóc mogą kontaktować się z panią Pauliną pod numerem telefonu: 605-677- 317.\nSterylizacja? To nie jest zadanie własne gminy. Organizowanie koncertów już TAK!\nBo kocury i psioki nie pójdą głosować.


Zespół pocovidowy u dzieci: czym jest PIMS-TS i jak się objawia? - Kobieta.pl\n"Przebieg tej choroby jest bardzo ciężki, z niewydolnością krążenia, z uszkodzeniem wielonarządowym" - tłumaczą lekarze. Czym jest zespół pocovidowy u dzieci, nazwany PIMS. Sprawdź, jakich objawów u swojego dziecka nie powinnaś przeoczyć.\nZespół pocovidowy u dzieci: lekarze alarmują\nLekarze biją na alarm i zwracają uwagę na poważne powikłania u dzieci po zakażeniu koronawirusem. Jak podają "Fakty" TVN24 nie ma już miejsc na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie.\nTrzeba bić na alarm! To są dzieci przyjmowane z niewydolnością serca, czyli w stanie bezpośredniego zagrożenia życia - alarmuje prof. Przemko Kwinta z Kliniki Chorób Dzieci Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie.\nJak podkreślają eksperci większość z dzieci przyjętych do szpitala nie miało objawów zakażenia COVID-19. Niepokojące objawy, czyli tak zwany zespół pocovidowy pojawiły się po około trzech, czterech tygodniach. Lekarze chorobę określają skrótem PIMS - pediatryczny wieloukładowy zespół zapalny tymczasowo związany z zakażeniem SARS-CoV-2.\nPrzebieg tej choroby jest bardzo ciężki, z niewydolnością krążenia, z uszkodzeniem wielonarządowym - opisuje lekarz pediatra Lidia Stopyra.\nZobacz także: Koronawirus w Polsce. Ważne informacje dla rodziców od Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego\nZespół pocovidowy u dzieci: Jak objawia się PIMS?\nDoktor Paweł Grzesiowski podkreśla, żeby nie bagatelizować nawet najmniejszych objawów u dzieci, bo szybka diagnostyka jest w tym przypadku niezwykle ważna:\nDzisiaj dziecko ze zmianami skórnymi, z zapaleniem spojówek i z gorączką powinno być traktowane od razu jako potencjalny zespół pocovidowy, żebyśmy nie podali w ciemno antybiotyków, które w tej chorobie nic nie pomogą, a opóźnią właściwie leczenie - twierdzi immunolog i pediatra dr Paweł Grzesiowski.\nZespół pocovidowy może mieć poważne skutki: "Dzieci są w bardzo złym stanie, szczególnie na początku, wówczas dochodzi u nich do niewydolności serca czy do zmian w naczyniach wieńcowych. Nie mamy na razie informacji, na ile się to cofnie, a na ile będzie problemem (u tych dzieci) za na przykład 10 lat. Z definicji to choroba wieloukładowa, zdarzają się objawy psychiatryczne, zmiany w mózgu, problem z nerkami czy wątrobą" - tłumaczy prof. Przemko Kwinta z Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie.\nZdecydowanie należy bić na alarm, ponieważ mam wrażenie, że brak jest wiedzy w całym społeczeństwie na temat tego zjawiska - podkreśla dr Magdalena Okarska-Napierała z Kliniki Pediatrii z Oddziałem Obserwacyjnym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.\nLekarze tłumaczą, że ostatnio na zespół pocovidowy zachorowało co najmniej kilkadziesiąt dzieci w całej Polsce, w różnym wieku, od niemowlaków po nastolatki.\nJesteśmy po szczycie zachorowań i będzie tych przypadków więcej - prognozuje Justyna Kiepuszewska.\n"Prawdopodobieństwo zachorowania na PIMS wynosi około jeden na tysiąc, czyli mniej więcej na tysiąc zakażonych dzieci u jednego rozwinie się PIMS - twierdzi dr Magdalena Okarska-Napierała.\nkoronawirus pandemia koronawirus polska\nPoprzedni artykuł Światowa Organizacja Zdrowia apeluje o otwarcie szkół: "Uczniowie powinni wracać do szkół"\nNastępny artykuł 6-latka napisała list do zmarłego ojca i otrzymała odpowiedź!


Pocałunek, czyli kilka słów o ustach i nie tylko - Bez fartuszka\nAutor Drwal data\t 11 sierpnia 2015 Gra wstępna i uwodzenie\nZagłębialiśmy się już w bardzo odległe obszary pod hasłem seks i bliskość… nieraz lądowaliśmy pod hasłem BDSM niewinnie zaglądając, co jest dalej. Tymczasem zupełnie pominięty został temat ust. Dokładniej ust kobiety, bo jedynie te, jako Drwala, mnie interesują.\nChciałbym powiedzieć coś o pierwszym pocałunku, ale powiem wprost, że jedyny pierwszy pocałunek, jaki pamiętam to ten z Alicją…, a poza tym nie ma szans abym napisał lub powiedział cokolwiek komukolwiek o nim. Alicja wie dlaczego… Dlatego opowiem wam tylko o wielu kolejnych. Zupełnie innych… na ten pierwszy czasami trafiamy, ale nie potrafimy go nazwać. Plącze się gdzieś miedzy tysiącami innych i zaskakuje nas za każdym razem. Uff… zrobiło się romantycznie…. Wracamy na Ziemię ;)\nPo bardzo długiej rozmowie z Alicją, przerywaną setkami prób, ogłosimy jak amerykańscy naukowcy, że zidentyfikowaliśmy 3 typy pocałunków:\n1. Pocałunek delikatny. To taki puszek, delikatne muśnięcie, dzięki któremu wiem, że to Ona. To pocałunek zapachu perfum, porannego niewyspania, zmęczonej nocy i nierzadko seksu… Muśnięcie w usta, policzek, ramię czy czoło. Nie zawsze zasługuję na takiego całusa przed. Ale zawsze wiem, że zasługuję po. Taki pocałunek, tysiąc słów, działa jak dobry saper, gdy pojawia się złość. I jak totalne oddanie, gdy jest dobrze.\n2. Pocałunek, po którym robi się miło. To taki pocałunek, gdy zaskoczenie przechodzi w zmysłowe zapomnienie. Możecie nazwać go pocałunkiem z języczkiem. Bo tak jest. Zabawa językami jest miła. Czasami w tych przepychankach mój język ląduje w jej ustach, potem uciekam i czekam aż zrobi to samo… W takich pocałunkach możesz też podgryzać lub ssać jej usta, zwłaszcza górną wargę… Jeżeli będzie zbyt miło – traficie do następnego punktu…\n3. Pocałunek, po którym nie ma odwrotu. Czyli moment, gdy wiecie, że wasz pocałunek nie skończy się na ustach i niebawem się z nich zsunie… To moment, gdy tracicie oddech, ssiecie nawzajem swoje języki, które nurkują głęboko. Wypełniacie się wzajemnie. Potem… potem zaczyna się już gra wstępna ;)\nAle to nie koniec, jako wnikliwy badacz mam jeszcze wisienkę na torcie. A właściwie dwie.\nPocałunek, w którym to nie język i usta grają główną rolę, a powietrze. Nie jest to pocałunek na dzień dobry, a raczej pocałunek, gdy zaczynacie się kochać. Spróbujcie oddychać tym samym powietrzem, przekazując sobie swoje tchnienie…\nPocałunek Drwala-elektryka, czyli eksperyment fizyczny z podtekstem (tak – prawie jak Masters of Sex dla każdego ;). Otóż poszukajcie wełnianego dywanika lub koca. Rozbierzcie się i zgaście wszystkie światła. Ma być zupełnie ciemno. Stańcie na dywaniku i poszurajcie stopami… Otwórzcie oczy, niech przyzwyczają się do ciemności… i pocałujcie się. Piękne? ;)\nMiłych (s)eksperymentów ;)\nPS. Przypuszczam, że w najbliższym czasie w sklepach będzie trudno o wełniane dywaniki – polecam ;)\nTagi:buziakcałusdo łóżkadobre radygra wstępnapocałuneksekssypialniaustaustami\nPoprzedni artykułNa krawędzi nigdy\nNastępny artykuł Shortcake, czyli bułeczki z truskawkami\nMatylda 11 sierpnia 2015 22:22\npiękny tekst, Drwalu!\nosobiście nie wyobrażam sobie gry wstępnej bez całowania. Uwielbiam kiedy z powolnych, delikatnych i leniwych pocałunków przechodzimy w te bardziej zdecydowane i mocne :)\nAneta 12 sierpnia 2015 18:38\nDrwal,dobry z Ciebie gość ;) Alicjo,trzymaj i nie puszczaj! Ciebie też się to Drwalu tyczy ;)\nKamila 18 sierpnia 2015 11:06\nUwielbiam każdy Wasz tekst! Najbardziej jednak fascynuje mnie to, że jesteście sobie tak bliscy i umiecie się przed sobą otworzyć i i rozmawiać szczerze na takie tematy, czego brakuje dużej ilości par. Bez względu na treści Waszego bloga, najmilszym elementem jest jest wyczytuwanie między wierszami (chociaż czasami nawet wprost) o tym jak cudowny związek macie :) Życzę Wam jak najlepiej, bo szczęście między Wami jest wręcz namacalne i nie chodzi mi o seks ;)\nD. 15 stycznia 2016 11:35\nKocham pocałunki.. :) te delikatne, niewinne muśnięcia Jego ust, te kiedy nasze języki pieszczą się nawzajem i te od których kręci mi się w głowie :) a najbardziej te głębokie i namiętne przy których całe ciało przeszywa dreszcz i kiedy jesteśmy tylko MY.\nA pierwsze pocałunki… wiadomo z nimi bywa różnie :) a to zdarzy się stuknięcie zębami a to inne wpadki.. a Nasz..? Nasz był idealny, jakby moje usta znalazły się wreszcie tam gdzie powinny :D\nSara 24 lutego 2017 22:51\nCzytam Was od niedawna. Nie piszecie wiecej niz juz wiem,natomiast przypomnieliscie mi o mnie I teraz juz mezu. My tez kiedys tacy bylismy.. I wiecie co?\nTeraz,po ktorejs lampce wina I po zakupach czekam na niego w najseksowniejszym wydaniu siebie. Dziekuje.\nI zycze Nam I wam ciekawego wieczoru.


Bacciarelli Krystyna: Muzyka pierwszego kręgu… budowy. [w:] Kalendarz Bydgoski 1995\nKarczewski Piotr. Belcanto nad Brdą czyli dzieje opery w Bydgoszczy. [w:] Kalendarz Bydgoski 2000\nKarczewski Piotr. Festiwal z desperacji. [w:] Kalendarz Bydgoski 2002\nManiszewska Małgorzata. Miasto muzyki. [w:] Kalendarz Bydgoski 2000\nPrus Zdzisław, Weber Alicja: Bydgoski leksykon operowy. Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne. Bydgoszcz 2002. ISBN 83-85327-62-2\nMrozek Zdzisław. Cztery gracje bydgoskiego teatru muzycznego. [w.] Kalendarz Bydgoski 2004\nWeber Alicja. Z dziejów opery w Bydgoszczy w czasach II Rzeczypospolitej. [w.] Kalendarz Bydgoski 1996\nWeber Alicja. Opera Nova w Bydgoszczy. [w:] Kalendarz Bydgoski 1999\nWeber Alicja. Złote gody bydgoskiej opery. [w:] Kalendarz Bydgoski 2008\nWeber Alicja. Miłośnicy sztuki operowej. [w:] Kalendarz Bydgoski 2009\nWeber Alicja: Ostatni teatr XX wieku, czyli niezwykła historia budowy opery w Bydgoszczy. [w:] Kronika Bydgoska XXXII 2010. Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy. Bydgoszcz 2011\nWolny Ryszard: Świątynia muzy nielekkiej. [w:] Kalendarz Bydgoski 1972\nStrona Opery Nova\nStrona internetowa Centrum Kongresowego\nKrótka historia bydgoskiej opery\nOpera na tle zakola Brdy\nStary Rynek – prostokątny (ok. 100 x 125 m), główny plac miejski w Bydgoszczy usytuowany w pobliżu ścisłego centrum miasta. Przechodzi przez niego 18. południk długości geograficznej wschodniej. Przy rynku znajduje się ratusz, a nieopodal - katedra.\nJózef Szurka (ur. 1923, zm. 1997) – działacz ruchu muzycznego – śpiewaczego i instrumentalnego, chórmistrz, dyrygent zespołów wokalnych, instrumentalnych, kierownik artystyczny i muzyczny, współtwórca Zespołu Pieśni i Tańca Pomorskiego Okręgu Wojskowego z siedzibą w Bydgoszczy, Zespołu Pieśni i Tańca Ziemi Bydgoskiej oraz Estrady Bydgoskiej.


Dochodziła kresu sobota pierwszego dnia sierpnia. Po południu wróciłem z kolejnej wyprawy z archeologami. Tym razem jej celem był kurhan pośród sosnowego lasu nad jeziorem. Przy okazji, zupełnie przypadkowo, udało nam się również odnaleźć skarb z okresu rzymskiego, w czym i ja miałem duży udział. Siedząc z rodzicami w kuchni przy kolacji, opowiadałem o dopiero co przeżytych przygodach. Mojej siostry Michasi z nami nie było, gdyż wczesnym rankiem wyjechała na letni obóz. Ani spostrzegliśmy się, kiedy zapadł zmierzch, a my nawet nie zapaliliśmy światła. Dopiero gdy skończyłem opowieść, po jeszcze dobrej chwili, ojciec wstał od stołu i przekręcił kontakt. Czułem, że był ze mnie dumny. Niebawem i matka zaczęła się krzątać, zbierając brudne naczynia.\n– Aha! Przyszedł, Romku, list od twego samozwańczego kapitana – przypomniał sobie ojciec, przy okazji – jak zwykle – podkreślając rezerwę, którą żywił względem Hucka od czasów jego kłopotów z bezpieką. – Mama go gdzieś odłożyła.\nPo chwili, z listem w ręku, opuściłem kuchnię i zabierając wypchany plecak leżący obok garderoby, poszedłem do siebie. Było mi łyso. Przecież nie odpowiedziałem dotąd na jego poprzedni list. Miałem wprawdzie szczery zamiar odpisać z obozu archeologów, zawczasu przewidując jakieś ciekawe wydarzenia, w których przyjdzie mi uczestniczyć. Przynajmniej będzie o czym pisać – myślałem. Potem jednak sprawy tak się potoczyły, że o korespondencji zwyczajnie zapomniałem.\nOpanowałem ciekawość, zostawiając sobie najświeższe wieści z Katowic jako lekturę do poduszki. Przed ułożeniem się na wersalce, finką rozciąłem kopertę i potem, już leżąc wygodnie, przy świetle nocnej lampki, zabrałem się za czytanie. List był długi. Na sześciu stronach formatu A4 Huck opisywał mi ostatnie wydarzenia, między innymi i historię wodociągowej awarii, która zaowocowała ciekawym odkryciem i znalezieniem książki w blaszanej puszce. Huck w paru zdaniach streścił książkę, przy okazji podkreślając swe zaskoczenie zawartą w notatce wiadomością o istnieniu wspomnień Litery.\n– Niestety obawiam się – pisał – że manuskrypt wspomnień bezpowrotnie przepadł i nie sposób już go odnaleźć. – Wspomniał również o jakiejś jeszcze innej kartce, na której zapisano parę rzędów cyfr.\n– Trudno mi zgadnąć czy to coś ważnego, czy też tylko przypadkowa zakładka? – kończył kwestię znaleziska.\nJako miłośnika historii, zaś od pewnego już czasu szczególnie zagadek związanych z przeszłością, bardzo mnie to zaintrygowało. Czyżby Pani Przygoda przesyłała zaproszenie do wspólnego przeżycia kolejnej przygody? Myślałem o tym niemal do północy.\nNazajutrz wieczorem wybrałem numer centrali międzymiastowej i zamówiłem rozmowę z Katowicami. Po upływie dziesięciu minut zadzwonił telefon. Czyżby już połączenie?! W słuchawce usłyszałem miły głos telefonistki informujący, że mam Katowice na linii.\nTroszkę przyszło mi poczekać, aż Hucka przywołano do telefonu. Zaraz na wstępie przeprosiłem za przerwę w korespondencji, bijąc się w piersi aż dudniło. Podziękowałem za obszerny list. Chwilę rozmawialiśmy, wymieniając najświeższe wieści.\n– Miałbym do ciebie prośbę – rzekłem wreszcie przechodząc do sedna sprawy. – Jeżeli nie miałbyś nic przeciw temu, mógłbyś mi przesłać znalezioną książkę. Najlepiej przesyłką poleconą, za potwierdzeniem odbioru. Wtedy obydwaj będziemy mieli pewność, że książka dotarła. Oczywiście nie zapomnij o obu kartkach, które w niej znalazłeś. I je chciałbym obejrzeć. A nuż uda mi się wpaść na jakiś ciekawy trop? Gra warta świeczki! Wiesz przecież, że coś takiego bardzo mnie interesuje. Nie bój się! – uprzedziłem jego ewentualne obiekcje. – Wszystko w komplecie zwrócę. Przyślę lub nawet osobiście przywiozę. Bardzo mnie ta historia zaintrygowała.\nPogadawszy jeszcze troszkę, zakończyłem rozmowę, nie chcąc ojcu nabijać rachunku za usługi telekomunikacyjne. Najważniejsze, że kapitan obiecał wysłać to, o co prosiłem, może nawet już jutro.\n– Dobra nasza! – zatarłem ręce zadowolony.\nTym razem, biorąc pod uwagę pełnię sezonu urlopowego, poczta nad wyraz sprawnie wywiązała się z usługi, dostarczywszy przesyłkę już w środę. Szczęściem byłem w domu, przyjąłem ją więc osobiście, dwukrotnym podpisem kwitując odbiór listonoszowi. Nie mogąc opanować ciekawości, natychmiast poszedłem do siebie, po drodze rozrywając brązową kopertę. Po chwili miałem książkę w ręku. Na nieco wyblakłej okładce widniał brodaty jeździec w kapeluszu, z karabinem przewieszonym przez plecy, pistoletem i nożem za pasem oraz zwisającą u boku szablą. Koń szedł drogą, na której leżał zerwany łańcuch, dwie pruskie pikielhauby, zaś obok kilku rzemiennego batoga widniała ręka niewidocznej postaci leżącej w pyle drogi. W tle, za jeźdźcem, widać było pola, a nieco dalej, po prawej stronie, chyba zabudowania dworskie, zaś po lewej – najwyraźniej przemysłowe, o czym świadczył dymiący, wysoki komin i drewniana wieża wyciągowa kopalni. Ponad wszystkim zza chmur wyglądała połówka czerwonego słońca, z białym orłem w koronie.\n„Zbójnik – Opiekun” – przeczytałem tytuł wydrukowany grubą, czarną czcionką, a u dołu okładki, drobnym drukiem: „Powieść Śląska z końca 18 i początku 19 wieku. Napisał Jan J. Kowalczyk.”\n– A więc mam cię wreszcie! Jaką kryjesz tajemnicę? Pozwolisz mi ją ujawnić? – zapytałem cicho, jak gdyby była ludzką istotą. Lecz ona milczała, nie zaprzeczając ani potwierdzając. Tu niestety odpowiedzi musiałem udzielić sobie sam. Westchnąłem: – Trudno! Postaram się. A co z tego wyniknie, zobaczymy. W każdym razie tak łatwo ci nie popuszczę! – znowu zwróciłem się do niej.\nNa początek postanowiłem dokładnie ją przeglądnąć. Siedząc przy biurku, przewracałem kartkę za kartką, dłużej zatrzymując wzrok na każdej stronie. Gdzieś około środka trafiłem wspomniane dwa karteluszki. Na jednym, odręcznie sporządzona notatka informowała o przekazaniu Tadzikowi Brodziakowi wspomnień Adama Litery. Niestety nie zawierała daty ni podpisu. Z tego co jednak mówił Huck wynikało, iż pismo wskazuje na stryja jego matki. Przyjmijmy więc, że tak było. Natomiast nie miałem wątpliwości, co do czasu jej powstania. W grę mógł wchodzić tylko okres pomiędzy wrześniem 1939 roku, a grudniem 1940. Znany był bowiem czas złożenia książki w skrytce. Przed wybuchem wojny coś takiego oczywiście nie miało sensu. Dopiero gdy autor poczuł się zagrożony, postanowił zabezpieczyć cenny manuskrypt w najlepszy sposób, jaki mu wpadł do głowy: Wywiezienie go z Katowic na wieś, z dala od ważniejszych szlaków komunikacyjnych. Tam, zapewne jeszcze w jakiejś skrytce, mógł spokojnie czekać na zakończenie wojennej zawieruchy.\nOdłożyłem notatkę na blat biurka.\n– Teraz ten drugi, złożony w połowie!\nRozwarłem karteluszek. Był formatu połówki zeszytowej kartki. Na kratkowanym papierze kilka rzędów dosyć wyraźnych liczb, pisane w liczniku i mianowniku.\n– Dobrze! To zostawię sobie na potem. Jeżeli przeczucie mnie nie myli, będzie doskonałym deserem.\nObydwie kartki włożyłem do wiązanej, tekturowej teczki i schowałem w szufladzie biurka, by tam bezpiecznie czekały swego czasu. A póki co, wróciłem do książki postanawiając ją przeczytać. Liczyła 394 strony, pośród których umieszczono kilkanaście czarno-białych ilustracji. Szybko przebiegłem wzrokiem przedmowę. Jeżeli autorowi powiodło się zrealizowanie zamierzonego celu, lektura winna być ciekawa. Mój zapał troszkę studziła świadomość konieczności zmagania się ze śląską gwarą, w której pisarz zamierzał realizować dialogi. Pocieszenie stanowiła krótka rozprawa o śląskim narzeczu oraz zapowiedź wyjaśniania trudniejszych wyrażeń w odsyłaczach u dołu danej strony.\n– Cóż, jakoś to zmogę – westchnąłem. – Przy okazji nieco poznam śląską mowę. Ciekawe czy jeszcze gdzieś obecnie tak się mówi?\nI tak mozolnie brnąłem ze strony na stronę, zależnie od ilości gwarowych dialogów, wolniej lub szybciej je pokonując. Zrazu niezbyt mi to szło, lecz w miarę jak przybywało przeczytanych stron, było coraz lepiej. Opłacał się intelektualny wysiłek. Przecież miałem do czynienia z archaiczną polską mową, normalnie od dawna już nigdzie nie używaną. Coś, jak gdyby owad zakrzepły w bursztynie!\nPowieść przedstawiała, dobrze udokumentowane bibliograficznie, wydarzenia na wsi pruskiego Górnego Śląska w ostatnich latach XVIII wieku. I bardzo trafnie podtytuł tomu 1 – „W czeluściach niedoli” – okres ten obrazował.\nJednak, Andrzeju, nie treść książki jest celem naszego zainteresowania, lecz wydarzenia, którym ona tylko towarzyszyła. Ogólnie mówiąc, powieść przedstawiała zaranie zmagań Ślązaków z Państwem Pruskim i różnej rangi urzędnikami oraz ziemskimi właścicielami, którzy je reprezentowali. Na początku II Wojny Światowej, po ponownym włączeniu tych ziem do Niemiec, jej przesłanie znowu nabrało aktualności. W hitlerowskiej rzeczywistości ta książka na Śląsku po prostu była niebezpieczna i przez to jak najbardziej narażona na unicestwienie, podobnie jak i autor, zatem nic dziwnego, że ją ukryto, chcąc ocalić przynajmniej ten jeden egzemplarz.\nPo przeczytaniu całości postanowiłem przejść do „deseru”, jak nazwałem jedną z dwu kartek znalezionych w książce. Wyjąłem ją z teczki. Pożółkła barwa świadczyła o zaawansowanym wieku papieru. Na kartce, w sześciu rzędach, wpisano cyfry w licznikach i mianownikach, oddzielając każdy z takich ułamków pionowymi kreseczkami. Czasami wszakże w miejsce pojedynczej dano podwójną. Od czasu do czasu w ciągu ułamków widniały liczby całkowite. Jak już wspomniałem, zapisanych w ten sposób było sześć rzędów na całą szerokość kartki, od lewego do prawego brzegu, bez wolnych miejsc. Nie miałem wątpliwości, że mam przed sobą jakąś wiadomość zapisaną szyfrem. No, bo po kiego licha, ktoś miałby się męczyć mozolnym pisaniem drobnych ułamków w kratkach, oddzielając dodatkowo każdy pionowymi kreseczkami? Z matematycznego punktu widzenia coś takiego nie miało sensu. Najprawdopodobniej więc „ułamki” oznaczały litery – tylko jakie? Dłuższą chwilę wpatrywałem się w kartkę czekając na olśnienie, niestety tym razem bezskutecznie. Wreszcie głęboko westchnąłem:\n– Trzeba zabrać się za nią systematycznie!\nWpierw, na zeszytowej kartce, wiernie skopiowałem całość. Znowu dłuższy czas intensywnie wpatrywałem się w kartkę sprawdzając, czy aby przypadkiem „ułamki” się nie powtarzają? Owszem, czasami coś takiego miało miejsce, lecz sporadycznie i wyglądało mi to raczej na przypadkowe. Nie, żadną miarą cyfry nie odpowiadały kolejnym literom alfabetu! Może więc liczba w liczniku i mianowniku wskazuje położenie litery względem klucza szyfru? Jeżeli tak, kluczem niezawodnie będzie książka, gdyż dla zlokalizowania litery są tu potrzebne dwie dane.\nZakryłem pięć rzędów „ułamków” czystą kartką, pozostawiając na widoku tylko pierwszy. Najwyższą liczbą licznika było szesnaście, zaś mianownika – dwadzieścia dziewięć. Która określa wers tekstu, a która położenie litery w wersie? Sprawdziłem resztę „ułamków”. Najwyższą liczbą licznika było dwadzieścia jeden, zaś mianownika – czterdzieści cztery. Otwarłszy pierwszą z brzegu książkę, policzyłem ilość wersów na stronie. Wyszło mi trzydzieści sześć. W następnej- trzydzieści cztery. Podobnie w dalszych czterech. Tu wynik oscylował od trzydziestu czterech do czterdziestu. Wyglądało by zatem, że licznikiem raczej określono pozycję wersu na stronie, a mianownikiem kolejność znaku w wersie. Ale wcale nie było to takie oczywiste. Wystarczyło przecież, żeby książka-klucz miała większy format. Czy jednak takiej książki użyto by w charakterze klucza? Bardziej tu poręczna wydawała się książka przeciętnego formatu, taka jakich większość, a nie rzucająca się w oczy i bardziej trudna do ukrycia.\n– Załóżmy więc, że jednak użyto przeciętnej – zadecydowałem. – Wczuj się w szyfrującego tekst. Gdzie byś szukał potrzebnych liter? Najpewniej od lewego marginesu, tak jak się czyta. Tak jest wygodniej. Dopiero gdy w pobliżu nie znajduję potrzebnej, patrzę dalej w prawo, nawet do końca linijki. Tak, coś takiego ma ręce i nogi!\nWiększość liczb w mianowniku nie przekraczała dziesiątki.\n– Ba, lecz skąd znać stronę książki-klucza, na której należy szukać? To niestety było następnym problemem.\n– Ech! – machnąłem ręką zniecierpliwiony. – Najlepiej zrobić sobie przerwę i zaparzyć herbaty.\nPoszedłem do kuchni. Wkrótce zagotowała się woda w czajniku. Zalałem wrzątkiem herbatę w kubku i nakryłem talerzykiem, a potem z wszystkim wróciłem do siebie kontynuować przerwaną pracę.\n– Jeżeli pojedyncze kreseczki oddzielają poszczególne litery, przez analogię podwójna winna oznaczać koniec wyrazu. Skąd jednak znać numer strony? – powróciłem do już postawionego pytania. – A może określa ją liczba całkowita? Tak, to jest prawdopodobne.\nLiczby takie umieszczono zawsze po dwu, trzech domniemanych wyrazach. Pozostawała jeszcze tylko drobnostka: znać tytuł książki-klucza. W grę mogły wchodzić tysiące.\n– A jeżeli jest nią egzemplarz „Zbójnika Opiekuna”? – błysnęła mi nagle w głowie genialna myśl. – Kartkę z szyfrem przecież w niej znaleziono.\nDrżącymi z emocji rękoma sięgnąłem po książkę do szuflady. Pierwszą liczbą całkowitą była piątka postawiona mniej więcej w połowie pierwszej linijki ułamkowego ciągu. Otwarłem książkę na tej stronie.\n– Cztery drugie, pięć czwartych i pięć siedemnastych – odczytałem. W czwartym wersie drugą literą było „z”, w piątym czwartą „a”, zaś siedemnastą w piątym „p”.\nZłożyłem: „zap”. Niestety jednak nic mi to nie mówiło. Zapisałem więc na kartce następny hipotetyczny wyraz: pięć czternastych, cztery drugie, sześć dwudziestych, jedna szósta, jedna dwudziesta pierwsza, jedna druga, jedna siódma, jedna czwarta. Odszukując odpowiednie litery w tekście, uzyskałem: „y-z-s-w-r-e-i-p”. I jeszcze dwie następne litery za podwójną kreską, a przed pojedynczą oddzielającą cyfrę 5.\n– Trzy drugie, trzy pierwsze: „a-N”.\nDlaczego duża litera na końcu? Czyżby należało czytać wspak?\n– „Na pierwszy paz” – odczytałem z prawej w lewo.\n– Jest! Romku, jesteś genialny!\nZ nowym zapałem przystąpiłem do dalszego rozszyfrowywania. Trójka na końcu dwu pięcioliterowych wyrazów mogła oznaczać trzecią stronę. Przewróciłem kartkę, a następnie zapisałem następne „ułamki” za podwójną kreską: siedem czwartych, trzynaście piątych, trzynaście czwartych, piętnaście trzecich, szesnaście szóstych i za następną podwójną kreską: szesnaście drugich, osiem czwartych, dwie czternaste, jedna dwudziesta dziewiąta, jedna pierwsza i trójka oddzielona od „ułamków” pojedynczą kreską.\n„e-i-n-a-J u-k-j-u-W” – zapisałem wynik. „Wujku Janie” – odczytałem od prawej.\n– Nie ma co, dobry ze mnie kryptolog – stwierdziłem dumny z siebie.\nNastępne sześć „ułamków” pomiędzy kreskami, z czwórką na końcu wskazującą na czwartą stronę, rozszyfrowałem: „n-z-r-p-j-z”. Niestety ani z prawa w lewo, ani z lewa w prawo, niczego sensownego nie dało się z tego odczytać.\n– A niech to! Tak dobrze szło i raptem klops!\nPrzez dłuższą chwilę siedziałem nieruchomo, wpatrując się w szyfr i myśląc intensywnie.\n– A jeżeli cały tekst zapisano z prawej w lewo i tak go należy czytać? Wtedy liczba wskazująca stronę wypadnie przed zaszyfrowanym wyrazem. Tak, to jest logiczne. Wobec tego dalszy ciąg wyrazu zaczynającego się od „paz” w pierwszej linijce, będzie od prawej w lewo, w drugim rzędzie, odczytane w/g piątej strony książki.\nNie tracąc ni chwili, przystąpiłem do dalszej pracy. Wkrótce odczytałem cały wyraz: „p-a-z-d-z-i-e-r-n-i-k”. Uskrzydlony powodzeniem, brnąłem dalej. Według piątej strony pozostała jeszcze tylko jedna osobna litera. Odszukałem: „w”. Teraz ósemka informowała, żeby się przenieść na tę stronę. „S-z-e-r-o-c-e” – odczytałem następną porcję „ułamków”, równocześnie zapisując litery pod spodem. W tym jednak miejscu wyłoniła się nowa trudność: Zapisana dziesiątka, oddzielona podwójnymi kreseczkami, bezpośrednio sąsiadowała z czwórką. Co by to mogło oznaczać? Szukać na stronie dziesiątej, czy też czwartej? Może dziesiątka jest osobnym wyrazem, skoro ją dwustronnie oddzielono podwójnymi kreskami i na przykład oznacza liczbę? Wobec tego postanowiłem na razie zostawić ją w spokoju, zaś dalszy tekst odczytać według strony czwartej. Zapisując literę za literą otrzymałem wyraz: „zaprzysiężonych”. Następna dziesiątka za podwójną kreską informowała, żeby się przenieść na tę właśnie stronę. Odszukując właściwe litery zapisałem: „w-B-a-c-t-w-i-e”. Kropka postawiona na końcu mogła tylko oznaczać koniec zdania.\n– Zreasumujmy! – pomyślałem.\n– „Wujku Janie. Na pierwszy pazdziernik w Szeroce 10 zaprzysiężonych w Bractwie.” Potwierdziło się więc przypuszczenie dotyczące samotnej dziesiątki. Była liczbą określającą ilość osób.\nNastępne zdanie odczytałem następująco: „Wspomnienia Adama Litery i mapa ukryte pod tarczą pomiędzy…” W tym miejscu forma zapisu szyfru ulegała zmianie. Wprowadzono novum polegające na daniu pomiędzy rozdzielającymi kreskami aż dwu „ułamków”, z dodatkowym znakiem „+” między nimi. Umieszczona przed tym liczba informowała, że rozwiązania należy szukać na stronie 160. Otworzyłem książkę na wskazanej stronie, odszukując dziewiąty i dziesiąty znak pierwszego wersu. Tym razem były to: „X” oraz „I” oznaczające rzymską jedenastkę.\n– Dobra! Niechaj będzie jedenastka! – zgodziłem się. Podobnie było z kolejnym podwójnym „ułamkiem” na stronie 126. Tu odczytałem rzymską dziewiątkę. Dzieliła je litera „i”, odczytana według dwunastej strony. I na zakończenia jeszcze tylko jeden wyraz do rozszyfrowania wedle siódmej strony: „T-a-d-z-i-k.”\nPodsumowałem rezultat swej pracy:\n„ Wujku Janie. Na pierwszy pazdziernik w Szeroce 10 zaprzysiężonych w Bractwie. Wspomnienia Adama Litery i mapa ukryte pod tarczą pomiędzy XI i IX. Tadzik.”\nOdetchnąłem z ulgą. Spojrzawszy na zegarek stwierdziłem, że złamanie szyfru i odczytanie zakodowanej wiadomości zajęło mi bez mała cztery godziny. Ale i też miałem książkę-klucz dosłownie w ręku. Bez tego mógłbym długo szukać!\nAutor notatki w słowie „październik” zamiast „ź” użył „z”. Widocznie na danej stronie zabrakło mu takiej litery. Ale i tak nie zniekształciło to treści.\nByłem z siebie nad wyraz zadowolony. Nie ma co, sprawnie rozwikłałem kolejną zagadkę!\nZ zaszyfrowanego meldunku jasno wynikało, że na początku okupacji, wzorem „Zbójnika Opiekuna”, zorganizowano tajną organizację nazwaną „Bractwem”. Czyżby „Bractwo Wolnych Ludzi” – tak jak w powieści? Niestety brak jakichkolwiek dalszych wiadomości nie pozwalał niczego więcej w tej kwestii powiedzieć.\n– Szkoda! Może na miejscu udało by się wpaść na jakiś dalszy trop? – pomyślałem. Ważniejszym jednak wydała mi się druga część meldunku precyzująca miejsce ukrycia manuskryptu wspomnień Litery i jeszcze jakiejś mapy na dodatek. Gdzie szukać skrytki „pod tarczą, pomiędzy XI i IX?” Czyżby o zegarową tarczę chodziło?\n– No tak! Często przecież opisywano na niej godziny rzymskimi cyframi. A już na pewno na starych.\nZ emocji aż się spociłem. Byłem niemal pewny, że właśnie w jakimś większym lub nawet dużym zegarze należy szukać. Tylko gdzie? Bez wątpienia w Szeroce bądź najbliższej okolicy, gdyż właśnie tam Tadzik zabrał manuskrypt. Wuj Jan musiał być świadomy miejsca ukrycia, skoro mu takiej informacji wystarczyło.\n– A to się Huck zdziwi i zapewne ucieszy. Koniecznie muszę go jak najszybciej powiadomić. Czy jednak w tym wypadku skorzystać z telefonu? Tu zacząłem mieć wątpliwości.\n– Nie, raczej powiem jedynie ogólnie – zadecydowałem. – A co potem? To się okaże.\nDochodziła dwudziesta pierwsza. W sam raz pora, żeby zatelefonować.\n– Połączenie powinienem szybko uzyskać, a i Huck na pewno będzie w domu. A chociażby i nawet bym go nie zastał, zostawię wiadomość, że czekam na kontakt.\nTym razem na rozmowę czekałem najwyżej pięć minut. W słuchawce usłyszałem głos kapitana.\n– Czołem kapitanie! Romek z drugiej strony. Co u ciebie słychać? Z powodu żniw w melioracjach zapewne zastój? – Chwilkę pogadaliśmy, wymieniając najnowsze wiadomości.\n– Wiesz, przeczytałem książkę – rzekłem w końcu. – Ciekawa. Troszkę się namęczyłem przez tę waszą gwarę, lecz trud się opłacił. Przy okazji przyjrzałem się także karteluszkowi z ułamkami i wyobraź sobie, że go odczytałem. Nie było to zbyt skomplikowane. Ale nie będę o tym szczegółowo teraz opowiadał. Przy innej okazji. Książkę jutro odsyłam. Ciekawym twej reakcji? Napisz lub zatelefonuj. Będę czekał. Jeżeli byś telefonował, to zawsze o tej porze, gdyż wtedy zazwyczaj już jestem w domu. No, to na razie! Trzymaj się! Do następnej okazji! Cześć!\nOdłożyłem słuchawkę na widełkach, spoglądając równocześnie na zegarek. Rozmawialiśmy cztery minuty. Wkrótce zresztą potwierdziła to telefonistka z „międzymiastowej””\n– Dzisiaj już nie zabieram się za pisanie listu – zdecydowałem. – Wystarczająco długo wysiedziałem się nad szyfrem. Napiszę jutro z rana i później zaraz pójdę na pocztę wysłać. Może i tym razem przesyłka dotrze w trzy dni?\nW poniedziałek wróciłem do domu o ósmej wieczorem. Rodzice już wcześniej zjedli kolację. Nie chcąc fatygować matki, raz – dwa, przygotowałem sobie coś na ząb i zabrałem do siebie.\n– Przynajmniej w trakcie jedzenia poczytam sobie – postanowiłem. Chwilę zastanawiałem się jaką wybrać lekturę? Ostatecznie zadecydowałem powrót do kilka już razy przeczytanych „Przygód dzielnego wojaka Szwejka”. Za każdym razem znajdowałem w nich coś nowego, zaś czytanie mogłem zaczynać w dowolnym miejscu. Po chwili namysłu otwarłem drugi tom na początkowych stronach i wolno przeżuwając kęsy, zagłębiłem się w lekturze. Zajęty czytaniem nawet nie spostrzegłem, kiedy w mym gardle znikły trzy duże skibki chleba, grubo obłożone plastrami pomidora i posypane posiekanym szczypiorkiem. Ukazał również dno półlitrowy kufel z kwaśnym mlekiem. Nie zwróciłem także uwagi na dzwonek telefonu.\n– Romku, do ciebie! – doleciał mnie z przedpokoju głos ojca.\nZerwałem się z fotela, dopiero w drodze uświadamiając sobie, że o telefon chodzi.\n– Pewnie Huck – podpowiedziało mi przeczucie, tym razem trafiając w dziesiątkę.\n– Romku, rewelacja! Jesteś genialny – usłyszałem w słuchawce. – Przeczytałem twój list dwa razy i sam także odczytałem kartkę zgodnie z opisaną metodą. Masz bracie łeb nie od parady!\nPróbowałem nieco tonować jego zachwyt, który – prawdę powiedziawszy – mile łaskotał moją ambicję. Na koniec kapitan zaskoczył mnie propozycją:\n– Jeżeli nie masz nic pilniejszego lub ciekawszego w planie, nie wybrałbyś się tak do mnie? Może już nawet w środę? Załatwię sobie tydzień urlopu, a może nawet i dwa. Moglibyśmy spróbować odszukać manuskrypt wspomnień Litery. A jeszcze bardziej jestem ciekaw mapy. Jeżeli więc masz wolny czas i nic ważniejszego do roboty – przyjeżdżaj! Przy okazji poznasz kawałek zielonego Śląska i „żabi kraj”, jak nazywają okolice Pszczyny. Może być ciekawie!\nTrudno było mi tak na poczekaniu zadecydować. Poprosiłem o czas do namysłu. Wprawdzie wszystkie egzaminy kończące trzeci rok studiów zdałem w sesji czerwcowej i do października z nauką miałem spokój, jednak nie wykluczone, że rodzice coś tam mają w planie. Wypadało zatem wpierw się zorientować, jak sprawy stoją i rzecz z nimi uzgodnić, a dopiero potem podjąć decyzję. Obiecałem odpowiedzieć nazajutrz.\n– Oczywiście wstępnie możesz urlop załatwiać. Co najwyżej sam zaczniesz poszukiwania, a ja dojadę. Sądzę wszakże, iż razem za to się zabierzemy. No, to do jutrzejszego wieczoru! Trzymaj się kapitanie. Cześć! – zakończyłem.\n– Chyba, Andrzeju, nie masz wątpliwości, jak bardzo mnie ucieszyło zaproszenie do Katowic. Tak po prawdzie, zamierzałem sam wystąpić z propozycją wspólnych poszukiwań, lecz dopiero we wrześniu. Tu jednak Huck zaskoczył mnie zamiarem „kucia żelaza póki gorące”. Po chwili namysłu przyznałem mu rację. Dlaczego właściwie rzecz odkładać do września? Lepiej od razu zmierzyć się z wyzwaniem i spróbować poszukiwania uwieńczyć sukcesem. Wobec tego nie było również co odkładać rozmowy z rodzicami. Powiedziałem zaraz o zaproszeniu na Śląsk oraz celu wyjazdu.\n– Manuskrypt może okazać się cenny, dlatego chciałbym go poszukać. Jeżeli nie macie nic przeciw temu, pojechałbym w środę rano. Zapewne zabawię tam z tydzień lub nawet dłużej. W razie czego zatelefonuję, a i wy także zawsze możecie się ze mną skontaktować telefonicznie. Zostawię wam numer kapitana.\nWprawdzie po minie ojca poznałem, że nie jest zbytnio zachwycony perspektywą mego wyjazdu na Śląsk, ale mnie to nie zdziwiło. Znałem przecież jego rezerwę wobec Hucka. Jednakże otwarcie nie zaprotestował. Za to matka nie miała żadnych wątpliwości.\n– Jedź, Romku! Na pewno ci się powiedzie rozwikłanie tej sprawy. Cóż za przyjemność spędzać lato w Łodzi? – postawiła przysłowiową kropkę nad „i”.\nWobec tego postanowiłem pojechać w środę rano, tym razem korzystając z usług PKP.\n– Tak będzie wygodniej i szybciej – pomyślałem. – W parę godzin dotrę do Ligoty i od czwartku będzie się można zabrać za robotę. Do wyjazdu pozostało jeszcze dosyć czasu, żeby sobie wszystko spokojnie przygotować. Jutro na dworcu sprawdzę godziny odjazdu pociągów i wieczorem potwierdzę Huckowi swój przyjazd.\nWróciwszy do siebie, wydobyłem z biurka stosik map turystycznych i odszukałem mapę województwa katowickiego. Wprawdzie stokroć bardziej odpowiadała by mi sztabowa „setka”, ale cóż, coś takiego było tajne lub w najlepszym wypadku poufne, zatem dla zwykłego śmiertelnika niedostępne. Położywszy kartę na biurku, zacząłem podróż „palcem po mapie”. Zawsze bowiem lubiłem zawczasu poznać teren przyszłego działania na tyle, na ile tylko było to możliwe.\n– Dobrze byłoby mieć jakąś lepszą mapę powiatu pszczyńskiego – pomyślałem. – Możliwe, że Huck taką ma? A chociażby nawet i nie, przecież powinien dobrze znać tamte okolice jako teren swej zawodowej działalności. Nie ma więc sobie czym zawracać głowy! Grunt mieć ogólne pojęcie o topografii terenu. W tym zaś celu z powodzeniem wystarczy mi mapy turystycznej.\nPotem jeszcze w biblioteczce odnalazłem nowe wydanie przewodnika po województwie katowickim, a odszukawszy w skorowidzu interesujące mnie miejscowości, znalazłem je w tekście. Skoro zaś zacząłem czytanie, oczywiście nie skończyło się tylko na nich. W efekcie ani się spostrzegłem, a tu już niemal północ na zegarze! Zamknąłem przewodnik.\nPóźniej, już leżąc na wersalce przykryty kocem, jeszcze przez chwilę myślałem o czekającej mnie nowej przygodzie, tym jednak razem bez przykrych następstw bezsenności. Wnet pogrążyłem się we śnie, by nazajutrz rano wstać wypoczęty i pełen zapału do działania. W ciągu dnia skompletowałem niezbędny ekwipunek, złożywszy wszystko w kącie przy wersalce. W tej sytuacji spakowanie plecaka mogło zająć najwyżej dziesięć minut. Wieczorem potwierdziłem Huckowi swój przyjazd nazajutrz wczesnym popołudniem. Ucieszył się.\n– Urlop od jutra mam już załatwiony. Przeszło dwa tygodnie. Chyba tyle nam wystarczy? Coś mi mówi, że odszukamy ten zegar, chociaż na pewno nie będzie to łatwe. Żeby tak parę lat wcześniej, gdy jeszcze ciotka żyła. Byłoby łatwiej. Ale nie ma się czym na zapas trapić. Już tam się dobrze postaramy, żeby coś z tego wyszło – zakończył optymistycznie.\nMinęła trzynasta. Pociąg, stukając rytmicznie kołami o styki szyn, zbliżał się do Katowic. Za oknami wagonu przesuwał się przemysłowy krajobraz, od czasu do czasu przerywany zielonymi pustkami. Powietrze nieomal było widać, a już na pewno czuć i to nawet spory kawałek przed Katowicami. Wprawdzie, jako mieszkańcowi Łodzi, zadymione i zapylone powietrze nie było obce, lecz gdzie mu tam jeszcze do tego, którym obecnie oddychałem! Najpewniej będę się wpierw musiał jeszcze zaaklimatyzować – pomyślałem nieco przekornie.\n– Chyba już dobijamy celu? – skonstatowałem po pewnym czasie. Świadczył o tym wzmożony ruch pasażerów zdążających w stronę drzwi. Wobec tego i ja zdjąłem plecak z półki i zarzuciwszy obydwa paski na jedno ramię, ruszyłem w kierunku najbliższego wyjścia. Wagonem jeszcze parę razy rzuciło na rozjazdach i po chwili już mijał początek peronu. Zapiszczały hamulce, trzasnęły któreś przedwcześnie otwarte drzwi i pociąg znieruchomiał.\n– „Tu stacja Katowice” – usłyszałem głos spikerki w nieco chrypiącym megafonie. Przeczekałem pierwszy impet towarzyszy podróży chcących jak najszybciej opuścić wagon. Zawsze mnie dziwiło dokąd tak się nagle ludziom spieszy, skoro już dotarli do celu podróży? Ba, jeżeli mogę zrozumieć tych, którzy w ostatniej chwili chcą jeszcze złapać połączenie, zupełnie nie wiem dlaczego i pozostałym tak się nagle spieszy? Czyżby w tym momencie padali ofiarami jakiejś psychozy? W sam raz temat pracy naukowej dla psychologa.\nWreszcie przy drzwiach zrobiło się luźno i jako ostatni stanąłem na stopniu wagonu. Z przyzwyczajenia rzuciłem okiem w jedną i drugą stronę. O dwa wagony do przodu, przy zejściu z peronu, mignęła mi jasna czupryna Hucka. Pomachałem mu ręką, gdy popatrzał w moją stronę. Zobaczył. Odpowiedziawszy tym samym, ruszył w mym kierunku. Po chwili padliśmy sobie w ramiona, radośnie poklepując się po plecach. Wszak ostatnio widzieliśmy się przed paru laty. Huck spoważniał, a może tylko wąsy, które sobie zapuścił, sprawiały takie wrażenie?\n– Może byśmy, Romku, zaraz poszli na obiad? – zaproponował po powitaniu. – Niezbyt daleko. Dobrze dają zjeść w stołówce Wojewódzkiej Rady. Czasami tam wpadam, gdy mnie tu z jakąś sprawą w delegacji z Pszczyny wysyłają. Nawet to lubię. Przynajmniej jestem wcześniej w domu, a nikt o to nie może mieć do mnie pretensji. Byłoby przecież głupotą jeszcze tego samego dnia wracać do Pszczyny tylko po to, żeby wnet znowu jechać z powrotem do Katowic.\n– Ciężki masz plecak? – zainteresował się po chwili.\n– Taki sobie.\n– Może byśmy go więc zostawili w przechowalni bagażu? Po kiego licha taszczyć tobół ze sobą? W taki gorąc i bez tego wystarczająco się spocimy.\nNie miałem nic przeciw temu. Na wszelki wypadek wydobyłem z plecaka wiatrówkę i wyjąłem z niej portfel oraz książeczkę PKO. Przy przechowalni nikogo nie było, więc sprawa została szybko załatwiona.\n– No, możemy pójść wrzucić coś na ruszt – rzekł kapitan, gdy już wyszliśmy przed dworzec.\nDo Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej rzeczywiście nie było daleko. Przed upływem dziesięciu minut zobaczyłem wielki, szary gmach zajmujący przestrzeń całego kwartału. Minęliśmy go bokiem, przez plac przechodząc na jego tyły, gdyż właśnie z tamtej strony znajdowała się stołówka dla pracowników Prezydium. Huck bez problemów załatwił dwa obiady. Siedliśmy przy stoliku w kącie, chociaż przy innych również było jeszcze wiele miejsca. Po dosyć zawiesistej zupie jarzynowej, dopchaliśmy się drugim daniem i na koniec zapili jabłkowym kompotem. Ruch w stołówce nadal nie był wielki, mogliśmy więc jeszcze troszkę posiedzieć, by posiłek spokojnie ułożył się w żołądkach. A przede wszystkim panował tutaj przyjemny chłód. Po odsiedzeniu dobrych piętnastu minut, zaczęliśmy się zbierać do wyjścia. Huck odniósł do okienka opróżnione talerze i niebawem znowu byliśmy na ulicy.\n– Wiesz – zaproponował – może by tak naszą poszukiwawczą ekspedycję zacząć od stryja Jana Jakuba? Spoczywa niedaleko stąd, na cmentarzu przy ulicy Sienkiewicza. Chociaż cmentarz nie jest zbyt zachęcającym początkiem, gdyż każdemu kojarzy się raczej z końcem, lecz w tym wypadku może być, jako że biorących kiedyś udział w tych wydarzeniach nie ma już pośród żywych.\n– Dobrze! – zgodziłem się. – Chętnie odwiedzę grób autora „Zbójnika Opiekuna”. Mając ku temu okazję, nigdy bym sobie nie darował nie skorzystania z niej. A tak przy okazji, może byśmy naszą poszukiwawczą wyprawę jakoś nazwali? Co byś powiedział na: Akcja „Zbójnik Opiekun”?\n– Świetny pomysł. Zgoda. Niech tak będzie.\nRuszyliśmy w stronę słońca, wciąż lekko pod górkę. Przy kolejnym skrzyżowaniu Huck wskazał na dużą willę, obecnie zajętą przez przedszkole:\n– Dom Wojciecha Korfantego – poinformował.\nOczywiście wiedziałem o kogo chodzi. Zaraz też stanęliśmy u cmentarnej bramy. Krótki spacer główną aleją wiodącą środkiem, a następnie, przed płotem dzielącym cmentarz, kilkanaście kroków w prawo i już byliśmy na miejscu.\n– 25.VII 1872r. – 22.VII 1941r. – odczytałem daty z nagrobnej płyty. – Zabrakło mu trzech dni do sześćdziesiątych dziewiątych urodzin – skonstatowałem.\n– I tak by raczej dłużej nie pożył – Huck na to. – Cztery dni po śmierci przyszło poń gestapo, które tym razem dobrze trafiło. Stryj od początku okupacji musiał się ukrywać. Załomotali w drzwi. Skoro tylko się uchyliły, wtargnęli do mieszkania.\n– „Gdzie jest Jan Kowalczyk?” – po polsku wrzasnął dowodzący trójosobową grupą.\n– „Na cmentarzu” – spokojnie odpowiedziała stryjenka po niemiecku, natychmiast inkasując siarczysty policzek. Stasiek – Huck wskazał sąsiedni grób – stanął w obronie matki. I on doskonale potrafił mleć ozorem po niemiecku. A gdy swe wywody poparł aktem zgonu ojca, dotąd pewni swego gestapowcy, spuścili z tonu.\n– „Świński pies znów nam uciekł! Tym razem chyba na dobre.” – skwitował dowodzący. Ale i tak dokładnie przetrząsnęli mieszkanie, zaś autentyczność zgonu na pewno skrupulatnie sprawdzono.\nSpojrzałem na grób Staśka : 29.XI 1924r. – 28.IX 1945r. Niezbyt długo cieszył się życiem! Zaledwie wojna dobiegła końca i nastały pierwsze dni pokoju, on odchodzi. Dlaczego?\n– Dlaczego umarł? – zapytałem, tym razem głośno.\n– Zastrzelili go czerwonoarmiści na ulicy i to niezbyt daleko od domu. Śledztwo szybko zakończono uznając, że zginął z ręki nieznanego sprawcy, chociaż nieoficjalnie wiadomo, iż dosyć szybko zabójcę zidentyfikowano. Cóż, nie wypadało oskarżać sojuszników i tak już zostało. I pomyśleć, przeżył wojnę, konspirację, a gdy już wrócił do normalnego życia i zapisał się na studia, ginie!\nDłuższą chwilę staliśmy nad grobami w milczeniu, w ten sposób oddając cześć zmarłym. Potem, już w drodze powrotnej, poprosiłem kapitana, żeby mi cokolwiek powiedział o Janie Kowalczyku. W zasadzie przecież nic o nim nie wiedziałem.\n– Dobrze! – zgodził się. – Stryj, Jan Jakub – pozwól, że tak będę go nazywał, chociaż nie był moim stryjem, lecz matki, ale tak już się w rodzinie utarło o nim mówić – pochodził z Krzyżowic pszczyńskich. Pradziadek Franciszek był rolnikiem i kołodziejem, podobno dobrym. Rodzinę można nazwać wielodzietną, gdyż prócz trzech synów: Wawrzyńca, Jana i Tomasza, w jej skład wchodziły jeszcze cztery córki. Chłopcy w szkole wyróżniali się zdolnościami. Wawrzyniec skończył studium nauczycielskie i został nauczycielem. Cóż, kiedy pogryziony przez chorego na wściekliznę psa, zmarł na zaraniu swego dorosłego życia. Za namową miejscowego proboszcza, Jana Jakuba po ukończeniu wiejskiej szkoły pradziadek posłał do gimnazjum w Pszczynie, a potem na studia teologiczne do Wrocławia, jako że wszyscy widzieli w nim przyszłego księdza. Niestety po trzech semestrach Stryj zrezygnował z teologii, przenosząc się na Wydział Prawa, którego został absolwentem. Na studiach, pod wpływem polskiej literatury i historii, stał się świadomym Polakiem, odtąd bardzo aktywnie uczestniczącym w polskim ruchu narodowym. We Wrocławiu założył pierwsze gniazdo Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Oczywiście należał do tajnej Ligi Narodowej, bardzo przyczyniając się do jej rozwoju w pruskim zaborze. Jego głównym polem działania stała się walka z germanizacją, czasami nawet w dosłownym słowa tego znaczeniu, gdy to spory z niemieckimi adwersarzami rozstrzygał sportowo: lewym sierpowym lub prostym, w czym również był dobry. Pod koniec roku 1901, za działalność w polskim ruchu studenckim, dostał od pruskiego sądu pierwszy wyrok, wprawdzie nie duży, lecz wystarczający, by mu uniemożliwić dalszą karierę prawniczą. I tym sposobem Niemcy sprawili, że został dziennikarzem, ukręcając sobie sami bicz na własny grzbiet. Pasją Jana stało sie narodowe odrodzenie Górnoślązaków i uczynienie z nich świadomych Polaków, zaś przede wszystkim połączenie Śląska z resztą ziem polskich. Tu ściśle współpracował z Wojciechem Korfantym. Na początku roku 1902, wraz z moim dziadkiem Tomaszem, zorganizował Spółkę Wydawniczą „Górnoślązak” i odkupił czasopismo o tej samej nazwie, uniezależniając się finansowo oraz politycznie od dotychczasowego wydawcy. Zaś dziadek Tomasz po ukończeniu wiejskiej szkoły nie mógł się dalej kształcić w gimnazjum, chociaż bardzo tego pragnął. W wieku czternastu lat został oddany do terminu u kupca w pobliskich Żorach. Odtąd przez kilka lat pomnażał swą wiedzę na drodze samokształcenia oraz zaoczne kursy. Wreszcie został uczniem szkoły handlowej we Wrocławiu. Zamieszkał z bratem Janem, tym sposobem nawiązując styczność z polską młodzieżą akademicką Wrocławia i politycznymi działaczami polskimi z Kongresówki oraz Galicji. I on stał się świadomym Polakiem. Gdy więc Jan tworzył spółkę wydawniczą, objął jej dział administracyjny, zarządzając finansami. W tym czasie Korfanty odsiadywał czteromiesięczny wyrok, lecz stryj Jan zarezerwował dla niego stanowisko współredaktora. Równocześnie Stryj współtworzył Polskie Towarzystwo Wyborcze, którego zadaniem było wprowadzenie polskich posłów do Reichstagu. Jako publicysta i mówca wiecowy, aktywnie uczestniczył w kampanii wyborczej. Władze pruskie zaciekle zwalczały „Górnoślązaka” będąc świadome jego roli w dziele rozbudzania polskiej świadomości narodowej na Śląsku. Ciągłe procesy i nakładane grzywny miały zniszczyć gazetę, zaś odsiadki w więzieniu za publikowane artykuły wystarczająco zniechęcić redaktorów. Lecz na przekór temu „Górnoślązak” dobrze się trzymał. Ba, wręcz się rozwijał, pomnażając grono czytelników i unowocześniając własną drukarnię. I to czego nie dokonały pruskie szykany, sprawiła różnica zdań pomiędzy redaktorami. Gdy stryj Jan w roku 1905 odsiadywał półroczny wyrok, Korfanty ustąpił z Redakcji, a pozyskawszy kilku udziałowców Spółki, założył własne pismo „Polak”, przy okazji przejmując również część czytelników „Górnoślązaka”. A tu trzeba było pilnie spłacać kredyt zaciągnięty na nowe maszyny drukarskie!\nStryj Jan nie mógł przeboleć kroku wspólnika i współtowarzysza walki o polskość Śląska. Krach spółki był również jego osobistą klęską finansową. Jednak w następnym roku, przy kolejnych wyborach z okręgu zabrsko – katowickiego, w stosunku do Korfantego zachował się lojalnie, popierając jego kandydaturę. Nie w jego stylu było przedkładanie osobistych animozji nad sprawy narodowe! Zagrożony następnymi procesami, na początku 1906 roku opuścił Górny Śląsk, by przez Triest wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. Tam działał w skupiskach polonijnych, współpracując z miejscowymi polskimi dziennikami. Na krótko przed wybuchem I Wojny Światowej wrócił do Warszawy, działając w Narodowej Demokracji. Wojna zastała go w Kopenhadze, gdzie był korespondentem prasy narodowo – demokratycznej. Po nawiązaniu kontaktu z Komitetem Narodowym Polskim w Paryżu, współtworzył armię gen. Hallera. Po zakończeniu działań wojennych nadal zabiegał o przyłączenie Górnego Śląska do Odrodzonej Polski, między innymi zbierając fundusze na ten cel w USA. W latach 1920-21 pełnił funkcję polskiego konsula we Wrocławiu, organizując miejscową polską ludność do akcji plebiscytowej. Po III Powstaniu Śląskim, w wyniku którego część Górnego Śląska została przyłączona do Rzeczpospolitej, przez pięć lat piastował godność jej senatora, zaś później – do wybuchu II Wojny Światowej, jako komisarz rządowy działał w Katowickiej Izbie Przemysłowo-Handlowej, poniechawszy działalności politycznej. I tak zastała go wojna. Nic zatem dziwnego, że hitlerowskie władze zawczasu jego nazwisko umieściły na tzw. „liście gończej”. Gdyby nie ewakuacja z Katowic na początku września, pewnie by dał głowę w momencie wkroczenia Niemców do miasta. Wtedy bardzo szybko złowionych przeciwników stawiano pod murem i kulą załatwiano dawne porachunki. Nie bacząc na konsekwencje, jeszcze przed końcem września wrócił do Katowic, lecz od tej pory zmuszony był się ukrywać, często zmieniając miejsce pobytu. Pewną pomocą w tym okazała się nieświadomość hitlerowców, którzy przez jakiś czas mylili z nim dziadka Tomasza, którego dwukrotnie aresztowali. Wpierw w październiku 1939r. i ponownie w grudniu 1940, tym razem z natychmiastowym wywiezieniem do obozu w Oświęcimiu. W tym czasie stryj Jan, złożony śmiertelną chorobą, z wolna dogorywał w ukryciu. Zmarł w otoczeniu rodziny, a nie w hitlerowskiej katowni. Przynajmniej to mu zostało oszczędzone. Dlatego myślę, że właśnie wtedy ukryto kasetkę z książką, gdy śmiertelna choroba wyeliminowała go z aktywnej działalności. Co się dalej z „Bractwem” działo, nie wiem i nikt w rodzinie nie wie. Ba, nie wiedziano nawet o istnieniu „Bractwa”! Sądząc jednak z tego, że zarówno Tadzik i Stasiek znaleźli się później w szeregach Związku Walki Zbrojnej, konspiratorzy z „Bractwa” do niego najpewniej znaleźli drogę. I tyle historii Stryja. Pewnie cię zmęczyłem przydługim gadaniem, lecz sam o to prosiłeś – zakończył.\n– Aha – dodał po chwilce – chyba wiem, gdzie Stryj wszedł w posiadanie wspomnień Litery. W bibliotece po dziadku znalazłem drugą jego powieść „Miłość i czyn”. Wyobraź sobie, że jej bohaterem jest potomek Adama Litery, który przyjechał do Odrodzonej Polski wziąć udział w jej odbudowie. I wiesz skąd przyjeżdża? Ze Stanów Zjednoczonych, w których ongiś jego przodek znalazł schronienie. Wychodzi więc na to, że manuskrypt wspomnień Litery musiał w Stanach wpaść w jego ręce.\n– Pewnie masz rację – stwierdziłem, zadowolony z rozwiązania jednej z zagadek.\nW przechowalni bagażu odebrałem plecak i wkrótce siedzieliśmy w pociągu do Raciborza, by nim w dziesięć minut dotrzeć do Ligoty.\n Prawidłowa odmiana nazwy wsi jako przymiotnika rodz. żeńskiego winna być: M. Szeroka, D. Szerokiej, C. Szerokiej, B. Szeroką, N. Szeroką, M. Szerokiej, W. Szeroka. Natomiast pośród mieszkańców w/w wsi powszechnie używano nast. odmiany: M. Szeroka, D. Szeroki, C. Szeroce, B. Szerokę, N. Szeroką, M. Szeroce, W. Szeroka, którą i ja przyjąłem w tekście „Akcji”, nie chcąc odbiegać od miejscowej tradycji.\n Edward Wichura – Zajdel – „Górnoślązak we wspomnieniach Tomasza Kowalczyka” Zaranie Śląskie zeszyt 2, Katowice 1963r. Str.277; tamże również przypis 34.