Przedzieraj się , szukaj nie ustępuj,\nGdzie jesteś źródło ? (…)\nJan Paweł II; „Tryptyk Rzymski”; „Strumień”\nJan Paweł II – Sługa Boży, papież w latach 1978-2005, arcybiskup metropolita krakowski w latach 1964-1978. Dewiza kardynalska i papieska: „Totus Tuus”.\n„Nie sposób zrozumieć tego Narodu, który miał przeszłość tak wspaniałą, ale zarazem tak straszliwie trudną – bez Chrystusa. (…) Niech zstąpi Duch Twój ! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi. Amen.”\nJana Paweł II czasie pierwszej pielgrzymki do Polski, 2 czerwca 1979 roku na Placu Zwycięstwa w Warszawie\nUrodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach.\nDom , w którym przyszedł na świat Karol Wojtyła stoi w centrum miasta. Wadowice – to niezbyt duże małopolskie miasto ale z pięknymi tradycjami – stąd wywodził się m.in. Marcin Wadowita, wybitny XVI-wieczny teolog i dziekan Akademii Krakowskiej. Mały Karol miał blisko na rynek, do szkoły i kościoła. Do kościoła zresztą biegał, zupełnie nieprzymuszony, najchętniej… Z okien swojego pokoju widział zegar słoneczny z napisem : „Czas ucieka, wieczność czeka”. Jak wspomni po latach, wracając na chwile do rodzinnego miasta: „Tu wszystko się zaczęło”.\nDzieciństwo miał „sielskie, anielskie” tylko do śmierci matki – Emilii w 1929 r. Trzy lata po niej umarł starszy brat, ofiarny lekarz – Edmund. Karol został sam z ojcem – również Karolem, wojskowym – człowiekiem wielkiej wiary i dyscypliny. Dzięki niemu Karol przez całe życie pozostał człowiekiem uporządkowanym. Może tylko ojciec nie pochwalałby jego wpadania wszędzie w ostatniej chwili….\nWszyscy świadkowie dziecinnych i młodzieńczych lat życia młodego Wojtyły podkreślają jego niezwykłą inteligencje, siłę charakteru, dobroć i pobożność, która nie była w Polsce międzywojennej – czasach dzieciństwa i młodości przyszłego papieża – rzeczą zwykłą w kręgach inteligenckich. Niezwykłe było też zainteresowanie młodego Wojtyły poezją i dramatem. Uzdolnionego młodzieńca zauważył sam arcybiskup krakowski Adam Sapieha, którego Karol witał oracją w progach wadowickiego gimnazjum. Jeszcze jedną cechę błyskotliwego wadowiczanina warto podkreślić – sympatyczne, pozbawione wszelkiej złośliwości, poczucie humoru.\nJeszcze przed wojną Karol zaczął studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu jagiellońskiego. Zamieszkał w Krakowie na ul. Tynieckiej – „za Wisłą” jak mówią mieszkańcy miasta. Z Krakowem związał swe losy na lat kilkadziesiąt i w nim zawsze czuł się najlepiej w czasie pielgrzymek do kraju w latach późniejszych. Tu, na Tynieckiej poznał też dziwnego krawca – mistyka – Jana Tyranowskiego, który wprowadził go w świat pism św. Jana od Krzyża.\nJuż w czasie wojny, w roku 1941 umarł ojciec. Karol jest od tej chwili zupełnie sam.\nW tym samym roku znalazł się wśród założycieli konspiracyjnego Teatru Rapsodycznego. Zapowiadał się na dobrego aktora. Mówił pięknie ukształtowanym głosem. Ta umiejętność bardzo mu się miała przydać w latach późniejszych. Ale wkrótce okazało się, że nie literatura i nie teatr są jego zasadniczym powołaniem.\nW roku 1942 Wojtyła wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego, gdzie studiował teologię. Pisał też w czasie okupacji dojrzałe wiersze, z których najciekawszy jest bez wątpienia poemat „Pieśń o Bogu ukrytym”.\nTen, mimo młodego wieku, prawdziwy człowiek renesansu, nie był pięknoduchem, oderwanym od rzeczywistości. Działał w podziemnej organizacji chrześcijańsko-demokratycznej – „Unii”, a by zarobić na chleb pracował fizycznie w kamieniołomie, a następnie w zakładach chemicznych „Solvay”. Nigdy nie zapomniał o tym doświadczeniu.\nGdy wojna się skończyła, a Polska znalazła się pod nową okupacją – sowiecką, Karol Wojtyła 1 listopada 1946 roku otrzymał święcenia kapłańskie. 2 listopada odprawił Mszę Świętą prymicyjna w krypcie św. Leonarda na Wawelu, w miejscu symbolicznym dla historii Rzeczypospolitej. Jako biskup i papież Karol Wojtyła otoczy katedrę wawelską swą szczególną troską.\nNajbliższe dwa lata spędził na studiach w Rzymie. W tym okresie poznaje też Zachodnią Europę i tamtejszy Kościół. W roku 1948, po doktoracie, na rzymskim „Angelicum”, o zagadnieniach wiary u św. Jana od krzyża, trafił do pracy do podkrakowskiej, wiejskiej parafii w Niegowici. Doszedł tam z Krakowa pieszo. Ta skromność, niewymuszona asceza i absolutne lekceważenie wartości materialnych zbliży w przyszłości Wojtyłę z prymasem Wyszyńskim.\nW roku 1949 ksiądz Wojtyła był już w Krakowie u św. Floriana, zajmując się m.in. młodzieżą akademicką. Wówczas wyruszał na wspólne wycieczki turystyczne z młodzieżą. W ich trakcie nazywany był „wujkiem”, by komunistyczna milicja nie szykanowała młodocianych turystów, jako podejrzanych klerykałów. Turystyka piesza, wysokogórska, kajakarstwo, narciarstwo, piłka nożna – zainteresowania księdza Karola nie były typowe dla ówczesnych księży. Wojtyła jednak nie zmieni swych sportowych upodobań, nawet gdy stanie na czele Kościoła i zamieszka w Wiecznym Mieście.\nW roku 1951 umarł kardynał Sapieha, który był dla młodego księdza wielkim autorytetem. Ojciec Święty będzie wspominał o nim, przemawiając do młodzieży ze słynnego „papieskiego okna” na Franciszkańskiej, patrząc na zbudowany po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, pomnik „księcia niezłomnego”.\nW latach 1950-tych ciężko było publikować księdzu publikować. Komuniści nie tolerowali wówczas żadnej niezależności intelektualnej. Współpracownik więc katolickich pism (m.in. „Tygodnika Powszechnego” – Karol Wojtyła – ograniczyć się musiał czasowo do pracy ściśle naukowej. Jego rozprawa habilitacyjna, o etyce chrześcijańskiej w systemie Maxa Schellera, została jako ostatnia, przyjęta przez Radę Wydziału Teologicznego UJ, przed jego rozwiązaniem przez komunistyczne władze. Ministerstwo Oświaty odmówiło jednak, bez merytorycznych uzasadnień, nadania habilitacji. Ksiądz Wojtyła trafił więc na Katolicki Uniwersytet Lubelski.\nKarol Wojtyła łączył swe obowiązki duszpasterskie z wykładami filozofii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Miedzy Krakowem a Lublinem przemieszcza się jeżdżąc nocnymi pociągami. Jego długoletni, późniejszy współpracownik – kardynał Stanislaw Nagy wspomina, że już wówczas widać było niezwykłą siłę duchową krakowskiego księdza i filozofa ; „Gdy ja spałem, on klęczał i modlił się długo w noc”. Pełen pokory dodaje: „Prawdę mówiąc, nigdy się nie uważałem za przyjaciela Jana Pawła II.(…) Od początku miałem świadomość, że mam do czynienia z człowiekiem absolutnie nieprzeciętnym intelektualnie, wolitywnie i duchowo. Z czasem ta świadomość narastała we mnie coraz bardziej. Cały czas czułem, że nie dorównuję Mu pod żadnym względem i nie wiem, czy kiedykolwiek dorównam.”\n4 lipca 1958 roku Karol Wojtyła został mianowany biskupem pomocniczym Krakowa – został tym samym najmłodszym członkiem Episkopatu Polski. (Analogia z wcześniejszą o 12 lat nominacją Wyszyńskiego na biskupa lubelskiego jest uderzająca.) W styczniu 1964 roku zostaje mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim.\nOd razu dał się poznać jako biskup niezwykle aktywny, bliski ludziom i zaangażowany w sprawy swojej diecezji i miasta. Komuniści również spostrzegli jego niezwykłe zdecydowanie i odwagę. Początkowo jednak liczyli na możliwość „bezkolizyjnej” współpracy z nowym biskupem – poetą i turystą. Usiłowali przeciwstawić go niezłomnemu Prymasowi i skłócić obu najważniejszych ludzi w polskim Kościele. Nigdy nic z tych planów nie wyszło. Biskup krakowski pozostawał zawsze niezmiennie lojalny wobec Wyszyńskiego. Prymas poznawał zresztą Wojtyłę coraz lepiej i ich znajomość przerodziła się stopniowo w bliską współpracę i przyjaźń. Byli jak te „dwa niezmordowane konie ciągnące wóz polskiego kościoła”.\nNa biskupa mogli liczyć także krakowscy robotnicy. W kwietniu 1960 r. w Nowej Hucie , która miała być w zamierzeniu władz wzorcowym miastem bez Boga, jej mieszkańcy wystąpili w obronie krzyża, który stał a miejscu budowy przyszłego kościoła. Milicja i służby bezpieczeństwa wyjątkowo brutalnie spacyfikowały broniących krzyża ludzi, wśród których przeważały kobiety i młodzież. Kilkaset osób aresztowano, wielu było rannych i może nawet zabitych. Karol Wojtyła bez chwili wahania poparł obrońców krzyża. Władzom, sugerującym interwencje biskupia w celu rozładowania nastrojów, odpisał, że warunkiem „rzeczywistego uspokojenia umysłów w parafii Nowa Huta – Bieńczyce jest jak najrychlejsze przystąpienie do realizacji przyobiecanej budowy kościoła”. Od tej chwili krakowski biskup osobiście pilotował sprawę budowy tego i kolejnych kościołów w Nowej Hucie. Stała się ona, zamiast poligonem ateizmu, miastem wyznających odważnie swą wiarę. W roku 1983 papież z Krakowa przybędzie do mistrzejowickiego kościoła, gdzie przywitają go setki tysięcy mieszkańców wznosząc flagi nielegalnej „Solidarności”. Będzie to dzień wspólnego symbolicznego zwycięstwa robotników z Huty i ich dawnego biskupa.\nW 1960 r. ukaże się też fundamentalna praca teologiczna Karola Wojtyły „Miłość i odpowiedzialność”.Autor poruszał w niej delikatną tematykę seksualności ludzi wierzących. Wojtyła, potępiając stanowczo aborcję, antykoncepcję i rozwody, zawieszał wysoko poprzeczkę moralnych wymagań dla małżeństw. I jak zawsze, traktował ludzi podchodząc z pełnym zaufaniem do ich wolności. Stwierdzał, że prawdziwym przedmiotem aktu seksualnego jest inna osoba, a nie inne ciało. I dalej konstatuje: „dobrem takim jest osoba, a prawda moralna najściślej związana właśnie ze światem osób jest – miłość bowiem jest dobrem właściwym dla świata osób.” Uderzało również , wywodzące się z polskiej tradycji, dowartościowanie roli kobiety w małżeństwie. Praca jego, niesłychanie nowatorska, spotkała się ze zróżnicowanym przyjęciem.\nWojtyła nie poprzestawał na teoretycznych rozważaniach o ludzkiej płciowości. Jako biskup, organizował poradnie rodzinne, formacje dla narzeczonych i małżeństw, opiekę nad samotnymi matkami… Te zagadnienia będzie będą dla niego niezmiernie ważne także, gdy będzie już papieżem. Zawsze, konsekwentnie stawał w obronie życia ludzkiego, od poczęcia do naturalnej śmierci i niezbywalnej godności osoby ludzkiej.\nW czasie II Soboru Watykańskiego biskup Wojtyła był bodajże najaktywniejszym członkiem polskiej delegacji. Skala jego zainteresowań była imponująca: apostolat świeckich, godność osoby ludzkiej, wolność religijna, liturgia, źródła Objawienia, ekumenizm. Wtedy stał się znany biskupom i teologom z całego świata. Przyszły papież, będąc na polskim gruncie zdecydowanym promotorem odnowy soborowej (np. w trakcie synodu archidiecezji krakowskiej), pozostał zawsze krytykiem nadużyć dokonywanych w imię „ducha Soboru”.\nW 1967 roku w Kaplicy Sykstyńskiej Paweł VI wręczył mu czerwony, kardynalski biret. W tej samej Kaplicy Sykstyńskiej, która powróci w jego „Tryptyku rzymskim” pisanym pod sam koniec życia.\nAktywność Wojtyły jako arcybiskupa i kardynała pozostaje zadziwiająca. Wizytował niemal wszystkie parafie swej diecezji, przeprowadził synod, utrzymywał bardzo ożywione kontakty z krakowskimi środowiskami naukowymi i artystycznymi. Jego kontakty z kochającą go młodzieżą pozostawały nadal bardzo intensywne. Wspierał całym swym autorytetem, zawzięcie zwalczany przez komunistów, Ruch Oazowy ks. Franciszka Blachnickiego. Znajdował jeszcze czas na własną twórczość artystyczną i naukową. W latach 1960. Opublikował dramaty: „Przed sklepem jubilera” oraz „Promieniowanie ojcostwa”, a także potężna antropologiczną monografię naukową – „Osoba i czyn”.\nW tym samym czasie Wojtyła uczestniczył także, zawsze przy boku Prymasa, w obchodach Millenijnych. Wojtyła w swych homiliach przypominał z dumą wspaniałe karty „Dziedzictwa, któremu na imię Polska”. Był także wraz z bpem Kominkiem autorem słynnego orędzia do Episkopatu niemieckiego, które zapoczątkowało pojednanie między oboma narodami. I wraz z Prymasem nie wahał się przed stanowczą obroną tego aktu przed nienawistną nagonką władz.\nRok 1970 przyniósł od masakry robotników Wybrzeża przez wojsko i milicję. Karol Wojtyła bolał nad tymi wydarzeniami. 30 grudnia u oo. franciszkanów w Krakowie mówił: „(…) na dobro wspólne składa się atmosfera wolności rzeczywistej, do końca niczym nietamowanej i w żaden sposób niekwestionowanej, niezagrożonej.” Rodząca się opozycja niepodległościowo – demokratyczna znajdzie w latach 1970. w krakowskim arcybiskupie poparcie i osłonę. W roku 1976 kardynał Wojtyła spotkał się z członkami Komitetu Obrony Robotników, a w roku następnym , po zamordowaniu przez „nieznanych sprawców” krakowskiego studenta, Stanisława Pyjasa, pochwalił młodzież bojkotującą radosne obchody socjalistycznych „Juwenaliów”.\nBył bliskim współpracownikiem Pawła VI w przygotowaniu encykliki Humanae Vitae, broniącej ludzkiego życia od chwili poczęcia, a w roku 1976 wygłosił rekolekcje dla Pawła VI i Kurii rzymskiej, co było wielkim wyróżnieniem dla krakowskiego kardynała.\nNadszedł wreszcie rok 1978. Niesamowity rok dwóch konklawe. Już w czasie pierwszego konklawe, po śmierci Pawła VI Karol Wojtyła miał podobno wśród kardynałów – elektorów swoich zwolenników.\nNiespodziewanie, we wrześniu, umiera „uśmiechnięty papież”– Jan Paweł I. Ani prymas Wyszyński , ani kardynał Wojtyła, jadąc w październiku na kolejne konklawe, nie przypuszczali, że do Polski wróci na stałe tylko jeden z nich…


lipiec 2020 - KB-direct\nW Polsce z roku na rok wzrasta liczba rozwodów. Dla znacznej części osób zakończenie małżeństwa jednoznaczne jest z ciągnącym się długimi miesiącami albo latami postępowaniem, walką o alimenty i opieką nad dziećmi. Czy rozwód musi być stresującą i bolesną batalią? Niekoniecznie! Okazuje się, że rozwód można uzyskać nawet podczas jednej rozprawy. To, jak sprawnie będzie przebiegało postępowanie, zależy w dużej mierze od tego, jaki pozew złożymy do sądu. Read more\n27 lipca, 2020, 2:30 pm 27 lipca, 2020 818\n17 lipca, 2020, 9:49 am 10 lipca, 2020 1094\nWyposażenie naszej kuchni ma kolosalny wpływ na łatwość codziennego przygotowywania posiłków. Kompletując wyposażenie kuchni pamiętajmy o tym, że dzisiaj na polskim rynku znajdziemy wiele interesujących rozwiązań i propozycji topowych producentów. Jakie noże kuchenne wybierać? Czym kierować się podczas kupna kompletu garnków i patelni? Read more\n9 lipca, 2020, 9:27 am 9 lipca, 2020 1111\nSalon w stylu francuskim to jasne i przestronne wnętrze, które kochają naturę. Warto wykorzystać francuską inspirację w swoich domach, dzięki czemu stworzy się eleganckie miejsce do wypoczynku. Read more\n1 lipca, 2020, 11:29 am 21 lipca, 2020 1038


H. Zawistowska w bardzo mądrej i interesującej pracy poświęconej temu zagadnieniu, dokonując obszernej oceny wpływu ochrony prawnej konsumenta na rozwój popytu i podaży...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /9 529\nCo właściwie oznacza globalizacja gospodarki światowej? Jakie siły kryją się za tym kontrowersyjnym zjawiskiem? Tak jak każdy proces, który daje początek jakiemuś trendowi, globaliacja ma też swój przeciwprąd. Czy rosnąca globalizacja gospodarki światowej jest nieodwracalna i czy rośnie znaczenie...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /11 412\nTurystyka krajowa, obejmująca podróże Polaków po kraju (co najmniej z jednym noclegiem poza miejscem stałego zamieszkania), składa się z wyjazdów urlopowo-wakacyjnych (trwających co najmniej 5 dni) i wyjazdów krótkookresowych (do 4 dni).\nW strukturze celów podróży długookresowych najczęściej są...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /4 984\nWspółcześnie wszystkie sfery życia społeczno-gospodarczego i politycznego są obszarem działania organizacji międzynarodowych. Również turystyka, jako zjawisko społeczne, kulturowe, przestrzenne i ekonomiczne, jest przedmiotem zainteresowania tych organizacji. Wspomniane organizacje, dążące do stworzenia...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /7 728\nPODSTAWOWE ZAGADNIENIA ROZWOJU TURYSTYKI W POLSCE\nNa wstępie należy powiedzieć, że Polska ma liczący się potencjał rozwoju turystyki krajowej i międzynarodowej, oparty na:\n■ atrakcyjnych walorach turystycznych, które już są udostępnione, podlegają rozwojowi lub mają możliwości rozwoju;\n■ znaczącej bazie obiektów turystycznych i...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /15 769\nPojęcia „gospodarka turystyczna” i „przemysł turystyczny” są traktowane w tej książce jako synonimy. Ponieważ działalność w obrębie gospodarki turystycznej, w szerokim sensie, nie kojarzy się raczej polskiemu Czytelnikowi z powszechnie rozumianym pojęciem „przemysł”, autor optuje za określeniem...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /11 318\nROZMIARY TURYSTYKI MIĘDZYNARODOWEJ NA ŚWIECIE\nTurystyka międzynarodowa na wielką skalę rozpoczęła się w połowie XX w. i od tego czasu stale się rozwija. Ilustruje to zestawienie dotyczące liczby podróżujących osób w wybranych latach79 (przedstawione w tablicy 3.7).\nW związku z podanymi liczbami trzeba poczynić kilka uwag. Należy przede wszystkim...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /3 412\nPOJĘCIE RYNKU TURYSTYCZNEGO\nPrzez pojęcie rynku rozumie się zespół stosunków między sprzedającymi i kupującymi dany produkt. W szczególności rynek jest określany przez odniesienie do produktu, jego dostawców i nabywców, którzy reprezentują popyt na ten produkt. Dlatego rynek turystyczny jest definiowany przez odniesienie do produktu...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /1 658\nDla studiujących turystykę i prowadzących działalność w tej sferze interesująca może być długookresowa prognoza WTO dotycząca rozwoju turystyki światowej oraz jej uwarunkowań. Liczne źródła danych, stanowiące podstawę tego opracowania, dają nadzieję na dużą trafność prognozy85. Długookresowa...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /3 877\nJak już zaznaczono przy określaniu pojęcia polityki turystycznej, jej zadania mogą realizować różne podmioty, organizacje i instytucje, tj. osoby prawne prawa publicznego i prawa prywatnego. Rolę tych podmiotów określają ranga, zakres przestrzenny i rzeczowy podjętych celów polityki...\nAutor /kostek Dodano /11.04.2013 Znaków /2 341\nStrona poprzednia 1 ... 1291 1292 1293 1294 1295 ... 7837 następna


Teren Pszczewskiego Parku Krajobrazowego w większości, bo aż w 60% porośnięty jest lasami. Są to głównie bory świeże, ale na siedliskach suchych i ubogich wykształcają się również bory suche z chrobotkami. W rynnach polodowcowych i dolinach rzek oraz w zagłębieniach terenu spotkać można także bory mieszane świeże i różnego typu lasy liściaste. Znamiennym przykładem takiej doliny jest dolina Kamionki będąca jednocześnie rezerwatem florystycznym utworzonym w 2004 roku, o powierzchni 59,18 ha. Rezerwat został utworzony w celu ochrony i zachowania kompleksu ekosystemów związanych z doliną rzeki, wraz z charakterystycznymi dla nich gatunkami roślin. Na stromych zboczach doliny występują okazałe lasy bukowe. Miejscami, w okolicach wsi Mnichy i Krzyżkówko, istnieją dobrze zachowane fragmenty grądów i olsów. W grądach dominującym gatunkiem jest dąb, a towarzyszą mu buk, grab, jesion i jawor. Pojawiają się także gatunki chronione jak cis, wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów czy storczyk buławnik czerwony. W obrębie rozcięć erozyjnych w stromych skarpach doliny Kamionki, gdzie funkcjonują źródliska, miejscami utworzyły się torfowiska źródliskowe. Na skraju doliny występują fragmenty cennych zbiorowisk łąkowych z pełnikiem europejskim i storczykami. W wodach Kamionki stwierdzono występowanie rzadkiego minoga strumieniowego, prymitywnego kręgowca wodnego. Występuje on wyłącznie w dobrze natlenionych i czystych wodach w rejonie Mnichów, gdzie Kamionka nabiera górskiego charakteru. Jak wspomniano w poprzednim rozdziale, rysem charakterystycznym krajobrazu są też jeziora. Wiele z nich jest cennych z krajobrazowego i przyrodniczego punktu widzenia, co znalazło odbicie w strukturze rezerwatów przyrody w parku. Trzy z czterech rezerwatów obejmują ekosystemy jeziorne lub przyległe, związane z nimi historycznie. Rezerwat ornitologiczny Jezioro Wielkie został utworzony w 1991 roku, a jego powierzchnia wynosi 236,30 ha. Obejmuje płytkie, eutroficzne Jezioro Wielkie z trzema wyspami. Na jednej z nich rośnie ponad 200-letni naturalny drzewostan z przewagą dębu. Na jeziorze spotkać można około 120 gatunków ptaków, w tym 32 zagrożone w skali kraju. Uwagę zwraca kolonia kormoranów. Na wyspie znajdującej się w południowo-wschodniej części Jeziora Lubikowskiego znajduje się rezerwat leśny Dąbrowa na wyspie, utworzony w 1995 roku, o powierzchnia 4,40 ha. Występuje tu rzadko spotykany las liściasty w typie świetlistej dąbrowy. Rezerwatem krajobrazowym jest natomiast rezerwat Jeziora Gołyńskie utworzony w 1972 roku o powierzchni 3,10 ha. Jest to fragment dawnego Jeziora Gołyńskiego obecnie osuszonego w wyniku ekspansji lasu. Występują tu między innymi rosiczki: okrągłolistna i długolistna.\nPoza rzekami i jeziorami liczne są w parku drobne zbiorniki wodne. Żyje w nich, między innymi, traszka zwyczajna i traszka grzebieniasta. Spotkać tu można również rzekotkę drzewną i grzebiuszkę ziemną oraz kumaka nizinnego. Płytkie, silnie porośnięte roślinnością pływającą zbiorniki zamieszkuje niepozorny ślimak – zatoczek łamliwy. Wody parku są też miejscem życia cennych gatunków ryb: kozy, bolenia czy piskorza. W niewielkich zbiornikach w otulinie stwierdzono występowanie żółwia błotnego. Teren parku stanowi ważny przystanek dla wielu gatunków ptaków migrujących np. dla gęsi zbożowej i białoczelnej. Szuwary nad jeziorami zamieszkują: cyranka, bąk, nurogęś, kropiatka i wiele innych. W lasach i na ich skraju żerują dudki i dzięcioły zielone. Spośród ptaków drapieżnych na terenie parku odnotowano między innymi obecność rybołowa, bielika, kani rudej i czarnej, kobuza i trzmielojada. Na wielu zbiornikach zaobserwować można ślady obecności bobra i wydry. Niekiedy teren parku odwiedzają także łosie. Ciekawą grupą są nietoperze występujące tu w liczbie aż 12 gatunków (w tym nocek duży, nocek Natterera, gacek brunatny i mopek). Zagrożeniem dla przyrody parku jest głównie osuszanie terenu, a na obszarach użytkowanych rolniczo i w kompleksach stawów hodowlanych intensyfikacja gospodarki oraz zmiany w sposobie użytkowania. Groźne dla wielu gatunków jest również wiosenne wypalanie roślinności.\nDąbrowa na wyspie (rezerwat leśny utworzony w 1995 roku, powierzchnia: 4,40 ha, woj. lubuskie) – obejmuje leżącą w południowo-wschodniej części Jeziora Lubikowskiego wyspę porośniętą rzadko spotykanym lasem liściastym z przewagą świetlistej dąbrowy.\nJeziora Gołyńskie (rezerwat krajobrazowy utworzony w 1972 roku, powierzchnia: 3,10 ha, woj. lubuskie) – stanowi fragment dawnego Jeziora Gołyńskiego obecnie osuszonego w wyniku ekspansji lasu. Występują tu między innymi rosiczki: okrągłolistna i długolistna.\nJezioro Wielkie (rezerwat faunistyczny – ptaki utworzony w 1991 roku, powierzchnia: 236,30 ha, ) – obejmuje płytkie, eutroficzne Jezioro Wielkie z trzema wyspami. Na jednej z nich rośnie ponad 200-letni naturalny drzewostan z przewagą dębu. Na jeziorze spotkać można około 120 gatunków ptaków, w tym 32 zagrożone w skali kraju.\nDolina Kamionki (rezerwat florystyczny utworzony w 2004 roku, powierzchnia: 59,18 ha) – utworzony w celu ochrony i zachowania kompleksu ekosystemów związanych z doliną rzeki, wraz z charakterystycznymi dla nich gatunkami roślin.


Mario + Rabbids Kingdom Battle. Oto szczegóły kolejnego DLC\nMario dla hardcorowców. Ubisoft ma coś dla fanów wąsatego hydraulika\n17 października 2017 17 października 2017 Darek Madejski 0 Comments Mario + Rabbids Kingdom Battle\nFirma Ubisoft ogłosiła więcej szczegółów dotyczących drugiego DLC do gry Mario + Rabbids Kingdom Battle.\nWraz z Pakietem Ultra-Wyzwań gracze będą mogli przetestować swoje umiejętności strategiczne za sprawą:\nPakiet Ultra-Wyzwań jest już dostępny na Nintendo Switch w cenie 6.99€. Zawartość ta jest także dostępna w ramach Przepustki Sezonowej dostępnej w cenie 19.99€.\n← Fotorealizm w grach? Nvidia o tym, ile razy mocniejsze karty graficzne to udźwigną\nDzisiaj oczekujcie ciekawej nowości w GTA Online →


Co się dzieje złego z chomikiem? | Dolegliwości chomików | Chomiki\nCo się dzieje złego z chomikiem?\nJeżeli podejrzewasz, że z Twoim futrzastym przyjacielem dzieje się coś złego, to przejrzyj objawy różnych stanów w sekcji pt. “Najpowszechniejsze dolegliwości chomików”. Niektórym z nich można łatwo zaradzić, np. Pchłom, ale istnieje też dużo chorób, których nie wyleczysz w domu. Nawet jeśli leczenie będzie Cię kosztować trochę pieniędzy, to Twój chomik naprawdę potrzebuje pomocy weterynarza, gdy coś złego się dzieje - a przecież Twój przyjaciel polega na Tobie w kwestii jego zdrowia.\nJeśli się obawiasz, że Twojemu chomikowi coś dolega, zajrzyj do sekcji ‘Najpowszechniejsze dolegliwości chomików’, aby postawić diagnozę. Weź jednak pod uwagę, że Twój zwierzaczek może wymagać pomocy weterynarza.\nJeśli objawy Twojego chomika nie odpowiadają tym, opisanym przez nas, to zajrzyj do profesjonalnej książki o hodowli chomików, jeśli ta zawiera rozdział poświęcony zdrowiu zwierząt. Jeżeli widzisz, że Twój chomik sporo krwawi, ma kłopoty z oddychaniem lub brzmi tak, jakby go coś bolało, to najpewniej nie jest rzecz, z którą sobie poradzisz samodzielnie i będziesz potrzebował pomocy weterynarza.


Alchemia Zdrowia: 2013\nChcielismy Zyczyc Wszystkim:\nRadosci, Powodzenia, Milosci i Czulosci w cieplych i prawdziwych zwiazkach… usmiechu i szczodrosci zycia kazdego dnia w 2014…\nA w prezencie doskonaly przepis na swiateczny sos salatkowy, ktory moze przydac sie jeszcze na dzisiejsza, badz jutrzejsza kolacje, czy tez sylwestrowa noc:\nSos curry Swiateczny\n100ml suchych ziaren sloneczniku, nastepnie namoczonych kilka godzin lub na noc, 3 lyzki rodzynek namoczonych 10 – 30 min w cieplej wodzie, lyzeczka curry, kawalek bialej czesci pora, plaster swiezego korzenia imbiru, lyzeczka soku z cytryny, lyzeczka delikatnej musztardy, pieprz, i sol do smaku\nNasiona sloneczniku wyplukac i odcedzic. Wlozyc wszystkie skladniki sosu do blendera, wraz z namoczonymi rodzynkami i woda z moczenia. Dokladnie zmiksowac i dodac tyle wody ile jest konieczne by sos byl kremowy, ale nie za gesty. Mozna doprawic mocniej curry wg uznania.\nTen sos jest delikatnie slodki od rodzynek, ale nie zbytnio, delikatnie pachnacy przyprawami i doskonaly do wielkiej miski zileonych salat z tarkowanymi jarzynami. Wczoraj tenze sos doprawil nasze surowe “spaghetti” (zrobione za pomoca Spiral slicer de Chen Joyce) ze slodkich ziemniakow (bataty) serwowane na wielkim talerzu swiezego szpinaku. Zdumiewajaco doskonale i sycace danie.\nA oto ten sam sos ale z odrobina surowego buraka dla koloru…\na na sylwestrowa noc, pokrojone w slupki warzywa doskonale skomponuja sie z sosem curry na smaczna i zdrowa przystawke.\nPublié par Karolina Bocko à l'adresse 07:08 Brak komentarzy: Liens vers ce message\nLibellés : raw food, salatka, sos, surowa dieta, surowka, swieta, wegan\nSwieta to prezenty, darowac z sercem, podarowac sobie, otrzymywac… i co najmagiczniejsze, to, to, ze kazdego dnia otzrymujemy prezenty… Kupujac jablka u znanych nam “sadownikow” dostalismy wielka butelke swiezego jablkowego soku, jadac po orzechy wloskie, pani podarowala nam wielka dynie… i tak niemalze codzien…\nW takiej tez nieco magicznej atmosferze nasze, zawsze szykowne posilki, nabraly jeszcze bardziej wyrafinowanego smaku:\nKremowy koktail z soku “jablka – buraki” zmiksowany z doskonale slodkimi i dojrzalymi gruszkami. Nasz ulubiony poludniowy posilek w tym momencie\nGigantyczny zielony sok z jablek i burakow naciowych (860 ml w kazdym kieliszku!!!) i “sernik” na zimno z owocow i agar agar\na gdy ochota na popoludniowa herbate… doskonale “ciastko” z bananowym kremem czekoladowym (daktyle, kokos, banany, karub i kakao - tak, tak Low Fat Raw Vegan Life Style jest proste i niebiansko dobre…)\nWspanialych i udanych swiat Bozego Narodzienia!\nI do zobaczenia za kilka dni, zastanowimy sie razem nad sylwestrowym Menu\nPublié par Karolina Bocko à l'adresse 13:03 Brak komentarzy: Liens vers ce message\nLibellés : ciasto, deser, kakao, karub, smoothie, sniadanie, swieze soki\nJesienno zimowa zupa\nOstatnio, po porannej wielkiej szklance swiezego soku, w poludnie miewam regularnie ochote na gruszkowa zupe. ten urok trwa jus kilka tygodni… najpierw miksowalam gruszki z pomidorami i papryka (ostatnie westchnienia lata…), teraz, zupelnie zimowo, dodaje mandarynki lub pomarancze. Slodycz, delikatnosc i pelnia energii… Jesli sadzicie, ze jedynym rozwiazaniem na zimowe zimno jest goracy krupnik, oto surowa, witarianska alternatywa! Zdumiona jestem ile energii i optymizmu mamy po wielkim talerzu tejze zupy i do tego na kilka godzin!:\nGruszkowy krem z pomidorami\n(1 max. 2 porcje)\nok 1 kg dojrzalych, slodkich gruszek, 2-3 pomidory, 1/2 czerwonej papryki, kawalek bialej czesci pora ok 1cm (do smaku), 1-2 plastry swiezego imbiru, szczypta soli, pieprz i cynamon do smaku\nMiksujemy wszystko w blenderze na krem, dodajac odrobine wody jesli jest to konieczne. Serwujemy posypane zielenina lub kielkami. Zupa powinna byc slodka i imbirowa. Mozna oczywiscie delikatnie podgrzac talerz wraz z zupa w piekarnuku nastawionym na 60¨C przez 10-15min. Oto wersja zimowa:\nGruszkowy krem z pomaranczami\nok 1 kg dojrzalych, slodkich gruszek, 1 pomarancz obrany lub 3-4 slodkie klementynki, 1/2 lyzeczki czerwonej papryki w proszku, kawalek bialej czesci pora ok 1cm (do smaku), 1-2 plastry swiezego imbiru, szczypta soli, pieprz i cynamon do smaku\nPorcje moga wydawac sie duze, ale trzeba zdawac sobie sprawe, ze owoce i warzywa sa ubogie w kalorie, a duzo bogatsze we wszelkie skladniki odzywcze, jemy wiec DUZO surowego zeby dostarczyc wszystkich niezbednych kalorii. Najlepszym zrodlem sa oczywiscie owoce… Kiedys czytalam, ze surowa kuchnia, to kuchnia dostatku! I jest to prawda, surowy talerz zawsze jest pelny smakowitosci!\nPublié par Karolina Bocko à l'adresse 12:24 Brak komentarzy: Liens vers ce message\nLibellés : Danie glowne, sniadanie, zupa\nPublié par Karolina Bocko à l'adresse 07:37 Brak komentarzy: Liens vers ce message\nCzas rozpoczac na nowo…\nPomiedzy zyciem, blogiem po francusku, nasza strona internetowa, ogrodem… nieco zaniedbalam blog po polsku… ale wlasnie ochota powraca i chyba mam jeszcze wiele zeczy do powiedzenia. Tymczasem zapraszam tylko na mala wizyte naszego square foot ogrodu i witarianskiej kuchni:\nzolty burak naciowy w doniczce\nmloda cukinia (zdjecie z lipca)\ncukinie, czerwony jarmuz, salata rzymska… z lipca\nJarmuz o gladkich lisciach “Preteor” …\nmnostwo jescze innych rzadkich lisciastych roslin, ktorych nazw polskich nawet nie znam… nasz arsenal na Zielone Smoothie\ni jeszcze jeden “kwadrat” z fioletowa lebioda, bardzo stara jadalna roslina o przepysznych lisciach w niekonczacej sie ilosci…\nPrzejdzmy do kuchni:\nPrzepyszny surowy jablecznik z rabarbarem (chyba zrobie go znow w ten weekend…)\nsurowe “ciasteczko” z kremem karubowym\nsurowe lazanie z pesto i kremem pomidorowym, calosc lekko podgrzana w dehydratorze\nsurowe mini-pizze z oliwkami\nzielony smoothie: ogorki, banany i mieta\ni wczorajsze cuuuudowne sniadanie pelne jerzyn:\nsok z jablek, ogorka, trawy jeczmiennej, jerzyn zmiksowany z 2 bananami – cudo (polecam miksowac soki z bananem, konsystencja i delikatnosc trawienia sa zdumiewajace…)\npucharki z jogurtem z nerkowcow i kremem z jerzyn (jerzyny miksowane z syropem z agawy i przetarte przez sitko)\nCalkiem niezle jak na nowy poczatek? : ) Juz niedlugo zapraszam na nowo do naszej kuchni…\nPublié par Karolina Bocko à l'adresse 07:24 Brak komentarzy: Liens vers ce message\nLibellés : ogrod\nWielkanoc zupelnie inaczej\nMazurki i szynki, salatki ziemniaczane i biala kielbasa z zurkiem…\nWydaje mi sie to tak dawno… co najmniej 15 lat nie jadam kielbasy, ani nawet szynki na swieta ;). Wczesniej byly weganskie pasztety z grochu, warzywna salatka z oliwa zamiast majonezu, baba drozdzowa… a dzis zupelnie niewiem ile to juz czasu, ale nietylko weganskie ale i surowe swieta u nas… czegos nam brak? Wcale nie! A powiedzialabym nawet, ze duze bogatsze i cieplejsze te nasze pelne warzyw i owocow swieta…\nA co w tym roku? Krem z papaji, swieze ananasy - uswietnia zielone swiateczne smoothie i surowki, krem kokosowy (wyjatek od surowego, tym razem jest z puszki, a nie ze swiezego kokosa…) jako baza do czekoladowego, surowego “mazurka”, trufle czekoladowo-kokosowe na bazie wiorkow, karubu i daktyli, delikatnie doprawione przyprawami i surowym kakao, orzechy, pasty z moczonego sloneczniku, swieze pistacje, mango, awokado i mnostwo zieleniny… Pieknie i kolorowo bedzie na naszym stole :)\nDzis tylko przedsmak, niedlugo kilka kolejnych przepisow:\nTrufle z kokosa\nMozna wykonac je jeszcze dzisiaj :)\n1/2 szklanki daktyli posiekanych, 1/2 szklanki pokrojonych drobno suszonych fig, 1/2 szklanki rodzynek, szklanka wiorkow z kokosa, skorka i sok z polowy malej pomaranczy, plaster swiezego imbiru (wg smaku), malenka szczypta soli, lyzeczka cynamonu\nWlozyc wszystkie skladniki do robota kuchennego z nozykiem, miksowac az calosc zacznie sie lepic w kule. Formowac dowolnej wielkosci kulki i obtaczac je w wiorkach. Wstawic do lodowki i podawac dnia nastepnego. Doskonale rowniez na codzien jako dodatek do porannego smoothie lub soku lub na male ‘co nieco’.\nCieplych i Radosnych Swiat Wielkiej Nocy\nPublié par Karolina Bocko à l'adresse 14:20 Brak komentarzy: Liens vers ce message\nLibellés : deser, smoothie, sniadanie, swieta\nSmoothie ze swiezym szpinakiem\nZ powracajaca zima, tak, we Francji tez zima!, oczekiwania na ciepla sloneczna wiosne sa coraz trudniejsze... Ale ten maly poranny rytual zmienia ponury wyglad za oknem na troche radosci i slonecznego ciepla: zielony smoothie pelen soczystych smakow. Dzis proponuje zimowo-przedwiosenne wydanie:\n2 banany bardzo dojrzale, 2 pomarancze, 1 gruszka, dwie duze garsci swiezych lisci szpinaku (2 porcje lub jedna duza)\nMiksujemy razem bardzo dokladnie banany, obrane pomarancze, gruszke i szpinak, dodajac wody wg. uznania, najlepiej w blenderze typu Blendtec lub Vitamix (moj 5 letni juz Blendtec jest wciaz jak nowy!). Mozna dodac plaster swiezego imbiru lub szczypte wanilii do smaku.\nSmacznego i slonecznego poranka.\nPublié par Karolina Bocko à l'adresse 14:46 Brak komentarzy: Liens vers ce message\nLibellés : smoothie, sniadanie\nWokol Selera Naciowego z Ananasem\nWiosna jeszcze nie puka do drzwi i nieco monotonii kulinarnej wmyka sie ukradkiem do kuchni. Mimi, iz mozna przygotowac doskonale salatki z tarkowanych warzyw, zmieniajac kolory (to marchewkowy pomarancz, to biel selera, to znow szro-bialy kolor rzepy, to jeszcze gleboka czerwien buraczkow…slodzac je jablkiem), to jednak cialo ma ochote na swiezosc, na intensywne aromaty…Tak tez pojawil sie naciowy seler – swiezy, aromatyczny, pelny witamin…\nOto kilka “innych” wiec przepisow :\nLekko Zielony Smoothie\n1/2 swiezego ananasa, 1 gruszka dojrzala i soczysta, winne jablko, dojrzaly banan, 3 lodygi selera naciowego, plaster swiezego imbiru,zrodlana woda do miksowania (moze byc lekko ciepla)\nPokroic “z grubsza” owoce na kawalki, drobno natomiast pokroic imbir i seler (maja twarde “lyka”, ktore moga utrudnic miksowanie). Wszystkie skladniki dokladnie zmiksowac w blenderze dodajac wody wg uznania. Podawac natychmiast. (zielone szejki mala tendencje do gestnienia juz po kilku minutach i niekoniecznie sa wtedy przyjemne w konsystencji, w takim przypadku mozna jeszcze raz lekko je zmiksowac.)\n2 porcje (jako danie glowne)\n1/2 swiezego ananasa (mozna zastapic puszkowym, zachowamy smak, ale nie wartosc odrzywcza..), 1 mango (nie za miekkie!) lub gruszka, 2 starte marchewki, 2-3 duze garsci lisci swiezego szpinaku, 2-3 lodygi selera, kilka kropli octu balsamicznego, kilka kropli syropu z agawy lub miodu, lyzka sosu sojowego, plaster imbiru i lyzeczka oleju lnianego, avocado pokrojone na czastki lub garsc posiekanych orzechow wloskich.\nOwoce pokroic na kawalki rownej wielkosci, posiekac imbir, drobno pokroic lodygi selera. Na dnie naczynia do salaty wymieszac najpierw ocet, sos sojowy (tamari), syrop z agawy i olej, oraz imbir. Wlozyc reszte skladnikow (ewentualnie rozdrobnic nieco liscie szpinaku). Salatke mieszamy w ostatniej chwili przed podaniem, by zachowac soczystosc i swiezosc skladnikow.\nJest to niezmiernie zdrowa, pyszna, soczysta i oryginalna salatka na poludniwy posilek lub z dodatkiem ryzu na wieczorny, dodaje radosci i dobrego humoru na szare zimowe dni… byle do wiosny…\nPublié par Karolina Bocko à l'adresse 07:02 Brak komentarzy: Liens vers ce message\nLibellés : blender, Danie glowne, raw food, salatka, smoothie, sniadanie, surowa dieta


Ludzie gromadzą pieniądze, aby nimi płacić, gdyż mają pewną wartość. Niektórzy za te pieniądze odbywają podróże, zwiedzają cały świat, bo mają ich tyle, że mogą sobie na to pozwolić. Pamiętajmy jednak, że wszystkich nas czeka po śmierci wielka podróż poza granice świata. Jaka waluta będzie nam wówczas potrzebna, aby wejść do domu Ojca? Święty Jan Chryzostom mawiał, iż w wieczności obowiązuje tylko jedna moneta, a jest nią miłość!\nKilka słów o Słowie 2019-10-21


Zebranie Plenarne Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE) to wydarzenie historyczne. W części spotkań wezmą udział m.in. prezydent Andrzej Duda i premier Mateusz Morawiecki, przedstawiciele władz państwowych i samorządowych oraz reprezentanci różnych wyznań. Spotkanie potrwa od 13 do 16 września – poinformował rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Paweł Rytel-Andrianik.\nWięcej informacji o spotkaniu>>\nKliknij aby zobaczyć newsy zawierające wybrany tag: abp Stanisław Gądecki, Poznań, archidiecezja poznańska, Europa, ks. Paweł Rytel-Andrianik, rzecznik KEP, Konferencja Episkopatów Europy, niepodległość, 1050-lecie biskupstwa w Poznaniu, 100 rocznica odzyskania niepodległości, Zgromadzenie Plenarne CCEE


Lisowe problemy z BluRay - Strona 20 - Muzyka filmowa - Forum FilmMusic.pl\n#286 Post autor: kiedyśgrześ » pt sty 17, 2014 13:56 pm\npora się pożegnać z empikiem, a przywitać na dobre z amazonem\n#287 Post autor: WhiteHussar » pt sty 17, 2014 14:04 pm\nlis23 pisze: Ja też tego nie rozumiem ... napisano mi, ze na niektóre filmy, zwłaszcza w wersji reżyserskiej nie ma szans w Polsce, gdyż jest to nieopłacalne ... ale taki " Szeregowiec Ryan " powinien raczej wyjść ... takiego " Królestwa Niebieskiego " nie opłaca się kupować w wersji kinowej, gdyż jest to wersja znacznie uboższa, martwią mnie też zabiegi CDP i Disneya z wybieraniem, które filmy wyjdą a które nie wyjdą w Polsce na BD, mimo faktu, ze wyszły one, np. w Niemczech ( " Alicja w Krainie Czarów ", " Przygody Kubusia Puchatka ", " Herkules " ) martwi też postępowanie Disneya w sprawie dodatków specjalnych na BD - mają 50 GB a dodatków jest często mniej niż na DVD.\nWszystkie dostępne bajki od Disneya powinny wyjść w Polsce. Śmieszna jest ta polityka nie dość, że płyty blu ray mają kosmiczne ceny ( taki Władca Pierścieni ) to jeszcze największe klasyki nie posiadają polskiej dystrybucji.\n#288 Post autor: lis23 » pt sty 17, 2014 14:34 pm\nkiedyśgrześ pisze: pora się pożegnać z empikiem, a przywitać na dobre z amazonem\nA po co mi film z Amazonu, który nie ma polskich napisów?\ninna sprawa: skalowanie DVD do jakości FHD daje radę? - sprawdzałem kiedyś wersję rozszerzoną " Drużyny Pierścienia " na PS3 ale efekt był taki sobie, sporo pikseli na obrazie.\nEmpik daje 20 zł zniżki na BD, jeżeli odda się w zamian jakiś film na DVD - oddałem jakieś starocie i zakupiłem " Raport Mniejszości " za 30 zł i " Braveheart " za 60 zł.\nOstatnio zmieniony pt sty 17, 2014 14:57 pm przez lis23, łącznie zmieniany 2 razy.\n#289 Post autor: WhiteHussar » pt sty 17, 2014 14:50 pm\nFilm w formacie DVD nigdy nie miał rozdzielczości FullHD ani nawet HD. Skalowanie zależy od oprogramowania odtwarzacza, telewizora a nie od samego filmu. Po drugie to nie ma sensu bo dodatkowe piksele same się nie pojawią. Możesz tylko ściągnąć film w Full HD i nagrać go na DVD DL. Zabawy przy tym masę, od obróbki audio po dzielenie filmu na części (oczywiste jest, że nawet na dwuwarstwowej płycie cały film się nie zmieni)\nJa na początku tak myślałem robić ale jest to mniej opłacalne niż kupowanie filmów na blu ray. Ten cały system w Polsce powoduje, że za dużego wyboru filmów na blu ray z PL napisami, czy nawet lektorem nie ma. Ja nadal liczę, że się goście opamiętają i walną napisy i lektora w Rayanie, Gumpie czy Shawshank.\nA popatrzmy TU :\nhttp://allegro.pl/6xblu-ray-kompania-br ... 95119.html\nCo za sens jest wydawanie filmu na Blu RAY z okłądką PL itp ale bez LEKTORA czy nawet NAPISÓW PL . WTF?!\nFilm miał lektora na HBO, gdyby dodali go z napisami do tej edycji zapewne wszystko z allegro by się rozeszło.\n#290 Post autor: lis23 » pt sty 17, 2014 14:57 pm\nJeszcze jedna kwestia: czy LCD, LEDy nigdy nie będą pokazywać w miarę dobrej czerni?\nod miesiąca posiadam tv LED 40 cali, oglądam na nim kanały tv z kablówki w SD i mam problem ( oprócz ogólnej złej jakości obrazu ) z czernią, która jest dosyć dziwna i bardzo dominuje nad resztą obrazu, resztą kolorów, najgorzej jest w ciemnych, nocnych scenach, gdzie wszystko jest ciemne jak ... no. nie powiem, jak\nmyślałem, że to coś nie tak z tv ale powiedziano mi, że to wina słabej jakości sygnału SD z kablówki i że jak wezmę tv cyfrową to będę już widział ok, nawet na kanałach nie w HD - prawda to?\npytam, gdyż oglądając takiego " Sherlocka " na kompie w HD też ta czerń nie powala, ale to może wina tego, ze jest to XviD?.\n#291 Post autor: kiedyśgrześ » pt sty 17, 2014 15:01 pm\nz całym szacunkiem Lisie, ale patrząc na twoją listę, to gustujesz w filmach, które i tak już widziałeś tryliard razy, po co ci polskie napisy (wersja językowa)? poważnie, każdą sylabę musisz pięćsetny raz usłyszeć (przeczytać), żeby wiedzieć o co chodzi\n#292 Post autor: lis23 » pt sty 17, 2014 15:04 pm\nChodzi mi raczej o to, że PS3 jak i praktycznie każdy odtwarzacz BD ma funkcję skalowania płyt DVD do pseudo jakości FHD i ponoć efekt jest bardzo dobry / choć ja go nie zauważyłem /, tak zachwala to PSSite:\n" Jeśli chcemy mieć bardzo dobrą jakość materiału HD, to niestety tylko produkcje kręcone w przeciągu ostatnich 5 lat. Z wcześniejszymi niestety różnie to już bywa, a najlepszym tego przykładem może być kultowy “Matrix” (patrz ramka). Często jest tak, że tego rodzaju filmy lepiej kupić na DVD i korzystać z dobrodziejstwa, jakim jest doskonałej jakości upscaler konsoli - efekt będzie co najmniej porównywalny, o ile nie lepszy. "\nhttp://www.pssite.com/poradniki-93-pora ... ion_3.html\n#293 Post autor: lis23 » pt sty 17, 2014 15:05 pm\nkiedyśgrześ pisze: @Lis23\nPonieważ mam siostrę, która jeszcze nie widziała większości z tych filmów i chcę ją z nimi zapoznać / choć opornie to idzie, bo Ona lubi przede wszystkim horrory /.\n#294 Post autor: kiedyśgrześ » pt sty 17, 2014 15:07 pm\nlis23 pisze: Chodzi mi raczej o to, że PS3 jak i praktycznie każdy odtwarzacz BD ma funkcję skalowania płyt DVD do pseudo jakości FHD i ponoć efekt jest bardzo dobry / choć ja go nie zauważyłem /, tak zachwala to PSSite:\nponownie z całym szacunkiem: bzdurzenie\nps. LCD to nie LED, w LCD kiepski czarny i koniec, w LEDach nie wiem, bo nie mam\n#295 Post autor: kiedyśgrześ » pt sty 17, 2014 15:09 pm\nlis23 pisze: Ponieważ mam siostrę, która jeszcze nie widziała większości z tych filmów i chcę ją z nimi zapoznać / choć opornie to idzie, bo Ona lubi przede wszystkim horrory /.\nja też mam siostrę i też lubi horrory, i katuję ja filami bez napisów, ewentualnie tłumaczę o co chodzi\n#296 Post autor: lis23 » pt sty 17, 2014 15:16 pm\nJa mam i LCD ( monitor na którym przez trzy lata oglądałem płyty BD ) i LED ( SMART TV ), z płyt BD na tv LED czerń jest ok, z kanałów tv s SD już nie i to ponoć wina słabego sygnału, który nie tylko jest słaby ale także błędnie reprodukuje barwy.\nOgólnie, jest spora różnica w odtwarzaniu płyt BD z PS3 na monitorze, tv a odtwarzaniu na monitorze z użyciem PowerDVD 13 - obraz z PDVD ma sporo ziarna, na tv mogę używać opcji obrazu, które na monitorze są niedostępne, na PDVD taki " Robin Hood " Scotta wygląda lepiej niż z PS3 / na tv jeszcze nie próbowałem, obraz z PS3 w przypadku tego filmu strasznie mnie zniechęcił do jego oglądania, najgorzej jest z końcówką filmu /.\n#297 Post autor: WhiteHussar » pt sty 17, 2014 15:17 pm\nCo do czerni w SD to ludzie są podzieleni. Ja w kanałach SD nie zauważam jakiejś znaczącej dominacji czarnego nad innymi kolorami, czarny jest tam gdzie powinien i nie ma go ani za dużo ani za mało. Ja nie zgodzę się z tym, że czerń w LCD nigdy nie będzie dobra. Mam LG za 1000 zł i SONIAKA za 4000 zł, i na jednym jak i drugim czerń jest bardzo dobra. Co do podświetleń LED to tylko TV w przedziale cenowym od 3000 zł mogą coś pokazać. Wujek w rodzinie kupił LEDa i się chwalił, że jest lepszy od zwykłego LCD czy nawet PLAZMY. Nigdy nie zapomnę ogromnej pikselozy na tym ledzie podczas meczu. Drugi zaś TV LED jaki widziałem miażdżył głębią kolorów ( TV za 4500 zł )\nFilmy w XviD nigdy nie miały dobrej jakości niezależnie od tego ile MB ma film. Widziałem nieraz film w tym formacie z prawie 3,5 GB a potem ten sam w MKV i różnica jest. Najlepiej wypada MKV.\n#298 Post autor: kiedyśgrześ » pt sty 17, 2014 15:27 pm\nbez żartów, w LCD technologicznie nie można osiągnąć odpowiedniego przejścia tonalnego, stąd nowe technologie niekoniecznie lepsze użytkowo, ja nie narzekam, bo się przyzwyczaiłem na tym pracować, ale jest jak jest\nps. MKV to nie jest format tylko kontener, w środku może mieć xvida\n#299 Post autor: WhiteHussar » pt sty 17, 2014 15:32 pm\nMożna czy nie można. Na jednym działa lepiej na drugim nie. Co do XviD to racja, mój błąd.\n#300 Post autor: lis23 » pt sty 17, 2014 15:36 pm\ncptMichaaX pisze: Co do czerni w SD to ludzie są podzieleni. Ja w kanałach SD nie zauważam jakiejś znaczącej dominacji czarnego nad innymi kolorami, czarny jest tam gdzie powinien i nie ma go ani za dużo ani za mało. Ja nie zgodzę się z tym, że czerń w LCD nigdy nie będzie dobra. Mam LG za 1000 zł i SONIAKA za 4000 zł, i na jednym jak i drugim czerń jest bardzo dobra. Co do podświetleń LED to tylko TV w przedziale cenowym od 3000 zł mogą coś pokazać. Wujek w rodzinie kupił LEDa i się chwalił, że jest lepszy od zwykłego LCD czy nawet PLAZMY. Nigdy nie zapomnę ogromnej pikselozy na tym ledzie podczas meczu. Drugi zaś TV LED jaki widziałem miażdżył głębią kolorów ( TV za 4500 zł )\nMój LED tv do najdroższych nie należy, 2800 zł ale z tego co wiem, jest to model z wyższej półki Samsunga - UE40F6770 a ponoć wszystko ponad 6500 to już lepszy model\nna lepszy nie było mnie póki co stać, a tv potrzebowałem od zaraz, gdyż mój 21 calowy Philips z " dupą " po 15 latach zamienił się w radio .


michal olszewski scj - Księgarnia internetowa Bonito.pl\n„michal olszewski scj”\nCzym jest kerygmat? To podstawowe orędzie chrześcijaństwa, jego najgłębsza treść zawarta zaledwie w kilku zdaniach. Prawdziwa wiara bez przyjęcia kerygmatu nie może się wydarzyć, a ewangelizacja nie ma sensu. Jak więc żyć kerygmatem w świecie obojętnym wobec religii? Jak głosić go ludziom, którzy traktują Boga instrumental...\nBóg, jeśli rzeczywiście otwieramy się na działanie Ducha Świętego, obdarza nas obficie charyzmatami. Nie po to jednak, abyśmy nimi szafowali, egoistycznie wbijając się w dumę, że niby jesteśmy wielkimi cudotwórcami. Daje nam je przede wszystkim w tym celu, aby były darem dla wspólnoty Kościoła. Ks. Michał Olszewski pokazuj...\nTylko Bóg może cię naprawdę uzdrowić! Czy wiesz, gdzie Go szukać? Wśród licznych głosów pojawiających się w czasach, w których w Kościele na nowo budzi się wiara w Bożą moc uzdrawiania i uwalniania, łatwo się dziś pogubić. Obok pełnych mocy świadectw prawdziwego Bożego działania można usłyszeć wiele niesprawdzonych informa...\nCharyzmaty są ogromnym darem dla wspólnoty Kościoła. Jeśli jednak doświadczenie charyzmatyczne staje się dla nas celem samym w sobie, trudniej odkryć najważniejszą prawdę, że Jezus to Bóg mocny. Jedynie On, działając w mocy Ducha, jest w stanie nas uzdrowić oraz uwolnić od lęku, którego głównym źródłem w naszym życiu jest ...\nSzaweł z Tarsu uważał się za człowieka wierzącego. Wypełniał przykazania. Z gorliwością ścigał tych, którzy w jego przekonaniu zagrażali religii. A jednak był bardzo daleki od Boga. Żył w kłamstwie, zamknięty na prawdę. Musiał doświadczyć spotkania ze zmartwychwstałym Jezusem na drodze do Damaszku, którego konsekwencją był...\nwydawnictwo: RTCK, rok wydania: 2014, oprawa: broszurowa\nKsiążka jest owocem 44 tysięcy przejechanych kilometrów, spotkań i konferencji wygłoszonych przez ks. Michała Olszewskiego SCJ w kilkunastu miastach w Polsce i na świecie w 2013 roku, których program powstał jako odpowiedź na ogłoszony przez papieża Benedykta XVI rok wiary. Całość została uzupełniona wstępem autora. Prosty...\nPrzyjmij jego wyzwanie. Zaproszenie do życia z Jezusem\nJezus wzywa cię, byś przyszedł do Niego. Po wodzie. Jeśli tylko Mu zaufasz, a twój wzrok cały czas będzie utkwiony w Nim, dokonasz tego. Będziesz robił rzeczy, które po ludzku są nie do wyobrażenia. Cuda większe niż te, które czynił On. Do tego właśnie zaprasza cię w tej książce ks. Michał. Mówi on jasno: życie z Jezusem t...\nPodejmując lekturę tej książki przeczytasz wzruszające historie uzdrowień i uwolnień, których dokonuje Jezus przez swoich uczniów chodząc po Krakowie i nie tylko. Te kilkadziesiąt stron, to prawdziwie dobra nowina o tym, że Bóg kocha każdego człowieka.\nOd początków chrześcijaństwa, Bóg nieustanie potwierdzał głoszone Słowo znakami, by rodzić w sercach ludzkich wiarę w Ewangelię. Podobnie jest i dzisiaj. Książka ta pozwala na spotkanie Boga, który żyje. Tego, który głosi Słowo, uzdrawia, uwalnia i dźwiga z trudów codzienności człowieka XXI wieku. Jako wydawnictwo, chcemy ...


Nie chce Ci się działać? To poznaj tę historię! - blog finansowy\ninspiracja, nastawienie, Podcast, praca\nPodcast: Odtwarzaj w nowym oknie | Pobierz (Czas trwania: 34:15 — 23.7MB) | Umieść link\nPlaton powiedział kiedyś: „Bądź życzliwy, ponieważ każdy, kogo spotykasz, toczy ciężką bitwę”. Niektóre bitwy są prostsze, inne trudniejsze, a jeszcze inne są tak trudne, że wiele osób na samą myśl o nich rzuciłoby rękawice. Właśnie o takiej bitwie opowiada mój gość – Marcin Świerczyński.\nMarcin jest z zawodu programistą i architektem oprogramowania. Od 8 lat prowadzi własną działalność gospodarczą, w ramach której świadczy usługi IT dla klientów z całego świata, a w wolnym czasie prowadzi Śląską grupę programistów języka Java – Silesia JUG – oraz organizuje eventy. Po tym wstępie wiele osób pewnie zakłada, że mój gość miał w życiu uprzywilejowany start…\nTymczasem Marcin osiągnął to wszystko, walcząc ze straszną chorobą, na którą nie ma skutecznego leku. Zapraszam Cię do wysłuchania rozmowy, która – mam wielką nadzieję – wyleczy sporo osób z nawyku narzekania:\nPoniżej znajdziesz transkrypcję rozmowy.\nJestem bardzo szczęśliwy, że udało nam się spotkać i nagrać tę rozmowę. Zabieraliśmy się do tego już kilka miesięcy, ale co chwilę coś nam wyskakiwało, więc nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę, że do tej rozmowy doszło, i dziękuję Ci, że przyjąłeś moje zaproszenie.\nTo ja Ci dziękuję za zaproszenie. Bardzo mi miło, że tutaj jestem.\nPowiedz, proszę, kilka słów o tym, kim i skąd jesteś oraz czym się zajmujesz.\nMieszkam obecnie w Katowicach. Jestem programistą – architektem oprogramowania. Miałem kilka epizodów jako menedżer w IT. Od ponad ośmiu lat prowadzę swoją firmę, w ramach której świadczę usługi IT dla klientów z całego świata – m.in. z Europy Zachodniej, Stanów Zjednoczonych, Australii i Singapuru. Od pięciu lat prowadzę śląską grupę programistów języka Java – Silesia JUG. Pomagam również w organizacji różnych lokalnych eventów związanych z szeroko pojętym IT i programowaniem.\nMoglibyśmy powiedzieć: kolejny człowiek sukcesu, który w świetnej branży rozwija siebie i swoją firmę, a czas wolny również poświęca na rozwijanie swoich pasji. Jest jednak pewna zasadnicza różnica, bo kiedy pierwszy raz skontaktowałeś się ze mną w sprawach inwestycyjnych, to już wiedziałem, że będę chciał nagrać z Tobą wywiad, dlatego że znakomicie radzisz sobie zawodowo, borykając się jednocześnie z bardzo poważnymi problemami zdrowotnymi. Czy powiesz o tym coś więcej?\nOd urodzenia choruję na zanik mięśni. Objawia się to tym, że jestem mocno niesamodzielny. Nie jestem w stanie samodzielnie zjeść posiłku czy nawet unieść kubka z herbatą. Właściwie jedyne, co jestem w stanie zrobić, to korzystać z komputera.\nPowiedz troszkę więcej o tych realiach. Chciałbym, żeby ta nasza rozmowa, po której ja czuję się bardzo zainspirowany, dała też siłę takim osobom, które być może niepotrzebnie same siebie ograniczają, wmawiając sobie, że ich życie jest za trudne, że wyzwania, które przed nimi stoją, są nie do przeskoczenia. Chciałbym dać im najlepszy dowód na to, że osoby w znacznie trudniejszej sytuacji, są w stanie świetnie sobie radzić, jeżeli dobrze sobie to wszystko w głowie poukładają. Stąd moje pytanie do Ciebie realia życia z taką chorobą.\nCały czas potrzebuję, żeby ktoś był obok i pomagał mi właściwie w większości czynności życiowych. Każdy dzień zaczynam od różnego rodzaju zabiegów, które pomagają utrzymać mi się w takiej formie, w jakiej jestem. Rano zajmuje to ok. dwóch godzin, czyli żeby zacząć pracę o 9 czy przed 9, muszę wstać o 6. Praca to jest ten czas, który pozwala mi faktycznie zniknąć, zanurzyć się w niej, aż do momentu, w którym prawdopodobnie będę potrzebował inhalacji, bo mam też problemy z oddychaniem – to jest moment na przerwę. Prawdę mówiąc, po pracy wszystkie zabiegi zaczynają się od nowa. Łącznie zajmują ok. pięciu godzin dziennie. Staram się wykorzystywać ten czas tak, żeby równolegle robić coś innego, czyli np. czytać książkę albo kiedy się nie da – bo są takie sytuacje, że nie jestem w stanie tego robić – słuchać podcastów albo audiobooków.\nCzyli w trakcie tych zabiegów starasz się wykorzystać mimo wszystko każdą chwilę, każdą sekundę. I pomimo że cierpisz na zanik mięśni i potrzebujesz pomocy innych osób w codziennym funkcjonowaniu, masz uporządkowane finanse: zarabiasz, oszczędzasz. Dokonałeś rzeczy, które dla wielu osób wydają się zbyt trudne. Często spotykam się z takimi sytuacjami, w których ktoś mówi, że w Polsce nie da się dobrze zarabiać, przeżyć za takie groszowe pensje. Słyszę, że jest bardzo ciężko i trzeba stąd uciekać. Co możesz powiedzieć takim osobom, które mówią, że jest trudno, a są w pełni zdrowe, mogą robić wszystko?\nNie chcę wyrokować, bo nie jestem w sytuacji tych osób, ale myślę, że dużo tracą. Bo praca to nie są tylko pieniądze, to jest przede wszystkim satysfakcja i możliwość spełniania samego siebie, to masa zalet, po które trzeba tylko sięgnąć.\nSkąd pojawił się u Ciebie pomysł, żeby pracować w IT? Kiedy to nastąpiło?\nTo był dość naturalny wybór, ponieważ bardzo szybko zdałem sobie sprawę ze swych ograniczeń – z tego, że pewnie nie będę w stanie wykonywać większości zawodów. Nie chciałem być nigdy strażakiem ani policjantem, ale zawsze mnie ciągnęło do komputerów i elektroniki, więc okazał się to naturalny wybór. Zacząłem programować, mając sześć albo siedem lat. Swoje pierwsze pieniądze zarobiłem w wieku 15 lat, były to wtedy strony internetowe. I tak to już jest od 30 lat.\nJak krok po kroku wyglądała Twoja kariera zawodowa?\nNa studiach wraz z kolegą założyliśmy firmę. Ale dość szybko z tego zrezygnowałem, bo okazało się, że projekty, które może dostarczać taka mała, dwuosobowa firma, są dość skromne. Klienci o dużych ambicjach nie powierzali zleceń dwóm studentom. I to skłoniło mnie do decyzji o szukaniu pracy gdzie indziej. Zatrudniłem się zdalnie w firmie w Katowicach – to praktycznie była taka pierwsza, pełnoprawna praca, wtedy jeszcze bez działalności. W tamtych czasach było znacznie trudniej niż dziś znaleźć zdalną pracę. Jestem wdzięczny, że mi zaufano i dano możliwość pokazania, że to faktycznie działa.\nKiedy szukałem pierwszej pracy, złożyłem kilkaset CV w przeróżnych miejscach. Ktoś się w końcu odezwał. Znałem technologię, która była dość niszowa, więc zdecydowali się na takie warunki, jakie były. Była to firma niemiecka, jeszcze przez pośrednika w Polsce. Kiedy okazało się, że to wszystko fajnie działa, zdecydowałem się założyć działalność i podjąć współpracę bezpośrednio z tym niemieckim kontrahentem. Dziś mam ten komfort, że mogę wybierać sobie to, co mi się najbardziej podoba, więc jest dużo łatwiej.\nJak na co dzień wygląda prowadzenie własnego biznesu przy twoim stanie zdrowia?\nGeneralnie wszystko odbywa się zdalnie. Ja pracuję od ponad 20 lat. W biurze byłem kilka razy, tylko gościnnie. Przemieszczanie się, umawianie się na konkretną godzinę, zwłaszcza gdy pogoda nie sprzyja, jest mocno utrudnione. Poza tym wymaga też zaangażowania osób trzecich, które musiałyby mi cały czas pomagać.\nKiedy przyszło Ci do głowy, że chcesz otworzyć swoją firmę, zostać szefem, zatrudniać ludzi? Jak to wyglądało na początku i czy nie przerażała Cię ta wizja Twojej sytuacji?\nSzczerze mówiąc, zupełnie nie. Zawsze mogłem liczyć na pomoc najbliższych, co na pewno w tej decyzji było bardzo istotne. Poza tym co mogło pójść nie tak? Moja działalność wiąże się z tym, że kapitał jest przede wszystkim w głowie. Nie wiązało się to z wielkimi inwestycjami, bo myślę, że większość osób ma w domu komputer, i to wystarczy. Kwestia założenia działalności, i tyle.\nZ tego, co mówisz, to wydaje się bardzo proste. Tymczasem jest tak wiele osób, które negocjują same ze sobą, obawiając się wielu rzeczy. Często powstrzymuje je strach przed działaniem. Ty patrzysz na to zupełnie inaczej. Jak to u Ciebie wygląda, skąd w ogóle bierzesz do tego siłę i nastawienie?\nJa generalnie lubię pracować. To mi sprawia przyjemność. Ale mam też swoje systemy, bo to nie jest tak, że zawsze mi się chce.\nJedną z porad, jakie stosuję, jest skupienie się na procesie, a nie na efektach. Nie myślę o tym, że chcę przeczytać książkę, tylko o tym, że chciałbym czytać przynajmniej 30 minut dziennie. Trudno mi wtedy znaleźć wymówkę, żeby tego nie zrobić. I jak już się zacznie czytać, to z tych 30 minut robi się dużo, dużo więcej.\nSporo czasu spędzam też na planowaniu zadań.\nJak to robisz? Stosujesz jakieś metody? Wzorujesz się na jakichś konkretnych autorach? Przeciętny pracownik, który jest zatrudniony na etacie i przepracowuje osiem godzin, efektywnie działa przez trzy. A Ty ze swojej doby musisz poświęcić jeszcze pięć godzin na zabiegi, więc musisz naprawdę dobrze wykorzystywać każdą sekundę pozostałego czasu. Chciałbym zatem, żebyś podpowiedział, czym się tu kierujesz.\nNa pewno planuję tydzień, kwartał oraz rok. Na przykład planuję, jakie szkolenia zrobię albo jakie książki przeczytam. To na pewno dużo mi daje, bo dzięki temu widzę, czy zmierzam w odpowiednim kierunku. Chcę uniknąć sytuacji takiego błądzenia jak we mgle.\nSporo czasu też spędzam na retrospektywie. Zastanawiam się, co poszło dobrze, a co gorzej. Jest to technika zaczerpnięta z procesu wytwarzania oprogramowania, więc w sposób naturalny przyszło mi wdrożenie jej do swojego życia.\nBardzo dużo dał mi także kurs on-line „Produktywność krok po kroku” Piotra Nabielca. Jest to trzydziestodniowy kurs, w którym uczysz się, jak zarządzać sobą. Był to dla mnie przełomowy moment. Potem te techniki dopasowywałem odpowiednio do swoich potrzeb.\nPoza tym, że masz takie niezwykłe i unikalne podejście do życia, to także Twoje podejście do finansów jest bardzo zdroworozsądkowe. Wiem, że uzbierałeś pieniądze, odkładając je z pracy, na to, żeby kupić sobie mieszkanie bez kredytu. Podpowiedz, jakimi zasadami finansowymi się kierujesz. Myślę, że usłyszeć rady finansowe od kogoś, kto świetnie sobie radzi finansowo, i to w Twojej sytuacji, jest bardzo, bardzo cenne.\nJeżeli chodzi o finanse, to rodzice zaszczepili we mnie taką bardzo prostą zasadę: mianowicie żeby wydawać mniej, niż się zarabia. To ciągnie za sobą całą masę konsekwencji, np. brak kredytów. To jest chyba clou sprawy.\nNajprostsza i najbardziej prawdziwa ze wszystkich porad: wydawaj mniej, niż zarabiasz.\nGeneralnie staram się rozsądnie podchodzić do finansów. Raczej nie podejmuję pochopnych decyzji finansowych. Nie wydaję pieniędzy na bardzo ulotne rzeczy albo zachcianki. Budżet domowy prowadzę od niedawna. W Twoich materiałach znalazłem informację na ten temat i zacząłem używać narzędzia OneNote. Muszę powiedzieć, że to też było dla mnie pomocne. Tych luk, przez które przeciekały pieniądze, nie było bardzo dużo, ale mimo to udało się je zlokalizować. I ja raczej ostrożnie podchodzę do pieniędzy – nie wierzę w jakieś kosmiczne okazje, tylko staram się kierować zdrowym rozsądkiem. Z drugiej zaś strony nie optymalizuję bardzo niewielkich detali – bardziej skłaniam się ku regule Pareto i optymalizuję te 20%, które prowadzą do 80% efektów.\nNajwiększy błąd finansowy, jaki w życiu popełniłeś?\nJak byłem na studiach, to zainwestowałem astronomiczną dla mnie wtedy kwotę 10 tys. zł w produkt, który nazywał się „czarne złoto”. Była to inwestycja w ropę z gwarancją kapitału. Po pięciu latach okazało się, że nic nie udało im się zarobić na tych środkach. Gwarancja kapitału faktycznie była, ale pomniejszona o koszty operacyjne – 2%. Ta lekcja nauczyła mnie, żeby bliżej nie przyjaźnić się z tymi towarzystwami funduszy inwestycyjnych.\nCzy było to w formie jakiejś polisy, czy był to fundusz?\nTo nie była polisa. To była stricte inwestycja.\nCzyli lekcja polegała na tym, że jeżeli coś na papierze jest zbyt piękne, żeby było prawdziwe, to prawdopodobnie prawdziwe nie jest i tej gwarancji kapitału można się co najwyżej na wyjściu spodziewać.\nPamiętam, że gdy pytałem Cię, skąd bierzesz siłę i dlaczego nie narzekasz, jak wielu ludzi, powiedziałeś, że akceptujesz rzeczywistość i wyciskasz z życia jak najwięcej. Patrząc na osoby, które nie muszą pokonywać takich trudności – mają zdrowie, ale nie chce im się pracować – czy masz pomysł na to, co można im podpowiedzieć, żeby chciały ruszyć z miejsca i nie spowalniały samych siebie?\nMyślę, że istotą jest tu skupienie się na własnych zaletach, a nie na wadach. Czyli szukanie tego, co jest pozytywne, a nie odwrotnie. Takimi narzędziami, które mi pomogły w tym zakresie, był StrengthsFinder i FRIS – dwa psychotesty, które wskazują na mocne strony i cechy osobowości. Myślę, że jeśli ktoś miałby motywację, żeby podjąć ten temat, to dobrze byłoby od tego zacząć. I mając już pełną wiedzę o samym sobie, faktycznie zacząć od tego, w czym jest się mocnym. Ważne, żeby przede wszystkim zainwestować w siebie: w kursy, szkolenia, książki – moim zdaniem są to inwestycje najpotrzebniejsze i najlepsze, bo to, czego się nauczyło, już się nie straci.\nCzy są jeszcze jakieś rady, którymi mógłbyś się z nami podzielić, a które wynikają z Twoich doświadczeń ze zmaganiem się z chorobą, z pracą i z życiem? Jesteś dla mnie takim tytanem, praktykiem, który pokazuje wszystkim tym, którzy twierdzą, że coś jest za trudne lub niemożliwe, że to jest często stan umysłu i jeżeli naprawdę na czymś nam zależy, to nawet w bardzo trudnej sytuacji jesteśmy w stanie robić postępy.\nMyślę, że najważniejsze to po prostu zrobić pierwszy krok. Nie zastanawiać się za bardzo: co będzie, jak to będzie, i co jak się nie uda. Oczywiście trzeba przeprowadzić rozsądną analizę i mierzyć siły na zamiary, ale zbytnio tego nie roztrząsać. Bo jak się próbuje wystartować z czymś pewnym na 100%, to często w ogóle się nie startuje. Po prostu: trzeba zrobić pierwszy krok. Niech to będzie wystarczająco dobre, niekoniecznie perfekcyjne, i to dalej już jakoś pójdzie.\nCzy możesz nam zdradzić, w jaki sposób motywujesz się do pracy i do działania?\nNa pewno plan pomaga mi utrzymywać tempo, bo nie tracę go na zastanawianie się, co powinienem robić, tylko mam wszystko przygotowane. Na tablecie mam listę podcastów, posortowaną w kolejności, w której chcę ich posłuchać, naciskam tylko play i nie muszę zastanawiać się nad tym, co dalej. Podobnie jest z planowaniem kwartalnym, o którym wspominałem. Pozwala mi ono brać książki z kupki do przeczytania, jedna po drugiej. I to się też tyczy codziennej pracy. Staram się przynajmniej wieczorem wiedzieć, co będę robił następnego dnia, żeby nie tracić rano cennych minut na zastanawianie się. Myślę, że w moim wypadku bardzo pomocne jest flow, ponieważ najtrudniej jest się rozpędzić. Później, jak już zaczniesz coś robić, i widzisz, że to przynosi efekty, to już się samo dzieje.\nA zdarzają ci się takie dni, w których myślisz sobie: Mam tego wszystkiego dość. Nic mi się nie chce. Rzucam to w cholerę, obrażam się na cały świat i nie robię?\nRzadko. Tak całkiem to chyba nigdy. Ja mam bardzo mało wolnego czasu na tzw. przyjemności. Jak mam taki dzień, to robię sobie coś przyjemnego dla siebie, np. czytam książkę – beletrystykę albo literaturę faktu – albo oglądam serial, i to mija. Następnego dnia już jest OK.\nJak wyglądają twoje plany, marzenia i jak podchodzisz do ich realizacji?\nRzecz, na której bardzo, bardzo mi zależy, to to, żeby poprawić komfort oddechowy, bo to są problemy, które najbardziej mi doskwierają. Ale czy to jest marzenie? Ciężko stwierdzić. To jest bardziej życzenie. A z takich bardziej przyziemnych rzeczy, to od jakiegoś czasu chodzi za mną kupno mieszkania nad morzem, bo ze względu na klimat tam się dużo lepiej czuję. Więc tam bym widział miejsce dla siebie.\nJakie są twoje plany, jeżeli chodzi o Twoją firmę? W którym kierunku idziesz z jej rozwojem, nad czym pracujecie?\nTeraz współpracuję nad bardzo ciekawym projektem. Jest to narzędzie służące do wykrywania prania brudnych pieniędzy, handlu narkotykami, szeroko pojętego terroryzmu. Do tego zaprzęgnięte jest AI, czyli sztuczna inteligencja.\nCzyli swoją pracą dołożysz swój kamyczek do tego, żeby ten świat był trochę bezpieczniejszy i żeby przestępcom było zdecydowanie trudniej robić to, co robią.\nJa jestem tam trybikiem w maszynie. Odkąd mogę sobie pozwolić na ten komfort wybierania produktów, nad którymi pracuję, to zawsze istotne dla mnie było, żeby był to tzw. good cause, czyli żeby miało to jakiś większy sens.\nCzy masz jakieś swoje zasady życiowe, którymi się kierujesz?\nUważam, że trzeba pomagać – człowiek ma obowiązek pomóc słabszym w taki sposób, w jaki potrafi. Bardzo ważne jest dla mnie tzw. gentlemen’s agreement, czyli dotrzymywanie słowa. Zawsze dostarczam – i to bezwarunkowo – w takim znaczeniu, że jeżeli obiecuję, że coś zrobię, to zawsze to robię. Dlatego czasem te obietnice są bardziej zachowawcze, ale to daje gwarancję, że one zostaną spełnione.\nPowiedziałeś o znaczeniu pomocy w Twoim życiu. Ktoś nieopatrznie mógłby pomyśleć, że chodzi o to, że jesteś osobą, która też potrzebuje pomocy, ale wiem, że sam również starasz się jej udzielać. W jaki sposób starasz się realizować tę myśl, że bardzo ważne w życiu jest pomaganie?\nJa skupiłem się głównie na zagadnieniach związanych z ekologią, bo wydaje mi się, że jak dalej tak będziemy traktować Ziemię, to problemy finansowe będą najmniejszymi problemami, które mogą nas spotkać. Ponadto staram się dbać o to, aby wywierać jak najmniej niekorzystny wpływ na środowisko, a realizuję to poprzez cztery główne elementy: oszczędzanie wody, niekupowanie wody w butelkach plastikowych, niemarnowanie jedzenia, ograniczanie spożycia mięsa.\nMarcinie, nie wiem, czy mogę Cię o to zapytać, ale czy możesz powiedzieć, jakie są rokowania przy takiej chorobie, która Cię spotkała, jak dalej ona może się rozwijać w Twoim przypadku.\nChoroba jest postępująca, rozwija się powoli. Tempo nie jest zawrotne, ale gdy pomyślę, jak czułem się pięć lat temu, to zdecydowanie było wtedy lepiej niż dziś. Do niedawna nie było na to lekarstwa, jakiś czas temu się ono pojawiło, ale dalej ten temat jest dość śliski.\nW jakim stopniu taka perspektywa – że twój stan zdrowia nie będzie się poprawiał, że musisz wykorzystać jak najlepiej tę niewielką ilość czasu i tej sprawności, którą masz dzisiaj – wpływa na Twoje podejście do życia i do pracy?\nTak naprawdę wszyscy mamy relatywnie niewiele czasu. Więc nie wpływa. Zupełnie nie myślę tymi kategoriami.\nCzy jest takie motto życiowe, czy przesłanie, które Ci towarzyszy, a które mógłbyś nam zostawić po tej rozmowie?\nTo pewnie zabrzmi banalnie, ale: per aspera ad astra – przez ciernie do gwiazd.\nMarcin, bardzo serdecznie dziękuję Ci za dzisiejszą rozmowę, za poświęcony czas, za inspirację – nie tylko tę, którą dzielisz się dzisiaj, ale też tę, którą ja mógłbym czerpać z naszych rozmów. Z całej siły trzymam za ciebie kciuki. Życzę Ci, żeby twój biznes świetnie się rozwijał. Do usłyszenia i do widzenia wkrótce. Wszystkiego dobrego, cześć!\nJestem bardzo ciekaw, jak Ci się podobała ta rozmowa i do czego Cię dziś zainspirowała. Daj, proszę, znać w komentarzu.\nPrevPoprzedni wpisKtóre ETF-y do portfela długoterminowego? [FFP05]\nOsoby głęboko niepełnosprawne mają ułatwiony start i późniejszą ścieżkę zawodową ze względu na szeroką pomoc państwa. Renta, zapomogi, ułatwienia i dotacje dla pracodawców ich zatrudniających. Niektórzy pracodawcy wprost wymagają orzeczenia o niepełnosprawności.\nOn pewnie jest orendownikiem całkowitej eliminacji gotówki, biometrii behawioralnej, kamer… to w związku z prowadzonym przez niego ostatnim projektem.\nW odpowiedzi do Agnieszka_Figiel\nnie wiem, na czym opierasz swoją wypowiedź… Mam wielką nadzieję, że ani Ty ani nikt z Twojej rodziny nie musi zmagać się z niepełnosprawnością.\nMam wrażenie, że pierwsza część Twojej wypowiedzi wynikać może niestety z głębokiej nieznajomości realiów życia osób niepełnosprawnych…\nZ kolei druga część… Może zapytaj po prostu mojego rozmówcę o opinię, zanim wydasz taki osąd?\nWybacz, ale ręce mi opadły po lekturze Twojego komentarza… Cóż, życie nie przestanie mnie chyba zaskakiwać…\nMam wielką nadzieję, że inne osoby – podobnie jak ja – odnajdą jednak w tej rozmowie po prostu siłę do przezwyciężania własnych słabości i do radzenia sobie z trudnościami.\nKiedy zaczną działać rankingi lokat i kont bankowych? Wszedłem z nadzieją uzyskania informacji gdzie najlepiej trzymać pieniądze, a w praktyce dostałem pętlę przekierowań, co jest trochę frustrujące. Może warto byłoby ukryć tę pozycję w menu skoro na razie nie została zrealizowana?\nranking znajdziesz tutaj:\nGdyby coś nadal nie działało, napisz na:\nprzecież rankingi są i działają…\nNapisz proszę, co dokładnie u Ciebie nie działa, bo z naszej strony wszystko wydaje się OK.\nFałszywy alarm. Przepraszam, nie zauważyłem, że mi bloker wyciął zawartość z zewnętrznego serwera tak sprytnie, że nie rzuciło się to w oczy. Już wszystko działa.\nbardzo inspirujacy wywiad, oniewaz przedstawia inny,bogatszy punkt widzenia…\nNo ale bohater nie jest bogatszy „z powietrza” tylko z wlasnej ciezkiej pracy.\nTrawa bardziej zielona u sąsiada? A gdyby tak zamiast goryczy wykazać się empatią i zachować takie komentarze dla siebie?\nTeż odniosłem wrażenie, że Pan Marcin najwyraźniej nie zdaje sobie sprawy do czego ten jego projekt z którego jest dumny tak naprawdę służy.\nJestem osobą z niepełnosprawnością. Owszem, pracodawca otrzymuje dotację z pfronu, ale nie jest to 100% mojej pensji, tylko znacznie mniej. Mówisz o zapomogach..moi rodzice przez 18 lat mojego życia co miesiąc otrzymywali tzw. zasiłek opiekuńczy w zawrotnej wysokości 153zł miesięcznie. Z pomocą tych 153zł co miesiąc musieli opłacać środki ortopedyczne, zabiegi, rehabilitację które ułatwiły doprowadzenie mnie do obecnego stanu.\nNie wiem o jakiej szerokiej pomocy państwa mówisz..\nProsta zasada- nie wypowiadajmy się na tematy, w których nie posiadamy bladego pojęcia..\nPrzyznaję – jeden z najciekawszych komentarzy, jaki czytałem kiedykolwiek – moim zdaniem bije wypowiedzi polityków, celebrytów o kilka długości w kategorii „nie znam się, to się wypowiem”, bo mimo pewnych błędów wygląda na przemyślany.\nRóżne słowa przychodzą mi do głowy (zdecydowanie nie wypada ich używać), więc napiszę tylko, że myślenie na pewno ma u Ciebie wielką, niezagospodarowaną dotychczas przyszłość, Agnieszko:)\nPozdrowienia dla Marcina – ograniczenia tak naprawdę funkcjonują tylko w naszych głowach.\nUłatwiony?????? Wypowiem się w imieniu mojej siostry która ma córkę niepełnosprawną. To co robi dla nich Państwo, wszelkie zapomogi, świadczenia są niczym w skali do tego, z czym muszą sobie radzić…. Ogromne pieniądze idą nie tylko na leki ale również wizyty u specjalistów oraz rehabilitacje, które jeśli nawet byłby „organizowane” przez Państwo, miałby miejsce za kilka bo w kolejce trzeba swoje odstać.\nMam wrażenie że osoby które wypowiadają takie opinie nigdy nie zetknęły się z niepełnosprawnością i kompletnie nie wiedzą jak ogromne jest to poświęcenie zarówno ze strony rodziców jak i samego dziecka, które nie żyje tak, jak jego rówieśnicy.\nZakladam Agnieszko ze zamienialabys swoje zdrowie zeby ulatwic sobie sciezke zawodowa. Polecam podcast ktorego autorem jest Nick Vujicic. Nick urodzil sie bez rak i nog. W wieku 10 lat probowal popelnic samobojstwo z tego wzgledu- moze perspektywa latwiejszego startu zawodowego nie wystarczy niezaleznie w jakim kraju zyjemy.\nDo autorki komentarza wszechczasów:\nRozumiem, że sama już jesteś beneficjentką tej jakże lukratywnej państwowej pomocy ze względu na swoją głęboką niepełnosprawność mentalną, o czym niezbicie świadczyć musi fakt używania słów, których się nie rozumie. Cóż za Figiel losu!\nDo Bohatera tego wywiadu:\nGratuluję mocy w niemocy i sukcesu zawodowego.\nDziękuję za inspirującego kopa oraz za zwrócenie uwagi na kilka niezmiernie istotnych kwestii:\n– złudna kontrola nad danym nam do dyspozycji czasem – nikt jej nie ma, żyjmy więc jak „there is no tomorrow”\n-co jest powodem a co wymówką\n-znalezienie swojego miejsca w życiu takim, jakie nam zostało dane.\nŻyczę Ci zdrowia i wynalezienia skutecznego leku na Twoją chorobę.\nMarcinie Iwuciu! Ty to potrafisz wyszukać prawdziwą perełkę.\nPS. Książka się czyta, recenzja na LC będzie, jak się przeczyta 😉\nTo może spróbuj zostać taką niepełnosprawną osobą, skocz na główkę do płytkiej wody żeby uszkodzić kręgosłup lub coś w tym stylu, wtedy też będziesz korzystała z tych wspaniałych ułatwień i przywilejów 😀\nZnam mase osob ktore mialy start znakominy i nie potrafili tego wykorzystac,nigdy nie bylo takich mozliwosci jakie daje wspolczesna technologia, niestety rodzice wychowuja swoje dzieci tak ze sa pozniej niepelnosprawni umyslowo\nJako osoba niepełnosprawna chciałabym Cię uświadomić ze wcale tak nie jest i nie życzę Ci tego żebyś musiała to sprawdzić na własnej skórze\nA czy Pani wie ile zarabiaja te osoby gdzie pracodawca wymaga orzeczenia o niepelnosprawnosci? To zazwyczaj ochroniarze na parkingach, sprzataczki, proste prace fizyczne czasem biurowe gdzie pracodawca jest „cwany” i chce przyoszczedzic jak tylko moze…\nI te osoby, ktorych szukaja pracodawcy to nie sa osoby gleboko niepelnosprawne – tylko takie co maja orzeczenie, a mimo to moga np pracowac jako ochroniarz, a nie osoby, ktore sa calkowicie zalezne od innych.\nNaprawde dawno nie czytalam smutniejszego komentarza.\nNiestety znalezienie godnie platnej pracy przez osobe niepelnosprawna z wyzszym wyksztalceniem wcale nie jest latwe.\nNo takie naszym kraju wszyscy niepełnosprawni pławią się w luksusie.\nAż szlak człowieka łapie jak czytam takie głupoty, że ludziom żyje się z niepełnosprawnością świetnie. Akurat temat jest mi bliski i nie widzę, żeby osoby niepełnosprawne w moim otoczeniu żyły w luksusach. Polecam porozmawiać z samymi niepełnosprawnymi. A to, że pracodawca szuka często takich ludzi to prawda masę pracy w sektorze stróżowania normalnie marzenie każdego człowieka.\n„Tak naprawdę wszyscy mamy relatywnie niewiele czasu.” To najbardziej motywujące i chyba najbardziej poruszające z całej Waszej rozmowy.\nDzięki za linki do StrengthsFinder i FRIS, z ciekawością poczytam. I życzę powodzenia!\nMnie te słowa Marcina też bardzo poruszyły…\nZ jeszcze większą świadomością staram się inwestować swój czas w obszary życia, które są dla mnie naprawdę ważne.\nMega inspirujący wywiad. Bardzo dziękuję Marcinom 🙂\nPS. Ja jestem w szoku, że ktoś może myśleć, że osoby niepełnosprawne mają łatwiej w życiu…. Chyba nie będę więcej takiego toku rozumowania komentowała… bo nawet nie wiem jak.\nDziękuję Becia 🙂\nAgnieszko, obyś nigdy nie musiała korzystać z tych „dobroci” od państwa. Dużo zdrowia.\nWarto co jakiś czas przeczytać taki wywiad aby uzmysłowić sobie, że jeśli mamy pełne zdrowie to problemy stwarzamy sobie tylko my sami.\nJest to motywujące i zachęca do działania. Przynajmniej dla mnie.\nI podziwiam takich ludzi, bo oprócz zmagania się z problemami zdrowotnymi potrafią się rozwijać i cieszyć z życia oraz wykorzystywać pozostały czas na realizowanie siebie i swoich marzeń.\nBo z pewnością łatwo nie mają w naszym kraju jeśli chodzi o pomoc i opiekę od Państwa.\nDzięki Marcin za wywiad. Przydał się 🙂\nWywiad pojawił się w idealnym dla mnie momencie. Przy zredukowanej ilości do pracy niemalże do zera, dni przepływają mi przez place. Zamiast zabrać się do działania, myślałam tylko o tym jak bardzo do wszystkiego się nie nadaję. Dziękuję za dostarczenie ogromnej chęci do planowania, zamiast narzekania 😉 Marcinowi przesyłam mnóstwo dobrej energii, aby spełniły się Jego życzenia 🙂\nMam właśnie taki dzień, który opisałeś w jednym ze swoich pytań, że „Mam tego wszystkiego dość. Nic mi się nie chce. Rzucam to w cholerę, obrażam się na cały świat i nie robię”. Po lekturze wywiadu jest mi po prostu głupio, ale to tak bardzo bardzo mocno!\nJestem w szoku (pozytywnie), że Pan Marcin tak doskonale odnalazł swoje miejsce na świecie, codziennie znajduje w sobie siły i chęć do pracy. Kciukasy za mieszkanie nad morzem i lepszy oddech!\nPierwsza moja osobista reakcja na ten Wywiad – wzruszenie.\nPierwsze skojarzenie, które mnie swego czasu motywowało i mobilizowało, to film pt:\n„Jeniec – Tak Daleko Jak Nogi Poniosą”.\nPo dobrnięciu do końca WYWIADU , kolejne myśli –\nMerytoryczne i motywujące odpowiedzi, jak i dociekliwe pytania.\nTakie Osoby , jak Pan Marcin Świerczyński , są dla mnie godne OLBRZYMIEGO- SZCZEREGO- PODZIWU.\nMoje problemy to „pikuś”:):)\nRozwój techniki , jako SZANSA dla wszystkich: zdrowych i chorych.\nOlbrzymia Wartość człowieka chorego ,czynnego zawodowo.\nŚwietny!!!!! kontrast celem wzbudzenia MOTYWACJI.\nKunszt Marcina Iwuć w dziedzinie-sposobie – metodzie- sterowania społecznego w zakresie motywacji społeczno-ekonomicznych.\nPrzesłanie: RÓWNAJ W GÓRĘ.\n„Jeśli chcesz coś osiągnąć , znajdziesz SPOSÓB, jeśli nie chcesz, znajdziesz WYMÓWKĘ.\nTo chyba tyle na razie, żeby się nie rozpisywać:):).\nOgromne dzięki za Wywiad :):). Dalszej wytrwałości w działaniach obydwu Panom Marcinom życzę:):)\nPozdrawiam wszystkich Ula\nRozmowa świetna, jednak cel przestrzelony. Jak Pan napisał, ma ona „wyleczyć sporo osób z nawyku narzekania”. Czy to możliwe? NIE!\nMamy tu bowiem tzw. DOWÓD ANEGDOTYCZNY – prawdziwy, robiący wrażenie, tylko nie mający wielkiego znaczenia dla sytuacji ogólnej. JEDNEMU chłopakowi udało się, pomimo ciężkiej choroby, odnieść sukces – świetnie, gratuluję mu.\nTylko czy to coś zmienia w sytuacji milionów ludzi, którzy wyjechali z Polski, odkąd wstąpiliśmy do UE? Nie! Czy to oznacza, że ludzie klepiący biedę na płacy minimalnej sami sobie są winni? Nie! A może narzekający na swój los nie mają racji i powinni przestać? Nie.\nKiedy pracujemy na statystyce i milionach przypadków, zawsze może się znaleźć wyjątek przeczący regule, ale on tej reguły nie obala. A reguła jest taka, że znakomita większość narzekających w Polsce ma po prostu rację. Jesteśmy biednym krajem biednych ludzi, w dodatku źle zorganizowanym – ze wszystkimi tego faktu konsekwencjami. Złą organizację mamy okazję widzieć w ciągu ostatnich siedmiu miesięcy, oczywiście w związku z epidemią.\nOczywiście narzekanie nie wyklucza działania mającego na celu poprawienie sytuacji. Jeśli jednak ktoś ma w danym momencie potrzebę narzekania, to nie ma sensu na siłę go od tego powstrzymywać – będzie z tego tylko dodatkowy stres.\nBardzo inspirujący wywiad! Poczułam się mocno zmotywowana do realizacji swoich planów. Pozdrawiam i życzę dużo zdrowia!\nCiekawy wywiad. Pan Marcin to pozytywny, normalny człowiek. Widać, że dostosował się do sytuacji, a niepełnosprawność, chociaż w dużej mierze wpływa na jego życie to nie definiuje go. Dla mnie, z perspektywy osoby nie borykającej się z niepełnosprawnością jest jednak wyjątkowo inspirujący właśnie przez to normalne podejście do życia przy trudniejszych warunkach.\nPierwsza sprawa jest jak można stwierdzić że osoba z taką niepełnosprawnością ma ułatwione życie jak to zrobiła Agnieszka…\nWiesz jak lubię spacerować brzegiem morza , po górach czy jeździć na rowerze nawet jak nie mam nic poza tym… Ten czlowiek raczej tego nie może… Szkoda nawet komentować\nDruga sprawa dotyczy książki ,Marcin super się czyta ,jeszcze troszkę zostało 😉 Mam pytanie /problem w jaki sposób mogę zastąpić te 50% ulokowane w nieruchomości w portfelu długoterminowym ?! Nie chcę wchodzić w szczegóły czy nie lubię, nie chce, nie jestem przekonany czy po prostu nie mogę w tej chwili zainwestować w nieruchomości — chcialbym się skupić na tym w jaki sposób to zastąpić ?! Może proporcjonalnie rozłożyć taka kwotę na pozostałe aktywa w tym portfelu opisane jako pozostałe 50% (akcje, obligacje, złoto itd) ??\nDziękuję za tą rozmowę i przypomnienie mi jak wiele mogę, i za jak wiele mogę być wdzięczna.\nWielkie dzięki za inspirującą rozmowę – będę sobie ją puszczał od czasu do czasu, aby docenić to co mam bo w „bieżączce” umyka…\nWspaniałe świadectwo tego, że w każdej sytuacji, nawet najcięższej warto wyciskać z życia jak najwiecej, według swoich możliwości. Postawa Marcina mnie i wzruszyła i zainspirowała. Pełna zgoda. Po prostu róbmy to co trzeba, krok po kroczku, najlepiej jak potrafimy, a będzie dobrze. Nie oczekujmy natychmiastowych efektów, które same przyjdą, ale skupiajmy się bardziej na optymalizacji samej metody działania. Bo jak mawiał klasyk, szczęście to droga a nie cel. Pozdrawiam wszystkich\nWspaniały wywiad, świetny człowiek, niskie ukłony!\nPrzy okazji – podczytuję blog już dłuuugo, a chyba jeszcze nic nie skomentowałam. Więc teraz napiszę, że jesteś, Marcinie, taką ciepłą, sympatyczną osobą i życzliwie nastawioną do ludzi, że miło się tu wraca, choć mam wrażenie, że żyję w trochę innym świecie, niż zazwyczaj tu opisujesz i chyba nie do końca jestem „targetem” 😉\nI bardzo cenię to, że potrafisz przyznać się do popełnionych kiedyś błędów i – nie wzbudzając zazdrości, przynajmniej u mnie – opowiedzieć, jak sobie z nimi poradziłeś. 🙂 ozdrawiam serdecznie\nJakiś czas temu musiałem zostawić córke która nie skończyła jeszcze roku wraz żoną na onkologii na badania. Nie da się opisać słowami uczuć które towarzyszą człowiekowi w takim momencie. Kiedy nie możesz nawet przytulić najbliższych Ci osób tylko przez szybę możesz pomachać ze względu na aktualną sytuację. Kiedy widzisz jak obok po korytarzu przechadzają się dzieci w wieku kilku lat z ranami po operacji na głowie, z brakiem włosów i kolorytu skóry. Nawet najtwardszy facet w tym momencie mięknie i ze łzami w oczach wychodzi mając nadzieje że będzie dobrze choć nie wie co przyniesie następny dzień.\nŁatwiej się żyje kiedy nie musimy się zmagać z takimi sytuacjami albo nie widzimy ludzi dla których tak jak dla Marcina każdy dzień jest walką. Życie niestety nie jest sprawiedliwe, nigdy nie było i nie będzie i czym szybciej sobie to uświadomimy tym lepiej dla nas i dla naszych bliskich dlatego zamiast siedzieć z założonymi rękami i narzekać warto pamiętać że jutro możemy już nie mieć okazji bo nasze życie może się całkowicie zmienić.\nMyślę że pięknym choć smutnym podsumowaniem wywiadu jak i tego jakie jest życie są słowa z piosenki 44 dni Luxtorpedy:\n„A kiedy syn zapytam mnie: „Dlaczego jego brat\nMusiał odejść zanim przyszedł na świat?”\nZapytał mnie jeszcze raz: „Czy sprawiedliwe to jest,\nże na ludzi dobrych i złych tak samo pada deszcz?”\nBez odpowiedzi żyć!”\nPracujmy nad sobą, pomagajmy sobie i bądźmy wdzięczni za to co mamy bo wiele osób oddałoby wiele aby być w miejscu w którym my jesteśmy i mamy szanse której oni nigdy mieć nie będą.\nDziękuję za inspirującą rozmowę, która uświadomiła mi po raz kolejny, że ograniczenia są tylko w głowie. Jak wiele zależy od pozytywnego nastawienia a osoby zdrowe mają połowę sukcesu za sobą, reszta zależy od nas samych!\nSuper ciekawy blog i wiele interesujących wpisów. Będę tutaj zaglądał regularnie.\nW ogóle to ciekawy wywiad i daje dużo do myślenia, motywuje i inspiruje.\nŚwietny wywiad. Pełen podziw dla bohatera wywiadu.\ndo Pani Agnieszki F z pierwszego komentarza:\nproszę ponownie przeczytać swoje słowa i pójść po rozum do głowy lecz jeśli jest to zbyt wymagające proszę iść w ramach spaceru z psem do szpitala za rogiem by popatrzeć na ból i niemoc z jaką mierzą się osoby niepełnosprawne bo kraj, w którym są jest ignorantem, który ma ich daleko w poważaniu.\nMasz racje. Każdy z nas toczy jakąś tam bitwę i każdy z nas ma inne problemy.\nBardzo interesujący wywiad 🙂 pozdrawiam serdecznie


Solidarni Warszawa: Obchody Narodowego Dnia Żołnierzy Wyklętych - Cmentarz Bródnowski\ndata:02 marca 2014 Redaktor: GKut\nNarodowy Dzień Żołnierzy Wyklętych Cmentarz Bródnowski Kwatera 45N\nRelacja video: Wywiady ze świadkami!\nSolidarni 2010 wraz z grupą mieszkańców Bródna, spotkali się przy pomniku więźniów politycznych straconych w latach 1944-1956, na Cmentarzu Bródnowskim.\nJest to jedne z 19 miejsc, których upamiętnienie było celem organizatorów Narodowego Dnia Żołnierzy Wyklętych - słynna kwatera 45N.\nRelacja tekstowa i fotograficzna pod linkiem:\nApel poległych odczytała Magdalena Kowalewska, rzecznik prasowy Stowarzyszenia Solidarni2010. Zebrani odmówili modlitwę za dusze pochowanych tu żołnierzy. Zabrakło z powodu niedyspozycji Tadeusza Kostewicza – b. więźnia politycznego, prezesa Społecznego Komitetu „Pamięć i Trwanie”- osoby, dzięki której miejsce to zostało upamiętnione.\nW latach 1944-1956 sądy wojskowe zasądziły prawie 6 tysięcy wyroków śmierci, z czego ponad połowę wykonano. Przez areszty i więzienia przeszły 2 miliony osób. Jednym z miejsc tajnego pochówku pomordowanych i rozstrzelanych więźniów był Cmentarz Bródnowski. Pochówki odbywały się przeważnie nocą, ciała wrzucano do zbiorowych i pojedynczych dołów. Groby znajdowały się wzdłuż cmentarnego muru oddzielającego nekropolię od ul. Rzeszowskiej. Na tym terenie funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa dla zatarcia śladów ustawili dwa szalety. Dzięki wieloletnim staraniom byłych więźniów politycznych oraz rodzin ofiar zostało odnalezione miejsce pochówku pomordowanych i powstał komitet społeczny dla uczczenia ich pamięci. Szacuje się, że w różnych częściach cmentarza spoczywa około 190 osób, wśród nich Marian Bernaciak "Orlik", dowódca oddziału partyzanckiego, który uwolnił z transportu więziennego komendanta VI Obwodu AK Praga ppłk. Antoniego Żurowskiego "Bobera".\nNa uroczystości była obecna wdowa po żołnierzu oddziału "Orlika", Pani Łucja Olek, która opowiedziała o swoim mężu.\nUdało się też porozmawiać z b. łączniczką Powstania Warszawskiego, żołnierzem "Baszty", Panią Barbarą Łaszczyńską ps. "Baśka".\nSolidarni Warszawa: Uczciliśmy pamięć Żołnierzy Wyklętych - relacja


Opis medycyny estetycznej: Baby-Sound.pl - zdrowie i uroda są najważniejsze\nMedycyna estetyczna jest działem medycyny zwanym estologią. Medycyna estetyczna zajmuje się zabiegami, które są przeprowadzane na ludziach zdrowych. Głównym zadaniem medycyny estetycznej jest poprawienie komfortu życia ludzi oraz w głównej mierze ich samopoczucia psychicznego.\nMedycyna estetyczna skupia się na zabiegach, bezinwazyjnych lub mało inwazyjnych. Niemniej jednak osoba która takie zabiegi chce przeprowadzać musi mieć tytuł doktora i odpowiednie zezwolenia na ich przeprowadzanie, co warto sprawdzić, chcąc udać się do kliniki medycyny estetycznej.\nNa czym polega estetyczna ?\nMedycyna estetyczna jako swój nadrzędny cel, zawsze miała poprawę fizycznej atrakcyjności pacjenta. Ten rodzaj medycyny nie jest zresztą niczym nowym. Medycyna estetyczna znana już była od starożytności. Zarówno Egipcjanie jak i Rzymianie (ale również Aztekowie), stosowali szczególnie w wyższych warstwach społecznych medycynę estetyczną. Ich metody znacznie się od naszych różniły i również kanon piękna również był inny, ale zawsze chciano stosując medycynę estetyczna wyglądać ładniej.\nMedycyna estetyczna zajmuje się różnego rodzaju zabiegami. Od najprostszych skórnych, które mają ukryć zwolnić lub odwrócić procesy starzenia. Przez leczenie otyłości, za pomocą odsysania tłuszczu, wycinania tłuszczu lub wszywanie baloników mających na celu zmniejszenie żołądka, a co za tym idzie łaknienia. Zajmuje się również operacjami plastycznymi. Do tych operacji można zaliczyć powiększanie i pomniejszanie piersi. Powiększanie i pomniejszanie pośladków. Korygowanie linii ust, niwelowanie odstających uszu.\nLaserowe poprawianie urody\nObecnie szczególnie w kwestii zabiegów skórnych, coraz większą popularność zdobywają techniki laserowe. Są mniej inwazyjne, mniej bolesne, nie wiążą się z koniecznością odbycia dłuższej lub krótszej rekonwalescencji pooperacyjnej. Nie trzeba po nich brać żadnych leków, oraz przedział wiekowy ludzi którzy mogą z nich korzystać jest znacznie większy. Medycyna estetyczna jest dziedziną medycyny, nad którą warto jest się pochylić aby poprawić swoją samoocenę.


Już nie dodzwonisz się na 998. Zmiany w numerach alarmowych | Gadżetomania.pl\nKAROL KOŁTOWSKI • 3 tygodnie temu\t• 11 komentarzy\nPaństwowa Straż Pożarna (Pixabay)\nW województwie śląskim zmiany nadejdą już niebawem, bo w okresie między 9 a 20 września 2021 roku. Dla osób potrzebujących pomocy nie zmieni się wiele — zamiast rozmawiać z operatorem straży, będą one rozmawiać z operatorem CPR. W wielu przypadkach może to pozwolić na szybsze zadysponowanie służb — na przykład jednoczesne poinformowanie policji, straży pożarnej i pogotowia ratunkowego. Ponadto operatorzy CPR będą mogli odsiewać zgłoszenia prawdziwe od fałszywych.\nnumer alarmowyStraż pożarnaŚląsk\nLot pomiędzy łopatami turbin wiatrowych [wideo] Genialny kubek z systemem antykradzieżowym Zmień sposób przełączania okien Alt+Tab na nowy i lepszy! Wszystkie śmieszne filmy i grafiki związane z iPadem w jednym miejscu (wideo) Przywracanie systemu - oszczędź trochę miejsca Google wykrył pedofila, bo zagląda nam do maili. Prywatność? Jaka prywatność!? Asus Eee Pad - mocny konkurent dla iPada? Szybka nawigacja w Kalendarzu Google Rosyjskie rozwiązanie na ataki nuklearne 13latek zbudował maszynę do chodzenia po ścianach (wideo) RoboCup, czyli roboty grają w piłkę nożną! (wideo) Zalany telefon? Bheestie wysuszy zamoczoną elektronikę


Parnicki. Historia (za)stosowana [TPCT 140] - Jan Czerniecki\nMawia się, że wiek XX to było krótkie stulecie. Lata zakreślone pomiędzy wybuchem Wielkiej Wojny a Jesienią Ludów, wyznaczają czas, w którym świat miotany przez paroksyzmy i skurcze nowoczesności, dwa razy dochodząc do ściany, ostatecznie rozsypał się pod ciężarem własnej konstrukcji. Pokolenia, które zamknął w swoich ramionach, stały się świadkami czasu rozpadu i kulawego ładu, często przeżywając wraz z nim silne drgania we własnych życiorysach. Można powiedzieć, że Teodor Parnicki, którego biografia została ukonstytuowana właściwie w całości w tych ramach, obrazuje, jak silnie to stulecie zdezintegrowało dotychczasowy porządek, a także zmuszało do refleksji nad źródłami tożsamości, sensem dziejów i historią w całej jej złożoności.\nParnicki to postać, która nie tylko odzwierciedla los pewnego pokolenia zamkniętego w kręgu historii tak silnie zmieniającej swój wartki nurt, ale także pisarz, który historię czuł i chciał opisywać\nTeodor Parnicki był Polakiem z wyboru. To jedna z tych historii, w których przynależność do wspólnoty nie jest prostym przełożeniem miejsca i czasu narodzin na dalszy bieg losu. Urodzony 1908 roku w polskiej rodzinie zamieszkałej w Berlinie, niebawem wraz z rodzicami znalazł się Rosji, gdzie zastała ich wojna. Jako obywatele niemieccy zostali przeniesieni od Ufy. Tam historia, która za chwilę miała zamknąć czas I wojny światowej, pozbawia go także matki. Wstąpił do Korpusu Kadetów w Omsku i wraz z nim przebył drogę do Władywostoku. Młody Parnicki, decyduje się na ucieczkę do Mandżurii, gdzie dzięki pomocy polonii herbińskiej, zaczyna uczyć się języka polskiego – a także chłonąć kulturę polską. To tam postanawia wracać do odrodzonej Rzeczypospolitej. Lwów staje się jego miastem, a studia filologiczne i idące za tym debiuty pisarskie, stawiają go w kręgu ludzi dobrze się zapowiadających literacko.\nJednak kaprysy tego stulecia szybko rzuciły go z powrotem na Wschód – aresztowany przez władze sowieckie w okupowanym Lwowie, dzieli los setek tysięcy skazanych, przecierających posadzki więzień i deportowanych do „nieludzkiej ziemi”. Po układzie między rządami Polski i ZSRS znajduje się za sprawą prof. Stanisława Kota w Kujbyszewie i obejmuje funkcję attaché kulturalnego przy Ambasadzie RP. Już tam nosi się z zamiarem „pisania powieści o Mieszku Drugim (z pewnym retrospektywnym rzutem kompozycyjnym wstecz do Chrobrego i Ottona III)”, tym samym zapowiadając ukazanie się Srebrnych orłów, które ostatecznie ukazują się 1944 w Jerozolimie. Los Parnickiego rzuca jeszcze do Meksyku, gdzie żyje i działa przez długie lata poprzedzające ostateczny powrót do ojczyzny w 1967 roku.\nNietrudno zauważyć, że Teodor Parnicki starał się tworzyć w sposób odmienny od sienkiewiczowskiego wzoru powieści historycznej\nAutor Aecjusza to postać, która nie tylko odzwierciedla los pewnego pokolenia zamkniętego w kręgu historii tak silnie zmieniającej swój wartki nurt, ale także pisarz, który historię czuł i chciał opisywać. Szukanie tematów, które sięgały odległych czasów rzymskich, późnochrześcijańskich, czy też początków panowania Piastów – ukazują pewien zamysł patrzenia na dzieje, w momencie, w którym historia szarpie cywilizację w strzępy. To tam upatrywał pewnych wzorców, siły tożsamości nie tylko Polski, ale i szerzej pewnej witalnej siły Europy. Pobyt w Rzymie jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, w mocny sposób naznaczył wrażliwość pisarza: „niezwykle żywo przemawiają do wyobraźni czerwone, ceglane, grubo ciosane, kwadratowe wieże Orsinich, Contich, Ceucich, Gaetanich i śpiewy gregoriańskie w starych, kolumnami otoczonych, chórach bazylik” – i to właśnie Rzym średniowieczny, a nie ten antyczny, ożywał w jego wspomnieniach. Jakby siła chrześcijańskiej kultury stała się ostateczną formą zamykającą w sobie całe uniwersum. Nietrudno także zauważyć, że Teodor Parnicki starał się tworzyć w sposób odmienny od sienkiewiczowskiego wzoru powieści historycznej. Upatrywał raczej mistrza w Kraszewskim, niż autorze Quo vadis?, jakby chciał swoimi pracami uzmysłowić, że można pisać inaczej – bliżej faktów, ale też w ścisłym z nimi związku budować opowieść o elementarnych mechanizmach dziejów i ich sensu. Sam wprzęgnięty w historię, czuł, że ma ona pewną wartość, której nie można odmówić siły kształtowania.\nDlatego w przypadającą 5 grudnia 30. rocznicę śmierci Teodora Parnickiego, warto wrócić do jego twórczości. Zastanowić się nad jej założeniami, przyjrzeć się najważniejszym punktom jego dorobku, ale także jego historii, która w sposób integralny i równoległy pokazuje siłę historii. W jaki sposób Parnicki opowiada o rzeczywistości przez pryzmat swoich powieści? Czy jest to historia (za)stosowana? Nie ma lepszego momentu, aby na nowo odkryć tego wyjątkowego pisarza!


NIK sprawdzi, jak państwo dba o środowisko [panel ekspertów]\nKompetencje publicznych instytucji odpowiedzialnych za ochronę środowiska są rozproszone i nakładają się na siebie – alarmują eksperci. W konsekwencji mamy do czynienia z niewydolnym systemem, który generuje sprzeczne decyzje administracyjne. NIK rozpoczyna kontrolę i nie wyklucza, że potrzebne będą istotne zmiany w prawie.\nNIK rozpoczyna kontrolę związaną z ochroną środowiska w Polsce. Izba weźmie pod lupę starostów, którzy odpowiedzialni są m.in. za nadzorowanie emisji gazów cieplarnianych, tworzenie map akustycznych, opracowanie programów ochrony przed hałasem, wydawanie pozwoleń dotyczących korzystania ze środowiska oraz gospodarkę odpadami. Kontrolę poprzedził panel ekspertów, podczas którego specjaliści wprowadzili audytorów w specyfikę badanego zagadnienia.\nPanel ekspertów dotyczący ochrony środowiska w Polsce - komentuje Daniel Michalecki\nZdaniem prof. Marka Górskiego z Uniwersytetu Szczecińskiego podstawowym problemem ochrony środowiska w Polsce jest rozproszenie kompetencji i odpowiedzialności. Wynika ono z niejasnych kryteriów podziału zadań. W opinii profesora system administracji rządowej i samorządowej jest niewydolny, czego przejawem są m.in. niejednolite i błędne decyzje administracyjne. Górski jest przekonany, że wyznaczanie zadań oraz kontrola i nadzór nad ich wykonaniem powinny skupić się w ręku jednego, fachowego organu.\nJózef Neterowicz, ekspert ds. energii odnawialnej i ochrony środowiska, wskazał na przykład płynący ze Szwecji. Jego zdaniem w Polsce sprawdziłby się organ na wzór tamtejszej Agencji Ochrony Środowiska. Ta wyspecjalizowana instytucja, finansowana z budżetu państwa, koordynuje i nadzoruje wszelkie sprawy związane z ochroną środowiska w Szwecji.\nDodatkowa agencja to dodatkowe koszty. Ale być może jej brak oznacza jeszcze większe straty. Neterowicz pokazał, w jaki sposób rozproszone kompetencje powodują wymierny uszczerbek finansowy. Przykład? W Krakowie jedna z organizacji ekologicznych wielokrotnie zaskarżała decyzję o budowie spalarni odpadów komunalnych, odwołując się od jednej instytucji do drugiej. W efekcie zamiast dwunastu spalarni, na które Polska otrzymała środki z Unii Europejskiej, budowane są cztery. Miasto ponosi dotkliwe straty - nie generuje zysków z potencjalnie intratnej działalności, traci dofinansowanie i ponosi koszty przedłużających się prac budowlanych.\nNIK rozpocznie kontrolę w październiku. Spotkanie z ekspertami rzuciło światło na najważniejsze problemy. Prace kontrolne mają potrwać trzy miesiące, a informacja o wynikach kontroli powinna się pojawić do końca kwietnia przyszłego roku.\n- Chcemy nie tylko wskazać na błędy, ale przede wszystkim pomóc w wypracowaniu dobrych rozwiązań - mówi Wiceprezes NIK Marian Cichosz, który prowadził panel ekspertów. Podkreśla, że jeśli kontrola NIK potwierdzi ich opinie - jeśli rozproszenie kompetencji związanych z ochroną środowiska jest dysfunkcjonalne, a starostowie zbyt mocno obciążeni kosztami zadań ogólnospołecznych - będzie oczekiwał od inspektorów Izby konkretnych propozycji zmian w prawie.\nWygenerowano: 2020-08-05 12:47:45


"witam jestem atrakcyjnym 22 latkiem"\nwitam jestem atrakcyjnym 22 latkiem , który w zamian za sponsoring odda się mężczyżnie do 40 lat .przyjmuje tylko poważne propozycje . nie interesuje mnie czy będziesz puszysty czy wyrazisty , interesuje mnie 100% dyskrecji , higiena i tylko poważne propozycje . nie jestem gejem i nie mam doświadczenia w kontaktach m + m , ale raczej jestem ukończony na dużo . jak napiszesz dowiesz się więcej , wymiana zdjęć itp.\nCałe Województwo, Lubuskie\nJeżeli chcesz otrzymać BEZPŁATNIE dane tego anonsu. Poniżej podaj po prostu swój adres email, na który niezwłocznie wyślemy dane kontaktowe anonsu ID:11245