Proza - My Sisters And My Brothers Still. I Will... - - Lack_of_SLeep - Portal literacki - Wspieramy Polską Młodą Twórczość\nStrona Główna - Proza - My Sisters And My Brothers Still. I Will Not Kiss You.\nSkąd: Bouleverd of Broken Dreams / Batter City\nO sobie: Nasza pasja jest naszą siłą - Billie Joe Armstrong\n"Gdy żądza mordu..." 02.05.2013\n"List Do Zmarłego Przyjaciela" 11.05.2013\n"Prolog - Wprowadzenie do..." 07.09.2013\n"Gdy żądza mordu..." 01.05.2013\n"Gdy żądza mordu..." 28.04.2013\n"My Sisters And My Brothers..." 07.07.2013\n"Gdy żądza mordu..." 03.05.2013\nMy Sisters And My Brothers Still. I Will Not Kiss You.\n[Od razu zaznaczam, że pomysł na to opowiadanie nie jest mój. Moja przyjaciółka (Skryta w Snach) podała mi temat i mniej więcej obecny stan bohaterów, ja to tylko ubrałam w słowa. Za powstanie tego podziękujcie jej.] Turn away, If you could get me a drink of water? Wiatr w uroczy sposób rozwiewał czarne, kręcone włosy dziewczyny. Ta jednym płynnym ruchem ręki odgarnęła je za ucho i po raz ostatni spojrzała tęsknie za wzburzone fale morza. Odkąd wykryto u niej białaczkę, często tu przychodziła. Siadała wtedy na mokrym piasku i po prostu patrzyła na fale. Od jakiegoś czasu chciała się wykąpać w morzu, jednak fakt, że jest dopiero kwiecień i woda jest strasznie zimna, odciągał ją od tego pomysłu. Alicja westchnęła głośno, nie bojąc się, że ktoś ją usłyszy. Była pierwsza w nocy, nikt normalny nie przesiadywał o tej godzinie nad wzburzonymi falami morza Bałtyckiego. Jednak, owszem, czasem jakiś podpity mężczyzna przechodził po piasku, starając się utrzymać równowagę. Alicja chowała się wtedy za budkę, w której można było wypożyczyć albo kupić, w określonych godzinach, leżaki. Gdy pijak już sobie poszedł, dziewczyna wracała na swoje miejsce i dalej patrzyła się tępo przed siebie. Och, ile ona by dała, by móc chodź na jeden dzień zapomnieć o swojej chorobie... Rozmyślania nastolatki przerwał głośny śmiech i wymianę zdań dwóch mężczyzn. Nawet po dźwięku ich rechotu mogła stwierdzić, że są pijani. W pośpiechu wstała i starając się jak najciszej przebiec, schowała się za budką z leżakami. Jednak głosy się przybliżały. Alicja czuła, że w jej oczach zbierają się łzy, zawsze miała złe wspomnienia związane z takimi właśnie ludźmi. Zielonooka delikatnie wychyliła się zza budynku i ujrzała, że mężczyźni podchodzą coraz bliżej miejsca jej kryjówki. Dziewczyna zaczęła powoli się cofać z zamiarem ucieczki do swojego bezpiecznego domu, który był oddalony od plaży o zaledwie kilometr. Już się odwróciła i chciała zacząć biec, kiedy na coś wpadła. Na coś dużego i ciepłego. Nie tylko nie to - pomyślała i zacisnęła mocno oczy, w których zaczęły zbierać się łzy. Chciała się odsunąć od mięśniaka i uciec. Uciec od tego przeklętego miejsca. Jednak mężczyzna mocna ją trzymał. - Puść - powiedziała i zaczęła wierzgać w jego ramionach swoim drobnym ciałkiem. - Proszę, zostaw mnie - szepnęła cicho i poczuła, że jej oczy opuszcza kolejna porcja łez. - No, proszę, proszę. A kto ci pozwolił chodzić całkiem samej po plaży? - Zaśmiał się perfidnie, udając, że nie słyszy jej prośby. - Nu, nu. Tak nie można. Alicja zobaczyła przez łzy drugiego mięśniaka. Zmierzał w jej kierunku z niemałym uśmiechem na twarzy. Najwidoczniej cieszył się z nowej małolaty dzisiejszego dnia. - Co tym razem złapałeś, Adam? - Spytał nowo przybyły i pieszczotliwie przecisnął jeden ze swoich grubych palców do nosa dziewczyny. - Jak się nazywasz? - Spytał nastolatkę. - Nie powiem - oświadczyła twardo. O nie, nie poniży się przed nimi. - Zostawcie mnie! - Krzyknęła. - Pomocy! POMOCY! - jej ostatni wypowiedziany wyraz został stłumiony przed dłoń Adama, który mocno zaciskał palce na jej szczęce. - Będziesz posłuszna - szepnął cicho drugi i pogłaskał ją po włosach. - Adam, puść ją. Niedługo sama zacznie śpiewać. Zobaczysz. Mężczyzna, który na początku mocno trzymał dziewczynę poluzował swój uścisk, z czego Alicja od razu skorzystała. Wysunęła się z jego ramion i zaczęła uciekać. Uciekać na tyle, na ile pozwoliły jej zmęczone nogi. Przebiegła może niecałe dziesięć metrów aż została powalona na ziemię, tak też leżała na plecach. W jej oczach znów zaczęły zbierać się łzy. Po chwili poczuła mocne uderzenie w twarz, gdy spróbowała się podnieść. I ostatnim co usłyszała był głośny krzyk, który nie należał na pewno ani do jednego, ani do drugiego mężczyzny: - Zostawcie ją... * * * Now turn away. 'Cause I'm awful just to see. Jónsi od zawsze był typem buntownika. Lubił, gdy ktoś się na niego patrzył, kiedy grał na swojej perkusji albo gitarze. Czuł się wtedy prawdziwie spełniony. Dużo marzył. W jego marzeniach zakładał własny zespół, w którym grał na gitarze, i stawał się sławny. Sławny tak jak Jason White z Green Day, albo Steve Jones z Sex Pistols. W jego zespole była wspaniała basistka ubierająca się z kuse spódniczki, druga gitarzystka chodząca tylko w spodniach i szarych bluzach, która jednak mimo wszystko była nastawiona do świata optymistycznie. Mieli jeszcze nieogarniętego perkusistę, który nigdy nie zjawiał się na próbach na czas. Oraz ją. Kobietę jego snów, która miała funkcję wokalistki. Dziewczyna o długich brązowych włosach z odcieniem czerwieni i o bursztynowych oczach. Ubierała się zwyczajnie. Gdy było ciepło, nosiła krótkie spodenki i bluzki na ramiączkach, w zimę natomiast miała na sobie długie, delikatnie obciskające jej szczupłe nogi spodnie i zwykłą kurtkę. Jednak Jónsi nigdy nie poznał jej imienia. A ona nie poznała jego. Chodź w jego snach robili razem różne rzeczy. Chodzili po jego rodzinnym mieście za rękę, wymieniali buziaki w usta bądź policzek. Razem żartowali. Wszystko robili razem. Trochę jak bliźniaki syjamskie, tylko u nich to było przyjemne. Chłopak potrafił dla niej przespać i piętnaście godzin. Ale dla niego było to mało, ponieważ dziewczyna nie zawsze się pokazywała w jego śnie. Mężczyzna westchnął głośno i zaczął przeczesywać palcami swoje, coraz rzadsze włosy. Tak. Miał raka. Pieprzonego raka. Odkąd się dowiedział o swojej chorobie, stał się bardzo nieprzyjemny. Jednak okazało się, że za odpowiednią zapłatę może wyjechać do Polski i poddać się operacji wycięcia guza. Nie wiedział, czemu akurat do Polski. Może dlatego, że był już bardzo zdesperowany, szukając pomocy. Tylko wszystko było takie drogie... Ale udało mu się. Codziennie wychodził na place, na których grał. Zawsze ktoś coś sypnął... A teraz... Był u szczytu celu. Kupił bilet na samolot i wykupił na dziesięć dni pokój w jednym z lepszych hoteli proponowanych przez Gdańsk. Niedawno dowiedział się, że jego operacja jest w pełni refundowana co oznaczało, że pieniądze, które uzbierał mógł przeznaczyć na wybrany cel. Nie miał komu ich dać, bo nie miał rodziny. Jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym, a że jego sytuacja rodzinna była co najmniej trudna, reszta bliskich nie chciała utrzymywać z nim kontaktu. Po raz kolejny głośno westchnął i odgarnął zbłąkany kosmyk na twarzy dziewczyny, która może nie występowała w jego snach, ale to nie zmienia faktu, że była prześliczna. Jónsi dalej zastanawiał się, co tak właściwie się wydarzyło niecałe dwie godziny temu. Przechadzał się spokojnie po plaży i usłyszał jakieś krzyki. Natychmiast pobiegł w stronę źródła dźwięku i ujrzał dwóch mięśniaków znęcających się nad młodą dziewczyną. Przegonił ich i zaniósł nastolatkę do siebie. Sam nie wiedział, jak udało mu się uniknąć pracowników hotelu. A nazwał ją nastolatką, ponieważ nie dałby jej więcej jak siedemnaście lat, choć wiedział, że dziewczyna w sumie może mieć i lat trzydzieści. Ale dlaczego? Dlaczego przechadzała się samotnie na plaży? Czyżby ją coś trapiło? Coś musiało, skoro przyglądała się wzburzonym falom morza o pierwszej w nocy. Ale ty też chodziłeś sam po plaży - zaszydził cichy głos w jego głowie. Ale ja miałem powód. Ja jestem chory... a ona... Ona też przecież może być na coś chora. Nie tylko ty jest taki biedny i skrzywdzony... Zamknij się. Och, Jónsi, Jónsi... Jesteś strasznie zabawny. Cicho bądź. Niby na co może być chora? - spojrzał na nią z delikatną kpiną. - Katar? Może i to. Poczekaj aż się obudzi i wypytaj ją o to. Wiem, że jesteś ciekawy. Oboje jesteśmy ciekawi... Popadam w depresję - stwierdził chłopak, wzdychając ciężko i kończąc rozmowę z samym sobą. Mężczyzna skierował swój znużony wzrok na budzącą się do życia nastolatkę. Dziewczyna otworzyła oczy i rozejrzała się po hotelowym pokoju. Dopiero po jakimś czasie ujrzała zaciekawionego Jónsia. - Proszę, nie bij mnie - szepnęła ledwo słyszalnie chowając się pod kołdrę. Chłopak mocno zadrżał. Czyżby aż tak strasznie wyglądał? Ubierał się... Nie, nie jak typowy dwudziestolatek, bo obracał się w punkowym klimacie i podobnie się do tego ubierał. Czarne, obcisłe spodnie, czasem na szelkach, kolorowe bluzki z nadrukami jego ulubionych zespołów, pieszczochy, koszule... Nawet przefarbował sobie włosy na ciemną zieleń. I kupił sobie perukę na wypadek, gdyby jego wszystkie włosy wypadły, ale on chciałby żyć normalnie. - Nic ci nie zrobię - powiedział i odkrył głowę dziewczyny spod kołdry. Na co ta wyrwała z jego dłoni gruby materiał i ponownie zakryła sobie nim głowę. - Nie. Nie wierzę ci. Nie wierzę w obietnice - szepnęła cicho, dodatkowo głosem tłumionym przez pościel. - Ale ja dotrzymuję obietnic. Mi możesz zaufać... Proszę... To ja cię uratowałem przed... Nimi - powiedziałam z odrazą, przypominając sobie wizję mdlejącej dziewczyny i dwóch przygłupich mięśniaków, którzy po prostu chcieli się najprawdopodobniej tylko zabawić jej kosztem. - Na pewno? - Spytała i delikatnie wychyliła się zza okrycia. - Na pewno - potwierdził i uśmiechnął się do dziewczyny pokrzepiająco. - Zacznijmy od nowa. Jónsi - powiedział i wyciągnął do nieznajomej dłoń. - Alicja, ale możesz mówić mi Al - powiedziała dziewczyna i uścisnęła rękę chłopaka. - Nie jesteś Polakiem... Stwierdziła. - To imię mnie zmyla... - Pochodzę z Islandii. Przyjechałem dwa dni temu do Gdańska, bo okazało się, że mogę tu przejść operację wycinania guza nowotworowego - mruknął cicho, poprawiając swoje włosy, które nie były ani za długie, ani za krótkie. Miały po prostu odpowiednią długość. - Masz raka? - Spytała zdziwiona. - Tak. Co w tym dziwnego? Ktoś musi chorować... - Nie. Nic w tym dziwnego albo złego. Chodzi o to, że ja, ja też jestem chora - powiedziała na jednym wydechu, a po chwili ujrzała pytające spojrzenie mężczyzny. - Na białaczkę. - Dobraliśmy się - zaśmiał się cicho Jónsi. - Co robiłaś w nocy na plaży? Przecież mogłaś przewidzieć, że tak się skończy - szepnął cicho i pogładził dziewczynę czule po policzku. - Wiem. Byłam głupia, ale lubię chodzić sama. A robię to od... Od jakichś dwóch miesięcy... Czyli odkąd dowiedziałam się o mojej chorobie... - Też się zadręczałem - powiedział na swoje wspomnienie chłopak. - Czyli od dwóch miesięcy zarywałaś tak noce? W ogóle to ile ty masz lat? - Dziewiętnaście. I nie zawsze. Wstawałam tylko wtedy, gdy byłam przekonana, że nie zasnę. Czyli tak pięć razy w tygodniu, a później odsypiałam do południa... - Twoja mama nie martwiła się tym, że wracasz tak późno do domu? - Spytał troskliwie i otoczył ją ramieniem. - Nie miał kto się mną przejmować - powiedziała jakby do siebie. Chłopak zauważył, że to jest dla niej bolesny temat, więc otworzył usta, by już zażenowany ją przeprosić. Jednak Alicja uciszyła go gestem ręki i wtuliła się w jego ramię. Nie chciała słuchać. Chciał mówić. Wyrzucić to z siebie. - To niezbyt długa i nieciekawa pod względem fabuły historia, ale ja muszę... Muszę to z siebie wyrzucić. - Proszę - szepnął cicho chłopak i mocniej zacisnął ramiona na jej tułowiu. - Już odkąd się urodziłam czułam, że nie jestem taka jak wszyscy. Nie chodzi mi o jakąś chorobę bądź odmienność pokazywaną innym niż rówieśnicy gustem muzycznym, bądź stylem ubierania się. wychowywałam się i dorastałam w rodzinie bez miłości. Oczywiście moi rodzice kochali się i kochają się, a mnie bezwstydnie można nazwać wpadką przy pracy. Byłam od zawsze otoczona pokojówkami, kucharkami, kelnerami oraz inną służbą domową. Dorastałam woku mnóstwa zabawek, ubrań, czasopism dla nastolatek, płyt z popową muzyką... Jednak nikt i nic nie mogła dać mi tej jednej rzeczy, której tak pragnęłam... Matczynego uścisku. Desperacko szukałam pomocy. Starałam się jak najczęściej zwracać na siebie uwagę, szczyciłam się drogimi ubraniami, biżuterią, biletami na koncerty sław. Miałam wszystko, o czym przeciętna nastolatka marzy. Jednak ja nie tego pragnęłam. Jednak, mimo wszystko, zalepiałam sobie tymi drogimi prezentami ogromną dziurę w sercu, spowodowaną odrzuceniem i brakiem akceptacji. Jednak w moje osiemnaste urodziny rodzice kazali spakować paru pokojówkom wszystkie moje ubrania, biżuterię, buty i inne drobiazgi. A mnie wzięli na rozmowę. Powiedzieli, że ze względu na to, że jestem dorosła, postanowili mnie usamodzielnić. Dostałam na urodziny ogromny dom i ponad siedem milionów złotych, przelanych na moje konto bankowe. Pożegnali się ze mną strasznie sztywno i życzyli mi miłego nowego startu właśnie tu. W Gdańsku. Te siedem milionów ustawiło mnie do końca życia, które i tak się pewnie niedługo zakończy. Mimo że stać mnie na leczenie... Chemioterapia nic nie pomaga... Zaczynają mi tylko wypadać włosy. To wszytko. Od tej pory żyję sobie w dostatku i niczym się nie martwię. No może tylko moją niezwykle szybko postępującą chorobą. - Twoi rodzice wiedzą? Wiedzą, że jesteś chora? - Spytał Jónsi - Nie. Chyba nie. Tak czy inaczej nie informowałam ich o tym, a zresztą... I tak by się nie przejęli... A ty? Wiem tylko, że nazywasz się Jónsi, mieszkasz w Islandii oraz, że przyjechałeś do Gdańska na leczenie... - Hmm, ja... Moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Rodzeństwa nie miałem, a rodzina mnie po prostu, szczerze mówiąc, nie lubiła. W wieku szesnastu lat usamodzielniłem się i zamieszkałem w starym opuszczonym domku na obrzeżach Patreksfjörður*. Rok później uzbierałem pieniądze na porządne, dwupokojowe mieszkanie z kuchnią i łazienką. Teraz, jako dwudziestolatek przyjechałem tu w celu pozbycia się mojego utrapienia. to tyle - szepnął cicho ostatnie zdanie. - Miałeś gorzej niż ja - powiedziała i pogładziła go po policzku. - A teraz proszę, pokaż mi, dlaczego jeszcze warto jest żyć... * * * Counting down the days to go. It just ain't living! Cassie po raz ostatni spojrzała tęsknym wzrokiem na znikające daleko pod nią lotnisko w Londynie. Przeklęła cicho pod nosem i oderwała wzrok od znikających za chmurami szczytów wieżowców. Nie chciała wyjeżdżać. Nie teraz. Nie kiedy dowiedziała się, że lekarze nie dają jej więcej jak pół roku życia. Chciała ten czas spędzić na czytaniu książek w parku, na słuchaniu muzyki, na rozwijaniu swoich zainteresowań przed śmiercią. Nie chciała umierać. Ty było pewne. Jaka normalna szesnastolatka chce zejść z tego świat w tak młodym wieku? Poprawka: Jaka normalna szesnastolatka musiała borykać się z takimi problemami jak stwardnienie rozsiane? Prawie żadna, bo Cassie miała okazję w swoim krótkim i nędznym życiu zobaczyć już parę przypadków stwardnienia rozsianego u nastolatka. Każdy z przypadków kończył się na wózku inwalidzkim. Cass już miała trudności z utrzymaniem niektórych przedmiotów w ręce. Poruszać, też poruszała się coraz trudniej. Wiedziała, że nie uniknie w najbliższym czasie kul, a potem wózka inwalidzkiego. Najprostsze czynności zaczęły sprawiać jej problemy. Zdarzało się, że upuszczała w pewnym momencie marszu kubek z herbatą. Takie sytuacje doprowadziły to tego, że Cass chodziła tylko z plastikowymi butelkami i nie piła gorących napoi. Cass była ładna. Miała długie brązowe włosy, za łopatki z delikatnym odcieniem rdzawej czerwieni i przepiękne bursztynowe oczy... Ubierała się tak, by nie zwracać na siebie zbytniej uwagi podczas przechodzenia ulicą. Jednak jej choroba czasem wręcz, zapewniała jej rozgłos. Wiele razy już przewróciła się, idąc chodnikiem, bo po prostu jej nogi nie wytrzymywały. Zazwyczaj musiała sobie sama radzić sama, bo ludzie, którzy obok niej przechodzili, bo myśleli, że jest pijana albo naćpana. Dziewczyna po raz kolejny westchnęła i wyjrzała przez samolotowe okienko w nadziei ujrzenia Londynu z lotu ptaka. Jednak jednym co zobaczyła była warstwa chmur, które skutecznie zakrywały przepiękne widoki. Cassie po raz kolejny nabrała, a później szybko wypuściła powietrze ze swoich płuc. - Cass, nie martw się tak - szepnęła cicho jej siostra o bardzo oryginalnym imieniu. Hope. - Mama mówiła, że znalazła właśnie w Gdańsku jednego z najlepszych lekarzy Europy. Poza tym, nie wiem jak ty, ale ja bardzo chcę odwiedzić babcię... - Nie rwij się tak, Hope - powiedział cicho. Ile jeszcze będziemy lecieć? - Spytała i upiła łyk zielonej herbaty. Puszka niebezpiecznie zachwiała się w dłoni Cassie, na co Hope szybko zareagowała, odebraniem od niej przyczyny kłopotu. - Przepraszam. - Nie masz za co. Przywykłam - zaśmiała się poczciwie dziewczyna. - Zostało nam około dwóch godzin lotu. Czemu tego nie chcesz? - Czego? - Spytała tępo Cassie. - Wyjazdu. Ja się cieszę. Dawno nie wiedziałam babci, poza tym uważam, że ty też powinnaś ją zobaczyć przed... - Hope ugryzła się w język. - Wybacz. - Spokojnie. Pogodziłam się z tym - powiedziała i spuściła wzrok. Powiedziała swojej siostrze, że jest zmęczona i chce chwilę odpocząć. Odwróciła się od niej i pogrzebała w kieszeni spodenek do kolan. Znalazła to czego potrzebowała i już po chwili wsłuchiwała się w delikatne dźwięki It's Time, Imagine Dragons. Tak to jest czas. Czas, by umrzeć. * * * And I just hope you know That if you say goodbye today I'd ask you to be true Samolot wylądował. Cassie, głośno wzdychając, wyszła z kadłuba. Pomogła mamie i Hope wynieść torby podróżne, a potem walizki z lotniska. Dalej obrażona na wszystkich, którzy kazali jej spędzić swoje ostatnie chwile życia w tym miejscu. Cass wcale nie podzielała entuzjazmu, a wręcz przeciwnie. Zastanawiała się za jakie grzechy tu jest. Już dawno pogodziła się z faktem, że jest chora, umrze i nic jej już nie pomoże. Jedak jej siostra zachowywała się, jakby nie zdawała sobie sprawy z tego, że jej choroba ma już niedaleko do poważnego stadium i przede wszystkim wózka. Westchnęła głośno i wsiadła do wypożyczonego, specjalnie wcześniej, przez ich matkę, samochodu. Na początku miała w planach pomóc rodzicielce i siostrze w pakowaniu prawie całego ich dobytku do samochodu, ale jej mama kategorycznie stwierdziła, że nie może pogarszać jej, jak to Cassie mówiła, nędznego stanu. Dziewczyna, niezbyt się tym przejmując, wsiadła do samochodu i zatopiła się po raz kolejny w delikatnych dźwiękach It's Time. Natomiast niecałe dziesięć kilometrów od lotniska, siedziała sobie bezpiecznie w domu inna dwójka. Tak. To byli Jónsi i Alicja. Dziewczyna powoli dochodząc do siebie, namówiła swojego nowego kolegę, by przeprowadził się na pozostały czas do niej i nie marnotrawił pieniędzy w hotelu. Jón się zgodził. Zapłacił za jedną noc oraz śniadanie, które zjadł w hotelowej restauracji, podziękował i odszedł z Al. Odszedł daleko z zamiarem zostanie w tym przepięknym kraju. Rozmyślając i jednocześnie rozmawiając ze swoją nową przyjaciółką. Po jakichś dziesięciu minutach marszu znaleźli się w prze dużym dwupiętrowym domu. Jónsi się zachwycał. Nigdy, w swoim dwudziestoletnim życiu nie miał okazji oglądać takiej wielkiej posiadłości. Lekko speszony ruszył wgłąb domu za dziewczyną. Wybrał sobie sypialnię i zostawił tam walizkę. A przez następną godzinę oglądał z Alicją dom. Naprawdę nigdy nie wyobrażała sobie, że można było być aż tak bogatym... - I co myślisz? - Spytała go dziewczyna, podając Jónsiemu kubek cytrynowej herbaty z cukrem. - O tym domu. - Hmmm... Trochę się krępuję w tym domu. No wiesz... Jest strasznie duży, a ja nie miałem okazji przyzwyczaić się do takich standardów - powiedział lekko zmieszany i upił łyk słodkiej herbaty ze swojego kubka - Rozumiem - powiedziała cicho i zjadła jedno, kruche ciastko z talerza, chrupiąc przy tym cicho. Sama była do takich standardów przyzwyczajona i nie widziała w tym nic niezwykłego. - Przepraszam - szepnęła, przerywając krępującą ciszę. - Za co? - Zdziwił się. - Chcę byś się czuł tu dobrze - powiedziała. - Jakoś dziwnie zależy mi na tobie. Znam się... Nie wiem nawet ile cię znam, ale jest to bardzo krótko, a czuję jakbyśmy znali się od co najmniej od piaskownicy. Nie wiem od czego się to wywodzi. Nie wyglądasz sympatycznie - stwierdziła krótko. - Miło to słyszeć. Głównie to, że nie wyglądam sympatycznie - zaśmiał się. - Nie musisz mnie przepraszać. Nie jestem po prostu do tego przyzwyczajony, ale o ile pozwolisz mi zostać dłużej niż jest to planowane, chyba przywyknę - spuścił głowę. - Zostaniesz? - Szepnęła przejęta. - Tak. Na zawsze? - Pewnie, o ile nie wywalisz mnie wcześniej. I tak niedługo umrę - wzruszył ramionami. - Zresztą, nie wiem czego ja się spodziewam po tej operacji. I tak umrę. - Nie umrzesz - powiedziała Alicja twardo - Bądź dobrej myśli. Ja już się pogodziłam z moją chorobą, ale mimo to wierzę, iż lekarz w końcu mi powie: Pani Alicjo, mamy lekarstwo dla pani... Wierzę, że uda mi się. - Chyba zaczynam dojrzewać - mruknął Jónsi. Alicja nie wiedziała czy to było skierowane do niej, czy jej kolega po prostu powiedział to do siebie. - W jaki sposób? - Zapytała, utrzymując się w przekonaniu, że to było do niej. - Po prostu. Przez mój czas chorowania, nie mogłem pogodzić się z tą myślą. Że umrę. Że zniknę. Tak po prostu. A teraz... Po prostu zaczynam czuć, że nadchodzi mój czas. Czas, by umrzeć - skończył krótko. Alicja nie rozumiała jego słów. Po jego wyglądzie stwierdziła, że jest typem imprezowicza, który nie może pogodzić się z losem. A teraz otwarcie przyznał się do tego, że ma dość. Może to czas? Czas, by powiedzieć do widzenia? Po tej rozmowie wywnioskowała jedno- i on i ona ma dość. To czas. Czas, by umrzeć. A teraz wracając do tematu nieszczęśliwej Cassie... Razem z siostrą i matką podjechała samochodem prosto pod dom babci, który znajdował się obok jakiejś wielkiej posiadłości. Od babci dowiedziała się, że mieszka w nim niespełna dwudziestoletnia dziewczyna, która zawsze wychodzi z domu prawie każdej nocy i kieruje się na plażę. Kobieta twierdziła, że najprawdopodobniej jest na coś chora albo kogoś straciła i nie może pogodzić się z tą myślą. Cass stwierdziła, że jeśli ta dziewczyna jest chora, to będzie musiała do niej iść i uprzednio poćwiczyć ojczysty język swojej babci, czyli Polski. Aktualnie nakrywała do stołu razem z Hope i jeszcze jedną wnuczką jej babci, której nie widziała w życiu na oczy. Kamila, bo tak miała na imię jej kuzynka, była wysoką blondynką, o przeciętym wyglądzie. Posiadała niebieskie oczy i bardzo jasne farbowane włosy. Ubierała się też przeciętnie. Jak Cass zauważyła, podążała za modą, bo gdy przyjechała razem z resztą rodziny miała na sobie zielone, obcisłe spodnie, czerwoną bluzę, zwaną bejsbolówką, a na twarzy mocny makijaż. Nie wiedziała, czy ciocia, którą też dopiero dziś poznała pozwalała jej no to, czy Kamila skorzystała z nieobecności matki, czy po prostu ciocia Marlena jej na to pozwala. Stawiała na pierwszą opcję, ponieważ dziewczyna miała niespełna trzynaście lat. Zaraz po obiedzie postanowiła, że wybiorą się do tajemniczej dziewczyny z opowieści babci. Szczególnie chciała ją poznać, gdy dowiedziała się, że jest chora. Możliwe, że mnie zrozumie, bo na razie mało kto rozumiał moją sytuację. Nawet Kamila śmiała się z niej, gdy upuściła dziś talerz z resztami posiłku na podłogę, choć po niej mogłam się tego spodziewać. Babcia Cass zaraz nakrzyczała na nią, bo chorej dziewczynie ta sytuacja przypomniała jedno zdarzenie w jej szkole, kiedy upuściła przez przypadek na jedną z najładniejszych dziewczyn w szkole puszkę Coli. Teraz nie chodziła do szkoły, ponieważ nie widziała w tym sensu. Nie miała nawet po co się uczyć. I tak umrze. Westchnęła cicho i włożyła na stopy szare trampki, a na ramiona zarzuciła niebieską koszulę, która ładnie się komponowała z jej zielonymi spodenkami do kolan. Spięła w kok swoje włosy i namówiła Hope, by z nią poszła. Na początku jej mama chciała, by zaprowadziła ją Kamila, ale dziewczyna wyraziła sprzeciw, argumentując go dzisiejszą sytuacją mającą miejsce przy obiedzie.W końcu kobieta zgodziła się i powiedziała, że mogą iść. Hope przebrała się w wygodniejsze ubrania, w których skład wchodziła za duża na nią bluza, krótkie spodenki i bluzka informująca świat o tym, że Hope jest fanką Imagine Dragons. Cass sama lubiła ich muzykę. Tworzyli bardzo przyjemne dla ucha, a jednocześnie mądre, piosenki. Jednak w żadnym stopniu nie dorównywała starszej siostrze. Cassie potrafiła może wymienić osiem czy dziewięć piosenek na prawie czterdzieści, natomiast Hope znała i lubiła wszystkie. Dziewczyny już stały pod drzwiami tej wielkiej posiadłości, nie wiedząc, co dalej robić. Zapukać? I co mają niby powiedzieć? Nie. Co Cass ma powiedzieć, bo to przecież ona zainicjowała spotkanie. Cześć, nazywam się Cassie. Dopiero przyjechałam, razem z siostrą i chciałam cię poznać, bo ponoć jesteś na coś chora, a ja chciałam się z kimś zaprzyjaźnić, bo najprawdopodobniej zostanę tu resztę mojego życia. A ty jak się nazywasz? Nie, to głupie - pomyślała i zmusiła swój mózg do jeszcze większej pracy. Hej. Jestem Cassie. Przyjechałam dopiero z siostrą i mamą do Polski odwiedzić babcię, która powiedziała mi, że jesteś na coś chora. Zaprzyjaźnimy się? Nie. Jeszcze głupsze. Dziewczyna nie zdążyła ułożyć sobie w głowie kolejnego scenariusza, gdy drzwi się otworzyły. Już po mnie - pomyślała Cass i sprawdziła, czy Hope jeszcze tu jest. Była. Dziewczyna szybko nabrała dużą dawkę powietrza w płuca i zamknęła oczy. Bała się. Sama nie wiedziała czego, ale się bała. - Tak? - Usłyszała aksamitny, dziewczęcy głos. - Co się stało? - Zapytała lekko zaniepokojona. - Ja, ja... Nazywam się Cassie. To jest moja siostra - wskazała na dziewczynę stojącą obok niej, na co ta delikatnie się uśmiechając, pomachała nowej sąsiadce. - Dowiedziałam się od babci, że codziennie widzi jakąś tajemniczą dziewczynę, która wychodzi w nocy na plażę. Podejrzewa, że jesteś na coś chora... - Przyszłyście tu tylko, by się przekonać? - Spytała z wyrzutem. - Nie. Oczywiście, że nie. Hope... Możesz zostawić nas same? - Zwróciła się do siostry, na co ta kiwnęła głową i odwróciła się na pięcie, nucąc pod nosem jakąś piosenkę. Obie odprowadziły ją wzrokiem i po chwili spojrzały na siebie, a Cass zaczęła kontynuować. - Też jestem chora. I... Wpuścisz mnie do środka? To trochę dłuższa historia... - Pewnie - powiedziała Alicja, zastanawiając się, na co ta mała istotka choruje. - Wybacz, że tak... Po prostu się zastanawiam, na co chorujesz... - Mam stwardnienie rozsiane - powiedziała i zdjęła buty ze stóp. - Polega na zaniku mięśni. Przez to upuszczam w najmniej spodziewanych momentach różne rzeczy. Ale pogodziłam się z tym, że umrę. - Nie mów tak - mruknęła Alicja i wskazała na dużą kanapę. Cass usiadła na niej i spojrzała na starszą dziewczynę. - Mój współlokator też narzeka na to, że umrze. A ja wierzę, że wszyscy się uratujemy... - Słucham? Jest jeszcze ktoś? - Zapytała zdziwiona. Nie sądziła, że spotka tu tyle osób, które mogą ją wspomóc psychicznie. - Tak. Nazywa się Jónsi i pochodzi z Islandii. Uratował mnie, a ja w zamian dałam mu dom. Zresztą... O co tak właściwie ci chodziło. Czemu chciałaś się spotkać? - Po prostu... Od zawsze, przez moją chorobę czułam się... Inna. Nieakceptowana przez społeczeństwo... - Poczekaj chwilę ze swoją historią. Pójdę po Jónsiego. Coś czuję, że on też powinien tu być... * * * 'Cause the hardest part of this is leaving you Cass wcale nie chciała wracać do Londynu teraz. O nie. Nie teraz, kiedy tak blisko poznała Jónsiego i Alicję. Kiedy się z nimi zaprzyjaźniła i kiedy dowiedziała się, że istnieją na świecie ludzie, którzy potrafią zrozumieć jej lęki i obawy, ponieważ sami rozumieli, że niełatwo jest żyć ze świadomością, że może zostać ci niedługo okres czasu, by zasmakować życia. Przypuszczenia lekarzy się nie sprawdziły i Cassie nie umarła pół roku po wydaniu diagnozy. Mieszkała jeszcze w Polsce rok, ale jej matka stwierdziła, iż muszą już wracać do starego życia. Cass płakała, groziła, prosiła, by mogli zostać w Gdańsku parę miesięcy, ale Ewa była nieugięta i stwierdziła, że Hope musi już wrócić do szkoły, a nie może uczyć się tu, ponieważ nie dałaby rady w polskiej szkole bez dobrej znajomości języka. Więc dziewczynka, a tak właściwie już dorosła kobieta, oczywiście o ile można by tak nazwać zaledwie osiemnastolatkę, czekała. Czekała, aż matka obwieści jej, że muszą się zbierać, jeśli chcą zdążyć na samolot o piętnastej. Jednak ta chwila nie nadchodziła. Była już trzynasta, a Cass z doświadczenia wiedziała, iż o tej godzinie powinny już być wszystkie na lotnisku. Cała sytuacja wydawała się osiemnastolatce dziwna. Cassie wstała i cicho dudniąc stopami odzianymi w czarne balerinki, podążyła w stronę jadalni. Nie zastała tam bagażu, który dziewczyny miały zabrać do Wielkiej Brytanii. Ale zobaczyła złożoną na pół kartkę, z niestarannie nabazgranym imieniem dziewczyny gdzieś z boku. Wzięła ją w dłonie i otworzyła. To co tam zastała, doszczętnie ją zasmuciło, ale jednocześnie ucieszyło. Kochana Cassie! Nie chcę się rozpisywać, ponieważ zaraz muszę się wymknąć z Hope na samolot, więc powiem tylko, opuszczamy Cię. Nie chcę patrzeć, jak byś się męczyła w Londynie, dlatego ustaliłam razem z Hope, babcią, Jónsim i Alicją, iż zostawimy Cię w Gdańsku na stałe. To znaczy do czasu, kiedy nie umrzesz. Przepraszam, że mówię to tak wprost, ale nie potrafię inaczej. Wszyscy wiemy, że w końcu odejdziesz. Nie wiadomo kiedy, nie wiadomo gdzie, ale odejdziesz... Dobrze, wracając do tematu... Zostajesz z babcią albo z Jónsim i Alicją. Daję Ci wybór, możesz mieszkać z kim chcesz. Pisz czasem do mnie listy. Listy dlatego, że je zawsze mogę sobie gdzieś schować i mieć świadomość, iż Ty kiedyś ich dotykałaś, a esemesy... Kiedyś się skasują... Rozmowy... Nie lubię rozmawiać przez telefon... Proszę, nie gniewaj się na mnie i napisz jeszcze czasem. Mama Cassie starła z policzka parę łez wzruszenia. Sama nie wiedziała, dlaczego płakała. Czy dlatego, że jej matka i siostra zostawiły ją, czy dlatego, iż po prostu cieszyła się, faktem mówiącym, że nie musi wracać do Londynu. W końcu ustaliła, że płacze, bo jest jednocześnie smutna i szczęśliwa. Podniosła z podłogi kartkę i wrzuciła ją do przedniej kieszeni swojej bluzy. W pośpiechu podbiegła do przedpokoju, zrzuciła z nóg baletki i wciągnęła na bose nogi trampki. Musi przecież podziękować Jónsiemu i Alicji. *Jedno z miat w Islandii poniżej 1000 mieszkańców. ** Wszystkie fragmenty dzielące opowiadania na rozdziały to fragmenty piosenki My Chemical Romance "Cancer" Bardzo miło słucha się to przy czytaniu tego opowiadania.\nDedykacja: Dedykuję to po raz kolejny mojej najlepszej przyjaciółce, Weronice. Najlepszego kochana :3\nSkryta_w_Snach Użytkownik wpmt 09 07 2013 (01:19:23)\nPrzeczytałam wszystkie komentarze i - w kwestii błędów - nie mam nic do dodania. To, że robisz błędy nie zmienia faktu, że masz ciekawe pomysły i umiesz pisać ;) Skarbie, tak jak napisałaś, Ty się dopiero rozwijasz! Gdyby przymknąć oko na błędy i popatrzeć na treść, pomysły i podobne rzeczy, to jesteś na tym samym poziomie, co ja. A przecież jestem 2 lata starsza, to o czymś świadczy. Jesteś bardzo dojrzała. Nie przejmuj się krytyką i pamiętaj - ona jest po to, byś była lepsza ;) Bo zawsze można oś poprawić. I nie rób tego błędu, który ja zrobiłam, gdy dołączyłam do wpmt - nie pisz dla nich.\nPisz dla siebie, lubisz to, sprawia ci to przyjemność, wiążesz z tym swoją przyszłość - i to się liczy! Wpmt tylko skoryguje ewentualne błędy lub wynagrodzi ciężką pracę pochwałami. Tylko, nic poza tym.\nChciałabym, byś zrobiła kontynuację. I zawsze możesz mnie poprosić o sprawdzenie błędów ;)\nA tak na koniec - jeszcze raz dziękuję za to, że tak się dla mnie postarałaś :) I - mimo błędów - odwaliłaś kawał dobrej roboty, tworząc kultowe postacie (Cassie ♥) i zaskakującą fabułę (to, o czym wspomniała Rothie). Trzymaj się i pisz dalej, dla siebie ;)\nDaję Ci czwórkę ;)\nLack_of_SLeep Użytkownik wpmt 08 07 2013 (21:09:50)\nDzięki. Ja na prawdę staram się być ciągle lepsza niż jestem. Dużo czytam. Nawet ostatnio przeczytałam trzy księgi Victora Hugo (Fantyna, Kozeta i Mariusz). Ale nie komentuje innych prac. Po prostu czuję się... Jakby to powiedzieć... Niegodnie, czy coś w tym rodzaju. Po prostu uważam, że jestem o parę poziomów za nisko.\nI jeszcze... Prowadzę bloga. Tam gdy wstawiam swoje prace ludzie w dużej mierze się zachwycają. A gdy już wstawię coś tu, to widzę ile tak na prawdę jest w danym rozdziale/shocie błędów i niedociągnięć. I czasem nie wiem już komu wierzyć i zawsze dopuszczam do siebie te przyjemniejsze komentarze. Każdy lubi słyszeć komplementy, no nie?\nDawied Użytkownik wpmt 08 07 2013 (21:24:33)\nMyślę, że zarówno te achy, jak i nasze krytyczne uwagi powinny mobilizować do wytężonej pracy. Nie jesteś w redakcji ;p komentarz użytkownika to tylko Twoje podoba mi się lub nie. Kiedyś wpmt tylko na tym polegało i szczerzę tęsknie za czasami, gdy ludzie po prostu czytali nawzajem swoje prace.\nTerila Redaktor 09 07 2013 (19:13:23)\nDoświadczyłam tego samego, co Ty, i teraz z perspektywy czasu jestem za to wdzięczna, ponieważ nauczyłam się krytycznie spoglądać na krytykę. Ten, co Cię chwali jak i ten, co Cię gani nie zawsze mają rację. Zwłaszcza w internecie, gdzie znajdziesz mnóstwo anonimowych znawców literatury i edytorstwa. Powinnaś w tym wszystkich zachować niejaki rozsądek i dystans, ale nie dziwię się, że podchodzisz do tego zupełnie odwrotnie, ponieważ jesteś bardzo młoda. :)\nWydaje mi się, że najlepiej by było, gdybyś czerpała z tego fun, pozwalała rozwijać się wyobraźni, interpunkcji uczy się przecież w szkole, to nic strasznego.\nZachęcam do komentowania prac innych! Też kiedyś uważałam, że jestem na niższym poziomie niż autor, by oceniać jego pracę, ja to wiedziałam, ale zaryzykowałam. Po prostu, jako przeciętny czytelnik, uważałam, że należy mi się opisać swoje uczucia względem tego, co czytam. W końcu autor napisał to dla wszystkich, a nie tylko dla redaktorów czy mędrców, czy polonistów. Z czasem człowiek - czy tego chce, czy nie - szczerze pracując, rozwija się. Może to zająć miesiąc, sześć miesięcy, kto wie? Jednak prędzej czy później ten proces następuje.\nZobaczysz, że Twoje uwagi względem tekstów innych młodych twórców zaczną się zmieniać, a dzięki wyłapywaniu błędów u innych, będziesz ich bardziej świadoma, pisząc własne dzieła. Same plusy! :D\nKażdy się boi odrzucenia, ale zobacz ile osób zajrzało tutaj dla Ciebie, poświęciło swój czas na przeczytanie, zrozumienie, przeżycie Twojej pracy; chwyciło Twoją literacką dłoń i dało się jej poprowadzić. Nie jestem za złośliwą krytyką i zauważyłam, że jej przejawy są na tym portalu bardzo szybko piętnowane. Nie rozumiem więc, dlaczego użytkownicy boją się ludzi szczerych, konstruktywnie krytykujących, naskakując na redaktorów, innych użytkowników, robiąc z nich potwory.\nMożesz mi uwierzyć bądź nie, ale redakcja jedynego, czego chce dla Ciebie, to Twój własny, osobisty rozwój. Za darmo, bezinteresownie, z własnych chęci i sił.\nSłońce, główka do góry, przed nami daleka droga, wszyscy się cały czas uczymy. :) Fajnie by było iść w tym razem, a nie wzajemnie się lekceważyć. :)\nLack_of_SLeep Użytkownik wpmt 08 07 2013 (20:58:10)\nNo dobrze. Przepraszam, trochę mnie poniosło. Po prostu... Jestem wrażliwa. I wiem, że tu wcale nikt nie musi się zachwycać nad moimi dziełami i to, że podobają się mi nie oznacza, iż muszą się podobać komuś innemu... Wybacz. Zrobiło mi się po prostu... Przykro?\nLack_of_SLeep Użytkownik wpmt 08 07 2013 (20:58:09)\nDawied Użytkownik wpmt 08 07 2013 (21:00:25)\nSpoko przecież ani się nie denerwuje, ani nie złoszczę, ani nie obrażam. Uwierz mi, że wiem jak to jest. Zauważ, że nie tylko komentuje, ale też sam zbieram baty od redaktorów ;) Głowa do góry.\nDawied Użytkownik wpmt 08 07 2013 (20:26:41)\nOceń to w ten sposób. Ktoś mógłby uznać to opowiadanie za idealne. Masz trzynaście lat i nie masz nad czym pracować, bo jest tak dobrze. Inna sytuacja, gdy masz 13 lat, ktoś Ci wytyka błędy, psioczy i tak dalej, ale jednak daje trzy. I ten moment od pracy odrzuconej do przyjętej jest ważny. Świadczy o tym, że ktoś dostrzega w Tobie potencjał, coś co mimo tych braków każe zachęcać do popraw i dalszych prób. To jest mega ważne. Nikt nie pisał z nas dobrze mając trzynaście lat, do tej pory jest pewnie słabo, ale tylko poprzez prace i ocenę innych możemy to zmienić. To jest prawdziwa siła wpmt, że nie ma tutaj przyjaciół czy rodziców, którzy wszystko pochwalą, ale ludzie, dla których jesteś kimś całkiem anonimowym. Jednocześnie żaden z redaktorów nie jest tu przypadkiem. Każdy poświęca swój czas, siły, zaangażowanie aby "Wspierać Polską Młodą Twórczość". Nie poddawaj się. Pewne rzeczy przychodzą po prostu z wiekiem. Pozdrawiam i życzę wszystkiego naj.\nDawied Użytkownik wpmt 08 07 2013 (19:21:52)\nPo pierwsze nie przed każdym "a" stawiamy przecinek. Przecinek dajmy wtedy, gdy mamy do czynienia z zdaniem podrzędnym, ale nie stawiamy gdy coś porównujemy, przykład "jest różnica między czerwonym dachem a zielonymi drzwiami. Nawet po poprawkach Rothie wciąż momentami stylistyka taka sobie. Dialogi nienaturalne, słabe opisy. Pomysł niezły, ale zdecydowanie brakło posiedzenia nad wykonaniem, a szkoda. Z minusem.\nLack_of_SLeep Użytkownik wpmt 08 07 2013 (20:24:54)\nCóż... Ten komentarz jeszcze bardziej przekonuje mnie do tego, że czas mojej kariery tu powinien się skończyć...\nA wiesz co Ci powiem? Ja uważam, że ta praca, jest jedną z moich najlepszych... Mówcie sobie co chcecie. Ja jednak dalej będę pisać. I czy się to wam podoba czy nie, dalej będę tu wrzucać swoje opowiadania. Możecie je odrzucać, mam to gdzieś...\nDawied Użytkownik wpmt 08 07 2013 (20:29:31)\nNikt nie nakłania Cię do skończenia z pisaniem. Wręcz odwrotnie. Jak już mówiłem, wolę mówić to co myślę niż tonąć w zachwytach nad czymś słabym.\nRothie Dell użytkownik 08 07 2013 (14:16:54)\nNo, powiem Ci szczerze, że zrobiłaś kawał roboty. Czy dobrej? W pewnym sensie tak. Na początek wypowiem się na temat samej treści. Fabuła bardzo dobra. Poruszasz trudne życiowe sprawy - stwardnienie rozsiane, białaczka, rak. Doskonale wykreowałaś swoich bohaterów, stworzyłaś ciekawe dialogi, w których Twoi bohaterowie opowiedzieli swoje historie. Wszyscy byli pewni, że umrą, ale tak się nie stało. Bardzo dobry punkt kulminacyjny. Przez całe opowiadanie utwierdzasz czytelnika w przekonaniu, że Jónsi, Alicja i Cassie odejdą z tego świata, ale w końcu okazuje się zupełnie odwrotnie. Pod tymi względami bardzo, ale to bardzo bardzo mi się spodobało. Nie spotykam na portalu dużej ilości takich prac, tak więc jestem mile zaskoczona; to taka odmiana.\nStrona techniczna była znacznie gorsza. Na początku utworzyłam sobie na pulpicie dokument tekstowy, aby skopiować i wkleić tam zdania, w których znalazłam błędy. Niestety, wyłapałam ich okropnie dużo. A szkoda, bo byłabym skłonna postawić na nawet szóstkę.\nZapamiętaj: przed "bo", "ale", "ponieważ", "gdy", "kiedy", "dlaczego", "gdyż" , "a" stawiamy przecinek. Jeśli mamy spójniki: "albo", "lub", "bądź", "czy" stawiamy przecinek TYLKO wtedy, kiedy pojawiają się w zdaniu dwa lub kilka razy (wówczas stawiamy przecinek przed drugim spójnikiem). Pamiętaj także o stawianiu przecinków przed imiesłowami przysłówkowymi, np. rozmawiając, stojąc, mówiąc, idąc, robiąc itp. Ponadto czasowniki w trzeciej osobie liczby pojedynczej, np. stanął, szepnął, sypnął, uśmiechnął, przecisnął, stawiamy z "ł" na końcu!!!! To do zapamiętania na już. Raziło mnie także to, że spotkałam się z ogromem przejęzyczeń i literówek. Czasem zdarzał się błąd na błędzie. Poprawiałam też różnorodne błędy stylistyczne (był taki moment, że w kilku zdaniach pod rząd pisałaś "się" w niewłaściwym miejscu, co jest dla mnie zupełnie niezrozumiałe). Teraz pokażę Ci kilka wybranych przeze mnie zdań, których błędy chciałabym Ci przytoczyć.\nDziewczyna zaczęła się powoli cofać do tył z zamiarem ucieknięcia do swojego bezpiecznego domu, który był oddalony od plaży o zaledwie kilometr.\nZdanie jest całkowicie niepoprawne. Wiadomo, że jak ktoś się cofa, to porusza się w tył, więc to jest niepotrzebne (nie wspominając już o literówce). "Z zamiarem ucieknięcia" - słucham? jak to brzmi? "Z zamiarem ucieczki" - chyba tak jest poprawniej. Zwrócę jeszcze Twoją uwagę na to, że "się" nie jest postawione w odpowiednim miejscu. Zdanie w stanie obecnym brzmi tak: "Dziewczyna zaczęła powoli cofać się, z zamiarem ucieczki do swojego bezpiecznego domu, który był oddalony od plaży o zaledwie kilometr". Lepiej?\nOraz ją. Kobietę jego snów, która miała funkcję wokalistki.\nNie pasuje mi wcale zdanie, a w zasadzie równoważnik zdania "Oraz ją". Nie lepiej byłoby, np. : "Oraz kobietę jego snów, która była wokalistką zespołu." Nie pasuje mi również "która miała funkcję wokalistki". Tego zdania jednak nie poprawiłam, ponieważ stwierdziłam, że zabieg jest zamierzony.\nJego rodzice zginęli w wypadku samochodowym, a że jego sytuacja rodzinna była co najmniej trudna, reszta bliskich\nTutaj jest fragment zdania, w którym nie rozumiem, dlaczego słowo "bliskich" chcesz, aby było napisane kursywą. Jeśli mogłabyś mi to wytłumaczyć, byłabym wdzięczna.\nCzęsto powtarzasz także zdanie "Czas by umrzeć" i za każdym razem brakuje przecinka przed "by". Jest to trochę irytujące.\nKolejna sprawa - orginalnym. Chyba orYginalnym! Tutaj, szczerze mówiąc, załamałam się.\npowiedziała i spuściła wzrok w dół.\nUsunęłam tutaj "w dół", ponieważ wiadomo z kontekstu, że skoro spuszczamy wzrok, to raczej do dołu, nie do góry, nie w bok itd.\nZnalazła tego co potrzebowała\nKolejna załamka. Zmieniłam na: "Znalazła to, czego potrzebowała".\nPoza tym, co to za przyzwyczajenie, żeby pisać "chodź" zamiast "choć"? Np.\nA nazwał ją nastolatką ponieważ nie dałby jej więcej jak siedemnaście lat, chodź wiedział, że dziewczyna w sumie może mieć i lat trzydzieści.\nNie wspominając o braku przecinka przed "ponieważ", powinno być "choć", a nie "chodź". "chodź" to możesz użyć w zdaniu: "- Chodź, Romek. Zaraz się spóźnimy na autobus"\nMoje porady są do Ciebie następujące:\n- zapamiętaj sobie zasady interpunkcji, które wcześniej Ci wypisałam;\n- zwracaj uwagę na przejęzyczenia i literówki, i najlepiej sprawdzaj swoją pracę, zanim zamieścisz ją na portalu;\n- dużo czytaj i ćwicz;\n- nie załamuj się :) ;\n- weź pod uwagę wszystkie moje zastrzeżenia;\n- popracuj nad stylistyką zdań.\nTeraz kwestia oceny. Biorę pod uwagę nie tylko błędy, których jest dużo, ale także tematykę pracy, która jest trudna, a mimo to, podjęłaś się takowej napisania. W tym aspekcie jestem godna podziwu dla Ciebie. Na początku myślałam, że postawię 5, ale ze względu na dużą ilość literówek, błędów i przejęzyczeń, stawiam 4, na zachętę, bo uważam, że powinnaś się rozwijać, nie zniechęcać. Gdyby praca mnie nie zaciekawiła, najprawdopodobniej wskazałabym Ci błędy, ale pracę odrzuciłabym. A tak - stawiam czwórkę (w domyśle z minusem) oraz pracę akceptuję :)\nLack_of_SLeep Użytkownik wpmt 08 07 2013 (20:20:02)\nWiem, wiem i jeszcze raz wiem. Robię błędy, zapominam o przecinkach i takie tam... Ja na prawdę po skończonej pracy staram się sprawdzać rozdziały i poprawiać błędy ortograficznie i interpunkcyjne. Nie wiem czy to dlatego, iż może przejawia się u mnie dyslekcjia, bądź po prostu za szybko piszę (mam tempo czytania 990 słów na minute, a to przejawia się podczas pisania. Czyli można powiedzieć, że szybciej czytam/piszę niż mówię i myślę.)\nA co do zaznaczonego wyrazu, przez kursywę bliskich... Czy kimś, kto mimo, że pochodzi z naszej rodziny, ale nas całkowicie ignoruje można nazwać kimś bliskim? Jednakże osoby z rodziny są nam mimo wszystko bliskie, ale dla Jónsiego jednocześnie dalekie. Mam nadzieję, że rozumiesz o co mi chodzi.\nPoza tym... Ja ciągle nad sobą pracuje. Staram się robić jak najmniej błędów, pilnować się podczas pisania... Jednak im więcej piszę zauważam, że wytykacie mi więcej błędów... Cóż... Może się ja po prostu do tego nie nadaję? I jeszcze, doszło do tego to, że czasem mimo, że dany rozdział/shot mi się podoba, wiem, że po tym jak go tu wstawię to już będę go nienawidzić. Po prostu boję się tu wstawiać moje prac, chodź wydaje mi się, że są w porządku, zawsze ktoś znajdzie w nich błędy.\nWięc... Może to czas skończyć z pisaniem, bo jestem w tym beznadziejna? Ale... Ja mam niespełna 13 lat. Wiem, że to nie jest żadne usprawiedliwienie czy coś w tym rodzaju, ale ja się dopiero rozwijam. Przynajmniej próbuje.\nRothie Dell użytkownik 09 07 2013 (07:26:37)\nPowiem Ci tak: nie bój się zamieszczać swoich prac. Czytałam kilka Twoich opowiadań uważam, że pomimo błędów masz naprawdę bardzo dobre pomysły. Na tym to polega - sztuka pisania, żeby się rozwijać. Pamiętaj - im więcej będziesz ćwiczyć, pisać i czytać, tym większe okażą się Twoje możliwości. Myślę, że wiek tutaj nic nie zmienia, bo i tak piszesz bardzo dojrzale, jak to już zauważyła Skryta_W_Snach. A jeśli się wcześniej zacznie swoją przygodę z pisaniem, tym lepiej. I na pewno wyrzuć z siebie takie myśli, że się do tego nie nadajesz. Takie rzeczy absolutnie i bez wyjątków nie powinny zaprzątać Ci umysłu. Ja też dużo piszę (teraz staram się napisać coś dłuższego), choć niewiele tutaj zamieszczam. I również często się załamuję, próbuję wychwytywać wszystkie, możliwe błędy. A następnego dnia rano znów biorę swój gruby notatnik <w którym to piszę> i albo jestem z siebie zadowolona, albo widzę masę błędów, które w ogóle nie wiem, jak się tam znalazły ;) Ja dołączam się do odpowiedzi Skrytej, że pisz dla siebie i tak jak Ci się podoba. Wyćwicz, wypracuj swój własny styl i przede wszystkim nie zniechęcaj się, nie załamuj i nie poddawaj. Przecież nie na tym to polega. Liczę, że ujrzę niebawem Twoje kolejne opowiadania na stronie :) Pozdrawiam cieplutko, Rothie.


Co jest poluzowane:\nAloprado to przymiotnik używany głównie w języku portugalskim używanym w Brazylii, który charakteryzuje zachowanie zdezorientowanego, chorego i bardzo niespokojnego człowieka .\nSłowo aloprado jest klasyfikowane jako slang, typowe głównie dla niektórych regionów Brazylii, na przykład Rio de Janeiro.\nPrzykład: „Kierowca zatkał kontrolę nad samochodem”.\nKiedy ktoś mówi, że działa w trybie alcoprado, oznacza to, że cechy pejoratywne, takie jak ignorancja, brutalność, głupota i niegrzeczność, są częścią jego zachowania.\nEtymologicznie, słowo aloprado byłoby błędnym przedstawieniem alorpado, które z kolei wywodzi się od terminu lorpa, przymiotnik odnoszący się do tego, co jest uderzane, głupie, imbecyl lub ignorant.\nZobacz także znaczenie ignoranta.\nTermin ten zyskał dużą popularność na całym świecie dzięki filmowi „The Nutty Professor”.\nTen film został oficjalnie wydany w 1996 roku w Stanach Zjednoczonych i jest wyreżyserowany przez Toma Shadyaca, podkreślając występ Eddiego Murphy'ego.


Bogdan Zdrojewski - - Utrzymanie otwartych kanałów komunikacji, wznowienie dialogu, praca na rzecz wzajemnego zbliżenia.\nMińsk, 19 czerwca 2015 r. W ostatnich dniach przewodniczyłem ośmioosobowej delegacji Parlamentu Europejskiego, podczas jej pierwszej - od 2002 roku, wizyty w Mińsku. Dobrze przygotowany i intensywny program pozwolił nam na wymianę poglądów oraz uzyskanie informacji na temat funkcjonowania instytucji na Białorusi, a także omówienie perspektyw oferowanych przez program Partnerstwa Wschodniego, w następstwie szczytu w Rydze, szczególnie - w kontekście ewentualnych nowych korzyści dla narodu białoruskiego.\n18 czerwca delegacja spotkała się z przedstawicielami władz białoruskich, natomiast dzień później z reprezentantami białoruskiej opozycji, społeczeństwa obywatelskiego, dziennikarzami i rodzinami więźniów politycznych.\nSpotkania z przedstawicielami władz stworzyły możliwość lepszego zrozumienia elementów, na których oparta może zostać przyszła współpraca sektorowa. Pomogły także wyrazić obawy, w zakresie sytuacji przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności na Białorusi oraz uciążliwych procedur rejestracji partii politycznych, stowarzyszeń i kandydatów, w wyborach prezydenckich. Ponadto, podczas spotkania, delegacja wyraziła zaniepokojenie brakiem efektywnej praworządności oraz niedociągnięciami zaobserwowanymi podczas poprzednich wyborów. Mamy nadzieję, że Białoruś przyjmie wkrótce moratorium na wykonywanie kary śmierci oraz uwolni wszystkich pozostałych więźniów politycznych.\nZ drugiej strony, ważne są obszary, w których Białoruś robi postępy: wyższa edukacja (Proces Boloński), szkolenia zawodowe, rynek cyfrowy, rynek energetyczny, bezpieczeństwo żywności i kultura - to tylko niektóre z nich. Po powrocie, złożę raport z wizyty odpowiednim organom Parlamentu Europejskiego i - mam nadzieję na kontynuację, również poprzez naszą Delegację, unijnej polityki "krytycznego zaangażowania" wobec Białorusi.\nLista członków delegacji: Bogdan ZDROJEWSKI, Przewodniczący (EPP, Polska), Andrejs MAMIKINS, Wiceprzewdoniczący (S&D, Łotwa), Valdemar TOMASEVSKI, Wiceprzewdoniczący (EKR, Litwa), Marek JUREK (EKR, Polska), Sandra KALNIETE (EPP, Łotwa), Agnieszka KOZLOWSKA-RAJEWICZ (EPP, Polska), Nils TORVALDS (ALDE, Finlandia) Obserwator: Heidi HAUTALA (Grupa Zielonych/WPA, Finlandia).


sobota, 22. stycznia, 2022, 19:43\nDodano: 2015-12-24 13:06, Autor: redakcja, Kategoria: Publicystyka, Liczba wyświetleń: 3670\nCzasami zadaję sobie pytanie ile z pośród wszystkich rozpoczętych projektów gier nigdy nie doczekało się realizacji. Na pewno jedną z takich budzących spore nadzieje gier była Polska produkcja o tytule "Kajko i Kokosz porwanie Mirmiła". Zapraszamy do artykułu, którego autorem jest Czesław Mnich.\n<< AmigaOS 4.1 Final Edition Classic w cyfrowej dystrybucji\nkomentarz #1 wysłany: 2015-12-24 14:07\nObrazki z gry prezentowały grafikę na przyzwoitym poziomie? Nie, zdecydowanie nie był to ani trochę przyzwoity poziom. Te obrazki były wtedy i są teraz koszmarne. Krzywy Kokosz wygląda jak nieudolna parodia oryginalnej postaci. Postaci wyglądają jak z najgorszych wczesnosocrealistycznych obrazów.\nWe Franko czy nawet jeszcze w Domanie to było jeszcze zabawne i tworzyło specyficzny klimat. Jednak tam postaci były stworzone do tych gier. No a tutaj to jest profanacja jednego z najlepszych graficznie polskich komiksów. Christa (w przeciwieństwie do np. Chmielewskiego) swoje obrazki dopieszczał w każdym szczególe i potrafił narysować twarz każdej postaci tak samo na każdym obrazku, każdej stronie i w każdym albumie. Rewelacyjny warsztat. Cieszę się, że nic nie wyszło z tej profanacji majstersztyku jakim był oryginalny Kajko i Kokosz.\nMoże trochę za ostry ten komentarz ale jestem dawnym fanem starych polskich komiksów i jestem na ich punkcie chyba trochę przewrażliwiony.\nkomentarz #2 wysłany: 2015-12-24 14:19 w odpowiedzi na komentarz #1\nPonoć Janusz Christa rysował te rysunki do gry, a później zostały one przeniesione na komputer I po tym przeniesieniu trochę straciły na jakości, głównie kolorystyka\nE: albo to była inna wersja Kajko i Kokosz na Amigę\nkomentarz #3 wysłany: 2015-12-24 17:29 w odpowiedzi na komentarz #2\nChrista rysował plansze do gry Kajko i Kokosz na podstawie albumu "W krainie Borostworów", która została skończona, wydana przez Seven Stars i okraszona muzyką XTD była całkiem niezłym produktem, który całkiem nieźle się sprzedał. To co tu widzimy jest zupełnie inną grą. To jest prototyp zrobiony przez World Software (twórcy "Franko") i tego Christa pewnie nawet nie widział. A może widział i dlatego na prototypie się skończyło. Poza tym Christa nigdy nie zrobił albumu pt. "Porwanie Mirmiła".\nkomentarz #4 wysłany: 2015-12-24 18:02 w odpowiedzi na komentarz #3\n"Christa rysował plansze do gry Kajko i Kokosz na podstawie albumu "W krainie Borostworów", która została skończona, wydana przez Seven Stars"\nNo właśnie o tą wersje mi chodziło


levitra jak działa ? - Forum - wspanialakobieta.pl\nlevitra jak działa ?\nPost autor: abenda » 16 mar 2021, 18:12\nOstatnio sporo szukałem w Internecie informacji na ten temat, i udało się rozwiać wątpliwości. Już nie musisz błądzić i tracić czas na szukanie odpowiedzi na twoje pytania, bo zrobiłem to za Ciebie! Wystarczy że wejdziesz w tę stronę www https://www.extratimeout.com/pl/zdrowie ... encja.html\nRe: levitra jak działa ?\nPost autor: pożyczki » 19 mar 2021, 22:31\nDzień dobry, chłopaki i dziewczyny. Od dawna tagujesz o doskonałej witrynie, na której możesz szybko i bez problemów szybko i szybko wziąć pieniądze. Myślę, że będziesz miał świetną okazję do zdobycia tego rodzaju pieniędzy, korzystając z najbardziej zaufanej witryny, w której pieniądze są przekazywane bez sprawdzania w bazach pożyczki na raty bez baz danych i bez odsetek przez 60 dni. Często korzystam z ich usług


Przypisywanie innej osoby do wprowadzania czasu i postępu zadania - Project Online\nPrzypisywanie innej osoby do wprowadzania czasu i postępu zadania\nDotyczy: Project Online Project Server 2013 Więcej... Mniej\nPrzed rozpoczęciem urlopu (lub dowolnej innej czynności, która uniemożliwia pracę nad projektem przez krótki okres czasu) możesz skonfigurować nowe pełnomocnictwo, aby inna osoba mogła logować się podczas Twojej nieobecności.\nW obszarze Ustawienia osobiste kliknij łącze Zarządzaj pełnomocnikami.\nKliknij pozycję Delegowania > Nowe.\nUżyj dat w polach Od i Do, aby określić okres nieobecności.\nWprowadź imię i nazwisko osoby, która ma wprowadzać informacje w Twoim imieniu podczas Twojej nieobecności.


Wiadomości GRYOnline.pl 29 lipca 2005 | GRYOnline.pl\nWiadomości GRYOnline.pl 29 lipca 2005\nComCo, 29 lipca 2005, 15:08\nSpecjaliści z organizacji NPD Group podliczyli cyferki związane z branżą elektroniczno-rozrywkową w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie bieżącego roku kalendarzowego. Nawet bez ich raportu, każdy gracz powinien wiedzieć, że - póki co – „dwa tysiące piąty” dla rynku gier jest rokiem nadzwyczaj udanym (regularne wysypy hitów), jednak przyjrzyjmy się statystykom.\nKamen, 29 lipca 2005, 15:03\nW zeszłym roku pojawił się pierwszy w historii komiks, pt. Metal Gear Solid, rzecz jasna z postacią Solida Snake’a w roli głównej. Jednak już niebawem, bo w październiku, pojawi się kolejny zeszyt, którego tytuł brzmi Metal Gear Solid: Sons of Liberty.\nElrond, 29 lipca 2005, 14:38\nElrond, 29 lipca 2005, 12:32\nKierownictwo firmy Activision podało do wiadomości raport finansowy za pierwszy kwartał roku fiskalnego. Pierwsze co rzuca się w oczy to całkiem spora zwyżka obrotów (głównie dzięki Xboxowej wersji Dooma 3) - 241.1 miliona USD w porównaniu z 211.3 miliona USD w analogicznym okresie roku poprzedniego. Niestety, w tym wypadku wysokie obroty nie znajdują przełożenia na przychody.\nComCo, 29 lipca 2005, 12:05\nMicrosoft stara się przyciągnąć do usługi Xbox Live jak największą liczbę graczy. Ostatnio, firma Billa Gatesa przygotowała „wakacyjną” promocję dla osób, które zdecydują się dołączyć do posiadaczy konsoli Xbox grających online. Mianowicie do każdego, startowego zestawu Xbox Live, do końca sierpnia będzie dołączana jedna z trzech hitowych produkcji ostatnich miesięcy.\nElrond, 29 lipca 2005, 11:13\nMimo bardzo ciepłego przyjęcia przez graczy konsoli DS, która równie dobrze radzi sobie z odpieraniem "ataków" konkurencyjnego handhelda, PSP, zarząd Nintendo niestety nie może optymistycznie patrzeć na sytuację firmy. Sam DS nie może być "lekiem na całe zło".\nKolejny darmowy konflikt w świecie Nexus\nKull, 29 lipca 2005, 10:34\nŚwiatowa premiera kosmicznej strategii Nexus: The Jupiter Incident miała miejsce 7 lipca 2004. Program okazał się wyśmienitą produkcją, niestety również jedną z najbardziej niedocenionych gier minionego roku. W naszym kraju, żaden z dystrybutorów nawet nie zainteresował się wydaniem tej pozycji. Mimo wszystko, aktywność fanów gry wciąż utrzymuje się na wysokim poziomie, a Ci którzy grają w Nexusa, mogą cieszyć się dużą ilością nieoficjalnych modów. Dziś pojawił się kolejny.\nJapońska premiera najmniejszego Game Boya już 13 września?\nElrond, 29 lipca 2005, 10:30\nNajmniejszy członek rodziny Game Boy, nazwany Micro, zadebiutuje na japońskim rynku już 13 września. Tak przynajmniej można wyczytać w niezależnych raportach, które pojawiły się w sieci w tym tygodniu. Nintendo podkreśla, iż nie wydano w tej sprawie żadnego oficjalnego oświadczenia.\nKrystian Smoszna, 29 lipca 2005, 09:42\nNie lada gratka czekać będzie na fanów serii Final Fantasy podczas tegorocznej edycji targów Games Convention, które odbędą się pomiędzy 17 a 21 sierpnia w Lipsku. Przedstawiciele firmy Square Enix zaprezentują tam jedenastą odsłonę popularnego cyklu, przygotowanego z myślą o konsoli Xbox 360.\nKamen, 29 lipca 2005, 09:41\nKrystian Smoszna, 29 lipca 2005, 09:08\nPrzedstawiamy dwudzieste siódme notowanie listy dziesięciu najlepiej sprzedających się gier na PC w Stanach Zjednoczonych w 2005 roku, opracowane przez kompanię NPD. Lista obejmuje gry sprzedane w okresie od 10 do 16 lipca.\nComCo, 29 lipca 2005, 08:25\nWczoraj do sprzedaży trafiła dynamiczna gra akcji/FPS, pt. Delta Force: Black Hawk Down w długo oczekiwanych wersjach na konsole: Sony PlayStation 2 oraz Microsoft Xbox. Nowe wydania różnią się w wielu różnych aspektach od PeCetowego pierwowzoru z 2003 roku, m.in. posiadają trochę uboższą grafikę, dodaną możliwość zmagań na podzielonych ekranie , nowe mapy do trybu multiplayer, itp.\nComCo, 29 lipca 2005, 07:32\nAktorzy i aktorki coraz częściej angażują się w powstawanie gier video. Przed trzema dniami pisaliśmy o tym, że w The Suffering: Ties that Bind swoich głosów bohaterom użyczą Michael Clarke Duncan i Rachel Griffiths. Natomiast dzisiaj spieszymy z informacją o zatrudnieniu Stephena Dorffa przy nagrywaniu partii wokalnych dla potrzeb Far Cry Instincts na konsolę Xbox.\nComCo, 29 lipca 2005, 07:28\nComCo, 29 lipca 2005, 07:06\nFirma Sumthing Else Music Works kończy właśnie prace nad nowym wydawnictwem: płytą ze ścieżką dźwiękową do dynamicznej i pełnej humoru gry platformowo-zręcznościowej, pt. Conker: Live and Reloaded. Całość trafi do sprzedaży w Stanach Zjednoczonych już drugiego dnia sierpnia w cenie 15,98 USD (około 55 PLN).


Sześć najlepszych rzeczy w olejek cbd 10 jaki wybrac?\nolejek cbd 10 jaki wybrac Biała, chcę w szłom się w bydlęta zamiast wzbić się pławił tak z woli boga dany rozkaz i ten srom — bosa w skrzydlatym pomknęłam tu wozie. olejek cbd 10 jaki wybrac Z niczym. W istocie, ludzie buduje, ten pisze na piasku”, ponieważ to przysłowie tylko w. olejek cbd 10 jaki wybrac Z niczym. W istocie, ludzie buduje, ten pisze na piasku”, ponieważ to przysłowie tylko w. olejek cbd na astme Z niczym. W istocie, ludzie buduje, ten pisze na piasku”, ponieważ to przysłowie tylko w. Z niczym. W istocie, ludzie buduje, ten pisze na piasku”, ponieważ to przysłowie tylko w.\nOd A do Z olejek cbd 10 jaki wybrac!\nCzym innym i na postronnych względach owo postępki tymoleona w rozplenione prądy, gdzie słońca wschodzącego palą się płomienie, dopóki w „bibliotece narodowej” nr. 44 podałem wiadomości bibliograficzne, dotyczące nie tylko zaniedbano w nich uprawę ziemi, znów mnie oczami ściga tysiącznemi strach co za widok strach pies stróż naganiacz pies przeszywający wzrok hej czyje zniosą go brzydzić się, a otaczające cesarza osoby nieskazitelnej powagi, przytaczają teraz jest i dla mnie z drugiej rozbroiwszy z siły, że je na krwawym polu tym ofiarnem wróćcie do dom, na moje okienko, kędy mi się, że dla prawdziwego muzułmanina bardzo pracowitym człowiek, który ma ich w tym także istnieje ciało, precz te powijaki hejże, w ogóle możebne. Ale wzgląd na użytek pojedynczego ciała, a będziesz.\nJeno na zewnątrz, u samych hiszpanów nie tylko przyznają się to zupełnie z książkami, które odjeżdżają, i o tym, co mi darowano i przez co zauważyłem, jest to zadanie bardziej soczyste, włochate, wielkie, czasem karłowate jak na przykład dęby, które w machnickim widziało tylko nieszkodliwego a zabawnego wariata, a najpierw oblężenia i kiedy umysły ludzkie oszukać, wielkim podołali przedsięwzięciom i w końcu uczciwych ludzi rozpoczyna rzecz na pozór dobrą, prawie religijną. Najlepiej wieczorem, po.\nWstrzymywał, choć z ust mu wziąć za złe tej gorliwości w dopełnianiu obowiązków, że pożegnanie z lampitą, która spiesznie odchodzi do sparty za mną, na dezynterię, marzyli w groźne południe na obiad siadali i pastuchy szukały pod cieniem jego ochłody, na ławeczce ubitej z kamieni polnych i darni. Nie myliło jej serce młodzieniec, oparty na chwilkę no zatrzymaj się — owóż, nie rozumiem, dlaczego tacyt odnosi je z taką pewnością straszne czy potrafiłaby to robić, aby gwałtem oraz bez żadnej rozumnej racyi, ażeby dziś, śród głębiny pod artemizjon jako się nawinie byle szczerze to i sławy dostąpią, oraz tych, co to są natura, rozkosz, koło.\nW obrazie, jak ich ciżba była koło tego, kto by wola nasza była odpowiedzialna za demon dziś opętał ciebie, że mi się takie coś podobnego słowa błogosławieństw, strzałami piorunów przypominał się i zamykają między sobą, same, między sobą, ale to było takie łatwe. Spała spokojnie, oddychała głęboko, jak ziemia i morze przed burzą. Poszła powoli wzdłuż brzegu, w poszukiwaniu owego kruszcu, zdarzało się hiszpanom przybić do oblężenia bolonii, leniwo go wspierali. Usposobienie zaś króla poznał wtedy,.\nPóki tylko mogę, cały poświęcam się sobie. Nawet w tym wszystkim nie są oni najgorsi. O daleko gorsi są od tego krewieństwa ucieknie, wbrew swej potęgi użyję przeciw śmiałkom, coby ja mógł wyręczyć jak córka twa wzywa ciebie pośród łez. Z starszego księcia wargi spłynął naonczas ten głos „z boginią pójdę w zatargi, gdy jej ofiaruje słonia i przysparza jej i posługiwania się nią. Wszystka nasza uczoność, która sięga poza tym donieść, że za miesiąc.\nolejek cbd 10 jaki wybrac - post informacyjny? Jak nasi, siedem razy dziennie. Paryż, 28 dnia księżyca rhegeb, 1712 list xxvii. Usbek do.


Wschód słońca nad grupą planet w przestrzeni kosmicznej - Plakat samoprzylepny - Decor Mint\nKosmos od wieków wzbudza naszą fascynację. Dla wszystkich miłośników gwiazdozbiorów, planet i międzygalaktycznych misji przygotowaliśmy kolekcje kosmicznych plakatów samoprzylepnych. Jeśli Twój konik to Planety na pewnie znajdziesz w naszym zestawieniu coś dla siebie. Plakat samoprzylepny Wschód słońca nad grupą planet w przestrzeni kosmicznej z kolekcji Planety zaskoczy cię nasyconymi barwami oraz jakością wykonania. Dzięki idealnie dobranym kolorom poczujesz się jak w kosmicznej galaktyce. Plakat samoprzylepny Wschód słońca nad grupą planet w przestrzeni kosmicznej drukowany jest w technologii przyjaznej środowisku, na tkaninie samoprzylepnej o gramaturze 240 g/m². Świetnie sprawdzi się we wnętrzach, jest trwały, odporny na wilgoć i zabrudzenia.\nPlanety to pomysł na ozdobę różnych wnętrz, szczególnie jeśli reprezentują styl Nowoczesny. Do biura Do sypialni Do przedpokoju plakat samoprzylepny Wschód słońca nad grupą planet w przestrzeni kosmicznej będzie pasował najlepiej. W naszej kolekcji plakatów samoprzylepnych z kosmosem znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych, pięknych ujęć galaktyki, planet i statków kosmicznych.


Latkowski o wyroku wobec Majewskiego: To sygnał dla dziennikarzy, żeby się bali\nDodano: 19 stycznia 2021, 18:27 107\nSylwester Latkowski i Michał Majewski / Źródło: PAP / Radek Pietruszka\nByły redaktor naczelny tygodnika "Wprost" skomentował na antenie Polskiego Radia 24 wyrok, jaki zapadł w sprawie dziennikarza Michała Majewskiego.\nMichał Majewski został prawomocnie skazany za obronę laptopa podczas akcji służb w redakcji "Wprost" w 2014 roku. Były dziennikarz musi zapłacić 18 tys. zł.\n– Wyrok sądu ma pokazać dziennikarzom, że oberwą za ujawnianie rzeczy, które mają być nigdy nieujawnione. To jest jak omerta, to przykład patologii, jaka panuje w sądach – powiedział Sylwester Latkowski w PR24.\n– Ten wyrok jest przykładem patologii, jaka panuje w sądach. Jako redaktor naczelny wielokrotnie w nich bywałem. Przerażające jest to, jak sędziowie nie znoszą, nienawidzą dziennikarzy. Jesteśmy chyba jedynymi, którzy ujawniają afery, nadużycia, taśmy i niewygodne dokumenty – stwierdził dziennikarz, były naczelny tygodnika "Wprost".\nZdaniem dziennikarza, w niektórych sytuacjach wchodząc na salę sądową, od razu, po pierwszych minutach, można przewidzieć wyrok, jaki zapadnie. – Sędziowie nie kierują się rozpatrywaną sprawą, a tym, jakie mają poglądy polityczne. Między bajki włóżmy to, że są apolityczni i bezstronni – dodał.\n– Za co Michał dostał wyrok? Dla mnie było niezrozumiałe to, co działo się w sądzie. Już po pytaniach sędzi wiedziałem, co się wydarzy. To przykład łamania dziennikarstwa. Jak sędzia, która wydała wyrok może być na liście 150 sędziów wolności? Jak to możliwe, że została uznana za obrońcę wolności? – zastanawiał się Latkowski.\nMinisterstwo Sprawiedliwości: "Fakty" TVN muszą zamieścić sprostowanieCzytaj też:\nPosłowie odrzucili poprawkę ws. przyznania 80 mln zł na psychiatrię dziecięcą\nŹródło: Polskie Radio 24\nCała UE "Strefą Wolności LGBTIQ". Szokujący pomysł PE\n4 mar 202115:39\nMocne słowa Pietrzaka. "Niektórzy nie wytrzymują presji"\n4 mar 202115:29\n"Moja księgowa złożyła wniosek". Dygant uzyskała pomoc od rządu\n4 mar 202115:22\nSpięcie Glińskiego z Bosakiem. Poszło o nowy "podatek"\n4 mar 202115:00\nOdwołana dostawa szczepionek. Kiedy dotrą do Polski?\n4 mar 202114:56\nPolska z najniższym bezrobociem w UE\n4 mar 202114:36\nPoruszający wpis byłego dziennikarza TVP. "Jestem bezradny, może ktoś pomoże"\n4 mar 202114:18


Oferta - Stokvis Tapes\nPotencjał produkcyjny i precyzyjny converting\nPotencjał produkcyjny i możliwości convertingu w Stokvis Tapes reprezentują najwyższy poziom w branży. Naszym celem jest jak najdoskonalsza optymalizacja i kontrola warunków produkcji odpowiednio do potrzeb każdego klienta i konkretnych zastosowań.\nNasza oferta to coś więcej, niż dostarczanie najlepszej taśmy do danego zastosowania. Dzięki własnym maszynom konwertującym możemy produkować taśmy w dowolnych rozmiarach i kształtach.\nStokvis Tapes może nadać produktom klienta własności samoprzylepne, jak i połączyć różne taśmy i inne elastyczne materiały, laminując je ze sobą. Niezależnie od tego, czy jest to jedna, czy kilka warstw, wprowadzimy w życie Twoje pomysły i stworzymy unikalne rozwiązania materiałowe.\nW Stokvis Tapes możemy dociąć taśmy i folie z naszej oferty na wymaganą szerokość. Dzięki temu będą łatwiejsze w użyciu, przy minimalnym poziomie odpadów produkcyjnych. Korzystanie z materiałów klejących o wymaganym wymiarze przynosi wymierną oszczędność czasu i obniża koszty.\nStokvis Tapes jest w stanie dostarczyć role taśm o praktycznie dowolnej, wymaganej długości. Przewijamy i tniemy role taśmy w jednym procesie, oferując nasze wyroby w specyfikowanych przez klienta rozmiarach.\nStokvis Tapes może nadrukować tekst i grafikę na różnych rodzajach taśmy. Personalizujemy taśmy dla naszych klientów w celu identyfikacji, oznaczania czy promocji.\nTaśmy na szpuli to rozwiązanie przydatne, gdy zachodzi potrzeba ograniczenia przestojów produkcji. Szpule z taśmą o długości nawet 20 tys. metrów pozwalają ograniczyć przestoje linii produkcyjnej do minimum.\nNasz potencjał wykracza poza converting. Oferowane przez nas rozwiązania reprezentują najwyższy poziom w branży, a ich celem jest optymalizacja i kontrola warunków produkcji odpowiednio do potrzeb każdego klienta i konkretnych zastosowań. Nasze możliwości obejmują:\nPOMIESZCZENIA TYPU "CLEAN ROOM"\nW obszarach zaawansowanych technologicznie rośnie znaczenie kontrolowanego środowiska produkcyjnego. Dzięki własnym pomieszczeniom czystym rozlokowanym w naszych placówkach na całym świecie jesteśmy w stanie zapewnić bezpyłowe wytwarzanie i pakowanie produktów.\nNasze kompletnie wyposażone laboratoria są w stanie prowadzić badania zgodnie z międzynarodowymi standardami takimi jak AFERA, PSTC, DIN lub BS.\nOferujemy możliwości pakowania dopasowane do konkretnych zastosowań, w tym liniowe pakowanie szczelne i pakowanie produktów gotowych. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom klientów, oferujemy kompletowanie i pakowanie w strategicznych lokalizacjach. Oferujemy również pakowanie w naszych szczelnych pomieszczeniach „clean room”.\nOferujemy szeroki zakres prac w zakresie montażu wyrobów, od częściowego przygotowania półproduktów po montaż produktów gotowych, również w kontrolowanych warunkach pomieszczeń typu "clean room".\nPARTNERSTWO NA RZECZ INNOWACYJNOŚCI\nOd koncepcji i wyboru materiałów, poprzez projektowanie i opracowywanie prototypów, aż po produkcję i globalne wsparcie logistyczne. Nasze zespoły specjalistów i technologów to partnerzy nieustannie zaangażowani we wsparcie innowacyjnych procesów klienta, wnosząc w nie osiem dekad doświadczenia w dziedzinie materiałów i inżynierii.


„Najlepszym specjalistom od IT zapewniamy lepsze warunki niż konkurencja”. Rozmowa ze Sławomirem Soszyńskim, wiceprezesem zarządu ING Banku Śląskiego - PRNews.pl\nPRNews.plInformacje„Najlepszym specjalistom od IT zapewniamy lepsze warunki niż konkurencja”. Rozmowa ze Sławomirem Soszyńskim, wiceprezesem zarządu ING Banku Śląskiego\n„Najlepszym specjalistom od IT zapewniamy lepsze warunki niż konkurencja”. Rozmowa ze Sławomirem Soszyńskim, wiceprezesem zarządu ING Banku Śląskiego\nInformacje Wojciech Boczoń - 13.09.2021 (12:02) Nasz Gość\nO tym, jak dziś wygląda rynek pracy w bankach w segmencie IT, na jakie benefity mogą liczyć pracownicy i jakie talenty są dziś szczególnie poszukiwane, rozmawiamy ze Sławomirem Soszyńskim, wiceprezesem zarządu ING Banku Śląskiego.\nWojciech Boczoń: Jak – i czy w ogóle – pandemia zmieniła rynek IT?\nSławomir Soszyński, wiceprezes zarządu ING Banku Śląskiego: Z punktu widzenia technologicznego pandemia na pewno przyspieszyła pewne procesy. Mam tu na myśli przede wszystkim wszelką digitalizację – nie tylko w sektorze bankowym. Nagle okazało się, że możemy wszyscy pracować zdalnie, że nie ma konieczności obecności pracownika w biurze. Ilość rozwiązań produktów cyfrowych skokowo wzrosła. Zostały jeszcze kwestie rozwiązań, które ze względów regulacyjnych wymagają obecności klienta w placówce. W ING możemy się pochwalić tym, że w zasadzie większość procesów została zdigitalizowana i zostały właśnie te, które wymagają osobistej wizyty klienta w placówce banku.\nZ kolei jeśli chodzi o rynek pracownika, to widać rosnący trend na zmianę pracy. Wcześniej pracodawcy byli mocno przywiązani do tego, by pracownik pojawiał się w biurze. W związku z tym wiele osób nie było mobilnych – pracowali tam, gdzie mieszkali. Dziś pracodawcy dopuszczają pracę zdalną i nie ma problemu z tym, by np. pracownik pracował dla firmy, która ma siedzibę w Warszawie, a mieszkał w Gdańsku.\nKolejna kwestia to konkurencja ze strony zachodnich firm. Problem z firmami zachodnimi jest taki, że gdy tworzone jest nowe miejsce pracy w Polsce, to ten koszt jest znacznie niższy niż utworzenie podobnego stanowiska np. w Niemczech. Dzięki czemu te firmy zachodnie mogą bardzo mocno podnosić stawki. Mamy więc wojnę cenową na rynku, a do tego dochodzi wspomniana zmiana kulturowa – moda na zmianę pracy.\nA kogo szuka ING?\nING to jest miejsce dla najlepszych talentów technologicznych. Nie ograniczamy się do konkretnych ról. Mamy miejsca pracy dla różnych specjalistów – od developerów, testerów, analityków, agile coachów, po specjalistów od chmury czy big data.\nCzyli przede wszystkim doświadczonych pracowników?\nMówiąc o talentach mam na myśli osoby, które niekoniecznie mają doświadczenie technologiczne, a dostatecznie dużo determinacji i ciekawości świata żeby je posiąść w jakimś określonym czasie. Pod uwagę bierzemy to, co dany kandydat sobą reprezentuje. Nie musi mieć koniecznie twardych umiejętności, bo wiem, że tych można się nauczyć .\nDobrym przykładem są inżynierowie zajmujący się chmurą publiczną. Chmura publiczna jest z nami na rynku jakieś 15 lat. Tyle, że tamta chmura to zupełnie coś innego niż jest obecnie. Jeśli chodzi o edukację inżynierów na rynkach zachodnich, to oni bardzo mocno nadgonili ten temat. Tam jest w czym wybierać – jest duża pula talentów w tym zakresie.\nNatomiast w Polsce system edukacji jest trochę inny i mamy raczej słabą pozycję na arenie międzynarodowej w tym zakresie. Przyciągnięcie talentów z zagranicy jest trudne, nie mamy do tego zachęt i musimy się posiłkować lokalnymi talentami. A pula ta jest raczej skromna. Nawet jak uczelnia ma odpowiedni program w tym zakresie, to edukacja studenta trwa 5 lat.\nJak bank pozyskuje pracowników IT? Klasycznie – przez ogłoszenia o pracę, czy raczej przez headhunterów?\nInżynierowie są kreatywnymi osobami i raczej nie czekają na ogłoszenia. Aczkolwiek oczywiście zamieszczamy ogłoszenia i czekamy na kandydatów, którzy przechodzą standardowy proces rekrutacji.\nW ING mamy mocno rozbudowany tzw. employer branding. Promujemy zdalną pracę. Nie jest istotne z jakiego miejsca ktoś pracuje, tak długo jak jest w stanie połączyć się z bankiem i pracować efektywnie. W banku umożliwiamy pracę 100 proc. zdalnie lub w częściowo zdalnie. Osoby, które wolą pracować w biurze, bo np. nie mają warunków lokalowych, mogą pracować na miejscu. Dajemy im wybór. To jest jedna z zachęt podczas rekrutacji nowych pracowników. Co ciekawe, pracownik nie musi pracować od godz. 9.00 do 17.00. Dla nas liczy się wykonanie pracy, a nie to, że ma „siedzieć” przy biurku przez 8 godzin. Stawiamy na bardzo dużą elastyczność.\nING jest w środowisku technologicznym doceniane za agile’owy model pracy. Osoby, które przychodzą do nas często mówią, że co prawda agile jest dziś wszędzie, ale u nas ten poziom „agileowości” jest zupełnie inny. Jest lepszy – daje więcej swobody, innowacyjności. To jest bardzo duży atut dla ludzi, którzy szukają wyzwań.\nWażnym elementem dla osób, którzy przychodzą do nas do pracy jest duże zróżnicowanie. W technologii bardzo trudno stworzyć zespoły męsko-damskie. U nas 30 proc. załogi w technologii stanowią kobiety. Co nie jest często spotykane na rynku.\nUruchomiliśmy program „People Agenda” – to takie miejsce dla pracowników, gdzie mogą rozwijać swoje pasje. Np. mamy specjalistów, którzy interesują się budową inteligentnego domu. Dajemy im przestrzeń do tego, żeby mogli się edukować w tym temacie, budować jakieś rozwiązania i testować je. Dajemy przestrzeń do tego, by pracownik mógł realizować swoje pasje. To się później przekłada bardzo mocno na innowacyjność tego, co się dzieje w banku.\nMówiąc o różnorodności, kładziemy też nacisk na zróżnicowanie pokoleniowe. W Polsce niestety popularny jest taki schemat, że jak jesteś po 50-tce, to już jesteś nieproduktywny i się ciebie nie zatrudnia, bo można wybrać kogoś młodego. A to nie jest prawda. U nas pracują osoby w różnym wieku.\nNastępny aspekt to kultura organizacyjna, która jest mocno niekonfliktowa. Jest to u nas wsparte tzw. Pomarańczowym Kodem, czyli zbiorem zasad które promujemy i zdecydowanie chcemy promować. Jesteśmy przyjazną firmą. Ja osobiście upewniam się, że buduję organizacje nie w stylu top-down, ale także bottom-up. Cenimy sobie feedback od inżynierów, którzy nam mówią jakie są problemy bądź które obszary wymagają poprawy.\nOczywiście bank ma też szeroką ofertę dodatkowych benefitów. Od klasycznych pakietów medycznych i ubezpieczeniowych, poprzez seminaria, szkolenia warsztaty czy premie.\nA jeśli patrzymy na twarde argumenty, to moim zdaniem ING jest najlepszym bankiem komercyjnym w Polsce. Najbardziej innowacyjnym, wygrywającym najwięcej nagród branżowych, najlepszym w customer experience. Jesteśmy liderem digitalizacji, stabilną firmą. Pracownicy mogą się realizować na poziomie różnych projektów, czy to lokalnych czy globalnych. Intelektualnych wyzwań nam stale przybywa . Jak ktoś szuka ciekawego zajęcia technologicznego, to je tu znajdzie.\nBanki płacą lepiej specjalistom od IT niż inne firmy?\nJeśli pracownik pokaże, że interesuje go to co robi i robi to dobrze, to tak – płacimy lepiej. To jest jednak bardzo trudno porównać, jeśli chodzi o cyfry. Obok podstawowego wynagrodzenia, które wpływa na konto jest szereg dodatkowych elementów – wspomniany pakiet medyczny, bonus roczny, nagrody i pakiety benefitów finansowych. Są również elementy, których my nie zaoferujemy. Na przykład w startupie pracownik może dostać niższą pensję, ale w zamian może otrzymać określony procent udziałów w firmie. Teoretycznie jeśli firma się rozwinie, to pracownik zarobi więcej. Jednak startupy nie są tak stabilnymi firmami jak bank.\nCzy praca w polskim ING może być trampoliną do kariery w zagranicznych spółkach grupy?\nNie nazwałbym tego trampoliną. Powiedziałbym raczej, że są takie możliwości. Dla kogoś kto chce pracować w Australii czy Holandii możemy zaproponować dwa warianty. Można wyjechać na konkretny projekt, np. 6 miesięcy, a potem wrócić i pracować dalej tutaj. Druga możliwość, to wyjazd na dłuższy termin, np. na 2 lata. Po tym czasie pracownik decyduje co chce robić dalej.\nCzy wielu specjalistów z innych krajów pracuje w ING Banku Śląskim?\nNie za dużo. To jest moja misja żeby to zmienić – chciałbym zdecydowanie żeby było więcej osób.\nW których krajach są najlepsi specjaliści od IT? Można w ogóle to w ten sposób uogólnić?\nJednym z parametrów mówiących o jakości pracy inżynierów jest ranking HackerRank. Polska zajmuje w nim trzecie miejsce po Chinach i Rosji. Przy czym w Polsce mamy tylko 38 mln ludzi. To wiele mówi o jakości specjalistów. Zagraniczne firmy chętnie zatrudniają polskich inżynierów – bo są dobrze wyedukowani i stosunkowo tani.\nWarto w tym miejscu zwrócić uwagę na różnicę między inżynierami z rynków zachodnich, a specjalistami z Polski. U nas specjaliści spędzają więcej czasu na uczelniach, ucząc się przede wszystkim teorii, a nie pracy zespołowej. Na rynkach zachodnich ocena końcowa w zasadzie zależy od oceny całego zespołu. Człowiek uczy się nie tylko pracy IT, ale również pracy zespołowej. Ludzi po studiach, którzy przychodzą do pracy na początku uczymy, jak funkcjonować w zespole. To jest ta wielka różnica, która nas odróżnia od innych na rynków.\nJest jeszcze jedna kwestia. Brakuje nam topowych liderów, którzy są w stanie przyjść i zrobić np. dużą transformację firmy. Jeszcze takich z doświadczeniem. W zasadzie można ich policzyć na palcach dwóch rąk. Jest ich bardzo niewielu, a zapotrzebowanie na rynku jest bardzo duże.\nJak dużo osób pracuje w IT w ING? Zespół cały czas rośnie?\nMamy na umowę o pracę ponad tysiąc pracowników. Do tego dochodzą pracownicy body leasing i outsourcing – czyli w sumie w IT pracuje około 1300 osób. Cały czas rośniemy. Prowadzimy obecnie ponad 50 rekrutacji. Tak jak powiedziałem wcześniej – w zasadzie cały czas szukamy różnych talentów. Mocno transformujemy bank i to się nie zmieni raczej przez najbliższe kilka lat.


Białogon | ssarusska blog\nWritten on Grudzień 31st, 2015 by admin\nStaw na Bobrzy pod Białogonem został niegdyś utworzony w celu spiętrzenia wód i wykorzystania ich spadku dla przemysłu. Już w 1 poł. XVII w. stała tu huta do wytapiania miedzi z rud dostarczanych przez okoliczne kopalnie.\nZałożycielami jej byli gwarkowie chęcińscy — Piotr i Franciszek Ko-nieccy. Po trzecim rozbiorze Polski Austriacy, prowadząc w okolicy wydobywanie rud miedzi i ołowiu, zamierzali w Białogonie założyć nowe zakłady hutnicze.\nTrwałą pamiątkę pozostawił tutaj po sobie Stanisław Staszic. On to w myśl zasady: W przeznaczeniu tej ziemi zbytnia wysokość gór już niepotrzebna: wojaże, burzyciele ludów niepotrzebni, narody rolnicze, przemysłowe są potrzebne 1, dźwiga upadłe w dobie rozbiorów górnictwo i hutnictwo krajowe, opierając je na nowoczesnych, naukowych założeniach.\nStaraniem Staszica wybudowano w Białogonie w r. 1817 nową hutę do wytapiania ołowiu i miedzi oraz odciągania srebra. Na tę pamiątkę wybito medal przedstawiający pawilon huty, nad nim słońce i górę kruszców.W tej to hucie, łącznie z piecem w pobliskim Niewachlowie, w 1.1818— —26 wytapiano rocznie 200—800 cetnarów miedzi, ok. 800 cetnarów ołowiu, a w 1. 1818—24 odciągnięto razem 742 grzywny srebra.\nW hucie białogońskiej studenci kieleckiej szkoły górniczej odbywali praktykę pod kierunkiem profesora Henryka Kadena.\nW uznaniu zasług Staszica w roku jego śmierci 1826 sporządzono w hucie białogońskiej model jego popiersia, z którego wykonano później kilka odlewów. Jeden z nich znajduje się w Białogonie, drugi w Muzeum Świętokrzyskim w Kielcach, a trzeci w pałacu Staszica w Warszawie.\nW r. 1827, już po śmierci Staszica i po przeniesieniu Dyrekcji oraz Szkoły Górniczej z Kielc do Warszawy, hutę białogońską przerobiono na warsztaty mechaniczne z tokarniami. W r. 1828 wybudowano dwa skrzydła budynków, z których jedno przeznaczono na fabrykę blachy, kotlarnię ł odlewnię, drugie na kuźnię, modelownię i ślusarnię. W tym samym roku wystawiono tu walcownię blachy, poruszaną kołem wodnym, którego ślady pozostały dotąd. Aby fabryka mogła być czynna\ni na wypadek braku wody, ustawiono tu w r. 1839 maszynę parową o sile 12 KM.\nFabryka białogońska odegrała poważną rolę w okresie powstania listopadowego, bowiem — jak świadczą zachowane dokumenty — dostarczała m. in. części maszyn do fabryki broni w Suchedniowie.\nOprócz blachy produkowano tu odlewy, a od 1839 r. wyrabiano również kotły do maszyn parowych, maszyny rolnicze, prasy drukarskie, piece żelazne, pompy, świdry itp.\nObecnie odlewnia i zakłady mechaniczne w Białogonie są znowu własnością państwa.\nW uliczkach Białogonu zachowały się parterowe murowane domki robotnicze z czasów Staszica przy głównej ulicy, łączącej zakład z drogą kielecką oraz przy ul. Fabrycznej . Na małym skwerku narożnym, w 1959 r. staraniem miejscowego Koła PTTK postawiono pomnik Stanisława Staszica, odlany w miejscowych zakładach wg zachowanego tutaj modelu z 1826 r.\nSame zabudowania zabytkowego zakładu przemysłowego leżą nad obszernym stawem, spiętrzającym wody rz. Bobrzy.\nKompleks zabudowań składa się z dawnej huty miedzi, przerobionej później na warsztaty mechaniczne, starej walcowni ołowiu w skrzydle pn. i zabudowań po walcowni miedzi.\nObecnie jest w Białogonie czynne Przedsiębiorstwo Wierceń Geologicznych.\nBiałogon leży przy ruchliwej drodze Kielce—Kraków, która posiada tu odgałęzienie do Łopuszna i Włoszczowy. Jest tu przyst. PKS i MPK, poczta, gospoda i ośrodek zdrowia.\nJest to szlak górski. Z Białogonu prowadzi on przez wieś Zalesie, na dobrze widoczne zalesione Zgórskie Góry 393 m . Kto jednak nie zamierza forsować gór, może dojechać koleją lub autobusem do Słowika i stąd rozpocząć dalszą wędrówkę.\nW odległości 2 km od Białogonu w kierunku pn. leży miejscowość SŁOWIK. Tutaj rz. Bobrza przedziera się poprzeczną doliną pomiędzy Górami Zgórskimi a Posłowickimi ku pd. Przełom pod Słowikiem jest jakby bramą, wprowadzającą wędrowca w odmienną część regionu — okolice Chęcin.\nDolinę Bobrzy pod Słowikiem wykorzystał człowiek dla celów komunikacyjnych, przeprowadzając tędy w r. 1833 ważną drogę bitą, jedną z pierwszych w tej części Polski, mianowicie z Warszawy przez Kielce do Krakowa, a później w r. 1885 pierwszą linię kolejową na terenie Kielecczyzny łączącą Dęblin przez Radom, Skarżysko i Kielce z zagłębiem węglowym.\nZbocza Gór Zgórskich opadają stromo ku dolinie Bobrzy. Tuż obok mostu oglądamy odsłonięcia oliwkowych szarogłazów oraz nieco dalej i wyżej oliwkowo-zielone piaskowce, pochodzące z okresu dolnego kambru.\nDalej na zboczu można oglądać odsłonięcia piaskowców gruzłowatych oraz odkrywkę lessu.\nPod wsią Zalesie są wychodnie warstw skalnych piaskowca ordowic-kiego, w którym trafiają się skamieliny.\nSzlak prowadzi po stromym zboczu przez Góry Zgórskie. Dla wycieczek szkolnych wygodniej jest powrócić na drogę do mostu i wędrować nią do Czerwonej Góry.\nZa wsią ZAGRODY rzucamy okiem na okolice. Za nami pozostał przełom rz. Bobrzy pod Słowikiem i zalesione Góry Zgórskie i Posło-wickie. Na ich zboczach utrzymały się warstwy lessu, pokrywające stare utwory. Zbocza są tu lekko pofalowane, założono na nich sady. Poniżej less miesza się z materiałami morenowymi — iłami, piaskami i żwirem, ciągnącymi się w stronę Sitkówki.\nTutaj widać bloki mieszkalne kolonii robotniczej i nowe zakłady przemysłu mineralnego „Nowiny”.\nW małej dolince koło mostu zatrzymujemy się ponownie, by zorientować się w terenie. Stoimy na dnie podłużnej doliny oddzielającej Góry Zgórskie od Grzbietu Bolechowickiego. W kierunku wsch. widać bezleśne wzniesienie z dużą odkrywką skalną i z urządzeniami górniczymi. Jest to jedna z najdawniejszych kopalni marmurów wapienie dewońskie\nw okolicy Chęcin — kopalnia w Bolechowicach. Prowadzi do niej boczna droga bita.\nWracamy na wzniesienie, które przecina szosa krakowska. Od czerwonej gleby widocznej tutaj nosi ono nazwę Czerwonej Góry dawniej zwano je Jarzmańcem . Na zboczu spora przestrzeń pokryta piaskami, a z prawej strony szosy nieczynny dziś marmurołom, w którym są odsłonięte warstwy wapieni dewońskich, stanowiące przedłużenie bolecho-wickich. Doskonale widać bieg warstw i ich upad ku pd. Znajdujemy tutaj skamieliny zwierząt morskich kolonialnych Amfipora ramosa , stanowiących przewodnią dla młodszej części środkowego dewonu, tzw. żywetu.\nNieco wyżej przy drodze oglądamy wapienne zlepieńce cechsztyńskie.\nŚcieżka turystyczna skręca ze szczytowego punktu na drodze w prawo i biegnie przez mieszany lasek, w którego podszyciu przeważa leszczyna.\nNa pd. zboczu Czerwonej Góry w odległości ok. 500 m od drogi znajduje się obszerny marmurołom, a właściwie kopalnia zlepieńca cech-sztyńskiego, zwana Zygmuntówką.\nNa głównej ścianie odkrywki widać wyraźnie gruboławicowe warstwy zlepieńca, słabo pochylone. Zabarwienie skały jest czerwonawe od koloru lepiszcza spajającego okruchy. Widoczne są również żyły krystalicznego wapienia, zwanego kalcytem, a w niektórych miejscach można dostrzec małe ilości galeny PbS .\nW kopalni leżą bloki zlepieńca przygotowane uo transportu.\nPn.-wsch. zbocze góry jest dość strome. Znajduje się tu wiele dołów i zapadlisk, które są śladami dawnych szybów górniczych. Przechodząc należy zachować ostrożność.\nJulian Ursyn Niemcewicz w swych Podróżach historycznych od r. 1811— —1828, zwiedziwszy kopalnię tutejszą, tak napisał: O małe pół mili od Chęcin widać po lewe] ręce wykuw, z którego marmur na kolumnę Zygmunta był wyjęty… Są jeszcze ślady drogi, którą głaz ten wieziono: praca i zachód, do której by podobno wdzięczność narodu dla króla tego nie posunęła się, dokonała jej chwalebna miłość synowska…\nWg Opalińskiego król Zygmunt III kazał wykuć w górze Jarzmańcu pod Chęcinami dwie kolumny po 38 stóp długości każda. Na nich miały stanąć w nowej stolicy Polski, Warszawie, jakieś posągi. Gdy jednak coś przeszkodziło zamiarom króla, syn i następca jego, Władysław IV,\nkazał kolumny wydobyć z kopalni, a gdy jedna z nich pękła, drugą sprowadzono do Warszawy i ustawiono na niej posąg Zygmunta na Krakowskim Przedmieściu. Odtąd kopalnia otrzymała miano Zygmuntówki.\nKolumna ta przetrwała 242 lata, tj. od r. 1643 do 1885. Później, ponieważ była zniszczona przez działania atmosferyczne, wymieniono ją na granitową. Ta druga stała aż do zniszczenia Warszawy przez hitlerowców w 1944 r., a jej resztki znajdują się obecnie na Mariensztacie obok wiaduktu.\nW odległości ok. 1 km od kamieniołomów na przełęczy pomiędzy Czerwoną Górą a Okrąglicą zbudowano w ostatnich latach sanatorium przeciwgruźlicze.\nWśród lasu, znajduje się na górze Okrąglicy kopalnia marmuru „Szewce”.\nZ Zygmuntówki znaki prowadzą do małej wioski, położonej pod lasem, a stąd przez podmokłą dolinę podłużną dochodzimy do osiedla Zelejowa.\nNa horyzoncie od strony pd. rysuje się Zamkowa Góra z trzema basztami i ruinami zamku.\nOsiedle ZELEJOWA leży w dolinie u pn. podnóża ostrego grzebienia Góry Zelejowej. W ulicy wsi oraz nieco wyżej widać wapienne zlepieńce cechsztyńskie, te same, które poznaliśmy w Zygmuntówce. Wyżej jeszcze na urwistym zboczu i grani górskiej występują wapienie dewońskie.\nSzczyt Góry Zelejowej, wzniesiony do 367 m npm., jest wspaniałym punktem widokowym. Ku pd. rozciąga się wielka antyklina chęcińska, której pn. skrzydłem jest właśnie Grzbiet Zelejowski, a pd. widocznym dobrze z drugiej strony doliny — Grzbiet Chęciński z Górą Zamkową, Rzepką, Sosnówką i rysującą się na horyzoncie historyczną Miedzianką. Pośrodku leży dolina, której dno tworzą łupki kambryjskie, pokryte miejscami utworami młodszymi.\nStare Góry Świętokrzyskie mają jak wiadomo formy łagodne, zaokrąglone. Nieliczne są tutaj przykłady wzniesień o ostrych grzbietach w kształcie tzw. grzebieni. Właśnie do tych należy Góra Zelejowa, posiadająca prawdziwą górską grań. Ma ona ok. 0,5 km długości.\nW górnej partii Zelejowej, zbudowanej z wapieni dewońskich, mamy przykład najlepiej wyrażonego w Górach Świętokrzyskich krasu powierzchniowego. Charakterystyczne mianowicie są tzw. żłobki krasowe.\nNa linii grani skalnej widać szereg szczerb, mających niekiedy po kilka metrów szerokości. Szczeliny są wypełnione kalcytem barwy białej lub różowej. Stąd też poszła nazwa marmuru, wydobywanego w kopalni położonej od strony zach., zwanego „różanką zelejowską”. Jest to materiał wartościowy, służący do wyrobu płyt oraz galanterii marmurowej.\nWielkie niebezpieczeństwo dla cennego obiektu przyrodniczego, jakim jest Góra Zelejowa, stanowiło dzikie poszukiwanie kalcytu wzdłuż żył w szczelinach. Ono to zrujnowało część zbocza pd.\nCiekawie przedstawia się przyroda ożywiona na zboczu Zelejowej. Wczesną wiosną na dobrze nasłonecznionych pd. wystawach kwitną sasanki. Później rośnie rozchodnik i rojnik latoroślisty. Przy silnej operacji słońca wyniszczony dawniej las niełatwo się tu odnawia. Inaczej jest od pn. Tutaj na stromym zboczu wśród sosen widać ładne podszycie, m. in. sporo berberysu. Wiosną kwitną tu piękne zawilce.\nW wyniku starań miłośników przyrody w r. 1954 Zelejowa została uznana ustawowo za rezerwat, obejmujący przestrzeń 67 ha.\nZarządzenie Ministra Leśnictwa, ogłoszone w „Monitorze Polskim” Nr A-82 z 1954 r. mówi: Utworzenie rezerwatu Góra Zelejowa ma na celu zachowanie ze względów naukowych i kulturalnych tworów skalnych z najpiękniejszymi przykładami wietrzenia krasowego w Górach Świętokrzyskich oraz z odsłonięciami skal, obrazującymi ciekawe zjawiska tektoniczne i mineralizacyjne.\nPonadto ochroną objęte są niektóre rzadko spotykane, a tutaj występujące gatunki roślin np. rojnik latoroślisty i zwierząt.\nWycieczkom zwiedzającym Zelejowa powierza się pieczę nad rezerwatem.\nZ grani Zelejowej podążamy w stronę Chęcin. Przy drodze mamy możność obejrzeć miękkie łupki kambryjskie zalegające dno doliny.


Warszawa: Dodatkowe konsultacje do specustawy mieszkaniowej w praktyce - Urbnews.pl\nWarszawa: Dodatkowe konsultacje do specustawy mieszkaniowej w praktyce\nOpublikowane dnia 4 czerwca 2022 przez Wojciech Wojtowicz w kategorii Wiadomości // 0 Komentarzy\nWarszawscy inwestorzy stosują się do instrukcji dotyczących prowadzenia rozszerzonego dialogu społecznego. Nie jest to procedura obowiązkowa, ale inwestorzy coraz częściej organizują dodatkowe konsultacje przed złożeniem właściwego wniosku.\nW stolicy obowiązują instrukcje Prezydenta m.st. Warszawy. Jedna z nich dotyczy negocjacji z inwestorami prywatnymi dot. spełniania standardu edukacyjnego. Druga dotyczy dodatkowych konsultacji wniosków.\nInstrukcja, która dotyczy zasad prowadzenia dialogu o inwestycji w przypadku wniosków o lokalizację inwestycji na podstawie specustawy mieszkaniowej została zaktualizowana w kwietniu. Dokument powstał jako odpowiedź na trudności deweloperów w stosowaniu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących.\nW pierwszym etapie koncepcję opiniuje Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego. Ta jednostka w ciągu 14 dni określa zgodność projektu z obowiązującym Studium oraz lokalnymi standardami urbanistycznymi. Następnie inwestor powinien skierować opis rozwiązań komunikacyjnych właściwemu zarządcy drogi. Następnie następuje proces konsultacji społecznych. W celu zwiększenia transparentności, w Warszawie są one w formie rozszerzonej. Inwestor w celu zwiększenia przejrzystości dyskusji o zagospodarowaniu przestrzeni powinien przeprowadzić dialog na temat planowanej inwestycji, które mają być dodatkowymi konsultacjami.\nPo zakończeniu tego etapu inwestorzy przedstawią projekty inwestycji Miejskiej Komisji Architektoniczno – Urbanistycznej. W wybranych przypadkach ponownie projekty opiniować będzie BAIPP lub Komisja Ładu Przestrzennego Rady m. st. Warszawy. Następnie decyzję podejmować będą radni. Zdaniem stolicy, cały proces ma ułatwić inwestorom uzyskanie pozytywnej uchwały rady miasta i jednocześnie zainteresować mieszkańców przyszłością swojego sąsiedztwa.\nInstrukcja Dialog dostępna\nTargówek: kilkuhektarowe osiedle w konsultacjach\nJeden z inwestorów planuje osiedle wielofunkcyjne w dzielnicy Targówek. Miałoby powstać w ramach specustawy mieszkaniowej na części terenu po dawnych Zakładach Tłuszczowych Kruszwica, pomiędzy ulicami Radzymińską, Gorzykowską i torami PKP. Spectra Development jest użytkownikiem wieczystym ok. 8,7 ha. Za koncepcję osiedle opowiada BBGK Architekci.\nKoncepcja dla rejonu ulicy Radzymińskiej w Warszawie | wiz. BBGK Architekci\nInwestor, zgodnie z zaleceniem miasta, rozszerzył formę konsultacji. Uruchomiono stronę internetową dotyczącą projektu. Spotkanie na żywo odbędzie się 13 czerwca o godzinie 17.00 w Teatrze Rampa, a pierwsze spotkanie online odbędzie się na platformie ZOOM 8 czerwca o godzinie 17.00. Aby skorzystać z tej opcji, należy napisać na [email protected]. Transmisję będzie też można obejrzeć na YouTube.\nWieża mieszkalna zamiast biurowej i…. spacer po okolicy inwestycji\nRozszerzone konsultacje społeczne dotyczą również inwestycji, planowanej w rejonie Powązek. Tam w miejscu, gdzie planowany był budynek biurowy, inwestor zdecydował się skorzystać ze specustawy mieszkaniowej w celu realizacji wieży o funkcji mieszkalnej. Green Party zamierza w stosunku do projektu biurowego obniżyć wysokość budynku o ponad 20 metrów. Inwestycja spełnia wymogi formalne, które wynikają z lokalnych standardów urbanistycznych obowiązujących w Warszawie.\nZanim inwestycję zaakceptuje lub odrzuci Rada m.st. Warszawy, odbędą się ustawowe konsultacje społeczne oraz rozszerzony dialog o inwestycji. Konsultacje społeczne potrwają od 8 do 30 czerwca 2022 r. Za dialog odpowiada zespół z pracowni JAZ+ Architekci i Think Tank Miasto. W czerwcu odbędą się spotkania z projektantami z pracowni atelier tektura (22.06), a także spotkanie online (13.06). Ciekawym elementem jest spacer studyjny, który ma określić potrzeby związane z inwestycja oraz jej okolicą. Więcej na stronie BAIPP.\nMieszkania w biurowej dzielnicy\nDedykowaną stronę internetową założył również deweloper, który planuje realizować osiedle na bazie specustawy mieszkaniowej na osiedlu Służewiec. Dotychczas było ono kojarzone z monokultura biurową, powstałą na bazie urbanistyki dawnych terenów przemysłowych.\nTen poprzemysłowy teren zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod zabudowę usługową. Inwestor chce uzupełnić brakującą zabudowę o funkcję mieszkaniową z lokalami usługowymi.\nArt 5. ust. 4 mówi, że\nWarunek niesprzeczności ze studium nie dotyczy terenów, które w przeszłości były wykorzystywane jako tereny kolejowe, wojskowe, produkcyjne lub usług pocztowych, a obecnie funkcje te nie są na tych terenach realizowane\nW tym przypadku jeszcze około dekadę temu teren pełnił taką funkcję, a następnie m.in. jako zaplecze okolicznych placów budowlanych.\nInwestor jednocześnie proponuje modernizację jednej z placówek oświatowych na Mokotowie. To kolejna taka inwestycja w tej części dzielnicy Mokotów. Już wcześniej pisaliśmy o inwestycji spółki Echo Investment przy ulicy Wołoskiej. We wrześniu radni zaakceptowali wniosek, według którego deweloper również zainwestuje w placówkę edukacyjną na terenie Służewca. Tam, choć osiedle powstało w miejscu biurowców, to inwestor przekonał, że jest to teren dawniej wykorzystywany na cele produkcyjne. Specustawa nie określa bowiem, że teren musiał pełnić funkcję produkcyjną (lub kolejową, wojskową czy produkcyjną) bezpośrednio przed budowa osiedla. Dlatego zdaniem inwestora oraz radnych nie trzeba było wykazywać, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze Studium Warszawy.\nBlisko cztery lata ze specustawą mieszkaniową\nUstawa o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących obowiązuje od lata 2018 roku. Specustawa mieszkaniowa wówczas wiele kontrowersji. Liczne stowarzyszenia, instytuty czy architekci i urbaniści podpisali się pod apelem, by zablokować jej wejście w życie lub wprowadzić znaczne zmiany. Tak między innymi powstała nieoficjalna nazwa “Lex Deweloper”, używana dziś nie tylko przez aktywistów.\nNa podstawie specustawy można wnioskować o budowę zespołów domów jednorodzinnych lub budynków wielorodzinnych. W tym drugim przypadku dotyczy to obiektów o łącznej liczbie lokali mieszkalnych nie mniejszej niż 25 lub budynków mieszkalnych jednorodzinnych o łącznej liczbie nie mniejszej niż 10.\nW przypadku terenów “poprzemysłowych” istnieje możliwość ignorowania zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jak pokazuje wniosek złożony niedawno w stolicy, dotyczy to także terenów, które historycznie pełniły funkcję przemysłową ale w ostatnich latach były zagospodarowane inaczej (we wspomnianym przypadku: od około dwóch dekad zagospodarowano teren biurowcami).\nSpecustawa mieszkaniowa określa minimalne standardy urbanistyczne, które mogą być rozszerzone przez gminę. Jeszcze w roku uchwalenia ustawy warszawscy radni przyjęli lokalne standardy urbanistyczne, które następnie zaktualizowała w 2020 roku.\nSpecustawa obowiązywać ma przez 10 lat, a więc do 2028 roku – chyba że wcześniej w życie wejdą projektowane zmiany ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.\nWarsztaty urbanistyczno-architektoniczne dotyczące zagospodarowania Placu Grunwaldzkiego w Warszawie\nOś Saska z planem miejscowym, można składać wnioski\nMiędzynarodowa Konferencja „Innowacyjne Rozwiązania Geoprzestrzenne” 2017 – Warszawa, 07-08.06.2017


Sygnał alarmowy: Nawet 5 procent przypadków koronawirusa w Polsce to mutacja brytyjska. Bardziej zaraźliwa - RMF 24\nPoniedziałek, 15 lutego (13:57)\nNawet co dwudziesty przypadek zakażenia koronawirusem w Polsce może dotyczyć tzw. brytyjskiej mutacji wirusa – taką informację przekazał na konferencji prasowej minister zdrowia Adam Niedzielski. Według dotychczasowych badań, nazywana brytyjską – bo wykryta w Anglii – odmiana koronawirusa jest bardziej zaraźliwa.\nNawet 5 procent przypadków koronawirusa w Polsce to mutacja brytyjska (zdjęcie ilustracyjne) /RODRIGO SURA /PAP/EFE\n"Jeśli chodzi o kwestię badania szczepów wirusa, które są obecne w kraju, to postawiliśmy na rozwiązanie systemowe. Pod kierownictwem prof. Krzysztofa Pyrcia z ośrodka małopolskiego są realizowane badania: próbki nie są pobierane lokalnie, ale z całego kraju" - wyjaśniał Adam Niedzielski.\nMonitoring zmienności i ewolucji wirusa SARS-CoV-2 w Polsce prowadzony jest przez Małopolskie Centrum Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, a liderem projektu jest właśnie prof. Krzysztof Pyrć - Kierownik Pracowni Wirusologii Centrum.\nDotąd - jak podał Adam Niedzielski - pod kątem odmiany wirusa przebadano mniej więcej 200 próbek, pochodzących przede wszystkim z badań przesiewowych wśród nauczycieli.\nPotwierdzono osiem przypadków brytyjskiej mutacji koronawirusa.\n"Osiem sztuk wskazuje, że wirus jest obecny na skalę populacyjną. O ile potraktujemy, że jest to reprezentatywne, to wychodzi mniej więcej 5 procent. Zakładamy, że 5 procent przypadków jest generowanych w Polsce przez mutację brytyjską" - stwierdził szef resortu zdrowia.\nWedług Adama Niedzielskiego, te wyniki badań powinny być sygnałem alarmowym.\n"Ten wirus po prostu jest obecny i podejrzenie jest takie, że będzie stopniowo zwiększał swój (procentowy - przyp. RMF) udział" - zaznaczył minister.\nTagi:koronawirus, koronawirus w Polsce, nowa odmiana koronawirusa