Stancja dla młodzieńców - ponad 100 lat później... – tomaszrogus.pl\nStancja dla młodzieńców – ponad 100 lat później…\n3 października 2017 3 marca 2021 - by Tomasz Rogus - 3 komentarzy\nDr Leo Gottstein.\nKoźle Port swój rozwój zawdzięczało m. in. temu człowiekowi. Dr Leo Gottstein.\nKiedyś już pisałem o jego willi przy ul. Żeglarskiej.\nTo on założył w szczerym polu, przy brzegu Odry fabrykę celulozy, której pierwszy oddział znajdował się w Lubawce na Dolnym Śląsku.\nGottstein był niezwykłym człowiekiem. Określiłbym go zupełnie innym przedstawicielem klasy kapitalistycznej.\nWyznawał zasadę, którą można zmieścić w jednym krótkim zdaniu – stwórz warunki i wymagaj. Fabrykant dbał o swoich pracowników i być może właśnie dzięki temu udało mu się stworzyć prężna firmę odnoszącą sukcesy przez wiele lat, nawet po jego śmierci.\nW Koźlu Porcie równolegle z rozwojem przedsiębiorstwa powstawało zaplecze socjalne. Swoje domy otrzymali inżynierowie i dyrektorowie. Dookoła fabryki pojawiły się osiedla domów mieszkalnych dla pracowników fizycznych, przedszkole, żłobek, oddział dla chorych. Przedsiębiorstwo wspierało kształcenie młodych ludzi, fundowało stypendia traktując to jak inwestycję w przyszłość zakładu.\nWalcząc z alkoholizmem wybudowano od podstaw wytwórnię wody sodowej i lemoniady. Otworzono kuchnię, z której herbata była dla pracowników za darmo.\nPowstała Zakładowa Kasa Chorych, Pracownicza Kasa Subwencji dla ubogich rodzin związanych z fabryką, ta miała na celu zapewnienie świadczeń emerytalnych. Wybudowano pensjonat dla dziewcząt, w którym mogły one zgłębiać tajniki prowadzenia gospodarstwa domowego.\nCiekawostką jest fakt, że zarówno fabryki jak i obiekty socjalne powstawały z cegły wytwarzanej w dwóch cegielniach na miejscu w Koźlu Porcie.\nW ramach tych udogodnień w pierwszych latach XX wieku m. in. wybudowano w rejonie obecnej ulicy Szymanowskiego stancję dla młodzieńców. Wykonana z czerwonej cegły, usytuowana była prostopadle do ulicy, jednak nie bezpośrednio przy niej. W 1909 roku dobudowano dom dla samotnych pracowników, który jednym bokiem przylegał do stancji a drugim do ulicy. Łączyła je wspólna sala, nazwijmy ją współcześnie – świetlicą.\nNa pierwszym planie dom dla samotnych pracowników a za nim budynek stancji dla młodzieńców. Fot. W. Florczak.\nNie wiemy dzisiaj jak długo obydwa obiekty spełniały swoją rolę.\nW okresie PRL-u w budynku stancji mieściło się przedszkole. Liczne remonty odcisnęły swoje piętno. Budynek został otynkowany. W latach 90-tych XX wieku wymieniono w nim okna nie zachowując pierwotnych podziałów. Stworzono w ten sposób architektonicznego potworka straszącego bezładną mieszaniną stylów i kompletnie pozbawionego smaku. W trakcie powodzi w 1997 stan techniczny bardzo się pogorszył. Wyprowadzono stamtąd przedszkole.\nPrzez kilka miesięcy ktoś jeszcze użytkował obiekt umieszczając w nim drukarnię. Następnie stał pusty popadając systematycznie w ruinę.\nObecnie przed zwłokami dawnej stancji niczym światełko w tunelu beznadziei pojawiła się szansa na nowe życie. Powstanie w nim hospicjum.\nJaki będzie finał tego projektu trudno przewidzieć.\nJeżeli jednak się powiedzie to do obiektu powróci życie.\nTym razem nie młode, a z innej grupy wiekowej.\nFoto z książki Kronika Zakładów Papieru i Celulozy w Koźlu Port O/S1892-1920. Autor Herbert Probe.\nWpis otaggowany jako:dom dla samotnych pracownikówhospicjumKędzierzyn-Koźle PortStancja dla młodzieńców\nPoprzedni artykuł Dwa listy, dwa światy.\nNastępny artykuł Samotny krzyż Pogorzelca.\n3 Comments on “Stancja dla młodzieńców – ponad 100 lat później…”\n„Odra jakby odzierająca w biegu bystrym łupy z pól i lasów ze sobą unosi. U pisarzy łacińskich zwana jest Guttalus. Źródło blisko miasteczka Odry, wpada zaś do wielkiego jeziora czterema ujściami, pierwszym pod wsią Swynia, co w języku potocznym znaczy świnia, drugim pod wsią Dzywno, co w mowie polskiej znaczy dziwny, trzecim u wsi Pyana, co w języku polskim znaczy piana, czwartym pod miasteczkiem Wollgosh. Wylawszy się wreszcie z jeziora wąskim korytarzem u miasteczka Stralsunth, wpada do oceanu, czyli Sarmackiego Morza”.\nRzeki w historii spełniały w kolejnych etapach rozwoju społeczeństw funkcje początkowo tylko irygacyjne – dostarczały wody dla rolnictwa; to nad rzekami tworzyły się wielkie cywilizacje starożytności i nad rzekami najbujniej rozkwitały państwa. Z czasem, wobec dużych trudności technicznych i wysokich kosztów przewozowych, z jakimi borykał się transport lądowy, zasadnicza rola gospodarcza przypadła w udziale transportowi wodnemu morskiemu i rzecznemu. Na przeprawach przez wododziały oddzielające od siebie dorzecza lub blisko siebie położone rzeki i jeziora, statki przewlekano przez tzw. „przewłoki”. Dzięki nim statki Wikingów docierały z Bałtyku na Morze Czarne przez rzeki północnej Rusi. W rejonie północnej Europy wielką rolę odegrała przewłoka na szlaku wodno-lądowym przecinającym u podstawy Półwysep Jutlandzki . Przewłoki wytyczały trasy późniejszych kanałów śródlądowych, których budowa w tamtych czasach była technicznie i finansowo niemożliwa. Np. fiaskiem zakończyła się próba przekopania kanału Men-Dunaj w epoce Karola Wielkiego. Rewolucję w transporcie śródlądowym przyniósł wynalazek śluzy komorowej, zezwalający na budowę kanałów o zróżnicowanym poziomie wody. Do ojcostwa tego wynalazku przyznają się zarówno Holendrzy, jak i Włosi – pewne jest, że opisano go ok. 1450 r., zaś po raz pierwszy zastosowano praktycznie kilkanaście lat wcześniej.\nDo państw, na wielką skalę korzystających z transportu wodnego należała i Polska, odgrywająca przez cały XVI wiek i połowę XVII rolę wielkiego dostawcy płodów rolnych na rynki zachodnioeuropejskie. Od tego też czasu Wisła stała się rzeczną arterią transportową o jednym z największym w świecie natężeniu przewozów .\nW drugiej połowie IX wieku, po bitwie pod Cedynią, młode państwo polskie zawładnęło ujściem Odry, a linia rzeki w środkowym i dolnym biegu stanowiła orientacyjną linię graniczną oraz ważną arterię komunikacyjną o ogromnym znaczeniu gospodarczym. Obok systemu obronnych grodzisk nadodrzańskich już w wieku X powstawały ośrodki rzemieślniczo-handlowe typu miejskiego, takie jak Wrocław lub Opole.\nPozostałości urządzeń portowych i statków na Odrze, Warcie i Noteci dowodzą, że w tym okresie istniała rozwinięta żegluga śródlądowa, mająca znaczący udział w transporcie towarów masowych- takich jak sól, śledzie i zboże, od X stulecia spływających ze Śląska w kierunku morza .\nIntensywność użytkowania szlaku wodnego ilustruje największe w skali Polski skupisko łodzi – dłubanek w rejonie Odry, zwłaszcza w jej górnym i środkowym biegu. Spośród kilkudziesięciu egzemplarzy na szczególną uwagę zasługują jednostki o dużych rozmiarach (15,6 x 1,1 x 0,9 m) z Wrocławia-Osobowic, Opola i okolic Koźla, zdolne do przewozu dużej ilości ładunków sypkich .\nPocząwszy od średniowiecza Odra stanowiła ważną arterię komunikacyjną i handlową. Spełniała także funkcje produkcyjne. Najstarsze wiadomości o statkach na niej pochodzą z 1243 r. Przewożono głównie miód, ryby, ołów i skóry. Żegluga nie należała do łatwych ze względu na kręty bieg rzeki, liczne rozgałęzienia oraz naturalne przeszkody, takie jak kłody, mielizny a także jazy i tamy spiętrzające wodę dla młynów i połowu ryb. Już w trzynastym stuleciu na całym biegu Odry istniało około 20 takich jazów. W Koźlu intensywnie rozwijało się rybołówstwo. W roku 1431 funkcjonowała podmiejska osada rybacka, sąsiadująca ze wsią Rogi . Pierwszy urbarz miejski z 1532 r. wymienia „[…] 10 rybaków (mieszkających) na przedmieściu przy Odrze” . Łowili oni nie tylko w okolicach miasta, lecz także w całym górnym biegu rzeki. Wraz ze wzrostem zaludnienia na terenach nadodrzańskich, rosła także ilość stacji celnych, pobierających opłaty na rzecz panujących książąt lub położonych nad rzeką miast. Zwiększała się także ilość jazów. Mimo iż prawo zakazywało ich budowania, większość z nich była czynna jeszcze w latach trzydziestych osiemnastego wieku .\nKoźle – od swego założenia zawsze będące miejscem warownym- swe walory obronne opierało na zaporach wodnych i śmiało można zaryzykować stwierdzenie, iż było to prawdziwe „miasto na wodzie”. Z jednej strony całkowicie otoczone przez tereny podmokłe i bagniska, z drugiej zaś strony położone nad rzeką, było dla każdego wroga na przestrzeni wieków trudno dostępne . Kronika Galla Anonima wspomina o zniszczeniu umocnionego grodu kozielskiego przez oddziały czeskie latem 1106 r. Wiele wieków później dogodne położenie miasta wykorzystali Austriacy, którzy w pierwszej połowie XVIII w. przekształcili Koźle w twierdzę drugiej rangi . Prace fortyfikacyjne kontynuowali Prusacy, którzy przejęli miasto w 1741 r., którzy przystąpili do budowy nowoczesnego systemu obronnego . Wyposażeniem hydrotechnicznym twierdzy owych czasów obok fos były batardy – spiętrzające wodę w fosach, wg planów było ich 8, przepusty regulujące dopływ wody do fos oraz mające na celu zalanie przedpola oraz oczywiście mosty nad fosami. Nadmienić należy, iż na wyspie odrzańskiej znajdował się most zwodzony. Każda z 6 redut była wyposażona w własny system fos i przepustów, co dało potężny system obrony twierdzy. Fosy przeciętnie liczyły 10 m szerokości i miały około 2, 5 do 3 m głębokości. Fosy części głównej twierdzy zasilane były wodami dwóch cieków wodnych: Golki oraz Linety (dawniej zwanej „ciekiem sukowickim”). W trakcie prac nad rozbudową twierdzy Prusacy przekopali drugie koryto rzeki Odry (tzw. Kanał Ulgi) tworząc wyspę, na terenie której wzniesiono kolejne umocnienia .\nKoźle swój najpomyślniejszy w historii okres prosperity, także w dziedzinie transportu wodnego, przeżywało w pierwszych latach XVII wieku. W roku 1616 cło pobierane od statków odrzańskich przynosiło właścicielowi miasta, grafowi Oppersdorfowi, stały dochód wynoszący około 1000 florenów rocznie . W okresie wojny trzydziestoletniej Koźle poniosło duże straty, które spowodowały zastój gospodarczy. Zniszczeniu uległy m.in. urządzenia spiętrzające wodę w Odrze. Jednak miasto powoli odbudowało się, odbudowano także zniszczone urządzenia wodne. W 1641 r. każdy statek rzeczny płacił 22 grosze i 6 hellerów cła – co sumarycznie przyniosło 363 talary dochodu. Kolejne tragiczne zniszczenia przyniósł miastu najazd szwedzki w 1642 r. Z 235 domów mieszczańskich ocalało wówczas tylko 57. Spalony został także drewniany most na Odrze – zamiast niego przez dwa lata posługiwano się promem sprowadzonym z Raciborza .\nDopiero lata siedemdziesiąte XVII wieku przyniosły Koźlu pewne ożywienie gospodarcze, także w dziedzinie żeglugi rzecznej. Statki kursowały od Raciborza do Wrocławia, a potem dalej, w dół rzeki. Transportowano nimi głównie płody rolne, sól i mąkę. Prowadzono także handel zagraniczny . Jednakże do końca XVIII wieku Koźle odczuwało skutki wojny trzydziestoletniej. Dekoniunktura handlowa odbiła się na rozmiarach żeglugi odrzańskiej, która zmniejszyła się w sposób znaczący.\nW 1743 r. kupcy z Węgier założyli w mieście Faktorię Solną, co prognozowało wzrost obrotów handlowych. W roku 1751 powstały składnice soli potasowej, którą transportowano Odrą do Wrocławia. Statki ówcześnie pływające po rzece, były to jednostki żaglowe, o drewnianych kadłubach i wyporności nie większej niż 20-40 ton. Użycie większego tonażu nie było podówczas możliwe ze względu na dziki, nieuregulowany bieg rzeki .\nPierwsze prace regulacyjne na Odrze podjęto już w XII stuleciu – miały one na celu zabezpieczenie przed powodzią i polegały na budowie wałów. Dopiero w wieku XVIII wydano zalecenie usunięcia z koryta rzeki wszystkich jazów i młynów pływających. Te jazy, które ze względu na głębokość nurtu musiały jednak pozostać, starano się wyposażyć w odpowiedniego rodzaju śluzy. Całością prac regulacyjnych kierował niejaki Neuwertz, mianowany w 1746 r. inspektorem budów wodnych i wałów. Kierowane przez niego prace miały spowodować powstanie odpowiednich przekrojów przepływu dla wód średnich i wysokich. Aby to osiągnąć, przekopywano krzywizny koryta rzeki, usuwano jazy, zwężano zbyt szerokie przekroje poprzez nasadzanie wikliny na osypiskach oraz budowanie wałów. W biegu Odry górnej w latach 1770-1780 wykonano przekopy w okręgach raciborskim i opolskim, eliminując liczne zakola rzeki. Pod koniec XVIII wieku w Koźlu wybudowano jaz o wysokości 7 stóp (2,135 m), a także śluzy dla celów żeglugowych. Pomiędzy Raciborzem a Koźlem Odrę uregulowano przekopami w latach 1790-1812. Około roku 1790, na żądanie wojska przystąpiono do oczyszczania głównego nurtu rzeki z zalegających tam pni drzew. Natomiast regulacja odcinka od Koźla do ujścia Nysy Kłodzkiej została zakończona w roku 1820 .\nW końcowych latach XVIII wieku narodziła się myśl połączenia drogą wodną uprzemysłowionych okolic Zabrza i Gliwic z prosperującymi od 1709 roku manufakturami w Sławięcicach. W sierpniu 1789 roku pruski minister d/s Śląska -von Hoym uzyskał od króla Fryderyka Wilhelma II zezwolenie na przystąpienie do budowy kanału, nazwanego później Kanałem Kłodnickim. Początkowo zakładano, że kanał ten połączy gliwicki okręg przemysłowy z Odrą w rejonie Koźla. Gdy jednak odkryto bogate złoża węgla kamiennego w rejonie Zabrza i Bytomia, zadecydowano o budowie dodatkowego odcinka kanału z Gliwic do Zabrza. Celem nadrzędnym całego zespołu inwestycji miało być umożliwienie zaopatrywania metropolii berlińskiej w śląski węgiel .\nPrace budowlane rozpoczęto w 1792 r. Zakończenie inwestycji i otwarcie nowej drogi wodnej na całej długości miało nastąpić w 1804 r., jednak wojna francusko-pruska, spowodowany przez nią odpływ siły roboczej oraz duże wylewy Kłodnicy spowodowały czasowe wstrzymanie prac. W 1803 r. powódź zniszczyła rozpoczęte już prace. Do końca tego roku oddano jedynie niewielki odcinek kanału, od Koźla do Rzeczyc. 20 lipca 1806 r. z Łabęd do Wrocławia popłynęła pierwsza barka z odlewami żeliwnymi i wtedy też zbudowano pierwszy most żeliwny na kanale . Tego też roku zrezygnowano z realizacji projektu zakładającego przedłużenie kanału aż do Wisły . Cały Kanał Kłodnicki został przekazany do użytku dopiero w roku 1812. Miał wtedy długość 45, 7 km. Różnicę poziomów w wysokości 49, 2 m zniwelowano za pomocą 18 śluz . Głębokość żeglugowa kanału nie przekraczała podówczas 24 cali, czyli 61 centymetrów. Parametry te powodowały ograniczenia w żegludze dla statków odrzańskich, które posiadały większe zanurzenie. Pomiędzy Zabrzem i Sławięcicami mosty i śluzy zbudowane były z kamienia, zaś dalej, aż do połączenia kanału z Odrą – drewniane. W Sławięcicach śluza była usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie wielkiego pieca, co ułatwiało wyładunek rudy i załadunek oraz transport gotowych produktów. Całość kosztów związanych z budową Kanału Kłodnickiego od Zabrza do Koźla zamknęła się w kwocie około miliona talarów. Jednak od początku Kanał Kłodnicki nie spełniał wymagań żeglugowych; dopiero jego pogłębienie w 1822 r. do około 1, 6 m umożliwiło nawigację na kanale jednostkom o nośności do 100 ton. Zwiększenie głębokości wymusiło zamknięcie odcinka Zabrze – Gliwice, ze względu na niemożność przeprowadzenia na nim robót hydrotechnicznych i ryzyko zalania chodników kopalnianych. Niestety, nawet odnowiony kanał szybko ulegał zamuleniu przez wody Kłodnicy. Powodowało to zmniejszenie nośności barek do 60 ton . W roku 1813, w kilka miesięcy po otwarciu, kanałem przewieziono 4200 ton towarów, zaś w roku 1852 – ponad 88 tys. ton. W ciągu roku przez Kanał Kłodnicki przepływało ok. 1000 statków holowanych przez zaprzęgi wołów i koni. Najwięcej ładunków w górę kanału przewieziono w 1910 r. – 40 tys. ton. W dół kanału – w 1920 r. -105 tys. ton. Należy pamiętać, iż w początkowym okresie działania kanału barki były ciągnięte przez burłaków , których od połowy XIX wieku zastąpiły zaprzęgi konne, ciągnące barki aż do pojawienia się pierwszych statków parowych w 1917 r. Te ostatnie nie mogły uzyskać większych prędkości z uwagi na falowanie wody jakie powstawało na wąskim Kanale, przy zbyt szybkim poruszaniu się statków (ciekawostką jest iż zaprzęg konny odległość od Koźla do Gliwic pokonywał w półtora dnia, zaś statki parowe pokonywały go w trzy dni).\nPrzy budowie Kanału Kłodnickiego zatrudniano pod przymusem chłopów pańszczyźnianych, którzy zmuszani byli do wręcz niewolniczego wysiłku. Wyjątkowo ciężką pracą było także holowanie barek. Ciężki los mieszkańców ziemi kozielskiej opisał ks. Norbert Bonczyk w dziele Stary kościół miechowski, wydanym w 1879 r.:\n„Ale państwo wielmożne! Ale zwierzchność droga!\nProsty lud myślał, że jest stworzonym od Boga tylko,\nAby być bitym od wszystkich: więc chłopy, niewiast, nawet dzieci\nPod wielmożne stopy kornie bary i grzbiety słał:\nBił stodolny, bo onego też bito, bił doglądacz polny,\nbił jegomość, darł landrat, justycjariusi chłopa,\ngimajne kapral, tego lajtmont dusił,\ngdy robiono od Gliwic do Koźla kanały, pod batami urzędnych\njęczał powiat cały […].”\nW pierwszych latach funkcjonowania Kanału Kłodnickiego jego przepustowość była bardzo niewielka, wobec czego opłacalność tak wielkiej inwestycji stawała pod znakiem zapytania pomimo znacznych rocznych przychodów z ceł . Kanał był intensywnie zamulany przez zasilającą go rzekę Kłodnicę, wobec czego stale musiały na nim pracować pogłębiarki. Pomimo tego odgrywał on duża rolę w życiu Śląska- miejscowa prasa z dumą publikowała szczegółowe informacje o samym kanale, jak i o pływających na nim statkach i przewożącym przez nich towarze. Już w pierwszym numerze gazety „Der Oberschlesische Wanderer” z 1828 r. ostro piętnowano wandali niszczących drzewa zasadzone wzdłuż szlaku spacerowego wzdłuż kanału .\nW miarę upływu czasu przewozy na Kanale Kłodnickim rosły. Rekordowy był rok 1852, w którym wyekspediowano 73 500 t towarów w dół oraz 14 600 w górę kanału, przy 2355 śluzowaniach. Jednak w drugiej XIX w. przewozy barkami zaczęły przegrywać konkurencję z wkraczającym tryumfalnie na Śląsk transportem kolejowym. Okresowo spadła ilość masy przewozowej, w latach 1870-1890 nawet do 10 000 t. Ponowny wzrost przewozów na Kanale Kłodnickim nastąpił po doprowadzeniu do niego linii kolei wąskotorowej w 1897 r. Kanał odżył w wojennych latach 1915-1917, a swój renesans przechodził w 1920 r., kiedy to przewieziono barkami 130 000 t towarów, głównie węgla. Pierwszy statek parowy przepłynął kanałem 15 lipca 1897 r. ciągnąc cztery metalowe barki. W 1904 r. parowiec „Klodnitz” przepłynął trasę z Koźla do Gliwic w 10 godzin .\nW początkach XX w. Kanał Kłodnicki był już jednak budowlą mocno przestarzałą i stanowił przeszkodę dla żeglugi jednostek o nośności większej niż 400 t. Plany jego modernizacji okazały się zupełnie nieopłacalne, zwłaszcza wobec trudności w zaopatrzeniu go w wodę . Jego znaczenie zaczęło maleć po wybudowaniu kolei żelaznej z Wrocławia do Mysłowic. Kanał miał niską przepustowość, a koszty transportu nim towarów były wysokie. W 1913 r. przewieziono nim tylko 3 000 t węgla . W 1916 r. w związku z zakończeniem eksploatacji sztolni w kopalni „Królowa Luiza”, zasypano odcinek kanału łączący Gliwice z Zabrzem. W latach trzydziestych XX w. postanowiono zbudować nowy kanał równoległy do Kanału Kłodnickiego. W 1936 r. zamknięto port i zasypano koryto Kanału Kłodnickiego w centrum Gliwic (w centrum miasta nadal zachowały się dwa mosty nad zasypanym korytem kanału). Ostatnie większe fragmenty Kanału Kłodnickiego zostały zasypane w 1953 r. Do dziś zachował się jedynie kilkukilometrowy odcinek z dwoma śluzami na terenie dzielnicy Kłodnica w Kędzierzynie- Koźlu .\nPrace regulacyjne na Odrze i budowa portu w Koźlu\nSzybko rozwijający się przemysł śląski sukcesywnie zwiększał swoje zamówienia przewozowe. Koniecznością stała się regulacja samej Odry. Już w 1820 r. premier Prus Theodor Gottlieb von Hippel rozpoczął starania o uregulowanie rzeki. W 1849 r. Koźle przyłączyło się do petycji wielu innych miast w tej sprawie .\nW roku 1874 rząd pruski utworzył specjalną administrację budowlaną Odry – Zarząd Regulacji Rzeki Odry (Oderstrombauverwaltung), która doprowadziła do zakończenia prac regulacyjnych w środkowym brzegu rzeki. Umożliwiło to żeglugę barkom 400-tonowym. Niestety, powyżej Wrocławia statki takie nie mogły nadal pływać ze względu na zbyt wąskie śluzy we Wrocławiu właśnie, w Oławie, Brzegu i Opolu. Aby wprowadzić także tutaj jednostki 400-tonowe, należało kontynuować prace regulacyjne .\n6 czerwca 1888 r. Reichstag wydał ustawę o poprawie Odry i Sprewy oraz o zmianie ustawy z dnia 9 lipca 1886 r. o budowie nowych kanałów żeglugowych i poprawie istniejących tras żeglugowych. Ustawa ta zakładała m. in. skanalizowanie (regulację) Odry od Koźla do ujścia Nysy i budowę dużego portu przeładunkowego w Koźlu, na co przeznaczono kwotę 21, 5 miliona marek . Jednak decyzja ta miała wielu przeciwników w kołach rządzących, którzy zgłaszali argumenty przeciwko kosztownej inwestycji na terenie Koźla, proponując budowę portu w Raciborzu: „1. Rozpoczęty [w Koźlu] port będzie przypuszczalnie zupełnie niewystarczający dla oczekiwanych wielkości załadunku węgla, a jego powiększenie prawie niemożliwe z uwagi na teren fortecy, podczas gdy tu [w Raciborzu] można by w każdym miejscu i bez ograniczeń zbudować port o dowolnej wielkości; 2. Kanał Kłodnicki co roku zamarza cztery tygodnie wcześniej niż Odra i pozostaje zamarznięty przez tak samo dłuższy okres czasu, przez co tutejsza żegluga trwa osiem tygodni dłużej niż tam. W każdym roku nasze miejscowe statki wypływają jeszcze długo po tym, jak Kanał Kłodnicki zamarza i odwrotnie: przypływają już wtedy, gdy tam wciąż jeszcze utrzymuje się lód. I wreszcie Odra w okolicy Koźla nie jest bynajmniej o wiele bardziej żeglowna niż tu: ani pod względem szerokości ani też pod względem głębokości strumienia- panują tam raczej zgoła te same warunki jak tu, ponieważ właśnie z powodu nierównego stanu wód i zapiaszczenia Odra prawie wszędzie utrudnia żeglugę” . Jedna z przeszkód do ulokowania portu w Koźlu, wskazana w powyższej petycji, znikła wraz z likwidacją twierdzy kozielskiej 30 maja 1873 r., dzięki czemu zaistniała możliwość nieskrępowanego przestrzennego rozwoju miasta . Fakt, iż Koźle nie posiadało do tej pory własnego portu, mogącego sprostać rosnącej masie ładunków, utrudniał dalszy pomyślny rozwój żeglugi śródlądowej na całej Odrze. Ciągle rosnące potrzeby transportowe, wymusiły jednak rozpoczęcie realizacji takiej inwestycji. Budowę portu, największego w tych czasach w Europie, rozpoczęto równocześnie z kanalizacją kozielskiego odcinka Odry. Port usytuowany został 1 km poniżej ujścia Kanału Kłodnickiego do Odry. Pierwszy basen portowy, o wymiarach 500 x 50 m, ukończono w 1895 r. Został on przeznaczony do przeładunku rud i węgla- jednak w krótkim czasie okazał się niewystarczający. Budowę basenu drugiego, o wymiarach 600 x 55 m zakończono w roku 1903; był on przeznaczony do przeładunku cynku, drewna, żelaza, zboża, cukru i innych ładunków drobnicowych. Największy, trzeci basen, o długości 700 m, i szerokości 60 m, zbudowano w latach 1905-1908. W 1910 r. port kozielski przekroczył wcześniej projektowaną zdolność przeładunkową 2 milionów ton .\nPo zakończeniu I wojny światowej nastała dekoniunktura w handlu, a gwałtownie rosnąca inflacja spowodowała zastój ekonomiczny w mieście i całym powiecie kozielskim. Efekty stagnacji szczególnie uwidoczniły się w obrotach portu kozielskiego w 1921 r. Także walki toczone podczas III powstania śląskiego nie sprzyjały żegludze odrzańskiej. Dopiero podczas koniunktury wojennej, nakręcanej przez władze hitlerowskie bezpośrednio przed II wojną światową, przewozy na Odrze szybko wzrosły . W 1911 r. w Koźlu- Porcie otwarto Żeglarską Szkołę Zawodową (Schifferfachschule), w której można było uzyskać licencję pilota lub sternika .\nW latach 1928-1930 oraz 1932-1935, podczas suszy, Odra okazywała się zbyt płytka dla regularnej żeglugi. Aby zmienić ten stan rzeczy, w 1935 r. przeprowadzono dodatkowe roboty udrażniające pod Raciborzem. Były to już ostatnie większe prace regulacyjne na Odrze. Uwaga rządu niemieckiego zwróciła się bowiem ku rzekom środkowo- i zachodnioniemieckim .\nPo skanalizowaniu Odry, przeszkodą w transporcie górnośląskiego węgla do Berlina i Szczecina stał się bardzo już przestarzały Kanał Kłodnicki. Mogły po nim pływać jedynie zestawy 100 tonowe. Pod naciskiem kół przemysłowych Niemiec, opracowano projekt budowy nowego kanału, z którego mogłyby korzystać statki 1000 tonowe. Inwestycję tę włączono do istniejącego programu zwalczania bezrobocia. Budowę Kanału Gliwickiego rozpoczęto w 1933 r. Jego trasa biegnie od trzeciego basenu kozielskiego portu w kierunku wschodnim, już poza Kędzierzynem przecina rzeką Kłodnicę, biegnie trasą dawnego Kanału Kłodnickiego, zaś po przejściu obok zbiornika w Dzierżnie kończy się w porcie gliwickim. Długość kanału wynosi 40 km, różnicę poziomów 43, 6 m pokonuje się za pomocą sześciu stopni o spiętrzeniu 4, 2 – 10, 4 m. Głębokość Kanału Gliwickiego w głównym nurcie wynosi ok. 3, 5 m, co zapewnia możliwość przepływania barek o nośności do 750 ton. Budowniczowie zostawili także możliwość przedłużenia śluz o kolejne 13 m, co pozwoliłoby na śluzowanie statków 1000-tonowych. Port w Gliwicach, który był budowany równocześnie z Kanałem, posiada dwa baseny o sumarycznej długości około 2, 5 km. Koszt budowy kanału wraz z portem zamknął się kwotą 54 milionów marek . 8 grudnia 1939 r. uroczystego otwarcia kanału (nazwanym Kanałem Adolfa Hitlera) dokonał Rudolf Hess. Jednocześnie zainicjował on budowę Kanału Odra –Dunaj, który miał się zaczynać w Koźlu, a kończyć w Wiedniu. Jednakże w roku 1940 wstrzymano prace po stronie górnośląskiej, zaś z planowanych 40 km na terenie Austrii do 1943 r. zrealizowano zaledwie kilka kilometrów. Symbolicznego wykopu pod budowę tego kanału dokonano pod wsią Miedarska Huta, która jest oddalona o kilka kilometrów od Koźla- Portu .\nJak pisze J. Gröger\t, „w okresie pomiędzy 1964 a 1970 r. władze Polski Ludowej wykorzystały część starych planów i dokończyły budowę odnogi Kanału Gliwickiego. Gotowy, liczący tylko kilka kilometrów fragment, nosi dziś nazwę Kanału Kędzierzyńskiego i pełni rolę łącznika pomiędzy Zakładami Azotowymi w Kędzierzynie a Odrą” .\nWłaścicielami statków rzecznych w okolicach Koźla byli głównie miejscowi bogaci handlowcy. Oprócz nich na rynku funkcjonowały takie firmy jak Caesar Wollheim i E. Friedlander z Berlina, Oberschlesische Schiffahrts AG z Wrocławia, Schlesische Dampferkompanie, Schalscha i K. Krause, także z Wrocławia .\nWprowadzenie do żeglugi odrzańskiej trakcji parowej spowodowało pojawienie się na rzece pociągów holowniczych w miejsce dotychczas stosowanego samo spławu barek z prądem rzeki. W skład takiego zestawu wchodził holownik i ciągnione przezeń barki posczepiane linami. Do roku 1913 w żegludze odrzańskiej stosowano wyłącznie barki drewniane o zróżnicowanej nośności:\n•\tbarki kanałówki\t80 – 100 ton,\n•\tberlinki\t180 – 220 ton,\n•\twrocławki\t460 – 500 ton .\nW dwudziestoleciu międzywojennym na Odrze pojawiły się tzw. wielkie wrocławki o nośności 550 – 650 ton, oraz barki plauerskie, zabierające 600 – 750, a nawet 1000 ton ładunku. Wprowadzono mieszaną konstrukcję statków – burty, dziobnice, tylnice oraz usztywnienia wykonywano ze stali, stosując połączenia nitowe. Dna konstruowano z bali drewnianych uszczelnianych smołowanymi konopiami. W latach poprzedzających wybuch II wojny światowej pojawiły się barki całkowicie stalowe o konstrukcji nitowanej oraz pierwsze holowniki napędzane silnikami spalinowymi. W większości były to jednostki parowe z bocznymi kołami łopatkowymi, dostosowane do napędu silnikami dieslowskimi .\nNa początku II wojny światowej w Koźlu-Porcie działało około 20 firm przewozowych, tworzących Binnenschiffahrt (Żeglugę Śródlądową). Struktura przewozów kształtowała się następująco:\nw dół rzeki przewożono głównie: węgiel, drobnicę, zboże;\nw górę rzeki, czyli do Koźla- Portu: rudę żelaza, drewno a także ładunki drobnicowe .\nPo Odrze kursował także tak zwany eildampfer, czyli szybki statek do przewozu poczty służbowej. Cały port kozielski wraz ze sprzętem przeładunkowym na nabrzeżach podlegał Deutsche Reichsbahn, czyli niemieckim kolejom państwowym. Basenami portowymi a także skarpami zawiadywał z kolei Wasserstrassenamt – czyli zarząd dróg wodnych. podczas II wojny światowej w Koźlu -Porcie pracowało 15 dźwigów chwytakowych portalowych i 6 wywrotnic wagonowych elektrycznych, a także tyle samo wywrotnic ręcznych .\nSprawnie działał system zarządzania praca portu w warunkach gospodarki wojennej. Codziennie rano o godzinie 8.00 do Koźla docierał telefonogram o zbliżających się statkach, które przekroczyły już śluzę Różana we Wrocławiu. W godzinę później odbywała się giełda towarowo-transportowa z udziałem przedstawicieli towarzystw żeglugowych, górnośląskich kopalń, kolei i zarządu portu. Po dokonaniu odpowiednich ustaleń dostawę węgla realizowano w przeciągu dwóch dni. Załadunek dużej barki typu „wrocławka” nie przekraczał z reguły 2 godzin. W kilka godzin po zakończeniu prac załadunkowych barki opuszczały Koźle-Port, kierując się do portów przeznaczenia. W ciągu doby port obsługiwał około 50 barek – pracowano na trzy zmiany.\nPort kozielski działał w miarę sprawnie praktycznie do momentu nadciągnięcia I Frontu Ukraińskiego i zajęcia miasta przez oddziały radzieckie. 21 stycznia 1945 r. do Odry dotarły czołowe szpice oddziałów radzieckich, zajmując przyczółki mostowe na prawym brzegu rzeki. Koźle –Port zostało zdobyte 17 marca. Wszystkie instalacje portowe dostały się w ręce wojsk radzieckich w stanie niezniszczonym. Przeważająca ich część została później zdemontowana i wywieziona do ZSRR, jako część reparacji wojennych . Według wstępnego, pofrontowego szacunku szkód, w Koźlu zniszczeniu uległo 90% instalacji przemysłowych i 25% budynków mieszkalnych. Strategiczne położenie kozielskiego odcinka odrzańskiej drogi wodnej utrudniało szybkie uregulowanie kwestii zarządzania Odrą i w konsekwencji spowodowało znaczne opóźnienie przejęcia administracji rzeki przez władze polskie. Zgodnie z zawartymi wcześniej umowami z rządem polskim, Rosjanie utworzyli na Odrze sieć komendantur wojskowych, które funkcjonowały we wszystkich portach i stoczniach rzecznych od ujścia Kanału Gliwickiego aż do Szczecina. Najwyższym organem koordynującym podówczas działalność władzy radzieckiej w dziedzinie żeglugi śródlądowej był Narodowy Komisariat Floty Rzecznej. Funkcje administratorskie na Odrze sprawował Odrzański Oddział Dróg Wodnych Zarządu Dróg Wodnych Armii Czerwonej .\nNiezależnie od administracji rosyjskiej zorganizowano polskie zarządy wodne na Odrze, w tym Państwowy Zarząd Wodny w Koźlu. Obie te administracje, polska i radziecka podejmowały często wspólne prace na rzece, np. roboty zabezpieczające przed falą powodziową w okresie ruszenia lodów.\nW kwietniu i maju 1945 r. jeńcy niemieccy remontowali pod nadzorem Armii Czerwonej uszkodzone wały ochronne i brzegi Odry. Niektóre wyrwy dochodziły do objętości 40 tys. metrów sześciennych . Nie znamy dokładnie daty rozpoczęcia radzieckiej żeglugi odrzańskiej, jednak rejestry śluzowań wykazują zwiększony ruch na początku lipca 1945 r. Miesiąc wcześniej wojskowy komendant portu w Opolu nakazał staroście opolskiemu wystosowanie zawiadomienia „o obowiązku stawienia się do dyspozycji władz sowieckich wszystkich osób, które w okresie niemieckim pracowały w jakimkolwiek charakterze na rzece Odrze”. Możemy, chyba z dużą dozą słuszności sądzić, że podobnie postąpiły inne komendantury .\nDnia 22 maja 1945 r. radziecki Państwowy Komitet Obrony przekazał władzom polskim część obiektów i urządzeń portowych w Gliwicach, Koźlu i Wrocławiu. Mimo, iż nie spowodowało to przejścia całego potencjału żeglugowego Odry w ręce polskie, to jednak stworzyło – materialne i formalne – podstawy polskiej żeglugi odrzańskiej. Opierając się na przekazanych urządzeniach przeładunkowych oraz zdatnym do eksploatacji taborze pływającym, Ministerstwo Komunikacji zorganizowało Komisariat Żeglugi na Odrze- będący w zasadzie pierwszym polskim armatorem na tej rzece .\nTrzeba podkreślić duże zaangażowanie ludności ziemi kozielskiej w sprawę należytego zabezpieczenia obiektów związanych z żeglugą rzeczną w rejonie Koźla. Samorzutnie organizowano posterunki przy śluzach i jazach, aby nie dopuścić do rozszabrowania urządzeń przeładunkowych i dalszej degradacji szlaku żeglownego.\nBardzo duża część jednostek pływających przejętych przez Polaków w maju 1945 r. była zatopiona lub poważnie uszkodzona. Wraki z dna rzeki podnoszono sposobem gospodarczym, bowiem o specjalistycznym sprzęcie nie można było nawet marzyć. W pracach udział brały małe firmy prywatne a także Spółdzielnia „Społem”, która w swoich strukturach posiadała podówczas także referat żeglugi. Remontowano statki na wodzie, nie można było bowiem korzystać z pochylni i warsztatów stoczniowych. Stopniowo pojawiały się efekty. 22 lipca 1945 r. z kozielskiego portu, który do roku 1947 był portem macierzystym wszystkich polskich jednostek na Odrze, wypłynęły w rejs próbny pierwsze dwa wyremontowane holowniki; „Opole” i „Bolesław Chrobry”. Dziewięć miesięcy później dołączył do nich holownik „Mickiewicz”, który jako pierwszy statek z Koźla dotarł z ładunkiem węgla do zespołu portowego „Dolna Odra” w Szczecinie, otwierając tzw. długi szlak odrzański .\nSukcesywnie trwały prace zmierzające do poprawienia spławności odrzańskiej drogi wodnej. Wymagało to jednak ogromnego wysiłku, tym bardziej, że brakowało praktycznie jakiegokolwiek specjalistycznego sprzętu. Czasami zdarzało się, iż rzeka, omijając zwalone konstrukcje mostowe, zmieniała swój nurt. Na całej długości Odry zniszczone były wszystkie mosty, w korycie rzeki leżały wraki 761 barek, 54 holowników i 91 statków zabezpieczenia technicznego . Pracownicy kozielskiego Zarządu Wodnego podnieśli w swoim rejonie 12 holowników, 124 barki i 1 pogłębiarkę. Do 1948 r. podniesiono z dna rzeki dalszych 39 jednostek. Remont wraków był w pierwszych latach powojennych jedynym sposobem zwiększania stanu taboru pływającego .\nW porcie kozielskim działały także spółki prywatne. Były to: Bałtycka Spółka dla Międzynarodowego Transportu „Balsped-Odra” oraz Towarzystwa dla Handlu Krajowego i Zagranicznego „Odrawis” . Druga z tych firm, która zajmowała się zbieraniem złomu na terenie Dolnego Śląska i jego spedycją do hut śląskich przez kilka miesięcy zajmowała budynek po byłym niemieckim zarządzie wodnym o który bezskutecznie ubiegał się Państwowy Zarząd Wodny w Koźlu .\nUchwałą z dnia 2 maja 1946 r. Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów powołał do życia Polską Żeglugę na Odrze (PŻnO). Nowy armator przeładował w czerwcu 1946 r. w porcie kozielskim ponad 8 tys. ton węgla, zaś wraz z innymi portami 42 tys. ton .\n14 czerwca 1946 r. nastąpiło przejście w ręce polskie Kanału Gliwickiego, który był najnowocześniejszą drogą wodną w całym systemie Odry i niezwłocznie przystąpiono do zabezpieczenia go przed szabrownikami. W tym czasie koszt niezbędnych prac remontowych wyceniano na sumę 15 milionów złotych .\nPrzekazywanie Odry władzom polskim miało przebiegać stopniowo – od górnego biegu rzeki ku Odrze dolnej. Pierwszym przekazanym obiektem z kozielskiego zespołu stoczniowo-portowego była stocznia w Rogach, która do 1945 r. stanowiła ona własność Towarzystwa Stoczni Wschodnio-Niemieckich we Wrocławiu. Po przejęciu zakładu przez PŻnO, 5 lipca 1946 r. przystąpiono do prac remontowych. W ich ramach zadaszono budynki warsztatowe, podniesiono z nurtu Odry kilka wózków wyciągowych. W październiku tego samego roku rozpoczęto na pochylniach remonty pierwszych jednostek pływających .\nPort w Koźlu w 1946 r. nie osiągnął nawet 10% przeładunków z roku 1940. Za wyjątkiem bulwarów portowych i torowisk, wszystkie istotne urządzenia przeładunkowe uległy zniszczeniu na odcinku rzeki od Koźla do Krapkowic Polacy przejęli także duże ilości jednostek zatopionych, jak i utrzymujących się na wodzie, lecz wymagających kapitalnego remontu. Wśród statków zatopionych znajdowało się 130 barek bez napędu, o łącznym tonażu około 52 tys. ton, 2 pogłębiarki kubłowe i 2 holowniki. Z jednostek w stanie pływalności najcenniejszym nabytkiem były dwie pogłębiarki- kubłowa i ssąca, 3 holowniki i 12 barek, a także 8 małych węglarek o nośności zbiorczej 400 ton. Pod zarząd polski przeszły też śluzy i jazy w Januszkowicach i Krępnej – jednak w stanie wykluczającym je praktycznie z użytku do czasu zakończenia generalnego remontu .\nStocznia w Januszkowicach została przejęta rzecz PŻnO 1 listopada 1947 r. Znajdowała się w niej pochylnia umożliwiająca jednoczesny remont 4 jednostek, a załoga wynosiła około 120 pracowników. W związku z ciągle nieusuniętymi zniszczeniami wojennymi zdolność produkcyjna zakładu była wykorzystana tylko w 60%. Na kozielskich Rybarzach przeprowadzono reprywatyzację jednego z prywatnych warsztatów szkutniczych na rzecz jego właściciela – Antoniego Podolskiego .\nPrzejęcie odcinka górnej Odry przez Polaków wpłynęło na wzrost przeładunków w Koźlu. W dwa miesiące po przejęciu administracji całej Odry z wyjątkiem portu szczecińskiego i stoczni we Wrocławiu- flota rzeczna przewiozła ponad 10 tys. ton towarów załadowanych w Gliwicach, Koźlu i Szczecinie. We wrześniu 1946 r. obroty portu w Koźlu sięgnęły 45.497 ton. Możliwości przeładunkowe były jednak większe i wynosiły 5000 ton dziennie. Wynik taki był możliwy do uzyskania dzięki zakończonemu remontowi sześciu wywrotnic wagonowych i dźwigów. Koszt remontu wyniósł 3 mln złotych .\nZwiększone przewozy powodowały wzrost popytu na usługi remontowe. Do końca 1946 r. w stoczniach kozielskich wyremontowano ogółem 15 jednostek z napędem własnym o ogólnej mocy silników 2120 KM a także 25 kryp, barek i promów bez własnego napędu o łącznym tonażu 10.850 ton .\nKonsekwencją rozwoju żeglugi na kozielskim odcinku Odry był wzrost zatrudnienia w porcie kozielskim. We wrześniu 1946 r., w ciągu jednego miesiąca stan załogi powiększył się o 30% i osiągnął stan 327 pracowników, w tym 21 umysłowych. Ówcześni decydenci zdawali sobie sprawę, że chcąc utrzymać tempo rozwoju żeglugi koniecznym stanie się stworzenie praktycznie od podstaw nowoczesnego przemysłu stoczniowego i wyposażenie portów i przystani w odpowiedni sprzęt. Odbudowa starego taboru i remonty jednostek podnoszonych z dna rzeki mogła być realizowana tylko do czasu oczyszczenia szlaku żeglownego z wraków. Także jakość pozyskiwanych tą drogą jednostek pozostawiała bardzo wiele do życzenia. Przykładem mogą tu być kotły holowników, które mogły pracować tylko poniżej właściwych norm ciśnienia pary. Mimo to jednostkową zdolność uciągową tych jednostek utrzymywano na poziomie dorównującym normom niemieckim, które stosowano do taboru pełnowartościowego. Praktyka taka, mimo iż całkowicie usprawiedliwiona z punktu widzenia potrzeb transportowych, przyspieszała całkowite zużycie zespołów napędowych .\nPrzełom lat 1946 i 1947 zamykał na śląskim odcinku Odry etap pionierskiego, pełnego improwizacji zagospodarowywania i przecierania szlaku transportowego, uzupełniony staraniami o jak najszybsze przejęcie tej ważnej arterii w polskie ręce .\nSpecyficzny zawód wodniaków odrzańskich wytworzył własny folklor. Zawód łodziarza, najczęściej był przekazywany z ojca na syna. Starsze pokolenie przekazywało nowicjuszom nie tylko wiedzę fachową, lecz także cały zespół zachowań społecznych związany ze specyficzną bądź co bądź pracą na Odrze. Konieczną była wiedza, jak należy zachować się w konkretnej sytuacji oraz jak reagować w nieprzewidzianych sytuacjach.\nPatronką wodniaków jest, podobnie jak górników, jest św. Barbara . Stąd też dzień 4 grudnia, Barbórka, był świętem uroczyście obchodzonym. Szczególnie interesujący jest obyczaj włączania adeptów do grona żeglarzy starszych stażem, w folklorze odrzańskim zwany „frycowaniem”. Obrzęd inicjacji sprawowano zwykle w tradycyjnych punktach postojowych. Na Odrze był to z reguły 444 kilometr, czyli miejsce zwane przez łodziarzy „diabelską górą”. W tym miejscu rzeka skręca gwałtownie w prawo, co stwarza złudzenie wpływania statku do tunelu. Nowicjusza golono cegłą, pasowano szablą lub – co najczęściej zdarzało się na Śląsku – wrzucano do Odry w celu sprawdzenia odwagi, zręczności, a pewnie także – umiejętności pływania. Próbę kończył „wykup”, podczas którego adept, czyli „kajtek” częstował resztę załogi alkoholem .\nZ „górą diabelską”, która oficjalnie zwała się Białą Górą, jest związany także inny obyczaj. Każdy praktykant musiał tu wrzucić do Odry kromkę chleba, co w przyszłości miało mu zapewnić spokojną pracę i ustrzec przed śmiercią w nurtach rzeki. Czasami zamiast chleba wrzucano deskę z napisem „Chcę być dobrym łodziarzem”. Jeśli chleb lub deska dopłynęły do Szczecina, stanowiło to dla nowicjusza pomyślny znak .\nCzęstokroć do realiów życia i pracy na wodzie przenoszono wierzenia związane z polem, rolą i pracami rolnymi. I tak, charakterystyczne dla wsi przekonanie, że godzina 12 w południe jest godziną demonów, przerodziło się w zakaz wypływania z portu o tej godzinie. Nie uszanowanie tego obyczaju miało przynosić pecha i prowokować nieszczęście. Barka nie powinna także nigdy wypływać z portu rufą do przodu. Jeśli było to technicznie niewykonalne z powodu np. braku miejsca w basenie portowym, należało ruszyć z miejsca nawet na kilka kroków do przodu, a dopiero potem cofać rufą. Surowo zabronione było spluwanie do wody, gdyż w ten sposób można było napluć w twarz Matce Boskiej. Nie wolno było w jakikolwiek sposób zanieczyszczać rzeki moczem lub pomyjami, ponieważ czyniący to mógłby mieć ciężkie konanie. Obyczaj ten był bardzo pożyteczny, z punktu widzenia – jakbyśmy chcieli rzec w sposób współczesny – ekologicznego, miał bowiem zbawienny wpływ na czystość wody. W Wielki Piątek koniecznie trzeba było wrzucić do wody kilka świętych obrazów, tylko w ten bowiem sposób można było zażegnać złe moce .\nWśród opowiadań wodniaków poczesne miejsce zajmują legendy o utopcach niszczących śluzy, jazy i inne urządzenia wodne oraz wciągających żeglarzy w nurty rzeki. Wiara w te złośliwe stworzenia była wygodna, ponieważ każde przeoczenie czy błąd można było zrzucić na demona. Praca wodniaków, wymagająca spędzenia 9 miesięcy w ciągu roku na wodzie sprzyjała tworzeniu się nowych zwyczajów. Sprawiały one, że ciężka, niebezpieczna i monotonna praca marynarza stawała się znośniejsza. Jednym z obyczajów, który warto tu wspomnieć to symboliczne picie wody z Odry przez starostów powiatu podczas otwierania dni miasta, który to zwyczaj najlepiej symbolizuje związek miasta z rzeką .\nŻycie nad rzeką to nie tylko praca, ale i wypoczynek, a Odra, Kłodnica oraz Kanał Kłodnicki zawsze były miejscem rekreacji okolicznej ludności. Jednak dopiero w okresie istnienia twierdzy wytyczano kąpieliska, na których można było zażywać kąpieli i tak teren pomiędzy dzisiejszą muszlą koncertową a ujściem Golki był garnizonowym kąpieliskiem, a po likwidacji twierdzy kąpielisko miejskie wytyczono nad Odrą od strony Kędzierzyna (obecnie były teren wojskowy na Wyspie), budując tam budynek przebieralni, nadbrzeże dla kajaków, łodzi i żaglówek oraz ogradzając kąpielisko.\nW 1887 r. zorganizowano bieg dwóch łyżwiarzy kanałem z Gliwic do Koźla. Wystartowali oni o godz. 14.00, aby do Sławięcic przybyć ok. godz. 16.30. Podobną próbę podjęto także na trasie odwrotnej. Rozpocząwszy bieg w Koźlu o godz. 9. 30 łyżwiarze przybyli do Gliwic o 17.00\nNa rzece odbywały się spływy kajakowe z Gliwic, Opola oraz Raciborza do Koźla. Spływy kajakowe urządzane są także obecnie, są jednak bardzo sporadyczne, na co ma wpływ zanieczyszczenie odrzańskich wód. Kędzierzyn-Koźle jako etap spływów kajakowych został ujęty w dwóch głównych szlakach: 1) Racibórz – Opole rzeką Odrą, 2) Gliwice- Opole Kanałem Gliwickim i rzeką Odrą.\nObok kajakarstwa rozwiniętym sportem było żeglarstwo, które szczególnie intensywnie uprawiane było na rzece Odrze z uwagi na dogodne warunki żeglugowe dla małych statków, obecnie jedyne żaglówki, które można bardzo sporadycznie ujrzeć na rzece należą do Jachtklubu Szkwał mającego siedzibę na Wyspie.\nNa koniec warto wspomnieć o parkach, które bez wody odrzańskiej zapewne nigdy by nie zaistniały. Park kozielski (tzw. Planty) powstał po likwidacji twierdzy kozielskiej wzdłuż głównego obwodu obronnego, nad fosą forteczną. Jeszcze po II wojnie światowej fragmenty fosy były wypełnione wodą nadając większego uroku plantom miejskim. Obecnie tylko przez północną część parku przepływa ciek Lineta, pozostałe fosy są suche. Przez park w Sławięcicach przepływa zaś rzeka Kłodnica oraz jej kanał Młynówka, brzegi których łączą przepiękne mosty, dziś już nadające się do remontu.\n10 stycznia 2021 o 16:33\nWitam, bardzo ciekawa strona, mam pytanie propo Kozla port przy ul. Mlynarskiej jest osiedle robotnicze, na końcu tych budynków stoi dom w głębi oznaczony nr 9 ponoć zamieszkiwał tam zarząd papierni ale wszędzie brak informacji, czy może Pan cokolwiek wie otym budynku, pozdrawiam\nTzw. Dom Inżynierów. Są gdzieś szczątkowe informacje.


Proszek wodorku wanadu, VH2 - Goodao Technology Co., Ltd.\nFormuła molekularna VH2\nGęstość Noaa - 6\nUżywa dodatki metalurgiczne\nChińska nazwa: wodorek wanadu\nWzór cząsteczkowy: VH2\nMasa cząsteczkowa: 55,9812\nWodorek wanadu (VH2), gdy temperatura wzrośnie z 25 ° C do 200 ° C, ciśnienie emisji wodoru wzrośnie gwałtownie z 0,19 mpa (1,9 ciśnienia atmosferycznego) do 87 mpa (870 ciśnienia atmosferycznego), co można powiedzieć idealny kompresor. Wodorek wanadu to wodorek metalu przejściowego. Pierwiastki skandu, wanadu, chromu, niklu, palladu, lantanowców i aktynowców w metalach przejściowych mogą tworzyć związki binarne z wodorem.\nWłaściwości wodorku wanadu:\n(1) VH2 jest bardzo niestabilny. Gdy temperatura wynosi 13 ℃, ciśnienie dysocjacji osiągnęło 1,01 × 105 Pa. Jego wzór reakcji to 2VH2 → 2VH + H2.\n(2) Wodorek metalu-wanadu jest szarą substancją metaliczną, po wchłonięciu wodoru, rozszerzeniu sieci.\n(3) Gęstość wodorków jest o około 6% ~ 10% niższa niż metaliczny wanad.\n(4) Metal wanad staje się kruchy po wchłonięciu wodoru. Podgrzewany w próżni do 600 ℃ ~ 700 ℃, wodorek wanadu ulega rozkładowi. Wraz z uwolnieniem wodoru twardość wanadu spada, a właściwości plastyczne zostają przywrócone.\n(5) Nie oddziałuje z wodą ani z wrzącym kwasem solnym, ale jest utleniany przez kwas azotowy. Wodorek wanadu jest stosowany w stopie do magazynowania wodoru, jego zdolność magazynowania wodoru jest duża, jest obiecującym związkiem.\nPoprzedni: Proszek wodorku hafnu, HfH2\nKolejny: Proszek wodorku cyrkonu, ZrH2\nProszek wodorku wanadu\nFabryki proszku wodorku wanadu\nFabryka proszku wodorku wanadu\nProducent proszku wodorku wanadu\nProducenci proszku wodorku wanadu\nProducent proszku wodorku wanadu v\nProszek wodorku wanadu Cena\nCytaty w proszku wodorku wanadu


Azja Centralna: Przyszłość Afganistanu nie jest czarno-biała\nTeksty, tłumaczenia, opinie\nPrzyszłość Afganistanu nie jest czarno-biała\nHASEEB HUMAYOON | OCTOBER 18, 2012\nW prognozach na temat przyszłości Afganistanu, błędem jest proste odwzorowywanie jego trudnej przeszłości. Wielu ekspertów zakłada, że kraj rozpadnie się na kawałki wraz z ostatnim żołnierzem, który wyjedzie w 2014 roku. Afgańczyków zaś określa się jako pozbawionych chęci odbudowy kraju, a skorych raczej do wysadzenia wszystkiego w powietrze. Jednakże przyszłość kraju nie jest ani czarna, ani biała. Prawda jest taka, że dzięki transformacji, którą Afganistan przeszedł od 2001 roku odpowiedzialna polityka może dziś kształtować jego perspektywy.\nFataliści rysują dwa możliwe scenariusze afgańskiej przyszłości: wojna domowa lub agresywny powrót Talibów. Żaden z tych scenariuszy nie brzmi przekonująco. Co ważniejsze, oderwane są absurdalnie od rzeczywistości na miejscu i zabarwione przez pogląd, że zewnętrzne czynniki determinują kierunek, w którym podąża Afganistan. Istotniejszym od tego co zdecyduje Waszyngton lub Bruksela jest pytanie czy afgańskim politykom uda się zachować i podtrzymywać polityczną stabilność w ramach porządku konstytucyjnego czy nie. I to prezydent Hamid Karzaj jest osobą z największym wpływem na rozszerzanie i legitymację systemu - lub jego nieodpowiedzialne podważenie.\nSiły skumulowane w biurze prezydenckim od 2004 roku, zamieniły Karzaja z mediatora pomiędzy różnymi spornymi stronami (które w 2001 roku postrzegały go jako nieszkodliwego) w makiawelicznego manipulatora swoich politycznych konkurentów i międzynarodowych stronników. Jego otwarte konflikty z ambasadą amerykańską za rządów Busha oraz wymowne dystansowanie od Białego Domu Obamy wyraźnie pokazują ograniczenie wpływów politycznych USA w Afganistanie. W rzeczywistości, Prezydent Karzaj zwrócił się w stronę lokalnych liderów jako źródła władzy, tym samym wprowadzając w afgańską politykę chaotyczną mieszankę nepotyzmu i populizmu. W tej polityce prawdziwa władza jest nagrodą, ale żaden z głównych liderów czy grup – prócz nihilistycznych Talibów i byłego komendanta z czasów wojny domowej Gulbudina Hekmatyara - nie dąży do niej z jawną siłą i przemocą. I to jest krok we właściwym kierunku.\nPozbawiona partii i trwałych ugrupowań, polityka afgańska może wydawać się nieskoordynowana i nieprzewidywalna. Jednakże minione osiem lat porządku konstytucyjnego dowodzi, że wybuchające konflikty udaje się rozwiązać politycznie. W gorącym okresie wyborów prezydenckich w 2009 roku, Atta Mohammad Noor – wpływowy poplecznik Abdullah Abdullah, głównego kandydata opozycji – wkroczył publicznie w niestosowny konflikt z Hanifem Atmarem, ówczesnym ministrem spraw wewnętrznych lojalnym Karzajowi. Napięcie wzrosło, a ryzyko gwałtownej kolizji między Noorem i rządem było realne. Porządek polityczny w kraju i zachowanie polityków były jak dotąd nieprzetestowane – oczekiwano więc trudności w uporaniu się z potencjalnym wybuchem. A jednak, gdy tylko zaczęło wrzeć, rozpoczęto negocjacje zmierzające do zażegnania konfliktu. Polityka wygrała z sięgnięciem po broń. Noor wytrwał przy swoim poparciu dla opozycji, a rząd uznał jego prawo do pozostania w ramach systemu mimo niezupełnej lojalności wobec prezydenta.\nW trakcie wyborów parlamentarnych w 2010 roku, regionalni watażkowie ubiegali się o miejsca, mimo że wcześniej optowali za pozostaniem poza prawem i poza ramami demokratycznych instytucji. Mają obecnie wielorakie powody, aby wspierać porządek konstytucyjny: od dostępu do władzy i prestiżu po immunitet i interesy biznesowe. Dążą do tych przywilejów poprzez cywilne platformy, a nie korzystając z bezwzględnej siły czy ilości ludzi pod bronią. Zachęcający to czynnik - skoro rodzący się porządek zaoferował te wszystkie korzyści watażkom, powinien także być w stanie pewnego dnia normalizować ich działania.\nNiemniej jednak, istnieją wyzwania dla utrzymania tej sytuacji. W ciągu ostatnich dwóch lat zwiększyła się ilość częściowo zorganizowanych oddziałów bojowników i paramilitarnych grup – pod różnymi nazwami takimi jak Afghan Local Police, Critical Infrastructure Police - oraz innych dwuznacznych formacji działających poza prawem i instytucjami nadzorczymi. Podobnie, kilku lokalnych oficjeli rozszerzyło formalne i nieformalne wsparcie dla mobilizacji uzbrojonych grup w niektórych dystryktach takich prowincji jak Kunduz czy Baghlan. Ich powrót do afgańskiej rzeczywistości z obszarem działań ograniczonym do dystryktu, nie oznacza jednak pewnych oznak zbliżającej się wojny domowej, wbrew argumentom wytoczonym w ostatnim artykule Dextera Filkinsa w New Yorkerze i powtarzanym przez innych komentatorów.\nWojny domowe nie wybuchają z powodu walk na poziomie dystryktu czy prowincji, ale wtedy raczej gdy umowa podziału władzy (lub jej kontroli) na poziomie centralnym nie gwarantuje tak potrzebnej elastyczności i korzyści dla większości z zaangażowanych stron. Wojna domowa w Afganistanie w latach 1992-96, której tak bardzo się obawiano, nie była wynikiem żadnego z konfliktów na poziomie dystryktu. W rzeczywistości, czynnikiem sprawczym i podtrzymującym wojnę była pełna przemocy przepychanka o to, kto będzie przewodził i zajmował główne stanowiska w rządzie centralnym. Oczywiście wkraczały w tą walkę również siły regionalne – głównie Iran i Pakistan – poprzez poparcie dla swoich sojuszników z lat 80-ych.\nTymczasem dominującą cechą rządu powstałego po 2001 roku była jego elastyczność – nawet pomysłowość – w zapewnieniu każdemu kawałka tortu. Nawet ci, którzy bardzo jawnie stają przeciw obecnemu przywództwu kraju mają bezpośredni udział w systemie, albo bliskich z rodziny czy lojalne grupy na wysokich szczeblach rządowych. Na przykład, Generał Dostum, otwarcie występujący przeciw Karzajowi, pobiera wysokie wynagrodzenie za symboliczne stanowisko przy najwyższym dowódcy sił zbrojnych. Były wice-prezydent Ahmad Zia Masood stoi aktywnie w opozycji do Karzaja, podczas gdy jego szwagier Salahudin Rabbani przewodniczy rządowej Radzie Bezpieczeństwa. Układ jest taki, że nawet ci lojalni wobec lidera rebeliantów Gulbudina Hekmatyara mają duży udział we władzy w samym Kabulu i na prowincji. W negocjacjach mogą używać zdolności zbrojnej Hekmatyara, ale raczej nie poddadzą wszystkich swoich przywilejów, wchodząc w wojnę z innymi frakcjami.\nAfgańska polityka poplecznictwa – gdzie z oporami przyznaje się dostęp do wpływów i głównych zasobów – także przeciwdziała wybuchowi rozległej wojny domowej. Ci z rządu centralnego utrzymują sieć swoich ludzi na peryferiach przyznając stanowiska w administracji i dzieląc wynagrodzenia oficjalnie, albo po prostu wysyłając stronnikom część własnych dochodów. Ci z prowincji robią zaś odwrotnie. Często, dzielą zyski z lokalnych kontraktów lub rekietach ze swoimi patronami w regionie czy w samym centrum. W dłuższej perspektywie, tego rodzaju zależności są oczywiście wysoce niepożądane dla odpowiedzialnego i przejrzystego rządzenia. Jednakże elastyczność sieci protekcji gwarantuje przynajmniej, że odmienne interesy są negocjowane, a konflikty zbrojne powstrzymywane. Negatywną konsekwencją jest oczywiście fakt, że taki system w dzisiejszym Afganistanie nie działa z korzyścią dla całego społeczeństwa, tylko dla większości klasy politycznej.\nNie chcę przez to powiedzieć, że Afganistan jest w pełni stabilny. Biorąc jednak po uwagę, że stosowane mechanizmy, wynikające z porządku konstytucyjnego i polityki patronatu, zapewniają równowagę potencjalnie walczącym stronom, tylko zewnętrzne naciski należy postrzegać jako zagrażające stabilności i trwałości kraju. Talibowie są oczywiście głównym zagrożeniem, ale stopniowo przestają stanowić wyzwanie dla rozszerzenia i stabilności porządku konstytucyjengo, ponieważ nie udało im się zaoferować społeczeństwu akceptowalnej alternatywy. Poza tym są postrzegani jako ruch coraz mniej spójny.\nTekst oryginalny http://www.foreignpolicy.com/articles/2012/10/18/if_you_love_afghanistan_let_it_go\nO Talibach w kolejnej części tłumaczenia artykułu\n© Tłumacznie Krzysztof Lizak za zgodą autora\nAutor: Kris Lizak o 1:57 AM\nAzja Centralna to tygiel geopolitycznych interesów. Wiele oficjalnych informacji opiera się o gotowe tezy i łatwo wpada w utarte schematy myślowe. Istnieje potrzeba głosu niezależnego, pochodzącego od ludzi żyjących w tym niespokojnym regionie. Wybieram i tłumaczę teksty z różnych źródeł. Opinie uznanych ekspertów, wypowiedzi mieszkańców, czasem załączam własną ocenę sytuacji. Zawsze jednak staram się o zachowanie lokalnej perspektywy, której często brakuje w globalnych analizach.\n© 2010-2012 Teksty i tłumaczenia podlegają prawu autorskiemu. Powered by Blogger.


pewnie jakis UKLAD (autor: mateusz | data: 21/09/07 | godz.: 14:02)\na to nie jest ta nowa seria prockow amd (autor: XiSiO | data: 21/09/07 | godz.: 14:21)\nw czarnych opakowaniach niby dla entuzjastow ?\n:-) (autor: ziemowit | data: 21/09/07 | godz.: 14:56)\nAMD kupiło intela na kredyt ;)\ntaaaa.... (autor: AZet | data: 21/09/07 | godz.: 15:11)\nduzy halas maly pies... i wyjdzie z tego dracy morde cherlawy i wredny latlerek ! ;)))\nZalosni sa....poprostu zalosni...juz chwytaja sie wszystkiego zeby kupili, niedlugo beda po domach chodzic i chwalic sie ze sprzedaja "z dostawa do domu" ;)))\na może (autor: ziemowit | data: 21/09/07 | godz.: 15:28)\nto coś takiego: 4x Barcelona + 4x R600 ?\nR900/ddr5 (autor: konio | data: 21/09/07 | godz.: 15:47)\nBędzie tak szybka że jak będzie się grało w Crysis to przejście fula zajmie 15 minut.:)\nchyba chcą ogłosić swoją (autor: Luk | data: 21/09/07 | godz.: 16:06)\nkupują nVidię (autor: Soulburner | data: 21/09/07 | godz.: 16:12)\ni będą na rynku tylko karty ATI :D\nno i... (autor: konio | data: 21/09/07 | godz.: 16:35)\nbedą odrazu pakowane po 2 w pudełka aby w nowe girki pograć.\nco wy wiecie (autor: Dabrow | data: 21/09/07 | godz.: 17:53)\nogłoszą światu skąd ich mroczną tajemnicę pochodzenia nazwy amd(R)*\n*a może damy (Radę).\nPierwszy procesor (autor: NimnuL-Redakcja | data: 21/09/07 | godz.: 20:21)\nz wbudowanym dyskiem twardym?\nMi szybciej serce zabije jak wymyślą coś fajnego dla mobilnej platformy.\nwiecie co (autor: pitero | data: 21/09/07 | godz.: 23:07)\nim gorzej sie wiedzie amd, tym bardziej my bedziemy dostawac po kieszeni i tym wolniej bedzie sie rozwijac rynek procesorów. wiec po co to cale pastwienie sie? z gorszej kondycji amd, ktorego wszyscy do niedawna chwalili i dopingowali, nic dobrego dla nas nie wynika. Wyobrazacie sobie ze ktos nawiaze walke z intelem kiedy juz to głupie i bez sensu amd padnie na ryj?\n... (autor: trepcia | data: 21/09/07 | godz.: 23:41)\nA może chcą pójść śladem Apple i wypuszczą swojego iPhone "Killera"?\npitero (autor: Dabrow | data: 22/09/07 | godz.: 00:39)\nnawet jak srasz to myślisz o konkurencji? Sorry - ale pozwól ludziom pożartować - gdzie tu jest pastwienie? (-;\njest jest (autor: pitero | data: 22/09/07 | godz.: 19:46)\nsrrrraaaaaaszne pastwienie!! czytac tego nie moge....\nAMD wystartuje w wyborach z listy LIDu (autor: browar | data: 22/09/07 | godz.: 21:31)\nbo jak wiadomo LID l jest tani :) ...lecz neistety do bani.\nZaczei koesie z AMD pić gozrałe z "naszym" Kwasem" (autor: browar | data: 22/09/07 | godz.: 21:33)\nnaje...li sie i bredzą :) penie ają wplanah produkowac worki do odkurzaczy .\nteraz na serio (autor: browar | data: 22/09/07 | godz.: 21:42)\nosobiście mam intela i kibicuje intelowi ale niestety pamietam czasy kiedy na rynku grał tylko intel reszat sie nie liczyla i to byly straszne czasy procki kosztowaly fortune i tylko troche wyprzedzaly kalkulatory .trzeba oddac czesc amd ze nie robi tez beleczego owszem jest gorszy od intela i skala inegracji itd ale mam nadzieje ze amd wyskoczy z czyms naprawde "Boskim" bo to już najwyższy czas by pokazalo cos wogole nietylko wartego uwagi ale coś wiecej\npewnie, rola AMD jest bezcenna (autor: Luk | data: 23/09/07 | godz.: 00:55)\nlepiej nie myśleć jakby teraz wyglądał rynek procesorów, gdyby ta firma nie zaistaniała;\nale jeśli mowa o "dawnych" czasach to tak do końca trudno powiedzieć skąd brała się ta stagnacja i to przy procesorach, którym jednak wciąż brakowało mocy - w sumie nawet przy pentium I była chyba większa różnorodność procków niż teraz (Cyrix, AMD),\n@Luk: był jeszcze NexGen (autor: zartie | data: 23/09/07 | godz.: 10:30)\nale został przejęty przez ... AMD.\nno ciekaw jestem co tam AMD może wymyśleć (autor: Mario2k | data: 24/09/07 | godz.: 11:19)\nSwoją drogą jeśli mowa o konkurencji\nto przydałby się trzeci producent CPU .\nTylko nie kulawe ViA ;)\nCo do niespodzianki to może zapodadzą odświeżone\nGPU R600 ????\nO rany... (autor: Dexter | data: 24/09/07 | godz.: 13:25)\nTo już jutro. Nie wytrzymam tego napięcia... To musi być coś... Nie dam rady... Aaaa... Coraz gorzej... Te fale gorąca... Jeszcze tylko 24 godziny... A może... Nie jeszcze nie... Sznur... Tak tylko sznur mi pozostał, napięcie sięgnęło zenitu... Chyba skorzystam ze sznura, bo nie mogę ani ja ani moi bliscy... Nie mogą się ze mną tak męczyć... W głowie kołacze się myśl - zapomnij o tym co AMD ogłosi 25-go września i zró wreszcie użytek ze sznura i skończ z tym... Trudno, napięcie jest zbyt duże, kończę... Sznur... sznur... sznurrr........ ulga, sznur się nie urwał, napięcie zelżało... światło... widzę światło...\n"ZNOWU NIE ZGASIŁEŚ ŚWIATŁA W UBIKACJI" - ten głos zawsze mnie otrzeźwia...\nReasumując - co by to musiało być żeby wstrząsnąć światem?\nDexter - sugeruję (autor: Dabrow | data: 24/09/07 | godz.: 14:16)\nlaxygen (-; Nie beziesz miał takich traum (((((((-;\nNoooo, to już dzisiaj. (autor: muerte | data: 25/09/07 | godz.: 08:24)\nNa razie stronka bez zmian.\nNo i kupa (autor: Qroń | data: 26/09/07 | godz.: 10:11)\n5000+ z odblokowanym mnożnikiem, też mi bestia.\nFuck you AMD, that's all I can say.


Na liniach pakujących musi znaleźć się szereg różnorodnych maszyn, aby proces pakowania w danym zakładzie przebiegał pomyślnie i bez żadnych opóźnień. Bardzo ważne jest oczywiście to, że maszyny pakujące podzielone są na wiele różnych rodzajów, ponieważ z jednych korzysta się bezpośrednio na linii, a z innych w ich sąsiedztwie.\nPomocnym rozwiązaniem dla wielu zainteresowanych osób będzie maszyna pakująca w siatkę lub też saszetkarka. Ciekawym wyborem są także automaty do gotowych torebek, owijarki, dozowniki ślimakowe czy też wagi kombinacyjne. Jest tego naprawdę sporo, ale wszystkie profesjonalne linie pakujące muszą być kompleksowo wyposażone, zanim w ogóle ruszą z miejsca.\nDlaczego posiadanie maszyn pakujących jest tak ważne?\nPosiadanie sprawnych, wydajnych i bezawaryjnych maszyn pakujących na własnej linii jest bardzo ważne z jednego prostego względu. W ten sposób znacznie usprawnia się dotychczasowy proces produkcyjny. Wpływa to znacząco na większe możliwości produkcyjne, a więc jednego dnia dany zakład pracy będzie w stanie wyprodukować więcej towarów dla swoich klientów, co przydaje się zwłaszcza w sezonie. Jak widać wyraźnie maszyny do pakowania są nieocenionym elementem w każdym zakładzie przemysłowym oraz produkcyjnym. Najlepiej, jeśli władze takich zakładów zainwestują w nowoczesne maszyny, oparte na innowacyjnych systemach i technologiach, których operatorami będą dobrze wyszkolone osoby.\nJakich jeszcze maszyn pakujących nie może zabraknąć na linii?\nIstnieje jeszcze kilka istotnych maszyn pakujących, których nigdy nie powinno zabraknąć na linii, są to m.in.:\nWarto więc przeanalizować to, w jaki sposób chce się wyposażyć własną linię, a dopiero potem przystąpić do zakupów. Tak przemyślane działania na pewno zdadzą egzamin i doprowadzą do tego, że linia będzie kompleksowo przygotowana i będzie można rozpocząć na niej bardzo intensywne prace produkcyjne dla kolejnych klientów. Ważne jest jednak to, aby zakupione maszyny i urządzenia były stale serwisowane, smarowane oraz konserwowane, najlepiej kilka razy w miesiącu. Muszą o to zadbać specjalne wyznaczone osoby, z odpowiednimi ku temu uprawnieniami.\nPolpak - profesjonalne maszyny i linie pakujące.


Pheromax Pheromone woman perfumy 14 ml - emodi.pl moda i styl\nPheromax Pheromone woman perfumy 14 mly\nSa rzeczy dobre i sa te najlepsze. Z duma pokazujemy nad wyraz silne, nieprzeciętnie stezone feromony PHEROMAX (czyt. Feromaks, feromax). Dwa miesiace zajelo nam oraz naszym klientom testowanie nowego towaru.\nUzyskane rezultaty przerosly nasze najsmielsze wymagania. To bezdyskusyjnie jedne z najkorzystniejszych feromonów jakie mielismy w rekach. NU Life KG zagwarantuje niesamowicie wysokie stezenie feromonów w kazdym flakonie w wysokosci 0,035%.\nAbsolutny HIT! Na zachodzie Pheromax okreslany jest jako towar klasy Hi-tech. Niemało lat badan zaowocowalo stworzeniem progresywnej formuly, która w niewiarygodny sposób wplywa na plec przeciwna. Pheromax zawiera nie tylko dwa podstawowe feromony dzialajace na plec przeciwna (Androstenol, Androstenon), ale równiez nowy, niedawno odkryty Androstadienon.\nPolaczenie tych trzech silnych feromonów w nad wyraz wysokim stezeniu, a także stosownych proporcjach skutkuje powstaniem mieszanki wybuchowej. Ten produkt, w przeciwienstwie do wielu tanich srodków, dziala tak, jak powinien juz od pierwszego uzycia - gwarantowane Dzialanie Pheromax znamionuje sie silnym pobudzeniem.\nMimo, ze brzmi to niewiarygodnie, po jego uzyciu prędko stajesz sie wyjatkowo atrakcyjny, badz interesująca dla otaczajacych Cie osób przeciwnej plci. Natomiast, pozostale osoby traktuja Cie z nalezytym szacunkiem oraz powazaniem.\nPheromax jest stale wykorzystywany poprzez niektórych mezczyzn, a także kobiety w klubach, czy podczas spotkan towarzyskich, aby wywolac pozadanie w partnerze. Osoby, które zdaja sobie sprawe z potegi dzialania prawdziwych feromonów, moga korzystac z niewiarygodnych mozliwosci jakie daje 14ml flakon Pheromax.\nWykorzystaj go w sposób, jaki lubisz. UWAGA! towar o skrajnej koncentracji feromonów! W kazdym szykownym, srebrnym flakonie znajduje sie niewiarygodnie duza ilosc feromonów. Gromadzi lacznie 5mg feromonów w 14ml flakonie, posiada wiec stezenie w wysokosci 0,035%, które jest wyczuwalne.\ntowar nad wyraz produktywny. 14ml flakon zezwala na okolo 280 duzych aplikacji. Jedna mala aplikacja jest produktywna. Wieksza ilosc przynosi niepozadane efekty. Wazna informacja dla pań. Wersja dla pań zawiera wyjątkowo duza ilosc Estratetraenolu - najsilniejszego feromonu pobudzajacego mezczyzn, jaki obecnie jest znany czlowiekowi.\nDzieki PHEROMAX Woman staniesz sie jeszcze bardziej nieodparta. Mozesz przekonac sie o sprawnosci Pheromax, kupujac 1ml próbke. Sklad: Pheromax Man: 2.0mg Androstenol, 1.8mg Androstenone, 1.2mg Androstadienone.\nPheromax Woman: 3.0mg Copulins, 1.0mg Androstenol, 1.0mg Estratetraenol. Przedstawione tresci zostaly zamieszczone za zgoda firmy Inter Technologie\nSa rzeczy prawidłowe i sa te najkorzystniejsze. Z duma pokazujemy wyjątkowo silne, genialnie stezone feromony PHEROMAX (czyt. Feromaks, feromax). Dwa miesiace zajelo nam, a także naszym klientom...\nNasomatto Narcotic V., 30 ml, ekstrakt perfum dla pań, Ekstrakt perfum Nasomatto Narcotic V. Stanie się Twoją tajną bronią w sztuce uwodzenia! Ty też odkryj zniewalający zapach, który rewelacyjnie...


Bp Gerard Kusz przechodzi na emeryturę\ngliwice.gosc.pl → Wiadomości z diecezji gliwickiej → Bp Gerard Kusz przechodzi na emeryturę\nBp Gerard Kusz\tMarek Piekara /Foto Gość\nOjciec Święty Franciszek przyjął rezygnację bp. Gerarda Kusza z pełnienia posługi biskupa pomocniczego diecezji gliwickiej – ogłosiła dziś (15 listopada) w południe Nuncjatura Apostolska w Polsce. Zgodnie z decyzją bp Kusz przechodzi na emeryturę.\nBp Gerard Kusz od 1985 roku pełnił posługę biskupa pomocniczego diecezji opolskiej, a od 1992 roku – gliwickiej. Jego dewizą biskupią są słowa: „Oboedientia et pax” (Posłuszeństwo i pokój). W Konferencji Episkopatu Polski jest obecnie wiceprzewodniczącym Komisji Wychowania Katolickiego.\n23 października 2014 roku bp Gerard Kusz skończył 75 lat i po przyjęciu przez Ojca Świętego Franciszka rezygnacji, z dniem 15 listopada 2014 roku przechodzi na emeryturę.\nKończący posługę biskupa pomocniczego bp Gerard Kusz urodził się 23 października 1939 roku w Dziergowicach. W 1957 roku rozpoczął studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1962 roku w Opolu. Po święceniach pracował jako wikariusz w parafii Chrystusa Króla w Gliwicach i Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu. W latach 1973-1974 pełnił funkcję prefekta w WSD Śląska Opolskiego w Nysie. W 1974 roku rozpoczął studia na specjalizacji katechetycznej na KUL. W 1976 roku uzyskał tytuł magistra teologii, a w 1978 roku obronił pracę doktorską. W 1978 roku został mianowany wykładowcą katechetyki, pedagogiki i teologii pastoralnej w WSD Śląska Opolskiego w Nysie. W tym czasie pełnił też funkcje: członka Rady Naukowej Diecezjalnego Instytutu Pastoralnego w Opolu (Filia KUL), diecezjalnego wizytatora nauki religii, cenzora książek religijnych, sekretarza Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów oraz prezesa wojewódzkiego oddziału TP KUL w Opolu. W latach 1983-1985 był wicerektorem WSD Śląska Opolskiego w Nysie.\n27 czerwca 1985 roku został mianowany biskupem pomocniczym diecezji opolskiej. Konsekracja miała miejsce 15 sierpnia 1985 roku. W diecezji opolskiej powierzono jego pieczy: sprawy katechetyczne, wizytatorów diecezjalnych, sprawy kultury chrześcijańskiej, Klubów Inteligencji Katolickiej, TP KUL i sprawy rekolekcyjno-formacyjne laikatu. Sprawował szczególną opiekę nad raciborskim rejonem duszpasterskim. 25 marca 1992 roku został biskupem pomocniczym nowopowstałej diecezji gliwickiej. W diecezji pełni funkcje: wikariusza generalnego, przewodniczącego Wydziału Nauki i Kultury Chrześcijańskiej. Od 1985 roku należy do Komisji Katechetycznej Episkopatu Polski. Obecnie jest wiceprzewodniczącym Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski.\ndodane 15.11.2014 12:30


Każda władza nam przeszkadza! Mówię jak jest! 35 lat Lady Pank!\nZespół Lady Pank to jeden z najpopularniejszych i najbardziej legendarnych polskich zespołów rockowych. Powstał we Wrocławiu, we wrześniu 1981 roku, z inicjatywy gitarzysty i kompozytora Jana Borysewicza, związanego wcześniej z grupą Budka Suflera. Drugim z założycieli Lady Pank był Andrzej Mogielnicki, także główny autor tekstów piosenek zespołu. Wokalistą Lady Pank jest Janusz Panasewicz – oficjalna strona zespołu.\nJak łatwo obliczyć, Lady Pank w tym roku obchodzi 35-lecie! Ten zacny jubileusz muzycy postanowili uczcić wydaniem kolejnej płyty. 15 kwietnia ukaże się album zatytułowany Miłość i władza.\nPierwszym singlem promującym ten album jest utwór Miłość, opublikowany 15 marca. Do muzyki skomponowanej przez Jana Borysewicza i słów Wojciecha Byrskiego powstał teledysk w reżyserii Pascala Pawliszewskiego. Muzykom towarzyszy aktorka Olga Bołądź.\nNa You Tube można obejrzeć koncertowe wykonanie drugiego utworu – Władza – z przyszłego albumu. Zespół zagrał w krakowskim klubie Kwadrat 4 marca. Nagranie jest amatorskie i słychać, że Janusz Panasewicz… ma ciężko… ale myślę, że to można zwalić na specyficzną, klubową akustykę. Utwór jest przebojowy – dobra reakcja publiczności – i mam nadzieję, że oficjalny teledysk, będzie dorównywał klasą klipowi Miłość. Mimo wszystko słychać, że Lady Pank – choć zalicza się do dinozaurów rocka – to trzyma klasę. Brawo za muzykę i tekst: każda władza nam przeszkadza.\nJanusz Panasewicz: Płyta „Miłość i władza” to według mnie typowe Lady Pank. Nie wyważamy otwartych drzwi, nikt od nas nie oczekuje rewolucji. To, co obserwuję obecnie na koncertach, które gramy z okazji 35-lecia, to istny powrót do źródeł. Ludzie śpiewają ze mną wszystkie piosenki od początku do końca znając każde słowo, każdy charakterystyczny moment itd. Na koncertach widzę trzy pokolenia fanów i to jest w tym najpiękniejsze. Nowa płyta na pewno nie zawiedzie tzw. “starych” fanów, bo jest na niej solidna dawka typowej ladypankowej energii i poetyki – za empik.com.\nMiłość ma krótki termin przydatności i trucizna uwalnia się z miłości. Zakłóca obraz, karmi się słowami, to właśnie, to właśnie robi z nami. Nic nie mogę Ci dać – został mi tylko czas, Mówię jak jest – nic nie mogę Ci dać, a Ty bierzesz i tak… W miłości brak instrukcji stosowania, bez umiaru na dziko się pochłania, a gdy codzienność przez nią już przewija – odchodzi, odchodzi jak niczyja.\n← Skorpenowy Spływ Łyną. Olsztyn aktywnie wita wiosnę!\nRadzę oskarżycielowi zmianę nazwiska! →\n2 komentarze do “Każda władza nam przeszkadza!”\n3 maja 2016 o 06:04\n3 maja 2016 o 09:38\nThank You! Really? 😉


Include | Młode społeczeństwo przyszłością kraju\n16 lutego 2017 Prawo\nRadca prawny Kraków każdego roku spotyka się z różnymi sprawami, które dotyczą reprezentowania klientów. Najczęstsze są oczywiście rozwody, choć zdarzają się również bardzo często sprawy zadłużeń. Zdarza się, że do adwokata przychodzi sam komornik Warszawa, aby zgłosić, że jakaś osoba go unika i należy sprawę załatwić sądownie. Prawnicy w Polsce mają sporo pracy, warto zauważyć już jak popularne są rozwody Warszawa każdego roku spotyka się ze sprawami rozwodowymi tysięcy par, które postanawiają rozwiązać swoje małżeństwo. A statystyki pod tym względem są bardzo wysokie w każdym mieście, można więc śmiało stwierdzić, ze rozwóz stanowi problem powszechny. Adwokaci z całego kraju radzą sobie z takimi sprawami, mimo to statystyki wciąż się nie zmniejszają. Jednak nie tylko rozwody są w Polsce często organizowane, coraz częściej ludzie potrzebują prawników, aby reprezentowali ich w sprawach o molestowanie seksualne lub mobbing w pracy. Dobrze, że ludzie przestali bać się walczyć o swoje i starają się dochodzić swoich praw.\nJako, że coraz więcej Polaków emigruje do innych krajów, i za granicą powstają punkty, w których Polak może dochodzić swoich praw. Od kiedy powstała prawna kancelaria w Norwegii, wiele osób skorzystało z usług prawnika, który zajmuje się głównie sprawami Polaków mieszkających na terenie tego kraju. Adwokat w Norwegii oczywiście zna panujące tam prawo i wie, że wszyscy, którzy tam mieszkają muszą się do niego stosować. Mimo wszystko, jak to na emigracji, naszym rodakom trudno jest radzić sobie z niektórymi sprawami prawnymi, zwłaszcza gdy mają problemy z językiem. Na szczęście nie tylko w Norwegii, ale również w innych krajach,w których mieszka sporo Polaków można zauważyć, ze powstają takie biura. Mimo to w Polsce adwokaci także mają dużo pracy, adwokat Legnica każdego roku przyjmuje coraz więcej spraw rozwodowych, a wraz z nim współpracuje notariusz Wrocław, który pomaga w tworzeniu aktów majątkowych. Sprawy prawne i notarialne można załatwić już na szczęście wszędzie, także w innym kraju.\n15 lutego 2017 Prawo\nPrawnicy i adwokaci zajmują się różnymi sprawami. W całej Polsce dostrzega się wzrost zainteresowania usługami prawnymi, ludzie coraz chętniej proszą o pomoc profesjonalistów, którzy znają się na swojej pracy i potrafią pomoc rozwiązać różne sytuacje. Radca prawny Legnica przyznaje, że wciąż najpopularniejsze są rozwody, takie sprawy odbywają się bardzo często i nie zawsze są to sprawy proste. Detektyw Poznań był świadkiem nie jednego rozpadu małżeństwa po tym, jak wyśledził zdradę jednego ze współmałżonków. Niestety, ale takie sytuacje dzieją się nagminnie i nic nie zapowiada tego, aby statystyki miały się zmienić. Prawnicy zajmują się również sprawami różnych przedsiębiorstw. Na przykład, gdy zadłużone spółki ogłoszą upadłość, trzeba coś ustalić z samym długiem. Dobry prawnik może mieć bardzo szerokie pole działania, co pozwala mu wykazywać się wiedzą na różnym polu. Dzięki temu adwokaci mogą cały czas się rozwijać, przyjmując nowe wyzwania i sprawy do reprezentowania w sądzie. Kancelarie adwokackie w Polsce mają więc cały czas bardzo dużo pracy.\n13 lutego 2017 Prawo\nRzeczoznawca majątkowy poznań zajmuje się sprawami majątkowymi wielu osób na terenie Poznania oraz okolicy. Biuro znajduje się w miejscu, do którego łatwo trafić, a osoby zainteresowane mogą kontaktować się również mailowo lub telefoniczne. W dzisiejszych czasach kontakt z agencją usługową nie jest problemem, każdy notariusz, wszystkie agencje detektywistyczne, każde biuro ma swój telefon oraz maila, a coraz częściej nawet stronę internetową. Tak naprawdę, aby załatwić jakąś sprawę, nie trzeba nawet wychodzić z domu, ponieważ wszystko można dopracować online. Oczywiście nie da się tak zrobić w przypadku usług prawnych. Adwokat Katowice spotyka się z klientami w swoim biurze, choć oczywiście na spotkanie umówić można się również drogą telefoniczną, bądź elektroniczną. Ludzie nie boją się już korzystać z usług specjalistów, ponieważ korzystanie to jest znacznie prostsze i nie trzeba daleko szukać, ponieważ informacje o każdej firmie znajdują się w internecie. Można więc śmiało działać, jeżeli czegokolwiek się potrzebuje.\n11 lutego 2017 Prawo\nWindykacja należności to coś, czym zajmują się komornicy. Oczywiście każda osoba zadłużona zazwyczaj najpierw dostaje stosowane upomnienia, a jeżeli dług nadal nie zostaje spłacany, wtedy można spodziewać się wizyty komornika. Zdarza się, że osoby zadłużone bardzo skutecznie unikają takich wizyt, wyjeżdżając lub chowając się nie wiadomo gdzie. W niektórych przypadkach,trzeba sięgnąć po pomoc profesjonalną. Prywatny detektyw poznań zajmuje się także takimi sprawami. Niejednokrotnie udało mu się odnaleźć dłużników i doprowadzić na policję, gdy takowi byli poszukiwaniu. Detektywi mogą liczyć również na inne ciekawe zlecenia, z którymi muszą sobie radzić. Ludzie coraz chętniej proszą o pomoc prywatnych detektywów, coraz chętniej również proszą o pomoc prawną. Adwokat Stargard widocznie zauważył wzrost zainteresowania usługami prawnymi wśród osób, które doznały szkód w pracy lub chcą walczyć o odszkodowania. Bardzo dobrze świadczy to o ludziach, którzy nareszcie zaczęli walczyć o swoje i zrozumieli, że przyda im się do tego pomoc.\nWarto jest spojrzeć na to, w jaki sposób zdecydowana większość młodych ludzi patrzy w dzisiejszych czasach na studia. Niestety, stosunkowo niewielu z nich podczas kontynuowania swojej\nOgólne zagadnienia bezpieczeństwa Energia elektryczna doprowadzana do domów, to bardzo mały odsetek ogólnej mocy produkowanej w ramach elektrowni. Jednakże jest to na tyle duża moc, że\nPrawo pracy jest to zbiór norm oraz przepisów, które w sposób bezpośredni dotyczą regulacji w stosunku pracy zarówno pracownika jak i pracodawcy. Są to strony w


Zmiany, zmiany, zmiany ... - Domowe Klimaty\nTags: Amazona, metamorfoza wnętrza, mieszkanie\nZacisze Lenki 15 czerwca 2018 12:20\nZmiana na plus, piękne zdjęcia.:) Nie trzeba bać się nowego, bo często metamorfozy wychodzą na dobre. Pozdrawiam serdecznie!:)\nSzara Sowa 15 czerwca 2018 21:26\nW starej kamienicy zamieszkał duch nowoczesności. Z pewnością dziewczętom jest tam bardzo wygodnie. :)\nKinga 22 czerwca 2018 22:20\nŚwietna i przede wszystkim odpowiednio rozplanowana aranżacja :)\nWitam. Jeżeli zmagasz się z problemem uzależnienia zapraszamy na stronę http://www.uzalezniony.pl\nAnna 3 lipca 2018 13:52\nPiękne mieszkanie muszę przyznać, wszystkie wnętrza wyglądają świetnie. Ja właśnie jestem w trakcie planowania remontu, zastanawiam się nad tym aby styl skandynawski właśnie przewodził w moim domu, co o nim myślisz? Podobają Ci się mieszkania w takim stylu ? Bo jestem ciekawa co o tym myślisz, ja już nie mogę się doczekać aż wszystko się zacznie i będę mogła podziwiać efekt końcowy.\nOla 13 lipca 2018 13:24\nZmiany zdecydowanie na plus! Super urządzone pokoje. Elegancko i ze smakiem, tak jak lubię. Gratulacje dla Was. :)\nKarolina 1 sierpnia 2018 13:31\nSuper zdjęcia! Piękna metamorfoza, jestem pod ogromnym wrażeniem. Pozdrawiam :)\nEdyta 14 sierpnia 2018 08:30\nEfekt końcowy fantastyczny. :) Mieszkanko wygląda na bardzo przytulne i stylowe. Zdolniachy z Was! :) Pozdrawiam.\nAlina 14 sierpnia 2018 14:45\nZmiany są rewelacyjne! Widać talent. :) U nas również sporo zmian: zmieniamy panele, zastosujemy flor box oraz łączymy salon z kuchnią. Troszkę pracy jest przed nami, ale wierze że efekt końcowy będzie równie wspaniały jak u Was. :) Pozdrawiam!\nPiotrek 5 września 2018 11:30\nWnętrze po przemianie wygląda zupełnie inaczej, ale bardzo mi się podoba. Jak to czasem nie potrzeba wiele by całkowicie zmienić charakter danego pomieszczenia. Teraz jest bardzo nowocześnie i bardzo ładnie. Super! :)\nKarolina M. 6 września 2018 15:41\nTeraz mieszkanie wygląda super. :) Zmiany są potrzebne i dobre. My remontowaliśmy ostatnio łazienkę i jestem bardzo zadowolona z efektu końcowego. Uwielbiam wszystkie nowoczesne dodatki, więc zamontowałam sobie turkusowy, designerski grzejnik od Instal-Projekt. Muszę przyznać, że trochę na początku się obawiałam tego wyboru, ale ostatecznie całość fantastycznie się komponuje. Odważna decyzja zdecydowanie wyszła nam na dobre. Pozdrawiam!\nPaweł 14 grudnia 2018 09:41\nMiałem podobnie niby mieszkanie ok a jak się przyszło coś robić to tragedia. Mieszkanie kupiliśmy dla syna od pani która mieszkała w nim ponad 40 lat czyli blok jeszcze z czasów PRL-u normalnie co wtedy budowlańcy wyprawiali to się w głowie nie mieści tak jak u ciebie "Trzeba było wszystko rwać do gołych ścian i posadzki, robić wylewki, prostować ściany, kłaść nowe kable itd. "\nAmarantowa 24 maja 2019 11:44\nNajlepsze aranżacje nigdy nie powstają z dnia na dzień, czasami mija kilka lat zanim osiągnie się w pełni zadowalający efekt.


TWINN.PL - TEMAT TYGODNIA - Póki biblioteka nie odnowi siedziby\nPóki ta świątynia książek nie zyska nowej siedziby…\nNa tle innych polskich miast mieszkańcy Rzeszowa wypadają wyjątkowo dobrze pod względem czytelnictwa. Po części jest to zasługa ludzi kochających czytać, po części jednak pomysłów Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej. Temat czytelnictwa w ogóle staje się coraz ważniejszy, bo rząd rozważa dwie ważne zmiany w prawie.\nJedna z nowoczesnych bibliotek w Polsce. Fot. Biblioteka Raczyńskich, Poznań.\nPotrafimy sobie wyobrazić, że są ludzie nie lubiący czytać książek i stroniący od księgarni i bibliotek. Jeśli komuś takiemu przyjdzie przeczytać coś grubszego niż gazeta, to robi to wyjątkowo niechętnie. Są też tacy, którzy uważają siebie za aktywnych intelektualnie, ale pisanie i czytanie ograniczają do postów i tweetów w Internecie. Zostawmy tą kulturę masową. Poniższy temat poświęcony jest sprawom ważnym dla miłośników prawdziwego słowa pisanego, dla ludzi, którzy nie wyobrażają sobie rozrywki i poznawania świata bez czytania książek. Chcemy spojrzeć na przyszłość książek i instytucji je promujących w naszym otoczeniu.\nJest jeszcze jedna rzecz, o której warto powiedzieć przy pochylaniu się nad miejscem książki w naszym życiu. Na atrakcyjność czytelnictwa wpływa nie tylko cena lektur i ich dostępność, ale także wygląd instytucji księgarskich. Rzeszowskie księgarnie już się tego nauczyły, że aby zdobyć czytelników trzeba zaproponować miłe wnętrze, zaciszne kąciki z fotelami, a nawet kawę. A co z siedzibą rzeszowskiej biblioteki? Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna przy ul. Sokoła ma doskonałe pomysły na przyciąganie czytelników, stała się na mapie miasta prawdziwym i uznanym przybytkiem książki. Ale siedziba wciąż jest taka sama jak przed dziesiątkami lat. O ile biblioteka ta miałaby większe znaczenie, gdyby jeszcze udało się wybudować dla niej nowoczesną siedzibę. Taką, jakich wiele powstało już w Polsce, np. w Poznaniu, Opolu, czy Lublinie. To byłoby ukoronowanie wysiłków dyrekcji biblioteki w przybliżaniu rzeszowianom literatury.\nTe plany będzie można zrealizować dopiero w przyszłości. Urząd Marszałkowski realizuje własną kolejność inwestycji w instytucje kultury w Rzeszowie. Zakończono modernizację Filharmonii Podkarpackiej, w przygotowaniu jest rozbudowa Teatru W. Siemaszkowej. Liczymy, że jedną z następnych inwestycji będzie właśnie nowa siedziba biblioteki publicznej. Tymczasem z pełnym uznaniem patrzymy na wysiłki organizacyjne dyrekcji tej biblioteki. Jeśli chcecie się Państwo przekonać sami, posłuchajcie.\nJedno ze spotkań autorskich organizowanych w WiMBP w Rzeszowie. Na zdjęciu poetka i pisarka Krystyna LENKOWSKA\nJa Szczur> To rozbudowa teatru czy rozbudowa biblioteki. Z tyłu od Balcerka jest trochę wolnego terenu ale obie instytucje tam się nie zmieszczą.\nEwa> Dla biblioteki chyba powinni znaleźć nową lokalizację. Przy Sokoła jest historycznie ale z tej kamienicy nie da się wyczarować dużej siedziby, nawet rozbudowując ją aż do przystanku.\nSataniści czy przebierańcy?\nSzykuje się "piekielna" majówka w Rzeszowie.\nCo mogą dać Ci startupy?\nTo narzędzie bardzo ułatwia rozwinięcie biznesu i niezłe dochody.\nPlan zbliżenia Rzeszowa do Warszawy\nNajpierw nowa linia kolejowa, potem nowa droga ekspresowa.\nZnów winny Ferenc. Co się dzieje?\nUjawniają się nowe grupy społeczne, wkurzone na prezydenta.


Higrometr punktu rosy MBW 573 | LAB-EL\nLAB-EL » Przyrządy » Higrometry » Punkt rosy » MBW 573\nMBW 573 - Higrometr punktu rosy z chłodzonym lustrem\nPomiar punktu rosy/szronu\nWbudowana głowica pomiarowa\nWbudowana pompa próbek\nMontowalny w stojaku 19 cali\nPunkt rosy do 95°C\nPrzeznaczenie monitorów punktu rosy MBW typ 573\nMonitor punktu rosy MBW 573 to najwyższej jakości przyrząd pomiarowy umożliwiający montaż w typowym 19-calowym stojaku. Higrometr punktu rosy ma wbudowaną głowicę pomiarową, czujnik ciśnienia, pompę próbek i przepływomierz w celu ciągłego precyzyjnego monitorowania wartości temperatury punktu rosy/szronu oraz bezwzględnej wartości wilgotności w szerokim zakresie zastosowań, jak meteorologia, badania klimatu kalibracja czujników punktu rosy, obróbka cieplna, badanie ogniw paliwowych, komory klimatyczne czy generatory wilgotności.\nGłówne cechy monitorów punktu rosy MBW typ 573\nTechnologia bazująca na zasadzie chłodzonego lustra zapewnia bardzo precyzyjne, stabilne i powtarzalne pomiary wilgotności. Para wodna skrapla się na powierzchni lustra o kontrolowanej temperaturze i taki "punkt rosy" jest wykrywany za pomocą zaawansowanych układów optycznych i elektronicznych. Ponieważ punkt rosy jest specyficzny dla wartości stężenia pary wodnej i nie jest zależny od temperatury, to precyzja pomiaru jest zachowana w całym zakresie pracy miernika punktu rosy 573.\nRysunek obok przedstawia przekrój głowicy pomiarowej z modułem optycznym, w którym zamontowane jest źródło światła i detektor. Lustro w normalnych warunkach może znajdować się w dowolnej temperaturze w obrębie zakresu działania higrometru.\nKorzystając z wbudowanej funkcji Ice-Test użytkownik może w dowolnym momencie sposób sprawdzić stabilność systemu higrometru 573. Ice-Test jest to zautomatyzowana procedura testowa, która pozwala sprawdzić, czy lód na lustrze topi się w temperaturze 0°C i przez to zweryfikować stabilność pomiaru temperatury lustra.\nMonitor punktu rosy MBW 573 jest dostarczany w postaci gotowej do natychmiastowego użycia z wewnętrzną pompką do poboru próbek gazu, przepływomierzem mechanicznym i czujnikiem ciśnienia, a także z zewnętrznym czujnikiem temperatury. Łączność z komputerem PC do zdalnego gromadzenia danych jest łatwa dzięki prostemu, ale niezawodnemu protokołowi interfejsu RS-232. Opcjonalnie higrometr MBW 573 można wyposażyć w dwa konfigurowalne wyjścia analogowe.\nHigrometry punktu rosy MBW 573 wykonywane są w trzech podstawowych modelach jak w tabeli poniżej. Wersja 573S posiada system wprowadzania próbek Optimum Response Injection System (ORIS), który jest unikalny dla higrometrów z chłodzonym lustrem firmy MBW. ORIS skraca czas stabilizacji formowania warstwy szronu za pomocą starannie zaprogramowanej procedury wtrysku pary wodnej. Wersje 573H i 573HX poprzez wykorzystanie podgrzewanej głowicy pomiarowej i kontrolowanych temperaturowo przewodów wlotowych i wylotowych mogą precyzyjnie mierzyć tmperaturę punktach rosy do +95 °C bez ryzyka kondensacji.\nSpecyfikacje monitorów punktu rosy MBW typ 573\nZakres pomiarowy temperatury punktu rosy/szronu -60…+20 °C -60…+70 °C -50…+95 °C\nZakres kalibrowany -50…+20 °C -40…+70 °C -40…+95 °C\nTemperatura -50…+100 °C\nOptimum Response Injection System Tak\nPodgrzewana głowica i przewody\nTemperatura punktu rosy/szronu (w zakresie kalibracji)\n≤ ± 0,1 °C\nTemperatura ≤ ± 0,07 °C\nTemperatura punktu rosy/szronu ≤ ± 0,05 °C\nTemperatura ≤ ± 0,04 °C\n5,7" z ekranem dotykowym\nZewnętrzna sonda temperaturowa\nPRT (Pt-100), 2 x 100 mm na kablu 3 m\n3-stopniowe ogniwo Peltiera, dodatkowe chłodzenie wodne\nWewnętrzne przewody gazowe\nStal nierdzewna /FEP\nZłączki gazowe Swagelock 6 mm lub 1/4 cala\n0...1 l/min z zaworem igłowym\nWyjścia analogowe (opcja)\n-10...+10 V oraz 4...20 mA\nWymiary zewnętrzne 485 x 147 x 370 mm\nNapięcie zasilania 100-240 VAC, 50-60 Hz\nZakres temperatur pracy +10...40 °C, 98% RH bez kondensacji\nZakres temperatur przechowywania -20...+50 °C\nDla pomiarów punktów rosy powyżej temperatury otoczenia wymagane są: podgrzewane przewody gazowe, zewnętrzny kontroler i odwadniacz.\nMBW Callibration Ltd. zastrzega sobie prawo do zmian konstrukcji i danych technicznych bez uprzedzenia.\nLAB-EL Elektronika Laboratoryjna Sp.J. jest autoryzowanym i wyłącznym dystrybutorem przyrządów pomiarowych produkcji MBW na terenie Polski.\nHigrometr punktu rosy MBW 573\nHigrometr punktu rosy MBW 573 ma zastosowanie w meteorologi, kalibracji czujników punktu rosy, komorach klimatycznych i innych.\nOstatnie aktualizacja: 2019-10-10 11:53:00


Sprzedam mieszkanie dwupokojowe: Katowice Załęże , ulica Wiśniowa, 43 m2, 223000 PLN, 2 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie 42,5 m2, 2 pokoje Katowice, Załęże, Wiśniowa\n5 247,06 zł/m2 223 000 zł\nMieszkanie dwupokojowe na sprzedaż Katowice, Załęże, Wiśniowa - 42,5 m2\nKatowice, Śląskie Wiśniowa\nLokalizacja Katowice, Załęże, Wiśniowa\nCena za m2 5 247,06 zł/m2\nW mieszkaniu: - Duży przedpokój - Osobna kuchnia - Salon - Sypialnia - Łazienka - Piwnica 10m2 Wymienione instalacje, okna, gładzie - 5 lat po remoncie. Okna od strony południowej. Czynsz z zaliczką na wodę i śmieci 300zł za 2 osoby. Kuchnia wyposażona w meble, płytę indukcyjną i lodówkę. Łazienka również gotowa do mieszkania - wanna 170cm, umywalka, pralko-suszarka i junkers go grzania wody. Mieszkanie częściowo umeblowane, m.in. komoda, szafka nocna, wieszak na kurtki. Ogrzewanie elektryczne z pieca akumulacyjnego ze sterownikiem temperatury. Mieszkanie gotowe do zamieszkania lub na wynajem - dobra stopa zwrotu. Doskonała lokalizacja - blisko komunikacja miejska, szybki wyjazd na drogi szybkiego ruchu. Biuro Deweloper - zajmujemy się kompleksową obsługą sprzedaży i kupna nieruchomości. Pomagamy w kredytowaniu, remontach i formalnościach. Zapewniamy bezpieczne transakcje! Zadzwoń po więcej informacji! I do speak English Paweł Żurkowski +48 8pokaż telefon www.biurodeweloper.pl Treść niniejszego ogłoszenia nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 18300/8621/OMS\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Załęże, Wiśniowa Powierzchnia: 42,5 m2 Cena: 223 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 18300/8621/OMS\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Załęże, Wiśniowa Powierzchnia: 42,5 m2 Cena: 223 000 PLN Proszę o kontakt


Regulamin - Kolorowy Uniwersytet - UAM Poznań\nKolorowy Uniwersytet to projektu edukacyjny, którego celem jest popularyzacja nauki oraz rozwijanie potencjału twórczego i intelektualnego dzieci w wieku szkolnym.\nUniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu jest jedynym organizatorem projektu Kolorowy Uniwersytet.\nProjekt skierowany jest do wszystkich uczniów szkół podstawowych w Polsce w wieku 7-12 lat.\nTematy zajęć opracowane i prezentowane są przez naukowców reprezentujących poszczególne wydziały/jednostki UAM.\nOrganizator zastrzega sobie możliwość zmiany terminów i tematów zajęć. Każdorazowo po dokonaniu zmiany pojawi się odpowiedni komunikat na stronie internetowej kolorowy.amu.edu.pl.\nW związku z utrzymującym się zagrożeniem epidemiologicznym projekt realizowany jest wyłącznie w trybie zdalnym.\nHarmonogram roku akademickiego 2021/22 jest publikowany na stronie internetowej kolorowy.amu.edu.pl\nZajęcia są przeznaczone dla grupy wiekowej 7-12 lat.\nZajęcia są ogólnodostępne bez konieczności rejestracji.\nZajęcia w formie nagranych materiałów są udostępniane na kanale Youtube po wcześniejszej zapowiedzi na stronie kolorowy.amu.edu.pl oraz profilu Facebook projektu, od października 2021 do czerwca 2022.\nOprócz nagrań realizowanych zgodnie z harmonogramem organizator przewiduje dodatkowe materiały okolicznościowe.\nKomunikacja z uczestnikami projektu będzie odbywać się za pomocą social mediów oraz korespondencji elektronicznej.\nW trakcie trwania projektu drugim wykładowcą może zostać każdy, chętny uczeń szkoły podstawowej w Polsce, który przygotuje swoje wystąpienie w formie umożliwiającej udostępnienie w trybie online odbiorcom przekazu.\nZgłoszeń młodych wykładowców dokonują rodzice przesyłając taką informację na adres: kolorowy@amu.edu.pl\nZajęcia młodego naukowca mogą nawiązywać do obszaru wiedzy, który w danym miesiącu będzie poruszany przez naukowca UAM z danego wydziału/jednostki. Młody naukowiec może również opowiedzieć szerokiej publiczności o swoich zainteresowaniach, hobby czy pasjach, nawet wtedy, gdy temat wystąpienia nie będzie bezpośrednio związany z głównym obszarem nauki w danym miesiącu.\nWarunkiem koniecznym uczestnictwa młodego naukowca w projekcie jest udzielenie przez jego rodziców stosownej zgody na przetwarzanie danych osobowych dziecka oraz zgody na wykorzystanie i publikacje wizerunku dziecka, a także udzielenie przez autora wystąpienia licencji do korzystania z wystąpienia oraz zgody na wykonywanie praw zależnych.\nStudentem Kolorowego Uniwersytetu może zostać dziecko w wieku 7 – 12 lat w Polsce.\nKażdy student, na podstawie interakcji z opiekunami/nauczycielami/rodzicami może w trakcie roku akademickiego otrzymać materiał promocyjny XI sezonu Kolorowego Uniwersytetu UAM.


Lampa LED do paznokci – gdzie kupić sprzęt do manicure hybrydowego? - jestempiękna.pl\nManicure hybrydowy od kiedy pojawił się w ofercie gabinetów kosmetycznych zyskał grono zwolenniczek. Nic dziwnego – nie ma sobie równych, jeśli chodzi o trwałość. Paznokcie prezentują się świetnie przez wiele tygodni, nie odpryskują ani nie odbarwiają. Co więcej hybrydy można wykonać samodzielnie – wystarczy zaopatrzyć się w lampę LED do paznokci.\nKażda kobieta marzy o pięknych, zadbanych dłoniach. Pomalowane paznokcie nie tylko dobrze się prezentują, ale też skutecznie dodają pewności siebie. Podkreślają kobiecość i dodają uroku. Niestety, tradycyjne lakiery szybko odpryskują – są mało odporne na działanie wody oraz urazy mechaniczne.\nIdealną alternatywną dla drogeryjnych lakierów są specjalistyczne lakiery hybrydowe. Manicure hybrydowy jest utrwalany lampą LED, przez co nie ma sobie równych, jeśli chodzi o trwałość. Kolor utrzymuje się na paznokciach przez kilka tygodni, nie odbarwia ani nie schodzi w wyniku np. kontaktu z wilgocią. To najlepszy sposób na piękne dłonie na długi czas.\nLampa LED do paznokci, czyli manicure hybrydowy w domu\nManicure hybrydowy oferuje większość gabinetów kosmetycznych. To punkt w ofercie, który wzbudza największe zainteresowanie. Kosmetyczki oferują profesjonalne malowanie w szerokiej palecie barw, a także stylowe wzorki i zdobienia.\nHybrydy można jednak wykonać także w domu. Cały proces nie różni się tak bardzo od malowania tradycyjnym lakierem. Wystarczy po nałożeniu specjalnego, światłoczułego lakieru utrwalić go lampą. W tym celu niezbędna będzie profesjonalna lampa LED do paznokci, która wydziela promieniowanie o odpowiednim natężeniu. Światło powoduje twardnienie lakieru – w efekcie paznokcie są odporne na zarysowania i odpryskiwanie.\nŻeby wykonać profesjonalny manicure, trzeba zaopatrzyć się w sprzęt do hybryd. Wiele firm oferuje gotowe zestawy startowe, które zawierają wszystkie niezbędne akcesoria, w tym najważniejszy, jakim bez wątpienia jest lampa LED do paznokci.\nWybierając urządzenia do manicure hybrydowego, najlepiej stawiać na renomowane marki, a zakupy robić w sklepach specjalizujących się w tego rodzaju produktach. Lampy LED do paznokci kupić można zarówno stacjonarnie, jak i online – w internecie często w niższej cenie, wybierając z wielu produktów.\n« Zalety i wady depilacji laserowej\nLiposukcja to zabieg cieszący się coraz większym zainteresowaniem »


Art. 32 ustawy związkowej, którego odpis załączamy poniżej, stanowiący o ochronie działaczy związkowych przed wypowiedzeniem i rozwiązaniem stosunku pracy lub innego stosunku prasowego, został całkowicie przebudowany ustawą zmieniającą. Z zamieszczonych w nim dotychczas 10 ustępów tylko ust. 2 i ust. 8 pozostały niezmienione, a w innych zmieniono (…)\nArt. 34 ustawy związkowej (…)\nOchrona działaczy organizacji międzyzakładowych\nNowe brzmienie otrzymały zamieszczone poniżej art. (…)\n(cały artykuł radcy prawnego B. Soczyńskiego w: PO 6, s.13-16)\n* Ustawa z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 115)\n* Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 17 stycznia 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 127)\n* Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 stycznia 2019 r. w sprawie dofinansowania doskonalenia zawodowego nauczycieli (Dz. U. z 2019 r. poz. 136)\n* Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie badań lekarskich kandydatów do szkół ponadpodstawowych lub wyższych i na kwalifikacyjne kursy zawodowe, uczniów tych szkół, studentów, słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych oraz uczestników studiów doktoranckich (Dz. U. z 2019 r. poz. 141)\n* Rozporządzenie Ministra Kultury I Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 stycznia 2019 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych kryteriów i trybu dokonywania oceny pracy nauczycieli szkół artystycznych, zakresu informacji zawartych w karcie oceny pracy, składu i sposobu powoływania zespołu oceniającego oraz trybu postępowania odwoławczego (Dz. U. z 2019 r. poz. 148)\n* Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie określenia przypadków, w których zezwolenie na pracę cudzoziemca jest wydawane bez względu na szczegółowe warunki wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2019 r. poz. 154 t.j.)\n* Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 174 t.j.)\n* Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2019 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych, w tym wynagrodzeń, na rok 2018 (Dz. U. z 2019 r. poz. 184)\n* Ustawa budżetowa na rok 2019 z dnia 16 stycznia 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 198)\n* Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 207 t.j.)\n* Ustawa z dnia 9 listopada 2017 r. o Instytucie Solidarności i Męstwa imienia Witolda Pileckiego (Dz. U. z 2019 r. poz. 213 t.j.)