"Willa Skorpion" - Jadwiga Andruszewska - Informator - Dźwirzyno - raz przyjedziesz, wrócisz na pewno...\n"Willa Skorpion" - Jadwiga Andruszewska\nNazwa:"Willa Skorpion" - Jadwiga AndruszewskaKategoria:Baza noclegowaPodkategoria:Kwatery prywatneAdres:Sztormowa 7\n78-132 GrzybowoTelefon:693 486 054, 691 768 260E-mail:skorpiongrzybowo@gmail.comWww:www.skorpiongrzybowo.nocowanie.plNIP:973-034-93-75\n"Willa Skorpion" oferuje swoim klientom 16 miejsc noclegowych w 4 pokojach 4 osobowych (uwaga: istnieje możliwość wynajęcia pokojów 4 osobowych, jako pokoje 2 i 3 osobowe w tej samej cenie).\nKażdy pokój z własnym WC/łazienką. Każdy pokój jest wyposażony w telewizor, radio czajnik, podstawowe naczynia kuchenne, kuchenkę mikrofalową oraz lodówkę. Ponadto, na wyposażeniu, w każdym pokoju znajdują się sprzęt plażowy: parawan i leżak. Osoby lubiące spędzać czas w towarzystwie, mogą przebywać na wspólnym patio lub przy ogólnodostępnym grillu.\nDla dzieci przygotowano miejsce do zabawy ze sprzętem: zjeżdżalnię, dwie huśtawki, piaskownicę. Dla osób podróżujących autem wyznaczono miejsca do parkowania na terenie posesji.\nDla wczasowiczów z laptopami, możliwy jest dostęp do Internetu poprzez bezprzewodowe łącze Wi-Fi. Działalność sezonowa.


Mieszkanie na sprzedaż - Kraków - Dębniki - SPEK-MS-2591 - 38.20m² - Nieruchomości Spektrum s.c\n2 pokoje parter 38,20 m2 10 602,09 zł/m2\nŚWIETNA LOKALIZACJA OSIEDLE PODWAWELSKIE\nDwupokojowe mieszkanie do sprzedania w świetnej lokalizacji - na Ludwinowie.\nMiejsce świetnie skomunikowane z centrum oraz dobrze rozbudowana infrastruktura handlowo - usługowa, w okolicy dostępne są także przedszkola i szkoły.\n- łazienka - duża i ustawna\n- piwnica 3.9 m2\nOgrzewanie miejskie. Mieszkanie ma ekspozycję południowo - wschodnią.\nWysokość czynszu : 400 pln.\nBlok bardzo dobrze zadbany, elewacja odnowiona.\nSymbol oferty SPEK-MS-2591


Jesteś na: Strona główna » Nowości serwisu » Marsz Jamników 2014 - wybrano Króla i Królową Jamników\nKról Amalfini i Królowa Nefretete! Podczas tegorocznego Marszu Jamników, zorganizowanego już po raz 20. przez Radio Kraków wybrano Króla i Królową Jamników A.D 2014.\nMarsz Jamników – zdecydowanie najdłuższy marsz w Polsce – po raz kolejny przeszedł przez centrum Krakowa. Wraz z pierwszymi dźwiękami południowego hejnału barwny i radosny pochód wyruszył spod Barbakanu. Na całej trasie uroczystego przemarszu rozszczekanej ferajnie kibicowały tłumy mieszkańców Krakowa i turystów. W trakcie Marszu Andrzej Kłosiński – behawiorysta, psycholog i znawca psiej duszy - bacznie obserwował jamniki i właścicielom tych najbardziej dystyngowanych wręczał karty uprawniające do wzięcia udziału w konkursie na Króla i Królową Jamników A.D 2014. Stające w szranki psy musiały udowodnić , że to właśnie w ich żyłach płynie najbardziej niebieska z błękitnych krwi (bo w to, że każdy jamnik jest arystokratą, nikt nie śmie wątpić). Jury ocenić musiało klasę, ogładę i nienaganne maniery merdających ogonem kandydatów.\nKról Marszu Jamników 2014 - Amalfini\nO tym, że królowa jest tylko jedna, przekonała nas egzotyczna piękność Nefretete, która rzutem na taśmę pokonała w dogrywce sympatyczną Sherry. Okazało się, że pochodząca z USA krótkonożna władczyni ma polskie korzenie - rodzice jej właścicielki pochodzili z Łodzi.\nW kategorii męskiej, zdecydowanym zwycięzcą został elegancki i uroczy Amalfini, 6-letni kawaler z Krakowa. Jego właścicielka, Pani Olga, twierdzi, że receptą na zdrowie i szczęście nowego władcy jest codzienna dawka miłości. O jej sile przekonają się wkrótce zwierzaki z jednego z krakowskich schronisk, ponieważ Pani Olga postanowiła przekazać nagrodę (15 kg karmy) potrzebującym zwierzakom.\nKrólowa Marszu Jamników 2014 - suczka Nefretete\nMarszowi Jamników towarzyszyły także liczne atrakcje dla właścicieli psów – stoiska, na których bezpłatnie, przez cały dzień, porad udzielali psi eksperci: m.in. lekarz weterynarii, behawiorysta, dietetyk, zoofizjoterapeuta, rehabilitant, petsitter i instruktorzy szkolenia psów. Za darmo, w profesjonalnym salonie psiej piękności, można było ostrzyc i wytrymować swojego psa oraz zabezpieczyć go przed zaginięciem w punkcie bezpłatnego czipowania. Po raz kolejny Marsz Jamników był także okazją , aby powiedzieć o problemach związanych z przemocą wobec psów. Na stoisku „Zielonej Strefy” przedstawiciele Małopolskiej Policji mówili o tym, jak reagować na znęcanie się nad czworonogami, a pracownicy Fundacji Psi Los, która pomaga zwierzętom opuszczonym i pokrzywdzonym opowiadali o możliwości ich adopcji.\nfoto. Radio Kraków


Położne wściekłe na ministra - Portal Pielęgniarek i Położnych\n2015.11.20 Mariusz Mielcarek 4165\nRozgoryczenie brytyjskich położnych zostało wywołane komentarzem ministra zdrowia Jeremy’ego Hunta nt. śmiertelności niemowląt. Na swoim koncie na Twitterze zwrócił on uwagę na „szokujące” liczby dotyczące umieralności noworodków na porodówkach. Napisał tak: „To szokujące, że w zeszłym roku 1300 dzieci umarło lub doznało uszczerbku podczas porodu: musimy iść dalej i szybciej, aby uczynić NHS najbezpieczniejszym systemem opieki na świecie”.\nPowyższa wypowiedź wywołała żywe reakcje w środowisku zawodowym pielęgniarek i położnych, które zwracają uwagę na fakt, że obecnie brakuje 3000 położnych, a bezpieczeństwo dzieci należy podnieść przede wszystkim poprzez zatrudnienie liczniejszego personelu.\nPrzedstawicielka związku zawodowego położnych (Royal College of Midwives) skomentowała tweet ministra: „Taki język atakuje właśnie te osoby, które ciężko pracują, aby utrzymać jakieś bezpieczeństwo pacjenta. To nie jest poziom wypowiedzi właściwy dla sekretarza stanu”.\nOpracowanie na podstawie: Mirror\nPowyższył artykuł pochodzi z Ogólnpolskiej Gazety Pielęgniarek i Położnych\nPielęgniarki - likwidacja zembalowego. Klamka zapadła. 35664\nKomunikat NFZ o podwyżkach dla pielęgniarek w 2021 roku. 33121\nNowy podział pielęgniarek w projekcie siatki płac. 31348\nPielęgniarki - projekt nowej siatki płac. 19165\nProjekt nowej siatki płac pielęgniarek jeszcze w lutym. 17603\nWysokość wynagrodzeń pielęgniarek według grup. 17495\nPielęgniarki - współczynniki pracy po likwidacji zembalowego. 17435


Kompetencje społeczne dla młodzieży - IRB - Instytut Rozwiązań Biznesowych\nKompetencje społeczne dla młodzieży\nCelem szkolenia jest podniesienie kompetencji społecznych ważnych na rynku pracy wśród osób młodych, których kompetencje społeczne wymagają rozwoju z perspektywy potrzeb i wymogów rynku pracy poprzez objęcie kompleksowym i zindywidualizowanym wsparciem, dostosowanym do potrzeb i predyspozycji uczestników szkoleń.\nProjekt skierowany jest do osób młodych 15-29 lat uczących się, pracujących i bezrobotnych. W ramach projektu odbędziesz też miesięczny wolontariat w wybranym przez siebie miejscu. Na szkoleniu podwyższysz swoje kompetencje społeczne czyli: zdolność do efektywnego i celowego angażowania się w kontakt z innymi osobami napotkanymi podczas pracy lub nauki, np. z kolegami, rówieśnikami, interesariuszami, konsumentami, klientami, czy pacjentami. Na zajęciach będą poruszane takie tematy jak: doradzanie innym, praca w zespole, posługiwanie się mową ciała, instruowanie innych osób, przewodzeniem innym osobom, wypracowywanie kompromisu, motywacja, konstruktywna krytyka i inne.\nBiorąc udział w szkoleniu nabędziesz nowe kompetencje, doświadczenie ale i poznasz wiele ciekawych osób. Rekrutacja trwa do 10 września 2019 więc nie zwlekaj (tel. 576-065-362).\nSzkolenia i staże współfinansowane ze środków UE 13 sierpień 2019


Czy Piotr Zywy Plomien jest falszywym prorokiem? - Kościół Rzymskokatolicki\nCzy Piotr Zywy Plomien jest falszywym prorokiem? Zobacz następny temat\nWysłany: Czw 7:56, 25 Gru 2014\nCzy uwazacie ze Piotr Zywy Plomien ma falszywe objawienia?\nI drugie zapytanie... Czy medaliki sw Benedykta moga byc poswiecone przez "zwyklego" ksiedza? Czy powinien to zrobic ojciec z zakonu sw. Benedykta....\nWysłany: Czw 11:59, 25 Gru 2014\nByło to pytanie o tego "proroka" tu:\n... i na innym forum pytanie i jedna odpowiedź w tym temacie:\nPoświecić medalik może każdy kapłan. A co to za "zwykły" ksiądz? - ma mniej "mocy" jak o. z zakonu św. Benedykta? Poświęcenie jest to błogosławieństwo Boga przez ręce kapłana. Jak ktos chce, to niech jedzie do Benedyktynów, ale wcale nie musi.\nWysłany: Czw 12:40, 25 Gru 2014\nPytam poniewaz spotkalem sie w paru miejscach z wypowiedziami ze te medaliki powinien swiecic kaplan z zakonu sw. Benedykta. Podobnie jak skaplerz sw. Michala Archaniola powinien nalozyc uroczyscie Michalita czy podobna sytuacja z szkaplerzem karmelitanskim...\nDzieki za odpowiednie linki\nWysłany: Czw 20:54, 25 Gru 2014\nZe szkaplerzami to różnie bywało, ale chętnych przyjąć szkaplerze jest coraz więcej i zaczęto udzielać pozwoleń dla innych kapłanów. Poświęcić i nałożyć szkaplerz karmelitański może każdy kapłan karmelitański lub jakikolwiek kapłan diecezjalny i zakonny, byleby uczynił to zgodnie z ustanowioną przez Kościół święty formułą.\nTak samo szkaplerz św. Michała Archanioła.\nWysłany: Czw 21:07, 25 Gru 2014\nNosze szkaplerz sw Michala Archaniola i bardzo sie z tego powodu ciesze\nJeszcze jedno pytanie, mianowicie Maly Sad Ducha Swietego, czy to prawda czy jakis wymysl?\nWysłany: Czw 22:12, 25 Gru 2014\nSzanowny Panie, daj pan spokój z tymi bajkami, to zapewne też z tego "Żywego Płomienia". TU jest Forum Tradycji Katolickiej, a nie "wizji", "objawień", "orędzi" etc ... wątpliwego pochodzenia. Ja o tym sądzie to pierwsze słyszę. Lepiej czytać zdrowe nauki katolickie, jak to wszystko o co pan tu już pytał. Wg. mnie jak najbardziej wymysł wyobraźni.\nWysłany: Czw 23:10, 25 Gru 2014\nA trzy dni ciemnosci? To chyba tez z objawien sw. Ojca Pio...\nWysłany: Pią 12:12, 26 Gru 2014\nO "Trzech dniach ciemności" od dawna mamy temat tu:\n... i dziś wróciłam do tego (pana pytanie mnie zmusiło) i w powyższym linku w ostatnim wpisie wyjaśniłam więcej:\nWysłany: Pią 15:47, 26 Gru 2014\nProszę poczytać jeszcze tu:\nWysłany: Pon 13:17, 29 Gru 2014\nTo, że Żywy Płomień ma w swoich orędziach coś co jest przypisywane uznawanemu przez Kościół mistykowi, świętemu ojcu Pio, nie dowodzi jeszcze jego autentyczności.\nJeśli chodzi natomiast o sławetne słowa ojca Pio o trzech dniach ciemności... kwestia ich autorstwa jest sprawą dyskusyjną.\nZacytuję słowa użytkownika "Moria" z Frondy na temat książki pana Wincenta Łaszewskiego w której był poruszany temat 3 dni ciemności:\nKsiążka ta nie posiada imprimatur. św. o. Pio nigdy nie napisał takiego listu. Wiele wizji z tej książki nie ma żadnego potwierdzenia u lokalnego biskupa. Teksty wizji i przesłań są często niedorzeczne- np>: \_"kto będzie nieposłuszny temu słowu, zginie!\_" . \_" Dam wam wcześniej znaki, kiedy powinniście pozostawić większą ilość jedzenia dla swoich zwierząt.\_", \_" Kto z ciekawości otworzy okno i wyjrzy lub opuści dom, padnie martwy na miejscu.\_" , \_" powietrzem nie będzie można oddychać\_", \_"Wszystko będzie się trząść z wyjątkiem mebli, na których będą płonąć pobłogosławione świece. Te nie będą drżeć.\_", \_" Módlcie się z wyciągniętymi rękami lub padając na twarz\_", \_"W czasie trzech dni przerażających ciemności nie wolno otworzyć żadnego okna, nikt bowiem nie może zobaczyć ziemi i straszliwego koloru, jaki będzie ona miała w dniach kary. Jeśli zrobi to, natychmiast umrze. Niebo będzie płonąć, ziemia będzie pękać. W czasie trzech dni ciemności niech wszędzie płoną poświęcone świece, a żadne inne światło nie będzie zapalone. W tych przerażających ciemnościach tylko świece uczynione z pobłogosławionego wosku będą dawać światło. Jedna świeca wystarczy na czas trwania tej piekielnej nocy. W domach ludzi złych i bluźnierców te świece nie dadzą światła.\_", \_"Po przerażającej karze ujrzałam niebo otwarte i św. Piotra zstępującego na ziemie; był odziany w szaty pontyfikalne i otoczony wielką liczbą aniołów, które śpiewały hymny na jego cześć i ogłaszały jego panowanie na ziemi.\nUjrzałam też św. Pawła zstępującego na ziemię. Z rozkazu Boga przemierzył ziemię i związał demony i przyprowadził przed św. Piotra, który nakazał im powrócić do piekła, skąd przybyli.\_" ------------------------------------- Pozdrawiam\nAlbo to : \_"Moi aniołowie, którzy będą egzekutorami tej pracy, stoją już w gotowości z ostrymi mieczami! Szczególnie zadbają o zniszczenie tych, którzy Mnie przedrzeźniali i nie wierzyli w Moje objawienia.\_" Niedorzeczność - nie ma obowiązku wierzyć w prywatne objawienia - dlatego nie może być za to kary.\ncytat za komentarzami użytkownika "Moria" znajdującymi się na stronie: [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Pon 14:28, 29 Gru 2014\nZacytuję słowa użytkownika "Moria" z Frondy na temat książki pana Wincenta Łaszewskiego w której był poruszany temat 3 dni ciemności:(...)\nPowyżej jest napisane:\n... i dziś wróciłam do tego (pana pytanie mnie zmusiło) i w ostatnim wpisie wyjaśniłam więcej:\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Wto 22:53, 17 Mar 2015, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 22:50, 17 Mar 2015\nOczywiście, że są to fałszywe objawienia. Żywy Płomień to Piotr Martyniuk z Białej Podlaskiej - tak napisał gorliwy jego zwolennik, który przyjmuje te "orędzia". To "orędzie" (fragment) poniżej ciekawe:\nOdnośnie tego co pogrubiłam w tekście (rzekome "orędzie") żeby zwrócić uwagę na te tzw. "furtki". Pisałam kiedyś o tych nie podomykanych furtkach i o tzw. "spowiedzi furtkowej":\nWysłany: Czw 7:36, 05 Paź 2017\nZnak kilku ludzi czytających te orędzia:\n1. Gdy je kwestionujemy - wybuchają gniewem. Gniew 1 z 7 grzechów głównych.\n2. Przepowiadanie III wojny światowej, chipowania ludzi, przemian politycznych, itd. to raczej wróżbiarstwo.\n3. Pan Jezus jest miłosierny, cichy i pokornego serca - w tych orędziach, jeśli mówi ile rzeczy mu się nie podoba - taki nie jest.\n4. Przyjmowanie Komunii Św. w pozycji klęczącej - owszem, piękny gest, tak było za moich młodzieńczych czasów, ale czy to nie jest wbrew posłuszeństwu Kapłanowi? Poza tym trochę to trąci o stwierdzenie: "wychyl się i zobacz co się stanie" - drugie kuszenie Pana Jezusa na pustyni - wystawianie Pana Boga na próbę. Dodam, że ludzie ci omijają kościoły, w których przyjmuje się Komunię Św. w pozycji stojącej i wolą w ogóle nie iść na Mszę Św. - grzech zaniedbania, lub nawet coś gorszego...\n5. Żywy Płomień nie ma Przewodnika Duchowego, czy Pan Bóg nie postawiłby na jego drodze takiej osoby?\nNie mnie oceniać Żywego Płomienia, bo od sądzenia jest Pan Bóg, ale czy nie warto zastanowić się nad powyższymi stwierdzaniami?\nWysłany: Czw 11:48, 05 Paź 2017\nNie za bardzo rozumiem tę wypowiedź, co to za 5 znaków ludzi, o co chodzi?\nA nam trzeba oceniać, a nie osądzać, bo od tego jest faktycznie Pan Bóg.\nWysłany: Śro 7:59, 11 Paź 2017\nPrzepraszam, że nie zostało zrozumiane, wkradło się kilka literówek. Miało być: "Znam kilku ludzi czytających te orędzia:", opuszczony wyraz "Gniew to 1 z 7 grzechów głównych"\nJeszcze raz przepraszam za błędy.


Portable wireless bluetooth v4.2 speaker rechargable usb fm radio stereo outdoors speaker Sale - Banggood.com-arrival notice-arrival notice|Zakupy Polska\nPrzenośny bezprzewodowy głośnik Bluetooth V4.2 Akumulator radia USB stereo stereo na zewnątrz COD\n1. Technologia Bluetooth V4.2, kompatybilna ze wszystkimi urządzeniami obsługującymi technologię Bluetooth, umożliwia natychmiastowe podłączenie do smartfona.\n2. Lepsza jakość dźwięku, ciesz się muzyką w wysokiej rozdzielczości podczas imprez, spacerów itp.\n3.Wysokiej pojemności akumulator 800mAh do 6 godzin odtwarzania na podstawie głośności muzyki.\n4. Wsparcie karty TF, można wybierać, odbierać, ponownie wyciągnąć, zawiesić telefon, tryb konwersji ma komunikaty głosowe na żywo.\n5. Lekki i przenośny, łatwy do przenoszenia i użytku w pomieszczeniach i na zewnątrz.\nTyp artykułu: Głośnik Bluetooth\nNapięcie ładowania: DC 5 V / 500 mAh\nCzas gry: do 6 godzin\nBateria: Wbudowana bateria (akumulator)\nInterfejs Charding: port USB\nRozmiar: 130 * 74 mm\nFunkcja: karta TF, radio FM, dysk U i tak dalej.


You are at:Home»B+R»Procesy»Radarowy obraz Baja California\nBy Krzysztof Kanawka on 18 września 2019 Procesy\nPrzeprocesowane dane radarowe regionu Baja California w północnym Meksyku / Credits - Copernicus Sentinel data (2019), processed by ESA\nDane z radarowych satelitów Sentinel-1 pozwoliły na stworzenie ciekawego obszaru Baja California w północnym Meksyku.\nRregion Baja California jest przykładem intensywnego wpływu człowieka na lokalne środowisko naturalne. Rzeka Colorado przepływa przez ten region i jest ważnym źródłem wody dla rolnictwa, co oczywiście nie pozostaje bez wpływu na środowisko. Niegdyś delta rzeki Colorado była rozległa – dziś większość wody jest wykorzystana w różnych celach zanim dotrze do ujścia rzeki.\nEuropejskie satelity Sentinel-1 wykonują radarowe obserwacje Ziemi na paśmie C z rozdzielczością rzędu 5, 20 lub 20×40 metrów. Tego typu obserwacje mogą być wykonywane bez względu na porę dnia czy nocy, obecność chmur czy opady. Z tego powodu dane radarowe są obecnie coraz powszechniej używane w monitorowaniu zmian na Ziemi.\nPoniższe nagranie prezentuje opis regionu Baja California z danymi z satelitów Sentinel-1.\nRegion Baja California / Credits – European Space Agency, ESA\nPełne zdjęcie tego regionu można zobaczyć pod tym linkiem.\nESA obserwacje Ziemi radar Sentinel-1 Ziemia\nPrevious ArticleUdany start CZ-4B (12.09.2019)\nNext Article Bliski przelot 2019 QR8 (26.08.2019)


Junama Diamond Mirror 2w1 Satin 03 SklepDziecka.eu\n» Junama Diamond Mirror 2w1 Satin 03\nKod produktu: 123654\nJego nazwa to JUNAMA DIAMOND Mirror Satin 03 nie bez przyczyny w swojej nazwie posiada słowo DIAMOND, patrząc na jego gondole której dół szlifowany jest właśnie na kształt diamentu! Jest to model jakiego rodzice nie znajdą w żadnej innej firmie! Wiec można się wyróżniać spośród tłumu idąc z Maleństwem na spacer.\nMateriały z jakich wykonany jest wózek Junama Mirror 03 posiadają atesty które świadczą o braku substancji szkodliwych. Są zgodne z restrykcyjnymi normami bezpieczeństwa hipoalergiczne. Zapewniają ochronę przed promieniowaniem UV, ddporne na warunki atmosferyczne i wodoodporne. Wiemy że przyszli Rodzice martwią się w temacie czarnego wózka dziecięcego/materiału jeśli Dziecko rodzi się na wiosnę, dlatego też chcemy uspokoić że ten materiał nie wpływa w żaden sposób na nagrzewanie się wózka. Tak jak piszemy materiały są bezpieczne dla Dzieci, są atestowane i z wszelkimi normami wprowadzone na rynek produkcji wózków dziecięcych.\nZESTAW JUNAMA Mirror Satin 03 ZAWIERA:


Koszykarze z SP 8 wywalczyli brąz - GRYF24.pl\nJesteś w: Strona główna»Edukacja»Koszykarze z SP 8 wywalczyli brąz\nKoszykarze z SP 8 wywalczyli brąz\nBy nieobiektywnie on\t 11 maja 2019, 20:46 0 komentarzy\nW finałowych rozgrywkach Wojewódzkich Igrzysk Dzieci w mini koszykówce chłopców drużyna SP 8 ze Słupska musiała się zmierzyć w fazie grupowej z zespołami SP Kwidzyn i SP Sopot. Ostatecznie trzecie miejsce zdobyli po walce z SP Kolbudy.\nZ ekipą z Kwidzyna młodzi zawodnicy trenowani przez Przemysława Słapika wygrali bez trudu 62:38. Drugi mecz był o wiele trudniejszy.\nNastępnie reprezentanci SP nr 8 zmierzyli się ze składem klubowym Trefl Sopot, tym razem występującym w barwach SP Sopot. Jednak ani przez chwilę nie poddali się. Walka była bardzo zacięta. Praktycznie punkt za punkt.W ostatniej kwarcie walka była bardzo wyrównana. Zespół z Sopotu okazał się jednak silniejszy, a nasi reprezentanci ulegli 43:46.\nTakie wyniki pozwoliły słupszczanom zawalczyć o trzecie miejsce Wojewódzkich Igrzysk Dzieci w mini koszykówce chłopców. Tym razem zmierzyli się z drużyną Szkoły Podstawowej z Kolbud, która miała taką samą punktację, jak nasza „Ósemka”. Brązowy medal ostatecznie powędrował do naszych reprezentantów, które pokonało SP Kolbudy wynikiem 51:26. Reprezentację SP nr 8 tworzą zawodnicy, z których część na co dzień trenuje w STK Czarni Słupsk.\nPoprzedni artykułWielki piknik z Mechanikiem\nNastępny artykuł Walczą o brąz


Pozytywny egoizm - Rafał Markiewicz\nCo zaskakujące, kiedy jesteśmy dorośli często możemy usłyszeć rady w stylu: Ty tak nie dawaj się wykorzystywać żonie, dzieciom, mężowi, teściowej czy pracodawcy. Oczywiście, tych którzy nas wykorzystują może być znacznie więcej, przy czym doprecyzowując – to nie oni nas wykorzystują, tylko my pozwalamy wykorzystywać się im. Niejednokrotnie są to też bardzo piękne gesty, bo np. poświęcamy się opiece nad kimś ciężko chorym z rodziny. Czy to szlachetne – pewnie tak, ale czy nie lepiej po prostu tym kimś się tylko opiekować niż poświęcać opiece. Czy nie jest wielokrotnie tak, że rodzice poświęcają sporą część swojego życia dzieciom, a potem są rozczarowani, że kiedy to oni są w podeszłym wieku dzieci nie poświęcają się opiece nad nim. Mam znajomego, który w takich momentach zawsze zadaje pytanie, czy rodzice podpisali z dziećmi jakiś kontrakt w tej sprawie. Poświęcenie dla dzieci było ich dobrowolną decyzją, ale nie jest to wcale jednoznaczne z tym, że i dzieci muszą na to samo postawić w swoim życiu. Być może wybiorą poświecenie swojej najbliższej rodzinie albo pasji. Może nie poświęcą się niczemu, tylko będą żyły najlepiej jak potrafią albo tak jak im wyjdzie.\nCzy trochę prowokuję, jasne że tak – ale tylko dlatego, aby wzbudzić wątpliwość odnośnie tego, czy egoizm w odpowiedniej dawce jest faktycznie taki zły i niestosowny. Pamiętam, że dla mnie istotnym przebudzeniem w tej kwestii, była informacja o zasadach jakie obowiązują ratowników na jednej z amerykańskich plaż. Jeżeli kogoś ratują i na skutek tej pomocy woda zaczyna ich spychać razem z ratowanym na podpory pomostu, to wcale nie mają się poświęcić i osłonić swoim ciałem ratowanego. Wręcz przeciwnie, mają się tym ratowanym właśnie zasłonić w momencie zderzenia. Czy myślą wtedy tylko o sobie – zdecydowanie tak. Robią tak dlatego, że wiedzą, iż jeśli im stanie się krzywda, to jest spora szansa, że zginą i oni i ratowany. Ta reguła uświadomiła mi właśnie, że nie mogę poświęcać się dla innych. Mogę się nimi opiekować, mogę pomagać, wspierać, zajmować się nimi – ale nie chcę się poświęcać. Chcę też w tej pomocy mieć prawo do egoistycznego czasu dla siebie. Wiele razy widziałem słaniające się na nogach cienie ludzi, które opiekowały się drugą osobą. Kiedy ktoś mówił im, aby trochę odpoczęli, wyspali się i ugotowali wreszcie coś zdrowego do jedzenia odpowiadali, że nie mogą – bo muszą się opiekować. Przeważnie byli bardzo zaskoczeni, kiedy pytałem co się stanie, jeżeli jutro zasłabną ze zmęczenia i nie starczy im już dłużej sił na opiekę nad tą drugą osobą. Prawda jest bowiem taka, że chcąc pomagać innym musimy myśleć jak amerykańscy ratownicy – wpierw musimy zadbać o siebie, żeby mieć siłę dla innych.\nNajgorsze jest jednak to, że poświęcenie jest bardziej potrzebne nam, niż tym drugim. Doskonale karmi nasze ego, bo dzięki temu czujemy się tacy wspaniali i inni mogą nas podziwiać. Tym, którymi się opiekujemy, wystarczy w zupełności nasza zwykła opieka, troska i życzliwość. Z całą pewnością będą też szczęśliwi, kiedy zobaczą nas zadowolonych z życia, a nie przybitych ciężarem poświęcenia.\n← Pochwała nieortodoksyjności\nWybierz się w drogę… →


Kostium kąpielowy Nicki M-284 Blu scuro (214) - sklep z bielizną Olive.pl – sklep z bielizną Olive.pl – pokusa dla zmysłów\nNasza cena 53,70 zł\nBiustonosz to klasyczne "trójkąty" na sznureczkach. Są przesuwane, dzięki czemu łatwo dopasować rozstaw miseczek do swoich piersi. Biustonosz jest wiązany zarówno na szyi jak i na plecach, ładnie modeluje piersi, nadaje im seksownych kształtów. Miski usztywnione (wyjmowaną), piankową wkładką. Całość wykonana z włoskiej, wysokogatunkowej tkaniny, która nawiązuje do barwnej, amerykańskiej flagi.\nW zestawie majteczki układające się w literę "V". Wiązane na biodrach, optycznie wydłużają nogi. Przód w biało-czerwone paski. Tył granatowy, gładki.\nRozmiar łamany XL/M oznacza górę (biustonosz) w rozmiarze XL i dół (figi) w rozmiarze M. Kostium stanowi komplet.


Edukacja - gimnazja, szkoły, uczelnie, kursy\nSzkolne Książeczki Oszczędnościowe – reaktywacja…\nPapierowe książeczki wypełniane ręcznie to nie relikt PRLu tylko dotychczasowy sposób na oszczędzanie przez około 150 tys. uczniów. PKO BP postanowił wyjść na przeciw także tej grupie klientów i odświeżył skierowany do nich produkt. Uczniowie będą mogli uczyć się oszczędzania i jednocześnie zarządzać swoimi pieniędzmi\nkw. 23, 2012\nW związku z małą efektywnością szkoleń finansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) zaostrzono zasady oceny składanych projektów. Szczegółowo będą weryfikowane zwłaszcza szkolenia dla bezrobotnych, które nie przynoszą pożądanych rezultatów. Zarabiają na tym firmy szkoleniowe, a absolwenci i tak nie znajdują zatrudnienia. Zdaniem specjalistów poprzeczka została\nSzkolnictwo wyższe na tapecie…\nZmiana ustawy o szkolnictwie wyższym ma wpłynąć na poprawę jakości edukacji. Uczelnie będą mogły samodzielnie tworzyć nowe kierunki studiów. Ponadto szkoły wyższe będą zobowiązane do przestrzegania praw studentów oraz do monitorowania kariery absolwentów. Z najlepszych wydziałów zostaną utworzone Krajowe Naukowe Ośrodki Wiodące, które dowolnie będą\nSzkolnictwo wyższe czekają re-formy…\nDwa lata, tyle trwała dyskusja nad ostatecznym kształtem reformy szkolnictwa wyższego. Według pomysłodawców jest to optymalna wersja, innego zdania są sami zainteresowani – studenci i naukowcy. Bezpłatnie będzie można studiować tylko na jednym kierunku. Ponadto trzeba będzie rozsądnie i szybko wybierać, bo błąd może nas\nUniwersytety zaczynają się cenić…\nNowelizacja ustawy o szkolnictwie wyższym wprowadzi szereg kosztownych z punktu widzenia studenta zmian. Po pierwsze bezpłatnie będzie można studiować tylko na jednym kierunku studiów dziennych. Co więcej trzeba rozsądnie wybierać, bo zmienić zdanie można tylko raz i to najpóźniej po pierwszym semestrze, kolejne zmiany obciążą


Amerykański PKB niemile zaskakuje - TVN24 Biznes\n27 maja 2010, 15:20\nAmerykański PKB niemile zaskakuje\nPierwszy kwartał w Stanach Zjednoczonych okazał się gorszy od oczekiwań. Według drugiego - przedostatniego - pomiaru PKB, gospodarka USA urosła w trzech pierwszych miesiącach roku o 3 procent w ujęciu zannualizowanym. Rynek zaś spodziewał się 3,4 procent nad kreską.\nDane za pierwszy kwartał świadczą o tym, że gospodarka USA wytraca tempo: w ostatnim kwartale ubiegłego roku Produkt Krajowy Brutto wzrósł o 5,6 procent. Jednocześnie to trzeci kwartał z rzędu, gdy gospodarka rozwija się - po kryzysie z początku 2009 roku.\nDane o wzroście za pierwsze trzy miesiące roku zrewidowano w dół, bo wydatki firm wzrosły wolniej niż Departament Handlu szacował poprzednio.\nKulą u nogi gospodarki okazały się też wydatki rządów stanowych i lokalnych, które spadły najszybciej od 19 lat. Światełkiem w tunelu były jednak wydatki konsumentów, które poszły w górę o 3,5 procent. To ponad 2 razy szybciej niż w czwartym kwartale i najszybciej od 3 lat.\nDobre dane z USA. Najwyższy wzrost od lat


„Grim Legends: The Forsaken Bride” na Playstation 4 - mobiRANK.pl\nJuż w przyszłym tygodniu będziecie mogli zanurzyć się w magicznym świecie mrocznych legend w grze „Grim Legends: The Forsaken Bride” na PS4!\nJuż we worek 28 lutego 2017 użytkownicy PlayStation 4 zagrają w czwarty już tytuł studia wydany na tę konsolę. Będzie to zarazem pierwsza część z popularnego baśniowego cyklu Artifex Mundi, który odniósł sukces na innych platformach. Grim Legends: The Forsaken Bride (polski tytuł Mroczne Legendy: Porzucona Panna Młoda) zabierze graczy do krainy pełnej zagadkowych ruin, urokliwych zagajników i zaczarowanych ruczajów, gdzie każde miejsce skrywa jakąś tajemnicę.\nOpis gry Grim Legends: The Forsaken Bride\nAkcja najnowszego tytułu Grim Legends: The Forsaken Bride na konsolę Sony toczy się w niezwykłym świecie legend i pierwotnej magii, pełnym ponurych lasów, zapomnianych świątyń i opuszczonych zamkowych korytarzy. Główna bohaterka powraca po latach do Kruczego Potoku – rodzinnej wioski, położonej na w zasnutej mgłą dolinie – by wziąć udział w weselu swojej siostry bliźniaczki.\nMieszkańcy Kruczego Potoku to ludzie pogodni i pracowici, ale i wielce przesądni. Obwiesiwszy okolicę amuletami, kryją się w przestrachu pod ich ochroną – zwłaszcza nocami, gdy okolicę skrywa ciemność i nikt nie próbuje sobie wyobrażać jakie złowrogie moce wypełzają z bezdennej czeluści zwanej Otchłanią, ziejącej na drugim krańcu puszczy. Z miejscem tym związane są różnorakie budzące grozę legendy, których mieszkańcy wioski lękają się najbardziej.\nKiedy ślubną ceremonię zakłóca nagłe pojawienie się tajemniczego przybysza, zdarzenia nabierają tempa a główna bohaterka musi ruszyć na ratunek swojej siostrze. Czy okaże się dość silna by stawić czoła złym mocom? Niezależnie od tego, co przyniesie przyszłość, życie mieszkańców Kruczego Potoku nigdy już nie będzie takie samo.\nGrim Legends: The Forsaken Bride to fantastyczna wędrówka przez 39 ręcznie malowanych lokacji, mnóstwo mini-gier i scen z ukrytymi przedmiotami, intrygująca fabuła a także podnoszące na duchu towarzystwo w postaci mruczącego towarzysza, który nie raz wyratuje nas z opresji.\nTytuł wspiera PlayStation 4 Pro i rozgrywkę w rozdzielczości 4K a zmodyfikowany Interfejs umożliwia lepsze sterowania padem, uprzyjemniając rozgrywkę na większych ekranach.\nGra będzie dostępna w wersji na PlayStation 4 w Stanach Zjednoczonych i Europie.\nporywająca historia, pełna przygód i intryg,\nwielowymiarowi, intrygujący bohaterowie, kudłaty towarzysz – Twój rozbrajająco uroczy pomocnik.\n24 zróżnicowane minigry i 14 scen z ukrytymi obiektami,\nstarannie zaprojektowany, niezwykły baśniowy świat: 39 pięknych, ręcznie malowanych lokacji,\nKsięga Nieuchwytnych Obiektów, opowiadająca miejscową legendę,\nwyrazista, dojrzała fabuła z mroczną tajemnicą w tle,\nWięcej informacji znajdziesz na stronie internetowej gry.\nTagi: konsola, PlayStation, Playstation 4, PS4, trailer


Techniczna obsługa budynków na znakomitym poziomie | anabasissolutions.com\nTechniczna obsługa budynków na znakomitym poziomie\nDługa praktyka doświadczonych ekspertów w utrzymywaniu technicznym nieruchomości zapewniła to, by postawić na rozwiązania na miarę potrzeb. Firma działa od wielu lat z bogactwem sukcesów, co dały się zauważyć klientom o znacznych wymogach. Docieranie do bardzo wymagających osób jest zarazem dużą pasją, natomiast obsługa techniczna budynków to codzienna praca. Przedsiębiorstwo specjalizuje się w usługach dodatkowych, co są związane z utrzymaniem budynków.\nWybór głównie bezpiecznych rozwiązań – utrzymywanie techniczne budynków Zobacz również: Zintegrowane Systemy Techniczne\nProponowane dzisiaj przez fachowców rozwiązania to klasyczne utrzymywanie techniczne budynków, jakie ma za zadanie być fakultatywnym wsparciem dla określonego typu budynku. Wybór wśród dobrze przygotowanych rozwiązań jest chwalony przez szerokie grono konsumentów, którzy mieli przyjemność skorzystania z rewelacyjne dopracowanych możliwości. Pełne dopasowanie do aktualnych kryteriów branży nieruchomości jest niezaprzeczalnie kluczem do sukcesu, o czym wielu już się przekonało.\nObsługa techniczna budynków w europejskim standardzie\nPowinno się zwrócić uwagę na to, jak przebiega obsługa techniczna budynków.\nWejdź na ten odnośnik a znajdziesz wskazówki z witryny (http://www.rentor.pl/wypozyczalnia/prace-betoniarskie/) napisane dla osób zaabsorbowanych omawianym w niniejszym artykule tematem.\nKompleksowość oferowanych obecnie rozwiązań w tym zakresie jest owocem przykładania znacznej wagi do każdego zlecenia. Niemałe znaczenie ma również to, że firma działa w tym kierunku już niezwykle długo. W związku z tym wyróżnia się dużym doświadczeniem. Kolejne propozycje serwisowania i generalnego obsługiwania są całkowicie zgodne z tym, czego potrzebują klienci.\nDoskonałe dopracowanie instalacji niskoprądowych pokazuje to, jak dużo ulepszeń jest dostępnych w zasięgu ręki. Firma zna prawa, jakimi rządzi się branża deweloperska, co jest bezsprzeczną zaletą. Możliwości prezentowane obecnie konsumentom przyjmowane są z zadowoleniem, ponieważ obsługa jest kompleksowa i wpasowuje się idealnie w aktualne koncepcje. Właściwe utrzymywanie techniczne budynków to troskę o całą infrastrukturę techniczną.\nCzy chcesz zgłębić prezentowane zagadnienie? Jeżeli tak, to sprawdź rekomendowany link (http://www.digital-motion.pl/sesja-do-cv/), a z pewnością odnajdziesz takie informacje, które okażą się bardzo pomocne.\nPosted in: marketing online\t| Tagged: budynku, instalacji, obsługi, ofert


Sukienka gładka - 1129939CZ01XL - odzież damska - txm\nNiezwykle kobieca sukienka damska z prostym długim rękawami idealnie podkreśli kobiece kształty.\nPrzy dekolcie znajduje się ozdobna klasyczna stójka która podkreśla modny charakter idealnie nada się dla nowoczesnej kobiety.\nPosiada modny pasek zawiązany w tali który świetnie podkreśli kobiece kształty, standardowy krój wpasuję się w każdą kobiecą sylwetkę.\nW połączeniu z szpilkami świetnie sprawdzi się jako elegancka kompozycją na do pracy i na wyjątkowe spotkania w rodzinnym gronie.\nDostępna w ponadczasowych kolorach czarnym oraz bordowym dzięki czemu będzie królować przez wiele sezonów w garderobie.\nPołowa obwodu dołu 49 50 54 55\nPołowa obwodu pasa 41 43 45 47\nDługość 89 91 91 91\nPołowa obwodu bioder 43 45 49 51


Camillo Torres: Rewolucja jako nakaz wiary | Władza Rad 1917 - komunizm, marksizm, socjalizm, trockizm\ntres, ndz., 18/07/2010 - 13:06\nREWOLUCJA JAKO NAKAZ WIARY\nTekst ten został odczytany przez Camilo Torresa na II Międzynarodowym Kongresie „Pro Mundi Vita", który odbył się we wrześniu 1964 r. w Louvain. Tekst został wygłoszony pod tytułem „Programowanie ekonomiczne a wymagania apostolskie". Pod tym samym tytułem i w tej samej formie ukazał się w tomie wydanym przez „Pro Mundi Vita" na początku 1965 r. -\nI. ISTOTA APOSTOLSTWA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO\nAby określić istotę apostolstwa chrześcijańskiego, musimy najpierw wyjaśnić diwa aspekty zagadnienia: ontologiczny i epistemologiczny. Innymi słowy, musimy określić, czym jest apostolstwo chrześcijańskie, i zastanowić się, po czym można je rozpoznać.\n1. Czym jest apostolstwo chrześcijańskie?\nApostolstwo chrześcijańskie jest działalnością, która ma urzeczywistnić i rozszerzyć Królestwo Boże.\nApostoł jest w zasadzie Chrystusem. Określając zatem istotę jego posłannictwa, uchwycimy również istotę chrześcijańskiej pracy apostolskiej.\nBóg upoważnił Chrystusa, aby według władzy udzielonej Mu przez siebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dał (J 17,2). W Ewangelii świętego Jana spotykamy słowa „życie" i „życie wieczne", mające takie samo znaczenie jak „Królestwo Boże" u świętego Mateusza i „sprawiedliwość" u świętego Pawła.1 Identyfikacja ta jest zresztą w pełni uzasadniona, ponieważ Królestwo Boże polega na posiadaniu życia, a sprawiedliwość, tak jak ją rozumie święty Paweł, polega na posiadaniu tegoż samego życia. Chrystus przyszedł na świat „po to, a.by (owce) miały życie, i miały je w obfitości (J 10,10). Istota apostolstwa polega więc na tym, aby wszyscy mieli życie, i to mieli je w obfitości.\n2. Po czym rozpoznać pracę apostolską?\nCelem pracy apostolskiej jest sprawić, aby ludzie mieli życie nadprzyrodzone. Praca ta jest zawsze owocna, nawet jeśli jej rezultaty są niewidoczne. Rezultat końcowy i istotny jest niewidoczny, ponieważ samo życie nadprzyrodzone jest takie. Istnieje jednak wiele przejawów życia nadprzyrodzonego i one warunkują działalność apostolską. Bardzo istotną sprawą jest, aby działalność apostolska' starała się stwarzać te przejawy jako środki, a nie jako cele. Istnieje jeden element zewnętrzny, który jest zarazem symptomem i warunkiem koniecznym pracy apostolskiej. Chodzi tu mianowicie o przejawy miłości bliźniego. Jeśli ożywia je życie nadprzyrodzone, są już nie tylko symptomami i warunkiem sine qua non działalności apostolskiej, ale stają się jej właściwym celem. Wytłumaczę to twierdzenie wyjaśniając, jakie są inne symptomy istnienia życia nadprzyrodzonego i, co za tym idzie, jakie są właściwe środki apostolstwa chrześcijańskiego.\nStary i Nowy Testament podaje nam zwykłe środki pozwalające na osiągnięcie życia nadprzyrodzonego, które uświęciła praktyka Kościoła. Są to: modlitwa, sakramenty, msza. Jednakże stosowanie ich, choć jest samo w sobie dobre, bez specjalnego objawienia 1 nie może dać wystarczającej pewności. Można bowiem stosować te środki nie kierując się miłością, a wtedy nie będą one symptomami życia nadprzyrodzonego.\nGłoszenie wiary w Boga i w Jezusa Chrystusa może być oznaką posiadania życia nadprzyrodzo- go: „A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynie prawdziwego Boga, oraz tego, którego posłałeś Jezusa Chrystusa" (J 17,3). Ale można posiadać wiarę i głosić ją, nawet nie mając życia nadprzyrodzonego: „Gdybym (...) posiadał wszelką wiedzę, i wiarę taką, iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym" (1 Kor 13,2). Wszelkie symptomy życia nadprzyrodzonego są bezużyteczne dla chrześcijanina, jeśli nie przepełnia go miłość. Jeśli natomiast ma miłość, posiada wszystko: „Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił Prawo" (Rz 13,8). „Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa" (Rz 13,10).\nBez miłości, bez owocnej miłości nie może być życia nadprzyrodzonego. Miłość-caritas jest przede wszystkim miłością nadprzyrodzoną. Aby istniała prawdziwa caritas, musi istnieć prawdziwa miłość. Dobre uczynki świadczone bliźniemu są warunkiem koniecznym, aby miłość była prawdziwa. Zatem miłość nie przynosząca owoców nie jest prawdziwą miłością-caritas. „Po ich owocach poznacie ich" (Mt 7,16). „Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im: »Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!« — a nie dacie im tego, czego oni koniecznie potrzebują dla ciała — to na co się to przyda?" (Jk 2,15—16).\nSąd Boży o ludziach opiera się przede wszystkim na konkretnych rezultatach ich miłości bliźniego. W dniu Sądu Ostatecznego (Mt 25,31) o naszym wiecznym losie zadecyduje faktyczne przyjęcie, jakie zgotowaliśmy braciom naszym, a więc to, czy daliśmy im chleb, wodę, schronienie, ubranie.\nNa zakończenie możemy stwierdzić, że nie należy szukać życia nadprzyrodzonego u ludzi rozumnych, jeśli nie mają na swym koncie dobrych uczynków świadczonych bliźniemu. Uczynki te — materialne i duchowe — nie są same w sobie symptomami absolutnie pewnymi życia nadprzyrodzonego. Istnieją bowiem dobre uczynki, które wcale nie są nadprzyrodzone. Aby nimi były, ten, kto je spełnia, musi mieć łaskę, a do tego potrzebna jest wiara, nawet jeśli jest ślepa. Człowiek dobrej woli będzie mógł zostać zbawiony. Nie mamy natomiast pewności, że nie można mieć łaski poza łonem Kościoła ani że jedynym sposobem przynależenia do Kościoła jest formalne przyjęcie sakramentów. Istnieje przecież chrzest z pragnienia i pokuta z pragnienia.\nA zatem może istnieć życie nadprzyrodzone nawet bez wyraźnie uświadomionej wiary i bez formalnego przyjęcia sakramentów. Ale nie może być o nim w ogóle mowy w przypadku ludzi, którzy — choć szczycą się rozumem — nie mogą pochwalić się dobrymi uczynkami spełnianymi wobec bliźniego.\nNie mamy tu do czynienia z problemem wyłącznego wyboru, lecz z problemem priorytetów, kierunku pracy apostolskiej, jednym słowem z problemem istoty posłannictwa.\nWiemy, że sakramenty dają nam życie nadprzyrodzone, ale ich przyjęcie pod postacią zewnętrzną nie jest konieczne w wypadku sakramentów z pragnienia. Natomiast dobre uczynki zarówno materialne jak i duchowe świadczone bliźniemu są niezbędne do życia nadprzyrodzonego. Praca apostolska może skoncentrować się na tym, by udzielać jak najwięcej sakramentów, ale jeśli nie towarzyszą jej dobre uczynki, nic nie jest warta. Może również ograniczyć się wyłącznie do dobrych uczynków, ale one z kolei nie przedstawiają sobą żadnej wartości, gdy brak jest łaski. Dobre posłannictwo ma przed sobą dwie drogi do wyboru: albo może wyjść od sakramentów i dojść do miłości, lub wyjść od dobrych uczynków i dojść do sakramentów. Istnieje trzecia możliwość, ale nie ma ona nic wspólnego z prawdziwym posłannictwem, gdyż polega na tym, że można przyjmować sakramenty nie spełniając równocześnie dobrych uczynków. Po to więc, by w ogóle mówić o istnieniu życia nadprzyrodzonego, najpierw musimy koniecznie sprawdzić, czy towarzyszą mu dobre uczynki, nawet jeśli mają charakter tylko wewnętrzny: „My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci" (1 J 3, 14). Należy natomiast przypuszczać, że mamy do czynienia z miłością nadprzyrodzoną, gdy spotykamy się z uczynkami o charakterze zewnętrznym lub wewnętrznym świadczonymi dla dobra bliźniego. Zakładamy istnienie życia nadprzyrodzonego opierając się na przekonaniu, że wszyscy są ludźmi dobrej woli. Założenie takie musimy przyjąć, dopóki nie udowodnimy, że jest inaczej.\nObie wyżej wspomniane drogi są słuszne, ale sądzę, że większy nacisk należy położyć na dobre uczynki niż na sakramenty. Będzie to bardziej owocne. Nie można jednak z góry przesądzać, że osoba zadowalająca się pozornie jedynie przyjmowaniem sakramentów, nie spełnia dobrych uczynków świadczących o miłości bliźniego, o których nic nie wiemy lub wiedzieć nie możemy, ponieważ mają charakter wewnętrzny.\nPróbowałem wyjaśnić tu, że apostoł musi przyznać dobrym uczynkom absolutne pierwszeństwo i oceniać należycie ich ogromną wagę. Dlaczego właśnie one są tak ogromnie ważne, zrozumiemy, gdyż weźmie się pod uwagę dwie okoliczności historyczne istniejące w dzisiejszym świecie, a które powinny decydować o kierunku pracy apostolskiej.\nA. PROBLEMY SPOŁECZNE\nNiejednokrotnie papieże i różni autorzy omawiali z chrześcijańskiego punktu widzenia aktualne problemy społeczne. We wszystkich tych definicjach występuje jeden element nie podlegający w ogóle dyskusji. Chodzi mianowicie o nędzę materialną. Nie jest ona oczywiście jedynym i wyłącznym elementem problemów społecznych, ale koniecznie trzeba ją brać pod uwagę, gdyż w przeciwnym razie nie można w ogóle zrozumieć i rozwiązać tych problemów. We współczesnym świecie nie sposób być chrześcijaninem i nie zdawać sobie sprawy z zagadnienia nędzy materialnej, które wymaga zaangażowania się wszystkich ludzi. A więc tym bardziej chrześcijanie nie mogą uchylać się od spełniania dobrych uczynków o charakterze zewnętrznym i materialnym. Wyjątek stanowić mogą jedynie wypadki specjalnego powołania lub wyjątkowych okoliczności natury osobistej.\nJeśli chodzi o ogólny kierunek, praca apostolska\no ile chce być miłością owocną, musi dążyć przede wszystkim do spełnienia realnie dobrych uczynków wobec bliźniego.\nRównież pluralizm — pluralizm ideologiczny i instytucyjny — uznano za cechę charakterystyczną współczesnego społeczeństwa. Przeciwstawne systemy religijne, filozoficzne i polityczne stanęły w obliczu konieczności koegzystencji, gdyż jest ona w efekcie łatwiejsza i mniej kosztowna niż wzajemne zwalczanie się. Ale koegzystencja ta może istnieć jedynie w oparciu o wspólne cechy, pewne punkty styczne, których duży zestaw proponują różne programy działania. Działalność mająca na celu dobro ludzi i prowadzona przez ludzi nie jest nigdy ani całkowicie dobra, ani całkowicie zła. Kiedy przechodzi od projektów do realizacji, staje się jakby apelem skierowanym do sumień tych wszystkich, którzy mają na celu dobro ludzkości, apelem, na który odpowiedź jest sprawą dosyć ryzykowną. Akceptując bowiem jakiś program działania, człowiek tym samym godzi się na jego nieuniknione braki; odrzucając go natomiast, równocześnie odrzuca jego dobre strony, które każdy program musi niewątpliwie zawierać.\nJednak działanie ludzkie jest czymś konkretnym. Poprzez obiektywną obserwację możemy sprawdzić większość zmiennych, które je warunkują. A fakty nie podlegają w ogóle dyskusji. Poza tym problem rozwijania działalności w służbie ludzi zaczął zajmować pierwszorzędne miejsce w skali wartości współczesnego świata. Zarówno chrześcijanie jak i ich przeciwnicy przyznają mu absolutne pierwszeństwo. Różnice dotyczą jedynie środków, okoliczności i ostatecznych celów, ale nie dyskutuje się nad samym nakazem miłości bliźniego. Elementem wspólnym jest to, co stanowi o istocie chrześcijaństwa. Moglibyśmy powiedzieć, że dla niechrześcijan nakaz ten ma charakter na- turalistyczny i nie jest formalnie chrześcijański, ale żeby tak twierdzić, musimy najpierw dowieść złej wiary niechrześcijan, którzy nie tylko głoszą konieczność spełniania dobrych uczynków wobec bliźniego, ale także słowa te wprowadzają w życie.\nO ile chrześcijański apostoł koncentruje swój wysiłek głównie — choć nie wyłącznie — na tym, aby wszyscy ludzie spełniali humanitarne uczynki świadczące o miłości bliźniego, to kładzie specjalny nacisk ma fakt, że są one wartością powszechnie uznaną, która jest także oznaką istnienia życia nadprzyrodzonego.\nW pluralistycznym świecie jedność działania w służbie ludzi jest jednością osiągniętą na podstawach, które można uznać za chrześcijańskie.\nOto co na ten temat powiedział papież Jan XXIII w swojej encyklice Pacem in terris:\n„Jest więc czymś najzupełniej właściwym odróżnić wyraźnie od błędnych teorii filozoficznych na temat istoty, pochodzenia i celu świata czy człowieka, poczynania odnoszące się do spraw gospodarczych i społecznych, kulturalnych czy też ustrojowych, nawet jeśli tego rodzaju poczynania wywodzą się z teorii i z nich czerpią natchnienie. Ostatecznie bowiem sformułowania teoretyczne już się nie zmieniają, natomiast poczynania te — właśnie dlatego, że dokonywane są w zmiennych warunkach — nie mogą nie być od nich w dużym stopniu zależne. Któż zresztą będzie twierdził, że w tych poczynaniach, zwłaszcza jeżeli są one zgodne z założeniami zdrowego rozumu i stanowią wyraz słusznych dążeń ludzkich, nie może tkwić coś dobrego i godnego uznania?\nDlatego może zdarzyć się niekiedy, że pewne prace zespołowe dotyczące problemów praktycznych, które uważano dawniej za zupełnie bezcelowe, ocenia się teraz jako rzeczywiście owocne, czy to już obecnie, czy też w przyszłości" (§ 159 —160).\nRozpatrzymy później formy, warunki i okoliczności takiej jedności. Na razie zadowolimy się podkreśleniem, jak ważną sprawą dla „apostoła", który ma działać w społeczeństwie pluralistycznym, jest Skierować cały swój wysiłek na zewnętrzny aspekt uczynków świadczonych dla dobra bliźniego.\nReasumując możemy powiedzieć, że uczynki spełnione w służbie bliźniego są z punktu widzenia teologicznego jednym z najpewniejszych dowodów istnienia życia nadprzyrodzonego, a z punktu widzenia misyjnego najważniejszym celem duszpasterza żyjącego w społeczeństwie, któremu problemy społeczne nie są obce i które ma strukturę pluralistyczną.\nII. ELEMENTY PROGRAMOWANIA EKONOMICZNEGO W KRAJACH SŁABO ROZWINIĘTYCH\nNim zacznę jakiekolwiek rozważania na ten temat, muszę dokładnie sprecyzować, jak rozumiem pojęcie „programowania ekonomicznego".\nKażdy w ogóle program zakłada jakieś przewidywania na przyszłość, jakiś plan. Dlatego powiem najpierw, co rozumiem pod pojęciem planowania gospodarczego i w jakiej mierze programowanie może być synonimem planowania.\nProgramowanie ekonomiczne może być przewidywaniem, które nigdy nie zostanie zrealizowane. Może także stanowić część planowania gospodarczego i właśnie tak rozumiane będzie przedmiotem niniejszych rozważań. Dlatego spróbuję najpierw gruntownie zbadać pojęcie planowania. Planowanie gospodarcze to zespół środków mających na celu rozwój dóbr i usług w określonym społeczeństwie.\nCharakter planowania gospodarczego może ulegać zmianom zależnie od społeczeństwa, kraju czy też regionu społeczno-ekonomicznego, a także zależnie od ustroju i rodzaju władzy, która je ustala i realizuje.\nInny charakter ma planowanie gospodarcze w krajach kapitalistycznych wysoko rozwiniętych, inny w krajach kapitalistycznych słabo rozwiniętych, a jeszcze inny w krajach socjalistycznych.\n2. Planowanie gospodarcze w krajach socjalistycznych\nW krajach socjalistycznych planowanie było raczej wynikiem istniejących potrzeb niż systemem z góry założonym przez marksistowskich specjalistów.\nOd samego początku istnienia ustroju socjalistycznego Związek Radziecki stanął wobec problemu dotkliwego braku surowców. Centralizacja ich rozdziału stała się koniecznością. Pociągnęło to za sobą konieczność scentralizowania informacji. Działalność utworzonej przez Lenina 5 stycznia 1918 r. Najwyższej Rady Gospodarki Narodowej ograniczała się początkowo do stosowania w przemyśle „kwestionariuszy statystycznych" używanych od dawna w innych krajach w rolnictwie.\nInstytut dla Badań Koniunktury opracowywał wytyczne dla polityki ekonomicznej państwa. Wytyczne te stawały się stopniowo dyrektywami. Komisja Planu Narodowego (Gospłan) zaczęła w 1923 roku sporządzać projekty planów pięcioletnich dla przemysłu metalurgicznego i dla komunikacji. Dopiero po 15 latach ustalono metody i teorię planowania na skalę ogólnokrajową. Musimy przy tym zaznaczyć, że początkowo teoria była stosowana przy równoczesnym zachowaniu własności prywatnej większości środków produkcji. Nie różniła się więc wcale od planowania, jakie istnieje dziś w krajach kapitalistycznych. Dopiero gdy państwo przejęło kontrolę nad większością środków produkcji, planowanie mogło stać się czynnikiem naprawdę decydującym.\nSnuto wiele domysłów na temat,, jaki przebieg miałby gospodarczy rozwój Związku Radzieckiego, gdyby nie wyłamał się on z ram rozwoju kapitalistycznego, który był udziałem reszty Europy. Szkoda jednak czasu na takie czcze rozważania. Musimy trzymać się faktów i przeanalizować je tak, jak wydarzyły się w historii. Związek Radziecki, w dużej mierze dzięki swemu systemowi plaoniowania gospodarczego, zakładającego kontrolę państwa nad środkami produkcji, jest obecnie co najmniej drugim pod względem ekonomicznym mocarstwem na świecie. A przecież w 1917 r. był krajem zacofanym gospodarczo.\nCzemu należy przypisać przede wszystkim ten rozwój?\nNie musimy wcale analizować dokładnie marksistowskiej teorii wartości dodatkowej, aby stwierdzić, że Związek Radziecki prawie w całości zużytkowywał w sposób progresywny produkcję narodową na ogólnonarodowe cele zaplanowane przez fachowców. Osiągnięty rezultat ma ścisły związek przyczynowy z teorią marksistowską.\nJednakże należałoby zastanowić się, czy i w jakiej mierze inna ideologia, na przykład typu spirytualistycznego, mogłaby doprowadzić do osiągnięcia analogicznych rezultatów i w jakim stopniu zasady materialistyczne wpływają w sposób decydujący na kierunek inwestycji. Problem ten\nporuszymy przy końcu tej pracy.\n3. Planowanie w krajach kapitalistycznych\nPrzed II wojną światową Niemcy były jedynym krajem, w którym istniało planowanie gospodarcze typu kapitalistycznego na skalę ogólnonarodową.\nW prawie wszystkich innych krajach dopiero po II wojnie spotykamy się, nie licząc planów fragmentarycznych, z ogólnonarodowym planowaniem gospodarczym. Przyczyny tak późnego pojawienia się planów ogólnonarodowych są następujące:\n— wystarczające zasoby surowców;\n— brak regionalnej integracji (na przykład rynek europejski);\n— brak ogólnego planowania w skali przedsiębiorstwa lub w skali lokalnej ;\n— brak wystarczająco dokładnych i pełnych danych statystycznych;\n— brak koncepcji wystarczająco daleko posuniętego interwencjonizmu państwa.\nPlanowanie gospodarcze jest zarówno w krajach kapitalistycznych jak i socjalistycznych wynikiem rozwoju gospodarczego i konkurencji. Istnieje jednak wiele różnic między tymi dwoma typami planowania. „Produkcja w krajach o ustroju liberalnym jest wypadkową raczej interesów prywatnych niż potrzeb ogólnych, do których z trudem się dostosowuje"\n— pisze Campion w Słowniku Nauk Ekonomicznych.1 Mimo to możemy stwierdzić, że „potrzeby ogólne" społeczeństwa są coraz częściej brane pod uwagę przy planowaniu w krajach kapitalistycznych. Aby móc uzmysłowić sobie, w jaki sposób się to dzieje, musimy zapoznać się dokładniej z ewolucją struktury politycznej w tych krajach.\nLedwie powstały ustroje demokratyczne, a już grupy nacisku stanowiące mniejszość zaczęły kierować polityką gospodarczą. Rozwój gospodarczy pociągnął za sobą rozwój społeczny charakteryzujący się podniesieniem poziomu kulturalnego i ekonomicznego klas stanowiących większość społeczeństwa. Doktryna marksistowska i ruch chrze- ścijańsko-społeczny doprowadziły do powstania organizacji ludowych. Mała ilość wykwalifikowanych robotników i w ogóle krajowej siły roboczej wpłynęła na umocnienie pozycji organizacji związkowych.\nWraz ze wzrostem dochodu narodowego podniósł się oczywiście, choć nieproporcjonalnie, poziom ekonomiczny grup stanowiących większość, poziom, który umożliwił rozwój oświaty i wspólnego ruchu we wszystkich sektorach życia w obrębie tych grup, tak że mogły one odtąd wywierać różnego rodzaju naciski na przedstawicieli władzy. Stosunek sił między grupami mniejszości mającymi w swym ręku władzę ekonomiczną a zorganizowanymi grupami większości stał się bardziej wyrównany. Interesy prywatne nabrały bardziej ogólnego charakteru, oczywiście tylko w skali krajowej, bo na arenie międzynarodowej interesy krajów biednych muszą w dalszym ciągu ustępować miejsca interesom krajów bogatych. Zaczęła sprawdzać się przepowiednia Lenina: kapitalizm narodowy przekształcił się w imperializm międzynarodowy.\nPlanowanie kapitalistyczne różni się od socjalistycznego zakresem kontroli państwa nad inwestycjami i szybkością wprowadzania tej kontroli. Obecnie kontrola inwestycji sprawowana w krajach kapitalistycznych w sposób pośredni poprzez podatki, kredyty, subwencje itd. ma dosyć duży zasięg. Nie osiąga ona jednak nigdy takiego zakresu, jaki ma w krajach socjalistycznych. Na ogół mimo interwencji państwa nie zmniejszyła się rola, jaką odgrywały przy podejmowaniu decyzji politycznych interesy prywatne.\nOczywiście, jeśli chodzi o szybkość wprowadzania kontroli państwowej, to proces ten trwał w krajach socjalistycznych wiele lat. Jednak od samego początku główną rolę odgrywały interesy ogółu społeczeństwa i kryteria techniczne. Dzięki temu proces mógł być mimo wszystko krótszy niż w krajach kapitalistycznych.\n4. Planowanie w krajach słabo rozwiniętych\nKraje ubogie zostały sklasyfikowane jako kraje zacofane, słabo rozwinięte i rozwijające się. Te różne określenia nabrały ostatnio charakteru eufemizmów i odpowiadają raczej paternalistycznemu podejściu do zagadnienia niż kryteriom naukowym.\nPoziom zacofania gospodarczego może być oczywiście różny. Kraj słabo rozwinięty to nie to samo co kraj rozwijający się. Struktura gospodarcza kraju słabo rozwiniętego przeszkadza mu w rozwoju. Kraj rozwijający się przeszedł już natomiast przez tzw. stadium „wyjściowe", gdyż w przeciwnym razie nie można by o nim mówić jako o kraju rozwijającym się.\nW dzisiejszych czasach planowanie w krajach trzeciego świata musi korzystać z doświadczeń zdobytych w tej dziedzinie zarówno przez kraje kapitalistyczne jak i socjalistyczne.\nKraje słabo rozwinięte usiłują obecnie wprowadzać i, realizować planowanie gospodarcze. Wiele spośród nich powołało specjalne państwowe organy planowania, ale jak dotąd wywiązują się one mało skutecznie ze swych zadań. Aby polepszyć sytuację istniejącą w tej dziedzinie, proponuje się rozwiązania administracyjne, organizuje spotkania ekspertów, kongresy, a przecież konieczne jest przede wszystkim przeanalizowanie braków strukturalnych, które w tych krajach stanowią przeszkodę dla realnego planowania gospodarczego, mogącego przynieść duże korzyści szerokim masom.\nIstnieją dwa typy przeszkód — przeszkody natury ekonomicznej i przeszkody natury społecznej.\nA. PRZESZKODY NATURY EKONOMICZNEJ\nZwrócimy tu uwagę jedynie na najważniejsze spośród przeszkód natury ekonomicznej, a mianowicie na:\n— brak inwestycji produkcyjnych,\n— brak kadry fachowców,\n— brak polityki rozwojowej.\nBrak inwestycji produkcyjnych\nUjmując zagadnienie nieco schematycznie inwestycje można podzielić na inwestycje kapitału krajowego i kapitału obcego.\nSpontaniczne angażowanie kapitałów krajowych w inwestycje produkcyjne jest trudne do osiągnięcia. Po pierwsze dlatego, że kapitałów tych jest niewiele, a z racji małych dochodów mała jest akumulacja. Poza tym najchętniej inwestuje się kapitały w krajach o stabilnej walucie i pewniejszej strukturze instytucjonalnej, to znaczy w krajach uprzemysłowionych i wysoko rozwiniętych. Zjawiska te tworzą błędne koło, z którego trudno jest się wydostać.\nZ drugiej strony, wydatki na dobra konsumpcyjne i artykuły luksusowe nie wchodzą w zakres planowania i nie zawsze należą do najbardziej rentownych. Niestety właśnie one są najczęstszym zjawiskiem w krajach słabo rozwiniętych, gdzie inwestycje produkcyjne są niemożliwe do zrealizowania, o ile zależą od inicjatywy prywatnej.\nGdy natomiast chodzi o inwestycje prowadzone przez kapitały obce, decydujący jest tu czynnik natury politycznej. Podział świata na dwa obozy — kapitalistyczny i socjalistyczny — sprawia, że kraje słabo rozwinięte, opowiadające się po jednej lub drugiej stronie, skazują się tym samym na monopol jednego obozu w dziedzinie zewnętrznej pomocy finansowej. To opowiedzenie się po jednej stronie powoduje zupełny brak konkurencji, który z kolei uzależnia całkowicie kraje słabo rozwinięte od kraju prowadzącego inwestycje.\nPlanowanie inwestycji zarówno kapitału krajowego jak i obcego w krajach trzeciego świata powinno odbywać się w skali ponadnarodowej.\nWszystkie kraje słabo rozwinięte poprzez uprzemysłowienie dążą do niezależności gospodarczej. Prawie wszystkie pragną rozwinąć własny przemysł ciężki. Jednakże nie skoordynowane wysiłki poszczególnych krajów mogą się okazać w skutkach nieefektywne. Dzięki integracji regionalnej można określić, jalkie inwestycje są najbardziej opłacalne, i zależnie od tego niektóre kraje mogłyby się wyspecjalizować w produkcji rolnej i hodowli, a inne rozwijałyby gałęzie przemysłu nawzajem się uzupełniające.\nTo planowanie na płaszczyźnie ponadnarodowej wymagałoby pewnej elastyczności, aby kraje słabo rozwinięte mogły korzystać z walki konkurencyjnej istniejącej pomiędzy krajami wysoko rozwiniętymi.\nBrak kadry fachowców\nŻaden kraj nie może zapewnić sobie wystarczającej ilości fachowców, jeśli nie poczyni odpowiednich inwestycji w sektorze oświaty. Małe budżety, jakie na ten cel przeznaczają kraje słabo rozwinięte, świadczą o nieznajomości kryterium rentowności inwestycji. Inwestuje się raczej w zbrojenia, wojsko i administrację, a są to inwestycje nierentowne, gdyż odpowiadają jedynie interesom uprzywilejowanej mniejszości, do której należy podejmowanie decyzji.\nPrzy tak niskich wydatkach na oświatę niemożliwe jest posiadanie kadry fachowców zdolnych do zrealizowania planu rozwojowego na podstawach naprawdę naukowych. Duża ilość analfabetów ma również ujemne skutki. Te podstawowe braki odbijają się niekorzystnie na szkolnictwie średnim i wyższym. Wskutek braku planowania administracyjnego często więcej jest osób posiadających wyższe wykształcenie niż osób o wykształceniu średnim, chociaż zapotrzebowanie społeczne wymagałoby sytuacji odwrotnej. Na dodatek najlepsi fachowcy z wyższym wykształceniem emigrują bardzo często do krajów rozwiniętych, gdzie zarobki są dużo wyższe.\nW wielu przypadkach pomoc krajów bogatych dla krajów słabo rozwiniętych polega na przysyłaniu specjalistów. Jest to oczywiście konieczne, ale o wiele ważniejsze jest znalezienie sposobu, żeby zapobiec emigracji krajowej kadry fachowców.\nBrak polityki rozwojowej\nBrak inwestycji produkcyjnych i odpowiedniej kadry fachowców to tylko jedna z barier, których nie sposób sforsować bez decyzji tych, co sprawują kontrolę nad mechanizmami władzy. W krajach słabo rozwiniętych kontrola ta spoczywa w ręku bardzo niewielu osób. Klasa rządząca stanowiąca mniejszość ma środki produkcji i jej udziałem jest wyższy poziom kulturalny. Pewna część tej klasy bezpośrednio lub pośrednio poprzez zespół polityków sprawuje władzę polityczną. W niektórych krajach, gdzie istnieje większy podział pracy, klasa rządząca nawet nie trudzi się pełnieniem funkcji publicznych. Ogranicza się jedynie — i to jej wystarcza — do kierowania urzędnikami państwowymi. W tych krajach armia ma tylko jedno za-, danie: utrzymywać wewnętrzny ład, to znaczy panujące stosunki. Gdy mówimy o częstych rewolucjach i zamachach stanu, na przykład w Ameryce Łacińskiej, popełniamy błąd. Nie ma tu bowiem mowy o żadnych rewolucjach, gdyż istniejące stosunki pozostają nienaruszone. Chodzi po prostu\n—zmiany personalne w zakresie funkcji publicznych. Gdy klasa rządząca nie może tego osiągnąć legalnymi środkami, ucieka się do nielegalnych.\nKlasa rządząca, która sprawuje władzę ekonomiczną, oświatowo-kulturalną, polityczną i wojskową, kontroluje również inne władze. W kra-, jach, gdzie istnieje współpraca Kościoła i państwa, Kościół jest narzędziem w r^ku klasy rządzącej. Jeśli zaś posiada dodatkowo władzę ekonomiczną\n— oświatową, bierze bezpośrednio udział w rządach mniejszości.\nSpróbujmy przeanalizować czynniki, które wpływają na decyzje ekonomiczne podejmowane przez mniejszość rządzącą w krajach słabo rozwiniętych,\ni zastanówmy się, czy jest możliwe, aby mniejszość rząidząca stosowała środki prowadzące do pokonania barier, o czym już mówiłem. Jako przykład wezmę decyzje podejmowane w dziedzinie inwestycji, gdyż od nich zależą dwie pierwsze z wymienionych przeszkód na drodze do rozwoju, a mianowicie brak inwestycji produkcyjnych i brak kadry fachowców.\nKlasa rządząca nie może — a w każdym razie przychodzi jej to z trudem — podejmować decyzji w sprawie inwestycji, które mogłyby odpowiadać interesom szerokich mas, o ile sama nie będzie miała z tego korzyści. Oczywiście poszczególni członkowie mniejszości mogą podchodzić do zagadnienia altruistycznie, ale niezbyt jest prawdopodobne, aby postawa jednostki mogła wpłynąć w sposób decydujący na postawę całej grupy.\nZastanówmy się nad przypadkiem decyzji, która mogłaby zostać podjęta przez mniejszość i która równocześnie byłaby korzystna dla wszystkich.* Mam tu na myśli ogólny wzrost stopy życiowej.\nWzrost siły nabywczej pociąga za sobą wzrost popytu. Większy popyt natomiast pozwala na zwiększenie produkcji.\nPrzyjąwszy to założenie, należy sprecyzować, jakie są warunki (konieczne, by mechanizm ten funkcjonował. A więc:\na. Musi istnieć zainteresowanie rynkiem krajowym.\nDochody znacznej części członków klasy rządzącej nie są związane z rynkiem krajowym. Bezpośrednie fluktuacje popytu na dobra i usługi na rynku wewnętrznym nie dotyczą wcale właścicieli nieobecnych, wielu osób mających odziedziczone dobra rodowe i wszystkich tych, którzy inwestują za granicą.\nb. Musi istnieć wolna konkurencja bez monopoli, cligopoli i protekcjonizmu celnego.\nKoncentracja całej władzy ekonomicznej w ręku niewielu osób jest cechą charakterystyczną struktury monopolistycznej. W krajach słabo rozwiniętych monopole, trusty i kartele kontrolują całą produkcję, a zwłaszcza przemysł. Produkcja rolna i hodowla mogłyby się znaleźć w ramach gospodarki narodowej, ale i w tej dziedzinie istnieją pośrednicy tworzący monopole dystrybucyjne.\nProducent monopolistyczny, aby utrzymać stały poziom zysków, nie musi być uzależniony od wielkości popytu. Może ustalić cenę wyższą niż marginalne koszty produkcji. Zwiększy produkcję jedynie wtedy, gdy korzyści ze wzrostu sprzedaży wyrównają i przekroczą to, co mógłby stracić na obniżce cen, którą zakłada powiększenie sprzedaży.\nPodniesienie stopy życiowej zostałoby zatem osiągnięte kosiztem zysków kapitalistów. Dużo łatwiej i wygodniej jest ustalić wysokie ceny dla niewielkiej ilości konsumentów niż ceny niższe dla szerokich mas. Ta druga metoda wymaga większego wkładu pracy, zwiększa ryzyko powstawania konfliktów między pracodawcą a robotnikami, wymaga ograniczenia produkcji artykułów luksusowych, a jeśli monopole są pod opieką państwa, wyklucza konkurencję produktów zagranicznych. Dopóki cena tych ostatnich będzie wyższa od ceny artykułów krajowych, produkcja rodzima będzie musiała dążyć jedynie do podniesienia jakości, a poprzez reklamę postara się zyskać konsumentów, którzy z tych czy innych powodów są nabywcami towarów pochodzenia zagranicznego. Monopolista jest zainteresowany popytem warstw zamożnych. Producenci starają się o wzrost stopy życiowej ogółu społeczeństwa jedynie wtedy, gdy na rynku panuje wolna konkurencja.\nc. Producenci muszą mieć mentalność szefów przedsiębiorstwa.\nMimo trudności, jakie występują przy realizacji dwóch poprzednich warunków, można z pewnością znaleźć w krajach słabo rozwiniętych producentów, którzy mają do czynienia w gospodarce rynkowej z wolną konkurencją. Aby jednak zdecydowali się oni wywołać wzrost popytu na swe towary, muszą dążyć do powiększenia produkcji. A do tego potrzebna jest „mentalność przedsiębiorcy" (wedle definicji Schumptera), którego cechami charakterystycznymi są produktywność, zdolność twórcza i śmiałość. W każdym bądź razie powszechność występowania takiej postawy jest uzależniona od ogólnego rozwoju gospodarczego. Istnieje wzajemna zależność między tymi dwoma czynnikami. W krajach trzeciego świata najbardziej rozpowszechniona wśród producentów jest mentalność feudalna. Prestiż zależy raczej od samego faktu posiadania — i to posiadania dóbr luksusowych — niż od produkcji i faktu posiadania dóbr produkcyjnych. Dlatego tylko niewielki procent producentów zainteresowany jest podniesieniem stopy życiowej mas ludowych. Tę mniejszość nazywa się na ogół burżuazją postępową lub narodową.\nNa przykładzie problemu podniesienia stopy życiowej ogółu ludności starałem się wykazać, jaik mało jest prawdopodobne, żeby klasa rządząca podjęła decyzje przynoszące korzyść nie tylko jej samej, aile i szerokim masom. Trudno sobie wyobrazić, aby decyzje zdolne przełamać te bariery wyszły od mniejszości mającej władzę. Tu należy szukać głównych przyczyn, dla których kraje słabo rozwinięte nie mogą mieć polityki rozwojowej i sprawiedliwego, prawdziwego planowania gospodarczego.\nB. PRZESZKODY NATURY SPOŁECZNEJ\nAnalizując brak polityki rozwojowej, wykazałem, jak mało jest prawdopodobne, aby klasa rządząca przedłożyła nad własne klasowe interesy racje ogólnospołeczne mogące zapewnić dobrobyt szerokim masom.\nJeśli więc inicjatywa nie wychodzi od klasy rządzącej, powinna — jak tego dowiodłem mówiąc\n— krajach rozwiniętych — wyjść od mas. Ale w krajach trzeciego świata masy ludowe nie są w stanie wywierać wystarczająco mocnego nacisku, aby nadać odpowiedni kierunek polityce rozwoju gospodarczego.\nZajmę się teraz problemem przeszkód, które uniemożliwiają masom wywieranie tego nacisku\n—które występują na ogół — choć w różnym stopniu — we wszystkich krajach słabo rozwiniętych. Najważniejsze z nich to:\n— brak zainteresowania,\n— brak informacji,\n— brak organizacji,\n— brak swobody działania.\nRozbudzenie zainteresowania pozostaje w ścisłym związku z przewidywanym rezultatem, który zależy od zdobytych doświadczeń i posiadanych informacji. Doświadczenia w dziedzinie gospodarki są wynikiem różnych czynników, o których będzie jeszcze mowa. Informacje natomiast powinny dotyczyć skutków działalności prowadzonej w społeczeństwach o podobnej strukturze.\nMasy ludowe krajów słabo rozwiniętych nie bardzo na ogół wierzą we własne możliwości przeprowadzenia strukturalnych reform gospodarczych. Wierzą natomiast w reformy przypadkowe świata zajęcie biernego stanowiska. Równocześnie z pojawieniem się instytucji kapitalizmu powstał i rozwinął się indywidualizm. Daje się on szczególnie zauważyć wśród posiadaczy drobnych gospodarstw rolnych.\nW krajach słabo rozwiniętych niewiele jest organizacji, które obejmowałyby swą działalnością najszersze warstwy społeczeństwa, a pozostałości tubylczej organizacji wspólnotowej zanikają powoli. Zjawisko to jest widoczne szczególnie w krajach, gdzie klasa rządząca stanowi zdecydowaną mniejszość.\nDziałalność grup wiejskich napotykała zawsze na olbrzymie trudności, których przyczyną jest rozproszenie i indywidualizm — dwie cechy charakterystyczne klasy chłopskiej. Grupy najsilniejsze pod względem ilościowym, ekonomicznym i organizacyjnym należą do dużych przedsiębiorstw zarówno miejskich jak i wiejskich, gdzie członko- wie-afctywiści korzystają na ogół — choć w mniejszej skali — z przywilejów pracodawców. Wielkie przedsiębiorstwa monopolistyczne i przedsiębiorstwa popierane przez państwo mają najczęściej własne związki zawodowe, które są prawie zawsze pozbawione swobody działania. Małe dochody związków zawodowych nie pozwalają im na rozwinięcie jakiejkolwiek skutecznej działalności. Strajki ogłaszane przez związki o zasięgu wykraczającym poza jedno przedsiębiorstwo są z góry skazane na niepowodzenie. Jeśli bowiem nie zostaną nawet uznane za nielegalne, to kończą się fiaskiem wskutek braku odpowiednich środków.\nZarówno maccarthyzm jawny i legalny, jak i utajony są w ręku klasy rządzącej narzędziem hamującym działalność organizacji podstawowych warstw społeczeństwa, a szczególnie ich przywódców.\nNa zakończenie można stwierdzić, że w krajach słabo rozwiniętych masy ludowe nie potrafią doprowadzić do przemian wyłącznie ekonomicznych o charakterze strukturalnym bez współudziału niektórych czynników zawartych w samym procesie rozwoju, jak pewnej i całkowitej informacji, zmysłu planowania i poczucia dyscypliny oraz względnej swobody politycznej, prawnej i ekonomicznej.\n5. Możliwość wywierania nacisku politycznego\nprzez masy ludowe krajów słabo rozwiniętych\nPrzesżkody, na jakie napotykają masy ludowe, gdy chcą wywierać nacisk polityczny, są dużo mniejsze niż w wypadku nacisku ekonomicznego. Propaganda polityczna jest bowiem bardziej rozwinięta i ma większy zakres działania, a odniesione sukcesy pobudzają do zaangażowania się. Chociaż organizacje polityczne stoją w obliczu dosyć dużych trudności, to mogą one czasami ukryć się pod szyldem organizacji społecznych i wtedy ich nielegalny charakter zwiększa jeszcze zaangażowanie. Podobnie jak przy nacisku ekonomicznym, a może nawet jeszcze bardziej, swoboda działania jest tu ograniczona. Ponieważ jednak zdobycie jej jest celem bardziej konkretnym, walka jest tym łatwiejsza.\nNacisk polityczny musi iść oczywiście w parze z naciskiem ekonomicznym, a zwłaszcza z naciskiem społecznym. Za nacisk polityczny uważam całokształt działalności grupy i to działalności legalnej lub nielegalnej, pokojowej lub zbrojnej, mającej zmusić rząd do podjęcia decyzji, które bądź mieszczą się w ramach istniejących struktur, bądź jedynie je modyfikują, bądź też całkowicie zmieniają. Presję można zatem wywierać, aby doprowadzić do zmian powierzchownych lub do reform częściowych, lub też do całkowitych zmian istniejących struktur. Dla krajów słabo rozwiniętych rozróżnienie to ma podstawowe znaczenie.\nZorganizowane grupy większościowe wywierały na ogół nacisk mający na celu jedynie zmiany przypadkowe, a nie strukturalne. Ustanowienie prawa pracy będącego wierną kopią prawa pracy krajów wysoko rozwiniętych miało skierować dążenia mas ludowych ku przemianom powierzchownym. Oczywiście wśród tych przypadkowych zmian da się znaleźć kilka zdobyczy ekonomicznych, które można by uznać za rezultat nacisku ekonomicznego, o czym była już mowa.\nCelem nacisku wywieranego po to, by doprowadzić do przemian o charakterze reformistycznym, są rozwiązania kompromisowe, to znaczy rozwiązania oparte na wspólnych interesach klasy uprzywilejowanej i mas ludowych. Rozwiązania te nie zmieniają struktur, przystosowują je tylko do wspólnych interesów tych dwóch klas, o ile w ogóle takie interesy istnieją. Czasami przygotowują społeczeństwo do gruntownych przemian. Jest tak na przykład w wypadku ustaw reformy rolnej, które sprzyjają uprzemysłowieniu kraju.\nCelem nacisku wywieranego po to, by doprowadzić do przemian o charakterze rewolucyjnym, jest całkowita zmiana struktur. Chodzi tu przede wszystkim o zmiany w strukturze własności, dochodu, inwestycji, konsumpcji, oświaty oraz organizacji politycznej i administracyjnej. Taki nacisk ma również na celu przemiany o charakterze politycznym, ekonomicznym i kulturowym w dziedzinie stosunków międzynarodowych.\nPragnienie postępu i zdolność przewidywania klasy rządzącej ulegają zmianom, zależnie od rodzaju i siły nacisku wywieranego przez masy ludowe.\nZamieszczona tu tabela przedstawia różne formy zmian, jakie mogą zajść w wyniku konfrontacji postaw i siły tych dwu klas.\nRÓŻNE MOŻLIWE FORMY ZMIAN STRUKTURALNYCH\nsytuacja przed zmianą struktur\nWartości — wybrałem celowo trzy stopnie, żeby określić intensywność pragnienia postępu, zdolności przewidywania klasy rządzącej oraz nacisku mas ludowych: a — maksymalny, b — średni, c — minimalny.\nPragnienie przemian — nie chodzi tu wyłącznie o postawę tradycyjną i uczuciową ani też o postawę nielicznych jednostek. Pragnienie to musi być podyktowane względami ekonomicznymi i interesami grupy. W moich rozważaniach nie biorę pod uwagę troski o przetrwanie danej klasy lub grupy, troski, która wchodzi w zakres pojęcia „zdolność przewidywania".\nPrzeanalizowałem to pragnienie już przy okazji omawiania wspólnych interesów, jakie mogłyby skłonić klasę rządzącą do podjęcia decyzji w sprawie inwestycji produkcyjnych.\nPosuwając się do trochę autorytatywnego uogólnienia, można stwierdzić, że stopień pragnienia postępu u klasy panującej zależy od jej liczebności, niezależności gospodarczej, ducha nacjonalizmu i przedsiębiorczości jej członków. Burżuazja postępowa może pragnąć zmiany struktur, ale przecież postępowa postawa burżuazji jest także produktem ubocznym ogólnego rozwoju.\nZdolność przewidywania — jest podstawą wyłącznie intelektualną i racjonalną. Można przewidzieć jakieś wydarzenie, mimo że się go wcale nie pragnie. Postawa, jaką przyjmujemy wobec zmiany struktur, może zmieniać się w sposób istotny zależnie od tego, czy się ją przewiduje, czy też nie. Klasa rządząca może podjąć wiele decyzji w imię zasady, że lepiej pójść na niewielkie ustępstwa niż stracić wszystko.\nZdolność przewidywania klasy rządzącej zależy od dwóch czynników: umiejętności analizowania i informacji. Umiejętność analizowania jest wypadkową kwalifikacji i inteligencji przywódców. Informacja jest z kolei uzależniona od środków przekazu.\nGdy brak jest któregoś z tych dwóch czynnków, nie może być mowy o zdolności przewidywania. Dlatego też klasa rządząca może źle interpretować nacisk wywierany przez masy ludowe.\nNiestety w krajach słabo rozwiniętych brak jest często obydwu tych czynników. Przeciętne kwalifikacje zawodowe przywódców mogą być na niskim poziomie, zwłaszcza w krajach, gdzie mocarstwo kolonialne uniemożliwiło miejscowym przywódcom zdobycie wyższego wykształcenia.\nW każdym razie jest wielce prawdopodobne, że poziom kwalifikacji przywódców pozostaje w ścisłym związku z ogólnym niskim poziomem szkolnictwa w krajach trzeciego świata. Sytuacja staje się jeszcze bardziej poważna, jeśli fachowcy o najwyższych kwalifikacjach emigrują w poszukiwaniu pracy do krajów wysoko rozwiniętych.\nW dziedzinie informacji problem w krajach słabo rozwiniętych, na ogół dawnych koloniach, polega na współistnieniu dwóch kultur: kultury „ludności nowoczesnej" i kultury „ludności zacofanej" według sformułowania Maurice Duvergera. Na ogół mniejszość rządząca należy do pierwszej grupy kulturowej, a masy ludowe do drugiej. Właśnie ta obcość kulturowa jest najczęściej przeszkodą dla informacji. Środki masowego przekazu stają się w coraz większym stopniu dostępne dla mas ludowych, co zwiększa ich aspiracje w sposób nieproporcjonalny do postępu gospodarczego i społecznego. Cała machina informacyjna (prasa, radio, telewizja) jest kontrolowana przez klasę rządzącą. Masy ludowe mają małe możliwości wypowiadania się. Taka sytuacja może doprowadzić do tego, że podczas gdy masy ludowe posiadają stosunkowo dobrą znajomość poglądów klasy rządzącej, ta zupełnie nie zdaje sobie sprawy z tego, co się dzieje wśród szerokich mas. Bardzo często zdarza się, że wskutek przepaści kulturowej dzielącej obie te klasy to samo słownictwo rozumiane jest przez nie zupełnie inaczej. W ten sposób język zamiast łączyć, będzie czynnikiem rozłamu. Dlatego też klasa rządząca może w ogóle nie uświadamiać sobie silnego nacisku mas.\nNacisk — wytłumaczyłem już, jak różne formy może przybierać nacisk mas ludowych. W tabeli nie wyjaśniłem celowo, o jalki z trzech rodzajów nacisku chodzi. Stopień intensywności idzie w parze z siłą woli, z jaką dąży się do całkowitych i faktycznych przemian strukturalnych.\nRezultat — wcale nie jest pewny, ale moim zdaniem dosyć prawdopodobny.\nPrzykłady — zaczerpnąłem je z Ameryki Łacińskiej, ponieważ znam ją najlepiej. Nawet jeśli nie są one absolutnie dokładne, niemniej są wymowne.\nPrzedstawione możliwości pozwalają wyciągnąć następujące wnioski:\n— zmiany strukturalne będą mogły zostać przeprowadzone jedynie pod wpływem nacisku mas ludowych;\n— widoki na rewolucję bezkrwawą są ściśle związane ze zdolnością przewidywania klasy rządzącej, gdyż nie charakteryzuje się ona pragnieniem dokonania przemian;\n— prawdopodobieństwo rewolucji zbrojnej jest dosyć duże, wziąwszy pod uwagę małe zdolności przewidywania klasy rządzącej.\nJeśli chodzi o planowanie gospodarcze, to możemy stwierdzić, że bez reformy strukturalnej, która by pozwoliła masom ludowym wywierać\nwpływ na decyzje polityczne, trudno liczyć na planowanie świadomie mające na celu korzyści mas.\nJeśli planowanie nie jest w gestii państwa, które w sposób celowy kieruje polityką inwestycyjną, to polepszenie losu mas jest niemożliwe. Dlatego problem, wobec którego staje chrześcijanin, leży na płaszczyźnie skutecznego działania miłości — to znaczy jej absolutnego pierwszeństwa w pracy apostolskiej — we współczesnym świecie i w krajach słabo rozwiniętych.\nIII. ODPOWIEDZIALNOŚĆ CHRZEŚCIJANINA W PLANOWANIU\nWykazałem już, że głównym celem pracy apostolskiej we współczesnym świecie, a szczególnie w krajach słabo rozwiniętych, jest doprowadzić do tego, aby pomiędzy wszystkimi ludźmi bez względu na wyznanie, światopogląd czy kulturę zakwitła naprawdę owocna miłość bliźniego.\nZ drugiej strony wydaje się rzeczą praktycznie niemożliwą, aby masy ludowe krajów trzeciego świata osiągnęły warunki społeczno-ekonomiczne naprawdę godne człowieka bez planowania gospodarczego, które by zmieniło struktury. Struktury natomiast nie ulegną zmianom, jeśli masy nie wywrą nacisku bądź na drodze pokojowej, bądź też zbrojnie, zależnie od stanowiska, jakie zajmie klasa rządząca stanowiąca mniejszość.\nW obliczu tego zjawiska chrześcijanin musi przyjąć postawę, która nie przeszkodzi mu w praktykowaniu miłości bliźniego. Jego reakcja nie może być w żadnym wypadku oportunistyczna lub nie stojąca na wysokości wymagań świata, gdyż chrześcijanin nie powinien usuwać się ze świata, lecz jedynie strzec się złego (J 17,15). Winien uświęcić świat w prawdzie (J 17,19) i jak Chrystus wcielić się w ludzkość, jej historię i kulturę. Dlatego jego życie miłości nadprzyrodzonej powinno znaleźć praktyczne odbicie w strukturach ekonomicznych i społecznych, na które musi wywierać wpływ.\n2. Historyczne możliwości planowania gospodarczego, które w sposób świadomy miałaby na względzie dobro mas w krajach słabo rozwiniętych\nA. PLANOWANIE, KTÓRYM KIERUJĄ CHRZEŚCIJANIE\nMówiąc o doczesnej działalności chrześcijan, musimy wyzbyć się integryzmu. Chodzi bowiem o działalność chrześcijan jako jednostek, obywateli tego świata, a nie jako przedstawicieli instytucji religijnej czy też społeczności religijnej.\nDlatego nieistotne jest sprecyzowanie, czy ta działalność rozwijana jest w ramach partii politycznej określonej jako chrześcijańska czy też jakiejkolwiek organizacji społecznej, do której mogą należeć chrześcijanie. Spróbuję przede wszystkim wyjaśnić, jakie możliwości, korzyści lub niedogodności stwarza fakt, że w kraju ludzi ubogich planowaniem świadomie mającym na celu dobro mas kierują chrześcijanie.\nMimo postępu, jaki zanotowano ostatnio, musimy przyznać, że chrześcijanie pozostają w tyle w dziedzinie osiągnięć społecznych. Dopiero od niedawna myśl chrześcijańska może się poszczycić podejściem naukowym i fachowym. Na ogół chrześcijanie, szczególnie w krajach słabo rozwiniętych, ze względu na samą naturę swego zaangażowania jak i na kwalifikacje naukowe, nie zasługują na to, aby wziąć na swe barki odpowiedzialność za planowanie gospodarcze i reformę struktur.\nSytuacja ta mogłaby ulec zmianie, gdyby inne prądy ideologiczne uległy zahamowaniu, a ich wyznawcy przerwali działalność na rzecz rozwoju kraju przy równoczesnym dalszym rozwoju działalności w tej dziedzinie przez chrześcijan. Ale należy od razu zastrzec, że taki obrót sprawy wydaje się mało prawdopodobny.\nGdyby chrześcijanie ponosili odpowiedzialność za planowanie gospodarcze i reformę struktur, cele ostateczne charakteryzowałby może pełniejszy humanizm, a środki stosowane do ich osiągnięcia byłyby może mniej drastyczne, szczególnie pod względem niektórych wartości duchowych.\nZe względu na okoliczności historyczne, w jakich żyją chrześcijanie, mogą oni grzeszyć brakiem kwalifikacji fachowych lub też elitaryzmem doktrynalnym. Elitaryzmem w tym sensie, że wyklucza się pluralizm w działaniu, uniemożliwiając tym samym udział licznych przywódców o wysokich kwalifikacjach fachowych, lecz o innym światopoglądzie. A na tego rodzaju postępowanie nie mogą sobie pozwolić kraje, które cierpią właśnie na brak fachowców.\nB. PLANOWANIE, KTÓRYM KIERUJĄ MARKSIŚCI\nZa marksistów uważamy tych wszystkich, których światopoglądem jest materializm historyczny i materializm dialektyczny. Zaliczamy do nich także komunistów ortodoksyjnych, których należy jednak omówić osobno. Najpierw zajmą się marksistami, którzy nie są posłuszni dyscyplinie partii komunistycznych.\nTo marksiści, którzy skupiają w swych szeregach specjalistów z dziedziny ekonomii, nauk fizycznych i biologicznych, rozpoczęli we współczesnym świecie działalność mającą na celu zmianę struktur. Wiele analiz społeczno-ekonomicznych prziez nich przeprowadzonych pokrywa się z rzeczywistością społeczno-ekanomiczną krajów trzeciego świata. Co wuęcej porównując analizy marksistowskie poświęcone wyłącznie rzeczywistości społeczno-ekonomicznej tych krajów z analogicznymi analizami przeprowadzonymi w krajach kapitalistycznych, okazuje się, że właśnie pierwsze z nich bardziej odpowiadają rzeczywistości, a szczególnie dążeniom szerokich mas bie- dolty.\nW dziedzinie planowania gospodarczego marksiści byli pierwsi. Koniecznie należy wprowadzić rozróżnienie między aspektem czysto ekonomicznym, administracyjnym i technicznym planowania gospodarczego, które decyduje o inwestycjach, a doktryną filozoficzną, która leży u źródeł polityki inwestycyjnej. Obecnie mamy do czynienia ze świadomym kierowaniem inwestycjami również na gruncie innych ideologii, na przykład w Izraelu. Dowodzi to, że planowanie nie jest związane wyłącznie z ideologią marksistowską.\nKoncepcje marksistów są w sposób szczególny związane z masami ludowymi. Im też zawdzięczamy analizę społeczeństw słabo rozwiniętych i rozwijających się. Są to, nie mówiąc nawet o tradycjach, jakie mają w walce o zmianę struktur i fachowe planowanie, dwie główne zalety działalności marksistowskiej na tym polu.\nC. PLANOWANIE, KTÓRYM KIERUJĄ LUDZIE O NIEOKREŚLONEJ PRZYNALEŻNOŚCI ŚWIATOPOGLĄDOWEJ\nNie można prowadzić walki rewolucyjnej nie mając pełnego i systematycznego „Weltanschau- ung". Dlatego nie sądzę, aby we współczesnym świecie zachodnim walka ta mogła się rozegrać poza ideologią chrześcijańską i marksistowską, gdyż praktycznie rzecz biorąc są to jedyne ideologie mające integralny światopogląd. Również jest mało prawdopodobne, aby ludzie nie należący do żadnego z tych dwóch obozów ideologicznych mogli stanąć na czele walki rewolucyjnej.\nJednostki takie mogą jednak wziąć udział w walce, o ile się w nią zaangażują i jeśli mają odpowiednie kwalifikacje.\nLudzie nie należący do żadnego z tych dwóch obozów mogą, jeśli mają możliwość wywierania wpływu i działają w dobrej wierze, oczyścić walki polityczne z wszelkiego dogmatyzmu.\nMoże być o nich mowa jedynie wtedy, gdy chodzi o ludzi, którzy nie potrafią ująć problemu całościowo i będą pracować bezmyślnie w jakiejś dziedzinie nie mając obiektywnego spojrzenia na zagadnienie.\n3. Postawa, jaką winien przyjąć chrześcijanin wobec działalności w dziedzinie zmian strukturalnych i planowania gospodarczego w interesie mas\nPo tym wszystkim, co już powiedziałem, jasne jest, że w krajach słabo rozwiniętych chrześcijanin nie tylko może, ale wręcz musi być człowiekiem zaangażowanym w takim rozumieniu tego słowa, jakie przedstawiłem. Chrześcijanin wtedy może się spotkać z największymi trudnościami, gdy działalność w służbie mas prowadzona jest przez marksistów. W takim wypadku ma do wyboru trzy różne sposoby postępowania:\n— zwalczać taką działalność,\n— nie brać w niej udziału,\nJeśli chrześcijanin ma do czynienia z działalnością, która sama w sobie byłaby korzystna dla ogółu ludzi, musi poważnie zastanowić się, nim podejmie decyzję o jej zwalczaniu lub też o zachowaniu bierności. Żeby zdecydować się na taki krok, musiałby mieć pewność — i umieć tego dowieść — że bądź stosowane środki, bądź też niektóre nie dające się uniknąć rezultaty są rzeczywiście złe.\nW dziedzinie planowania gospodarczego głównym celem jest kontrola zysku i inwestycji. Środkiem, który pozwoliłby na osiągnięcie tego celu, może być interwencja państwa w sferę środków produkcji i to w takim zakresie, jaki byłby konieczny. Możliwe, że musiałaby ona posunąć się aż do nacjonalizacji niektórych lub nawet wszystkich środków produkcji. Ten cel i ta droga doń prowadząca nie są same w sobie złe. Co więcej, jeśli skorzystanie z tej drogi i osiągnięcie tego celu stanowią najlepszy sposób zapewnienia dobrobytu danemu społeczeństwu i na danym etapie rozwoju historycznego, to obowiązkiem chrześcijanina jest współpracować w tym dziele.\nPowstaje jeszcze problem innych celów, do których dążą marksiści, i innych środków, które stosują. Współpraca z marksistami stwarza problem natury moralnej i związany z nim ściśle problem metod postępowania.\nProblem natury moralnej pojawia się, gdy konsekwencjami celu głównego, do którego dążymy, są złe cele uboczne lub gdy w praktyce stosuje się złe środki. Ale nawet w talkim wypadku nie zawsze trzeba potępić czy też trzymać się na uboczu, chyba że dowiedzie się, jakiego zła unikamy przyjmując taką postawę i jaki jest związek przyczynowy między pozytywnym celem a złymi konsekwencjami. W historycznej rzeczywistości krajów słalbo rozwiniętych są to okoliczności trudne do ustalenia. Rewolucja jest przedsięwzięciem do tego stopnia złożonym, że próba ujęcia jej w taki system przyczyn i skutków byłaby czymś bardzo sztucznym. Stosowane środki mogą być przecież różne, gdyż w trakcie działalności łatwo jest wprowadzić ulepszenia.\nJeśli chodzi o problem metod postępowania, to polega on na tym, aby zadać sobie pytanie, czy dobrowolna i rzeczywista współpraca chrześcijan w procesie słusznym w swej istocie nie stwarza możliwości uniknięcia stosowania złych środków i zapobiegania złym konsekwencjom.\nPo bliższym zapoznaniu się z problematyką marksistowską wydaje mi się, że możemy odpowiedzieć twierdząco na to pytanie. Na płaszczyźnie intelektualnej materializm dialektyczny i materializm historyczny okazują się spekulacjami myślowymi zbyt użytecznymi dla praktyki rewolucyjnej, aby mogły być całkowicie obiektywne. Poza tym materialistyczny punkt widzenia nadaje pozytywną orientację marksizmowi.\nMożliwe jest również, że przy zastosowaniu zasad ekonomicznych i społecznych akcent kładziony na propozycje filozoficzne będzie słabszy. Tak się stało na przykład w Polsce. Co więcej, stanowisko, jakie zajmował ostatnio Togliatti w sprawie taktyki antyreligijnej, dowodzi, że marksizm musi uelastycznić swą teorię, jeśli ta praktyka wykaże, iż religia nie jest „opium dla ludu".\nJeśli decydujemy się na współpracę z marksistami dla dobra ogółu, musimy jednak pamiętać o pewnych normach, o ile nie chcemy być jedynie narzędziem w ich ręku.\n„Sprawa jednak oceny, czy odpowiednia chwila już nadeszła, czy też nie, a ponadto ustalenia, jakimi metodami i w jakim stopniu należy wspólnie dążyć do osiągnięcia rzeczywistych korzyści w dziedzinie społeczno-gospodarczej, naukowej czy administracji publicznej — może rozstrzygnąć jedynie roztropność, która kieruje wszystkimi cnotami rządzącymi życiem tak jednostek, jak społeczności. Jeśli zaś idzie o katolików, podejmowanie decyzji we wspomnianych powyżej sprawach należy przede wszystkim do tych, którzy zajmują naczelne stanowiska w społeczeństwie, względnie w wyliczonych poprzednio dziedzinach działania. Powinni oni jednak nie tylko zachowywać zasady prawa naturalnego, lecz również przyjmować z uległością podawaną przez Kościół naukę społeczną i słuchać zaleceń władz kościelnych" (Jan XXIII, Pacem in terris, § 160).\nDlatego ważne jest, aby współpraca między chrześcijanami a marksistami rozwijała się:\n— na płaszczyźnie działania, gdzie w sposób konkretny ujawniają się zakres zaangażowania i powiązania doktrynalne;\n— przy gruntownej znajomości celów i najskuteczniejszych środków zgodnych z aktualnym poziomem nauki i techniki oraz z okolicznościami, a więc talkże znajomości celów i środków odpowiadających teorii marksistowskiej;\n— zdecydowanie i odważnie, gdyż największym autorytetem, jaki może uznać społeczeństwo pragnące przemian strukturalnych, jest rewolucyjne zaangażowanie się, które w wypadku chrześcijanina musi być zaangażowaniem się w miłość bliźniego.\nDążenie do planowania gospodarczego w krajach biednych jest na ogół obowiązkiem chrześcijanina. Planowanie takie jest warunkiem naprawdę owocnego działania w służbie mas, a zatem także warunkiem miłości bliźniego.\nNajprawdopodobniej kierownicza rola w dziedzinie planowania przypadnie w udziale marksistom. Chrześcijanin będzie więc musiał współpracować z nimi na tyle, na ile pozwalają mu na to jego zasady moralne, i mając zawsze na względzie obowiązek unikania większego zła i dążenie do wspólnego dobra.\nMoże uda się w ten sposób zapobiec w krajach słabo rozwiniętych walkom między ugrupowaniami dążącymi do przeprowadzenia reform strukturalnych mających na celu dobro mas. Nie będzie wtedy mowy o wahaniach, o zwycięzcach i pokonanych, a chrześcijanie będą mogli uczestniczyć w budowaniu lepszego świata coraz bardziej bliskiego ich ideałowi miłości powszechnej.\nF. Clairmonte, Liberalismo Economico y Subdesar- rollo, Ediciones Tercer, Mundo, Bogota 1963.\nCuadernas Latinoamericanos de Economía Humana, Uruguay, (II wyd.), 3 (7), 1960.\nH. Denzinger, Enchiridion Symbolorum, Editorial Herder, Barcelona 1961.\nDictionnaire des Sciences Economiques, Presses Universitaires de France, Paris 1956.\nA. Durand, Évangile selon Saint Jean, Éditions Gabriel Beauchesne, Verbum Salutis, Paris 1927.\nM. Duverger, La influencia de las fuerzas políticas en la Administración Publica en los paises en proceso de desarollo, ESAP, Documentas de la Primera Conferencia latinoamericana sobre la Administración Publica en las paises en desarrollo, Bogota, 1963.\nJan XXIII, Pacem in terris, Ediciones Paulinas, Bogota 1963.\nK. Mannheim, Freedom Power and Démocratie Planning, Routledge and Kegan Paul Ltd., London 1950.\nJ. Marchai, Cours d'Économie Politique, Éditions M. Th. Grrun, Paris 1952.\nK. Rahner, Escritos de Teología, Ediciones Tauros, Madrid 1960.\nE. Sauras, El Cuerpo Místico de Cristo, Biblioteca de autores cristianos, Madrid 1952.\nH. Schwartz, La Economía de la Rusia Soviética, Ediciones Aguilar, S. A. Mexico 1955.\nJ. Tinbergen, La Planeacion del Desarrollo, Fondo de Cultura Economica, Mexico 1962.


Kiedy Kraków stał się miastem? 30 lat wcześniej! | CiekawostkiHistoryczne.pl\nCiekawostkiHistoryczne.pl > Historia Polski > Kiedy Kraków stał się miastem? 30 lat wcześniej!\nPrzed paroma laty Kraków hucznie obchodził 750 rocznicę lokacji miasta. Według tradycji to na mocy dokumentu wydanego w 1257 roku książęcy (a później królewski) gród stał się pełnoprawnym miastem. Tyle tylko, że ta tradycja nie do końca zgadza się z faktami. Kraków uzyskał prawa miejskie przynajmniej 30 lat wcześniej. I jeśli w szkole słyszeliście coś innego, to paskudnie was okłamano!\nNie trzeba wielkiej znajomości historii, by zauważyć, że z oficjalną datą lokacji Krakowa (1257) coś jest nie tak. Inne ważne miejscowości zyskały prawa miejskie znacznie wcześniej. Wrocław już w 1226 roku, Płock w 1237, Sandomierz przed 1243, a Poznań w 1253. Dlaczego Kraków – gród o czcigodnej, stołecznej tradycji – miałby zostawać w tyle?\nLeszek Biały nie zostaje w tyle\nAno, nie zostawał. Pierwsza gmina miejska powstała pod Wawelem już przed rokiem 1228. Zdaniem uznanego cracovianisty, profesora Jerzego Rajmana, nie ulega to, w świetle (…) wzmianek źródłowych, najmniejszej wątpliwości.\nInicjatorem przekształcenia Krakowa w pełnoprawne, nowoczesne (jak na tamte realia) miasto był książę Leszek Biały. Ten dość pechowy władca zasiadł na tronie jako dziecko, a w annałach historii zapisał się przede wszystkim śmiercią w zamachu (został zaatakowany w łaźni, podczas piastowskiego wiecu w Gąsawie).\nPrzywilej lokacyjny Krakowa z 1257 r. Tak naprawdę jednak Kraków został miastem znacznie wcześniej.\nJak pisze Jerzy Rajman w jednej ze swoich książek, ważną rolę mogły odegrać jego osobiste kontakty z księciem Henrykiem Brodatym, który zapoczątkował lokację Wrocławia. Przynajmniej równie istotną postacią był krakowski biskup Iwo. Człowiek niezwykle rzutki i o szerokich horyzontach myślowych. Niewykluczone zresztą, że to właśnie biskup realnie stał za całą inicjatywą.\nLeszek Biały i Bolesław Wstydliwy. W rzeczywistości to ten pierwszy „założył” Kraków.\nWedług interpretacji Jerzego Wyrozumskiego, ten właśnie Piotr pełnił przez kilka lat rolę książęcego włodarza. Na polecenie władcy zajmował się przekształcaniem krakowskiej osady targowej w gminę miejską rządzącą się prawem niemieckim. Następnie został jej sołtysem (czyli naczelnym urzędnikiem z książęcego nadania). Nie zachował się niestety żaden akt lokacyjny, ale w 1228 roku gmina na pewno już istniała. Potwierdza to dokument z tego roku, wspominający o „sołtysie Piotrze”.\nArtykuł powstał w oparciu o pracę naukową z 2004 roku: Jerzy Rajman, „Kraków. Zespół osadniczy, proces lokacji, mieszczanie do roku 1333”.\n„Nie ma to jak woda!” to kolejny artykuł, który publikujemy w ramach naszej współpracy z Muzeum Historycznym Miasta Krakowa. Zainteresowanych początkami Krakowa i jego lokacją zapraszamy do podziemnego oddziału tego muzeum. Polecamy też wydany przed kilkoma laty album Kraków w chrześcijańskiej Europie X–XIII w.\n28 230 odsłon\nKacper napisał/a 05.06.2015 Odpowiedz\nSęk w tym, że jakby tej rocznicy nie świętować, to ciężko o inną konkretną datę. A świętować zawsze warto ;) Poza tym raczej wątpliwe, że uroczystą kanonizację św. Stanisława w 1253 obchodzonoby w jakiejś wsi, a nie w mieście :)\nKoala napisał/a 08.05.2016 Odpowiedz\nPonoć Kraków powstał na miejscu miasta o nazwie Wawel – ktore miało swoją długą historie\nTak już się przyjęło, że liczy się datę pewną a nie „wcześniej też coś było”. Opole otrzymało prawa miejskie między 1212 a 1217 ale to w tym roku obchodzi osiemsetlecie a nie pięć lat temu.\nSimpex_et_Idiota napisał/a 10.09.2017 Odpowiedz\nto jest akademicka dyskusja na temat progenitury jajka i kury :P przyjmuje się datę 1257 bo z tą datą mamy niepodważalne dokumenty dotyczące lokacji na prawie niemieckim, że przed tą datą Kraków istniał i pełnił wszelkie funkcje jakie miasto zwykło pełnić (acz nie poparte żadnymi dokumentami o znaczeniu prawnym – w rozumieniu działającego wtedy prawa) dowodów jest równie bez liku.\nSwoją drogą zachęcam autora do zasięgnięcia informacji na temat tego kto został i co zostało po najeździe tatarskim z 1241 roku. Ciężko będzie się z tym zgodzić, ale nie dziwie się ówczesnym, że zaczęli tak jakby wszystko liczyć od nowa :D\nCielawostki historyczne maja powiazania ze znakiem tym co wydali grodsa tego fałszeża historii, wiec nie dziwnecże reprezentują germanski punkt widzenia, amen\nPanie Mariuszu, w takim razie polecamy książkę innego wydawnictwa: Słownik Języka Polskiego PWN. Pozdrawiamy :)


Soczewki w miejsce okularów - Polska natura\nCo jednak zrobić w sytuacji, gdy nie zawsze są one wygodne? Ktoś może np. często biegać lub grać w piłkę nożną lub w rugby. Trudno też sobie wyobrazić zawodowego zapaśnika startującego na zawodach sportowych z okularami na nosie. Mogłoby to być wręcz ryzykowne. Istnieje jednak alternatywa, jaką są jednodniowe soczewki kontaktowe, proste i wygodne w użyciu.\nOwszem, trzeba je częściej wymieniać, ponieważ nie są tak trwałe. Ponadto trzeba dużo mocniej dbać o ich czystość. Zwykłe okulary wystarczy w razie czego przetrzeć, natomiast w przypadku szkieł kontaktowych sprawa jest bardziej skomplikowana z uwagi na ich bezpośrendią styczność z okiem. Z drugiej jednak strony nie trzeba ich przecierać w czasie deszczu, kiedy zwykłe okulary po prostu zaparowują.\nJak więc widać wszystko ma swoje zalety i wady, ale warto je rozważyć, bo może bilans okaże się korzystny. Zwłaszcza, że ine ma przy tym problemu typu zapominanie jak w przypadku np. okularów pozostawianych na biurku.\n← Luksusowe posiadłości\nZnaczenie szkoleń →


X-TREME FUSION – beautyboutiquepl\nDetoksykujący eliksir na noc. Moc działania olejków.\n30 ml - 269,00 zl\nKoktajl 6-olejowy (jagody acai, argan, piżmo, zielona herbata, ryż, jojoba) odżywia i regeneruje skórę, a Adenozyna wspomaga produkcję kolagenu i elastyny. Suchy olejek do twarzy, daje poczucie błyskawicznego komfortu, bez pozostawiania jakichkolwiek tłustych śladów. Bogaty w antyoksydanty i składniki nawilżające.\nAplikuj kilka kropli elixiru, codziennie wieczorem na oczyszczoną skórę twarzy. Delikatnie wmasuj. Może być stosowany samodzielnie lub jako dodatek do serum lub kremu na noc.