forum.transalpclub.pl • Zobacz temat - Kilka pytań do doświadczonych.\nKilka pytań do doświadczonych.\n150 posty(ów) • Strona 1 z 8 • 1, 2, 3, 4, 5 ... 8\nprzez elaiden » 19.04.2011, 16:10\nWitam, nie dawno zostałem szczęścliwym posiadaczem transalpa z 2005 roku i odrazu chciałbym zapytać o pare spraw, a raczej chciałbym pytać co jakiś czas bo wiadomo co chwile to cos nowego trzeba wiedziec. A wiec prosiłbym kogos o gg badz kom gdzie mogłbym popytać fachowca ;p Aktualnie mam pare pytań co do wymiany akumulator i kilka związanych z chłodnicą. ;)\nRejestracja: 04.04.2011, 23:32\nRe: Kilka pytań do doświadczonych.\nprzez plebi » 19.04.2011, 17:37\nA tu nie mozesz pytac ?\nRejestracja: 02.10.2010, 15:07\nprzez Yarro » 19.04.2011, 18:35\nPytaj albo tu albo na głównym forum. Na ogólnym będziesz miał odpowiedź najszybszą i najpewniejszą.\nNo i oczywiście zapraszamy na wspólną jazdę.\nprzez plebi » 19.04.2011, 19:29\nno i popraw opis - masz ze nie masz jeszcze TA\nprzez Korzen » 19.04.2011, 19:58\npytaj tutaj, zostanie dla potomnych\nprzez elaiden » 19.04.2011, 21:05\nDobra wiec najpierw napisze co mnie dreczy i zaraz poprawie opis.\nA wiec co do akumulatora to juz zamowilem nowy, ze strony Larssona, wybrałem ten po moim modelu transalpa itp itd,\nhttp://www.larsson.pl/index.php?c=r&no= ... bid=104390\nmam nadzieje ze jest w miare pozadny ???\nPani na infolini powiedziala ze te ktore wyskoczyly sa dedykowane własnie do mojego moto wiec postanowilem ze wezme ten ktory "niby powinienem".\nMoj akumulator ktorego jeszcze nie wyciagnełem (dopiero zdjełem siedzenie i odkreciłem owiewke) ma cos tam napis Honda wiec wnioskuje ze jest to 1 akumulator od nowosci dlatego padł 9 moto z 2005 roku).\nNo i teraz. Odkreciłem dopiero owiewke i dalej "przestraszyłem sie", ponieważ tam przy akumulatorze odrazu jest regulator tak ?? ( jutro w dzien zrobie zdjecie i wstawie jak to wyglada).\nJak juz przyjdzie nowy akumulator to jak mam go poprawie zamontowac ?? To jest chyba głowne pytanie.\nA co do chłodnicy. Zeby sprawdzic jaki kolwiek stan płynu, czy tez moc odkręcic korek to musze najpierw zdjąc boczne owiwki tak ? Bo z tego co sie przygladałem tak odrazu to anirusz nie moglem znalesc jakiegos dojscia.\nprzez Yarro » 20.04.2011, 09:37\n1. O ile się nie mylę to akumulatory TTZ są bezobsługowe, ale zawierają elektrolit i nie powinno się ich stosować w motocyklach. Oryginalnie montowane były Yuasa YTZ12S (żelowe). Yuasa jest bardzo dobra, ale też bardzo droga, ogólnie polecane zamienniki to LandPort i Varta. Zresztą tu masz link do wątku o akumulatorach: LINK. Pierwsza zasada: najpierw czytaj, później kupuj, będziesz miał i lepiej i taniej.\n2. Jeżeli w PD11 nic tu się nie zmieniło względem PD10 to do wymiany akumulatora odkręcasz nakrętkę od obejmy mocującej go do ramy (jest bezpośrednio nad nim) i odkręcasz przewody na zaciskach akumulatora. Prosta robota i nic tu się nie da zepsuć. Regulator masz z drugiej strony.\n3. W PD10 zbiornik wyrównawczy płynu chłodzącego masz widoczny z lewej strony za silnikiem, mniej więcej pod punktem styku zbiornika i kanapy. Powinieneś mieć to opisane w instrukcji obsługi. Jakbyś nie miał to na forum są linki i do instrukcji obsługi po polsku i instrukcji serwisowej (tu niestety po angielsku i do wersji PD10).\nprzez Jaro-Ino » 20.04.2011, 09:44\nYarro napisał(a): Więc tak:\nOj da się zepsuć i to dużo. Wyjmując akumulator najpierw odkręcamy kabel masowy (-), a potem (+). Zakładając postępujemy odwrotnie. I bardzo ważne jest to, żeby kabel masowy nie dotykał klemy dopóki go nie przykręcamy. Inaczej można narobić dużego bałaganu....\nRejestracja: 22.01.2010, 00:41\nprzez kko » 20.04.2011, 10:39\nJaro-Ino napisał(a): I bardzo ważne jest to, żeby kabel masowy nie dotykał klemy dopóki go nie przykręcamy. Inaczej można narobić dużego bałaganu....\nMasz chyba na myśli, że kabel od "--" ma nie dotykać niczego zanim najpierw nie będzie przykręcony "+", bo inaczej jakoś nie potrafię zrozumieć o czym mówisz.\n"Nie trzeba być cynikiem, wystarczy, że rozumie się ludzi" - T.P.\nXL 1000V SD02\nRejestracja: 03.05.2010, 09:46\nprzez Jaro-Ino » 20.04.2011, 10:42\nMoże dotykać wszystkiego, byle nie klemy. Mase do masy możesz dotykać, ale jak zewrzesz z masą plusa, a kabel minusowy będzie już na klemie to będzie wieklie bum.\nprzez przeszczep » 20.04.2011, 10:46\nbardziej skomplikować prostego zdania chyba się nie dało\nNajpierw przykręcamy + potem -\nNajlepiej żeby nic niczego nie dotykało po za odpowiednimi miejscami na aku\nprzez elaiden » 20.04.2011, 10:53\nCzyli ten akumulator jest zły ? Jak juz pisałem pani na infolini powiedziała mi ze te ktore wyskoczyły to sa włąsnie te ktore powinny byc. Dlaczego wiec sprzedaja taki akumulator ktory nie jest do mojego motocykla ?\nprzez miroslaw123 » 20.04.2011, 11:39\nWydaje się że jest dobry z tym że nie żelowy a mokry z elektrolitem, po prostu inny typ a nie polecają tego typu do motocykli bo może się elektrolity wylać przy wywrotkach - ot co. Jak latasz armaturą to generalnie nie ma wywrotek a jak masz TA i ciągnie do lasu to może być różnie.\nprzez Yarro » 20.04.2011, 11:43\nNie, nie jest zły. Z tego co mi wiadomo to akumulator TTZ jest akumulatorem bezobsługowym do zastosowań również w motocyklach, natomiast YTZ różni się tym, że elektrolit jest w postaci żelu. Teoretycznie TTZ nie powinny pracować w innej pozycji niż pionowa, ale skoro zalecają je do motocykli czy quadów to widocznie się nadaje. Poprzednio trochę źle się wyraziłem, po prostu żelowy (YTZ) jest bardziej zalecany.\nA co do podłączania to panowie nie demonizujmy. Oczywiście, że powinno się podłączać i rozłączać wszystko w odpowiedniej kolejności i jest to jedynie słuszna metoda, ale nie takie rzeczy się w praktyce robiło. A już BUM na pewno nie będzie\nprzez Jaro-Ino » 20.04.2011, 11:46\nYarro napisał(a): Nie, nie jest zły. Z tego co mi wiadomo to akumulator TTZ jest akumulatorem bezobsługowym do zastosowań również w motocyklach, natomiast YTZ różni się tym, że elektrolit jest w postaci żelu. Teoretycznie TTZ nie powinny pracować w innej pozycji niż pionowa, ale skoro zalecają je do motocykli czy quadów to widocznie się nadaje. Poprzednio trochę źle się wyraziłem, po prostu żelowy (YTZ) jest bardziej zalecany.\nSam wyciągałem z samochodu aku po wybuchu. Rozwaliło go na pół, kwas poleciał, a huk jak przy wystrzale z kałacha. Kolejność ma wielkie znaczenie.\nprzez elaiden » 20.04.2011, 11:51\nDobra to odesle im ten najwyzej bo dzwoniłem i jest taka opcja. Tylko teraz zanim zamowie nowy to kiedy on mi przyjdzie ;pp W białym gdzies jest sklep gdzie dostane ta Varte YTZ12S-BS ??\nprzez Jaro-Ino » 20.04.2011, 11:59\nJa kupiłem kwasowy za 120zł Yuasy Nawet sami zalali i ładowali, a ja tylko podszedłem do sklepu i odebrałem gotowy do działania z nim\nprzez elaiden » 20.04.2011, 12:08\nA to bezopbsługowy czy musisz dolewac :P?\nprzez tomekpe » 20.04.2011, 12:11\nJaro pewnie pisze o aku do 600-tki. Są tańsze niż do 650 tki.\nTeoretycznie mój aku Varty do XL650V (rocznik 2002) był zalewany po zakupie i nie wymaga obsługi później. Ale nie jest żelowy.\nProponuję przenieść to do wątku o aku do 650tki. Informacje będą w jednym miejscu.\nprzez elaiden » 20.04.2011, 12:22\nDobra wezme ta Varte jednak tylko poki co czekam gdzie :P\nA tak wyglada u mnie akumulator\nTo co na zielono zaznaczylem to co to ? Przymocowane jest do tego czegos co przykrywa akumulator tzn trzyma.


Wycieczka na Sycylię za 566 PLN. Loty z Krakowa + 5 noclegów ze śniadaniami - Fly4free.pl - tanie loty i sposoby na tanie bilety lotnicze\nSłoneczna włoska wyspa to jedno z najbardziej obleganych miejsc na turystycznej mapie Europy. Powód jest mnóstwo! Przekonajcie się o tym osobiście.\nW podróż wybierzecie się we wrześniu, w bardzo dogodnym terminie (czwartek – wtorek). Dzięki temu oszczędzicie aż dwa dni cennego urlopu. Zachęcam was do wynajęcia samochodu już na lotnisku. Ceny zaczynają się już od 49 PLN/dzień. Na pakiet składają się zarówno bilety lotnicze (192 PLN/os.), jak i koszt noclegu (373,5 PLN/os.), o ile podróżują 2 osoby.\nZobacz polecane noclegi w hotelu City »\nHotel City Hall, w którym to proponuję wam zakwaterowanie,leży blisko centrum Katanii. Na miejscu czekają na was klimatyzowane pokoje z bezpłatnym WiFi. W każdym z nich jest prywatna łazienka. W cenę oferty wliczone są śniadania w formie bufetu.\nTagi city break katania katania city break sycylia tanie loty do katanii tanie loty do włoch tanie loty na sycylię tanie loty we wrześniu tanie loty z krakowa wizz air włochy\n7 dni w Gruzji za jedyne 215 PLN! Loty z Gdańska i noclegi ze śniadaniami Bez tych rzeczy nie wyobrażasz sobie lotu? Znikają jedna po drugiej! Winny? To… my sami


Wiadomości: Anna Podolec: W Japonii dopracujemy szczegóły\nStrona Główna > Aktualności > reprezentacja Polski kobiet > Anna Podolec: W Japonii dopracujemy szczegóły\nAnna Podolec: W Japonii dopracujemy szczegóły\n14 maja 2008 20:00\nW niedzielę wieczorem Polki wyleciały do Japonii. 17 maja zaczynają walkę o prawo startu w Pekinie. O minionym sezonie ligowym w Rosji i zbliżających się kwalifikacjach mówi Anna Podolec.\nJaki był ten sezon w Pani osobistym odczuciu?\n– Osobiście cieszę się z tego sezonu przede wszystkim dlatego, że był krótki (uśmiech). Sporo rozegranych spotkań wygrałyśmy 3:2 i to właśnie one zaważyły o tym, że nie grałyśmy o miejsca 5-8, tylko 9-13. Ale dzięki temu trochę wcześniej zakończyłyśmy sezon. Jeśli mam ocenić siebie samą, to jestem zadowolona ze swojej postawy. Przez cały sezon grałam równo, nie miałam żadnych wahań formy, pomogłam swoim koleżankom na tyle, na ile mogłam i nie mam sobie nic do zarzucenia.\nKontrakt w Bałakowie miała Pani podpisany tylko na jeden sezon. Czy wiadomo już coś na temat Pani przyszłości?\n– Chyba jeszcze zbyt wcześnie by o tym mówić. Na dzień dzisiejszy nie mam pojęcia, co będę robiła w przyszłym sezonie, dopiero zaczynam o tym myśleć.\nCzy atmosferę w zespole można porównać, do tego, co wytworzyło się w naszej kadrze w trakcie kwalifikacji w Halle?\n– Myślę, że tak. Brakuje nam jedynie troszkę ogrania, zjeżdżałyśmy się do Szczyrku w różnym czasie, przez co nie miałyśmy zbyt wiele czasu na to, żeby wspólnie pograć. Będziemy miały jednak jeszcze kilka dni treningów w Japonii i tam, mam nadzieję, dopracujemy szczegóły…\n* Cały tekst rozmowy Natalii Starosta z Anną Podolec, dostępny jest w serwisie reprezentacja.net.


Docieplenia, budowa domów, remonty - Bielsko-Biała\nOpis Firma ZRB Matejczyk Krzysztof działa na rynku od 1989 roku. Oferujemy szeroki wachlarz usług budowlanych. Zajmujemy się termomodernizacją osiedli mieszkaniowych. Budujemy domy od fundamentów po dach i remontujemy istniejące budynki. Poprzez lata działalności zdobyliśmy doświadczenie i uznanie naszych klientów. Zlecenia wykonujemy terminowo i z dbałością o jakość świadczonych usług. Dysponujemy własnym sprzętem niezbędnym do realizacji robót i transportem. Zatrudniamy wykwalifikowanych pracowników. Działamy głównie w rejonie miast: Bielsko-Biała, Żywiec, Szczyrk, Czechowice-Dziedzice.\nSłowa kluczowe Budowa remont docieplenie Bielsko-Biała Żywiec firma budowlana ocieplenie usługi budowlane budowa domu budowa domĂłw jednorodzinnych budownictwo mieszkaniowe roboty wykoĹ�czeniowe termomodernizacja\nKategorie Budownictwo > Docieplenia\nData wpisu Dec 22, 2009\nInne wpisy w kategorii: Budownictwo > Docieplenia\n1. Certyfikat energetyczny.\nCertyfikat Energetyczny - rejestr uprawnionych do wystawiania - w Twoim powiecie i mieście. Cała Polska korzysta z naszych usług. Dowiesz się kiedy trzeba sporządzić certyfikat energetyczny i kto go dla Ciebie sporządzi.Imienna lista audytorów energetycznych, na niej kontakty w formie wizytówek z numerami telefonów stacjonarnych i komórkowych oraz mailami i adresami stron internetowych zarejestrowanych audytorów.\n2. Docieplenie stropów garaży Iterm.eu\nITERM to firma świadcząca kompleksowe rozwiązania w zakresie usług elektrycznych, termomodernizacyjnych oraz usług w sektorze pasywnych zabezpieczeń przeciwpożarowych i akustycznych. Wykorzystywanie najlepszych, sprawdzonych technologii, jak izolacje natryskowe sprawia, że usługi przynoszą trwały i doskonały efekt na lata. Nad każdą z nich czuwa zespół fachowców posiadających doświadczenie i niezbędną wiedzę.\n3. Styropian: elementy, narożniki\nFirma Styropian GJ: Kształtki i opakowania ze styropianu, które jesteśmy wstanie wyprodukować w dowolnych wymiarach zgodnie z zamówieniem. Firma Styropian G-J. Produkujemy kształtki styropianowe, opakowania, pudełka, narożniki jak i inne elementy ze styropianu, również w krótkich seriach, wykorzystywanych w wielu gałęziach przemysłu. Jesteśmy wstanie wyprodukować precyzyjnie praktycznie każdy element ze styropianu.\n4. Styropian sprzedaż | Producent Styropianu | Termoizolacja | Systemy dociepleń\nTermo Organika fabryka produkcja styropianu i termoizolacji w Polsce. Wytwarzamy materiały ociepleniowe izolacyjne, płyty bloki styropianowe o najwyższej jakości i wydajności. Oferujemy systemy dociepleń oraz materiały ociepleniowe.Producent styropianu od 1998 roku, który kładzie nacisk na jakość swoich produktów. Firma obecnie posiada trzy fabryki styropianu zlokalizowane w Mielcu, Głogowie i Siedlcach.\nDomino-izolacje to firma, która od lat działa w branży usług budowlanych, wykonując izolacje termiczne. Proponujemy docieplanie budynków przy pomocy różnych dostępnych metod. Wykonujemy na przykład izolacje wdmuchiwane oraz ocieplanie pianką. Szczegóły oferty a także przydatne dla klientów informacje można znaleźć na naszej stronie internetowej www.domino-izolacje.pl. Ocieplanie poddasza oraz dachu to tylko część z zadań, które wykonujemy już od wielu lat. W trakcie pracy korzystamy jedynie z najlepszych materiałów.


Strona główna Aktualności 17.11.2015 11:44\nTo wielki moment w historii komputeryzacji. W czasach, gdy w USA trwa walka o wprowadzenie płacy minimalnej na poziomie 15 dolarów za godzinę, największa sieć sklepów detalicznych w tym kraju wprowadza do sprzedaży smartfon w cenie 10 dolarów. Być może parametry tego urządzenia nikogo nie zadziwią, ale trzeba podkreślić jedno – są one lepsze, niż pierwszego iPhone'a z 2007 roku.\nW ofercie Walmarta pojawiły się dwa modele smartfony produkcji LG, LG15 Sunrise oraz LG16 Lucky, różniące się jedynie kompatybilnością z sieciami komórkowymi (GSM i CDMA). Ich zaskakująco niska cena detaliczna musi być efektem subsydiowania przez operatora (Tracfone), gdyż na Amazonie cena tych modeli to 50 dolarów, jednak warto podkreślić, że nie ma tu żadnego abonamentu, zastosowano jedynie simlocka.\nSmartfon za 10 dolarów: LG16 Lucky\nPłacący 10 dolarów klient dostaje więc urządzenie z dwurdzeniowym procesorem Snapdragon 200, taktowanym zegarem 1,2 GHz, 512 MB RAM, 4 GB pamięci masowej flash (z której dla użytkownika zostaje ok. 1,1 GB), akumulatorem 1540 mAh i jedną tylną kamerą 4 Mpix. Znajdziemy też slot na na karty microSD. Wyświetlacz LCD o przekątnej 3,8” zapewnia skromne ale czytelne 480×320 pikseli (ok. 151 ppi), a oprócz modemu 3G dostajemy też obsługę sieci bezprzewodowych Wi-Fi 802.11 b/g/n z Bluetoothem 4.0.\nTe najtańsze w dotychczasowej historii smartfony działają pod kontrolą Androida 4.4 z autorską nakładką LG i zapewniają oczywiście pełen dostęp do Google Play, co przekłada się na dostęp do dziesiątków tysięcy użytecznych aplikacji napisanych dla tego systemu. W ten sposób Walmart we współpracy z LG realizują oryginalny plan Mozilli – by dostarczyć masom smartfon „za grosze”, robią to jednak znacznie skuteczniej.\nWarto przypomnieć bowiem, że w zeszłym roku w Indiach do sprzedaży trafił smartfon Intex Cloud FX, wyceniony na równowartość 35 dolarów. Za te pieniądze użytkownik otrzymywał słuchawkę z jednordzeniowym procesorem Spreadtrum (antyczny Cortex-A5), 128 MB RAM, 256 MB pamięci masowej flash i kamerką 2 Mpix, wszystko pod kontrolą Firefox OS-a. Telefon był tak ograniczony, że nie pozwalał nawet na uruchomienie dwóch aplikacji jednocześnie (wybieraj, przeglądarka albo budzik). Od tamtych czasów Mozilla zaczęła wycofywać się ze swojej wizji supertanich telefonów, a nawet poszła w ciekawe, kosztowne wzornictwo (z flagowym modelem Fx0), systemem dla mas, w najszerszym tego słowa znaczeniu, stał się niezaprzeczalnie Android.


Kuskus ze szparagami | KuchniaMniam\n22 czerwca 2015 1 września 2015 / Kuchnia Mniam\nTak przygotowaną kaszę kuskus można podać na ciepło jako samodzielne danie albo na zimno w formie sałatki. Swoją porcję zabrałam do pracy na drugie śniadanie.\n6 szt szparagów zielonych\n50g sera sałatkowo-kanapkowego\nKaszę kuskus zalać wrzącą woda i odstawić. Całą wodę wchłonie i nie trzeba gotować. Szparagom odciąć zdrewniałe końce i gotować w lekko osolonej wodzie 10min. Główki powinny wystawać z wody. Pomidora (można sparzyć i obrać ze skórki) i ser pokroić w kostkę. Bazylię posiekać.\nSzparagi pokroić w 1,5 cm kawałki i dodać do kaszy. Jeżeli chcemy, aby była podana na ciepło to wszystko przekładamy na patelnię, zaczynając od szparagów i kaszy. Nie należy bardzo wysmażać, jedynie aby się kuskus zagrzał.\nJeżeli podajemy kaszę jako sałatkę należy wszystkie składniki połączyć w misce przyprawiając do smaku. Smacznego :)\nA-Z WYTRAWNIE, Dania wegetariańskie, Na wynos, Obiad, Obiad na szybko, sałatki i surówki\nbazyliakapary, kuskus, pomidory, szparagi\n← „Łosoś ze szparagami w cieście francuskim”\nSernik jagodowy z truskawkami →


Naklejka QUIZ dla Instagram Stories – Wroclovers\nDzięki naklejce Quiz, będziecie mogli zadawać swojej publiczności pytania wielokrotnego wyboru. Opcja ta różni się od dotychczasowej Ankiety, tym, że w Quizie będziecie mogli poznać prawidłową odpowiedź na zadane pytanie, która oznaczona będzie zielonym znacznikiem.\nNowa opcja na pewno będzie szeroko wykorzystywana przez marki i daje wiele możliwości zacieśniania relacji z fanami. Dzięki opcji Quiz można będzie w prosty sposób przeprowadzać na Stories konkursy, testy wiedzy o produkcie lub marce, a także zbierać feedback.\nNie wiadomo jeszcze jak ta opcja będzie wyglądać od strony statystyk, ale zapewne będzie to proste podsumowanie tego, ile osób udzieliło poprawnej, a ile błędnej odpowiedzi.\nQuiz jest w trakcie testowania, ale jak widać na tweecie Jane Machun Wong wygląda na to, że zapewne w niedługim czasie zostanie on udostępniony dla użytkowników.\nObecnie Stories ogląda ponad 500 milionów użytkowników dziennie. Jest to więc świetne narzędzie wsparcia sprzedaży dla marek, więc nic dziwnego, że Instagram wciąż rozwija i rozwijał będzie tę usługę.\nWroclovers 11 lutego 2019 11 lutego 2019 INSTA PORADY, WROCLOVERS inspiruje 1 komentarz\n← NOWOŚĆ W STATYSTYKACH INSTAGRAMA – wyświetlenia z hashtagów\nInstagram testuje Direct w wersji webowej →\nKomentarz do “Naklejka QUIZ dla Instagram Stories”\n13 sierpnia 2019 z 14:06\nNie mam tej opcji mimo uaktualnionego Instagrama…;(\nJest jakaś szansa na wprowadzenie jej?


Bitwa pod Halmstad – Wikipedia, wolna encyklopedia\nBitwa pod Halmstadt\nCzas 17 sierpnia 1676\nMiejsce Halmstad, Halland\nWynik druzgocące zwycięstwo Szwecji\nJakob Duncan Karol XI\n4 000 żołnierzy 4 000 – 5 000 żołnierzy\n1 000 zabitych i rannych,\n1 500 jeńców 100 zabitych i rannych\nDuńska armia po wylądowaniu w Helsingborgu w Skanii w końcu czerwca 1676 zdołała podbić niemal całą prowincję w czasie krótszym od miesiąca. Szwedzka armia musiała wycofać się na północ do Växjö. Na początku sierpnia generał Jakob Duncan z 4 000 żołnierzy duńskich został wysłany na północ, do prowincji Hallandia, by zdobyć miasto Halmstad i jeśli to byłoby możliwe na dalszej północy połączyć się z generałem Gyldenløve, który dotarł do Göteborg z armią norweską i groził miastu oblężeniem. 21 sierpnia król Karol XI i jego mała armia skierowali się na zachód by przechwycić Duncana. W południe 27 sierpnia szwedzka armia dotarła do jedynej drogi prowadzącej ze Skanii do Halmstad chwytając wojska Duncana w potrzask. Spalili most prowadzący na południe, a sami ruszyli na północ. Dzień przedtem Duncan został poinformowany o szwedzkich wojskach zmierzających w jego kierunku, lecz przypuszczał, że to mniejsza jednostka dowodzona przez generała Ascheberga. Nie było więc według niego konieczności pośpiechu, gdy zdecydował się opuścić Halmstad i wrócić na południe.\nZaraz po kilku kilometrach marszu szwedzka awangarda pod wodzą Ascheberga natknęła się na mały duński oddział, który błyskawicznie został rozbity, a jego resztki bezładnie uchodziły na północ. Po krótkim pościgu Aschenberg nagle znalazł się przed wszystkimi siłami Duncana. Duńska armia właśnie zamierzała przejść przez most nad rzeczką Fylle å. Duncan, który był przekonany, że nieprzyjacielskie wojska które się przed nim pojawiły, to cała siła jaką Szwedzi dysponowali w tym rejonie. Kontynuował zatem, bez specjalnego pośpiechu, przeprawę przez most. Nieświadom niebezpieczeństwa pozwolił swoim wojskom ustawić się w bojowe formacje na południowym brzegu, ustawione tyłem do rzeczki. Szwedzi mając dużo czasu ściągnęli zarówno kawalerię jak i piechotę, które uprzednio obozowały z tyłu. Bitwa rozpoczęła się salwą kilku szwedzkich dział, a Karol XI i jego kawaleria szarżowały w dół z pagórków atakując lewe skrzydło Duńczyków. Wkrótce Szwedzi ruszyli do szarży na lewe skrzydło i na centrum. Już po 15 minutach duńskie lewe skrzydło poszło w rozsypkę. W centrum duńska piechota stoczyła przerażającą walkę, z potężnym kontratakiem kawalerii, który próbował przebić się przez szwedzkie linie, lecz tylko jeden szwadron zdołał tego dokonać. W tym momencie dopiero Duncan zdał sobie sprawę ze swej pomyłki i próbował to naprawić za pomocą nowego błędu, jakim był rozkaz odwrotu przez most wydany pozostałym swoim wojskom. Lecz gdy szwedzka kawaleria prawego skrzydła znalazła bród i zaczęła przeprawiać swoje świeże szwadrony przez rzeczkę Duncan pojął że bitwa jest już przegrana i poddał się. Cała bitwa trwała nieco więcej niż godzinę.\nW bitwie Szwedzi stracili tylko 100 zabitych i rannych, podczas gdy Duńczycy – 1 000 zabitych i rannych oraz 1 500 jeńców. Klęska pod Halmstad była ciężkim ciosem dla duńskich planów, mających na celu przesunięcie swych sił na północ w celu połączenia z armią norweską. Bitwa pod Fyllebro była również pierwszą wielką wiktorią 21-letniego króla Karola XI, dodając mu wiele wiary we własne siły. Zwycięstwo to miało także ogromne znaczenie dla wodzów i całej armii, podnosząc morale Szwedów, znacznie obniżone po klęsce pod Fehrbellin. Armia wciąż była zbyt słaba, by zmierzyć się z Duńczykami w Skanii i pomaszerowała na północ do Varberg, gdzie oczekiwała na posiłki. Dzień po bitwie król Danii Chrystian V zwinął swój obóz w Kristianstad i rozpoczął marsz w kierunku Halmstad. Dnia 5 września dotarł do Halmstad i rozpoczął oblężenie miasta, jednak bez powodzenia. Trzy tygodnie później wrócił do Skanii, by znaleźć kwatery na zimę.\nKról Szwecji Karol XI


Damel Taxi - Spotted Lublin - Wiadomości Lublin, Wiadomości Lubelskie\nFirma Damel TAXI rekrutuje nowych kierowców\n1.7k 0 0 25 lutego 2021\nCzujesz się pewnie na drodze, masz auto i sprawnie jeździsz z punktu A do B? To korporacja Damel TAXI szuka właśnie Ciebie! Nabór nowych kierowców trwa Damel TAXI po raz …\nDamel TAXI – bezpieczne przewozy osób w czasie epidemii koronawirusa!\n2.2k 0 0 11 kwietnia 2020\nDamel TAXI to korporacja taksówkarska działająca w Lublinie od 1993 roku. Wybierając Damel TAXI, masz pewność, że zarówno Ty, jak i Twoje zakupy zostaną przewiezione zdezynfekowaną taksówką, odkażaną po każdym …\nPoradnik: Jak zrobić zakupy bez wychodzenia z domu „na już” bez większego ryzyka\n2.9k 0 0 30 marca 2020\nKwarantanna zmusza wszystkich do pozostania w domu. Choć Twoje zapasy miały starczyć na miesiąc, to jednak powoli się kończą i zaczynasz odczuwać potrzebę odświeżenia spiżarni? Damel Taxi to taksówka, która …\nBolt czy taxi? Sprawdziliśmy trzy aplikacje do zamawiania przejazdów w Lublinie\n17.3k 0 20 27 lutego 2020\nSkończyły się czasy, gdy na taksówki czy tak zwane przewozy osób musieliśmy polować na ulicy. Nie musimy też już nigdzie dzwonić i czekać, aż centrala znajdzie czas, żeby nas obsłużyć. …\nZakaz wjazdu taksówek na Stare Miasto. Pasażerowie będą musieli chodzić na piechotę\n2.3k 0 0 6 lutego 2020\nUrząd Miasta zabronił taksówkarzom wjazdu na Stare Miasto w Lublinie. Nowe zasady wprowadzają ograniczenia możliwości wjazdu taksówek. Urząd Miasta Lublin wprowadził nowy regulamin wjazdu na Stare Miasto. Zdaniem urzędników, celem …\nUszkodzona sygnalizacja świetlna na skrzyżowaniu. Miejsce zabezpiecza policja\n2.7k 0 1 4 czerwca 2019\nNa skrzyżowaniu Plac Bychawski i ul. Kunickiego doszło do uszkodzenia sygnalizacji świetlnej. Na miejscu jest policja, która zabezpiecza miejsce do czasu przyjazdu firmy serwisowej. Informację wraz potwierdzającymi ją zdjęciami przesłał …\nTAXI Lublin: Zobacz, jak wybrać tanią taksówkę i nie dać się oszukać\n71k 363 2 18 maja 2018\nLudzie mówią, że jak tanie taxi to na pewno ściema albo coś jest nie tak. Ale czy tak jest naprawdę? Pokażemy Wam, na co zwrócić uwagę przy wyborze taksówki w …


Specyfika nagrań muzyki ilustracyjnej dla potrzeb filmu - Studio Sonoria\nMuzyka w filmie była zawsze. Towarzyszyła już pierwszym pokazom nowego wynalazku braci Lumière w 1895 r. Później także wszystkim imprezom uzupełniającym seans. Problem ilustracyjnej muzyki filmowej, narastał stopniowo, chociaż zaczęto go zauważać w momencie gdy pojawił się pełnoprawny film dźwiękowy. Ciągle budzi to zdziwienie kompozytorów i reżyserów muzycznych, którzy na co dzień muzyką dla filmu się nie zajmują. Dopiero konfrontacja ich nagrań z filmową rzeczywistością sprawia, że stają się entuzjastami innego podejścia do muzyki, która ma być odtwarzana jako integralny element ścieżki dźwiękowej.\nKino nieme, nie było kinem bez dźwięku, ale kinem bez mowy, jako integralnej jego części. Był to film, do którego nie zapisywano dźwięku, tak żeby mógł się stać trwałym elementem projekcji. Dźwięk w filmie niemym był, ale inny na każdym seansie, a często kompletnie przypadkowy. Najmocniejszym jego elementem była muzyka. Była grana na żywo, w trakcie projekcji, na planie zdjęciowym i w czasie montażu. Często odtwarzano ją z płyt, a w takim razie musiano ją nagrać. Muzyka w filmie niemym, była elementem odrębnym od projekcji, nie należała do filmu, chociaż stanowiła ważny element seansu.\nSytuacja zaczęła się zmieniać, kiedy pojawił się film dźwiękowy. Z muzyki, która nie ma swojego źródła na ekranie, próbowano zrezygnować. Zastanawiano się skąd się bierze i czy nadal jest potrzebna, skoro bohaterowie filmu nie wiedzą o jej istnieniu. Jednak życie pokazało, że ludzie już się do muzyki ilustracyjnej (poza kadrowej) przyzwyczaili i jej oczekują, ale musi podzielić się miejscem z pozostałymi elementami dźwięku i za każdym razem udowadniać, że jest przydatna i służebna. Zmieniać swoją formę, stylistykę, instrumentację, a więc być inna od muzyki autonomicznej od której się wywodzi.\nMuzyka ilustracyjna zaczęła operować krótkimi formami, wynikającymi ze struktury filmu. Instrumentacja nie mogła zagłuszać dialogów, czy efektów, a więc w miejscach gdzie muzyka stanowiła podkład, pozostawiano pewne pasmo częstotliwości dla innych dźwięków. Wreszcie styl. W sumie wszystkie style były dozwolone, ale z przewagą symfoniki z drugiej połowy XIX w. Za to specyficzne było prowadzenie utworów, przypominające wariacje. Motyw przewodni, ale nie rozwijający się nadmiernie, raczej motyw przypominający, prowadzący widza jak po sznurku, wzmacniający, wyjaśniający, ułatwiający kojarzenie. Gatunek, który nazywamy muzyką filmową, chociaż na prawdę jest to wiele różnych gatunków muzycznych, został uznany jako osobny byt w latach 50. XX w. Muzyka ilustracyjna należy do ścieżki dźwiękowej filmu, ale nie bierze udziału w jego akcji bezpośrednio.\nNigdy nie nastąpiła pełna synteza muzyki z filmem. Służąc filmowi muzyka dalej zachowuje swoje indywidualne cechy, a nawet może funkcjonować bez filmu do którego powstała. Pojawiają się opinie, że jeżeli muzyka może być wykonywana na koncertach to dobrą muzyką filmową nie jest, a dobra muzyka filmowa to taka, której się prawie nie słyszy, a wychodząc z kina nie pamięta. Można muzyki nie zauważyć, a jej oddziaływanie będzie super skuteczne (muzyka w filmach Bergmana). Co więcej muzyka ilustracyjna bardzo potrafi pomóc w odbiorze filmu, jeżeli jest właściwa i umieszczona we właściwych sytuacjach. Przyjemnie jest też wyjść z kina i sobie muzykę nucić. Jedno nie wyklucza drugiego.\nPłyty do filmu miewały większą średnicę niż w fonografii, w niektórych systemach wolniej się kręciły. Wkrótce zapis mechaniczny, został zastąpiony zapisem na taśmie światłoczułej (zapis optyczny), specyficznym dla filmu. Film był pierwszym medium, które dźwięk montowało, a także składało i zgrywało z kilku warstw. Kopia filmu zawiera zapisany na jednej taśmie obraz i zgrany dźwięk. Początkowo był to zapis mono. Pasmo przenoszenia i dynamika, wynikały z ograniczeń nośników, mikrofonów i całego toru elektroakustycznego, który w latach 30. zaczynał się tworzyć. Po II wojnie światowej powszechny stawał się zapis magnetyczny. Nastąpiła skokowa poprawa jakości nagrań, możliwości montażu i przygotowywania magnetycznej taśmy matki. Wtedy ograniczeniem stały się docelowe nośniki. Płyta przenosiła częstotliwości od 50 Hz – 10/15 kHz i miała dynamikę 35 dB. Taśma optyczna dopuszczała dynamikę 40 dB, ale pasmo przenoszenia ograniczone od 100Hz – 7 kHz. I tak było do czasów CD, a w filmie Dolby Stereo.\nLata 50. XX w. to okres wzmożonych działań na rzecz opracowania systemu, który odwzorował by przestrzeń i kierunkowość dźwięku w słuchaniu pośrednim. Dla fonografii zakończyło się to na początku lat 60. stereofonią i całkowitym odwrotem od nagrań mono. Dalsze próby przestrzenne nie cieszyły się już popularnością, a system odsłuchu dla wysublimowanych nagrań muzycznych przyjęto od filmu, w latach 90. W filmie odwrotnie, długo żadne próby wielokanałowe, nie były powszechne i dopiero lata 80. kiedy pojawiło się Dolby Stereo oznaczały całkowity zmierzch filmu z dźwiękiem mono. Przestrzenność okazała się dla filmu bardzo trudna w realizacji. Na ekranie wszystko się przemieszcza, a więc próbowano ten ruch odwzorować dźwiękowo. Dwa stojące za ekranem głośniki, były od siebie za daleko, a więc wprowadzono głośnik środkowy. Dla filmu opracowano panoramy (odpowiednik joysticków) i nimi goniono postacie. Dawało to efekty nierealistyczne, często umowne, a wszystko zależało od miejsca widza na sali kinowej. Problemem był filmowy montaż obrazu i jego zasady oraz to, że oglądamy każdą rzecz w filmie z różnych punktów widzenia. W muzyce takie przemieszczenia mogły być wyjątkowo kuriozalne.\nRealizacja filmów przestrzennych była kosztowna, praca nad dźwiękiem trwała dłużej, wymagała odrębnych instalacji w trakcie zgrania i projekcji, innej technologii. To powodowało, że kolejne pomysły kończyły się na jednym, maksymalnie kilku filmach, chociaż każdy pomysł był połączony z nowinkami w dziedzinie obrazu. Wiele lat utrzymał się system TODD-AO. Filmy kręcono na taśmie 70 mm, w kinach stosowano wielkie ekrany, a dźwięk odtwarzano z 5 głośników za ekranem i systemu głośników sufitowych. Na taśmie optycznej zaplanowano miejsce dla 6 ścieżek magnetycznego dźwięku. Jakość przypominała kasetę magnetofonową, ale była to duża atrakcja. W Polsce były 3 takie kina i 1 studio w Łodzi, gdzie można było przygotować film. Kopie robiono w NRD. Do filmów w systemie TODD-AO realizowano specjalne pięciokanałowe nagrania muzyczne oraz ich wersje mono dla pozostałych kopii filmu, czyli dla większości kin.\nMonofoniczność odróżniała począwszy od lat 60. nagrania muzyki filmowej, od nagrań radiowych i fonograficznych. Nagrania robiono w studiach muzycznych, ale także w studiach filmowych np. ze zmienną akustyką. Na tym etapie różnice w posiadanym sprzęcie i specjalizacja operatorów dźwięku były jeszcze niewielkie. Nagrania robiono specjalnie lub sprawdzano i poprawiano wersję mono tworzoną z nagrań dwukanałowych. Zmieniały się wtedy proporcje pomiędzy instrumentami, a najgroźniejsze były kolizje z ewentualnym dialogiem, któremu miała muzyka towarzyszyć, co pociągało za sobą zmiany w instrumentacji eliminację solujących instrumentów, albo silne wycofywanie muzyki do tła (Debiutantka reż. Barbara Sass – Zdort muz. Maciej Małecki). Wykonując negatyw tonu, obcinano pasmo dźwięku na 7 kHz i rekompensowano to dodając wysokiej średnicy, aby nagrania nie brzmiały zbyt ciemno. Głośniki w kinie stoją za ekranem, a w tym czasie ekrany także tłumiły dźwięk i oczywiście wysokie częstotliwości bardziej. Podobnie jak przy produkcji płyt gramofonowych ograniczano dynamikę.\nLata 50. przyniosły nowe podejście do realizacji dźwięku. Zaczęto mówić o znaczeniu nagrania i jego artystycznym wkładzie w wykonanie i brzmienie utworu, a w Warszawie powstał unikatowy w skali świata Wydział Reżyserii Muzycznej (obecnie dźwięku). Wcześniej zagadnienie reżyserii nagrań nie istniało. Jedynym dążeniem techników było zredukowanie rozlicznych, dotkliwych zniekształceń, a następnie dążność do możliwie naturalnego przeniesienia brzmienia muzyki z sali koncertowej do głośnika. W latach 50. zaczęto komponować utwory specjalnie do nagrania, które w zwykłej sali koncertowej nie miały racji bytu. Powstawały Studia eksperymentalne (także w PR w Warszawie) i tworzono muzykę konkretną, eksperymentalną, albo po prostu na taśmę. Znalazła ona praktyczne zastosowanie w filmie dokumentalnym, animowanym, artystycznym (Włodzimierz Kotoński, Eugeniusz Rudnik, Bohdan Mazurek), a częściowo fabularnym (Andrzej Markowski, Tadeusz Baird, Krzysztof Penderecki). Dźwięk filmowy, który dotychczas ograniczał się do rejestracji wydarzeń na planie, lub odtwarzaniu ich w studio, zaczęto uzupełniać o dodatkowe elementy, kreując dla widza i słuchacza nowe wrażenia dźwiękowe.\nW latach 70. I 80. większość nagrań muzyki do filmu odbywała się w studiach muzycznych i realizowali je specjaliści od muzyki, ale ciągle jeszcze powstawały nagrania w wytwórniach filmowych, gdzie korzystano z możliwości nagrywania pod obraz. Dużą zmianą była możliwość korzystania z wielośladów, ale nagranie zgrywano i film otrzymywał je jako mono. Rolę wielośladów przejmowały w wytwórniach, taśmy 35 mm, z których każda mogła zapisać 2 lub 3 ślady (nagranie SBB do filmu Golem reż. Piotr Szulkn, 1979). Wtedy zaczęła się wąska specjalizacja i pojawiały się co raz większe różnice w sprzęcie. W fonografii stosowano pierwsze pogłosy elektroniczne, precyzyjne filtry i korektory, systemy redukcji szumów zarówno w wielośladach, jak i przy powstawaniu taśmy matki. Wykorzystywano efekty gitarowe i pierwsze syntezatory. Dostęp filmu do tego typu sprzętu był mniejszy. Poszukiwano urządzeń pomagających w opracowaniach dialogu i efektów, a nie muzyki. Audio design (F 769 X-R) Vocal Stersser firmy Neve, a w Polsce skonstruowane przez Marka Kuczyńskiego Ania i Gazela. Był to zestaw dobranych i skonfigurowanych korektorów, kompresorów i ekspanderów. Zaczęto korzystać z redukcji szumów (S/N Stretcher czyli Dolby), ale w ramach pracy na taśmie magnetycznej (Mechaniczna pomarańcza, 1971, reż. Stanley Kubrick). Ubywało szumów, ale dynamikę ograniczał zapis optyczny.\nSzokową zmianę w podejściu do dźwięku filmowego, a więc i nagrań muzycznych, wprowadził (1976, w Polsce 1992) system Dolby Stereo, który redukcję szumów połączył z zapisem przestrzennego dźwięku, zakodowanych na dwóch śladach ścieżki optycznej filmu. Gwiezdne wojny (reż. G. Lucas) zrealizowano, nie wierząc w powodzenie nowej technologii, w wersji Dolby Stereo A i TODD-AO. W 1977 r. wszystkie filmy startujące do Oskara były już systemie Dolby. System gwarantował pełne pasmo przenoszenia i dynamikę do 85 dB. W 1991 r. powstało Dolby Digital (zakodowany w AC3), pasmo 20 Hz -20 kHz, dynamika 120 dB. Od 1993 r. jest SDDS (zakodowany w ATRACK), pasmo przenoszenia 5 Hz – 20 kHz, dynamika 106 dB oraz kod dla płyt DTS (płyty zakodowane w CAC). Był też pomysł połączenia obu technologii co dokonało się częściowo w systemie Dolby Atmos.\nUważano, że będzie można korzystać ze stereofonicznych nagrań muzyki, ale sprawdziło się to wyłącznie w przypadku muzyki orkiestrowej, brzmiącej klasycznie. Jeżeli korzystano z modyfikatorów, które swoje działanie opierały o przesunięcie fazy, system uważał je za dyspozycję dla siebie i nagranie ulegało znaczącej zmianie, a często było zupełnie nie do wykorzystania w filmie (Nocne Graffiti, reż. Maciej Dutkiewicz, muzyka Robert Janson i piosenki w wyk. Kasi Kowalskiej 1996, Koza, reż. Konrad Szołajski, muzyka Piotr Rubik, 1999). Dlatego zalecano zgrywanie nagrań muzycznych w studiach filmowych, lub muzycznych, ale posiadających koder i dekoder, aby można było sprawdzić, co się stanie z naszą pracą po rozkodowaniu. Ze względu na dużą dynamikę i głośniejszy od domowego odsłuch, zaczęto zgrywać muzykę w znormalizowanym odsłuchu wg. zaleceń Dolby Laboratories. Ważne stały się głośniki surround.\nZmieniono akustykę kin. Kina są obecnie bardzo wytłumione i jedyne odbicia jakie się pojawiają to te, które wyprodukujemy na nagraniu. Głośniki są dużo dalej od słuchacza niż w kinie domowym, a więc także tu proporcje muszą być zupełnie inne. W Dolby Digital i innych systemach przestrzennych nie mamy już problemu z matrycą, która koduje dwuśladowo czterokanałowy zapis, ale zasady zgrań muzyki filmowej dla kina się nie zmieniły. Zgranie takie nie nadaje się do wersji telewizyjnej filmu, bo ma za dużą dynamikę. Dla potrzeb CD, czy reklam robimy je ponownie, dwuśladowo, w odsłuchu fonograficznym, odpowiednio masteringując.\nNastąpiły zmiany w całym podejściu do dźwięku w filmie. Dialog, a z nim efekty synchroniczne (kroki) zlokalizowano w środkowym głośniku. W tej sytuacji muzyka, zgrywana jest na dwa sposoby: z dialogiem – bez środkowego głośnik, lub jak kto woli dziurą na głos mówiący, ale też śpiewający, a kiedy brzmi sama – we wszystkich trzech głośnikach. Brzmienie dźwięku filmowego, a z nim i muzyki filmowej, zmieniło się radykalnie. Ze względu na szeroką bazę odsłuchu kinowego, nagrywając muzykę, ingerujemy w rozsadzenie orkiestry i wypełnienie nią całej przestrzeni ekranu. W przypadku muzyki symfonicznej, II skrzypce najczęściej siedzą po prawej i lewej stronie dyrygenta, drzewo na środku, a blacha jest podzielona na dwie części. Jeżeli nagrywamy odseparowane grupy instrumentów staramy się tak je rozmieścić, aby nasza przestrzeń była pełna. Instrumenty solowe zdecydowanie usuwamy ze środka.\nZagadnienia te nie należą do głównego nurtu zainteresowań reżyserów nagrań muzycznych. Nie mniej co raz częstsze są realizacje audiowizualne i wynikające z nich ograniczenia w swobodzie kształtowania własnych kreacji twórczych. Film był pierwszym takim miejscem. Obecnie nie jest już jedynym, a pojawiające się, we wszystkich realizacjach audiowizualnych, problemy są wspólne. O tym, co, kiedy i jak słychać, nie decyduje wierność rzeczywistości, ani nasza najbardziej wzniosła koncepcja, lecz dramaturgiczne wymogi opowieści oraz chęć spowodowania, by całość precyzyjnych zabiegów inscenizacyjnych nie umknęła uwadze widza.\nTags: muzykawfilmie, obrazidźwięk, opracowaniemuzyczne, profmaggie, SztukaDźwięku\nPoprzedni wpisStudio Tonpress\nNastępny wpisMagiczne słowo format. Czy Państwo nas słyszą? 2\nProblemy dźwiękowe z 200 powodów


Naturalna apteczka - medum.pl\nProzdrowotne działanie roślin znane jest od stuleci. Berberys to roślina, która z pewnością zainteresuje zwolenników naturalnych sposobów dbania o zdrowie. Warto wiedzieć, że jest on coraz częściej wykorzystywany w przemyśle kosmetycznym oraz farmakologicznym. Owoce berberysu wyróżniają się kwaśnym smakiem –...\tRead more »\nYerba Mate to wyjątkowa herbata, która wyróżnia się cierpkim smakiem. Napar przygotowywany jest z liści oraz łodyg ostrokrzewu paragwajskiego. Spożywany regularnie może przyczynić się do poprawy stanu zdrowia. Wynika to z faktu, że można w nim znaleźć mnóstwo składników odżywczych, które...\tRead more »\nadmin — 26 stycznia 2022 add comment\nOlejek rycynowy cieszy się ogromnym zainteresowaniem pasjonatów naturalnych produktów kosmetycznych. Wiele osób zapomina o jego działaniu prozdrowotnym. Zawiera on mnóstwo składników odżywczych – jest produkowany z nasion rącznika pospolitego. Wyróżnia się gęstą i ciężką formułą,...\tRead more »\nadmin — 25 stycznia 2022 add comment\nW okresie jesienno-zimowym wskazana jest wzmożona troska o zdrowie. Wiele osób poszukuje skutecznych sposobów na wzmocnienie odporności. Przed sięgnięciem po medykamenty dobrze jest zapoznać się z naturalnymi metodami. Właściwości czosnku znane są od pokoleń – można stosować go nie tylko podczas...\tRead more »\nJakich błędów unikać podczas stosowania retinolu?\nadmin — 18 stycznia 2022 add comment\nRetinol to składnik, który często znajduje się w kosmetykach przeciw trądzikowi oraz przebarwieniom. Ponadto, działa on przeciwzmarszczkowo, więc stanowi znakomite uzupełnienie pielęgnacji skóry dojrzałem. Stosowanie serum z retinolem nie zawsze jest banalnie proste. Wiele kobiet popełnia kardynalne błędy, które...\tRead more »


Masters Next Gen: Hugo Gaston odpadł z turnieju po przegranej z Sebastianem Baezem (4-3, 4-2, 4-2)\nLindsay Cohen 12 listopada, 2021 2 min read\nNie będzie więc działać przedłużanie stanu łaski. Hugo Gaston zakończył swoją drużynę Masters Next Gen w czwartek, pokonując trzecią porażkę w trzech meczach grupy B, ponieważ jego nadzieje na awans do ćwierćfinału rozgrywek w Mediolanie osłabły. Daleko od poziomu pokazanego w Bercy, gdy tłum niósł go w ekstazie, tubylec z Tuluzy skłonił się ostro w trzech seriach (4-3, 4-2, 4-2) i nieco ponad godzinę (1): 04, dokładnie. przeciwko Sebastianowi Baezowi, 111. graczowi na świecie. Nie mając 100% możliwości fizycznych z powodu bólu brzucha, Francuzi dawali z siebie wszystko w starciu z Argentyńczykiem, który ze swojej strony zapewnił sobie obecność w półfinale z Carlosem Alcarazem.\nOgraniczony już do serwowania ze względu na jego skromny rozmiar (1m 73), Gaston miał problemy z ochroną swoich zobowiązań z powodu kontuzji, boleśnie przekraczając 160 km/h na pierwszej piłce. W sumie zrezygnował z czterech przerw, wciąż zapewniając 8 z 12 szans przeciwnika na początku drugiej połowy. Gdy pierwszy set zostałby przegrany w dogrywce, mały lewy gracz po prostu oddawał strzały, bez żadnej realnej zasady przewodniej, i był w stanie od czasu do czasu zaskoczyć przeciwnika, nie martwiąc go tak naprawdę. Był również ograniczony w swoich ruchach, co zwykle jest jedną z jego mocnych stron, i nie liczył na nic lepszego niż ta sucha porażka.\nNastępna generacja ATP\nPomimo włoskiej publiczności, Korda była bardzo silna na Musetti: podsumowanie\nW stronę finału Alcaraz-Korda?\nPo zwolnieniu Hugo Gaston będzie mógł teraz wziąć kilka dni wolnego. Został wybrany z francuskim zespołem Davis Cup do ostatniego etapu, który rozpocznie się w Innsbrucku 25 listopada przeciwko Czechom, więc ma dwa tygodnie na wyleczenie i naładowanie akumulatorów. Trwa jazda na czas przed ostatnim wyzwaniem w 2021 r., które wciąż może kryć w zanadrzu kilka wspaniałych niespodzianek.\nPóźnym wieczorem Sebastian Korda zajął pierwsze miejsce w grupie B, odnosząc trzecie zwycięstwo w tej samej liczbie meczów. Amerykanin pokonał Lorenzo Mossettiego (4-2, 4-3, 4-2) dokładnie w 1:07. O miejsce w finale Masters Next Gen Championship zmierzy się z rodakiem Brandonem Nakashimą.\nPo Alkaraz Nakashima tłumnie wypełnia czwartą rundę\nMusetti – Gaston, piekło walki i terapii wizualnej: najważniejsze fragmenty wideo\nREAD Real Madryt, Hiszpania i Kylian Mbappe są źli na Paris Saint-Germain\nPrevious Gruzja zaskakuje Szwecję, a Rosja miażdży Cypr\nNext Polak kontuzjowany na torze olimpijskim 2022 zostanie zwolniony ze szpitala\nPiłka ręczna: impreza Paris Saint-Germain przeciwko Nancy Al-Ahmar (38-26)\n5 grudnia, 2021 Lindsay Cohen


Światowy Dzień Cukrzycy i 100 lat od odkrycia insuliny - w Women's Health\n100 lat od odkrycia insuliny\nŚwiatowy Dzień Cukrzycy i 100 lat od odkrycia insuliny\nNa świecie na cukrzycę choruje już ok. 420 milionów osób - w Polsce około 3 milionów. Jest to bardzo poważna choroba, z którą - na szczęście - można żyć dzięki wynalezionej 100 lat temu insulinie. Jest to jedno z największych odkryć medycznych XX wieku.\nRedakcja WH 2021-11-12\n14 listopada przypada Światowy Dzień Cukrzycy i równe 100 lat od wynalezienia insuliny. Dlatego już dziś zatroszcz się o swoje zdrowie i zrób badania z krwi, które pozwolą wykryć wczesne stadium choroby. Cukrzyca może przez wiele lat rozwijać się w ukryciu, nie dając w początkowej fazie żadnych charakterystycznych objawów. Dlatego bardzo ważne jest aby regularnie monitorować poziom glukozy we krwi. To proste i nieinwazyjne badanie może uratować przed ryzykiem rozwoju cukrzycy i jej powikłań dzięki szybkiemu rozpoczęciu odpowiednich terapii.\n"Cukrzyca, która jeszcze 100 lat temu była nieuleczalna i śmiertelna, obecnie nie stanowi przeszkody w prowadzeniu dobrej jakości życia, w tym także w realizowaniu pasji sportowych" - komentuje Anna Śliwińska, prezeska Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków.\nZanim wynaleziono insulinę cukrzyca oznaczała wyrok śmierci. Wielu pacjentów głodziło się uważając, że m.in. poprzez wyeliminowanie węglowodanów, poprawi się ich stan zdrowia. Była to popularna forma „leczenia” aż do czasu, gdy insulina stała się dostępna na rynku - w 1923 roku. W tym samym roku za odkrycie insuliny przyznano Nagrodę Nobla, co potwierdza przełomowy charakter leku.\nInsulina - hormon wytwarzany przez trzustkę\nInsulina to hormon wytwarzany przez trzustkę, który odgrywa zasadniczą rolę w metabolizmie, węglowodanów, białek i tłuszczów. Dzięki insulinie energia ze spożywanych pokarmów transportowana jest z krwi do wnętrza komórek. W ten sposób dochodzi do obniżenia poziomu cukru we krwi, a komórki są odpowiednio odżywione. Kiedy insuliny jest za mało (lub nie działa ona w sposób prawidłowy), diagnozowana jest cukrzyca. Wówczas konieczne staje się codzienne podanie insuliny z zewnątrz.\n5 milionów ludzi ma stan przedcukrzycowy\nWg tzw. Niebieskiej Księgi Cukrzycy w Polsce tę chorobę ma około 3 miliony osób. Z czego około miliona ludzi jest chorych, ale wcale o tym nie wie. Na dodatek około 5 milionów ludzi ma tzw. stan przedcukrzycowy, czyli jest poważnie zagrożonych cukrzycą. To w sumie daje 8 miliionów ludzi. Z grubsza rzecz biorąc, co piąta osoba w Polsce ma problem z utrzymaniem w ryzach poziomu glukozy we krwi. Na pewno więc znasz kogoś takiego, a być może sama należysz do tej grupy.\nZobacz też: Jak żyć z cukrzycą? Jakie są jej objawy, rodzaje i przyczyny?


Jakie odcienie niebieskiego nam się będą podobać? - Kicks Master\nNiesamowicie wygodne okazują się być buty nike zoom stefan janoski. Jeżeli szukasz tego obuwia – sprawdź Modne nike zoom stefan janoski.\nCały czas przed zakupem warto się przyglądać przeróżnym propozycjom, aby wyszukać tą najlepszą dla siebie.\nPrzez to takie istotne będzie właśnie to, czy będą nam pasowały buty nike wmns air max thea, dzięki którym spokojnie będziemy mogli chodzić po różnym terenie, a co istotne, świetnie będą one dopasowane do naszej stopy.\nCzy chcesz odnaleźć podobny materiał? Jeśli tak, to śmiało kliknij ten odnośnik i zerknij na ofertę (http://fryzjerpiaseczno.pl/), która prawdopodobnie również przypadnie Ci do gustu!\nObowiązkowo powinniśmy również zwrócić uwagę na buty nike zoom stefan janoski, które choć tej samej firmy|marki, to mimo wszystko przedstawiają się troszeczkę inaczej oraz ma szansę się okazać, że dla nas będą lepiej ukształtowane.\nNiejednokrotnie rzeczy oferowane nam są nie tylko w przeróżnych fasonach, lecz i kolorytach, przez to potrzeba się zastanowić jakie odcienie niebieskiego najbardziej nam się spodobają i w których dobrze wyglądamy. Na dodatek powinno się wiedzieć, że w takich różnorakich odcieniach proponowane są nam bardzo wygodne ogrodniczki jeansowe. Proponowane okazują się być dla mężczyzn i pań, zatem każdy coś wybierze.\nCały czas masz znaczne problemy ze znalezieniem ciekawej oferty? Nie martw się – sprawdź te propozycje (https://dreamtex.pl/oferta/kurtki-softshell), one na pewno Cię nie zawiodą.\nWięcej – Więcej o tym na tej stronie.\nNależy przykładać uwagę na różnorakie szczegóły podczas zakupów, tak by dowiedzieć się co będzie dla nas najlepsze. Wybór posiadamy na pewno spory.\nPoprzedni wpisKilka ciekawostek na temat akcesoriach sportowychNastępny wpisCzemu teraz handel gazem jest tak bardzo popularny?


Cena zwycięstwa ?\nczyli: Komentarz do "listu otwartego" pana Andrzeja Cichonia\nWyrażone poniżej uwagi mają charakter krytyczny i odnoszą się do zachowania określonych, wymienionych z imienia i nazwiska osób. Uprzejmie zatem informuję ewentualnych oponentów, że niniejszy tekst zawiera - co mocno podkreślam - wyłącznie moje osobiste zdanie. Proszę nie łączyć moich opinii z opniami którejkolwiek z osób związanych ze Stajnią Trot.\nBardzo niedawno temu, bo jeszcze w miniony weekend, cieszyliśmy się z możliwości oglądania zawodów CDI na wrocławskich Partynicach. W ramach tej imprezy rozegrane zostały m.in. Mistrzostwa Polski Młodych Jeźdźców. W ramach Mistrzostw oceniano przejazdy CC2, CC3 i CC6. Konkurs CC2 wygrała Ewa Hamkało na Vivaldim (63,904%), trzeci był Mateusz Cichoń na Prosario II (Lider Radzionków, 62,368%). Mimo, że nastęnego dnia konkurs CC3 wygrał Mateusz Cichoń (65,965%), to Ewa Hamkało nadal go wyprzedzała o 0,9%, gdyż w tym konkursie zajęła miejsce drugie (65,395%). Trzeciego dnia konkurs CC6 wygrała ponownie Ewa Hamkało (66,292%) przed Mateuszem Cichoniem (64,417%), więc to ona została Mistrzem Polski młodych jeźdźców (195,591%). Mateusz Cichoń natomiast został wicemistrzem (192,750%).\nTytuły zostały rozdzielone, medale i nagrody wręczone, impreza więc mogła "przejść do annałów". A w zasadzie mogłaby, bowiem dwa dni później, 13 września, na forum "Swiata Koni" ukazał się list otwarty pana Andrzeja Cichonia, ojca pana Mateusza, zatytułowany "Cena zwycięstwa". Pan Andrzej jest właścicielem firmy HAM oraz klubu "Lider", który to klub reprezentował jego syn. A oto jego obszerne fragmenty:\n"września 2011, Wrocławski Tor Wyścigów Konnych, na bocznym czworoboku dojdzie zaraz do "pojedynku" dwoje pretendentów do złotego medalu Mistrzostw Polski Młodych Jeźdźców. Z racji na specyfikę sportu nie ma tu znaczenia waga, siła czy szybkość. Oceniona zostanie natomiast techniczna i artystyczna wartość przejazdów. No właśnie, oceniona. A oceny tej mają dokonać trzej sędziowie (trochę zaskakujący jest fakt, że finał międzynarodowego konkursu będącego jednocześnie finałem MP sędziuje tylko trzech sędziów, z czego dwóch to Polacy a jeden z nich nie jest sędzią międzynarodowym). Po ok. 20 minutach znamy już wyniki: zawodniczka prowadząca nieznacznie (0,9%) po dwóch dniach potwierdziła swoją dominację (a raczej potwierdzili ją sędziowie) i wygrała w generalnej klasyfikacji MPMJ. Zawdzięczać to może głównie wysoko ocenionej wartości artystycznej przejazdu (w opinii wielu najtrudniejszej do oceny i najbardziej w tej ocenie subiektywnej). Zachowując obiektywizm i nie posądzając nikogo o jakiekolwiek układy można przyjąć, że "walka" została zakończona a zwycięzca uczciwie wyłoniony. Na tym relacja powinna się zakończyć.\nJest jednak kilka faktów, które czynią równość szans w starciu finału MPMJ podobną do tej w starciu Adamek - Klitschko. Jak niektórym wiadomo podczas MP odbywały się różne szkolenia m.in. dla organizatorów zawodów, delegatów technicznych i sędziów. Wszystkie one były sponsorowane, czy też współorganizowane przez firmę "Banana Split Polska". Logo tej firmy możemy dostrzec na wszystkich wynikach z zawodów, firma była bowiem jednym ze sponsorów, tak hojnym, iż postanowiła zasponsorować główną nagrodę w jednym z konkursów. Którym ? W programie "Young Riders Freestyle" - finale MPMJ. Ostatni fakt: firmą "Banana Split Polska" kieruje matka zwyciężczyni Mistrzostw Polski Młodych Jeźdźców i wspomnianego finału (biorąc pod uwagę tylko zawodników polskich).\nNie istnieje przepis uniemożliwiający rodzicom zawodników sponsorowania konkursów w których startują ich dzieci, w zasadzie w kategorii seniorów możliwa byłaby sytuacja w której zawodnik sponsoruje swój własny konkurs. Być może należałoby nawet rozpocząć taki trend. Zawodnicy i rodzice mogliby się między sobą licytować a wszystko z korzyścią dla dyscypliny. Należy jednak zadać pytanie: Czy w sporcie, w którym wynik zależy od subiektywnej oceny sędziów taka sytuacja powinna mieć miejsce ? Czy nie prowadzi do niedomówień i kontrowersji na których cierpi dyscyplina ?\nList ten ma na celu zwrócenie uwagi organizatorów i federacji na niezbyt zdrową sytuację jaka zaistniała podczas największych i rozgrywanych o najważniejszy tytuł zawodów w Polsce."\nMimo, że pan Cichoń nie wymienia nazwisk i twierdzi, że "zachowuje obiektywizm i nie posądza nikogo o jakiekolwiek układy", jest chyba dla każdego rzeczą oczywistą, że jego list zawiera następujące aluzje:\n1) Wartość przejazdu Ewy Hamkało nie była wyższa od przejazdu Mateusza Cichonia, a tytuł mistrzowski pani Ewie się nie należał.\n2) Pani Ewa mistrzostwo zdobyła rzekomo dzięki pieniądzom matki, której firma sponsorowała nagrody i trwające podczas imprezy szkolenia.\n3) Aby umożliwić ten proceder specjalnie spreparowano skład sędziowski na MPMJ, wstawiając do komisji panów Sławomira Pietrzaka i Krzysztofa Tomaszewskiego.\nPoruszony przez pana Andrzeja Cichonia problem sponsoringu jest istotnie ważny i warty zastanowienia się. Sport powinien z założenia być wręcz krystalicznie czysty - tak głosi teoria. Jednak o dużych sponsorów w jeździectwie jest trudno i każdy chętny się liczy. Gdyby jednak zabraniać łączenia funkcji sponsora i szefa klubu albo zawodnika, wówczas sam pan Cichoń nie mógłby pozwalać na start w organizowanych u siebie oficjalnych zawodach PZJ-owskich osób ze swojego klubu. A to już zakrawa na absurd. środowisko jeździeckie jest małe, uniknąć powiązań, czy znajomości między osobami pełniącymi różne funkcje na zawodach. Nikt też nie będzie przed konkursami badał koligacji rodzinnych zawodników, sponsorów i sędziów do trzech pokoleń wstecz ! Zwłaszcza, że nawet gdyby takich koligacji nie było, to i tak zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie twierdził, że sędzia to kochanek matki przyjaciela teścia zawodnika, więc sędziowanie było nieuczciwe.\nSytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy zauważymy (o czym de facto każdy koniarz wie), że czasem sympatia lub antypatia (świadoma lub podświadoma) dla jeźdżca lub konia, albo nawet sama znajomość wad i zalet zwierzęcia lub człowieka, może skutkować lekkim podniesieniem lub zaniżeniem oceny ("tego zawodnika stać na więcej", "ten koń miał dziś jak zawsze problemy z tym elementem, ale dziś było lepiej niż poprzednio" itp.) Dodajmy jeszcze do tego, że oceny "za jakość" zawsze był, są i będą subiektywne tak w ujeżdżeniu, jak w gimnastyce artystycznej czy jeździe figurowej na lodzie. Ba, nawet w boksie różni sędziowie tę samą próbę zadania ciosu mogą uznać za udaną lub nieudaną. Tej subiektywności uniknąć się absolutnie nie da. Wystarczy zsumowac te wszystkie czynniki, by zrozumieć, czemu czasem oceny sędziów odbiegają nieco od ocen zawodników, czy trenerów. Odbiegają i tak, bez "wpływów" ze strony sponsora.\nW sumie dobrze się stało, że pan Cichoń poruszył temat potrzeby obiektywnego i uczciwego sędziowania. W całej sprawie jest jednak pewne ważne "ale": gdyby zwracał on uwagę na samo zjawisko w ogólności i dokumentował je przypadkami dotyczącymi innych imprez i innych zawodników, byłbym gotów sądzić, że faktycznie chodzi mu tylko o "oczyszczenie atmosfery" i sprawienie, by na zawodach rządził wyłącznie sport, a nie pieniądze i układy. Jednak z treści listu widać moim zdaniem wyraźnie, że tak naprawdę chodzi przede wszystkim o "prywatę". Dlatego napisanie tego listu jest wg mnie - proszę o wybaczenie - zachowaniem niestosownym i - nomen omen - niesportowym.\nSędzia za swoją pracę dostaje określoną przepisami kwotę i nic ponadto. Jeżeli pan Cichoń sugeruje przełożenie przekazanych przez sponsora funduszy na werdykt sędziowski, powinien podać konkretne zarzuty pod adresem konkretnych osób oraz pokazać dowody istnienia takiego przełożenia. Podczas zawodów powinien złożyć stosowny protest, a o całej sprawie powinien też powiadomić oficjalnie PZJ. Tymczasem o podjęciu takich kroków nic mi nie wiadomo, za to mamy list o charakterze plotkarskim, pełen grubymi nićmi szytych aluzji i słabiutko zawoalowanych pomówień, który w zasadzie mógłby chyba stać się podstawą do wytoczenia autorowi sprawy o naruszenie dóbr osobistych. Podważanie oceny sędziów w takiej formie jak zrobił to pan Cichoń może spotkać się tylko i wyłącznie z krytyką. Tak ujęto to w jednym z komentarzy na SK: "List jest mieszanką PiS-owskiej teorii spisku z filozofią Kalego. W Radzionkowie Kali ukradł krowę, we Wrocławiu Kalemu ukradziono. (...) Pan Cichoń nic nie pisze o sędziującej Angielce Jenny Ariston-Clark, prezes British Dressage. O Belgu Freddy Leyman i Mary Seafried z Australi. Ci sędziowie dawali Ewie pierwsze miejsca w poszczególnych dniach. Widocznie Rosjanie rozpylili im mgłę przed oczyma. (...)"\nWyniki są oficjalne i na przestrzeni dziejów nie zdarzyło się, by zostały one anulowane lub zmienione po opublikowaniu jakiegoś "listu otwartego". Za złe sędziowanie sędziowie mogą zostać przez Związek ukarani, ale podjęte przez nich wcześniej błedne decyzje są mimo to zawsze traktowane jako nieodwołalne. Co zatem chciał autor osiągnąć swoim listem ? Zmianę kolejności na liście wyników ? Przecież musiał zdawać sobie sprawę, że to po prostu niemożliwe ! Zastanawia mnie też, czy pisząc ten list w ponoć szlachetnym i zbożnym celu był świadomy jakie mogą być tego "efekty uboczne" ? Czy był świadomy, że niszczy radość mistrzyni ? Czy publikowanie takich - nie waham się nazwać rzeczy po imieniu - paszkwilków to zdrowa sytuacja, sprzyjająca rozwojowi dyscypliny i motywująca zawodników do pracy ? Jak taki list wpłynie na chęć innych klubów jeżdzieckich do organizowania lub sponsorowania zawodów w kolejnych latach ? Jak w przyszłości pan Cichoń wyobraża sobie postrzeganie siebie oraz swoich zawodników w innych klubach, podczas innych zawodów ? A swoją drogą ciekawe, czy ten list zostałby opublikowany, gdyby kolejność zajmowanych miejsc była odwrotna ? Pytanie jest, mam wrażenie, retoryczne... Pan Cichoń również w przeszłości organizował wielokrotnie oficjalne zawody, klub i firma pana Cichonia je sponsorowały, z tych funduszy płacono sędziom - a wówczas nie było mowy o korupcji.\nNiestety informacje podane w liście zdają się nieco odbiegać od tego, jak sprawy miały się w rzeczywistości. Pan Krzysztof Tomaszewski w odpowiedzi zauważył, że zaniżone noty wynikały z przekroczenia przez Mateusza Cichonia normy czasowej o aż 15 sekund. Pan Andrzej Horoszko (członek kierownictwa zawodów) i pani Ewa Jacuta (matka Ewy Hamkało) zgodnie poinformowali, że wbrew temu, co sugerował pan Cichoń sponsorowaniu podlegał nie konkurs MPMJ, lecz cała impreza, a podział środków należał nie do sponsora, a do organizatorów. Także poczyniona przez jednego z internautów analiza wyników mówi sama za siebie: w oczach obu grup sędziowskich najwięcej procent zebrała Ewa Hamkało (u sędziów polskich - 195,8 %, u sędziów zagranicznych - 193,3 %). Drugie miejsce u Polaków miał Mateusz Cichoń (192,8 %) a u sędziów zagranicznych Wiktoria Siergiej (188,4 %). Trzecie u Polaków - Wiktoria Siergiej (185,9 %), u zagranicznych Mateusz Cichoń (187,7 %). I odpowiedział autorowi listu: "Tak więc całe szczęście, że byli na tych zawodach polscy sędziowie bo oglądałby Pan w domu tylko medal brązowy". Głos zabrali również zawodnicy i ma rację pani Dominika Kraśko-Białek mówiąc: "Potrzebujemy sponsorów (brawo Ewa !) potrzebujemy dobrych zawodów (brawo Cichonie !) ale do jasnej cholery, przede wszystkim potrzebujemy SZACUNKU. Każdy z nas cholernie ciężko pracuje, uczy się, szkoli, organizuje życie wokół koni, każdy zawodnik chce się rozwijać, chce dążąc do doskonałości, być najlepszy. I to jest nasza część wspólna. Może warto by się na niej skupić, a nie każde zawody, niepowodzenia próbować usprawiedliwiać i szukać winnych, spisków, nie wszystko na świecie robi się układami."\nZawsze słyszałem, że jeździectwo to sport z klasą, elitarny. Tymczasem "list otwarty" obnażył najgorsze z możliwych oblicze sportu...


Jeden dzień w drodze | Na tropince\n« Wielka woda … glosa kartograficzna\nPorobiło się »\n17 czerwca 2010 Autor: Sławek Parfianowicz\nAlbo opisanie iazdy moyei do Dębowca R.P. 2010.\nZnowu kolejne poślizgi. Trochę się podziało ostatnio. Seria pogrzebów. Święta. Więc trochę z opóźnieniem. Z końcem maja wybrałem się, korzystając z rodzinnych uroczystości, w małą podróż inspekcyjną. W trop za wielką wodą. Korzystając z okazji postanowiłem zrobić mały trening kolarski. Wybrałem się Koleją Mazowiecką do Sierpca (w sezonie wożą rowery za darmo!), a stamtąd już na kole (tak się pierwotnie mówiło, nim upowszechniło się słowo rower) do Dębowca. Tak się nieszczęśliwie złóżyło, że nie miałem aparatu, więc sprawę mogę zdać jedynie werbalnie.\nPoniżej transkrypt – nie wszędzie udany, stąd tu i ówdzie zapis […] – zapisków z notatnika.\n[29.V.2010; 5:25; w pociągu do Nasielska, między Powiślem a Wschodnim]\nPlanowałem wyjazd 4:40, wyjechałem 4:45. W sam raz by kupić bilet, zejść na peron i poczekać minutkę na – punktualny! – pociąg. W sam raz, czyli jednak miałem rację planując wyjazd na 4:40. Miałbym 5 minut zapasu. A tak mogę powiedzieć miałem szczęście, byłem na czas. Ranek bardzo pochmuryny. Ulice mokre po nocnym deszczu, nie wiem którym już tej wiosny. Po drodze co trochę smugi zapachu akacji. Zapachu, który – nie do końca rozumiem dlaczego – najbardziej mi się kojarzy z mydlarnią. Nie jaśmin, nie bez, nie fiołki. Chociaż takie perfumy pamiętam z dzieciństwa. Nie wiem nawet czy ktoś robił perfumy akacjowe. Ale może było takie mydło? Słowo, które przychodzim do głowy to mydlarnia właśnie, nie perfumeria, nie drogeria. Teraz przy torach też widzę sporo akacji.\nNa Powiślu kasy trochę odnowione. Pociąg też OK. W miarę czysto. Fotele obite materiałem w barwach firmowych KM, już nie dawne plastikowe. W przedziale dla rowerów, mój jest jedyny. Ten przedział za bazę obrało sobie dwóch młodzieńców. Bardzo krótko ostrzyżenie, ale nie „łysi”, i nie napakowani. Wesolutcy, rozgadani. Nie specjalnie się z tym kryjąc podgrzewają zapalniczką szklaną, bruntną oblepioną fifkę. „Pociąg pod nadzorem kamer”. Charakterystyczny smród na pół wagonu. Piwko w dłoni. Proletariaccy królowie życia. Co zrobić, jest w nich coś tak głęboko stereotypowego, anonimowego, że tylko tylko taki przymiotnik: proletariacki, z odrobiną ironii i ogromem dystansu, ciśnie się na usta. Afterparty. Proletariusz wszystkich krajów konsumujcie!\nTak na marginesie, to nie wiem kiedy ostatni raz tędy jechałem. Bodaj w latach 80-tych jadąc do Nowego Dworu załatwić nowy paszport. Chyba. A przecież przez pierwsze lata studiów – nim odkryłem dobrodziejstwo podróżowania po kraju „żukami” (czasem „nyskami”) „Łączności”, odjeżdżającymi z Wroniej, z dystrybutorni prasy, z paczkami „Trybuny Ludu” i innych centralnych gazet – to ta trasa często była moją drogą do domu.\nDo tych żuków to będę musiał chyba osobno powrócić. Wogóle temat podrożowania po Polsce w połowie lat 70-tych zasługuje na większą uwagę.\nKursował wtedy nocny pociąg do Kołobrzegu, przez Nasielsk, Sierpc, Lipno, Toruń, do Bydgoszczy. Jeden z wielu takich. Obok bardziej znanych pobratymców: „rzeźni” do Zakopanego, takiegoż do Szklarskiej, czy – z pozawarszawskich legendarnego „włóczęgi północy” (Lublin–Gdynia, przez Białystok, Olsztyn) albo, maksymalnego co do długości trasy, pociągu Przemyśl–Świnoujście (w tym marzył spędzić kiedyś Sylwestra jeden z moich przyjaciół). Cóż – jak wiele innych rzeczy – można tylko westchnąć: „ach gdzież są niegdysiejsze dalekobieżne”.\nPociąg stoi już od kilkunastu minut w Legionowie. Chyba ma przepuszczać ekspres do Gdańska. Gdzieś opodal musi być kościół. Jakieś kuranty przy nim, czy może mały carillon wybijąją łagodnym kołyszącym się rytmem: „Kiedy ranne wstają zorze, Tobie ziemia, Tobie morze…”.\nJeden z tych odległych dźwięków przypominających wczesne dzieciństwo.\nCzuję się trochę tak jak kiedyś, gdy po wielu latach – w po-kamedulskim kościele na warszawskich Bielanach, w Wielkim Poście – usłyszałem mszę łacińską. Byłem najdosłowniej świadkiem wprowadzenia polskiej mszy „posoborowej”. Początki nauki religii dotyczyły jeszcze rytuału łacińskiego. W biegu niejako zarzuciliśmy mozolne wkuwanie „Pater Noster …”.\nA pociąd stoi i stoi…\nWięc wrócę chyba do lektury Dzienników podróży Tomasza Venclovy. Ciekawa lektura. Przyciągając raczej niż porywająca. Jest w niej rytm niespiesznego, ale nie powstrzymanego, zwiedzania raczej niż przechadzki. Wyznaczone cele. Zrealizowane cele. Dość dalekie to od flanowania.\nRozpogadza się trochę.\nW pociągu można obserwować chamstwo niejako dwuwarstwowe. To pierwotne: strzepywanie papierosów, rzucanie niedopałków pod siebie, wulgaryzmy itd., i to nowe wzięte z mediów, z teledysków, z sitkomów itd.\n[6:45; Modlin Stary]\nPociąg często przystaje, przeczekuje, przepuszcza… Linia w modernizacji. Nowe przystanki. Ohydne. Bardzo tandetne. Brutalistycze zapewne w intencji autorów. W Modlinie przykry kontrast. Tu nowa tandeta, a obok piękny międzywojenny, znany z fotografii w podręcznikach historii architektury, budynek w tzw. stylu dworkowym. Opuszczony. Okna niechlujnie zamurowane, w rynnie rośnie spore już drzewko. Nazwa stacji ciągle wabi pięknym krojem pisma. To samo pokolenie dworców co Grodzisk Mazowiecki, czy pierwszy – nie istniejący już – dworzec w Gdyni.\nMost kolejowy też w przebudowie.\nNarew przy zbiegu z Wkrą pod Pomiechówkiem rozlana szeroko, po horyzont. Wielkie, rozległe tutaj, łąki pod wodą. Sterczą tylko korony drzew. Rozpogadza się. Srebrzyste poblaski lustra wody lekko oślepiają. Po brzegach widać, że woda lekko opadła, ale ciągle bardzo mało. Szeroko rozlana cofka wchodzi wgłąb koryta Wkry. Już wcześniej, po tamtej stronie rzeki zwróciłem uwagę, że wszelkie zakamarki, nawet zamknięte wokół wałami i nasypami koleji wypełnione były podsiąkającą wodą. Narew ściśnięta pod mostem wali bardzo szybko.\nGęsta zieleń na terenach twierdzy, tylko tu i ówdzie pobłyskuje budynek. Czerwona cegła obok przystani jachtklubu (najbliżej mostu); biała wieża komendantury (?), no i najdalej, w samym zbiegu Narwi z Wisłą majestatyczna ruina magazynu proj. J. J. Gaya. Świat jak z powieści Piotra Wojciechowskiego („Czaszka w czaszce”).\nZa Pomiechówkiem idylla rozległych pól. Intensywna zieleń. Coraz bardziej wtapiające się i zacierające kontury kolejnych kulisów powietrznej perspektywy zamykanej granatową niemal linią lasów na horyzoncie.\nPunktualnie co do minuty dojechaliśmy do Nasielska. Tutaj stacja (było nie było węzeł) już przebudowana. Surowy beton. Hektary kostki bauma. Stylistyka skłaniająca do samookalecznia. Pusto tu i bezludnie tak, że trudo byłoby realizować bardziej „pro-społeczne” formy agresji. Dworzec nieprzyjazny rowerzyście. Strome schody. Surowy, gruboziarnisty, chropawy beton schodów już brudny, poplamiony, obsikany. W ponurym podziemny przejściu szablon: „Tylko frajer / i włóczęga / po SOKisty / mundur / sięga”.\n„Kurczak / z / rożna / Kawa / Herbata / Pizza / Flaki / Faso” to dla odmiany napis kapitalikami, niezbyt równo, niedbale przyklejonego letrasetu na szybie okna w budynku dworca. Długi, niski, pusty budynek. Gierkowski bieda-modernizm. Obłażące z farby ramy okien. Liszaje zwijającej się w listki farby odsłaniające ciemnoszare słoje drewna. Niska, długa, nieartykułowana bryła. Monotonny szereg okien. Pusta przestrzeń wnętrza przecięta czarną kratą „artystycznie” wyspawaną z cienkiej zbrojeniówki, jakie często w tamtej epoce oddzielały gastronomię od poczekalni na takich stacyjkach. Poczucie opuszczenia całkowite.\nPociąg do Sierpca. Jednowagonowy, spalinowy szynobus. Powinien zaraz ruszać.\nPani słusznego wieku i postury nieustannie zagaduje konduktora [Też postaci statecznej, w nienagannym ubraniu KM, z kamizelką, białą koszulą; równo przytrzyżony wąsik. Ktoś do kogo można by się zwrócić z ugrzecznieniem per „Wasza Jowialność”]. Z troską mówi o suczce znalezionej kiedyś z młodymi w przepuście pod drogą.\n– No wzięła ją taka jedna pani… Ona już miała pieska – a ja mówiła – No wie pani, to niedobrze… no jak jest piesek i jest sunia … no, wie pani to młode będą – No i co sześć teraz ma. – Wie Pan, sześć! Trzy sunie i trzy pieski –\n– I co tu teraz robić – zapytała, jak sądzę, retorycznie.\n– No, może chińczykom oddać – pospieszył z radą konduktor, uśmiechając się pod wąsem.\n– No może chińczykom – ciągnie dalej niewzruszona pani – tylu teraz takich różnych przyjeżdża… –\nA wie Pan! Jeden to jest taki silniejszy, wszystkie odpycha. – No pulpet się taki zrobił… – Może wysterlizować trzeba? – …\nPóki co już 5 minut spóźnienia.\nJeszcze a propos tych nowych przystanków kolejowych. To taka stylistyka, na którą reakcją moży być tylko depresja i/lub agresja. Nic dziwnego, że tagującym nie przychodzi do głowy wiele więcej niż nieortograficzne „H.W.D.P.”\nPani od piesków znalazła nową rozmówczynię, i nowy temat. Teraz dużo poważniej.\n– W każdym państwie coś jest dla narodu. W każdym na świecie. – Tylko w Polsce i w Rosji nie ma nic. – W każdym jest coś dla obywateli. Tylko w Polsce i Rosji… – Tu się nic nie robi dla obywateli, dla dziecka… –\nPo rozważaniach ogólnych, czas na aktualności.\n– Jak by pojechał do Sandomierza to by Go utopili… –\nPrzejechaliśmy Wkrę. Woda wysoka, ale nie powódź. Wszędzie wściekła, bujna, gęsta zieleń. Chociaż tutaj to przysłowiowe mazowieckie piaski. W łanie jarego zboża po brzuch brodzi sarna. Pani nie ustaje.\n– Mają dane proszę Pani. – Dzwonią i dzwonią. – Ja to proszę Pani stacjonarny zlikwidowałam. Miałam, ale zlikwidowałam. – Bywało, że i pół dnia a już osiem telefonów. I święta, i wieczór. – Nigdy nie wiadomo było, czy coś ważnego, czy znowu oni. – Spokoju nie dają – No i zlikwidowałam! –\nPasy sośniaków, czasem młodnik, czasem drągowina, czasem zupoełnie świeże nasadzenia, przeplatają pasy kłoszącego się żyta. Z rzadka zagony świeżo obredlonych ziemniaków. Jak na Białorusi, zawsze gdzieś na horyzoncie pas lasu, jakby jechało się przez niekończącą się wielką polanę. Wśród pól wąskie szpary miedz z zamykającymi się niemal nad nimi bojnymi szczotkami zbóź. Czasem pojedyńcze drzewo. Rzeczywiście sporo nowych zalesień.\nOgromna żwirownia. [2-3 stacja w stronę Płońska]. Wielkie wysypisko śmieci. Zgrzyt w dotychczasowych obrazach.\nPłońsk, też ładny – niegdyś – dworkowy dworzec. Prawie opuszczony, straszy pustkami, wiele okien zabitych deskami. Rozległe torowiska gęsto zarosłe zielskiem; pojedyńczy, jakby zagubiony, skład towarowy tonie w nim po osie. Wśród tej przestrzeni, jak samotne drzewo, pojedyńczy semafor. Wygląda na tej łące dość absurdalnie.\nForemny mały budynek stacji z ciemnowiśniowego, wpadającego w barwę skrzepłej krwi, klinkieru. Czyżby po-niemiecki? Wszędzie sporo podtopień po deszczach. Krajobraz monotonny.\nChyba jednak Niemcy. Kolejna stacyjka (Koczorowo?) też klinkier jak Arcelin; nieco wcześniej jakiś pomocniczy budynek: fachwerk, czarne belki, ciemna silnie wypalona cegła.\nZ fauny: trochę kuropatwa, bażant kogut, bociek lekko obruszony tym, że pociąg mu przeszkadza.\nLinia kolejowa też monotonna. Jednotorowa, na ledwie widocznym nasypie. Prosta jak strzała, rowny rytm betonowych podkładów skutecznie burzony przez nie poddające się schematom bujne zielsko.\nRaciąż. Stacja niegdyś mijankowa chyba. Dwa perony: Peron 1, Peron 2, szerokie, ze starannie opracowanymi przejściami. Między płytami, jak w jakiejś antycznej ruinie gęste wiechcie trawy. Rozbuchana rośliność pożera także położoną kawałek dalej rampę towarową. Dość spore torowisko w stanie jak w Płońsku.\nTablica z nazwą na pustym placyku otoczonym starymi drzewami i krzakami bzu. Może miejsce po budynku. Prócz nazwy nothing to write home about.\nSzarak. Stoi słupka ogląda obojętnie wagon.\nDalej kilka wysokich topól wokół niewielkiego stawu, nad nim kilka krów. Krajobraz holenderski na mazowiecką miarę.\nZawidz Kościelny. Wsiada dziewoja, jedna z wielu, jak inne, i jak wszystko wokół, żytnio-ziemniaczana.\nZawidza. patrz Koziebrody.\nChyba wreszcie zakręt!\neeee… łuk tylko…\nMieszaki. Kolejna stacyjka z klinkieru. Znowu łuk, i wiadukt drogi nr 10. Zaraz Sierpc.\nCo do minuty! Sierpc. Duży ladny dworzec „dworkowy”. Tu dla odmiany wszystko zabite blachą. Na liczniku 7.86 km.\nTak wogóle to – jak mawia William Dalrymple – a perfect morning to start. Niebo zrobiło się prawie bezchmurne. Lekki chłodek, póki co. Jedynie wiaterek jest niestety z pn.-zach. więc w nos.\nSierpc. Cóż. Za dworkowym dworcem, najprawdziwsza Banhofstrasse, zabudowana szeregiem budynków w Heimatstil’u. Miasto dość chaotyczne. Podręcznikowy ratusz Królestwo Kongresowe. Pojedyńcze drewniane, sporo murowanych, posztetlowych domów. Sporo pustych placów. Takie miasto jakby zbyt duże, jak czasami zbyt duża luźno zwisająca skóra na małym psiaku.\nSzczutowo, przy krzyżówce na Czumsk; 24,95 km [10:13]\nDroga główna była bardzo ruchliwa. Fajne stare drzewa: jesiony, lipy, jarząb (właśnie kwitnie). Ale ten ruch! Po skręcie idylla. Ładne jezioro, obrośnięte wokół sitowiem. W krzakach na jego zach. krańcu gęsty ptasi świergot. Wioska schludna. Kostka bauma. Lśniący pomarańczowo nowiuteńki MAN śmieciarzy. Maleńki drewniany kościół. Billbaord – wcześniej przy szosie – annosujący ośrodek wczasowy „Banderoza”. W jednym z gospodarstw (agroturystyka) ładna bryczka zaprzężona w dwa jabłkowite siwki. Pasażerowie zebrani wokół.\nZa Rogówkiem, na skrzyżowaniu z szosą Rypin–Lipno. Jadę drogą na Obory. 44,22 km [11:16]\nPowoli teren zaczyna falować. Właściwie cały czas jakiś las w pobliżu. Jak nad jeziorem Szczutowei, mnóstwo ptaków. Po drodze, za Sosnowem, na asfalcie spotkałem sarnę, na kilkanaście metrów. Łąki z mnóstwem jaskrów. Droga wysadzana wysokimi, starymi drzewami. Przed Rogowem była np. aleja jesionów. Kwitnące jarzębiny. W polu skowronki.\nPopas tuż za Pininem\nPinino – cóż za rosyjskobrzmiąca nazwa. Tuż za nim głęboko wcięty jar rzeczki. Bardzo ostry zjazd, no a potem bardzo ostry podjazd. Parę kanapek, woda z cytryną, herbata, linomag na d…\nObok jest głęboki dół po dzikiej żwirowni (mnóstwo swoją tego rodzaju miejsc po drodze, ogromna skala rabunku). W dołku kałuża właściwie. Trochę sitowia. Mnóstwo szmaragdowych żabek. [11:47]\nZ oddali dobiega nieustanny, sztuczne popiskiwanie sygnałów jakie teraz muszą się uruchamiać w maszynach budowlanych na wstecznym biegu. To już któryś raz jak na to zwracam uwagę.\n[12:21] Obory klasztor karmelitów\nW niszy w fasadzie prosta płyta: „Damazy Mioduski / Generał. / Umarł R: 1806. / Dnia 6 Marca. / Żył Lat 61. / Prosi. / O Zdrowaś Maryia.”. Bardzo ładne liternictwo. Bodoniowskie jakby kapitaliki, cyfry kursywne. Kropki: ostro cięte i wycieniowane, skośnie ustawione kwadraciki. Poniżej na parapecie wygrzewa się w słońcu młoda kawka, nie przejmując się tłumem ludzi wokół, iska piórka, poskrzekuje. Ale kto wie czy nie jest to obrazek tragiczny. Nie jest jeszcze w pełni wypierzona. Zabiedzona. Nie wiem czy umie już latać.\nCmentarz, na przeciwko kościoła, na stromej, bardzo długiej, wrzecionowatej grzędzie. Mnóstwo starych drzew. Głównie kasztany, ale są i akacje. Wchodzi się po schodkach ułożonych z drobnych nieregularnych kocich łbów, większych na krwędzi, drobniejszych na stopniu. Trawki. Płatki kwiatów kaszatanowca. Plamki migtliwego słońca przesiane przez liście. Obraz niemal wibruje, jak u impresjonistów. Skorupka winniczka z jej doskonałą Fibonacciowską geometrią.\nWnętrze cmentarza pozostawione dość swobodnie […]\nale trawa rośnie swobodnie, ścieżki biegną kapryśnie. Dużo krzewów. […] nieregularne szczegóły, a równocześnie silny ład całości. Na osi schodów, otwierając niejako cmentarz kwadratowa kaplica, po wschodniej stronie druga z wielkim arkadowym portykiem. Po zachodniej dość niezwykła, długa, niska, bryła trójpoziomowych katakumb o gładkich ścianach artykułowanych jedynie szeregami, płytkich zamkniętych odcinkowym łukiem nisz. W wielu z nich, ale nie wszędzie, płyty. Zrazu myślałem, że to grobowiec zakonników. Ale okazuje się, że są tu pochowani świeccy. Wogóle cmentarz z gatunku takich, o których zwykło się mówić: „O tu chciałbym leżeć”. Przy katakumbach, w głębokim cieniu kiście kwitnących jeszcze konwalii. W schodach większe, podługowate kamienie na krawędziach, i drobne na stopniach.\nWłaściwie wiedziałem o tym miejscu. Pamiętałem z Atlasu zabytków…: Obory… klasztor… barokowe wnętrze… etc. Jednak nigdy wcześniej tu niedotarłem. Zdumiewające.\nJadę sobie asfaltem. Tuż przed Oborami krajobraz zaczął się gwałtownie zmieniać. Niektóre widoki zgoła suwalskie. Raptem z zakrętu, po krótkim ostrym zjeździe, długi szereg eleganckich autokarów na parkingu. Za nimi w tle wśród zieleni stromy stok cmentarza na wyniosłości. Po lewej ceglany budynek. Wielki kwitnący kasztan. Pod nim stragan ze świętymi oleodrukami, i za nim dalsze z typowo odpustowym zestawem dewocjonaliów. Obwarzanki. Brukowana uliczka skręca, i biegnie ku klasztorowi. Po jej lewej strony, za murem, w dość głębokim jarze kalwaria. Wokół perfekcyjnie wystrzyżonego trawnika rozstawione rzeźby. Dalej ku wsch. uliczka, grube kocie łby – o Boże Wszechmocny chwała Ci, że są jeszcze miejsca gdzie nie dotarała kostka bauma. W kępie starodrzewu – mieszanka lip, kasztanów, jesionów – klasztor, kościół. Przed kościołem tłum ludzi. Na krzesełkach. Stojąc. W kościele trwa właśnie nabożeństwo. To pielgrzymi. Jutro jest tu odpust.\nLedwo minęło południe, promienie słońca zaczynają stopniowo oświetlać klasztorną fasadę. Dzięki bardzo małemu kątowi padania ta skądinąd dość banalna fasada zaczyna grać i wibrować jak wytrawne dzieło baroku. Wnętrze kościoła, pod dość szerokim, spłaszczonym sklepieniem, w tonacji żółtawo-kremowej, i z bielą. Taki barok rodzimy. Jakby to pewnie powiedziała pani Teresa, gospodyni ś.p. ks. Pawlika z Zadoroża, „taki ot, baroczeńka nasz”.\nPielgrzymi jakby dostatniejsi, bardziej zadbani niż w dawnych czasach, a może to stąd, że wielu z nich z Wielkopolski i Pomorza, sądząc z rejestracji autokarów, i z rozmów kierowców przy stoliku obok. Bo teraz zrobiłem sobie przerwę na kawę.\nCóż sypanka w stryokubku., ale 50 metrów od kościoła, w cicuteńkim podwórku. Chciałoby się – jak jaszczurka – wyciągnąć na kamieniach.\nKlasztor położony pięknie na wysokim cyplu otoczonym z trzech stron głębokim, porośniętym gęstym mieszanym lasem, jarze. Karmelici prowadzą tu najwyrażniej prężny ośrodek pielgrzymkowy. Jest nawet – są na czasie – popiersie Chopina, który koncertował ponoć w tym kościele. Całkiem możliwe. W końcu Szafarnia leży kilkanaście kilometrów stąd. Obok klasztoru kuszący szyld „Herbaciarnia. Wejście —>”. Rzeczywiście. W budynku klasztornym długa, przekryta beczkowym sklepieniem sala. Kamienna wypolerowana posadzka. Równo pustawiane stoły. Chromowane krzesła. Na końcu sali przeszklone przepierzenie, jak w przychodni zdrowia. Okienko. W nim pogrążona w lekturze (?) sylwetka młodej kobiety. W tle za nią metalowe kotły. Na sali nie ma żywej duszy. Pachnie kapustą.\nNad podwórkiem gdzie siedzę pochylona wysoka, półnaga, akacja. Na tle nieba wibrują jasnozielone, prześwietlone liście. Kontrastują z nimi skręcone dramatycznie – częsta przypadłość akacji – konary, i kilka zielono-granatowych niemal – w tym świetle – czarnych jemioł.\nW uliczce senność sjesty. Słońce aż pali po tych wszystkich deszczowych dniach. Na bruku, obok silvermetalic bryki, wygrzewa się stary, brudny, zmierzwiony, włochaty kocur. Biało-szary z wtrętami czegoś co mogło być rude niegdyś.\nWszyscy w kościele. Trwa uroczysta koncelebrowana msza. Sprzedawcy w straganach drzemią. Migocą świecidełka poruszane wiatrem. Furkoczą kolorowe celuloidowe wiatraczki. Równe szeregi lśniących nowością świętych z oleodruków zażywają słońca, jak na leżakach w sanatorium. Taka trochę, powiatowa Czarodziejska Góra.\nKalwaria, rzeczywiście duża rzecz! Coś w duch Mosarza (stylkistyka rzeźb, fragmenty trawnika a la ambasada).\nTutaj, dzisiaj, w tych starych drzewach, bruku, bielonych tynkach, po których\nStrasznie to silnie przypomina moje włóczęgi kieleckie z lat 70-tych. Rytwiany etc.\n[Wyjazd 13:22; na liczniku 54,06 km]\nWyjeżdżając raz jeszcze oglądam kalwarię od drugiej strony. Skojarzenie z Mosarzem rzeczywiście silne. jest nawet mały stawek. Pływają na nim kaczki i jeden łabędź. Tak bardzo nieporuszony, że odjeżdżam – mimo że przyglądałem mu się dłuższy czas – niezbyt pewny czy nie był z plastiku, tak był nieporuszony.\n74,41 km [14:38]; Golub-Dobrzyń rynek\nŚrednia szybkość 18,0; dwa przystanki wstecz było 18,8; w Oborach już 18,2.\nZ Oborami okolica nazywana dumnie przez miejscowych Szwajcarią Dobrzyńską. Istotnie podjazdy a la Dolna w górnym odcinku (przed skrętem w Puławską. Czasem jak Książęca, ale tak po 3-4 km ciurkiem. Bardzo ładnie. Kraj coraz bardziej zamożny. Ziemie lepsze. Po drodze Dulsk. Kolejny kościół drewniany – musiałem to chyba kiedyś kreślić do książki Szałygina. Na wyjeździe ze wsi, obok cmentarza, pomnik pamięci poległych na wojnie 1918–1920.\nWjazd do G-D po dobrzyńskiej stronie sztetlowe drewniane domki wpadające w ziemię. Okna jednego z nich omal na poziomie chodnika.\nW Golubiu śliczny, zadbany ryneczek. Małe kamieniczki. W jednym z narożników drewniany dom z podcieniem od frontu; z potężnym kominem. Fontanna. Ławeczki. Grupka śmiertelnie znużonej młodzieży męskiej w wieku, który kiedyś – kto jeszcze pamięta – nazywano „przedpoborowym”. Życie społeczne na tej agorze można opisać krótko: ćwiczenia z niedziania się.\nW G-D byłem w czasach licealnych na rowerze. Moim czerwonym Romecie Rekord. To była epoka kiedy dużo podróżowałem rowerem po najbliższej i ciut tylko dalszej okolicy. Epoka Klubu „Wagabunda”, zbierania punktów na KOT.\nPóźniej byłem tu przejazdem, w 1992 r. z Anią i Jackiem. Przy kościele na pochylonym starym konarze niezbyt wysoko nad ziemią siedziała, a było to wczesne popołudnie, młoda sówka. Koloru barzdo rozbielonej kawy z mlekiem. Wyglądała jak mały puszysty dzbanuszek czy amforka.\nNa majdanie przedzamcza zdumiał mnie wtedy drogowskaz „Rozprężalnia koni”. Na Zamku odbywał się najwyraźniej kolejny turniej.\nJuż na górze, na Golubskim Podzamku, przy budynkach opuszczonego dworca kolejowego, w ogródku na cały regulator leci muzyka, w wszystkich niemal językach świata określaną jako Umpa-Umpa. Wjechałem – było nie było – w były pruski zabór.\nDroga niezbyt przyjemna. Cały czas lekko pod górę. Bardzo duży ruch. Ograniczenia szybkości to czysta fikcja.\nPrzy wjeździe do Kowalewa duży skład krasnali ogrodowych i temu podobnych – jak to mawia Magda – durnostojek.\n87,57 km [15:58]\nKowalewo Pomorskie, pod kościołem. Kilka kamieniczek, ryneczek. Długa aleja do dworca. Kiedyś to była stacyjka węzłowa. Dzisiaj wszystkie boczne linie zamknięte. Droga teraz ponownie boczna. Mniejszy ruch i jedzie się dużo przyjemniej. Wokół bezkres kwitnących rzepaków. Ten szczególny moment kiedy zapach miodu tłumi ten swoisty, specyficzny zapach rzepaczyska.\nPrzed Kiełbasinem przekraczam budowę A1. Prace ziemne prawie na ukończeniu. Wygląda to dużo bardziej przekonywująco niż widmowe ruiny niedoszłej „olimpijki” pod Bolimowem. Mam nadzieję, że również będzie miała więcej szczęścia.\n110,76 km [17:22]; Chełmża, pod katedrą\nMiasteczko ciche, zapomniane, zaniedbane, ale z dużą dozą swoistej poezji. Wielki stary cmentarz. Warto tu będzie kiedyś zajrzeć.\nKatedra. Jeden z moich ulubionych kościołów, podobnie jak np. Biecz, które jakimś dziwnym przypadkiem umknęły masowej uwadze. Cicho. Mrocznie. Wspaniały, szlachetny w rysunku ołtarza główny. Jeśli dobrze pamiętam atrybuowany Ghisleniemu (ale to muszę sprawdzić, to już dziesięciolecia musiały upłynąć od czasu kiedy ostatni raz się tym zajmowałem). Gdy wychodzę z kościoła widzę jak krążąca wokół szczytu wieży pustułka nawołuje swoje młode, poczym nagle znik w jakimś okienku. Wokół placyku – jak Bóg przykazał – zakład pogrzebowy, zakład fotograficzny, teraz z ofertą komunijną, MOPS (Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej). Pojedyńczy ludzie. Starsi. Młodsi z piwem i mineralną. Cywilizujemy się powolutku. Obok frontonu katedry kwitnący kasztan rzuca lekki cień. Delikatny rysunek palczastych liści, przeplata się z osnową rytmicznych biegów cegieł i fug.\nOpodal katedry jezioro. W uliczce biegnącej wprost katedry długi niski dom. Szare ściany. Białe opaski obramień. Okna pootwierane. Lekki wiaterek porusza firankami. Na parapecie pierwszego piętra stoi, podświetlony niskim słońcem w kontrze, biały, kudłaty, wyglądający jako owieczka pies. Słychać rytmiczne głuche uderzenia. Ulica Bł. Juty. Zupełnie jak boczne uliczki w Chełmnie w latach 70-tych. Dwaj chłopcy kozłują piłkę do kosza. Tap, tap, tap…\nRynek. Pastelowe kamieniczki. […] Ze trzy ładne modernistyczne kamieniczki z pocz. XX w. Fontanna.Trochę podstrzyżonych drzewek. Płyta rynku już bauma, uliczki szczęśliwie jeszcze brukowane.\nNawra, 119,94 km [18:20]\nPod sklepem. Sklep pełen wszelkie dobra. Przed sklepem altanka. Jest także toaleta. Kultura. Zwykła w takich miejscach o tej porze publiczności. Kilku traktorzystów. Zaliczają kolejne piwa. Narzekają na kapitalistę. Epoka PGR-ów skutecznie wymazała nawet z podświadomości słowo „Pan”. Trochę bezradni leksykalnie ratują się uniwersalnym, magicznym „On”.\nWybcz. Grzybno. Wielkie kamienne borowiki przy wiazdach do wsi. Jak nietrudno się domyśleć nie ma tu już metra kwadratowego lasu.\nUnisław. Kiedyś wielka cukrownia. Koszmar mojego dzieciństwa: samodzielna jazda traktorem z dwoma przyczepami wyładowanymi czubato burakami cukrowymi. Sam jazda OK. Ale manewrowanie na placu gęsto zakorkowanym podobnymi pojazdami, wśród komentarzy doświadczonych traktorzystów. Oderwany od książek chłopak w okularach. Brrr. Za Unamelem przejazd kolejowy. Kawałek dalej nasyp zamkniętej linii do Torunia przez Pigżę pochłaniany powoli przez zielsko i krzaki. Wraca do natury. Tak jak wcześniej wróciła zamknięta w latach 60-tych linia do Chełmna przez Brzozowo.\n[19:13] zjazd z szosy Unisław–Bydgoszcz na Gzin\nRówno dziesięć godzin temu wyruszyłem z Sierpca!\nW Gzinie jest taki moment, że dojeżdża się do krawędzi pradoliny, i nagle otwiera się rozległa panorama. Głęboka, rozległa dolina. Łagodne wzgórza na horyzoncie. Maleńkie jak główki brukselki bryły drzew. Odległe dachy domów. Szara wstęga Wisły. Kolejne, rozmywające się coraz bardziej w stronę monochromatycznego błękitu, kulisy powietrznej perspektywy. Krajobraz, jak z tła toskańskiego obrazu. Brakuje tylko Świętej z lilią na pierwszym planie.\nDziwne, ale takie widzenie mojego, było niebyło, rodzimego krajobrazu dotarło do mnie bardzo późno. Dziesięć lat temu na imprezie z okazji 25-lecia matury, siedząc na tarasie knajpy (w Chełmnie, za skrzyżowaniem na Klamry), ze zdumieniem przetarłem oczy patrząc z wysoka na tą rozległą dolinę. Jest on tutaj szeroka na jakieś 5-6 km, ale wzdłuż widok sięga kilkunastu–kilkudziesięciu kilometrów. Wspaniała perspektywa.\nZjazd, o którym marzyłem już wielu godzin, krótszy i mniej efektowy. Wąski, trochę dziurawy asfalt. Piach ponanoszony deszczem. Trudno się bezpiecznie rozpędzić. Czarże.\n142,56 km [19:55]; Dębowiec!!!!\nCzas jazdy 7:57:42; średnia szybkość 17,9; maksymalna 44,4 [całkowity przebieg licznika 9165].\nUff. Dojechałem właściwie w dobrej formie. Dużo lepszej niż w 2008 na rajzach do i z Szarnosia. Oglądając kolszulę zdziwiły mie obszerne białe plamy. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że to sól. Jechałem cały dzień przy dość silnym wietrze (głównie przeciwnym!), i nie czułem wogóle, że się pocę. Swoją drogą zdumiewająca jest łatwość z jaką ludzkie ciało rozpada się na proste substancje: sól, woda.\nWarszawa Powiśle – Warszawa Stadion – Warszawa Wschodnia – Warszawa Praga – Warszawa Toruńska – Warszawa Żerań – Warszawa Płudy – Warszawa Choszczowka – Legionowo – Legionowo Przystanek – Chotomów – Janówek – Nowy Dwór Mazowiecki – Modlin – Pomiechówek – Brody Warszawskie – Studzianki Nowe – Nasielsk – Cieksyn – Wkra – Dalanówek – Płońsk – Arcelin – Baboszewo – Kaczorowo – Raciąż – Koziebrody – Zawidz Kościelny – Zawidz – Mieszaki – Sierpc – Rachocin – Szczechowo – Białasy – Dąbkowa-Parowa – Blizno – Szczutowo – Jegle-Narty – Czumsk Duży – Kosiory – Sosnowo – Rogow – Rogowko Stare – Pinino – Huta Chojno – Chojno – Obory – Wojnowo – Giżynek – Róże – Dulsk – Sokołowo – Golub-Dobrzyń – Podzamek Golubski – Poćwiardowo – Napole – Frydrychowo – Kowalewo Pomorskie – Sierakow – Srebrniki – Mlewiec – Mlewo – Kiełbasin – Zalesie – Pluskowęsy – Chełmża – Kończewice – Nawra – Wybcz – Grzybno – Unisław – Oktowo – Gzin – Czarże – Dębowiec.\n[Droga powrotna: Dębowiec – Kokocko – Błoto – Bruki – Unisław – Grzybno – Wybcz – Dębiny – Przeczno – Łubianka – Kościelec – Pigża – Różankowo – Struga – Barbarka – Toruń]\nMój wierny rumak\nW zasadzie nie lubię się zajmować sprawami technicznymi. Wolę się trzymać zdala od środowisk spędzających dnie (i noce) na licytowaniu się technicznymi specyfikacjami. O co by nie chodziło: rowery, aparaty fotograficzne, komputery. Na nie wszystkie rozciąga się zasada, że najlepsze to te, które właśnie masz przy sobie gdy są potrzebne. Więc tylko trochę o moim najlepszym rowerze. Zasłużył sobie na to. Nie dość, że – zgrubsza (datowanie na podstawie dość charakterystycznych elementów takich jak hamulce M.F.A.C., czy przerzutki Simplex) – mój rówieśnik, to do tego przepędziliśmy razem już dobrze ponad 10 tys. kilometrów, chociaż mam go zaledwie od 2005 r., a po dużych perturbacjach z doprowadzeniem go użyteczności, jeżdżę na nim faktycznie od 2007 r.\nCóż to rower francuski. Stary rower francuski. Są one zwykle piękne i pod wieloma względami unikalne. Mają jednak swoje drobne fochy. Francuzi wymyślili metr, i trzymają pieczę nad jego wzorcem. Tak dalece się tym przejęli, że przez dziesięciolecia produkowali rowery z wszystkimi wymiarami, gwintami etc. metrycznymi. Świat tymczasem, nieczuły na francuski esprit, przyjął dość spontanicznie brytyjski standard calowy. [Ściślej większość świata. Włosi, też wiedzieli lepiej! Prawda, że kiedy się patrzy na włoskie rowery, to można ich z tego rozgrzeszyć.] Zdobycie więc odpowiednich części zamiennych wymaga nielada zabiegów. By móc uporać się z wymianą suportu – metrycznego, a jakże, do tego prawa miska ma gwint odwrotny niż w reszcie świata – musiałem zaangażować przyjaciół i sprowadzać specjalne pierścienie o właściwych rozmiarach, aż z Kalifornii. Trwało więc to trochę. Teraz przede mną kolejne wyzwanie: nowe obręcze.\nJanius, koła 650B\nNapisane w Miejsca, Podróże | Otagowane Chełmża, Dolina Wisły, Koleje Mazowieckie, Obory, Sierpc | Dodaj komentarz


Tropical Island Paradise - jacht jak wyspa - Kobiece pasje - Polki.pl\nTropical Island Paradise - jacht jak wyspa\nPływająca tropikalna wyspa z palmami, plażą, wodospadem i wulkanem górującym nad resztą... Brzmi jak opis raju?\nKarolina Wojciechowska / 11.02.2008 08:48\nTropical Island Paradise to pomysł brytyjskich projektantów. Łódź, której chociaż brakuje jeszcze konkretnej ceny, już wzbudza niesłabnące zainteresowanie. Jego drogą do sukcesu jest ekstrawagancja i pomysłowość. Statek wyglądający jak pływająca wyspa. To pomysł na stworzenie na rynku nowej niszy i ucieczka od standardowego postrzegania pływających okrętów.\nZdaniem Brytyjczyków, inni projektanci boją się projektować rzeczy, które mogę spotkać się z brakiem zapotrzebowana na rynku. Trudno jednak stwierdzić, czy komuś coś będzie potrzebne, jeśli nie otrzyma możliwości wypróbowania, albo zobaczenia.\nJacht dla bogaczy?\nGrupą docelową są oczywiście bogacze znudzeni własnymi rezydencjami. Takich, którzy marzą o własnej wyspie. Dlatego też projektanci z Yacht Island Design wyszli im naprzeciw.\nWyspa została zaprojektowana w taki sposób, aby jednocześnie spełniać warunki mieszkalne i rozrywkowe. Pod pokładem jest kino, biblioteka, sala gier, siłownia, spa i apartamenty. Zadbano również o lądowisko dla helikopterów.\nZa inspirację do stworzenia "Tropical Island Paradise" posłużyły tropikalne wyspy na Karaibach, oraz Oceanie Indyjskim i Polinezji w nieco bardziej nowoczesnej wersji.\nW towarzystwie wulkanu\nPokład ma długość 90 metrów, mieści prywatną plażę z palmami i domkami krytymi strzechą, wodospad zasilający basen a także bar z drinkami. Na szczycie statku znajduje się efektowny wulkan.\nKażdy egzemplarz bajecznego statku powstawać będzie na zamówienie, dlatego też nie ma co liczyć na seryjną produkcję. Cena modelu Streets of Monaco, który jest pływającym miastem - ma już cenę. To 1,1 mld dolarów i jest drugim projektem designerów.\nNa jego pokładzie znajdują się pomniejszone reprodukcje zabytków Monako. Na łodzi o długości 155 metrów znajdziemy również kasyno z torem wyścigowym z Grand Prix Monaco i ogród ze szklaną fontanną.\nTagi: projekty, design, Streets of Monaco, Tropical Island Paradise, Wodospad, biblioteka\nGość We-Dwoje.pl/09.08.2011 10:42\nGość We-Dwoje.pl/09.08.2011 10:26\nGość We-Dwoje.pl/09.08.2011 09:03\njeszcze mi tylko takiego jachtu do szczęścia potrzeba, chyba sobie kupię ;)


Niemal 200 krajów konwencji klimatycznej ONZ przyjęło w Paryżu porozumienie, które ma zatrzymać globalne ocieplenie. To pierwsza w historii umowa klimatyczna o takim zasięgu. Celem globalnej umowy – jak powiedział Laurent Fabius, były premier Francji i gospodarz konferencji „jest utrzymanie wzrostu globalnych średnich temperatur na poziomie znacznie poniżej 2 stopni Celsjusza ponad poziom przedindustrialny i kontynuowanie wysiłków na rzecz ograniczenia wzrostu temperatur do 1,5 stopnia”. Aby osiągnąć ten długoterminowy cel, strony będą dążyć do osiągnięcia szczytu emisji gazów cieplarnianych „tak szybko jak to możliwe”, uznając, że zabierze to więcej czasu krajom rozwijającym się – relacjonuje PAP. Potem kraje mają dążyć do zrównoważenia w II połowie wieku emisji z usuwaniem gazów cieplarnianych, w tym pochłanianiem. Delegacja polska twierdzi, że wszystkie cele negocjacyjne zostały osiągnięte i Polsce nie grozi totalna dekarbonizacja.\nDzień wcześniej trwało rozmiękczanie – relacjonował portal wysokienapiecie.pl. „Według naszych źródeł coraz bardziej widać rozłam między przewodniczącymi obradom Francuzami, a resztą Unii. Francuscy negocjatorzy prą do porozumienia za wszelką cenę, z kolei wiele krajów UE sarka na rozwadnianie tekstu porozumienia i domaga się, aby miał „twardsze” brzmienie.” Wychodząc na przeciw postulatom krajów rozwijających się Francuzi wykreślili z tekstu wszystkie odniesienia do sektora transportu. Następnego dnia zniknęły zapisy dotyczące długoterminowego celu redukcji emisji.\nŚwieża myśl premiera Morawieckiego: domknięcie luki podatkowej związanej z podatkiem VAT i podatkiem CIT może wpłynąć na zmniejszenie deficytu budżetowego, a nawet wygenerować nadwyżkę w ciągu kilku lat. „Mówiliśmy w kampanii wyborczej o luce podatkowej VAT i luce podatkowej CIT. Komisja Europejska tę drugą lukę oszacowała na do 40 mld zł, a tę pierwszą na 36-56 mld zł. Czyli dwie gigantyczne luki. To jest pewnego rodzaju strata, ale zarazem szansa na przynajmniej częściowe domknięcie, z czego wynikać może poprawa naszego deficytu budżetowego, czy zmniejszenie deficytu, a może nawet zmiana tego deficytu w nadwyżkę za kilka lat, jeśli powiedzie nam się w pełni domykanie tych luk podatkowych” – powiedział Morawiecki podczas konferencji „Bilans otwarcia 2016”.


Przydatne nawyki, które mogą zmienić życie - MamaJakTy.pl\nPrzydatne nawyki, które mogą zmienić życie\nNawyki często kojarzą się z tymi złymi, niczego nie wnoszącymi w życie człowieka. Tymczasem spoglądając na to zagadnienie z drugiej strony zobaczymy, że nawyki mogą również dotyczyć pozytywnych aspektów, korzystnie wpływając na codzienne życie człowieka. Oczywiście nawyki mają to do siebie, że trzeba je w sobie wypracować – a z tymi złymi walczyć.\nWypracowanie kilku pozytywnych nawyków może zmienić w życiu człowieka bardzo wiele. W dobie wygody, ery zaczynania dnia od Facebooka i sprawdzenia maila oraz zmniejszenia znaczenia rodziny, a niespotykanym dotychczas egocentryzmie, zastosowanie w swoim życiu kilku prostych, banalnych wręcz nawyków może nasze życie całkowicie odmienić, a przede wszystkim zmienić podejście do niego. Pierwszy z bardzo dobrych nawyków to jasne ustalenie rytmu dnia, z wczesnym wstawaniem na czele. Wstań wcześnie, wypija herbatę, zjedz śniadanie. Nie zapomnij o krótkim zestawie ćwiczeń rozciągających. Krótko mówiąc popracuj nad stworzeniem swojego własnego porannego rytuału, który codziennie będzie świętować na nowo. Oczywiście wczesne wstawanie zależy od wielu czynników, a i samo pojęcie wczesnego wstawania może znaczyć dla wielu osób coś zupełnie innego. Przyjmijmy więc, że chodzi o wcześniejsze wstawanie niż dotychczas.\nDrugim elementem bardzo przydatnego nawyku są regularnie ćwiczenia i aktywność fizyczna – np. bieganie, jazda rowerze, rolki, pływanie lub coś zupełnie innego. Najlepiej coś co sprawia nam przyjemność. Mogą to być nawet spacery. Dbałość o zdrowie swojego ciała to także pozytywne oddziaływanie na ducha. Choć początki mogą być ciężkie, nie można się poddawać! Wypracowanie nawyku nie trwa 4, ani 14 dni. Czasem może to zająć grube miesiące. Gra jest jednak warta świeczki. Nie bez powodu tak gwałtownie w ostatnich latach wzrosła liczba biegaczy w Polsce.\nDobrym nawykiem jest również planowanie kolejnego dnia. Okazuje się, że skuteczne zaplanowanie każdego dnia pozwala na wzrost efektywności pracy nawet o 200%. Nie ma bowiem nic gorszego niż działanie chaotyczne, które jest mało efektywne, a poszczególne czynności zabierają wiele czasu. Zrobienie prostej listy czynności, które mamy następnego dnia wykonać doskonale wpływa na realizacje małych i większych celów. Planując kolejne dni szybko zobaczymy, że choć wykonujemy więcej czynności, zostaje nam więcej czasu niż kiedyś.\nPrzygotowujemy wyprawkę dla przedszkolaka\n„Seks? Dzięki, może w przyszłym miesiącu!” – przykra prawda, do której rodzice małych dzieci nie lubią się przyznawać.