Karawana kryzysu. Za kulisami przemysłu pomocy humanitarnej [Linda Polman] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00039 003830 21316961 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Linda Polman Liczba stron: 264\nISBN: 978-8-3804-9346-9 Data wydania: 2016-06-01\nNiesienie pomocy stało się przemysłem, w którym obraca się miliardami, walczy o jak największy udział w rynku i robi wszystko, by uprzedzić konkurentów. A pomocy udziela się, nawet jeśli pieniądze i towary zasilają kasy wojenne walczących stron. Czy więc organizacje humanitarne mogą twierdzić, że są neutralne? Czy powinny pomagać, jeśli pomoc dociera tylko do najwyżej postawionych, ginie w sidłach korupcji albo przedłuża walki? Co jest na dłuższą metę bardziej okrutne pomagać czy pozwolić krajowi się wykrwawić albo samemu stanąć na nogi? Kiedy zasady humanitarne przestają być etyczne?\n'To książka o tym, jak nie powinno udzielać się pomocy i jakie zagrożenia związane są z jej masowością.' Janina Ochojska-Okońska\n'Książka przerażająca, obnażająca patologie, do których dochodzi, gdy szlachetne chęci zamieniają się w pomocowo-medialny przemysł. Zostawia czytelnika z fundamentalnymi pytaniami, na które nie ma prawidłowej odpowiedzi.' Anna Wacławik-Orpik\n'Ta książka jednocześnie wywołuje halucynacje i otrzeźwia.' Paul Scheffer\n'Znakomicie napisana, bardzo przygnębiająca i niszczycielska książka. Ważne, aby przeczytali ją ludzie odpowiedzialni za niesienie pomocy i wyciągnęli z niej wnioski.' Ryszard Kapuściński\nW serii ukazały się ostatnio: Zbigniew Parafianowicz, Michał Potocki Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę Peter Hessler Dziwne kamienie. Opowieści ze Wschodu i z Zachodu Jenny Nordberg Chłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie Magdalena Kicińska Pani Stefa Andrzej Muszyński Cyklon Swietłana Aleksijewicz Czasy secondhand. Koniec czerwonego człowieka (wyd. 2) Filip Springer Miedzianka. Historia znikania (wyd. 3 rozszerzone) Aleksandra Łojek Belfast. 99 ścian pokoju Paweł Smoleński Izrael już nie frunie (wyd. 4) Peter Pomerantsev Jądro dziwności. Nowa Rosja Swietłana Aleksijewicz Cynkowi chłopcy (wyd. 2) Katarzyna Surmiak-Domańska Ku Klux Klan. Tu mieszka miłość Jean Hatzfeld Englebert z rwandyjskich wzgórz Marcin Kącki Białystok. Biała siła, czarna pamięć Bartek Sabela Wszystkie ziarna piasku Anna Bikont My z Jedwabnego (wyd. 3) Martin Schibbye, Johan Persson 438 dni. Nafta z Ogadenu i wojna przeciw dziennikarzom Swietłana Aleksijewicz Wojna nie ma w sobie nic z kobiety (wyd. 2) Dariusz Rosiak Ziarno i krew. Podróż śladami bliskowschodnich chrześcijan Piotr Lipiński Bicia nie trzeba było ich uczyć. Proces Humera i oficerów śledczych Urzędu Bezpieczeństwa (wyd. 2 popr. i rozszerz.) Paweł Smoleński Zielone migdały, czyli po co światu Kurdowie Wolfgang Bauer Przez morze. Z Syryjczykami do Europy Cezary Łazarewicz Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka Elizabeth Pisani Indonezja itd. Studium nieprawdopodobnego narodu Beata Szady Ulica mnie woła. Życiorysy z Limy Rana Dasgupta Delhi. Stolica ze złota i snu Ed Vulliamy Wojna umarła, niech żyje wojna. Bośniackie rozrachunki (wyd. 2) Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń Armenia. Karawany śmierci Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz Zabić smoka. Ukraińskie rewolucje Anna Sulińska Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u Anjan Sundaram Złe wieści. Ostatni niezależni dziennikarze w Rwandzie Ilona Wiśniewska Hen. Na północy Norwegii Mur. 12 kawałków o Berlinie pod red. Agnieszki Wójcińskiej (wyd. 2 zmienione) Iza Klementowska Szkielet białego słonia Lidia Pańków Bloki w słońcu. Mała historia Ursynowa Północnego Piotr Nesterowicz Każdy został człowiekiem Dariusz Rosiak Żar. Oddech Afryki (wyd. 2 zmienione) Anna Mateja Serce pasowało. Opowieść o polskiej transplantologii W serii ukażą się m.in.: Scott Carney Czerwony rynek. Na tropie handlarzy organów, złodziei kości, producentów krwi i porywaczy dzieci (wyd. 2) Misha Glenny Nemezis. O człowieku z faweli i bitwie o Rio\nLinda Polman Karawana kryzysu Za kulisami przemysłu pomocy humanitarnej Z przedmową Janiny Ochojskiej Przełożyła Ewa Jusewicz-Kalter\nWszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż autoryzowane pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej. Tytuł oryginału niderlandzkiego De crisiskaravaan. Achter de schermen van de noodhulpindustrie Projekt okładki Agnieszka Pasierska / Pracownia Papierówka Projekt układu typograficznego Robert Oleś / d2d.pl Fotografia na okładce © by Thomas Trutschel / Getty Images Copyright © by Linda Polman / Uitgeverij Balans, 2008 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarne, 2011 Copyright © for the Polish translation by Ewa Jusewicz-Kalter, 2011 Copyright © for Przedmowa by Janina Ochojska, 2011 Redakcja Marta Höffner Korekty Zuzanna Szatanik / d2d.pl, Magdalena Kędzierska / d2d.pl Redakcja techniczna Robert Oleś / d2d.pl Skład Agnieszka Frysztak / d2d.pl Skład wersji elektronicznej d2d.pl ISBN 978-83-8049-346-9\nSpis treści Seria Strona tytułowa Strona redakcyjna Przedmowa 1 Wyobraź sobie, że ktoś do ciebie dzwoni 2 Goma: „totalna katastrofa etyczna” 3 Gorączka kontraktowa 4 MONGO 5 Donor darlings 6 Pomoc jako broń wojenna 7 Refugee warriors 8 Głód jako broń 9 Gdy decyzje należą do obdarowywanych 10 Przekręt afgański 11 Logika epoki humanitarnej Posłowie Zadawaj im pytania Aid speak Podziękowania Zwroty obcojęzyczne wraz z tłumaczeniami Bibliografia Przypisy Kolofon\nPrzedmowa Na rynku polskim nie co dzień ukazują się publikacje mówiące o problemach związanych z pomocą humanitarną. W Polsce pomoc humanitarna i rozwojowa to dziedziny ciągle nowe. Dlatego książka, którą trzymacie Państwo w rękach, jest bardzo cenną pozycją. Karawana kryzysu porusza problemy dotyczące wielkich operacji humanitarnych, takich jak niesienie pomocy ofiarom konfliktu w Liberii, Sierra Leone czy Rwandzie, opisuje działanie słynnego obozu w Gomie. Mówi też o roli mediów, polityków, rozmaitych „nawiedzeńców” oraz ludzi „dobrego serca”, którzy nie mając pojęcia o zasadach udzielania pomocy, myślą przede wszystkim o sobie i swojej satysfakcji płynącej ze spełnienia dobrego uczynku, a nie o dobru tych, którym pomagają. Książka ta mówi również o tym, jak nie powinno się udzielać pomocy i jakie zagrożenia związane są z jej masowością. Zwracam na to szczególną uwagę czytelnika w trosce o dobro tych organizacji, które nie dopuszczają się takich błędów. Jestem przekonana, że można ich unikać. Mam nadzieję, że książka ta nie zostanie źle zrozumiana i nie wyrządzi krzywdy sprawdzonym i rozwijającym się organizacjom humanitarnym, którym do takich grzechów daleko. Opisane skutki niektórych operacji są wstrząsające – osobom nieznającym mechanizmów i zasad pracy organizacji humanitarnych bardzo łatwo będzie wydać na tej podstawie generalną krzywdzącą opinię. Zasadniczo myślimy o pomocy humanitarnej jako o czymś prostym – trzeba dostarczyć ludziom jedzenie, wodę, dać schronienie, ewentualnie zapewnić opiekę medyczną. Trzeba więc dać pieniądze, przekazać dary, ktoś „jakoś” je dostarczy, ktoś to „jakoś” zorganizuje. I na tym kończy się nasze zaangażowanie. Uważamy, że mamy problem z głowy. A problem dopiero się zaczyna. Najczęściej pomoc społeczeństwa i mediów ustaje z chwilą, gdy temat schodzi z pierwszych stron gazet. Tymczasem poszkodowani w katastrofach naturalnych czy cywilne ofiary konfliktów zbrojnych najbardziej potrzebują naszej pomocy, gdy o nich zapominamy. Dla organizacji humanitarnych to czas najintensywniejszych działań. W zależności od typu, miejsca i czasu katastrofy powinny one trwać od trzech do sześciu miesięcy. Rozdawnictwo i najpilniejsza pomoc nie mogą być prowadzone zbyt długo. Najlepiej tyle, ile potrzeba na zapewnienie ludziom podstawowych warunków do życia. Im szybciej rozpoczyna się etap prowadzący do budowania warunków umożliwiających poszkodowanym samodzielne życie i rozwój, tym lepiej dla nich. Każda pomoc, która prowadzi do uzależnienia ludzi, którym się pomaga, i pozbawia ich samodzielności, jest złą pomocą. Dając pieniądze podczas zbiórek, nie zastanawiamy się raczej nad skutkami pomocy udzielanej ofiarom katastrof czy konfliktów. Czy pomoc jest dobra? Czy jest skuteczna? Komu służy? Beneficjentom czy organizującym ją instytucjom, a może lokalnym rządom? A kto stoi u władzy? Organizacja humanitarna staje przed mnóstwem problemów, które musi rozwiązać. Pamiętam, jak trudno nam było właściwie zaplanować pomoc w Groznym, bo zezwolenia na wyjazd wydawali Rosjanie. Co robić? Zrezygnować z niesienia pomocy w obliczu uzależnienia od decyzji Rosjan czy pogodzić się z tym i działać? W Groznym m.in. dostarczaliśmy wodę do wszystkich szpitali, szkół oraz mieszkań, dzięki czemu ludzie żyjący w mieście ogarniętym wojną mogli codziennie napić się i umyć. Praca humanitarna w miejscach ogarniętych konfliktem jest bardzo trudna – nie tylko ze względu na stale grożące niebezpieczeństwo, ale również ze względu na konieczność współdziałania z władzami – a czasem są to brutalne, autorytarne rządy działające na szkodę społeczności. Organizacje stają także przed dylematem związanym z kosztami niesienia pomocy, jak np. na Haiti, gdzie po trzęsieniu ziemi wynajęcie samochodu kosztowało trzysta dolarów dziennie. Nawet za ustawienie namiotu dla pracownika organizacji trzeba było zapłacić. A przecież żeby pomagać, trzeba mieć samochody, telefony, komputery, trzeba płacić tym, którzy organizują i koordynują pracę. Z doświadczenia wiem, że ofiarodawcy nie chcą finansować kosztów operacyjnych, a przecież nie chodzi o to, żeby takich kosztów nie było, tylko żeby je rozsądnie minimalizować, tak by pozostawały w odpowiedniej proporcji do wartości udzielonej pomocy. Powiedzmy sobie szczerze – pracownicy humanitarni nie są aniołami bez potrzeb. Nawet ci najbardziej idealistyczni mają rodziny, muszą gdzieś mieszkać i coś jeść. Bardzo często pracują w ciężkich, stresujących warunkach. W terenie potrzebny im jest dobry samochód (nie luksusowy, ale porządny i niezawodny), komunikacja (telefony satelitarne i internet) oraz takie warunki mieszkalne, które pozwolą odpocząć po bardzo ciężkiej pracy. (W Sudanie Południowym nasi koordynatorzy mieszkają w namiotach, ale mamy swój „prysznic” – czyli kabinkę, w której można się polać wodą z kubeczka. Dla Sudańczyków to już luksus). Polacy chętnie dają pieniądze na budowę studni, szkoły, na obiady dla dzieci, ale na zakup samochodu czy laptopa już nie – a to jest nieodzowne narzędzie naszej pracy. Oczywiście to, co opisuje Linda Polman, jest oburzającym przykładem nadużyć i niepotrzebnego rozrostu działalności administracyjnej, która nikomu nie służy. Osobiście uważam, że ogromne agendy i duże organizacje są bardziej narażone na błędy m.in. ze względu na małą mobilność i brak elastyczności. Tymczasem dostosowywanie się do zastanej sytuacji jest ogromnie ważne. Gdy uruchamialiśmy pomoc na Haiti, podjęliśmy decyzję, że w związku z dużymi kosztami operacyjnymi, będziemy działać poprzez te organizacje, które istniały tam jeszcze przed trzęsieniem ziemi (Haiti to jeden z najbiedniejszych krajów świata) i z ich pomocą kończymy budowę czterystu domów. W działalności charytatywnej bardzo ważna jest refleksja nad uzależnieniem od pomocy oraz jej wpływem na lokalną społeczność. Ważne, żeby beneficjenci od samego początku brali czynny udział w działaniach, które do nich kierujemy. Jeżeli pomagający nie stwarzają takiej możliwości, istnieje duże prawdopodobieństwo, że pomoc służy raczej tym, którzy jej udzielają. Pamiętam obozy dla uchodźców z Kosowa powstające na terenie Albanii. Przy ich budowie ofiarnie pracowali włoscy wolontariusze, a uchodźcy siedzieli na górce i czekali, aż będzie można wejść. Przecież wśród nich byli inżynierowie, budowlańcy, specjaliści od instalacji wodno-sanitarnych, a jednak nie dopuszczono ich do pracy. Być może gdyby postawili obóz własnymi rękami, traktowaliby to miejsce z większym szacunkiem. W maju tego roku byłam w obozie Kakuma w Kenii przy granicy somalijsko-sudańskiej, gdzie od dziewiętnastu lat mieszkają uchodźcy, głównie z Sudanu i Somalii. Utrzymywanie takiego obozu jest błędem, za który społeczność międzynarodowa słono zapłaci. Dziewięćdziesiąt tysięcy ludzi jest tam uzależnionych od wszelkiej pomocy. Co więc robić? Jak pomagać dobrze i mądrze? Przede wszystkim należy pamiętać, że człowiek jest podmiotem, a nie przedmiotem pomocy. Podstawą każdego działania powinno być dążenie do zachowania podstawowego prawa człowieka do rozwoju. Dzisiaj pomoc nie ogranicza się tylko do pomocy charytatywnej, dotyczy człowieka i jego niezbywalnych praw – dostępu do wody, żywności, edukacji, opieki zdrowotnej itd. Spełnienie tych warunków pozwala ludziom samodzielnie się rozwijać, a rozwój powinien być zawsze ostatecznym celem pomocy humanitarnej. Nasza ingerencja w życie ludzi mieszkających na terenach dotkniętych katastrofą, konfliktem zbrojnym czy tzw. zapomnianymi kryzysami powinna ograniczać się do stworzenia albo odbudowy dostępu do podstawowych dóbr, które pozwolą mieszkańcom na samodzielny rozwój. Polska Akcja Humanitarna w Sudanie Południowym buduje studnie oraz uczy kobiety uprawy warzyw i rozdaje narzędzia. Gdy pojechałam tam w kwietniu 2011 roku, mogłam zobaczyć przepiękne ogródki warzywne i porozmawiać z Elizabeth Aceh, która dzięki sprzedaży jarzyn może opłacić szkołę syna. W opisanych przez Polman działaniach brakuje mi słowa „służba”. Naszą pracę w Polskiej Akcji Humanitarnej pojmuję jako służbę potrzebującym. Jeżeli tak będziemy traktować pracę w organizacjach, agendach i instytucjach zajmujących się pomocą (nie tylko humanitarną i rozwojową, ale dotyczącą wszelkich obszarów wymagających wsparcia), nie będziemy musieli się obawiać, że pieniądze pójdą na luksusowe życie „humanitarystów”. O poruszonych przeze mnie problemach należałoby opowiedzieć o wiele bardziej szczegółowo i poruszyć wiele wątków, na które brak tutaj miejsca. Książka Lindy Polman może być doskonałym punktem do rozpoczęcia dyskusji oraz do budowania w Polsce świadomości tego, na czym tak naprawdę polegają i jak powinny wyglądać działania humanitarne i rozwojowe. Może stworzymy nasz, polski model? Janina Ochojska\n1 Wyobraź sobie, że ktoś do ciebie dzwoni Łagodzenie cierpień jak największej liczby nieszczęsnych biedaków jest pragnieniem głęboko ludzkim. Henri Dunant, założyciel Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża (MKCK), zajmował się niesieniem pomocy humanitarnej Wyobraź sobie taką sytuację: jesteś pracownikiem międzynarodowej organizacji humanitarnej działającej na obszarze ogarniętym wojną. Jako humanitarysta zachowujesz wierność zasadom Czerwonego Krzyża, jesteś więc osobą bezstronną, neutralną i niezależną. Odpowiadasz za łagodzenie ludzkiego cierpienia, niezależnie od tego, kto, gdzie i kiedy potrzebuje pomocy. Twoje powołanie doprowadza cię tym razem do obozu uciekinierów w Darfurze. Robisz dla ofiar wszystko, co tylko możesz, ale wojskowi nadużywają twojej pomocy. Za każdą wywierconą przez ciebie studnię żądają pieniędzy, a worki ryżu, namioty i lekarstwa, które sprowadzasz drogą lotniczą, okładają niezwykle wysokimi i wymyślonymi na poczekaniu podatkami. Część dóbr, które powinny zostać przekazane potrzebującym, wykorzystują sami, a część sprzedają. Uzyskane dochody przeznaczają, między innymi, na zakup broni. Za jej pomocą zapędzają do obozów kolejnych uchodźców, lub nawet doprowadzają do śmierci innych ludzi. Co robisz w takiej sytuacji? A. Mimo bardzo trudnych okoliczności pozostajesz neutralny i robisz dla ofiar wszystko, co w twojej mocy. B. Zastanawiasz się i dochodzisz do wniosku, że w takich warunkach nie da się zastosować zasad Czerwonego Krzyża, po czym się wycofujesz. A teraz wyobraź sobie taką sytuację: jesteś człowiekiem związanym z miejscowym reżimem i robisz wszystko, żeby skorzystać z funduszy przeznaczonych na pomoc dla obozu dla uchodźców. Nagle na horyzoncie rozedrganym upałem dostrzegasz zbliżającą się chmurę pyłu. Okazuje się, że pył podniosła karawana białych samochodów terenowych. Samochody zatrzymują się przed bramą obozu. Szyby land cruiserów zostają opuszczone i na zewnątrz wychylają się głowy polityków z Waszyngtonu, Nowego Jorku i Hagi. Słyszysz aroganckie oświadczenie: od tej pory działania międzynarodowych organizacji humanitarnych w obozie, finansowane przez zachodnich polityków, zależą od twojej motywacji i wkładu w powstrzymanie przemocy w tym regionie oraz ukrócenie kradzieży środków pomocy. Szyby w samochodach zostają zasunięte, orszak zawraca i trzęsąc się na wybojach, znika w końcu na horyzoncie. Co robisz w takiej sytuacji? A. Kładziesz kres przemocy i przestajesz kraść. B. Niech sobie gadają. Bez udzielanej przez inne państwa pomocy finansowej uchodźcy umarliby z głodu, a fundatorzy do tego nie dopuszczą. A teraz ponownie wczuj się w rolę pracownika organizacji humanitarnej. Przysłuchiwałeś się tej całej rozmowie. Mimo że karawana przedstawicieli ofiarodawców rządowych jeszcze nie zniknęła z pola widzenia, przedstawiciele reżimu natychmiast zabierają się do grabienia twoich środków przeznaczonych na pomoc, a uzbrojeni żołnierze zapędzają do obozu kolejnych uchodźców. Co robisz w takiej sytuacji? A. Dalsze przestrzeganie zasad Czerwonego Krzyża jest niemożliwe. Dzwonisz do Waszyngtonu, Nowego Jorku i Hagi i oznajmiasz sponsorom, że powinni przykręcić kurek, a potem bierzesz nogi za pas i udajesz się gdzie indziej, aby pomagać ofiarom wojny. B. Wystarczy, że uratujesz choć jedno ludzkie życie. Pomoc, nawet niewielka, jest zawsze lepsza niż nic, dlatego pozostajesz wierny wyznawanym zasadom. Dzwonisz do swojego dostawcy dóbr, aby zamówić dodatkowe racje żywnościowe i leki, które uzupełnią skradzione zapasy. Prosisz o pośpiech, gdyż z każdym dniem rośnie liczba uchodźców, których musisz nakarmić. Wynieść się czy za wszelką cenę nadal udzielać pomocy. To odwieczny dylemat. Już Florence Nightingale i Henri Dunant –pierwsze osoby, które zajęły się niesieniem pomocy na międzynarodową skalę – prezentowali radykalnie sprzeczne poglądy na temat tego, jakiego wyboru należy dokonać w takiej sytuacji. Nightingale była przekonana, że jeśli strony prowadzące wojnę odnoszą korzyść z pomocy, to jej udzielanie mija się z celem. Henri Dunant święcie wierzył w obowiązek pomagania niezależnie od okoliczności. Dunant urodził się w Szwajcarii, ostoi ortodoksyjnego kalwinizmu. Pracował w Genewie jako bankier i człowiek interesu. W 1859 roku, kiedy Włochy i Francja toczyły wojnę z Austrią, stał się świadkiem bitwy pod Solferino. Spośród trzystu tysięcy mężczyzn i młodzieńców walczących na włoskim froncie, rozciągniętym na linii dwudziestu pięciu kilometrów, śmierć poniosło czterdzieści tysięcy. Kolejnych czterdzieści tysięcy Włochów, Francuzów i Austriaków zostało rannych. Pozostali na polu bitwy, a większość zakończyła tam życie. W książce, którą Dunant opublikował trzy lata później, Un souvenir de Solferino [Wspomnienie Solferino], opisuje widok z następnego ranka po walce: „Pole bitwy było pokryte ciałami ludzi i koni; drogi, okopy, doliny, krzaki i otwarte pola były nimi usiane. […] Mężczyźni z otwartymi, już zainfekowanymi ranami odchodzili od zmysłów z powodu bólu. Mieli twarze czarne od much, które roiły się wokół ich ran. Rozglądali się dookoła dzikim wzrokiem. Inni stanowili nierozpoznawalną masę mundurów, koszul, mięsa i krwi. Błagali, aby wyzwolić ich z cierpienia. Nawet oficerów męczyło tak straszliwe pragnienie, że pili wodę z kałuż czerwonych od krwi”. Ranni żołnierze austriaccy opowiadali Dunantowi, że zostali wysłani na pole walki po długim marszu w upale. Nie pozwolono im odpocząć, nie dano nic do jedzenia czy picia poza racją brandy. Żołnierze francuscy również maszerowali w kierunku frontu przez wiele dni. Rano przed walką dostali jedynie kubek kawy. Ponieważ brakowało lekarzy wojskowych, bandażowaniem rannych i pojeniem ich wodą zajęli się mieszkańcy wiosek i miasteczek z okolic Solferino. Wolontariusze ci przeciągali ocalałych żołnierzy do stajni, obór, kościołów i klasztorów, a następnie asystowali garstce miejscowych lekarzy przy amputowaniu kończyn. W tych okolicznościach jakakolwiek bardziej zaawansowana pomoc medyczna była niemożliwa. Dunant pisał: „Co kwadrans przybywali nowi ranni, a brak pomocników stawał się coraz bardziej dotkliwy”. Udało mu się jednak zgromadzić grupę ochotników; w przeważającej mierze były to kobiety. „Sam podjąłem się opieki nad pięćdziesięcioma żołnierzami, których przyniesiono do kościoła. Na zewnątrz, na sianie, leżało jeszcze ze stu. Kobiety chodziły między nimi z dzbankami i butelkami napełnionymi czystą wodą, aby ugasić ich pragnienie”. Dunant zorganizował również kociołki z zupą i zaopatrzył ochotników w wielkie bele bawełny, której mogli używać do przemywania ran. Polecił, aby z nieco dalej położonego miasta ściągnięto na jego rachunek leki, koszule, pomarańcze i tytoń. Dunant wierzył w zasadę tutti fratelli – wszyscy jesteśmy braćmi. Udało mu się przekonać swoich pomocników, aby pomagali wszystkim rannym, również Austriakom. W kolejnych dniach każdy „szlachetny filantrop” oraz kobiety z utworzonych na tę okoliczność „komitetów” przyjęli za punkt honoru otoczenie opieką określonej liczby potrzebujących. W promieniu wielu kilometrów wszystkie domy zamieniono w niewielkie szpitale. Ludzie przynosili zupę, pisali w imieniu umierających żołnierzy listy pożegnalne do ich rodzin i dodawali im otuchy, poklepując zakrwawione dłonie. Dunant pisał, że jego pomocnicy mieli wprawdzie dobre zamiary, ale byli jedynie „odosobnionymi entuzjastami”, którzy podejmowali „rozproszone wysiłki”. Mieszkańcy okolicznych miast nie wiedzieli, jak należy opiekować się poszkodowanymi, i przynosili do kościołów i szpitali żywność, która często była dla rannych nieodpowiednia. Takie osoby chętne do pomocy trzeba było zatrzymywać przed drzwiami, dlatego „wielu przygotowanych na to, by posiedzieć przy pacjentach godzinę, dwie, przestało podejmować wysiłki w tym kierunku, kiedy wymagało to ubiegania się o pozwolenie. […] Ci, którzy znali się na rzeczy, nie mieli czasu na udzielanie rad i instruowanie innych, chociaż bardzo tego potrzebowaliśmy. A większość, która chciała wykonywać tę pracę z potrzeby dobrego serca, nie dysponowała odpowiednią wiedzą ani doświadczeniem, dlatego ich wysiłki pozostawały nieadekwatne i często nie przynosiły rezultatów”. Po tygodniu entuzjazm ochotników, początkowo ogromny, zaczął tracić na sile. Ludzie poczuli się wyczerpani. „Ach – wzdychał Dunant – jakże cenne byłoby dysponowanie setkami doświadczonych i wykształconych wolontariuszy! Taka grupa uformowałaby rdzeń, wokół którego można by zorganizować skąpe zasoby pomocy”. Po powrocie do Szwajcarii Dunant prowadził kampanię na rzecz utworzenia takiego prywatnego ruchu. W propozycji skierowanej do potencjalnych ofiarodawców argumentował, że cechą działalności nowej organizacji byłyby nie tylko humanitaryzm i duch chrześcijański, ale także, że skorzystałaby na niej kasa państwa. Przekonywał, iż „zmniejszenie liczby żołnierzy-inwalidów oznaczałoby oszczędności w wydatkach rządu, zobowiązanego do zapewnienia im emerytury”. * I właśnie ten ostatni argument spowodował, że inna wielka zwolenniczka humanitaryzmu tamtych czasów, brytyjska pielęgniarka Florence Nightingale, uznała plan Dunanta za bezwartościowy. Nightingale uważała, że im większe koszty generuje prowadzenie wojny, tym szybciej zostaje ona zakończona. Wysiłki ochotników, które przyczyniają się do zmniejszenia kosztów ponoszonych przez ministerstwa wojny, ułatwiają jedynie państwom częstsze angażowanie się w działania wojenne oraz je przedłużają. W 1854 roku, pięć lat przed bitwą pod Solferino i doświadczeniami Duanta z nią związanymi, Nightingale zareagowała na apel brytyjskiego ministra wojny, aby wspomóc chorych i rannych żołnierzy walczących w wojnie krymskiej. Minister znalazł się bowiem pod ostrzałem gazet brytyjskich, ponieważ żołnierze na froncie nie otrzymywali wystarczającej pomocy. Razem z zespołem trzydziestu siedmiu wyselekcjonowanych przez siebie i wyszkolonych kobiet Nightingale wyruszyła do brytyjskich koszar Scutari położonych w azjatyckiej części Stambułu. Funkcję szpitala polowego musiały pełnić przepełnione, cuchnące, pokryte zaciekami salki. Na łóżkach bez pościeli i koców leżeli nieumyci żołnierze, pozostawieni w brudnych mundurach. Wstrząśnięta Nightingale szybko odkryła, że narażeni na długotrwałe, złe warunki atmosferyczne oraz niedożywieni żołnierze byli na wpół żywi, zanim jeszcze zostali ranni. Zaledwie jeden na sześć zgonów w Scutari był następstwem odniesionych ran; przyczyną pięciu pozostałych były cholera, dyzenteria, tyfus oraz zakażenia. Nightingale przedstawiła wyższym oficerom propozycje poprawy higieny w szpitalu, ale nie spotkały się one z entuzjastycznym przyjęciem. Opowiedziała zatem o sytuacji w szpitalu polowym dziennikarzowi z brytyjskiej gazety „The Times”. Londyńscy czytelnicy zareagowali oburzeniem i zażądali podjęcia środków zaradczych. Nightingale natychmiast otrzymała pozwolenie na wprowadzenie zmian i uzyskała fundusze, o które zwróciła się do ministerstwa. Liczba zgonów w koszarach natychmiast spadła, lecz żołnierze, którzy dzięki Nightingale wyzdrowieli, musieli wrócić na front. Wielu poniosło tam w końcu śmierć. Nightingale uświadomiła sobie, że bez jej pomocy wojna szybciej dobiegłaby końca. Wcześniej zabrakłoby żołnierzy zdolnych do walki, a minister wojny miałby zdecydowanie większe trudności z rekrutowaniem nowych sił. Jeśli mężczyźni byliby świadomi, że ranni nie mogą liczyć na opiekę, to chętniej szukaliby innego zajęcia. Po powrocie do Anglii Nightingale dowiedziała się o podjętej przez Dunanta w Szwajcarii akcji na rzecz utworzenia międzynarodowej organizacji ochotników niosących pomoc rannym żołnierzom. Zareagowała niechęcią i gniewem. Dunant próbował w swoim liście przekonać ją, że jego inicjatywa jest niezbędna. Pisał, że także i jego zdaniem to przede wszystkim ministerstwo wojny odpowiada za opiekę nad chorymi i rannymi żołnierzami, ale nawet w najlepiej zorganizowanych armiach tę pomoc zapewnia się w niewystarczającym stopniu. Nightingale odpowiedziała ostro, że „jeśli obowiązujące reguły [ministerstw wojny] są niewystarczające, to trzeba je zmienić”. Dunant był zdeklarowanym wielbicielem „panny Nightingale”, lecz jej dezaprobata nie powstrzymała go przed działaniem. W 1863 roku, dziewięć lat po wojnie krymskiej i cztery lata po bitwie pod Solferino, Dunant założył w Genewie razem z innymi notablami Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (MKCK; angielska nazwa: International Committee of the Red Cross, ICRC). Wszystkie działające obecnie zachodnie organizacje pomocy humanitarnej wywodzą się z MKCK. „Humanitarne” zasady regulujące działalność MKCK zostały potwierdzone w konwencjach genewskich. Podstawą humanitaryzmu jest obowiązek bezwarunkowego ulżenia ludziom w cierpieniach. Organizacje humanitarne, które podpisują się pod płynącymi z humanitaryzmu zasadami Czerwonego Krzyża, przyrzekają zachować neutralność (odżegnanie się od współpracy z jedną ze stron), bezstronność (udzielanie pomocy wszędzie tam, gdzie jest potrzebna) oraz niezależność (od interesów geopolitycznych, militarnych albo innego rodzaju). Pomocy humanitarnej udziela się wszystkim, wszędzie i zawsze. Nightingale stwierdziła, że to absurd. „Coś podobnego mogło powstać tylko w takim państewku jak Szwajcaria, która nigdy nie zetknęła się z wojną”. W sierpniu 2006 roku konwencje genewskie zostały podpisane przez Nauru i Czarnogórę. Od tej pory zasady zawarte w tym dokumencie są uznawane we wszystkich krajach na świecie – w stu dziewięćdziesięciu czterech państwach. Nigdy wcześniej zasady Czerwonego Krzyża nie spotkały się z tak powszechną akceptacją. Nigdy też nie istniało tak wiele organizacji pomocy humanitarnej. Określa się je skrótem NGO od Non-Governmental Organization (organizacja pozarządowa) albo INGO od International Non-Governmental Organization (międzynarodowa organizacja pozarządowa), jeśli działają na skalę międzynarodową. Organizacje te są niezależne i neutralne, nie wiążą się z żadnym rządem. Razem tworzą one „społeczność humanitarną” działającą w „przestrzeniach humanitarnych”, czyli enklawach powstających na obszarach ogarniętych wojną, w których udzielanie pomocy ofiarom wykracza poza wszelkie interesy militarne i polityczne. Ofiary to ofiary, niezależnie od przyczyn konfliktu i jego następstw. W ciągu stu pięćdziesięciu lat, które upłynęły od utworzenia MKCK, zasady pozostały takie same, ale wojny i przestrzenie humanitarne całkowicie się zmieniły. W czasach Dunanta wojny toczyły się na polach bitewnych, a niemal wszyscy zabici i ranni byli żołnierzami. Sto lat później, po zakończeniu drugiej wojny światowej, postanowiono zastosować zasady Czerwonego Krzyża również w udzielaniu pomocy cywilom poszkodowanym w toku działań wojennych. Stali się oni celem militarnym, na przykład podczas bombardowań miast i wsi, obiektem prześladowania oraz przedmiotem programów eksterminacji ludności. W drugiej wojnie światowej zginęło mniej więcej tyle samo żołnierzy, co cywilów. Współcześnie aż dziewięćdziesiąt ze stu osób poległych w czasie wojen to cywile, a niemal wszystkie wojny to wojny domowe, których nie prowadzą armie różnych krajów, ale we własnej ojczyźnie angażują się w nie zbrojne oddziały ludowe, ruchy separatystyczne, powstańcy i rebelianci. Armie rządowe często reprezentują w tych wojnach tylko jedną ze stron, których zazwyczaj jest wiele. Obecne przestrzenie humanitarne, w których społeczność humanitarna usiłuje złagodzić ludzkie cierpienie, znajdują się w takich krajach, jak Irak i Afganistan, gdzie toczy się brutalna i długotrwała walka, oraz w Kongu, Somalii, Sierra Leone, Etiopii i Sudanie, miejscach przypominających piekło, ponieważ walczące tam strony dążą do wymordowania jak największej liczby obywateli oraz wypędzenia z miejsca zamieszkania wszystkich tych, którym udało się przeżyć. Przestrzenie humanitarne często same są polami walki, gdyż wokół organizacji niosących pomoc gromadzą się obywatele danego kraju. W zasadzie organizacje humanitarne nadal prowadzą działalność, pomagając wszędzie i wszystkim, bez względu na okoliczności, ale same narażają się przy tym na niebezpieczeństwo i wystawiają na łaskę ludzi, którzy prowadzą wojnę. Tragizm pięknych zasad Czerwonego Krzyża polega na tym, że nie można ich wyegzekwować. „Zwracanie się do walczących stron z prośbą o respektowanie zasad humanitarnych w czasie wojny domowej przypomina proszenie bandy rozbójników ulicznych o trzymanie się reguł walki bokserskiej. Jedna z ofiar wojny afgańskiej w Kabulu stwierdziła: »To wszystko jest nie tylko absurdalne, ale też pozbawione jakiegokolwiek znaczenia«”. Czy INGO powinny nadal zdecydowanie pomagać, jeśli walczące strony wykorzystują tę pomoc udzielaną w przestrzeniach humanitarnych dla siebie, a jednocześnie przeciwko swoim wrogom, przedłużając tym samym wojnę? Czy może powinny opuścić takie miejsce? Co jest na dłuższą metę bardziej okrutne? Dylemat Dunanta i Nightingale jest dzisiaj bardziej aktualny niż kiedykolwiek. Po drugiej wojnie światowej, w trakcie zimnej wojny, obszary ogarnięte konfliktami były w mniejszym lub większym stopniu niedostępne dla prywatnych organizacji humanitarnych. Świat był podzielony na Wschód i Zachód, a granice obszarów ogarniętych konfliktem podlegały kontroli jednego albo drugiego mocarstwa. INGO docierały wówczas przede wszystkim do obozów dla uchodźców mieszczących się na peryferiach obszarów ogarniętych wojną, ale nie mogły bardziej zbliżyć się do ognisk zapalnych konfliktów. Od 1989 roku, od upadku muru berlińskiego, zmieniła się natura wojen i tym samym pozycja organizacji humanitarnych. Supermocarstwa wycofały się z wielu obszarów. Walczące strony same zaczęły określać, kiedy i na jakich warunkach organizacje uzyskają dostęp do ofiar. Od tego czasu liczba organizacji niosących pomoc na terenach ogarniętych wojną lawinowo się zwiększyła. W latach osiemdziesiątych w obozach dla uchodźców z Kambodży, znajdujących się w pobliżu granicy z Tajlandią, pracowało „zaledwie” mniej więcej czterdzieści międzynarodowych organizacji pozarządowych. Piętnaście lat później, w latach 1994–1995, wojna w byłej Jugosławii przyciągnęła już dwieście pięćdziesiąt takich organizacji. Popularne przestrzenie humanitarne mogą oczekiwać, poza przybyciem międzynarodowych organizacji, pojawienia się przeciętnie dziesięciu innych, działających pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych, oraz dosłownie niezliczonych miejscowych inicjatyw. MKCK szacuje, że obecnie w wypadku katastrofy o dużym zasięgu zgłasza się średnio tysiąc państwowych i międzynarodowych organizacji humanitarnych. Nie dziwi nas jednak, jeśli jest ich dwukrotnie więcej, tak jak w Afganistanie w 2004 roku. Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (United Nations Development Programme, UNDP) szacuje, że istnieje ponad trzydzieści siedem tysięcy międzynarodowych organizacji pozarządowych. Na amerykańskim uniwersytecie Johna Hopkinsa obliczono, że gdyby wszystkie organizacje niosące pomoc: pozarządowe, krajowe i międzynarodowe, od miejscowych garkuchni po międzynarodowe organizacje reagujące, kiedy pojawia się poważny kryzys, stworzyły jeden kraj, to byłby on piątą co do wielkości siłą ekonomiczną na świecie. Państwa oferujące pomoc, zjednoczone w Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (Organization for Economic Co-operation and Development, OECD), przeznaczają łącznie na ogólnie pojętą pomoc rozwojową około stu dwudziestu miliardów dolarów rocznie. W wypadku pomocy humanitarnej udzielanej w sytuacjach kryzysowych – można to porównać do pogotowia działającego w razie wojen i katastrof – ta kwota wynosi sześć miliardów dolarów rocznie, nie licząc dodatkowych pieniędzy, na przykład funduszy na rzecz ofiar tsunami lub bezpośredniej pomocy udzielanej żołnierzom w krajach walczących z terroryzmem. Dochodzą do tego setki milionów z corocznych zbiórek przeprowadzanych w kościołach, zakładach pracy, stowarzyszeniach, na ulicach oraz z najróżniejszych spontanicznych, podnoszących na duchu inicjatyw miejscowych. Wokół pomocy humanitarnej powstał cały przemysł – podróżujące wraz ze strumieniami pieniędzy karawany organizacji, które w zmieniających się nieustannie przestrzeniach humanitarnych konkurują ze sobą o jak największy udział w tych miliardach. Również dla walczących stron pieniądze i dobra dostarczane przez organizacje humanitarne są biznesem. Pomoc stała się stałym elementem strategii wojennych. Prowadzący wojnę starają się, aby strona przeciwna uzyskała jej jak najmniej, natomiast oni – jak najwięcej. Humanitaryści tymczasem zasłaniają się zasadami Czerwonego Krzyża, chociaż często są one łamane przez gubernatorów wojskowych, generałów, sprawców rozruchów, przywódców rebeliantów, oddziałów powstańczych, ruchów separatystycznych, bojówkarzy i międzynarodowych grup terrorystycznych, a także przez głównych funkcjonariuszy reżimu, najemników czy bojowników o pokój. Organizacje pozarządowe, krajowe lub międzynarodowe, nie biorą żadnej odpowiedzialności za niewłaściwe wykorzystanie udzielanej przez nie pomocy. Sprawnie działające operacje humanitarne na ogromną skalę przeprowadzane przez MKCK na piaszczystych i kamiennych pustyniach Półwyspu Somalijskiego (zwanego również Rogiem Afryki) i te prowadzone przez agendy Wysokiego Komisarza ONZ-etu ds. Uchodźców (United Nations High Commissioner for Refugees, UNHCR) na południe od Sahary, indywidualna misja pomocy na motorowerze ze strzelającym gaźnikiem w Rwandzie, szybkie interwencje Oxfamu na liniach frontu w surowych, górzystych rejonach Afganistanu i te pod egidą Lekarzy bez Granic (Médecins sans Frontières) w Etiopii, statki-kliniki teksaskiej organizacji Mercy Ships, które w imię Chrystusa przybijają do wybrzeży krajów Afryki Zachodniej ogarniętych wojną domową… Między przestrzeniami humanitarnymi przemieszcza się, pozornie jednomyślnie, orszak organizacji niosących pomoc humanitarną. W tej książce wyruszymy razem z nimi w wędrówkę prowadzącą od przepełnionych, cuchnących obozów dla uchodźców, wzdłuż punktów dystrybucji żywności na obszarach dotkniętych klęską głodu, aż do zbombardowanych wiosek i miast oraz sierocińców dla sierot wojennych. W nieunikniony sposób narzuca się pytanie: skoro pomoc jest elementem strategii wojennych, to czy w takim razie organizacje humanitarne mogą twierdzić z pełną odpowiedzialnością, że są neutralne? Łatwiej zrozumiemy powyższy dylemat, jeśli cofniemy się wraz z tym pytaniem w przeszłość, do strasznego epizodu z naszej europejskiej historii. Wyobraź sobie taką sytuację: jest rok 1943. Udzielasz pomocy humanitarnej jako członek międzynarodowej organizacji. Dzwoni telefon. To faszyści. Zezwalają ci na niesienie pomocy w obozach koncentracyjnych, ale to zarządcy obozów zadecydują, w jakiej mierze twoja pomoc trafi do personelu, a w jakiej – do więźniów. Co robisz w takiej sytuacji? Jeśli wiesz, jak w praktyce działa piąta co do wielkości siła ekonomiczna na świecie, to udzielisz tej pomocy.\n2 Goma: „totalna katastrofa etyczna” Kwiecień 1995 roku. Odległość między pogiętym szlabanem po rwandyjskiej stronie granicy a położonym w Zairze płaskowyżem, na którym zgromadzili się uchodźcy, można było pokonać pieszo – wynosiła mniej więcej tysiąc metrów. Z miejsca, w którym prowadziłam rokowania z zairskimi strażnikami granicznymi, docierały już do mnie odgłosy z obozu zamieszkanego przez siedemset pięćdziesiąt tysięcy uchodźców. Ich brzmienie nieco przerażało – przypominało buczenie olbrzymiego gniazda os. Przemierzyłam jakieś trzysta metrów, przechodząc przez błotniste kałuże i omijając głębokie pęknięcia w drodze, kiedy obok mnie pojawił się rowerzysta. Dostosował swoją prędkość do tempa piechura i rzucił w moją stronę: – Taksówkę? – Nieee, dziękuję, zaraz tam dojdę – odparłam. – Aha, więc pani wie, gdzie dzisiaj są? – Jadący rowerem Afrykanin mówił po francusku. – Gdzie co jest? – spytałam. – Bon, a więc jednak pani nie wie. – Miał na sobie znoszoną marynarkę i był na bosaka. – Miny. Nie wie pani, gdzie dzisiaj są. Ukrywamy je co noc w innych kałużach albo pęknięciach asfaltu. Wczoraj na jedną trafiła pewna biała pani z Amerykańskiego Komitetu do spraw Uchodźców. I bum! Straciła obie nogi. Lepiej niech pani zabierze się ze mną, jestem Hutu, sam pomagam w podkładaniu min. Montez, s’il vous plaît – Zapraszającym gestem wskazał swój bagażnik. Na początku droga prowadziła w dół wzgórza. Rowerzysta odwracał głowę i gadał nieustannie, opowiadając o międzynarodowych organizacjach humanitarnych, które działały w obozach i pomagały ludziom z plemienia Hutu. Powiedział mi, że obecnie większość osób z organizacji humanitarnych zaczyna pracę dopiero po lunchu. – Czekają, aż ktoś inny sprawdzi samochodem drogę. Auta, które przejeżdżają później, podążają dokładnie śladami zostawionymi przez pierwszy pojazd. Albo zanim sami dokądś pojadą, wysyłają w drogę swoich afrykańskich kierowców. Dranie! Szarpnąwszy kierownicą, ominął grupkę miejscowych mężczyzn, zajętych zasypywaniem dużej dziury w drodze rozrzuconymi wokoło kawałkami skamieniałej lawy. – To ta dziura po Amerykance – oznajmił, wskazując na to miejsce. Wyjaśnił, że zaminowywanie drogi to element strategii militarnej stosowanej przez Hutu przebywających w obozach. – Dzięki ukrytym ładunkom wybuchowym te karaluchy nie mają śmiałości, żeby na nas napaść. Mówiąc o karaluchach, myślał o rwandyjskich Tutsich, swoich współziomkach, należących do innej grupy etnicznej. Miny miały również sprawić, żeby ci spośród Hutu, którzy rozważali powrót do Rwandy, trzykrotnie się nad tym zastanowili. – Co prawda, takich zdrajców, pragnących znowu zamieszkać razem z karaluchami, nie ma wielu – zapewnił mnie solennie. Droga zaczęła się wznosić, a ruch przybrał na sile. Najwidoczniej w pobliżu obozów niebezpieczeństwo wybuchu było mniejsze. Na asfaltowej drodze i po obu jej stronach było pełno Hutu, a w miarę zbliżania się do obozów ich tłum gęstniał. Długie pochody pieszych udawały się w stronę leżących nieco dalej zalesionych zboczy wulkanu, aby zebrać drewno na opał, a poboczami ciągnęły z głośnym krzykiem grupy składające się głównie z kobiet niosących na głowie materace i kosze wypełnione warzywami, wszystko to na sprzedaż. Przemykaliśmy między dziećmi, które na rowerach i wózkach wiozły sterty płacht namiotowych i worki z węglem drzewnym. Wciskaliśmy się, hamując lub przyspieszając, między stojące w korku poobijane furgonetki i stare taksówki. Przekrzywione pod ciężarem ludzi i ich bagaży, zmierzały do oddalonego o parę kilometrów miasteczka Goma. Wśród ryku klaksonów i wrzasków Hutu sunęła flotylla białych samochodów terenowych należących do międzynarodowych organizacji humanitarnych. Dłoń mojego kierowcy nawet na chwilę nie puszczała dzwonka rowerowego; ten dźwięk przypominał trochę melodyjkę furgonetki rozwożącej lody. – Tłoczno tutaj – rzuciłam przed siebie w stronę ciężko pracujących pleców. Niczym Fred Flinstone odpychałam się stopami od ziemi i pomagałam rowerowi posuwać się do przodu. – Szkoda, że nie była pani tutaj rok temu – wysapał mój kierowca. – Wtedy wszyscy jednocześnie przywędrowaliśmy z Rwandy tą drogą. Wszędzie były korki, bo ludzie padali po drodze. Większość z nich zmarła na cholerę. Przednie koło roweru trąciło w zderzak land cruisera Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Natychmiast po stronie kierowcy opuściła się elektronicznie sterowana szyba. – Uważaj, imbécile! – wykrzyknęła biała głowa, która wychyliła się z samochodu. – Sam uważaj! Świnia! – odkrzyknął mój przewoźnik, ale szyba została już zasunięta. – Twoja matka to kurwa! – dorzucił jeszcze mój kierowca, ale do mnie zwrócił się bardzo miłym tonem: – Voilá, obóz Mugunga. Tutaj zawsze znajdzie pani białych braci i siostry. Dziesięć dolarów, proszę. Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.\nPrzypisy  G. Frerks, B. Klem, S. van Laar, M. van Klingeren, Principles and Pragmatism: Civil-military action in Afghanistan and Liberia, Universiteit van Utrecht / Cordaid, 2006.\nWYDAWNICTWO CZARNE sp. z o.o. czarne.com.pl Sekretariat: ul. Kołłątaja 14, III p., 38-300 Gorlice tel. +48 18 353 58 93, fax +48 18 352 04 75 mateusz@czarne.com.pl, tomasz@czarne.com.pl dominik@czarne.com.pl, ewa@czarne.com.pl, edyta@czarne.com.pl Redakcja: Wołowiec 11, 38-307 Sękowa redakcja@czarne.com.pl Sekretarz redakcji: malgorzata@czarne.com.pl Dział promocji: ul. Marszałkowska 43/1, 00-648 Warszawa, tel./fax +48 22 621 10 48 agnieszka@czarne.com.pl, dorota@czarne.com.pl zofia@czarne.com.pl, marcjanna@czarne.com.pl magda.jobko@czarne.com.pl Dział marketingu: honorata@czarne.com.pl Dział sprzedaży: piotr.baginski@czarne.com.pl agnieszka.wilczak@czarne.com.pl, urszula@czarne.com.pl Audiobooki i e-booki: anna@czarne.com.pl Skład: d2d.pl ul. Sienkiewicza 9/14, 30-033 Kraków, tel. +48 12 432 08 52, info@d2d.pl Wołowiec 2016 Wydanie II\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Karawana_kryzysu__Za_kulisami_przemyslu_pomocy_humanitarnej-ebookRO/p0066249i006" target="_blank" title="Karawana kryzysu. Za kulisami przemysłu pomocy humanitarnej [Linda Polman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Karawana kryzysu. Za kulisami przemysłu pomocy humanitarnej [Linda Polman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Anna i Robert Lewandowscy z Klarą na zimowych wakacjach w Du - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Anna Lewandowska » Lewandowscy z Klarą już w Dubaju (Instagram)\nczytany: 18696 razy\n"Ładujemy akumulatory na wspaniałe rzeczy, które przed nami."\nNie tylko Kardashiany spędzają czas między świętami a Nowym Rokiem na zimowych wakacjach. Z urlopu korzystają też inne gwiazdy, również polskie. Anna i Robert Lewandowscy polecieli do Dubaju.\nSportowy team zapakował się na pokład samolotu z Klarą, a już dziś na Instagramach obojga pojawiły się pierwsze zdjęcia z plaży.\nNajlepszy czas razem - cieszy się Lewy trzymając na rękach córkę. - Ładujemy akumulatory na wspaniałe rzeczy, które przed nami w przyszłym roku.\nAnna mu wtóruje:\nŁadujemy akumulatory - podpisała fotkę z palmami.\nNa InstaStory trenerki pojawiło się też zdjęcie córeczki.\n❤we are charging batteries #shortholiday #familytime #energy #Dubai #healthyplanbyann #annalewandowska\nRiri chyba by się tak nie wystawiła. Odkąd Rita Ora (27 l.) pojawiła się w show-biznesie, była porównywana do Rihanny (29 l.). Zestawiano stylizacje, dodatki i fryzury. Pisano, że Rita kopiuje styl starszej koleżanki i chce na ... czytaj więcej


sposób na kaca [+18]\nWątek: sposób na kaca [+18]\n07-04-2015, 14:27 #1\nPewnie każdy z nas to zna - fajna impreza, znajomi, alkohol...i tylko jeden problem - rano trzeba iść do pracy... Co robicie w takiej sytuacji? Jak radzicie sobie z kacem? Może macie jakieś sposoby, aby tego kaca w ogole nie miec? Słyszałem, że pomaga wypicie czegoś tłustego przed impreza, nie usmiecha mi się jednak picie oleju itp...\nSam zauważyłem, ze mam mniejszego kaca kiedy nie mieszam alkoholi. Jak jest u Was?\n07-04-2015, 14:37 #2\nNie mam nigdy kaca, mam niezawodną metodę! Nie piję. Działa w 100% - polecam\nMieszanie alkoholu z tłustym? Mieszanie alkoholu z tłustymi potrawami źle się kończy\nJak już pije, cokolwiek (wolę dobrą czystą, mniejszy kac), to nic nie jem.\nAle polecam wymieszać tłuste potrawy z wódką, piwem, szampanem, może jeszcze winem, jak tak lubisz mieszać\n07-04-2015, 14:47 #3\nByłem niemal pewny, że ten temat założył Dziarson. Wchodzę i szok\n07-04-2015, 16:26 #4\nTłuste spowalnia wchłanianie się alkoholu. Problem w tym, jak alkohol przegryzie sie już przez tłuszcz i sieknie z pełną siłą.\nJa osatnio nie mam z tym problemów, ale zawsze na dziewcztynie stosuję metodę, która prznajmniej częściowo ogranicza problem kaca. Po impreze przed snem należy nawodnić organizm - 1 lub 2 szklanki wody. Do tego witamina C, czy z tabletki, czy z owoców. Magnez, wapń itp. Trzeba uzupełnić braki. Do tego jak jest bardzo źle to aspiryna jeszcze przed spaniem. Zależy ile pijesz. Jak byś walił tyle co Dziara, to takie triki na nic ci się nie zdadzą. Jedynie co cię może uratować, to 0,5 na klina.\n07-04-2015, 16:50 #5\nJedynie co cię może uratować, to 0,5 na klina.\nJeśli się obudzisz jeszcze przed kacem, to ryzykujesz zjazd\n07-04-2015, 16:56 #6\nja jak mam kaca to pije dużo wody niegazowanej np 2l potem ide biegać że się pot leje jak nie wiem i na koniec jeśli masz alkomat dmuchnij sobie i zobaczysz czy masz 0.000 czy 1 promil czy 2 z hakiem\n07-04-2015, 17:09 #7\nKurna ktos mnie ubiegł\nNA kaca najlepsze jest pić dalej\nZ reguły trening czyni mistrza czyli jak walisz 9 browarów dziennie to kac nie doskwiera gorzej jak sie do tego wódy nachlejesz tak po 6 piwach i 4 setkach 2 dzień jest taki jakiś dziwny , ja na przykład jestem dalej na****ny\nAle moja praca spokojnie wytrzeźwia w 10 minut .\nCo do jakiś takich kacowys specyfików to najlepiej chlać do 18-19 iść spać budzisz sie o 2 zlany potem walisz 2 litry wody idziesz spać wstajesz o 6 trzeźwiutki i dalej jest już git bo trzeba tylko przetrwać do 15 bo o 15 Jarda Bar otwiera\nps. |Takie tam z pamiętnika ALKOCHOLIKA\n07-04-2015, 22:36 #8\nEj, chyba nigdy nie widziałem tak wyraźnie napisanego posta przez Dziarę...\n07-04-2015, 22:39 #9\nSpoko dziabnelem se wczesniej 0,5 ruma czegewary ale juz odespalem pijam herbatkiem z cytrynom\n07-04-2015, 23:13 #10\nPo cytrynówce nie ma kaca. Alkohol zasadza organizm, więc dobrze jest zneutralizować PH. Witamina C to kwas, więc coś tam pomaga. Do tego, alkohol jest traktowany, jak trucizna, przez co nerki pracują jak szalone, dlatego trzeba nawadniać. Znaczna większość kacy, to odwodnienie.\nJedzenie najpierw zalega w żołądku, ale potem w końcu zostanie strawione, a osoba pije cały czas, więc ją nagle sieknie.\nNo i dobrze jest sobie przygotować florę bakteryjną w jelitach zawczasu, dwa dni przed chlaniem, zjeść raz dziennie duży jogurt naturalny.\nAle wystarczy dużo pić i regularnie siusiać.\nJa i tak się ograniczam do piwa. Oczywiście, piwo zaczyna się od 4,5zł wzwyż (dolna granica - Żywiec Porter).


Decyzję o tym, by wyłączyć sygnalizację podejmą radni. Rozwiązanie omawiane będzie podczas posiedzenia zespołu do spraw bezpieczeństwa i organizacji ruchu.\nDrogowcy mają wyłączyć sygnalizację świetlną na skrzyżowaniu ulic Dietla, Krakowskiej i Stradomskiej. Jego celem jest dalsza poprawa warunków ruchu na skrzyżowaniu, utrzymanie priorytetu dla pojazdów transportu zbiorowego, ale także poprawa ruchu pieszego i rowerowego.\nSkrzyżowanie ulic Krakowskiej i Dietla to obecnie jedyne miejsce na odcinku od ronda Grunwaldzkiego do ronda Grzegórzeckiego objęte pełną sygnalizacją świetlną. Z uwagi na szereg prac realizowanych na tym obszarze w przeciągu ostatnich dwóch lat wprowadzane były tu czasowe organizacje ruchu, które korzystnie wpłynęły na poprawę warunków ruchu tramwajowego. Miały one także pozytywny wpływ na organizację ruchu pieszego. Jednocześnie krakowscy drogowcy nie zaobserwowali pogorszenia się warunków bezpieczeństwa dla ruchu drogowego.\nObecnie sygnalizacja świetlna w tym miejscu utrudnia utrzymanie priorytetu dla transportu publicznego. Nie pomogła próba zmian w algorytmie systemu zarządzania światłami. Kiedy większy priorytet zyskiwały tramwaje – dłużej na światłach musieli stać piesi i kierowcy aut.\nDlatego, aby usprawnić i wyeliminować istniejące nieudogodnienia, trwają obecnie analizy i rozmowy na temat możliwości wyłączenia sygnalizacji świetlnej w tym miejscu. Równolegle z prowadzoną analizą przygotowywana jest również koncepcja wprowadzenia rozwiązań towarzyszących z zakresu organizacji ruchu drogowego – czytamy w komunikacie Zarządu Dróg Miasta Krakowa.\nCzytaj też: Kraków | Urbanistyka | Komunikacja miejska | whiteMAD na Instagramie\nźródło: UM Kraków, Zarząd Dróg Miasta Krakowa


Jak ogarnąć rozwód? Kwestie prawne - Prawnicy\nwych. Niektóre przypadki są bardzo skomplikowane, wymagają współdziałania kilku adwokatów. Pojedyncza kancelaria adwokacka katowice to miejsce, w którym klient może zdecydować się na współpracę z jednym prawnikiem lub ich grupą. Jeśli chodzi o czas lub łączenie kompetencji, doświadczeń, jest to polecane rozwiązanie, choć są też klienci, którzy wolą pracować z jedną osobą i powierzyć jej swoje pełne zaufanie. Wstępne ustalenia można robić przez telefon, a także przez internet - coraz częściej adwokaci katowice prowadzą strony internetowe oraz korzystają z komunikatorów bądź podobnych narzędzi. Nic nie zastąpi rozmowy twarzą w twarz, ale możliwość zdalnej współpracy w niektórych sytuacjach jest naprawdę przydatna. Istnienie w internecie stron należących do kancelarii służy również dokonywaniu bardziej przemyślanego wyboru ewentualnych współpracowników. Można przecież trafić lepiej lub gorzej, a porównanie oferty i opinii przed nawiązaniem współpracy pomoże podjąć właściwą decyzję.AdwokaciAdwokat Katowice, kancelaria adwokacka Katowice czy też adwokaci Katowice to oferty, które z całą pewnością nie zostaną niezauważone. Dlaczego? To oczywiste, ponieważ zawsze znajdzie się ktoś, kto potrzebuje fachowej pomocy prawnej i dlatego też bez prawnika w takich okolicznościach ani rusz. Są osoby, które praktycznie przez całe życie nie korzystają z porad takich specjalistów, ale są i tacy, którzy to robią i to jeszcze często. No cóż, życie jest zaskakujące i do tego przecież różnie układa się i dlatego też różne usługi są nam potrzebne. Na naszym rynku nie brakuje prawników i dlatego też w razie potrzeby można skorzystać z ofert w rodzaju: adwokat Katowice czy kancelaria adwokacka Katowice. Adwokaci Katowice to prawnicy, którzy świadczą usługi przede wszystkim klientom ze Śląska, ale niewykluczone, że zajmą się też sprawami osób z innych regionów Polski. Dajmy na to, że mieszkaniec Pomorza ma do załatwienia sprawę prawną w Katowicach. W takiej sytuacji można wynająć prawnika z Katowic, który będzie pełnomocnikiem i nie trzeba fatygować się praktycznie na drugi koniec Polski. Co więcej, koszty takiej obsługi będą zdecydowanie mniejsze, niż gdyby na Śląsk pojechał adwokat z Pomorza.Zapewne dlatego tak wiele osób nieJeśli jest się pechowym człowiekiem, który przypadkiem znalazł się w nieciekawym położeniu, to trzeba szukać rozwiązań, które zapewnią spokój ducha. W wielu życiowych sytuacjach, bez znajomości podstaw prawnych, nie jest się w stanie prawidłowo funkcjonować. Zapewne dlatego, tak wiele osób nie wyobraża sobie potyczek prawnych bez towarzystwa dobrego profesjonalisty u swojego boku. Na pewno taką osobą może okazać się adwokat Katowice, który jak mało kto, zna kruczki prawne i zastosowanie poszczególnych przepisów, jakie obowiązują w danej sytuacji. Dlatego też warto poprosić go o poradę lub o sporządzenie stosownego pisma, w którym zawarte będą wszelkie potrzebne informacje i przepisy prawa. Kancelaria adwokacka Katowice wygrała już wiele spraw. Niektóre z nich były zapewne bardzo trudne, ale jak widać, profesjonaliści są w stanie poradzić sobie z każdym, nawet najbardziej skomplikowanym zagadnieniem. Co oczywiście jest doskonałą wiadomością, bo miło mieć świadomość, że adwokaci Katowice są tak zaradni. Każda osoba, która jest w trudnej sytuacji, nie powinna zastanawiać się długo, bo w takim nieciekawym położeniu liczy się każda sekunda, bo jest ona na wagę złota, a więc jest bardzo cenna.\nCzy wiesz jak zatrudnić adwokata żeby później tego nie żałować?Krótko i an temat: O prawie i adwokatachJak nie zgubić się w przepisach prawa?Mieć albo nie mieć prawnika! Oto jest pytanieCzy są nowe przepisy jak znaleźć dobrego prawnika?Sprawy karne, rodzinne i inneEgzekwowanie prawa a sprawiedliwośćOni Nie Chcą Abyś Dowiedział Się Jak prowadzić sprawy prawne!Czy znaleźć prawnika dla firm jest trudno?Prawnik do pomocy - odszkodowanieKancelaria adwokacka w KatowicachLubisz iść po poradę do prawnika? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!To Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Znaleźć Dobrego Prawnika (chyba, że Popełniasz Te 8 Największych Błędów)Oto jak lepiej zatrudnić adwokataJak korzystać z porad radcy - Nowe informacjeCzy można znaleźć dobrego prawnika po pracy?Znaleźć dobrego prawnika szybciej?Poradnik klienta - do prawnika w sprawie rozwodowejSzeroki zakres usług prawnych, czy to dobra rzecz?Jak ogarnąć rozwód? Kwestie prawneWartość tego jak znaleźć dobrego prawnika w 2020Sprawdzone metody jak znaleźć dobrego prawnikaSkrótowo o windykacjiKilka faktów i ciekawostek ze świata prawaSprawy karne, rodzinne i inneKancelaria adwokacka w KatowicachKilka porad - sprawy rozwodowePrawo w praktyce - czyli z czym przychodzimy do adwokataProwadzić sprawy prawne? Czy warto?Gdzie taniej rozwodzić się?


Elkann: Nie spodziewam się zwycięstw Ferrari przed sezonem 2022 - Wyprzedź Mnie!\nPrezes Ferrari - John Elkann, przyznał, że nie spodziewa się zwycięstw włoskiego zespołu w Formule 1 przed sezonem 2022.\nStajnia z Maranello znalazła się w głębokim kryzysie sportowym z modelem SF1000, który umożliwia walkę jedynie w środku stawki. Przy zamrożonym rozwoju oraz utrzymaniu obecnych bolidów w 2021 roku, wiele wskazuje na to, że Ferrari będzie miało duże problemy z rozwiązaniem swoich problemów.\nZdaniem Johna Elkanna, który stoi na czele całego Ferrari, idealną okazją dla zespołu na powrót do czołówki będzie dopiero sezon 2022. Przechodzimy przez trudny okres, który rozpoczął się już dawno temu. Nie wygraliśmy mistrzostwa świata wśród konstruktorów od 2008 roku, natomiast wśród kierowców od sezonu 2007. Później przez lata wygrywał Red Bull dzięki przewadze aerodynamicznej, natomiast Mercedes wykorzystał możliwości technologii hybrydowej .\nW tym roku nie jesteśmy konkurencyjni przez błędy popełnione na etapie projektowania. Mieliśmy wiele strukturalnych słabości, zarówno w aerodynamice jak i dynamice pojazdu. Poza tym straciliśmy moc naszego silnika. Rzeczywistość jest taka, że nasz bolid jest niekonkurencyjny. Wiedzieliście to na torze i zobaczycie to ponownie. Dzisiaj stawiamy fundamenty pod konkurencyjny poziom oraz powrót do wygrywania od sezonu 2022, kiedy dojdzie do zmiany przepisów. Mam do tego pełne przekonanie .\nElkann zapytany przez La Gazzetta dello Sport jak mocno uderzyło w Ferrari zamrożenie rozwoju, odpowiedział: Bardzo, biorąc pod uwagę jak słabo wystartowaliśmy. Musimy być realistami i mieć świadomość naszych strukturalnych słabości, z którymi mierzymy się od dekady. Przejście na hybrydowe silniki tylko to uwypukliło. Zaakceptowaliśmy nowe zasady, które wejdą w 2022 roku. Wierzymy, że będzie to właściwe dla poziomu konkurencyjności w F1 .\nNie traktujemy limitów budżetowych jako ograniczenia naszych szans na zwycięstwo. Traktujemy to jako wyzwanie. Nasi inżynierowie, mechanicy i kierowcy znajdą siły oraz kreatywność, by w tych okolicznościach przywrócić Ferrari na miejsce, w którym powinno się znajdować. Osobiście przez ostatnie dziesięć lat nie widziałem tutaj tak silnego oraz spójnego ducha .\nPrezes Ferrari dodał, że istotne jest dla niego utrzymywanie transparentności w relacjach z kibicami, wyrażając przy tym poparcie dla Matti Binotto. Kibice cierpią tak samo jak my, ale mamy świadomość tego, że są blisko nas. To dlatego ważne jest utrzymanie przejrzystości oraz uczciwości. Czeka nas długa droga. Kiedy Jean Todt w 2000 roku rozpoczął dla nas cykl historycznych zwycięstw, musieliśmy przejść przez post, który trwał od sezonu 1979. Dołączył on do nas w 1993 roku i potrzebował czasu, by Ferrari mogło znów odnosić sukcesy .\nIstotna jest praca na torze oraz poza nim. Należy ją wykonywać w spójny sposób, budując nasze Ferrari krok po kroku. Mamy pełne zaufanie [wobec Binotto]. Został szefem Scuderii przed rokiem i ma wszystkie umiejętności oraz charakter, by rozpocząć nowy cykl zwycięstw. Był w Ferrari za czasów Todta oraz Schumachera. Wie jak wygrywać i od przyszłego roku będzie dysponował młodymi kierowcami, którzy są ambitni tak jak my .


Działka Antoninów 1500m2 (nr: 4217/3278/OGS) – Piaseczno – 235547190 | Gumtree\nMazowieckie Południowe powiaty Nieruchomości działki | Piaseczno ogłoszenie 235547190\nDziałka budowlana 1500m2 w Głoskowie\nDo sprzedania działka budowlana w miejscowości Głosków w okolicy ulicy Traktorzystów. Powierzchnia działki 1500 m2, wymiary działki 35 m szerokości i 42 m długości. Media: prąd, gaz, woda w ulicy. Kanalizacja na działce. działka ogrodzona.Zapraszamy do naszego biura w Piasecznie, ul. Pomorska 22. Nasi pracownicy są do Państwa dyspozycji od 10:00 do 18:00 (pon-pt), w sobotę od 10:00 do 13:00.Kontak ...\nDziałka budowlana GŁOSKÓW, gmina Piaseczno\nNa sprzedaż działka budowlana w miejscowości Głosków, gmina Piaseczno. Działka o powierzchni 1500m2 w kształcie prostokąta o wymiarach 31m x 45m x 67m x 28m. Możliwość wjazdu na działkę z dwóch boków: boku o długości 31m oraz boku o długości 45m. Dojazd do działki drogą utwardzoną. Media miejskie: prąd oraz woda bezpośrednio na działce. Kanalizacja oraz gaz w drodze dojazdowej do działki w odległo ...\nZłotokłos - piękna działka 1500m2\nPiękna duża działka o powierzchni 1500m2 w Złotokłosie na ul Wiosennej, wjazd od ul Runowskiej.Działka zlokalizowana jest tuż przy szkole podstawowej na ul Traugutta, co jest niewątpliwym atutem dla rodziny chcącej mieszkać na wsi, w ciszy i spokoju.Na działce - dużo zieleni, własne ujęcie wody, dojazd po drodze asfaltowej oraz około 40 metrów po drodze utwardzonej. Prąd i woda na granicy działki- ...\ndziałka z mediami w niskiej cenie\nDo sprzedania urokliwa , słoneczna działka budowlana usytuowana w najpiękniejszej części Zalesia Górnego . Okolica cicha , spokojna , działki obok zabudowane . Wjazd na działke od strony północnej.Działka zabudowana domem z garażem o powierzchni 50m2 . W domu jest czynna instalacja elektryczna, sanitarna / woda i kanalizacja / - do podłaczenia gaz z ulicy przyległej do działki.Działka zadrzewiona ...\nDziałka Złotokłos 1860m2 (nr: 202/3792/OGS)\nCiekawe dwie piękne działki budowlane, porośnięte dębami i starodrzewiem - 1860 m2 każda. Wymiary dziełek 33 x 56 m. Działki położone w malowniczej części Złotokłosu. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego możliwość budowy domu jednorodzinnego lub zabudowy bliźniaczej. Wewnątrz działek wyznaczona droga dojazdowa o szerokości 5 m (skan mapy). Bez ogrodzenia.W ulicy jest gaz, woda i kanaliz ...\nDZIAŁKA POD LASEM PIASECZNO ŁBISKA\nNA SPRZEDAŻ PIASECZNO ŁBISKA, DZIAŁKA BUDOWLANA 1500M2 ZA 175tys. zł. BLISKO LASU. NOWA NIŻSZA CENA!!! DZIAŁKA POD LASEM. Działka zlokalizowana przy urządzonej oświetlonej ulicy w której wprowadzone są wszystkie media (w odległości ok. 70m od działki: prąd, woda, kanalizacja, gaz), w sąsiedztwie nowych domów jednorodzinnych, w odległości ok. 350m od lasu (Chojnowskiego Parku Krajobrazowego). P ...\nBudowlana 2000 m2, Głosków k / Piaseczna\nAtrakcyjna działka budowlana w Otulinie Parku Chojnowskiego, granicząca bezpośrednio z lasem.W okolicy w dużej odległości 2 domy. Droga wewnętrzna kończy się przy granicy działki.Przeznaczenie w MPZP: zabudowa jednorodzinna wolnostojąca. Dopuszcza się lokalizowanie na działce jednego budynku garażowego lub gospodarczego. Wysokość zabudowy budynku mieszkalnego do 12 m, garażowego do 6 m.Powierzchni ...\nDziałka Antoninów 1500m2 (nr: 4217/3278/OGS)\nNa sprzedaż działka w Antoninowie w bliskiej odległości cmentarza. Dojazd do działki od ulicy asfaltowej. Istnieje możliwość zakupu przyległej działki o pow. 1500m2.\nPolub nas na Facebook\_"u:\nBiuro Nieruchomości \_"ASEAN-DEVELOPMENT\_" Sp. z o.o., tel. (22) 490-29-29, tel. kom. 666-535-888 ; 666-908-999, e-mail: office@e-development.pl, www.e-development.pl. 05-552 Wólka Kosowska, ul. Nadrzeczna 3B lok. B-2. Licencja Nr 7752, posiadamy ubezpieczenie OC.\nNumer oferty w biurze: 4217/3278/OGS\nAgent Domyślny (Zobacz więcej ogłoszeń) Użytkownik od 02-2012


Dziura pod kokpitem :: Fiat Tipo Forum\nPosty od 241 do 255 z 273\nTemat: Dziura pod kokpitem\n08-12-2018, 16:21 #241\nW moim w sierpniu założyli bez gadania. Wystarczyło powiedzieć, że wyczytałem na forum Fiata.... Nie musiałem pisać do FCA.\n19-01-2019, 01:28 #242\nTipo Sedan - 1.4 95km + lpg\nPanowie takie pytanie pod koniec miesiąca odbieram Tipo Sedan Pop (prod. 2018). Czy temat osłony dalej występuje i czy mogę dzwonić do dealera żeby to sprawdził i ewentualnie zamontował? Po auto jadę ok 100 km więc chciałbym uniknąć przykrych niespodzianek.\n19-01-2019, 08:53 #243\nOj tu może być kłopot bo ten Twój Tipolot może już nie podlegać uzupełnieniu tej osłony bo te nowe to trochę już ogołocili katalogowo. Ale oczywiście możesz pytać i się upominać.\n20-01-2019, 12:09 #244\nKurcze z tego co czytam to co roku, coraz mnie jest w tej samej wersji. Może dopytam o fotele pasażerów bo kto wie\n20-01-2019, 12:20 #245\nMyślę, że już nie dostaniesz osłony ale w sumie ona droga nie jest. Ale możesz znaleźć mój post i odnieść się w serwisie do tego co tam przytoczyłem choć to było 2 lata temu\n20-01-2019, 15:21 #246\nOsłona jest tania więc można ją kupić i założyć. Ja teraz odbierałem s-design doposażonego we wszystko co można dołożyć (oprócz ptc)i nie ma już gniazda aux, regulacji wysokości pasów bezpieczeństwa na słupku, o osłonie na wzmocnieniu czołowym pod maską nie wspomnę. Niby full wypas, a jak golas.\n20-01-2019, 15:38 #247\nTrochę to słabe... zabranie odsłony jestem jeszcze w stanie zrozumieć, ale regulacja wysokości pasów wpływa na bezpieczeństwo. To już przesada.\n20-01-2019, 15:45 #248\ntego co czytam to co roku, coraz mnie jest w tej samej wersji\nregulacji wysokości pasów bezpieczeństwa na słupku\nPrzejrzałem cenniki i faktycznie sporo rzeczy, które na przełomie 2016/17 dostałem w standardzie (np. elektryczne lusterka) albo w ramach pakietu tech (czujniki cofania) teraz wymaga słonej dopłaty. Jednak ten brak regulacji wysokości pasów jest dla mnie szokujący\n20-01-2019, 20:23 #249\njednak kupowanie auta na wczesnym stadium produkcji i promocji jest o wiele korzystniejsze niż kupowanie teraz. Teraz Fiacior poszedł po rozum do głowy i chce więcej za mniej - normalnie jak Porsche\nTylko Tipo nawet nie stało koło Porsche\n20-01-2019, 21:31 #250\nStało, akurat wczoraj koło mnie Cayenne zaparkował pod Carrefourem\n20-01-2019, 22:42 #251\nDo porsche raczej nie, ale do maserati to nawet trochę tipo jest podobne - w końcu to jeden koncern :-D\n21-01-2019, 01:16 #252\nJedyne auto do ktorego jest podobne tipo to dodge neon\n21-01-2019, 16:11 #253\nMi bardziej przypomina egea...\n21-01-2019, 19:02 #254\nOd kiedy pamietam fiat stosuje politykę w której auta są kastrowane ze wszystkiego łącznie z sensownymi silnikami. O ile pamietam ragulacji wysokosci pasów nie było w astrze którą oglądałem przed zakupem i się nawet zdziwiłem że jest w tipo. I od jakiegoś czasu stosuje strategie budowania taniego auta z pierwiastkiem droższego brata. Grande punto - maser, mito - 8c a tipo kij wie ale tyl wtorny lampy z giulietty ( moze z zapozyczonym hyundaiem) a przód z giulii. Zreszta auta są dosiebie podobne podobnie jak koleżanki z biura (w takiej jednej komedii). Tam tez byla zagadka czym sie rozni kobieta od cytryny ? Wiecie?\nOstatnio edytowane przez marx30 ; 21-01-2019 o 19:12\n21-01-2019, 19:21 #255\nBo cytrynę się najpierw rżnie a potem ściska, a kobietę odwrotnie\nRedzio i Talarsw lubią to.\n« Tipo czołówka z MB Actrosem | Odprysk lakieru POMOCY »\nDziura w Bluetooth\nOstatni post: 19-09-2017, 14:47\nOstatni post: 16-06-2015, 13:06\nOstatni post: 11-12-2013, 23:01\nOstatni post: 12-08-2009, 23:35\ndziura, kokpitem, pod


Zabił Polaka, trafi do więzienia na 6 lat\nŚwiatZabił Polaka, trafi do więzienia na 6 lat. "Głosy mówiły mu, że jest obcym agentem"\nŚwiat: Zabił Polaka, trafi do więzienia na 6 lat. "Głosy mówiły mu, że jest obcym agentem"\nDodano 8 lutego 2019, 12:29 10\nWe wrześniu 2017 roku w Holandii zamordowano 38-letniego Polaka. Wyrok za jego zabójstwo usłyszał 47-letni Holender Maarten O. Jak twierdził przed sądem: "Głosy w głowie mówiły mu, że ofiara jest obcym agentem".\nPolak został trzykrotnie dźgnięty nożem w miejscowości Leiden w Holandii. Jego ciało odnaleziono 24 września 2017 roku w jego mieszkaniu.\nHolender Maarten O. przyznał się do winy. Sprawca twierdził, że "głosy w jego głowie powiedziały mu, że Polak jest obcym agentem, który chce zabić go we śnie".\nNapastnik był już wcześniej znany policji, w 2005 roku odsiadywał wyrok 6 miesięcy za grożenie swojej byłej partnerce śrubokrętem. Był również poddany przymusowemu leczeniu psychiatrycznemu, zakład psychiatryczny opuścił w 2012 r. W lutym 2014 został skazany przez niemiecki sąd na 3 i pół roku pozbawienia wolności za posiadanie narkotyków.\nZa zabójstwo Polaka Maarten O. usłyszał wyrok 6 lat więzienia, zostanie również poddany przymusowemu leczeniu psychiatrycznemu.\nMiało być jak w bajce, skończyło się horrorem. Ruszył proces mordercy 20-letniej KaiCzytaj także:\nMorderstwo 19-letniej studentki. Odnalezienie ciała nagrali gapieCzytaj także:\n13-latka zaginęła w noc morderstwa jej rodziców. Odnalazła się po trzech miesiącach\n/ Źródło: Polsat News / omroepwest.nl\nBron psychotroniczna IP 29 marca 2019, 18:10\nBroń psychotroniczna potrafi transmitowac głosy do głowy czy sprawdzili te poszlaki oczywiście że nie banda popaprancow ludzie przejzyjcie na oczy rząd jest sprawcą zdarzenia a ten Holender tylko marionetka\n6 lat za morderstwo....? IP 11 lutego 2019, 01:08\n6 Lat za morderstwo......?\nJ. LEWANDOWSKI (PO) CYNICZNY GRACZ IP 9 lutego 2019, 18:37\ndgszdgzsgs IP 9 lutego 2019, 04:58\nw Holandii nie ma zakladow psychiatrycznych? po co jest tam nasza ambasada?\nLigoten IP 8 lutego 2019, 21:05\nNo tak, 6 lat za zabicie polaka -wiadomo europejski obywatel 3 kategori.\nprzyklad tez-odbieranie dzieci POlakom, mieszkajacym w niemczech lub w norwegii,\nwszystko co najgorsze nam zawsze sie dostaje,, niechce mi sie juz dalej nawet PiSac.


Podstawówka w "Czerwonej szkole" | Pyrzyce24.eu\nPodstawówka w „Czerwonej szkole”\nPierwszego września rozpoczeła swoją działalność Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 1 w Pyrzycach. Szkoła funkcjonuje w budynku tzw. ,,czerwonej szkoły’’ przy ulicy Poznańskiej 3.\nNa rok szkolny 2017/2018 ogłoszony został nabór do klasy pierwszej. Nabór jest ciągły i można jeszcze zapisać dziecko do szkoły. A warto, bo dla uczniów zostały przygotowane komfortowe warunki, sala ponad 50 m2, duża, przestronna, wyposażona w nowoczesne, komfortowe meble i sprzęt multimedialny. Obok sali znajduje się kompleks WC, dostosowany do dzieci. Szkoła posiada także stołówkę, w której dzieci będą mogły korzystać z całodziennego wyżywienia (śniadanie, dwudaniowy obiad i podwieczorek) za kwotę 7,5 zł/dzień. Klasa pierwsza z założenia ma być małoliczna, do dziesięciu osób, co gwarantuje indywidualizację nauczania. Oprócz super warunków, szkoła posiada ciekawą ofertę dydaktyczną. W ramach czesnego, które wynosi 250 zł (szkoła daje gwarancję stałości wysokości czesnego dla całego etapu edukacyjnego) dzieci, pierwszoklasiści będą miały możliwość realizowanie lekcji wychowania fizycznego na basenie co tydzień. Będą dwutorowo uczyć się języków obcych: języka angielskiego i języka niemieckiego. Lekcje z języka angielskiego bedą odbywały się codziennie, a języka niemieckiego trzy razy w tygodniu. Dzieci z problemami logopedycznymi i innymi, bedą objęte pomocą logopedyczną i zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi. Zaplanowane są też ciekawe zajęcia dodatkowe: taneczne, teatralne, przedmiotowe, umuzykalniające itp. W szkole działa też świetlica czynna od 7-17. Podczas zajęć świetlicowych dzieci wraz z nauczycielem bedą odrabiały prace domowe, po to by mieć więcej czasu popołudniu. Każde dziecko otrzyma podręczniki oraz całą wyprawkę plastyczno-techniczną.\nJeśli dziecko zostało zapisane do innej szkoły, a rodzic podejmie decyzję o przeniesieniu go do Niepublicznej Szkoły Podstawowej nr 1, wszystkie formalności związane z przeniesieniem załatwi za rodzica dyrektor szkoły niepublicznej.\nDziękczynienie w cieniu problemów (WIDEO)\nRok szkolny – czas start! (galeria)


Pierwszy zwiastun imponującej superprodukcji Luca Bessona na podstawie komiksu „Valerian”! : Booklips.pl\nLuc Besson odkrywa karty i rzuca wyzwanie „Gwiezdnym wojnom”! Prezentujemy pierwszy zwiastun filmu „Valerian i Miasto Tysiąca Planet” zrealizowanego na podstawie serii komiksowej Pierre?a Christina i Jean-Claude?a Mezieresa. Największa produkcja w karierze reżysera pojawi się w kinach latem 2017 roku.\nNieprawdopodobna, kosmiczna odyseja dwójki podróżników w czasie ? tak w skrócie można byłoby opisać komiksową serię „Valerian”, na podstawie której powstał film. Bohaterowie to kosmiczni agenci, odpowiedzialni za utrzymanie porządku na terytoriach zamieszkałych przez ludzi. W jednym z albumów wyruszają z misją do Miasta Tysiąca Planet ? kulturowego i politycznego centrum galaktyki ? gdzie przyjdzie im zmierzyć się ze złowrogą siłą, która zagraża bezpieczeństwu całego wszechświata.\nTytułowe Miasto Tysiąca Planet to kosmiczna stacja o nazwie Alpha, która została założona przez ludzi, jednak przez wieki rozrastała się i rozrastała. „To miejsce, do którego każdy we Wszechświecie przybywa z posiadaną wiedzą. To miasto nauki. Broadway, Wall Street. To Shibuya. Pigalle ? właściwie wszystko, co chcesz, połączone w jedno miejsce. Cała niezbędna wiedza zgromadzona jest właśnie tutaj. Przez to jest to coś unikatowego. Ten, kto kontroluję Alphę, stanowi zagrożenie, ponieważ posiadając nieograniczoną wiedzę jest zdolny do wszystkiego” – tłumaczy Besson.\nKosztująca 180 milionów dolarów adaptacja komiksowej serii zadziwia rozmachem. Szczególnie interesująco wyglądały prace konceptualne nad realizacją filmu. Na wiele lat przed oficjalnym rozpoczęciem zdjęć, Luc Besson wystosował ponad dwa tysiące listów do szkół artystycznych. W wiadomości poinformował, że zamierza zrealizować widowisko science-fiction i jeśli ktoś miałby ochotę wziąć udział w projekcie, to jest na to szansa. Tym sposobem francuski reżyser wyłonił kilku artystów, którzy za pośrednictwem nowych form komunikacji ? głównie przez Skype’a ? mieli szansę dzielić się pomysłami na wzbogacenie uniwersum „Valeriana”. Efekty prac będzie można zobaczyć w filmie: zupełnie nowe stworzenia, unikalne statki kosmiczne, a także inne fantastyczne elementy inspirowane komiksowym pierwowzorem.\nPierwsze materiały wideo promujące film pojawiły się już podczas tegorocznego konwentu Comic-Con w San Diego. Tam też obraz wyreżyserowany przez Luca Bessona spotkał się z bardzo pozytywnym przyjęciem. Z obszernymi fragmentami „Valeriana” mieli okazję zapoznać się także dziennikarze serwisu IGN. W swojej relacji napisali: „Czegoś takiego w tym gatunku jeszcze nie widziano. 'Valerian i Miasto Tysiąca Planet’ to 'Strażnicy Galaktyki’ na sterydach, film stworzony w rozpoznawalnym stylu Bessona, przywodzącym na myśl 'Piąty element’. Jednak mający własną tożsamość i naprawdę wiele do zaoferowania. To bez wątpienia największy blockbuster przyszłego lata, wyznaczający nowe standardy dla efektów specjalnych. Ilość detali i jakość stylu wizualnego wykreowanego przez Bessona jest imponująca. Ten film już w stadium produkcji wygląda lepiej niż wszystkie kinowe przeboje minionego roku!”.\nBesson zapytany o plany na realizację kolejnych części, które mogłyby stać się kinową franczyzą, odpowiedział, że byłby przeszczęśliwy, gdyby kręcenie „Valeriana” było jego głównym zajęciem aż do końca życia.\nPoniżej możecie zobaczyć polski zwiastun filmu „Valerian i Miasto Tysiąca Planet”:\nFrancuska seria „Valerian”, na podstawie której nakręcono film, została stworzona w latach 60. ubiegłego wieku przez Pierre?a Christina i Jean-Claude?a Mezieresa. Komiks ukazuje się w Polsce w wydaniach zbiorczych nakładem oficyny Taurus Media. Historię „Cesarstwo Tysiąca Planet”, którą zobaczymy w przyszłym roku na ekranie, znajdziecie w pierwszym tomie serii.\n« Mundur, który zakładam, żeby zmierzyć się ze światem ? wywiad z Alex Marwood\nJapończycy opracowali algorytm, który rozpoznaje gatunek książki po okładce »


Depopulacja przez chemioterapię? « Wolne Media\nOpublikowano: 08.11.2017 | Kategorie: Nauka i technika, Seks, Wiadomości ze świata, Zdrowie | RSS komentarzy\nJakie są długotrwałe skutki zdrowotne chemioterapii? Czy zmiany epigenetyczne wywołane chemioterapią mogą przenosić się na potomstwo pacjenta i jak te zmiany wpływają na płodność przyszłych pokoleń?\nChemioterapia to inaczej pewna metoda zatruwania komórek nowotworowych, co wpływa na cały organizm, wywołując ból, nudności, choroby, uszkodzenia zdrowych komórek i procesów narządowych. Ma ona trwały wpływ na organizm osoby, która przyjmuje leczenie. Efekty chemioterapii zmieniają DNA, dlatego zmiany mogą dotknąć nawet kolejne pokolenia.\nNaukowcy z Uniwersytetu w Utah zbadali stan populacji w danym okręgu, aby dowiedzieć się, w jaki sposób chemioterapia wpływa na kolejne pokolenia. Nie znaleźli żadnych istotnych danych, które potwierdzałyby, że dzieci mężczyzn, którzy przeszli chemioterapię mają niższy współczynnik dzietności. Wygląda na to, że chemia nie wpływa negatywnie na plemniki, w przeciwieństwie do komórek jajowych kobiety. Naukowcy odkryli, że córki kobiet, które przeszły chemioterapię, miały 71 procent mniej dzieci w porównaniu do reszty populacji. Co gorsza, synowie kobiet, które chorowały na raka, mieli aż o 87 procent mniej dzieci. Dane sugerują, że chemioterapia powoduje uszkodzenia DNA u kobiet i ich dzieci, co wpływa na ich płodność.\nJest to pierwsze badanie, które pokazuje, że chemioterapia jest bardziej szkodliwa dla komórek jajowych niż plemników. W badaniu oceniano płodność dzieci kobiet, które przeszły chemioterapię. Grupa badanych obejmowała osoby, które ukończyły dziewiętnasty rok życia. Tylko pięciu ze 132 osób udało się począć dziecko w tym czasie. Stanowi to o 71 procent mniej niż w przypadku reszty populacji. Dalsze badania mają zbadać wskaźniki płodności u osób do trzydziestego roku życia, aby sprawdzić, czy płodność poprawia się z wiekiem.\nNaukowcy stwierdzili, że chemioterapia podawana kobietom może mieć międzypokoleniowy wypływ na płodność. Dalsze badania pomogą w ustaleniu większej ilości szczegółów, aby dogłębniej zbadać przyczyny takiego niekorzystnego stanu rzeczy.\nTAGI: Bezpłodność, Chemioterapia, Ciąża, Płodność\nMrMruczek 08.11.2017 19:37\nO wiele mniej chorych na nowotwory decydowałoby się na taką terapię, gdyby wiedza o nowotworach była powszechna. Na przykład mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że nowotwór nie jest w istocie chorobą, a jedynie formą obrony zdrowej częsci organizmu przed nieusuwalnymi toksynami. To z tego właśnie powodu w żadnym wypadku do organizmu, którego gospodarka odpadami toksycznymi uległa destabilizacji nie wolno dostarczać żadnych związków toksycznych, bo to jedynie przyspieszy tworzenie się komórek rakowych.\nPoza nielicznymi przypadkami osób z wadami genetycznymi (te jednak ujawniają się zwykle w młodym wieku), rak jest objawem utraty przez organizm stabilności biochemicznej z powodu zbyt wielkiej ilości toksyn dostarczanych ze środowiska. Toksyny dostają się do naszych organizmów nieustannie wraz z pobieranym pokarmem, z każdym oddechem oraz przez skórę.\nWszyscy w naszych ciałach posiadamy komórki rakowe. To są swoiste wysypiska odpadów, których nie udało się usunąć wraz moczem i potem. Każdy z nas może się o tym przekonać patrząc na swe ciało. Wszyscy też mamy różnego rodzaju znamiona i pieprzyki. To są właśnie grupy komórek, które uległy celowej mutacji, aby organizm mógł składować w nich nieusuwalne substancje niebezpieczne. Dostrzegamy, że z wiekiem znamion i pieprzyków na naszej skórze przybywa, a te istniejące wciąż się powiększają. To całkiem normalne zjawisko. Jednak jeśli w naszym organizmie pojawi się zbyt wiele nieusuwalnych toksyn, to organizm może stracić kontrolę nad formowaniem się komórek rakowych i wówczas możemy mówić o chorobie nowotworowej.\nAby nie dopuścić do takiej sytuacji wystarczy przestrzegać kilku zasad: unikać wysokoprzetworzonej żywności, używać w kuchni dużych ilości przypraw i mało soli, dużo pić i uzupełniać dietę w witaminę C (nie da się jej przedawkowoć, a jedyne co nam grozi, to rozwolnienie), chodzić codziennie minimum przez godzinę i unikać życia w stresie.\nJeśli jednak tego nie robiliśmy i już przytrafił nam się nowotwór, to lekarstwem może się okazać spożycie bulwy szkarłatki amerykańskiej (jest trująca, więc ostrożnie) lub seria zastrzyków roztworu witaminy C, ale z pewnością nie okaże się tym chemioterapia.\ngajowy 09.11.2017 14:24\nChemioterapia przed okresem rozrodczym jest jednak rzadkością. Więc nie moze się to przenosić na następne pokolenia. Wszelkie posunięcia Big Farmy najprościej wytłumaczyć po prostu walką o rynki zbytu. Stąd promowanie nowych chemicznych leków (osłabiających ogólną odporność) i zniechęcanie do naturalnych terapii.


Windows 7 - ile RAMu potrzebuje? - Windows 7 - dobreprogramy - forum\nWindows 7 - ile RAMu potrzebuje?\nJaro070 (Jaro070) Styczeń 26, 2017, 12:26po południu #1\nChcę zainstalować na laptopie z 2 GB RAMu W7. Ile MB RAMu zajmie W7 po starcie? Aktualnie na laptopie jest Vista Ultimate (bez żadnych SP) i po potraktowaniu TuneUp 2012 na starcie zajmuje 38% z 2GB. Czy W7 potrzebuje większej ilości MB? A jeżeli tak to ile i czy da się wyłączyć jakieś niepotrzebne usługi? Laptop jest używany do przeglądania internetu i pisania w Wordzie 2010.\nCPU Intel Pentium T2330\npawcio1212 (pawcio1212) Styczeń 28, 2017, 11:05rano #2\nNie rozumiem mani ludzi tym mniej ramu tym lepiej co jest oczywistym kłamstwem.\nWin 7 będzie lepiej działał niż ta VIsta jest lepiej zoptymalizowany.\nRamu jest dostatecznie dużo dla Win 7 i nic nie trzeba wyłączać ani włączać dodatkowo(co może spowolnić prace lub zablokować możliwości z których będziesz chciał skorzystać).\nJaro070 (Jaro070) Styczeń 28, 2017, 11:05rano #3\nTak, tylko często w przeglądarce mam włączone 6-7 kart i AQQ, więc wolałbym mieć jakiś zapas RAMu.\nadam9870 (adam9870) Styczeń 28, 2017, 11:05rano #4\nJeżeli chodzi o Windows 7 Enterprise albo Ultimate, to można spróbować zainstalować system na wirtualnym dysku VHD i sprawdzić jak będzie. Instrukcja - Instalacja Windows 7 na wirtualnym dysku VHD i Jak uruchomić system Windows 7 lub Windows Server 2008 R2 z pliku VHD?.\nTrzeba pamiętać, że nie każda edycja Windows 7 potrzebuje tyle samo zasobów, nie każda edycja zawiera te same składniki, programy itd. Zresztą model zarządzania pamięcią chyba jest taki, że system rezerwuje pamięć, aby potem oddać ją programom, gdy tego potrzebują.\nMoje doświadczenia - używałem Windows Vista SP1 na notebooku HP (Intel Core 2 Duo 1,6 GHz, 2 GB RAM DDR2, grafika Intela zintegrowana) i te “kilka kart w firefoksie i aqq” (nawet kilkanaście kart w Firefoksie), do tego Pidgin, czasem VirtualBox, coś jeszcze działało całkiem sprawnie. Chyba od wersji RC (maj 2009) używałem Windows 7 na tym samym notebooku i też było w porządku. Nie wykonywałem żadnych specjalnych optymalizacji, co najwyżej wyłączyłem kilka usług, Aero działało, Windows Search też.\nCiekawy artykuł - 512 MB pamięci powinno wystarczyć każdemu….\nOptymalizacja: Re: Co oznaczają te błędy w dzienniku zdarzeń?\ngargamel.pce (Michal Widlak) Styczeń 28, 2017, 11:05rano #5\nWitam, Chcę zainstalować na laptopie z 2 GB RAMu W7. Ile MB RAMu zajmie W7 po starcie? Aktualnie na laptopie jest Vista Ultimate (bez żadnych SP) i po potraktowaniu TuneUp 2012 na starcie zajmuje 38% z 2GB. Czy W7 potrzebuje większej ilości MB? A jeżeli tak to ile i czy da się wyłączyć jakieś niepotrzebne usługi? Laptop jest używany do przeglądania internetu i pisania w Wordzie 2010. Pozostałe parametry laptopa: CPU Intel Pentium T2330 GPU Intel GMA X3100 Pozdrawiam.\nPodaj dokładny model laptopa bo zainwestowanie w dodatkową kostkę SO-DIMM to naprawdę niewielkie pieniądze a komfort pracy docenisz na każdym systemie operacyjnym\nJaro070 (Jaro070) Styczeń 28, 2017, 11:06rano #6\nDziękuję za odpowiedź. Na drugiej partycji mam francuską Vistę HP, więc w wirtualizację nie będę się bawił.\nLaptop to Acer Aspire 5720Z. Ramy 2x1 GB DDR2. Pakowanie 2x2 GB jest dla mnie za drogie. Jak już będę coś zmieniał w tym lapku to co najwyżej CPU na C2D T5750.\nadam9870 (adam9870) Styczeń 28, 2017, 11:06rano #7\nTak jak mówi pawcio1212 , ja też myślę że 7 będzie działać lepiej niż Vista, ale sprawdzisz w praktyce jeżeli chcesz.\nJaro070 (Jaro070) Styczeń 28, 2017, 11:06rano #8\nOK, dziękuje za pomoc. Temat można zamknąć.\nforeste (foreste) Styczeń 28, 2017, 11:07rano #9\nSystem na 1 gb może chodzić ale po odchudzeniu sam system może zająć ok 380~500mb ram\na moj komp to typowy archaik\nsempron 2800+ 2 ghz (2004r)\n1 gb ram + ready boost 500mb\nsadaj72 (sadaj72) Styczeń 28, 2017, 11:07rano #10\nIm mniej RAMu dla os tym więcej dla mnie\nJeżeli aplikacja potrzebuje np. 6GB pamięci to mogę z tej pamięci skorzystać, ale na szczęścia windows zadba żebym nie skorzystał zjadając 1.5-2GB i nie specjalnie chcąc oddać zasoby.\npawcio1212 (pawcio1212) Styczeń 28, 2017, 11:07rano #11\n@sadaj72 uruchom czystego windowsa na hmm 256 ramu ewentualnie 512(home premium SP1) i będzie działać i użyje maksymalnie 230MB\na uruchomiłeś taką aplikację z 6GB ???pewnie nie\nPo co windows ma oddać ci te 1GB jeśli jeszcze są 2-4GB wolnego ramu pomyśl trochę.\nDlaczego windows ma brać mało RAMu jak to go spowolni więc bierze więcej(tak to się odbija na uruchamianiu)i jest przygotowany do uruchomienia wszystkiego.\nA ty jak idziesz na wycieczke kilku dniową pod namiot to bierzesz tylko namiot i dobre buty??\nProTofik (ProTofik) Styczeń 28, 2017, 11:08rano #12\n@sadaj72, Używałeś kiedyś windowsa 7?\nSam mam komputer z 12GB ramu i podczas normalnego użytkowania zjada około 3-4GB. Właśnie instaluje system na brata komputerze który ma tylko 2GB i zjada jedynie 700MB.\nKiedyś instalując na kompie z 1GB ramu windows zabierał sobie jedynie 500MB.\n7 jest o tyle dobry że zawsze umie zagospodarować sobie to co dostanie, i dokładanie większej ilości ramu odbija się pozytywnie na wydajności.\nJaro070 (Jaro070) Styczeń 28, 2017, 11:08rano #13\nZainstalowałem 7. Na starcie zabiera tylko 32% z 2GB. Wątek można zamknąć.


Zestaw figurek DOMEZ Fortnite Squad Mode Edycja Limitowana - ceny i opinie w Media Expert\nKolekcja unikatowych figurek, która pozwala na wymianę pomiędzy kolekcjonerami oraz poprzez łączenie ze sobą figurek, budowanie wymyślnych konstrukcji składających się z ulubionych bohaterów. W serii DOMEZ znajdzie się ponad 100 różnych figurek bohaterów ze świata Fortnite. Uzupełnij swoją kolekcję DOMEZ Fortnite o zestaw unikatowych figurek Rabbit Raider, Leviathan, DJ Yonder, P.A.N.D.A. Team Leader w limitowanym czteropaku Squad Mode. Figurki zawarte w czteropaku Squad Mode są limitowane i nie wystąpią w sprzedaży pojedynczej.\nZawartość zestawu Zestaw figurek


Wieś Jaskółki (wielkopolskie) » mapy, GUS, nieruchomości, kod pocztowy, regon, edukacja, kierunkowy, demografia, statystyki, tabele, linie kolejowe, drogi publiczne, liczba ludności\nWieś Jaskółki w liczbach\nWieś Jaskółki - Podstawowe informacje\nWieś Jaskółki to wieś leżąca w gminie Raszków. Należy do województwa wielkopolskiego, powiatu ostrowskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań z 2011 roku liczba ludności we wsi Jaskółki to 500 z czego 51,8% mieszkańców stanowią kobiety, a 48,2% ludności to mężczyźni. Miejscowość zamieszkuje 4,2% mieszkańców gminy. Identyfikator miejscowości Jaskółki w systemie SIMC to 0207617, a współrzędne GPS wsi Jaskółki to (17.737778, 51.687500).\n500 Liczba mieszkańców (2011)\nZobacz miasta w pobliżu wsi Jaskółki\nRaszków (3,5 km) Ostrów Wielkopolski (6,0 km) Odolanów (13,3 km) Sulmierzyce (16,9 km) Nowe Skalmierzyce (17,8 km) Krotoszyn (20,8 km) Dobrzyca (21,8 km) Pleszew (23,5 km)\nZobacz inne wsie w pobliżu wsi Jaskółki\nWieś Jelitów (1,6 km) Wieś Świeligów (1,9 km) Wieś Radłów (2,3 km) Wieś Przybysławice (2,5 km) Wieś Rąbczyn (2,7 km) Wieś Pogrzybów (3,2 km) Wieś Lamki (3,3 km) Wieś Zacharzew (3,7 km) Wieś Niemojewiec (4,0 km) Wieś Lewkowiec (4,4 km)\nWieś Jaskółki na mapie\n17.73777851.687500 Współrzędne GPS\n0207617 Kod SIMC\nWieś Jaskółki - Dane demograficzne(liczba ludności, płeć mieszkańców)\nWieś Jaskółki ma 500 mieszkańców, z czego 51,8% stanowią kobiety, a 48,2% mężczyźni. W latach 1998-2011 liczba mieszkańców wzrosła o 10,6%. Współczynnik feminizacji we wsi wynosi 107 i jest porównywalny do współczynnika feminizacji dla województwa wielkopolskiego oraz porównywalny do współczynnika dla całej Polski.\n59,4% mieszkańców wsi Jaskółki jest w wieku produkcyjnym, 24,8% w wieku przedprodukcyjnym, a 15,8% mieszkańców jest w wieku poprodukcyjnym. Na 100 osób w wieku produkcyjnym przypada we we wsi Jaskółki 68,4 osób w wieku nieprodukcyjnym. Ten wskaźnik obciążenia demograficznego jest więc nieznacznie większy od wkażnika dla województwa wielkopolskiego oraz porównywalny do wskażnika obciążenia demograficznego dla całej Polski.\nLiczba i płeć mieszkańców wsi Jaskółki\n500 Liczba mieszkańców\nWykres - Populacja we wsi Jaskółki na przestrzeni lat, Źródło: Główny Urząd Statystyczny (GUS)\nWykres - Odsetek kobiet we wsi Jaskółki na przestrzeni lat, Źródło: Główny Urząd Statystyczny (GUS)\nWykres - Odsetek mężczyzn we wsi Jaskółki na przestrzeni lat, Źródło: Główny Urząd Statystyczny (GUS)\n12424,8% W wieku przedprodukcyjnym (<18 lat)\n29759,4% W wieku produkcyjnym\n7915,8% W wieku poprodukcyjnym\nWykres - Produkcyjne grupy wieku - Wieś Jaskółki, 2011, Źródło: Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań, NSP 2011\n26,6 Ludność w wieku poprodukcyjnym na 100 osób w wieku produkcyjnym\n63,7 Ludność w wieku poprodukcyjnym na 100 osób w wieku przedprodukcyjnym\n21672,7% W wieku produkcyjnym mobilnym (18-44 lata)\n8127,3% W wieku produkcyjnym niemobilnym\nWieś Jaskółki - Nieruchomości(mieszkania oddane do użytku, powierzchnia użytkowa, liczba izb)\nW 2019 roku we wsi Jaskółki oddano do użytku 1 mieszkanie. Na każdych 1000 mieszkańców oddano więc do użytku 2,00 nowych lokali. Jest to wartość znacznie mniejsza od wartości dla województwa wielkopolskiego oraz znacznie mniejsza od średniej dla całej Polski.\nPrzeciętna liczba pokoi w nowo oddanych mieszkaniach we wsi Jaskółki to 6,00 i jest znacznie większa od przeciętnej liczby izb dla województwa wielkopolskiego oraz znacznie większa od przeciętnej liczby pokoi w całej Polsce. Przeciętna powierzchnia użytkowa nieruchomości oddanej do użytkowania w 2019 roku we wsi Jaskółki to 139,00 m2 i jest znacznie większa od przeciętnej powierzchni użytkowej dla województwa wielkopolskiego oraz znacznie większa od przeciętnej powierzchni nieruchomości w całej Polsce.\nMieszkania oddane do użytkowania we wsi Jaskółki\n12,00 Liczba izb na 1000 ludności\n139 m2 Łączna powierzchnia użytkowa w lokalach oddanych do użytkowania w 2019\nWieś Jaskółki - Rejestr REGON(klasy wielkości, sekcje PKD, formy prawne)\nWe wsi Jaskółki w roku 2019 w rejestrze REGON zarejestrowanych było 51 podmiotów gospodarki narodowej, z czego 44 stanowiły osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. W tymże roku zarejestrowano 7 nowych podmiotów, a 1 podmiot został wyrejestrowany. Na przestrzeni lat 2009-2017 najwięcej (7) podmiotów zarejestrowano w roku 2019, a najmniej (1) w roku 2014. W tym samym okresie najwięcej (4) podmiotów wykreślono z rejestru REGON w 2013 roku, najmniej (0) podmiotów wyrejestrowano natomiast w 2016 roku.\nWedług danych z rejestru REGON wśród podmiotów posiadających osobowość prawną we wsi Jaskółki najwięcej (2) jest stanowiących spólki cywilne. Analizując rejestr pod kątem liczby zatrudnionych pracowników można stwierdzić, że najwięcej (51) jest mikro-przedsiębiorstw, zatrudniających 0 - 9 pracowników.\n7,8% (4) podmiotów jako rodzaj działalności deklarowało rolnictwo, leśnictwo, łowiectwo i rybactwo, jako przemysł i budownictwo swój rodzaj działalności deklarowało 25,5% (13) podmiotów, a 66,7% (34) podmiotów w rejestrze zakwalifikowana jest jako pozostała działalność.\nWśród osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą we wsi Jaskółki najczęściej deklarowanymi rodzajami przeważającej działalności są Handel hurtowy i detaliczny; naprawa pojazdów samochodowych, włączając motocykle (31.8%) oraz Budownictwo (15.9%).\n7 Podmioty nowo zarejestrowane we wsi Jaskółki w 2019 roku\n1 Podmioty wyrejestrowane we wsi Jaskółki w 2019 roku\nWieś Jaskółki - Edukacja i szkolnictwo(poziom wykształcenia, lista przedszkól i szkół, edukacyjne grupy wieku)\nWieś Jaskółki - Transport i komunikacja(drogi publiczne przechodzące przez Wieś Jaskółki i ich kategorie, przebieg dróg, linie kolejowe, stacje kolejowe, przebieg linii kolejowych)\nPrzez Wieś Jaskółki nie przechodzi żadna droga publiczna zaliczana do kategorii wojewódzkiej lub wyższej. Poniżej znajduje się lista takich dróg w promieniu 10 km wraz z ich typem i kompletnym przebiegiem (spisem miejscowości, przez które przechodzi dana trasa).\nPrzez Wieś Jaskółki nie przechodzi żadna linia kolejowa wykorzystywana do ruchu pasażerskiego lub towarowego. Poniżej znajduje się lista takich linii w promieniu 10 km wraz z ich typem i kompletnym przebiegiem (spisem stacji kolejowych/przystanków osobowych, przez które przechodzi dana linia).


Nadchodzi Jazztopad | NaszWroclaw.net\nHome > Z archiwum > Nadchodzi Jazztopad\nChoć już od dobrych kilku lat we Wrocławiu odbywa się Jazztopad dopiero od niedawna jest on w miarę spójnym cyklem koncertów. W tym roku fanom dobrej muzyki listopad skojarzy się wręcz z Jazzowo-Barokowym trzęsieniem ziemi.\nIdeą Jazztopadu, jest prezentacja muzyki nigdzie wcześniej nieprezentowanej, kreowanie zaskakujących spotkań improwizujących muzyków.\nJazztopad rozpocznie się w piątek koncertem saksofonisty Wayne’a Shorter’a, który niegdyś był filarem kwintetu Milesa Davisa. Shorter przyjedzie do nas z kwartetem, współtworzonym przez artystów od lat cieszących się znaczącą reputacją w dziedzinie muzyki improwizowanej. A są to: John Patitucci, Danilo Perez oraz Brian Blade.\nW niedzielę natomiast usłyszymy kwartet również obrośniętego legendą Billa Frisella. Do Wrocławia przyjeżdża on z projektem pod nazwą „Richter 858″. Projekt ten inspirowany jest malarstwem Gerharda Richtera.\nSpecjalnie z myślą o Jazztopadzie Terje Rypdal napisał nową kompozycję. Ten Norweg już od 30 lat związany jest z wytwórnią ECM. To już fanom jazzu mówi w zasadzie wszystko. Dla ECM nagrywają swoje płyty takie gwiazdy jak Tomasz Stańko, Keith Jarrett czy Jan Garbarek. Ten koncert odbędzie się już 13 listopada.\nTydzień później, 21 listopada będziemy mogli posłuchać młodych muzyków z zespołu Laboratory. Koncert ten jest to konsekwencją Jazzplayseurope czyli platformy dla młodych jazzmanów z sześciu krajów. Polskę w projekcie będzie reprezentować Piotr Damasiewicz który pochodzi z Wrocławia.\nNa sam koniec, 29 Jazz-topada zaszczyci nas legendarny kanadyjski trębacz – Kenny Wheeler. Swą nową kompozycję przedstawi on wraz z festiwalowym Lutosławski Quartet.\nGdzie, kiedy, za ile…\nKwartet Wayne’a Shortera odbędzie się w Filharmonii Wrocławskiej przy\nul. Piłsudskiego 19 i rozpocznie się o 19;\nI strefa – 450 zł\nII strefa – 250 zł\nIII strefa – 120 zł\nWejściówka – 80 zł\nKoncert Billa Frisella odbędzie się również w Filharmonii Wrocławskiej\nRozpoczęcie godz. 18;\n50 / 80 / 100 / 150 zł\nTerje Rypdal, 13.11.2009 godz 19:00 Sala Filharmonii Wrocławskiej\nWejściówka – 30 zł\nJazzplayseurope odbędzie się 21.11.2009 o godzinie 19:00 w Sali Filharmonii Wrocławskiej\nWejściówka – 15 zł\nDostępne w sprzedaży są również w sprzedaży karnety\n1. Karnet obejmujący koncerty 6,8.11.2009\nI strefa – 650 zł\nII strefa – 350 zł\nIII strefa – 200 zł\n2. Karnet na wszystkie koncerty Jazztopadu\nI strefa – 800 zł\nBilety oraz karnety są sprzedawane w podziale na następujące strefy:\nI strefa od 1-3 rzędu\nII strefa od 4-12 rzędu\nIII strefa od 13-20 rzędu\nVIP 7-8 rząd\nŹródło: Materiały Organizatorów / Jazztopad.pl


Ile urlopu przysługuje na umowie na okres próbny Pracownik zatrudniony na podstawie umowy na okres próbny nabywa urlop wypoczynkowy...\nWitam. Pracowałem 30 lat w jednym zakładzie i przysługiwał mi urlop 26 dniowy. Rozliczony zostałem z urlopu do 30 września. Nową pracę podjąłem 1 Października. Mam zachowaną w sumie ciągłość pracy. Pytanie. Czy muszę teraz odpracować rok czasu żebym miał pełny urlop, czy jest to ciągłość mojego prawa do pełnego urlopu począwszy od nowego roku?\nWitam przepracowałem w firmie 6 lat za rok 2021 wykorzystałem cały 26 dni urlopu. W obecnym roku 2022 nie wykorzystałem ani jednego dnia urlopu, od 1 kwietnia zmieniam firmę w związku z tym cały urlop za 2022 rok przechodzi do nowej firmy?


Kartka Vintage na Chrzest z wózeczkiem - Kartki hand made - Wnętrze\n> Wnętrze > Kartki hand made > Kartka Vintage na Chrzest z wózeczkiem\nŚliczna ręcznie wykonana karteczka na chrzest w stylu Vintage - wersja dziewczęca. Wykonana z najwyższej jakości papierów do scrapbookingu, z przepięknej kolekcji papierów, stylizowanej na starą Vintage Baby Girl. Karteczka ozdobiona grafiką wózeczka dziecięcego, w odcieniach brudnego różu i beżu, oraz papierowymi kwiatuszkami i napisem Chrzest Święty.... Do kartki dołączone jest pudełeczko ozdobione w tej samej stylistyce. Wymiary kartki to 14,5 x 14,5cm Wymiary pudełeczka 15 x 15cm Kartka na zamówienie, czas realizacji około 3 dni Na życzenie klienta możliwa personalizacja - w tym celu proszę o kontakt. Serdecznie zapraszam :) Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.


DZIEŃ NA RYNKACH: Amerykańskie indeksy kontynuują wzrostową korektę | StrefaInwestorow.pl\n17 maj 2022, 22:35\nPo dniu przerwy w poniedziałek, we wtorek główne indeksy obrazujące poziom kursów na Wall Street, kontynuowały odbicie, zapoczątkowane z poziomu rocznych minimów. Obawy przed recesją w USA nie zniknęły, ale część inwestorów uznała obecne ceny akcji za okazję do zakupów.\nIndeks S&P 500 zyskał we wtorek 2,0 proc. i zakończył notowania na 4.088,85 pkt., Dow Jones Industrial zwyżkował o 1,3 proc. do 32.654,59 pkt., a na Nasdaq Comp. poszedł w górę o 2,8 proc. 11.984,52 pkt.\nPo tym jak w poprzednim tygodniu indeksu zanotowały kolejne 52-tyg. minima, na Wall Street trwa wzrostowa korekta. Najmocniej odbije rynek Nasdaq, który wcześniej poniósł największe straty. W odniesieniu do zeszłotygodniowego dołka indeks Nasdaq Comp. zyskał 5,4 proc., S&P 500 wzrósł 4,0 proc., a Dow Jones Industrial poszedł w górę 2,9 proc.\nW ciągu ostatnich kilku dni perspektywy amerykańskiej gospodarki, które obecnie budzą największe obawy inwestorów, nie poprawiły się. Trudno zatem zapał do kupowania akcji przypisać istotnej poprawie "fundamentów", na których oparte są przyszłe wyniki giełdowych korporacji.\n„Widzimy wyraźne oznaki późnego cyklu i chociaż ryzyko ograniczenia wzrostu gospodarczego lub recesji stale rosło przez pierwsze cztery i pół miesiąca tego roku, teraz zaczynamy przekraczać poziom prawdopodobieństwa, który wskazuje na recesję jako bazowy scenariusz na koniec tego roku i początek przyszłego” – napisał w poniedziałkowym raporcie Darrell Cronk, prezes Wells Fargo Investment Institute.\nTrwające od kilka dni odbicie poprzedziła długa seria spadków - indeks S&P 500 zanotował serię sześciu kolejnych tygodni na minusie, najdłuższą od 2011 roku. Prawdopodobnie część inwestorów uznała, że ceny spadły już na tyle nisko, że powinny się przynajmniej przejściowo odbić, nawet jeśli za rogiem czai się recesja. A nawet w przypadku realizacji negatywnego scenariusza, kursy nie powinny już znacząco spadać.\n"Doszliśmy do punktu, w którym inwestorzy doszli do wniosku, że rynek wycenił już wiele najgorszych scenariuszy" - powiedział główny strateg National Securities Art Hogan, cytowany przez portal CNBC.\nW przypadku niektórych spółek, "najgorsze scenariusze" znalazły odzwierciedlenie w cenach akcji na sesji wtorkowej. Na przykład notowania Walmart, jednego z największych detalistów w USA, zniżkowały o 11,4 proc. do 131,35 dol. Kurs akcji znalazł się na najniższym od 52 tygodni poziomie po tym, jak w raporcie za I kw. Walmart podał, że skorygowany zysk na akcję wyniósł 1,30 USD, wobec oczekiwanych przez rynek 1,48 USD.\nCitigroup zwyżkował o 7,6 proc. po tym, jak Berkshire Hathaway Warrena Buffetta ujawnił, że objął w I kw. udziały w banku warte 3 mld USD.\nNotowania Paramount Global, innej spółki w którą zainwestował Berkshire Hathaway (ma udziały o wartości 2,6 mld dol.), poszły w górę 15,4 proc.\nAkcje United Airlines urosły o 7,9 proc. po tym, jak linie lotnicze podniosły prognozę przychodów w II kw.\nTakże w Europie wtorkowa sesja przebiegała pod znakiem wzrostów cen akcji. Paneuropejski indeks Europe Stoxx 600 wzrósł o 1,2 proc., obrazujący poziom kursów największych firm strefy euro Euro Stoxx 50 zyskał 1,5 proc., niemiecki DAX poszedł w górę 1, proc., a brytyjski FTSE 100 zwyżkował o 0,7 proc.\nDolar osłabił się o 0,8 proc. wobec koszyka walut do 103,347 pkt.\nEurodolar umacnia się o 1,1 proc. do 1,0549.\nRentowność 10-letnich UST rośnie o 10 pb do 2,98 proc., a dochodowość 30-letnich obligacji rośnie o 8 pb do 3,17 proc.\nNa rynku ropy czerwcowe kontrakty na gatunek WTI spadły o 1,6 proc. do 112,40 USD za baryłkę, a lipcowe futures na gatunek Brent straciły 2,0 proc. do 111,99 USD/b. Na początku sesji notowania ropy naftowej, znajdujące się na najwyższym poziomie od ostatniej dekady marca, rosły. (PAP Biznes)


Termiczny kubek termos click clack klausberg kb-7100 - kubki termiczne - Garnki Świata\n» termiczny kubek termos click clack klausberg kb-7100\nKod produktu: KB-7100\nProdukt marki KLAUSBERG. Towar nowy, oryginalnie zapakowany.\n- Model produktu: KB-7100\n- Wymiary: 20 x 7 cm. Pojemność: 380ml\n- Kubek wykonany w technologii podwójnych ścianek z izolacją próżniową.\n- Utrzymuje temperaturę napoju do 6h.\nKubek posiada korek "Click Clack". Po wciśnięciu napój będzie można wypić jak z normalnego kubka za pomocą wyprofilowanego ustnika. Posiadamy 4 kolory kubków: CZERWONY, FIOLETOWY, ZIELONY i CZARNY.