Nieoswojone ptaki [Maria Rodziewiczówna] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01208 004691 18789469 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788726235616 Data wydania: 2019-12-11\nTola została sierotą jeszcze jako niemowlę. Po śmierci rodziców dziewczynką zaopiekował się stryj, Kazimierz Łużycki. W jego domu Tola wyrasta na piękną młodą kobietę. Na jej drodze pojawia się wreszcie miłość. To przystojny malarz Jan Stankar, który zasypuje Tolę romantycznymi gestami, rozkochując ją w sobie na tyle, że ta decyduje się porzucić dotychczasowe życie. Bez zgody stryja, który od początku sprzeciwia się małżeństwu Toli i Jana, dziewczyna wyjeżdża za wybrankiem do Warszawy. Tam jej wizje szczęśliwego życia szybko niweczy rzeczywistość. Jan okazuje się hulaką, zaciągającym coraz większe długi, który ostatecznie porzuca rodzinę i emigruje z kraju. Dla Toli oznacza to bój o życie dla niej i jej dziecka.\nMaria Rodziewiczówna Nieoswojone ptaki Saga\nNieoswojone ptaki Zdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 1901, 2019 Maria Rodziewiczówna i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726235616 1. Wydanie w formie e-booka, 2019 Format: EPUB 2.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora. SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont\nI. Z wesołego obiadu w gronie kolegów malarzy Jan Stankar wracał do domu. Oni jeszcze zostali przy kieliszku i cygarach, on spojrzał na zegarek i, jakby przerażony, że tak długo zabawił, zerwał się i wziął za kapelusz. — Do żony ci tak pilno! — ktoś zażartował. Ruszył ramionami. — Mają przysłać po ilustracje — odparł znudzonym głosem. — Zresztą dwa dni nie byłem w budzie, trzeba zajrzeć! I wyszedł szybko, bojąc się żartów, a może pokusy pozostania. — Potrzebna mu była baba i bachory, jak kojec dla sokoła — posłyszał jeszcze uwagę Franka Poraja. Na ulicy mrok już ogarniał kąty. Była wiosna, ale jeszcze naga i chłodna, drzewa ledwie pękały po skwerach. — W Sorrento śniegiem kwitły kamelje! — przypomniał sobie opowiadanie kolegi Mareckiego, który wracał z Włoch właśnie i bawił ich wrażeniami z podróży. Szedł z rękoma w kieszeniach i głową zwieszoną, z uczuciem nieznośnej nudy i rozdrażnienia. Kamienica, do której wszedł wreszcie, stała w ciasnej uliczce, była odrapana i brudna, schody wąskie, strome, ciemne. Zewsząd wydzierały się na nie wyziewy ubogich kuchen, mydlin i pleśni, spotykał kucharki mniej niż eleganckie i czyste, wiodące z sąsiadkami rozhowory i kłótnie o klucz od strychu, i piął się wyżej i wyżej, aż na trzecie piętro. Tam zadzwonił do prawych drzwi, z poza których rozlegał się wrzask dziecka, tak przeraźliwy, że świdrował w uszach. — Ja ją uspokoję! — zamruczał, marszcząc brwi. Otworzono drzwi. W ciemnej sionce zamajaczyła postać kobieca, która, ujrzawszy go, cofnęła się bez powitania. — Czy to dziecko nigdy nie cichnie! — zawołał niecierpliwie. — Można je znienawidzić lub oszaleć. Zdjął palto i cisnął je na kufer, stanowiący całe umeblowanie sionki, i wszedł na prawo do dużego ciemnego pokoju. Tam to, w jakimś mrocznym kącie, wrzeszczało dziecko. Ucichło w tej chwili jak czarem, widocznie na ręku matki. — Gdzie lampa? — zawołał w ciemności. Wtedy kobieta przemówiła, wychodząc do drugiego pokoju: — Masz ją na twoim stole. Zapal sam. Głos był wdzięczny, młody, ale brzmiał bezmiarem znużenia i apatją. Mrucząc gniewnie, zapalił lampę. Pokój był duży, wąski, zastawiony różnemi sprzętami, gdyż służył jednocześnie za jadalnię, salon i pracownię. Wraz z sypialnią i kuchnią stanowił całe mieszkanie rodziny Stankarów, składającej się z męża, żony i dwuletniej córki. Malarz spojrzał na stół, zarzucony przyborami malarskiemi, i sięgnął po list, który snadź przyniesiono w czasie jego nieobecności. Czytał twarz mu się poczęła rozjaśniać, promienieć, zapał napełniał oczy. — Tolu, wiesz kto przyniósł ten list? — zawołał, zwracając się ku drzwiom sypialni. — Listonosz, wczoraj! — odparła młoda kobieta, ukazując się w progu. Niewiadomo, jakim cudem uśpiła dziecko. — Tyś dopiero stworzona na Egerję! — wybuchnął niecierpliwie. — Otóż, jak zwykle, mylisz się. List ten przyniósł mój dobry genjusz. Kobieta zbliżyła się w krąg światła. Była bardzo młoda, smukła, zgrabna i uderzającej piękności twarzy, gdyby nie wielka chudość i bladość i wyraz znudzenia i zmęczenia, który ją szpecił i postarzał. — Więc to pieniądze? — rzekła obojętnie. Zaśmiał się pogardliwie. — Pieniądze! Więc ty znajdujesz, że mój genjusz nosi zatłuszczony mieszek, a moje marzenie — liczyć brudne asygnaty. Trochę krwi wystąpiło na mizerną twarz kobiety. Chciała coś odpowiedzieć żywo, ale zmarszczyła tylko brwi i odparła prozaicznem pytaniem: — Czy podać ci obiad? — Dziękuję. Dosyć wąchać na schodach te preparaty, żeby stracić smak, a dostać wstrętu! Kobieta jak automat zwróciła się do sypialni. Wtedy on, rozdrażniony jej chłodem, zerwał się, zmiął list gwałtownie i cisnął go jej pod nogi. — Masz, depcz, jakeś mi wszystko podeptała! — krzyknął z wybuchem wściekłości. Kobieta usunęła się — stanęła — i nie straciła cierpliwości. — Dobij mnie zatem, niech raz będzie tej męce koniec! — zawołała rozpacznie. — Będziemy oboje wyzwoleni! — Ty! Więc i ty masz aspiracje jakieś, więc ja ciebie krępuję. Duch zapoznany i udręczony! Cha, cha! Więc to ty jesteś ofiarą. Dałaś mi takie bajeczne szczęście, a ja jestem nienasycony tyran, ludożerca, kat! — Nie, tylko lekkomyślnik, fantastyk i egoista. Kłamałeś mi kiedyś miłość — wierzyłam ci; przysięgałeś mi opiekę i szczęście, nie dotrzymałeś przysiąg. Teraz niczego od ciebie nie pragnę, nie wymagam, tylko najelementamiejszej delikatności i spokoju, i tego mi nie dajesz! Czegóż wreszcie chcesz ode mnie, com ci zawiniła, w czem ci dokuczam? Widujesz mnie tylko wtedy, gdy sam chcesz, nie słyszałeś dotąd słowa skargi lub wyrzutu. — To się skarż, wyrzucaj, mów! Albo ci bronię! Nawet ciekawy jestem, co ty możesz mieć do mnie za pretensje. — A jakichże mieć nie mogę? Coś ty mi dał? — Dałem ci moją swobodę i wolność. Coś ty z tego zrobiła, co ja mam wzamian. Tę przeklętą, brudną budę, to wściekle, wrzeszczące dziecko i twoją wiecznie skrzywioną twarz. Ze zgrozą myślę, że do tego domu muszę iść! — Gorsza zgroza z tego domu nigdy nie wychodzić, jak ja. Buda jest przeklęta i brudna, bo w niej mieszka niedostatek, dziecko jest płaczące, bo chore ze złego odżywiania i powietrza, a ja mam twarz jak to otoczenie, życie i ściany, wśród których lata mi płyną. Słońce tu nie bywa! Ale to mieszkanie, dziecko i byt — tyś mi stworzył — i tak wygląda szczęście i raj, o którym mi opowiadałeś kiedyś — tam — w Ługach. A ja temu co winna? Wrócić tam nie mogę, iść nie mam gdzie, uwolnić ciebie od siebie, jak? Tylko śmiercią! W tej chwili dziecko płakać zaczęło. Kobieta weszła do sypialni, pochyliła się nad łóżeczkiem i gorącą, suchą dłoń położyła na główce. Była tak znękana i zobojętniała na wszystko, że nawet słowa ni pieszczoty nie znalazła dla dziecka, które wiedziała, że płakało z głodu. Od trzech dni Stankar nie był w domu, a zostawił w stoliku dwa bilety na dwuzłotowe obiady i dziesięć złotych gotówką. Pieniądze poszły na zapłacenie rachunku piekarza. Obiad czekał na niego codzień. Wczorajszy przygrzewany rano, dostało dziecko, ale od południa zjadło tylko suchą bułkę i herbatę. Obiad czekał na ojca. — Mamusiu, daj Jance mli-mli! — ozwało się dziecko żałośnie. Matka pogładziła ją po włosach. — Będziesz cicho czekać aż wrócę — dobrze? To ci przyniosę zupy! — szepnęła. — Będzie Janka cicho, będzie! Stankarowa wyszła do kuchenki i poczęła przygrzewać jedzenie. Mąż chodził po pokoju, tu i tam, nierówno, jak dziki zwierz w klatce. Od czasu do czasu potrącał sprzęt jaki i klął. Na każdy taki wybuch kobieta wzdrygała się nerwowo i spoglądała na drzwi, czy nie wejdzie, potem znowu bezmyślnie wpatrywała się w płomyk naftowej kuchenki. Wreszcie zupa była gorąca. Wylała ją do talerza i poniosła dziecku. Posadziła je na kolanach i karmiła machinalnie. Wtem Stankar stanął w progu. — Pić mi się chce! — rzekł. — Masz piwo? Potrząsnęła głową. — To mi go sprowadź. — Daj pieniędzy, to sama przyniosę. Wiesz przecie, że służąca odeszła w zeszłym tygodniu. — To się jej nie dziwię, a zazdroszczę, że się z tej nory wyzwoliła. Kobieta podniosła głowę, popatrzała na niego, i roześmiała się. Było to coś tak niesłychanego, śmiech na jej ustach, że on się stropił. — Cóż to znowu. Zwarjowałaś. Czego się śmiejesz! — Narzekałeś, żem zawsze skrzywiona, więc się śmieję! Powinieneś być rad — odparła, wstając. — To są żarty, godne ciebie! Dlaczegóż dotychczas nie postarałaś się o drugą służącą. — Dla dwóch kardynalnych racyj. Po pierwsze, że nie chcę mieć świadka scen, które tu się dzieją, i być pośmiewiskiem całej kamienicy, po drugie, że poprzednia nigdy nie dostawała zasług w porę — i na ciągłe upokorzenie z tego powodu nie chcę się narażać powtórnie. — Jak sobie chcesz. Służ tedy sama, hrabino! Takiś olbrzymi wniosła posag! Teraz on się roześmiał i, dobywszy z kieszeni garść miedzi i srebra, rzucił na stolik. — Przynieś sześć butelek piwa — rozkazał, wychodząc. Stankarowa zaczęła usypiać dziecko. Nie była to łatwa sprawa. Dziewczynka protestowała ile sił i mocy. Była to stworzenie uparte i grymaśne, nieprzystępne żadnej prośbie ni groźbie, gdy się raz zbuntowało. Ułożona w łóżeczku, wierzgała, kręciła się, odpychała matkę i aż siniała z płaczu i krzyku. Stankar usiadł do roboty. Ilustrował jakąś powieść, potrzebował skupienia i spokoju, gdy go ten krzyk poderwał. — Cicho! — zawołał, porywając się za głowę. Ale dziecko, jeśli możliwe, wrzeszczało jeszcze głośniej. Wtedy on cisnął ołówek, zerwał się, wypadł do sionki, chwycił kapelusz i palto i uciekł, czując, że gdyby pozostał, popełniłby chyba kryminał. W półgodziny potem Stankarowa zdołała uspokoić dziecko. Stała chwilę na środku pokoju, zdumiona, że przecie jest cicho, i zaraz przypomniała sobie polecenie męża. Zwykle nieśmiała i lękliwa do miasta i ulicznego gwaru, teraz z zadowoleniem pomyślała o wyjściu. Ubrała się żywo i zbiegła szybko ze schodów. — Wiosna już! — pomyślała, wychodząc na ulicę. I oto stało się coś dziwnego. Nic ją zda się poruszyć nie mogło, nic zająć, rozrzewnić, wydobyć z duszy dźwięk, z oczu łzy. Ale na tę myśl, poczuła, że jej serce zadrgało i ścisnęło się gardło łagodną żałością. — W Ługach już sady kwitną i pachnie ziemia. Żaby rechocą w księżycowe wieczory — i życie młode kipi. Jaki gwar tam, — w ciszy! Przycisnęła rękę do piersi, spojrzała w górę, i łzy się rzuciły do oczu. — Mój Boże, godzinę tam być, a odżyję, i wszystko zniosę. Godzinę tylko, godzinę! — szepnęła błagalnie. Jakiś przechodzień spojrzał na nią, ocenił — i stanął. — Czy pani się zbłąkała? Może przeprowadzić! — rzekł. Jak spłoszone dzikie zwierzę poskoczyła naprzód, zbudzona brutalnie z chwili marzenia. I w jednej chwili wrócił jej lęk ludzi, wstręt do ulicy i tłumu. Biegła prawie, śmiertelnie wystraszona, bo czuła instynktem, że jest ścigana przez rozpustnego próżniaka, któremu wpadła w oko. Dogonił ją i usłyszała cyniczny głos: — Bardzo widocznie pani śpieszno. Po nocy takim pięknym panienkom nie godzi się chodzić bez towarzystwa i opieki. Dokąd pani idzie? Czy ktoś czeka i wygląda, czy wracamy już? Nie odpowiadając, skręciła w boczną ulicę, zapominając poco wyszła, czego szuka, leciała naoślep, byle uciec. Ale napastnik nie ustępował, słyszała jego kroki i pogwizdywanie operetkowej aryjki. Po dobrym obiedzie wyszedł snać bez celu, na spacer, i ściganie spokojnej kobiety założył sobie jako uprzyjemnienie wieczoru. Ulice były prawie puste, a Stankarowa w swem przerażeniu zamiast kierować się ku ludniejszym, skręcała w coraz samotniejsze. Wreszcie naprawdę straciła pojęcie, gdzie się znajduje. Nagle z narożnego szynku o dziesięć kroków przed nią wyszła na ulicę gromadka pijanych wyrobników, śmiejąc się i pokrzykując. Wtedy, zewsząd otoczona, stanęła, tuląc się do ściany. Napastnik z tego skorzystał. Przysunął się już, pewny swego, i poufale wziął ją pod rękę. Szarpnęła się ze stłumionym okrzykiem i rzuciła się naprzeciw gromady pijaków. W jednej chwili była otoczona, obrzucona gradem grubych żartów i dowcipów. Zawróciła tedy i uciekała ścigana przez dwóch, podczas gdy inni gwizdali, cmokali, podniecali ścigających okropnemi konceptami. Szczęściem na drugim rogu stał policjant i przechodnie snuli się gęściej, była uratowana. Zatrzymała się sekundę, aby tchu nabrać, gdy wtem spostrzegła, że pierwszy napastnik, wytrwały, szedł za nią i opodal stał, czatując, kiedy się oddali od stróża porządku publicznego. Rozpacznie obejrzała się za dorożką i podeszła do stójkowego. Obejrzał ją od stóp do głowy, a gdy nie odchodziła, spytał: — Co wam potrzeba? Chciała go poprosić o opiekę, ale się zlękła cyrkułu, protokółu, sprawy, a zresztą, jak oskarżyć o napaść człowieka, który stał spokojnie i oglądał wystawę spożywczego handlu. Spytała tedy o drogę do domu. Policjant objaśnił ją, wskazał ulicę, nie było powodu dłużej pozostawać. Jeszcze raz poszukała oczami dorożki, westchnęła ciężko i poszła. Ale już jej sił zbrakło, by uciekać, więc ledwie minęła kilka kamienic, napastnik był już obok i, coraz natarczywszy, coraz zuchwalszy narzucał propozycje, targował ją, stawił cenę. Wtem ukazała się wolno wlokąca dorożka. Kobieta zawołała, wskoczyła do środka, i czując się wreszcie uratowaną, rzuciła adres. Dorożkarz rad z bliskiego kursu, konia zaciął, w turkocie nie posłyszał krzyku kobiety. Napastnik w biegu wskoczył za nią i brutalnie wpół ją objął. Odepchnęła go i nieprzytomna ze zgrozy wyskoczyła na ziemię. Upadła na bruk, poczuła okropny ból głowy i ręki, zerwała się jednak, umknęła na chodnik, i wpadła w pierwszą bramę, pod nogi wychodzącej na ulicę kobiety. Tamta się usunęła. — Można patrzeć przed siebie i nie potrącać! — rzekła. — Mój Boże, to pani! — zawołała Stankarowa. — Co się stało? Do nas pani idzie? — Bóg mi panią zesłał. Przez litość, proszę mnie do domu odprowadzić! — Ale co się stało? Ma pani krew na twarzy. — Upadłam, potłukłam się. Jakiś drab mnie gonił! Niech mnie pani nie opuszcza! — Ależ pani ledwie na nogach stoi. Proszę do nas wstąpić, odpocząć! — Dziękuję, nie mogę. Dziecko same zostało — i mąż czeka na piwo. Muszę wracać śpiesznie. — Mówiła gorączkowo, czując, że jej siły uchodzą z bólu i zmęczenia. — A no, to chodźmy — odpowiedziała wybawicielka, kobieta już niemłoda, energicznie wyglądająca. Wzięła ją pod rękę i prowadziła gderząc. — Co za sens wychodzić tak późno, samej jednej, gdy się nie zna miasta, i jest się takim tchórzem, a no i taką ładną. Mnie nikt nigdy nie zaczepił, natura mnie zaasekurowała od podobnych wypadków, ale nie pojmuję, jak się można bać i uciekać. Jabym mu powiedziała parę słów takich, że odpadłaby go ochota od napaści na długo. Co pani? Słabo? — Zdaje mi się, że zwichnęłam rękę padając. Strasznie boli. Czy jeszcze daleko? — Sto kroków. Mocno się proszę oprzeć na mnie. Mogę panią unieść całą na rękach. Wtem Stankarowa zadrżała i cofnęła się. — Boże, on znowu. Tam stoi, widzi pani, przy bramie i czatuje. Powiedziałam adres dorożkarzowi. — Nie bójże się pani ze mną. To ten! Podniosła głos, korzystając, że było pusto. — Taki podlec, to nawet na złodzieja się nie zdał, bo do tego fachu trzeba odwagi i strach kary. Czy nie lepiej napadać na kobiety bezbronne. Bardzo honorowy proceder. Małpa taka, której pomywaczkaby nie chciała, wyobraża sobie, że byle raczył wybrać kobietę, już ją zdobył. Po szynkach się walał całe życie, i po sobie ludzi sądzi — bydlę brudne! Napastnik wysłuchał wszystko i uznał zapewne nagankę za chybioną, bo szybko przeszedł na drugą stronę ulicy, i zniknął, a energiczna kobieta rzekła triumfująco: — Widzi pani! Tak go trzeba było przyjąć, zamiast uciekać. No — droga wolna. Ale i siły Stankarowej były wyczerpane. Oparła się o bramę i szepnęła: — Dziękuję pani za opiekę. Teraz muszę iść po piwo. — Tak, do bawarji, między pijaków. Jeszcze lepiej. Idź pani na górę, stróż piwo przyniesie. Wywołała cerbera i w dwa słowa załatwiła interes, potem prawie zaniosła Stankarowę na trzecie piętro. Co dalej się z nią działo, nie pamiętała biedna kobieta. Gdy Stankar dobrze po północy wrócił do domu, zdziwił się mocno, gdy mu otworzyła nieznajoma kobieta. Nie czekając pytania, rzekła: — Czekałam, aż pan wróci. Jestem Zarębianka, znajoma żony pana. Odprowadziłam ją do domu, ma zwichniętą rękę, poranioną twarz i stłuczony bok prawy. Doktór był, rękę nastawił — no — i piwo pan ma. Dobranoc, przyjdę jutro rano dzieckiem się zająć, bo chora dobrze jak za tydzień wstanie. Powiedziała to prędko, ubierając się i zanim z podziwu zebrał się na odpowiedź, wyszła, zamykając drzwi za sobą. Zapalił świecę i wszedł do sypialni. Kobieta leżała nie śpiąc, przygotowana na scenę gniewni i wyrzutów. Rękę prawą miała w bandażach i skroń ze skóry odartą, rozszerzonemi bólem oczami wpatrywała się w niego. — Ładnieś się urządziła! Co to? Wpadłaś pewnie pod dorożkę? — Napadł na mnie jakiś pijak, gonił, ścigał! Wzięłam dorożkę, on za mną wskoczył. Uciekałam, padłam na bruk, — opowiedziała urywanym szeptem. Ruszył niecierpliwie ramionami. — Ten dopiero miał za kim się uganiać — mruknął pogardliwie. — A z ciebie też typowa gęś wiejska. Ciekawym, co teraz będzie. Do wszystkich przyjemności domowego ogniska przybędzie mi niańczenie tego opętanego dziecka. Tfu! Splunął, wyszedł z sypialni — i usiadłszy przy swym stole wziął głowę w ręce, i pogrążył się w ponurej zadumie. I niewiadomo, które było nieszczęśliwsze, bardziej znękane dolą z ich dwojga — połączonych na życie wielką miłością!\nII. Łużyccy na Ługach siedzieli już dawniej jak sięga pamięć ludzka. Jak się im wiodło i czem się odznaczali, o tem także nie pisano kronik, zapewne nie byli wielcy, ni sławni, i nie nęcił ich szeroki świat, ani rządy Rzeczypospolitej, dopiero w ostatnich czasach Stanisław Łużycki wyemancypował się z tradycyjnego domatorstwa swojej rodziny, schedę swoją bratu Kazimierzowi ustąpił, spłatę wziął, i wieści o nim nie dochodziły. Ów tedy Kazimierz na Ługach pozostał, nie ożenił się, stosunki z ludźmi pozrywał, wyszedł na dziwaka i w swoich Ługach szczególnie się urządzał. Przedewszystkiem, gdy tylko uwłaszczono włościan, przestał uprawiać grunta. Gdzie chciał rosnąć las, tam rósł, gdzie nie, całe łany leżały odłogiem. Ługi stały się dziczyzną i stepem, po którym pasła się stadnina pana Kazimierza, jedyne źródło dochodu i amatorstwo właściciela. Następnie, żeby się zupełnie ubezpieczyć od sąsiadów chłopów, dwór cały otoczył wysokim murem — zamknął w ten obręb folwark i dom, sady i ogrody — i zamczystemi bramami opatrzył. Ale że sadów nikt nie oglądał, a dzikich drzew nikt nie krzesał, cała ta osada po latach niewielu stała się masą gęstwiny splątanej, rozczochranej, dowolnie bujającej. Stadnina uczyniła kopytami drogę do folwarku, nieliczna służba przetarła ścieżki do krynicy i lamusu, do grząd warzywa i drwalni. Zresztą dom był niewidzialny w bzach, chmielach i wybujałych chwastach. Pan Kazimierz spełnił w ten sposób marzenie swego życia. Nie potrzebował chłopskiej łaski i uchronił się od chłopskiego łupiestwa. Nie zatruwała mu życia troska o deszcz i pogodę, o ceny zboża, nadużycia i oszustwa oficjalistów. Dochód z koni i poręb leśny zaspakajał podatki i wydatki, a nawet można było trochę na czarną godzinę odłożyć. Ludzie nie nawozili panu Kazimierzowi plotek i pustej wrzawy, nie miał spraw i procesów, i był naprawdę panem w swem państwie. Czworo służby podzielało jego gusta i samotność. Na czele bezdzietne małżeństwo, w którem żona była kucharką, gospodynią i trochę despotyczną panią całego dworu, a mąż stał na czele hodowli koni i zarządu majątkiem. Trzecim był jednooki Franek, strzelec i leśniczy, a czwartym głuchonieme faktotum, Marek. Ten nie miał nazwy, ni fachu — i dlatego robił wszystko — więcej, niż tamtych troje, a gospodyni Florjanowa pilnie dawała baczenie, by mu nie zostawić czasu na myślenie, protest i odpoczynek. Kilku koniuchów i stajennych parobków, rekrutowanych bardzo starannie i płatnych bardzo dobrze, stanowiło wraz z babą pomywaczką cały garnizon tej szczególnej fortecy. Pan Kazimierz prowadził życie czynne i ruchliwe. Wstawał o świcie, dzień cały spędzał w stajni lub lesie, jadał mało, pił tylko wodę, nie palił tytuniu, nie odzywał się dużo, ale rygor umiał utrzymać i był kochany przez swych podkomendnych. Wieczorem czytywał w swym gabinecie — otoczony psami i różnym chowanym dzikim zwierzem. Wysoki był, suchy i nerwowy — nie znał co choroba, z usposobienia dobry, chociaż pozór miał szorstki, mowę twardą, a sąd surowy. Bardzo rzadko, parę razy do roku, pan Kazimierz przestępował granicę Ługów, zwykle pieszo, ze swego lasu wstępował do dworu, który z nim graniczył — do Brzezickich. Podżartowywano w sąsiedztwie, że się w Brzezickiej kochał, gdy była panną, i że afekt w sercu zachował. Jeśli tak było, to go litość ciągnęła do dawnej bohdanki. Brzezicki był chorowity, interesy w opłakanym stanie, cały ciężar na barkach i głowie kobiety. W pięć lat po ślubie Brzezicki umarł, zostawiając jej ruinę finansową i trzyletniego Michasia, którego pan Kazimierz do chrztu trzymał. Myślano, że się pobiorą po skończeniu żałoby, ale wdowa sprowadziła do domu starą kuzynkę, najgorszą plotkarkę z całej okolicy i borykała się dalej sama z biedą, przy fikcyjnej pomocy rady familijnej. Jak poprzednio, pan Kazimierz parę razy do roku przychodził na chrześniaka popatrzeć, posiedzieć u komina lub na ganku godzin parę, zawsze na oczach ciekawej, szpiegującej kuzynki, która przy wysokiej cnocie, chciwa i łakoma skandalu, nazwała go wreszcie ciemięgą i gburem i traktowała lekceważąco. Raz przecie, w chwili bardzo finansowo ciężkiej — wzruszona troską Brzezickiej, a oburzona egoizmem Łużyckiego, ostro mu docięła. — Mógłby też pan przez wzgląd na dziecko poradzić wdowie, zamiast milczeć i końce swych butów oglądać. — Radziłem raz, więcej słowa nie powiem! — Ciekawam tej rady? — Żeby się jak ja urządziła, zamiast pracować dla chłopów i lichwiarzy. Na ciężkie roboty skazują, na kryminały — ale żeby kto dobrowolnie sam siebie na to skazywał, to absurd i warjacja. Ja nie psychjatra! — Bardzo się pan delikatnie wyraża. Tak to pan pojmuje obywatelskie obowiązki! Winszuję. — Nie inaczej i dobrze mi z tem. — Zapewne, egoistom zawsze dobrze. — Egoista jest ten, kto innych dla siebie wyzyskuje — ja tylko nic nikomu nie daję — i nie dam! To powiedziawszy, odszedł, sztywnie jej się skłoniwszy, i długi czas się nie pokazał. Istotnie Łużycki nic nikomu nie dawał. Na żadną dobroczynną składkę, na żadną instytucję, na żadne kościoły i pomniki, a odpowiadał na wezwanie zawsze jedno: — Czy to nakaz? Nie. Więc odmawiam. Do niczego nie należę i należeć nie chcę! Zczasem był źle notowany i miał najgorszą wśród współobywateli opinję — nikt do niego nie zajeżdżał. Był temu bardzo rad, i coraz bardziej zasklepiał się w swej samotności z naturą i księgami. Pewnej jesieni pan Kazimierz czytał w swym gabinecie, skończywszy dzienne zatrudnienie i odprawiwszy Franka strzelca, z którym omówili jutrzejsze polowanie. Ogień się palił w ogromnym staroświeckim kominie, psy faworyty spały na wilczych i niedźwiedzich skórach, za oknem ponuro jesienny wicher szumiał, przy wielkim stole pan Kazimierz gazety przeglądał, a wielką ciszę tej samotni przerywał tylko świerszcz w szparze komina, ulokowany na zimowe leże, trzaskanie ognia i czasem mruczenie senne wyżlicy Dźwiny, do której boku przytuliły się dwa podżare taksy, i zawsze czujne, przezierały co chwila rozumne oczy, pilnując, czy pan nie wychodzi. Nagle, jeden z nich, Mrówka, podniosła trochę uszy i pysk do góry, nasłuchując i poczęła mruczeć. Był to sygnał dla zapalczywego Trzmiela, jej towarzysza. Nie zadając sobie trudu spytania o rację, ani słuchania, ni wiszenia, porwał się odrazu z przeraźliwem szczekaniem. Szczekanie to, które wyprowadzało z cierpliwości borsuki i lisy, że z nor się przed niem wynosiły, poruszyło też pana Kazimierza. — Będziesz cicho, piszczałko — krzyknął. Pies przyczaił się i umilkł na sekundę, ale że mądra Mrówka poszła, mrucząc i węsząc ku drzwiom, i on za nią podreptał, kolebiąc się na swych krzywych łapach, nos w szparę wetknął i na nowo alarm podniósł. Dźwina także podniosła głowę i zbyt wielka dama, by krzyczeć, patrzała tylko ku drzwiom, powoli poruszając ogonem i dając przez to znać, że czuje kogoś znajomego, gdy taksy bez względu na to, kto szedł, protestowały energicznie przeciwko przerwaniu im snu, a panu czytania. Teraz już i pan Kazimierz słyszał, że ktoś się zbliżał i poznał ciężki krok towarzysza. Odłożył gazetę i zrobił ruch, jakby do harapa, który wisiał na poręczy fotelu, dobrze snać znany taksom, bo w tej chwili szmyrgnęły pod kanapę, zaszyły się bezpiecznie, i wytknąwszy tylko dwa nosy czarne i lśniące jak trufle, dalej ciągnęły swój przeraźliwy duet. W tej chwili zapukano do drzwi. — A co tam, Florjanie? — spytał pan Kazimierz. Drzwi się otworzyły, wszedł Florjan, na bok się usunął przed żoną, która coś niosła dużego na ręku, a twarz miała od łez czerwoną. — Proszę pana, nieszczęście się stało, pan Stanisław umarł! — rzekł głucho Florjan. Łużycki się zerwał. — Skąd wiesz? Kiedy? Gdzie? — W zeszłym tygodniu w Rydze. Tydzień chorował. — Ale skąd wiesz? Była depesza? Dawaj! — Człowiek stamtąd przyjechał, Łotysz — jego służący, i przywiózł dziecko! — Jakie dziecko? — Pana Stanisława córeczkę. Zdrowiutką przywiózł, niech pan zobaczy! Odchylił chustkę na rękach żony, i ujrzał pan Kazimierz różową twarz śpiącego dziecka. Machinalnie palcem do policzka dotknął, jakby przekonać się chciał, że nie śni, ale Florjanowa wreszcie opanowała swe wzruszenie i odzyskała mowę: — Co pan robi? Szturga, jak psiaka, jeszcze w oko trafi! I, ogarnąwszy silniej dziecko rękami, pochyliła się nad niem z taką czułością i uszczęśliwieniem, że jakby cała jej dusza rozpromieniła się macierzyństwem. A pan Kazimierz, ochłonąwszy, badał dalej. — Pan Stanisław kazał mnie dziecko oddać? A matka? — Matka umarła przy urodzeniu. Łotysz u nich pięć lat służył. Gada, że mu pan Stanisław zapisał meble i wszystko, co miał, byle dziecko do nas odwiózł. Łaska boska nad niem, że taki chłop niezgrabny w drodze go nie zamorzył. — Gdzież ten człowiek. Ma list? Papiery? — Ma wszystko. Został u nas w mieszkaniu. — Wołajcie go tutaj. Florjan wyszedł, a pan Kazimierz do kobiety się zwrócił. — Jakże to będzie? Trzeba jej mamki, myślę? — Jezus Marja! Toć ma półtora roku! — Aha, to cóż trzeba? Niańki? — A ja to nie potrafię? Prędzej mi ręce pousychają, niż obce ręce jej się tkną. Ot co, trzeba kołyski, pościółki, ciepłego mleczka, jak się obudzi. Ja ją tu u pana zostawię, bo tu najcieplej, a sama się zakrzątam. Niechno pan potrzyma, tylko delikatnie. Oszołomiony zupełnie pan Kazimierz, wziął niezgrabnie na ręce dziecko i obejrzał się, gdzieby je ulokować. Nigdzie mu się nie zdało lepiej, niż przed kominem na skórach. Było tam najmiękciej i najcieplej. Złożył tedy ostrożnie pakiet żywy na kilku skórach i, przyklęknąwszy, przypatrywał się śpiącemu dziecku. Z równą ciekawością i zdziwieniem, ale przyjaźnie i życzliwie przyglądały się tej nowinie wszystkie trzy psy. Obeszły wokoło, obwąchały, obejrzały, przekręcając głowy i mrużąc oczy, i wreszcie pokładły się wokoło, jakby łaskawie przyjmowały przybysza do swej szanownej kompanji. Pan Kazimierz się pochylił i dziecko pocałował, potem wstał, słysząc kroki. Florjan wprowadził Łotysza. Był to człek lat średnich, brzydki, dobrodusznie patrzący. Roześmiał się, szeroko roztwierając usta, i rzekł łamaną rusczyzną, w której połowa była niemiecczyzny i łotewskiej mowy. — Maleńka pani dojechała zdrowo, dzięki Bogu. O, bardzo to daleko, — ledwiem trafił. Oto są papiery, które mi pan kapitan zostawił — trochę zamokły. Nie wiedzieć, co było od deszczu zakrywać — torbę, czy dziecko. Już czwarty dzień jestem w drodze. — A brat mój kiedy umarł? Dlaczego mnie nie wezwano? Nagły zgon? — Dobrą śmierć miał, lekką. Przeziębił się na rewizji w porcie, bo oto z Petersburga był kontroler, i galowy mundur pan kapitan włożył. Zaraz też na trzeci dzień doktór powiedział, że będzie z nim źle. Wtedy mnie to zawołał, kazał sprowadzić pana sędziego Bruna, z którym był w przyjaźni — i tak przy nim do mnie powiada: „Ty, Hans, jak tylko umrę, zabierzesz tę ceratową torbę z mego biurka, sto rubli, co tu leżą, upakujesz ciepło dziecko, i odwieziesz je do mego brata; masz tu wypisaną marszrutę. Jak to spełnisz, proś mego brata, by ci dał świadectwo, żeś dziecko zdrowo i cało mu wręczył, a z tem świadectwem zgłosisz się do sędziego Bruna, który ci za to odda całe umeblowanie mieszkania, jakoteż moje ubrania i bieliznę. Mam nadzieję, Hans, że mi nie odmówisz tej ostatniej usługi?“ — Spełnię akuratnie, panie, pan sędzia świadkiem, — ja mu odpowiadam. Bardzo się ucieszył i zaraz pan sędzia Brun ułożył w torbę wszystko, co pan kapitan kazał, a potem mnie odprawili i zaczęli ze sobą gadać i pisać, a ja zaraz poszedłem do żony i zacząłem się uczyć, co to z takiem dzieckiem robić w dalekiej drodze, żeby nie zmarło. — Kiedy umarł mój brat? — przerwał pan Kazimierz. — Zeszłej niedzieli. Gdy oddał Bogu ducha, zaraz mi pan sędzia Brun oddał torbę, pieniądze i dziecko i zaraz kazał jechać. Pokornie proszę pana o świadectwo, żem spełnił, com obiecał, i na legat zasłużył. Jutro o świcie chcę odjechać zpowrotem. Pan Kazimierz odebrał z jego rąk torbę opieczętowaną i, milcząc, napisał mu żądany dokument. Potem otworzył biuro i wraz ze świadectwem podał mu sto rubli.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Nieoswojone_ptaki-ebookRO/p00627779i006" target="_blank" title="Nieoswojone ptaki [Maria Rodziewiczówna] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nieoswojone ptaki [Maria Rodziewiczówna] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


darmowy zakład - tag w Promocje Bukmacherskie\ndarmowy zakład - szukany TAG w promocje\nDarmowy zakład na mecz Real Madryt vs Kashima\nW niedzielę o 11:30 w Yokohamie odbędzie się finał klubowych mistrzostw świata, w którym Real Madryt zmierzy się z Kashimą. Czy japoński zepół będzie drugą drużyną w historii, która w tym mini-turnieju pokona europejski zespół?\ndodano: 2016-12-17 promocja nieaktualna\nObstaw mecz Legii i zgarnij zakład na mecz Lechii!\nPostaw co najmniej 15 PLN na dowolny wybór w zakładzie przedmeczowym na zwycięzcę meczu (1X2) Śląsk - Legia (Śląsk, remis, Legia), a w poniedziałek otrzymasz 15 PLN zakład na żywo bez ryzyka na spotkanie Lechia - Górnik Łęczna. Promocja otwarta dla wszystkich klientów.\n20euro zakład bez ryzyka na mecz Legii z Borussią\nW środę 14. września, Legia Warszawa zmierzy się z Borussią Dortmund w meczu Ligi Mistrzów i aby zwiększyć emocje, oferujemy fantastyczny zakład na żywo. Postaw zakład przedmeczowy na mecz Legia Warszawa v Borussia Dortmund, a otrzymasz od nas zakład bez ryzyka na żywo z taką samą stawką (aż do 20€) na ten wielki mecz.\ndodano: 2016-09-13 promocja nieaktualna\n30zł stawiaj na Polaków bez ryzyka!\ndodano: 2016-06-17 promocja nieaktualna


Dalszy ciąg sporu między Maćkowską a Zemło. Padło słowo "przepraszam" • Powiat wodzisławski - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\nWracamy do wydarzeń z 27 lutego, które miały miejsce w trakcie sesji rady powiatu wodzisławskiego. Doszło wówczas do ostrej wymiany zdań między radną Danutą Maćkowską a członkiem zarządu radnym Janem Zemło. Przypomnijmy, że Maćkowska mówiła wtedy, że poziom dyskusji Zemło jest godny jego wykształcenia, jak i sprawowanych przez niego funkcji, które pełnił i pełni. Dodała również, że Zemło jest niegodzien pełnienia funkcji członka zarządu. O sprawie pisaliśmy TUTAJ. Podczas wczorajszej (27.05) sesji radny Zemło powrócił do minionych wydarzeń.\nZemło: obrzucono mnie pomówieniami i oszczerstwami\n- Radna Danuta Maćkowska nie przedstawiając żadnych argumentów, żadnych dowodów pozwoliła sobie podważyć moje kompetencje, moją wiedzę, moje trzydziestoletnie doświadczenie i całkowicie bezpodstawnie nie mając żadnych argumentów stwierdziła, że nie jestem godzien pełnienia funkcji członka zarządu - zaczął radny Jan Zemło swoją wypowiedź. Dodał, że jako rajca jest osobą zaufania publicznego i ma prawo do godziwej i właściwe oceny. - W oczach opinii publicznej pani Maćkowska pozwoliła sobie mnie poniżyć, obrzucając mnie pomówieniami i oszczerstwami - mówił. - Nie mogę zgodzić się na takie traktowanie, bo to nie powiedziała jakaś osoba niemająca żadnej wiedzy, powiedziała to osoba, która co drugie zdanie na każdej sesji powtarza, że jest wysokiej klasy nauczycielem, powinna w moim odczuciu ważyć słowa i wiedzieć, że słowa raz wypowiedziane zostają w mediach - dodał. Radny Zemło zapowiedział, że jeżeli jeszcze raz powtórzą się tego rodzaju zachowania w stosunku do jego osoby, to będzie dochodził swoich praw w sądzie z artykułów 212 i 216 kodeksu prawnego (dotyczą one zniesławienia i zniewagi). - Nie pozwolę poniżać mojej godności. Nie ubliżam innym radnym, zachowuję do nich szacunek i takiego traktowania również oczekuję - podsumował.\nRadna Maćkowska przeprosiła\nRadna Danuta Maćkowska nie pozostawiła bez odpowiedzi wystąpienie rajcy. - Jeżeli poczuł się pan urażony moimi wypowiedziami, to przepraszam - powiedziała. Swojej przemowy jednak na tym nie zakończyła. - Na złośliwości ze strony pana Zemło napotykam od początku tej kadencji. Jeżeli jeszcze raz zdarzą się wypowiedzi podważające moje kompetencje nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej, czy podważające moje kompetencje oświatowe, to też nie omieszkam skorzystać z artykułów 212 i 216 - zapowiedziała radna, oczekując od radnego Zemło przeprosin.\nKrzyżak adwokatem Maćkowskiej?\nW dyskusję włączył się również przewodniczący rady powiatu wodzisławskiego Adam Krzyżak, który chciał zakończyć wymianę zdań między radnymi. - Jest mi przykro, że dochodzi do takich wydarzeń. Chciałbym, żebyśmy zachowali się w sposób pozytywny - mówił. W pewnym momencie chciał również odebrać głos radnemu Zemło. Rajca zarzucił mu wtedy, że bierze w obronę jedną ze stron konfliktu, stając się jej adwokatem. - Czuje się głęboko urażony pana zachowaniem. Mam prawo na takie samo traktowanie jak reszta radnych - mówił Zemło. Nawiązując do przeprosin, których oczekiwała od niego radna Maćkowska poprosił ją, aby podała za co ma przeprosić, to wtedy to uczyni. Radna Maćkowska nie odniosła się już do wypowiedzi radnego i na tym dyskusja została zakończona.\nAdam Krzyżak Danuta Maćkowska Informacje Jan Zemło konflikt Powiat wodzisławski Rada Powiatu Wodzisławskiego spór\n~sam (46.134. * .235) 12.06.2020 22:08\nSam się podpisz cwaniaku\nGrabi 05.06.2020 15:09\nDo poniżej a czy tu jest inaczej, są osoby co piszą pod kilkoma nickami i oczerniają innych, czy tak ta dyskusja ma wyglądać , chcesz atakować to się podpisz i miej tą odwagę przyjąć to na siebie.\n~braksłow (87.101. * .55) 05.06.2020 08:08\nprzez takich zadymiarzy szczekaczy i "celebrytów" pis tylko traci .. ludzie troche pokory!\n~do_nizej (93.179. * .35) 05.06.2020 07:18\nTo nie wiedziałeś,że jest lepszy i gorszy sort,że jest pis a reszta to "chamska hołota"?\n~BrakSłow (5.173. * .21) 05.06.2020 06:37\nNie wierzę pisowi w ani jedno słowo-przykład idzie z góry niestety, tenże pis nazywa opozycję „chamską hilotą” w sejmie\nDobrze,że to się wreszcie skończy!\nGrabi 04.06.2020 21:57\n~Śmiszek(188.146 * 67), ~Rozumoddalony(188.146 * 67)~Radlin2(188.146 * 67)~StanumysłuZawada(188.146 * 67)~Wiadrowkiblu(188.146 * 670).Masz takie hobby, czy po prostu się wydurniasz. Oczerniasz ludzi i robisz sztuczny tłok.\n~Śmiszek (188.146. * .67) 04.06.2020 19:42\nPszów za kilka lat będzie bankrutem to komisarz go sam podzieli między sąsiadów.Rydultowy zbankrutują to pod Rybnik.Radlin tak samo .Zawada połączy się z Syrynia i Lubomia tworząc trójmiasto.


Nowelizacja zakaz handlu w niedziele z poprawkami trafi do drugiego czytania w Sejmie\n"Plaga i patologia" wykorzystywania wyjątków od zakazu handlu w niedziele\n"Plagą i patologią stało się powoływanie przez niektóre podmioty na działalność pocztową, aby ominąć przepisy tej ustawy, przy czym w większości jest to fikcyjne" - wskazał.\n"Dziś już około 20 sieci handlowych otwiera swoje sklepy, korzystając z tej luki, co jest najwyższą patologią" - zaznaczył. "Ta patologia zaczęła urągać powadze państwa" - ocenił.\nJanusz Śniadek wyjaśnił, że zgodnie z projektem sklep będzie mógł prowadzić działalność w niedziele niehandlowe jako placówka pocztowa, pod warunkiem że ten rodzaj działalności będzie dla niego przeważający, przychody z niej rzeczywiście przekroczą 50 proc. pozostałych przychodów.\nOpozycja za zniesieniem zakazu handlu w niedziele\nZ kolei posłanka (KO) Marzena Okła-Drewnowicz przytoczyła dane z ministerstwa rozwoju, z których wynika, że w 2019 r. ponad 2 tys. małych sklepików spożywczych zniknęło z polskich ulic, w 2020 r. było to ponad 1600, przybyło za to w obu tych latach dyskontów i supermarketów.\nW jej ocenie zakaz handlu w niedziele spowodował, że Polacy zaczęli robić duże zakupy w dużych sieciach handlowych w piątki i soboty, a ograniczyli zakupy w małych sklepikach, dlatego one upadają.\nJak zapisano, chodzi o przeważającą działalność wskazaną we wniosku o wpis do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, która stanowi co najmniej 50 proc. miesięcznego przychodu ze sprzedaży, uzyskanego w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym jest prowadzony handel lub są wykonywane czynności związane z handlem.\nDołącz do dyskusji: Nowelizacja zakazu handlu w niedziele z poprawkami trafi do drugiego czytania w Sejmie


HOTEL IL LEONE BLU BED AND BREAKFAST, KATANIA\nIl Leone Blu Katania\nVia Castello Ursino, 38, Katania, Włochy\nCzołowy Il Leone Blu Bed and Breakfast zaprasza na nocleg w jednym z 4 dźwiękoszczelnych pokoi, w każdym z których jest dostęp do pokojów dla alergików, skrytki depozytowej i przechowalni bagażu.\nW odległości 15-minutowego spaceru znajdują się Villa Bellini . Dojście z obiektu do centrum Katanii zajmie gościom jedynie 10 minut.\nIl Leone Blu Bed and Breakfast jest położony w niedalekiej odległości od muzeum, katedry i zamku, jak również od słynnej atrakcji Piazza Duomo, oddalonej o 400 mertów od obiektu.\nPodczas pobytu w Il Leone Blu Bed and Breakfast goście mają w pokojach darmowe wi-fi, indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych, spiżarnię, biurko i wysoki sufit. Z okien pokoi ukazuje się widok na miasto. W pokojach dostępne są prywatne łazienki z wanną, prysznicem i suszarką do włosów a również czajnik elektryczny, zmywarkę i maszynę do lodu.\nSzeroki wybór dań oferują Ristorante Camelot i Gisira Pizza and Drinks, znajdujące się w promieniu 100 metrów od hotelu.\nOd portu lotniczego Katania-Fontanarossa obiekt dzieli 10 minut jazdy samochodem.\nIl Leone Blu, Włochy


Omega story -rodowód-\nZaczątkiem tego ośrodka była wypożyczalnia łódek i kajaków prowadzona przez J. Sieradzkiego i Leona Boczara. Wkrótce, obok baraku, wspólnicy zbudowali prymitywny pomost, przy którym cumnowały łodzie i kajaki, a później jole żaglowe. Zaczęli też żeglować na ocalonym z pożogi wojennej i przebudowanym na jednostkę otwartopokładową, jachcie FA-RYS. Kiedy obaj zorientowali się, że okolice Wisły stanowią swego rodzaju azyl w kontrolowanej przez okupantów stolicy, przystąpili także do małoseryjnej budowy łodzi żagłowych. Tym bardziej, iż wśród ludzi zjawiających się na przystani nie brakowało żeglarzy i osób nie związanych uprzednio z jachtingiem, ale dysponujących po kaźną gotówką, gotowych nabywać łodzie. Ta druga kategoria klientów J. Sieradzkiego złożona była z ludzi, którzy umieli sobie radzić w trudnych czasach przeprowadzając czarnorynkowe transakcje handlowe lub uruchamiając nielegalną produkcję. Pierwszą okupacyjną konstrukcją J. Sieradzkiego była 5-metrowa jednostka żaglowa typu Pionier o bardzo uproszczonej budowie. Kanciaste" kadłuby Pionierów montowano dosłownie z kilku sosnowych desek. Wciągu pierwszych lat okupacji na przystani RKS i innych małych warsztatach nad brzegiem rzeki wykonano kilkanaście tych łodzi. W efekcie, w Warszawie, pod bokiem hitlerowców, rozwinąć się mogło polskie żeglarstwo regatowe i turystyczne. Istniejące w stolicy zapotrzebowanie na sprzęt pływający skłoniło J. Sieradzkiego do zaprojektowania w roku 1941 doskonalszej od Pioniera łodzi 6-metrowej jednostki mieczowej klasy Omega z ożaglowaniem o powierzchni 15 m2. Chyba sam konstruktor nie zdawał sobie wtedy sprawy z tego, że ta nieduża jola żaglowa stanie się najbardziej popularną i najdłużej produko¬waną w kraju seryjnie łodzią turystyczno-szkoleniową i regatową. Pierwszą Omegę zamówił w warsztacie projektanta Leon Jensz żeglarz z przedwojennego kręgu Yacht Klubu Polski w Warszawie. Ponieważ w okupowanej stolicy akurat nie brakowało doskonałego drewna, J. Sieradzki przystąpił do budowy łodzi. Do pomocy zaangażował znanego mu z okresu działalności w Akademickim Klubie Sportowym w Warszawie szkutnika Fondalińskiego i 2 cieśli. Konstrukcję łodzi Omega projektant dostosował do budowy amatorskiej. Poszycie obłodennego kadłuba i pokład wykonano z listewek sosnowych łączonych gwoździami i klejem. Następnie metodą na gorąco wginano i mocowano wewnątrz skorupy kadłuba cienkie dębowe wręgi. Poszywanie kadłubów małych łodzi żaglowych listewkami (tzw. słomka) wprowadzono w okresie międzywojennym w pozbawionej lasów Holandii. Poszycie słomkowe pozwalało zastępować kosztowne lite drewno materiałami odpadowymi uzyskiwanymi z rozbiórki skrzyń i innych opakowań drewnianych. Nadto montaż obłodennych kadłubów metodą słomkową był o wiele łatwiejszy niż tradycyjną technologią poszywania szerokimi klepkami, co wymagało już posiadania umiejętności szkutniczych. Jola klasy Omega charakteryzowała się następującymi wymiarami głównymi: długość całkowita 6,2 m, długość lini wodnej 5,9 m, szerokość całkowita 1,8 m, zanurzenie 0,16 m/0,96 m z opuszczonym mieczem. Typ osprzętu żaglowego slup bermudzki z niskim trójkątem przednim, powierzchnia ożaglowania 15 m2. Załoga 3-6 osób.\nKadłub łodzi Omega wyróżniał się obłym ukształtowaniem, łagodnymi krzywiznami i stosunkowo niską wolną burtą. Krągła dziobnica tworzyła mały nawis dziobowy. Rufa zakończona szeroką pawężą. Obszerny, otwarty kokpit sięgał od cęgów masztu do krawędzi pokładu rufowego. Zamocowany obrotowo stalowy płytowy miecz mieścił się w skrzynce mieczowej zamontowanej centralnie w kokpicie. Urządzenie sterowe składało się z drewnianego jarzma pawęży, tzw. rogatnicy, czyli rodzaju rozdwojonego rumpla służącego wychylaniu stalowej płytowej płetwy sterowej zamocowanej obrotowo w jarzmie. Osprzęt żaglowy Omegi złożony był ze sklejanych z sośniny drzewc grotmasztu 1 bomu, takielunku stałego z lin stalowych ocynkowanych, olinowania ruchomego z lin stalowych ocynkowanych i lin roślinnych, 2 żagli bawełnianych. Projektując ożaglowanie Omegi konstruktor przewidział zastosowanie małego fokżagla, co znacznie ułatwiło operowanie tym płótniskiem w trakcie żeglowania po rzece (konieczność częstego wykonywania zwrotów w żegludze na wiatr). W sumie Omega była typową klasową łodzią żaglową przeznaczoną do pływań regatowych i turystycznych po wodach śródlądowych. W latach 30 w krajach, gdzie jachting cieszył się największą popu-larnością projektowano i budowano sporo podobnych joli. Te żaglowe monotypy startowały w regatach w swoich klasach oznaczonych symbolami literowymi. Na przykład w Niemczech rozpowszechniona byta jola klasy F" z ożaglowaniem o powierzchni 15 m2 i klepkowym kadłubem długości 6,2 m. W Polsce, przed rokiem 1939, wprowadzono podział lodzi regatowych na klasy: V" (5 m2), S" (10 m2), H" (15 m2), E" (20 m2) i C" (25 m2). Stosowano tez inne symbole joli, np. L" dla Piątki J. Sieradzkiego. Stąd zaprojektowaną w czasie okupacji z myślą o pływaniach regatowych monotypową łódź oznaczył konstruktor symbolem literowym,który później stał się symbolem jej typu. Po opływaniu prototypowej Omegi na Wiśle okazało się, że jest to jednostka szybka, zwrotna i stateczna. Poza tym, z uwagi na solidne wykonanie, mocną konstrukcję i estetyczne walory drewnianego kadłuba pokrytego bezbarwnym lakierem, łódź wzbudzała niemałe zainteresowanie potencjalnych klientów. Toteż funkcjonujący nieoficjalnie warsztat L. Boczara, J. Sieradzkiego i Leona Jensza, który przystąpił do spółki, otrzymał kolejne zamówienia na Omegi. Budowę drugiej joli tego typu zlecił aktywny przed wojną żeglarz Zbigniew Szymański. Jednakże ostatecznie nie odebrał on tej łodzi, gdyż właścicielem jej został Czesław Marchaj. Co prawda C. Marchaj do momentu zakupu Omegi nie miał kontaktu z żeglarstwem, ale dysponując pokaźną gotówką i pragnąc nabyć jakąś łódź z miejsca wybrał budowaną właśnie jolę. Jak opowiadał J. Sieradzkiemu, pieniądze zdobywał handlując wytwarzanym przez siebie samogonem udającym popularny niemiecki koniak. Za zgodą Z. Szymańskiego, druga Omega trafiła więc w ręce C. Marchaja, a on sam zamówi! trzecią, lecz z podwyższonym masztem. Przezaglowanie rodzi zaspokajało ambicje regatowe jej armatora, ale zmniejszyło stateczność i powodowało wywrotki. Należy tu dodać, iż drugi nabywca Omegi C. Marchaj, jest dziś światowej sławy naukowcem i autorem w dziedzinie teorii żeglowania oraz autorem fundametalnego dzieła pt. Teoria żeglowania", które doczekało się wielu wydań w kraju i za granicą.\nPo napaści III Rzeszy na Związek Radziecki, okupanci zwrócili baczniejszą uwagą na okolice mostów na Wiśle. Dlatgo też w roku 1942 wspólnicy zmuszeni byli przenieść przystań i warsztat w inne miejsce, przy statku BAJKA, kawiarni na wodzie w pobliżu Portu Czeniakowskiego. Firma funkcjonowała już bez przeszkód do momentu wybuchu Powstania Warszawskiego. W warsztacie Sieradzkiego i Jensza zbudowano ok. 10 Omeg. Kilkanaście takich jednostek zmontowano tez w różnych ma łych amatorskich warsztatach mieszczących się w szopach i budach rozrzuconych wzdłuż brzegów Wisły. Trzeba tu podkreślić, iż obok J. Sieradzkiego, profesjonalne", lecz nielegalne warsztaty budujące różne typy łodzi żaglowych i motorowych prowadzili w okupowanej stolicy inni znanikonstruktorzy jachtowi inż. Jerzy Romaszkiewicz i M Pluciński. W czasie powstania prawie cały dorobek produkcyjny tych warsztatów lodzie, materiały szkutnicze, osprzęt jachtowy i dokumentacje techniczne, uległy zniszczeniu. W trakcie działań wojennych spalono i zrujnowano warsztaty oraz sprzęt pływający. Po wojnie J. Sieradzki osiedlił się na stałe w Sopocie. Na Wybrzeże przybył jeszcze w roku 1945 wraz z Grupą Operacyjną Ligi Morskiej, której zadaniem było zabezpieczenie ocalałego sprzętu i obiektów żeglarskich.\nNARODOWA JOLA KLASY H"\nW roku 1946 rozpoczął działalność reaktywowany Polski Związek Żeglarski. W następnym roku sejmik PZŻ podjął uchwałę o reorganizacji ruchu żeglarskiego i jego umasowieniu. Realizacja tej uchwały, zwłaszcza zaś masowości sportu i turystyki żeglarskiej, wymagała uruchomienia wielkoseryjnej budowy łodzi. Toteż ustalono listę klas mieczowych jednostek regatowych uwzględniając ówczesne możliwości produkcyjne istniejących i tworzonych wytwórni sprzętu sportowego i stoczni. Na liście łodzi klasowych znalazły się m.in. Olimpijka klasa ;O", Dwudziestka klasa ,,E" i Omega klasa ,,H". Masowa produkcja jednostek mieczowych ruszyła w roku 1950 w zakładach podległych spółdzielczości, przemysłowi terenowemu oraz Zjednoczonym Wytwórniom Sprzętu Sportowego i Szkutniczego Głównego Urzędu Kultury Fizycznej. W tym samym roku do J. Sieradzkiego zgłosili się Włodzimierz Głowacki i C. Marchaj, występujący jako przedstawiciele PZŻ, którzy przejęli od niego dokumentację Omegi. Następnie dokumentacja ta przekazana została do Stoczni Jachtowej w Szczecinie, gdzie PZZ złożył zlecenie na zbudowanie 250 łodzi klasy H" czyli Omeg. Wten sposób jednostka J Sieradzkiego trafiła do seryjnej produkcji stoczniowej. Była to oryginalna słomkowa wersja łodzi z 1941 roku. Jej rysunki techniczne sporządził p. Ciepka w roku 1950.0 czym świadczą zachowane dokumentacji z tamtych czasów. 4 lutego 1951roku PZZ rozważano a jego funkcję przejęła Sekcja żeglarska Głównego Komitetu Kultury Fizycznej. W efekcie doszło do szkodliwej w skutkach centralizacji sportu żeglarskiego, z którego sztucznie wyodrębniono i przekazano w gestię Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, turystykę żeglarską. Z czasem z władz SZ GKKF usunięto wielu zasłużonych działaczy żeglarskich. Pomimo ujemnych stron funkcjonowania SŻ GKKF, należy przyznać, iż przyczyniła się ona do umasowienia i upowszechnienia sportu żeglarskiego w śródlądziu, m.in dzięki inicjowaniu seryjnej budowy w naszych stoczniach i wytwórniach szeregu typów łodzi żaglowych międzynarodowych i narodowych. Komisja sprzętu i urządzeń SŻ GKKF zatwierdziła też Omegę jako monotypową jole narodowa klasy H" i wydala jej dokładne plany łodzi klasy. Plany łodzi klasy H" musiano przekazeć wielu zakładom szkutniczym, gdyż w latach 50. odnotowano duży wzrost liczby tych jednostek na naszych wodach. Dodajemy ze przewodniczącym komisji sprzętu i urządzeń SZ GKKF w latach 1963-1956 był J. Sieradzki.\nDokumentacja techniczna drugiej wersji Omegi powstała we wrześniu 1953 roku. Napisy na zachowanych fragmentach oryginalnych planów Narodowej joli turystyczno-regatowej klasy H" świadczą, że projektantem łodzi jest J. Sieradzki, a wykonawcą rysunków Paweł Michel ;Kreślił P. 'Michel"). Jola ;H" stanowiła nieco zmodyfikowaną mutację Omegi z pokładem sklejkowym, ale zasadniczo nie różniła się od pierwowzoru z roku 1941. W latach 50., obok stoczni Jachtowej w Szczecinie, budowę joli klasy ;H" zwanych popularnie przez żeglarzy Hetkami- rozpoczęty: Stocznia Jachtowa w Krakowie. Wytwórnia Sprzętu Sportowego w Chojnicach. Spółdzielnia Pracy Sprzęt Rybacki" w Warszawie. Zakład Produkcyjny ;Foto-Pam" PTTK w Augustowie, Gdańska Stocznia Jachtowa i warsztaty prywatne. Łodzie te wykonywano początkowo zgodnie z dokumentacjami sporządzonymi w roku 1950, a potem w 1951 roku oraz przepisami klasowymi monotypu ;H" z roku 1953 i poprawkami wniesionymi do tych przepisów w 1954 roku. Sporą liczbę Hetek nabyły zrzeszenia sportowe podległe związkom zawodowym (CRZZ), Liga Morska i Liga Przyjaciół Żołnierza (utworzona po włączeniu LM do Towarzystwa Przyjaciół Żołnierza w roku 1951). Jednostki te zrzeszenia i organizacje przekazały bezpłatnie swym klubom i ośrodkom żeglarskim. W latach 1951-1956 łodzie klasy ;H" z 3-osobowymi załogami startowały w kolejnych żeglarskich mistrzostwach Polski -rozgrywanych na jeziorze Niegocin. W regatach o mistrzowski tytuł niejednokrotnie brał udział z powodzeniem konstruktor Omegi. W roku 1951 jako reprezentant LM J. Sieradzki, zajął II miejsce w klasie ;H", w 1952 roku zdobył mistrzostwo Polski dla LPŻ i powtórzył ten sukces w roku 1953, gdy na starcie ŹMP zjawiło się 70 joli klasy -H". 9 grudnia 1956 roku, w związku z przemianami politycznymi w kraju, na poszerzonym plenum SŻ GKKF powołano znów do życia PZŻ. W roku 1957 żeglarze mogli ponownie swobodnie nawigować po morzu. Odrodzony PZŻ nawiązał zerwane w okresie stalinowskim kontakty międzynarodowe. W konsekwencji nastąpiła gruntowna zmiana w podejściu władz żeglarskich do problemu doboru wyczynowego sprzętu pływającego. Z udziału w regatach o mistrzostwo Polski wycofano łodzie klas narodowych wprowadzając na ich miejsce jednostki klas międzynarodowych i olimpijskich: Cadet, FD, Star i Dragon. W ten sposób zakończyła się oficjalna kariera narodowej joli regatowej klasy ,,H". Nie oznaczało to rzecz jasna nagłego zaprzestania seryjnej budowy Omeg i innych łodzi służących do szkolenia oraz rozgrywania regat krajowych, jak np: jola typu Turystka. Wprost przeciwnie, łodzie te, zwłaszcza zaś Omega, stały się najpopularniejszymi jednostkami szkoleniowo-turystycznymi, a ich produkcja rosła. J Sieradzki dokonał też kolejnej modyfikacji swej konstrukcji eliminując archaiczną rogatnicę zastąpioną rumplem z przedłużaczem i usprawniając osprzęt żaglowy. W roku 1959 konstruktor przekazał PZZ dokumentację techniczną zmodyfikowanej Omegi w celu rozpowszechniania jej wśród żeglarzy. Plany łodzi przejął ówczesny przewodniczący Komisji Technicznej PZŻ inż. Andrzej Pajączkowski. Według statystyki PZŻ w 1957 roku tylko kluby i ośrodki żeglarskie dysponowały 274 Omegami, a dwa lata później posiadały one już 419 tych joli. Liczba ta wzrastała z roku na rok, gdyż w latach 60. Omegi były budowane seryjnie przez wytwórnie i stocznie jachtowe w Gdańsku, Chojnicach, Giżycku, Augustowie i wreszcie w Ostródzie. Właśnie zapoczątkowanie w roku 1961 montażu Omeg w Ostródzkich Zakładach Szkutniczo-Drzewnych Przemysłu Terenowego stało się po 20 latach powodem sporu i bezprecedensowego procesu sądowego, którego główną bohaterką była łódź typu Ostróda 1978 - niejako :wnuczka" drewnianej Omegi. (ciąg dalszy w następnym numerze)\nPrzedruk z czasomisma Żagle z roku 1989\nDodane przez admin dnia 30 styczeń 2009 21:17:47 6909 Czytań\nz-Mood Theme by zszywak Powered by PHP-Fusion v6.01.6 || EP IV by eXtreme Crew Š 2003-2004 23145855 Unikalnych wizyt


Marine Harvest otworzył nową siedzibę w Gdańsku (zdjęcia) - Ryby/owoce morza\nGrupa Marine Harvest otworzyła nowe biuro w Gdańsku. Na 2200 mkw. powierzchni w centrali środkowoeuropejskiego oddziału firmy docelowo znajdzie pracę około 250 osób.\nPolska centrala Marine Harvest mieści się w Argonie, budynku należącym do kompleksu Alchemia zlokalizowanym w Gdańsku- Oliwie. Obecnie zespół liczy blisko 150 osób. Jego głównym zadaniem jest zarządzanie rynkami w Niemczech, Austrii, Czechach, Słowacji, Szwecji, Szwajcarii, Włoszech i oczywiście w Polsce. Firma rozwija też w nowym biurze wewnętrzne centrum operacyjne, które świadczyć będzie usługi księgowe oraz IT na rzecz spółek grupy kapitałowej wchodzącej w skład Marine Harvest ASA. Łącznie zatrudnienie w nim znaleźć ma ponad 100 osób.\n- Ze względu na dynamiczny rozwój naszych struktur oraz nowe wyzwania dla biznesu potrzebowaliśmy nowej siedziby, która podkreśli rosnącą rolę polskiego zespołu w strukturach Marine Harvest. Jedna siedziba, w której lokujemy nasz główny biznes oraz centrum usług wsparcia będzie sprzyjać integracji zespołu oraz usprawniać procesy administracyjne i decyzyjne - wyjaśnia John-Paul McGinley dyrektor sprzedaży MH.\n- Stale się rozwijamy i co ważne, znajdujemy w Trójmieście doskonały zespół, który potrafi zrealizować bardzo ambitne zadania, jakie przed nim stają - informuje Emilia Schomburg, rzecznik prasowy Marine Harvest Central Europe.\n- Ta ambitna polityka rozwojowa i stałe nastawienie na pozyskiwanie profesjonalistów powoduje, że szczególną wagę przykładaliśmy do warunków pracy, jakie możemy zaoferować naszym współpracownikom. Jednym z przykładów takich rozwiązań jest sala konferencyjna, której przeszklone ściany zmieniają swoją przezierność - dodaje Emilia Schomburg.\nUkład biura jest podzielony na 4 strefy: recepcję, część wspólną z biurami, dużą salę konferencyjną z biurkami hot desk pośrodku oraz dwie części open space. Pomiędzy poszczególnymi strefami znajdują się miejsca odpoczynku oraz duża kuchnia, która przenosi nas do "lasu", gdzie można np. pobujać się na huśtawkach.\nMarine Harvest to światowy potentat w branży hodowli i przetwórstwa łososia i owoców morza. Codziennie dostarcza przeszło 5,5 miliona posiłków ludziom na całym świecie, zaspokajając 1/5 globalnego zapotrzebowania na łososia.\nW przetwórniach i biurach należących do Grupy Marine Harvest na północy Polski, zatrudnienie znalazło już prawie 4000 osób a produkty powstające w Polsce można kupić na 70 światowych rynkach. Inwestycja w nowe biuro w Gdańsku jest elementem konsolidacji funkcji, a także podniesienia standardów jakościowych.\namoro 28-08-2018, 21:32:\nBardzo lubię ich łososia. Różnica w smaku w porównaniu z innymi niebo a ziemia\njohn 24-08-2018, 08:20:\nNo i super. Nareszcie duża światowa firma ma w 3mieście coś do powedzenia:-)


Staranowała saabem wiatę przystankową. Wszystko z powodu śliskiej jezdni (zdjęcia) : Lublin112.pl Wiadomości z Lublina i regionu. Lublin, Lubelskie, Lubelszczyzna. Ważne informacje z kraju\nStaranowała saabem wiatę przystankową. Wszystko z powodu śliskiej jezdni (zdjęcia) 20:01 18-04-2019\nDo zdarzenia doszło w czwartek późnym popołudniem na ul. Turystycznej w Lublinie. Pomiędzy ul. Hajdowską a przejazdem kolejowym samochód osobowy staranował wiatę przystankową. Na miejscu interweniowała straż pożarna i policja.\nJak wstępnie ustalono, kierująca saabem kobieta jechała w stronę centrum. Na łuku drogi straciła panowanie nad pojazdem, w wyniku czego auto wypadło z drogi na chodnik a następnie uderzyło w wiatę przystankową. Na szczęście w tym czasie nikogo w tym miejscu nie było.\nJak się okazało, ulica była zanieczyszczona paliwem. Plama oleju napędowego ciągnęła się od ul. Zawieprzyckiej do ronda przy dworku Grafa. Wyciekało ono z jadącej wcześniej ciężarówki.\nWiata została zniszczona, kierującej autem nic się nie stało. Policjanci ustalają teraz szczegółowe okoliczności zdarzenia. Na miejscu są pracownicy firmy sprzątającej, którzy usuwają niebezpieczną substancję z nawierzchni.\n(fot. lublin112.pl, nadesłane – Kacper)\nInna 18 kwietnia 2019 o 20:23\nKto teraz zapłaci za uszkodzonego Szweda i przystanek? „Wyciekający” znaleziony?\nPawcio 18 kwietnia 2019 o 20:47\nJechałem kilka samochodów za tą Panią.. ona powinna MPK jeździć.. fakt było coś rozlana ale jak można było zrobić taki numer jak ona nie mieści mi się w głowie\njerzy 18 kwietnia 2019 o 20:49\nBa'al Zebûb 19 kwietnia 2019 o 04:49\nzajęty, twojej starej patelnie chlapie\nPrawdziwy Franio (R) 19 kwietnia 2019 o 08:49\nBraci Koala Para 19 kwietnia 2019 o 14:45\nPrzyznał się 🙂\nMonika K. 19 kwietnia 2019 o 08:55\nA Franio skrobie pisanki?????\nZabrać lejce na 3 lata 18 kwietnia 2019 o 21:12\nBaba do garów, pieluch, sprzątania, a nie na drodze\nCichobiorek Cichodajek 18 kwietnia 2019 o 21:58\nUprzejmie przypominam, że zapomniałeś o najważniejszym do czego nadają się kobitki – o bzykaniu (po kosmicznemu: orbitolenie).\nJasny Gwint !!! 18 kwietnia 2019 o 22:01\nŻe źle wyprofilowany zakręt i że nie posypali to jasne, ale kto, agentka towarzyska, na tym źle wyprofilowanym zakręcie ustawił przystanek, to już nie kumam.\nCiemny Gwint :) 19 kwietnia 2019 o 10:02\nPrzystanek nie jest na zakręcie.\nZa zakrętem, od miejsca, w którym zaczyna się linia przerywana, do przystanku jest co najmniej 100 metrów.\nDzik 19 kwietnia 2019 o 08:08\nW słabej wersji ten Saab\nlewy 19 kwietnia 2019 o 19:09\nTrzeba było wolniej jechać.Tam jest ograniczenie do 50,tylko nikt o tym nie pamięta.


Szkoła Podstawowa im. Józefa Chełmońskiego w Kuklówce Radziejowickiej - Miejsce na warsztaty\nnazywam się Hanna Gancarczyk jestem artystą, prowadzę warsztaty malarskie w GCK Powozownia, poszukujemy miejsca na warsztaty malarskie, rysunkowe. Chętnie też przyjmiemy od Państwa dzieci i młodzież na zajęcia. Jesteśmy otwarci na każdą propozycję.\nOd 4 października prace nasze będą wystawione w Resursie w Żyrardowie. Załączam parę słów o nas i plakat informujący o wystawie w Resursie. Proszę o odpowiedź Hanna Gancarczyk.\nPracownia plastyczna w pełnym składzie działała pod moim kierunkiem w GCK Powozownia w Radziejowicach już ponad 6 lat. Do tej pory na zajęcia uczęszczały dzieci, młodzież dorośli z różnych stron Mazowsza, do marca tego roku na zajęcia chodziło ponad 60 osób (między innymi Pani Beata Korzeniowska Matraszek z dworu w Radoniach i Pani Maria Matuszewska z Milanówka).\nPrzyciągała ich niesamowita atmosfera, jaka panowała w naszej pracowni dzięki wspaniałym i bardzo zdolnych uczestnikom, ich twórczemu zaangażowaniu w poszukiwaniu nowych tematów i wrażeń twórczych.Na warsztatach każdy malował, rysował, a nawet rzeźbił to co chciał. Twórcy nigdy nie byli ograniczani w warsztacie twórczym i w eksperymentach nowych technik plastycznych. Miałam na względzie przede wszystkim dobre samopoczucia malujących i rozwój widzenia plastycznego.Tworzenie miało ich odprężać dawać większe poczucie własnej wartości i i sprawiać przyjemność.Młodzież która pragnęła dostać się do szkół plastycznych , miała tu pomoc merytoryczna i metodyczną w nauce rysunku i malowania Na zajęcia uczestnicy przychodzili, kiedy chcieli- bez ograniczeń wiekowych. Nie jednokrotnie młodzi malarze udzielali porad dorosłym i odwrotnie.Organizowaliśmy co najmniej 3 wernisaże w roku, na których odbywały się aukcje darowanych obrazów, za zarobione pieniądze kupowane były sztalugi i materiały malarskie. Nasze obrazy zdobią domy i urzędy nie tylko w kraju , ale i za granica rozsławiając naszą piękna Ziemię Chełmońskiego. Plenery były organizowane dość często- zależało to od pogody. W czasie pandemii, cały czas malowaliśmy w parku przestrzegając wszelkich środków bezpieczeństwa.Warsztatowicze korzystali też z wyjazdów organizowanych przez Kierowniczkę Biblioteki w Radziejowicach Barbarę Draniak do Muzeum Narodowego.Cały czas wspiera nas merytorycznie profesor Lech Majewski z ASP w Warszawie, który nie jednokrotnie też gościł na naszych wernisażach cyt. Z przyjemnością śledzę działalność Grupy Malarskiej Powozownia w Radziejowicach kierowanej przez Hannę Gancarczyk. Podziwiam ich liczne sukcesy i osiągnięcia, wiem o licznych nagrodach w konkursach ogólnokrajowych. Miło mi na Uczelni spotykać te same osoby, których prace wcześniej widziałem w Powozowni. Z racji różnych obowiązków i wyjazdów zagranicznych nie zawsze mogę być na wernisażach i wystawach. Ale zawsze dostaję pełną dokumentację z tych bardzo intersujących zdarzeń. Uważam, że rozwój plastyczny dzieci i młodzieży przy wsparciu dorosłych w waszej placówce jest wspaniały i nie do przecenienia. Pedagog prowadząca warsztaty umiejętnie podchodzi do rozwoju plastycznego ucznia, potrafi go zmotywować do działania. A forma organizacyjna wernisaży, gdy uczestnicy starają się zebrać środki finansowe dla wszystkich uczestników jest integracyjna i prospołeczna.cyt.Podejście Waszego pedagoga do rozwoju plastycznych umiejętności ucznia zasadza się na trzech, jakże ważnych elementach: – głowy – to rozumiemy co tworzymy, to nasze pomysły i postrzeganie świata; – serca – to nasze odniesienie do tradycji, do naszych uczuć, emocji; – ręki – to nieustanne ćwiczenie umiejętności posługiwania się materią plastyczną.Uczestnicy warsztatów zdobywali liczne nagrody w konkursach plastycznych, nawet o randze międzynarodowej.Czworo uczestników warsztatów za wybitne osiągnięcia w konkursach otrzymało stypendia od Wójta Gminy Radziejowice Urszuli Ciężkiej. Prace i dokonania od marca tego roku do teraz naszych artystów, można oglądać na stronie FACEBOOK GRUPA MALARSKA POWOZOWNIA.\nInformacje o mnie są na stronie www:hanna-gancarczyk.netgaleria.pl i Facebook Hanna Gancarczyk\nul. Olszowa 8a\nOpublikowano: 01 października 2020 22:39


Powrót do szkoły nie musi być kosztowny - tania wyprawka szkolna 2019 - Mungi\nWrzesień wielu osobom kojarzy się ze sporym wydatkiem na przybory szkolne dla dzieciaków. Ale czy naprawdę trzeba poświęcić majątek na wyprawkę szkolną? Nie! Poznaj 10 sposobów na oszczędzenie na zakupach back to school!\nIm bliżej września, tym wyższe są ceny w sklepach. Przedsiębiorcy wiedzą, że kiedy przyjdzie początek roku szkolnego, uda im się sprzedać te wszystkie zeszyty, markery i długopisy, więc mogą pozwolić sobie na podniesienie cen. Zakupy na powrót do szkoły warto zrobić już w wakacje, najlepiej w czerwcu lub lipcu.\nW ten sposób o niczym nie zapomnisz, ale też nie kupisz niczego, co nie będzie potrzebne. Wyprawka szkolna w sklepach kusi pięknymi wzorami i żywymi kolorami, a więc może się okazać, że mimochodem kupimy więcej, niż pierwotnie chcieliśmy.\n3. Zrób zakupy online\nKiedy zbliża się wrzesień, w sklepach stacjonarnych robią się tłumy ludzi, którzy chcą kupić przybory potrzebne na powrót do szkoły. Możemy tego z łatwością uniknąć robiąc zakupy w sklepach internetowych. W dodatku bardzo często okazuje się, że tak jest znacznie taniej!\n4. Jeśli nie online, to w hipermarkecie\nW dużych marketach bardzo często pojawiają się promocje na przybory szkolne. Dzięki temu kupimy je tam dużo taniej, niż w sklepach papierniczych, czy księgarniach, które znacznie zawyżają ceny swoich produktów.\n5. Szukaj używanych podręczników w dobrym stanie\nNajwiększym wydatkiem jaki nas czeka przed powrotem do szkoły, będą podręczniki. Nowe potrafią kosztować nawet po kilkaset złotych. Dlatego też warto poszukać używanych. Znajdziemy je na portalach typu OLX albo na kiermaszach książek organizowanych przez szkoły.\n6. Skorzystaj z oferty bezpłatnych podręczników\nDzięki Ministerstwu Edukacji, rodzice, którzy są w trudnej sytuacji finansowej, mogą skorzystać z bezpłatnych podręczników. Szczegóły można znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa.\n7. Sprawdź zapasy w domu\nCzęsto okazuje się, że wyprawka szkolna, którą zakupiliśmy rok wcześniej okazała się za duża i dziecko nie wykorzystało wszystkiego. Warto sprawdzić czy nie mamy w domu jakichś zeszytów czy długopisów, które nam zostały z zeszłego roku. Dzięki temu można oszczędzić naprawdę sporą kwotę.\n8. Szukaj kodów rabatowych i kuponów\nW internecie znajdziemy całą masę stron, które oferują przeróżne kody rabatowe, które możemy wykorzystać nie tylko w sklepach online, ale też tych stacjonarnych. Może to być na przykład -50% na wszystko, albo 3 zeszyty w cenie 2. Musimy tylko uważać na datę ważności danego kuponu, bo często okazuje się, że jest on ważny tylko przez kilka dni.\n9. Odwiedź sklep z odzieżą używaną\nDziecko w szkole potrzebuje nie tylko zeszytów i długopisów, ale też ubrania sportowego i plecaka. Takie rzeczy możemy znaleźć w bardzo niskich cenach w sklepach z używaną odzieżą. Jeśli dobrze poszukamy, uda nam się kupić plecak, który wygląda jak nowy za zaledwie kilka złotych.\n10. Zacznij oszczędzać wcześniej\nWarto założyć sobie konto oszczędnościowe i na nim odkładać pieniądze na wyprawkę szkolną. Tak samo dobrze sprawdzi się prosta, staromodna skarbonka. Niezależnie od tego, na który sposób oszczędzania się zdecydujemy, warto pomyśleć o zakupach back to school już kilka miesięcy wcześniej i zacząć odkładać pieniądze. Dzięki temu nie będziemy musieli martwić się tym, że na coś nam nie starczy.\nJak widać, wyprawka szkolna wcale nie musi być droga, a stosując się do tych 10 prostych rad, jesteśmy w stanie naprawdę sporo zaoszczędzić. Warto też pamiętać o ułatwieniach, które przygotowało dla nas Ministerstwo Edukacji i korzystać z nich, kiedy mamy ku temu okazję.\nWyprzedaż odzieży dziecięcej – jak dobrać rozmiar?\nCopyright © 2021 Mungi


Jessica Jones to całkowite zaprzeczenie bohaterki z Hollywood\nJessica Jones to całkowite zaprzeczenie bohaterki, do jakiej przyzwyczaiło nas Hollywood. No i bardzo dobrze\nNa platformie filmowej Netflix wylądował cały sezon serialu Jessica Jones (z polskim lektorem!). Pierwsze sześć odcinków pochłonąłem w ekspresowym tempie. Produkcja wciąga jak diabli, ale to nie scenariusz czy atmosfera thrillera zaskoczyła mnie najbardziej, a sama główna bohaterka.\nNa naszych oczach mijają czasy, gdy kobiety były jedynie atrakcyjnymi wizualnie dodatkami dla męskich ról. Aktorki coraz częściej wyrastają na główne bohaterki świetnie sprzedających się serii, co by wskazać chociażby Igrzyska Śmierci, które właśnie trafiły do kin. Z seksownych stały się dumne, z uległych i proszących o pomoc – potężne i niezależne.\nPodgatunek bohaterskich filmów akcji zdawał się być odporny na poprawnościowy trend obyczajowy, jaki rozlał się po Hollywood.\nChociaż w Disneyu i Marvelu są niesamowicie wyczuleni na kwestie związane z poprawnością polityczną, kulturową, etniczną i religijną, Scarlett Johanson wciąż świeciła do widzów pośladkami z okładek Avengersów. Tylko aktorka stoi tyłem do reszty drużyny, eksponując kobiece krągłości. Nic nowego. Nic gorszącego. Nic zaskakującego. Materiał promocyjny, jakich tysiące.\nChociaż moda na filmy o super-bohaterach trwa nieprzerwanie od 2008 roku, a na wielkich ekranach już kilkukrotnie widzieliśmy Thora, Iron-Mana i Kapitana Amerykę, wciąż jeszcze nie doczekaliśmy się filmu z silną, główną rolą żeńską. Poprawność poprawnością, ale biznes biznesem. W Disneyu doskonale widzą, że figurka Czarnej Wdowy nigdy nie sprzeda się tak dobrze, jak figurka Hulka. Z tego powodu kobiece kreacje zostały zepchnięte na dalszy plan, ustępując miejsca znacznie mniej rozpoznawalnym bohaterom, takim jak Doctor Strange czy Strażnicy Galaktyki.\nTwórcy serialu Jessica Jones wyszli z zupełnie innego założenia.\nNowa produkcja Netfliksa jest drugim serialem osadzonym w uniwersum, do którego należy filmowy Hulk, Thor i Iron-Man. To druga po Daredevilu próba udowodnienia, że telewizyjne produkcje mogą być zrealizowane na znacznie wyższym poziomie niż plastikowi Agencji TARCZY czy rozczarowujący scenariuszowo Arrow. Po pierwszych 6 odcinkach mogę napisać, że twórcom udało się osiągnąć ten cel, głównie ze względu na niebanalną główną bohaterkę.\nJessica Jones nie jest typową heroiną na miarę Wonder Woman czy Supergirl. Nie jest kalką Supermana w spódnicy, nie jest żeńską wariacją żadnego męskiego herosa. To postać kompletna, z własną historią do opowiedzenia, własnym szwarccharakterem do zwalczenia i własnymi pomocnikami. Banał? Nie, gdy przyjrzymy się innym serialowym super-bohaterom.\nAgentka Carter, chociaż zadziorna i będąca przykładem powojennej kobiety wyzwolonej, jest tylko cieniem Kapitana Ameryki. Zaraz później trafia pod dominującą rolę innego mężczyzny – Howarda Starka, ojca przyszłego Iron-Mana. W pierwszym sezonie Carter była rękoma, ale to Stark był mózgiem. Howard mówił, ona strzelała.\nJeszcze gorzej wygląda to w przypadku Supergirl. Tutaj producenci nie pozostawiają żadnych złudzeń. Mamy do czynienia z postacią całkowicie niesamodzielną, której historia jest scementowana z kuzynem – Supermanem. Sens istnienia Supergirl powiązany jest z mężczyzną w czerwonej pelerynie. Jako samodzielna bohaterka, kobieta nie ma absolutnie niczego do zaoferowania. Żadnej własnej historii, jedynie kopie przeżyć Clarka Kenta – jako pracownika mediów, jako człowieka w wielkim mieście, jako istoty ratującej świat.\nNa przeciwnym biegunie mamy Jessikę Jones – postać tak odmienną od hollywoodzkiego modelu bohaterki, jak to tylko możliwe.\nWłaśnie to najbardziej spodobało mi się w serialu. Tytułowa Jessica Jones nie jest nierealną, ociekającą seksem figurą. Nie posiada urody wpisującej się w oczywiste kanony piękna. Nie jest księżniczką, nie jest idealna, można nawet napisać, że nie za bardzo jest kobieca. To twardziel z krwi i kości. Nie dziewczyna siląca się na bycie twardą, ale autentyczny twardziel. Różnica jest tutaj gigantyczna i fundamentalna.\nJuż pierwsze sceny serialu mogą być szokiem dla wielu widzów. Jessica Jones korzysta z toalety. Siedzi na muszki klozetowej, jednocześnie przeglądając laptopa. Dziewczyna wlewa w siebie alkohol, mając problemy z umiarem. Jest uzależniona od procentów i momentami przypomina żula, zamiast bohatera. Co więcej, gdy wypije za dużo, nie ma żadnych oporów, aby to z siebie wyrzucić. W tym dosłownym znaczeniu, przez usta, jak każda bardzo pijana osoba.\nJessica Jones nie uprawia idealnego seksu. Czuje się niezręcznie, patrząc komuś w twarz podczas stosunku. Nie zasypia zaraz potem, tylko wierci się na łóżku i nie umie znaleźć dla siebie miejsca. Gdy staje się obiektem żartów o podłożu seksualnym, nie rozbraja tępych mięśniaków błyskotliwym tekstem, a jedynie odwraca się na pięcie i idzie dalej. Garbi się, chodzi skryta pod kapturem, nie jest ani sympatyczna, ani uwodzicielska. Za to non stop przewraca oczami, jest pretensjonalna i ciężko ją polubić.\nPodsumowując – Jessica Jones jest całkowitym zaprzeczeniem bohaterki, do jakiej przyzwyczaiło nas Hollywood.\nNo i bardzo, bardzo dobrze. To jedna z niewielu okazji, aby spojrzeć na główną rolę kobiecą z zupełnie innej perspektywy. Jestem naprawdę ciekaw, czy nie jest aby tak, że więcej kobiet utożsamia się właśnie z taką niedoskonałą kreacją, niżeli seksbombami w lateksowych, obcisłych strojach.\nJessica „nie wzięłam rano prysznica” Jones jest zupełnie inna od wszystkiego, co dotychczas widziałem, oglądając filmy o super-bohaterach. Paradoksalnie, przez ten kontrast to właśnie ta bohaterka wypada najbardziej realistycznie.\nNa ogół jestem przeciwnikiem ślepego podążania za wszelkiej maści poprawnością i robienia filmów pod obyczajowe dyktando czy też dyktando mniejszościowe. Jeżeli jednak żeńskie kreacje mają wyglądać tak, jak w serialu Jessica Jones, to naprawdę nie mam nic przeciwko. Jestem zdecydowanie na tak i zachęcam do obejrzenia pilota każdego, kto ma ochotę doświadczyć czegoś naprawdę niebanalnego.\nTagi: jessica jonesjessica jones netflixjessica jones serialmarvelnetflixseriale netflix


Bubel przy szkole nr 9 [ZDJĘCIA] | Lokalnie24.com\n21 grudnia 2019 lokalnie24 Miasto Mielec 0\nZmodernizowane boisko przy Szkole Podstawowej nr 9 w Mielcu okazuje się być bublem. Wiele do życzenia pozostawia też stan położonego obok kompleksu szatniowo-sanitarnego.\n– Stan nawierzchni poliuretanowej jest tragiczny – nie kryje Jarosław Szczerba, przewodniczący Komisji Sportu i Rekreacji Rady Miasta. – Są „fale” i „doliny”, piłka odbija się gdzie jej pasuje. W jednym miejscu struktura nawierzchni jest gęsta i zwarta, w innym w dziurę wchodzi pół palca. Przyjdą większe morzy i lód rozsadzi to boisko. Skończy się na tym, że wiosną dzieci nie będą miały gdzie grać.\nZdaniem radnego Szczerby, pilnego remontu wymaga również kompleks szatniowo-sanitarny. – Tam płytki odpadają, podłoga się rusza, wszędzie jest rdza – wylicza. – Ciężko jest tam wejść i załatwić potrzeby fizjologiczne, nie mówiąc już o wykąpaniu się. Naprawy wymagają również piłkochwyty przy boisku, bo przez dziurę przeleci nie tylko piłka. To ma być być kompleks, który ma przynosić nam chlubę, nie wstyd.\nAndrzej Jędrychowski, naczelnik Wydziału Inwestycji w magistracie, tłumaczy, że boisko można naprawić w ramach gwarancji. – Jeśli chodzi zaś o kompleks szatniowo-sanitarny, to z tego co wiem, zarządzeniem prezydenta pieniądze na jego remont zostały szkole przyznane – podkreślił naczelnik.\n– Na tych obiektach nie ma gospodarza, mówię to z przykrością – mówi prezydent Jacek Wiśniewski, „pijąc” do dyrektora szkoły. – Aby naprawić piłkochwyt, wystarczy kupić parę metrów sznurka i tyle.


Lekcje solfeż - korepetycje z solfeż Kokoszki, Gdańsk - Korepetycje\nLekcje solfeż - korepetycje z solfeż Gdańsk, Kokoszki\nNauka solfeż Kokoszki, Gdańsk\nNauka solfeż Kokoszki. Korepetytorzy Gdańsk — Łatwo znaleźć najlepszego korepetytora!\nKorepetycje Gdańsk – ankiey i ranking korepetytorzy. Usługi korepetytorskie. korepetytorzy gdańsk wszystkie dzielnice miasta: Gdańsk Lekcje solfeż - Korepetycje z solfeż Kokoszki - Korepetycje


650 rodzin w Małopolsce będzie mogło skorzystać z dopłat do niani - Aktualności - LoveKraków.pl\nStare tramwaje wożą pasażerów, nowsze odpoczywają w zajezdniach\nPochód Lajkonika może wstrzymać ruch autobusów i tramwajów\nMasz Kartę Krakowską? Musisz przedłużyć jej ważność\nOd soboty pociągiem do Zakopanego\nBagry zastawione samochodami. Straż miejska rozkłada ręce\nKonserwator przeprowadzi kontrolę placu Nowego\nUlica Zabłocie zamknięta do piątku\nWisła w Warce. Ognisko po ciężkim dniu\nWisła lepsza o jednego gola\nNowa rola Głowackiego, odchodzi trener młodzieży\nNocny mecz mistrzów świata w siatkówce plażowej\nMiędzynarodowo na torze Kolna\nZ gmachu Teatru Słowackiego runął fragment rzeźby\nLajkonikowy orszak przejdzie ulicami miasta\nStrona główna Społeczeństwo 650 rodzin w Małopolsce będzie mogło skorzystać z dopłat do niani\nArtykuł partnerski 11.10.2018 11:38 Społeczeństwo\nOd 1500 zł do nawet 2100 zł dopłaty do opiekunki dla dziecka – na taką pomoc co miesiąc będą mogli liczyć rodzice, którzy zakwalifikują się do projektu Małopolska Niania 2.0. Już wiadomo, że projekt będzie realizowany ze sporym rozmachem – obejmie w sumie 650 rodzin, a pula dofinansowania to prawie 19 mln zł.\nWraz z końcem wakacji, zakończyła się realizacja projektu Małopolska Niania 1.0. Jak ocenia marszałek Jacek Krupa – zadanie realizowane jako pilotaż okazało się pełnym sukcesem.\n– Kiedy ponad rok temu uruchomiliśmy Małopolską Nianię, po raz kolejny udowodniliśmy, że w Małopolsce mamy odwagę testować zupełnie nowatorskie rozwiązania. Pilotaż cieszył się ogromnym zainteresowaniem, co potwierdza, że rodzice potrzebują i oczekują takiej formy wsparcia – mówił marszałek województwa Jacek Krupa.\nUdało się pomóc rodzicom i bezrobotnym\nEfekty Małopolskiej Niani 1.0 podsumowuje szczegółowo wicemarszałek Wojciech Kozak. Jak podkreślił – największym sukcesem projektu jest to, że trafił dokładnie tam, gdzie pomoc była potrzebna – czyli do rodziców z gmin, w których nie ma żłobków czy klubów malucha albo dostęp do nich jest znacznie utrudniony, np. przez ograniczoną liczbę miejsc.\n– Przygotowując się do uruchomienia pilotażu Małopolskiej Niani dokładnie sprawdziliśmy jak wygląda sytuacja z dostępem do opieki nad dziećmi do lat 3. Okazało się, że w części gmin to ogromny problem, z którym niestety niewiele się robi. Z drugiej strony w badaniu opinii rodzice z Małopolski jednoznacznie wskazali, że najlepszą formą opieki nad ich dzieckiem byłaby niania – na którą niestety ze względu na domowe finanse, nie mogą sobie pozwolić. Postanowiliśmy rozwiązać oba problemy, uruchamiając pierwszy w kraju program dopłat do niani – zauważył wicemarszałek Wojciech Kozak.\nFinalnie Małopolska Niania 1.0 objęła 91 rodzin z 23 gmin. Każda z nich otrzymywała przez średnio 10 miesięcy konkretną finansową pomoc – czyli 1500 zł, z czego 1000 zł pochodziło z budżetu Województwa Małopolskiego, a 500 zł – od gminy, w której dana rodzina mieszka. Wypłata ostatnich świadczeń zakończyła się w sierpniu 2018. W sumie pula wsparcia pilotażu to ponad 1,3 mln zł.\nJak pokazują efekty Małopolskiej Niani 1.0, udało się nie tylko odciążyć młodych rodziców – ale przede wszystkim zaaktywizować zawodowo nie tylko mamy, ale też same nianie.\n– Już wiemy, że ponad 70 proc. osób, które zatrudniono jako nianie, było wcześniej bezrobotnych. I jak się okazuje, rodzice zatrudniali w większości osoby obce, zapewniając im tym samym pełnoetatową pracę, bo niemal wszystkie nasze nianie pracowały po średnio 40 godzin w tygodniu – wylicza Kozak.\nCo ważne, Małopolska Niania okazała się też strzałem w 10-tkę, jeśli chodzi o aktywizację dojrzałych osób. Co druga zatrudniona opiekunka miała skończone 50 lat. 30 proc. niań było między 31 – 50 rokiem życia. Tylko co piąta nie przekroczyła 30-tki.\nWidać również, że Małopolska Niania przynosi długoterminowe efekty – po zakończeniu projektu ponad 30 proc. dzieci dalej pozostawało pod opieką niani, a prawie co drugie zostało zapisane do żłobka lub przedszkola.\nPod koniec września odbyła się pierwsza rekrutacja do rozbudowanej wersji projektu. Tym razem zakłada się, że Małopolska Niania 2.0 obejmie przez najbliższe trzy lata aż 650 rodzin – 216 w 2018, 216 w 2019 i 218 w 2020 roku. To w sumie 7 razy więcej niż w pilotażu programu.\n– Nasz projekt jest skierowany do tych młodych rodziców, którzy chcą wrócić do pracy lub mają już posadę, ale ich zatrudnienie jest w jakiś sposób zagrożone. Chcemy pomóc zapewnić im najlepszą możliwą opiekę dla ich dziecka, dzięki czemu będą mogli ze spokojną głową zająć się swoimi zawodowymi wyzwaniami – tłumaczył marszałek Jacek Krupa.\nJuż wiadomo, że Małopolska Niania 2.0 przewiduje dwie formy wsparcia. Podstawowa – to co miesięczna dopłata w wysokości 1500 zł miesięcznie. Dla rodzin, które są jednak w trudnej sytuacji finansowej (czyli spełniają kryterium dochodowe z ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, tj. 800 zł/osobę lub 1200 zł/osobę w przypadku rodziny, w której jedno z dzieci jest niepełnosprawne) przewidziano wyższe wsparcie – tj. 2100 zł/mc. Co ważne, refundacja odbywa się tylko na podstawie odpowiednich dokumentów, które potwierdzają faktycznie poniesione koszty. Dopłata z Małopolskiej Niani 2.0 będzie mogła trwać tylko przez 12 miesięcy.\nKto będzie mógł starać się o pomoc z Małopolskiej Niani 2.0? Program jest skierowany do mieszkańców Małopolski (preferowane są gminy, w których dostęp do opieki jest najtrudniejszy), których dzieci mają między 5 miesięcy a 3 lata, a sami nie mają pracy lub wkrótce kończą urlop macierzyński, rodzicielski lub wychowawczy.\nWarto podkreślić, że rodzice, którzy zostaną objęci programem, mają też konkretne obowiązki. Po pierwsze będą musieli wrócić do pracy lub poszukać nowej (jeśli są bezrobotni). A po drugie – zawrzeć z nianią umowę.\nWięcej szczegółów można znaleźć:\n• w punkcie informacyjnym projektu Małopolska Niania 2.0 - Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie, ul. Piastowska 32, 30-070 Kraków\nDzień dobry LoveKraków.pl. Konserwator nie chce hotelu w zakonnych ogrodach\n8 lat więzienia dla zabójcy 16-latka\nBułgarki okradły Egipcjankę w centrum Krakowa [VIDEO]\nZnów problemy z tężnią – tym razem przy Łąkach Nowohuckich\nRadny zaprasza do urzędu „najbardziej agresywnych, pijanych i śmierdzących” bezdomnych\nW Krakowie będzie nocny burmistrz\nWielki finał akcji Zamiast. Zbiórka dla podopiecznych Fundacji Agenor\nPrezydent Krakowa z wotum zaufania. Gibała wytyka zatrudnianie skazanej urzędniczki


Weekend dla Rodaka\nNową grupę pieczywa z dodatkiem mąki łubinowej i buraków degustowała wyjątkowa grupa Polaków rodem z Kazachstanu !\nPrezentacja spotu tv.\nW ramach projektu„Wdrożenie wyników prac B+R i uruchomienie produkcji innowacyjnej grupy pieczywa Piekarni Tyrolska” przygotowaliśmy spot telewizyjny promujacy nową grupę pieczywa z wykorzystaniem mąki łubinowej i buraków.\nProzdrowotne właściwości nowego pieczywa\nPowszechnie uprawiane w Polsce buraki są bardzo cennym warzywem. Buraki zawierają karotenoidy - barwniki roślinne, które wpływają na lepsze samopoczucie. Karotenoidy są przeciwutleniaczami i - jak podkreślają specjaliści - mają nie tylko wpływ na zdrowie, ale mogą również działać jako "środek antystresowy".\nUruchomiony kilka miesięcy temu nowy zakład produkcyjny Piekarni Tyrolskiej zlokalizowany pod Barczewem koło Olsztyna o powierzchni ponad 21 tysięcy metrów, oprócz wyposażenia w najnowocześniejsze maszyny piekarnicze, stosuje nowatorskie procedury wypieku pieczywa wzbogaconego o dodatek warzyw na dużą skalę.\nPrezentujemy plakat promujący nasze nowe pieczywo z maki łubinowej i buraków.


Katastrofa kolejowa - dwie osoby nie żyją - Logistyka\nKatastrofa kolejowa - dwie osoby nie żyją\nO godzinie 12.55 na drodze powiatowej, na niestrzeżonym przejeździe w miejscowości Poledno ciężarówka scania zderzyła się z pociągiem relacji Gdynia - Zielona Góra.\nDwie osoby, pasażerowie pociągu i maszynista, nie żyją. 20 osób jest rannych.\nJak powiedział "Rynkowi Kolejowemu" rzecznik PKP PLK Krzysztof Łańcucki, pociąg jechał z prędkością 100-120 km/h (dopuszczalną na tym odcinku). Jeden wagon jest zmiażdżony i wywróconym, trzy kolejne wywróciły się, a czwarty wypadł z torów, ale się nie przewrócił.\nKierowca z pobliskich Zakładów Celulozowych - jak twierdzą świadkowie - nawet nie zwolnił przed przejazdem.\nstudent PP kierunku transport szynowy, 16.11.2007 00:41\nprawda taka,że taki tępy kierowca tira nie ma pojęcia jak długą drogę hamowania ma SAMA lokomotywa przy małych prędkościach (...)\nadamsf2@wp.pl, 15.11.2007 19:27\nw Polsce jest ciężko bezpiecznie podróżować . Ciekawe czy dostane odszkodowanie za rozciętą głowę . Dobrze że mój syn pracuje (...)\nMaszynista, 15.11.2007 14:55\nPoledno - przejazd.\nKłaniają się oszczędności - przejazd strzeżony kosztuje i wiadukt drogowy też, a miejsce nieciekawe i ruch drogowy (...)


Wełna mineralna jest jednym z najpopularniejszych produktów wykorzystywanych do tworzenia izolacji termicznej. Charakteryzuje się dobrymi parametrami izolacyjnymi, przystępną ceną i stosunkowo prostym sposobem montażu. Określenie wełna, czy wata mineralna dotyczy jednak dwóch różnych produktów. Wełna skalna i szklana wyglądają podobnie, jednak mają nieco inne parametry techniczne. Czym się różni wełna skalna od szklanej i gdzie stosować poszczególne warianty?\nPodobieństw między wełną mineralną skalną i szklaną jest bardzo dużo. Proces produkcji polega na roztopieniu materiałów skalnych w wysokiej temperaturze, rozwłóknieniu, a następnie sklejeniu ze sobą za pomocą żywicy. W przypadku wełny skalnej bazę stanowi głównie bazalt, dolomit, lub kruszywo wapienne. W wełnie szklanej wykorzystywany jest przede wszystkim piasek kwarcowy. Materiał układa się w maty, rolki lub płyty. Zazwyczaj nawet podczas zakupów w hurtowniach budowlanych możemy wizualnie nie rozróżnić tych produktów.\nDzięki włóknistej strukturze oba materiały charakteryzują się niskim współczynnikiem przewodzenia ciepła. Jest on inny w zależności od rodzaju wełny mineralnej. Przy płytach ze skalnej wełny mineralnej osiąga poziom 0,036 W/mK, który jest porównywalny do styropianu grafitowego. Dzięki temu już niewielka ilość materiału będzie stanowiła skuteczną izolację.\nWełna mineralna charakteryzuje się niskim poziom nasiąkliwości. Dzięki użyciu żywic do sklejania włókien materiały te zachowują hydrofobowość. Ich struktura nie chłonie wilgoci z otoczenia, a włókna nie ulegają biodegradacji pod jej wpływem. Dzięki temu odpowiednio zabezpieczone płyty wełny mogą być stosowane do izolacji nawet wilgotnych przestrzeni. Doskonale sprawdzają się przy ocieplaniu elewacji wykańczanej metodą lekką mokrą, czyli ETICS. Znakomitym przykładem takiej wełny są płyty ze skalnej wełny mineralnej ISOFAS od renomowanego producenta ISOROC. Poza świetnymi parametrami izolacji cieplnej nie chłoną wilgoci i mają znakomite właściwości mechaniczne.\nPłyty ze skalnej wełny mineralnej ISOROC\nWełna skalna a szklana - gdzie sprawdzi się konkretna wełna mineralna?\nSkoro znamy już większość podobieństw, pora poznać niektóre różnice. To właśnie one zadecydują o tym, czy wełna skalna, czy szklana będzie użyta do izolacji. Różnice pozwolą też określić, w jakich przestrzeniach konkretny wariant będzie lepiej funkcjonował.\nStruktura wełny znakomicie tłumi hałasy, co pozwala stosować ją jako dodatkową izolację akustyczną. Stosuje się ją do izolacji ścian w domach drewnianych w konstrukcji szkieletowej. Często stanowi izolację stropów pomiędzy poziomami użytkowymi. Warto pamiętać, że różnice tej właściwości osiągane podczas badań są w przypadku wełny skalnej i szklanej na tyle niewielkie, że z powodzeniem oba rodzaje wełny mogą stanowić doskonałą izolację akustyczną.\nWażnym czynnikiem podczas wykonywania izolacji jest wytrzymałość na ściskanie. Płyty z wełny mineralnej powszechnie stosuje się do izolacji powierzchni narażonej na zmienne obciążenia, na przykład podłóg. W tym zestawieniu jednak wełna skalna ma większą odporność na ściskanie. Można umieszczać ją podczas ocieplania stropów użytkowych narażonych nawet na spore obciążenia. Nadaje się do ocieplania dachów i stropodachów.\nPodczas izolacji stropów pomiędzy kondygnacjami czy wykonywaniu podłogi pływającej warto użyć płyt ISOSTEP. Te produkty z łatwością przenoszą zmienne obciążenia, a dzięki sporej trwałości nie ulegają degradacji. Dodatkowo znakomicie tłumią dźwięki i są łatwe w obróbce. Dzięki temu montaż tej izolacji nie zajmuje wiele czasu.\nOdporność na wysokie temperatury - która wełna lepsza?\nInnym parametrem, który jest uznawany za cechę charakterystyczną wełny mineralnej, jest ognioodporność. Wełna szklana czy skalna - która wytrzymuje wyższą temperaturę? Włókna wełny szklanej są w stanie wytrzymać temperaturę do 700°C, tymczasem wełnie skalnej niestraszne są warunki nawet do 1000°C. Taka temperatura powstaje podczas kilkugodzinnego nieustannego pożaru. W związku z tym najczęściej to wełna skalna stosowana jest do wykonywania izolacji w strefach narażonych na długotrwałe działanie wysokiej temperatury.\nSkuteczna izolacja tylko z wysokiej jakości wełną\nTrudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie: co lepsze wełna skalna czy szklana? Wszystko zależy, od tego gdzie ma zostać użyta i na jakich parametrach nam zależy. Niezależnie od tego, który wariant wybierzemy, warto zwrócić uwagę na jakość materiału.\nIzolacja termiczna obiektów wykonywana jest raz na kilkanaście lat. Często oryginalnie montowana wełna mineralna demontowana jest dopiero podczas prac wyburzeniowych całego budynku. Żeby osiągnąć taką żywotność wełny i sporą wytrzymałość, nie warto na niej oszczędzać. Tylko wysokiej jakości produkty, takie jak proponowane przez ISOROC są w stanie zapewnić odpowiednie parametry wytrzymałościowe i skuteczność izolacji przez wiele lat.\nDobrej jakości producenta poznaje się po różnorodnym asortymencie, dopasowanym do konkretnych potrzeb. Produkty ISOROC w kilku wymienionych wariantach pozwolą kompleksowo zaspokoić potrzeby związane z izolacją obiektu. Dostępne są w wielu wariantach wymiarowych, co pozwala precyzyjnie dobrać produkt do konkretnych wymagań budynku.\nArtykuł powstał przy współpracy Isoroc Polska S.A.\nPłyty z wełny mineralnej Iscopanel SC\nPłyty z wełny mineralnej Isostep


Suplementacja a wypadanie włosów | Blog trychologiczny\nSuplementacja a wypadanie włosów\nWłosy, tak jak i cały organizm, potrzebują odpowiedniej dawki witamin i minerałów, by rosnąć i zachować zdrowy wygląd. Kiedy pojawiają się niedobory cennych substancji odżywczych, pierwsze tego oznaki pojawiają się właśnie na włosach i paznokciach, które traktowane są przez organizm jako obiekty drugiej kategorii, które można poświęcić, by narządy wewnętrzne mogły w dalszym ciągu prawidłowo pracować. Jeśli nie jesteśmy w stanie zapewnić organizmowi odpowiedniej dawki substancji odżywczych z diety, warto zainteresować się suplementacją.\nPodział suplementów na wypadanie włosów\nNa początku warto uświadomić sobie, że suplementy na wypadanie włosów mogą mieć różne działanie. Większość z nich ma za zadanie dostarczyć do organizmu substancji, dzięki którym włosy ulegną wzmocnieniu i przestaną wypadać w nadmiernych ilościach. Drugą grupą są suplementy, które mają zmobilizować mieszki włosowe do bardziej intensywnej pracy i dostarczyć im substancji niezbędnych do wytworzenia nowych włosów.\nJakich składników należy dostarczyć do organizmu, by włosy przestały wypadać?\nWłosy zbudowane są głównie z białka, zwanego keratyną. W uproszczeniu można powiedzieć, że składają się one z dwóch części: korzenia znajdującego się w skórze i łodygi wystającej ponad nią. Składniki odżywcze transportowane są krwią do korzeni włosa, skąd rozprowadzane są po całej łodydze.\nW momencie, gdy pojawią się niedobory substancji odżywczych, dochodzi do osłabienia włosów, zmniejsza się ich blask i zaczynają wypadać.\nCelem suplementów jest dostarczenie do organizmu substancji niezbędnych do wzrostu i utrzymania włosów w dobrym stanie. Najważniejsze są aminokwasy siarkowe, cysteina oraz metionina, gdyż to właśnie one wchodzą w skład keratyny, czyli głównego białka budulcowego włosów.\nPoza aminokwasami warto dostarczać do organizmu także witaminy i minerały. Szczególnie istotne będą takie mikroelementy jak krzem i żelazo, które są odpowiedzialne za powstrzymanie wypadania włosów oraz miedź i cynk, biorące udział w procesie wzrostu łodygi włosa.\nW przypadku witamin interesują nas głównie: witamina A, C, E oraz witaminy z grupy B. One mają największy wpływ na stan naszych włosów.\nSuplementy do włosów i ich działanie\nSuplementy na wypadanie włosów działają zupełnie inaczej niż inne. Organizm sam wie, co dla niego najważniejsze, więc nawet jeśli będziemy przyjmować tabletki z substancjami mającymi odżywiać włosy, to i tak wpierw trafią one do wewnętrznych narządów i komórek, które mają wpływ na nasze codzienne funkcjonowanie. Dopiero w momencie, gdy ich zapotrzebowanie zostanie zaspokojone, pozostałe minerały i witaminy kierowane są w pozostałe miejsca, w tym do włosów i paznokci.\nOznacza to, że na pierwsze efekty możemy czasem czekać naprawdę długo, gdyż naprawa rozregulowanego organizmu może zająć sporo czasu. Najważniejsze jednak to być konsekwentnym, gdyż tylko wtedy uda nam się uratować nasze włosy i sprawić, że znowu będą błyszczące i przestaną wypadać.\nNależy również pamiętać, że żaden suplement nie zastąpi dobrej diety i to od zmiany nawyków żywieniowych powinniśmy zacząć.


Nie ma powodu do paniki! Poznań przygotowany na koronawirusa! [KOMENTARZ] - Poznań, ESKA.pl\nMiejskie służby i szpitale w pełnej gotowości! Jak zawiadamia Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Poznaniu, miasto jest przygotowane na ewentualne pojawienie się koronawirusa!\nWspółpracujemy ze służbami miejskimi, jesteśmy w stałym kontakcie ze szpitalami, przedstawicielami lotniska i MTP. Nie ma powodów do paniki. Obecnie w Polsce nie potwierdzono obecności wirusa, nie ma więc powodów do niepokoju.\n- mówi Wiktor Draber, dyrektor Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Poznaniu.\nPoznaniacy zaniepokoili się możliwością pojawienia się w mieście wirusa m. in. w związku z rozpoczynającymi się dziś targami BUDMA, na które mieli przylecieć wystawcy z Chin. Planowana była obecność kilkudziesięciu wystawców, jednak przylot potwierdziło tylko 17 firm.\nMTP wprowadziło szczególne środki bezpieczeństwa - w toaletach na terenie targów umieszczono podajniki z płynem dezynfekującym, a w pawilonach rozwieszono oficjalny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego w języku polskim, angielskim i chińskim.\nDobrze przygotowany jest też Port Lotniczy Poznań-Ławica pomimo tego, że lotnisko nie obsługuje bezpośrednich lotów z Chin.\nJesteśmy w stałym kontakcie z dużymi lotniskami, na których lądują pasażerowie zmierzający do Poznania. Współpracujemy z lotniskiem Chopina w Warszawie i z dużymi hubami lotniczymi w Monachium, Frankfurcie i Kopenhadze. W naszej hali przylotów pasażerowie mogą zaopatrzyć się w ulotki, które szczegółowo wyjaśniają zasady postępowania w przypadku podejrzenia zarażenia, najważniejsze informacje zostały też wywieszone w widocznym miejscu. Mamy też do dyspozycji specjalne pomieszczenie, w którym pasażer z podejrzeniem koronawirusa może poczekać na przyjazd służb.\n- mówi Błażej Patryn, rzecznik prasowy Portu Lotniczego Poznań-Ławica.\nJak się bronić przed koronawirusem. Według specjalistów na co dzień najlepiej często myć ręce wodą z mydłem albo odkażać je środkami na bazie alkoholu.\nKoronawirus w Wielkopolsce? Mężczyzna na ulicy w kombinezonie ochronnym! [WIDEO]


Zegarek sportowy TomTom Multi-Sport Cardio GPS White Red 1RH0.001.03 -\nZegarek sportowy TomTom Multi-Sport Cardio GPS to urządzenie pomiarowe z wbudowanym czujnikiem tętna, za pomocą którego możesz trenować w optymalnej strefie tętna oraz sprawdzać na bieżąco informacje dotyczące biegu, jazdy na rowerze i pływania.\nZestaw zawiera zegarek sportowy TomTom Multi-Sport Cardio GPS White Red, uchwyt rowerowy TomTom i biurkową stację dokującą TomTom.\n"Jak wypadł test? Oczywiście pozytywnie! Puls jest niemal identyczny. Rozbieżność między zegarkiem TomTom, a Polar to dwa uderzenia serca na minutę. [..] Zegarek oceniam na bardzo dobry sprzęt spełniający swoje funkcje. Zaletą tego zegarka jest GPS, duży wyświetlacz, wygląd, prostota obsługi, wytrzymałość baterii." - Ewelina Biegająca Dziewczyna, facebook zobacz test >\nKod EAN: 636926069854 Numer katalogowy: 1RH0.001.03\nMonitorowanie tętna jest jedynym tak dokładnym sposobem, który umożliwia zrozumienie jak ciało reaguje na trening.\nZnaj swoje dokładne tętno, bez konieczności zakładania osobnego czujnika na klatkę piersiową. Tętno jest mierzone przez czujnik w zegarku, który nieustannie monitoruje zmiany w przepływie krwi w nadgarstku. Odbywa się to za pomocą światła prześwietlającego skórę, które umożliwia wykrywanie zmian w odbiciu światła.\n5. Sprint - najczęściej jest etapem treningu interwałowego.\n4. Prędkość - wysokie tempo treningu, którego głównym celem jest poprawienie prędkości i kondycji.\n3. Wydolność - umiarkowane tempo treningu, którego celem jest poprawienie pojemności płuc i wydolności serca.\n2. Spalanie tłuszczu - umiarkowane tempo treningu, idealne do utraty wagi.\n1. Spokojna - spokojne tempo treningu stosowane podczas rozgrzewki i ćwiczeń rozluźniających.\nOsiągaj cele dotyczące odległości, czasu, tempa i spalonych kalorii\nMonitoring, analiza i udostępnianie statystyk za pośrednictwem portali i aplikacji związanych z bieganiem.\ndo 8 godz. (GPS + tętno), do 10 godz. (GPS)\nTak (zwiększenie dokładności pozycji)\nczujnik ruchu, kompas, optyczny czujnik tętna\nTak (wbudowany czujnik tętna)\ntempo lub tętno\nczas, dystans lub ustawienie ręczne\nW jednym zegarku mamy wszystko czego potrzebujemy (Ewelina)\nZegarek bardzo wygodnie się nosi i wizualnie jest przyjemny dla oka. Charakteryzuje się wyjątkowo dużym wyświetlaczem, pod którym znajduje się czterokierunkowy joystick umożliwiający sterowanie funkcjami zegarka (joystick jest bardzo czuły na dotyk). Produkt posiada wymienną sylikonową obudowę, co jest niewątpliwym atutem. Paski są szerokie, dostępne w wielu wersjach kolorystycznych. Menu zegarka jest przejrzyste i bardzo proste w obsłudze. Dowolnie można ustawić główną informację wyświetlaną na ekranie (aktualną godzinę i datę, średnie tempo, dystans). Zegarek nosiłam nie tylko w trakcie treningów, ale także na co dzień. Wzbudził zainteresowanie nie u jednej osoby.\nKlika pierwszych treningów zrobiłam z dwoma urządzeniami, aby przekonać się, na ile pomiar z nadgarstka zgadza się z pomiarem starego typu. Do dyspozycji miałam dwa modele, jednym z nich był TomTom Multisport Cardio GPS, zaś drugim Polar RCX5. Jak wypadł test? Oczywiście pozytywnie! Puls jest niemal identyczny. Rozbieżność między zegarkiem TomTom, a Polar to dwa uderzenia serca na minutę. Jest to bardzo duży plus dla TomTom. W jednym zegarku mamy wszystko czego potrzebujemy.\nBez wątpienia jest najmocniejszą stroną produktu. W trakcie trwania treningu nie gubi sygnału, dystans zgadza się z rzeczywistym. Zegarek TomTom Multisport Cardio GPS posiada usługę QuickGPSfix, która skraca czas ustalania lokalizacji (kilka sekund), dzięki czemu mamy możliwość szybkiego rozpoczęcia treningu, zaś Polar RCX5 potrzebuje na to nieco więcej czasu, łapie sygnał dopiero po przebyciu kilkuset metrów.\nZegarek oceniam na bardzo dobry sprzęt spełniający swoje funkcje. Zaletą tego zegarka jest GPS, duży wyświetlacz, wygląd, prostota obsługi, wytrzymałość baterii.\nTak. Klasa wodoszczelności zegarka TomTom Multi-Sport Cardio wynosi 50 m. Zegarek można używać podczas kąpieli i pływania na powierzchni wody, nie jest on jednak przeznaczony do użytkowania podczas nurkowania.\nPo pełnym naładowaniu baterii zegarek TomTom Multi-Sport Cardio może pracować do 10 godzin w przypadku aktywności wymagających odbioru sygnału GPS lub do 8 godzin w przypadku dodatkowego pomiaru tętna podczas treningu. Bateria wyczerpuje się szybciej, jeśli podświetlenie ekranu zegarka jest używane często lub cały czas.\nZegarek TomTom Multi-Sport Cardio jest kompatybilny z:


Co nas inspiruje – Calypso\nMorze jest naszą inspiracją, Twoje naturalne piękno jest naszą misją.\nw naturalne piękno…\nW CALYPSO uważamy, że skóra - twarzy i ciała - jest najważniejszą wartością kobiecej urody. Wierzymy, że miękka, gładka i świeża - naturalnie wyglądająca skóra jest lepsza niż jakikolwiek makijaż. Dlatego właśnie tworzymy produkty, pomagające odkryć naturalne piękno kobiecej skóry. Pragniemy wydobyć naturalność kobiet, ich autentyczne piękno i prawdziwą osobowość.\nTo Ty, jeszcze piękniejsza!\nJak po dniu w SPA lub na plaży…\nW oparciu o nasze wieloletnie doświadczenie w dziedzinie produkcji gąbek do twarzy i ciała, rozwijamy szeroką gamę produktów inspirowanych morskim światem i korzyściami z niego płynącymi. Doznania, efekty, kształty i korzyści, jakie daje morskie środowisko są dla nas motywacją i natchnieniem w tworzeniu nowych produktów. W ten sposób CALYPSO daje możliwość doświadczania tych samych, korzystnych efektów, które daje morskie spa, w zaciszu własnego domu.\nMorze jako źródło naszej inspiracji\nOferujemy szeroką gamę produktów, które - inspirowane morskim światem - pomagają odkryć naturalne piękno skóry.\njak morska sól i piasek.\njak kąpiel w morzu.\njak morska toń.\nPomyśleliśmy również o najmłodszych tworząc gamę kolorowych i łatwych w użyciu produktów, tak by kąpiel była konsytuacją zabawy