Nowa Fantastyka - Opowiadanie: śniąca - Kompania Cór\n- Opowiadanie: śniąca - Kompania Cór\nkobieta | 29.12.21, g. 18:56 | znaki: 43058\nPrzeleżało w szufladzie już jakiś czas, zapomniane, więc pora wypuścić na wolność. Szkoda, żeby się marnowało.\nJedno ze starszych opowiadań, ale bardzo mocno przerobione i odświeżone, dzięki pomocy kilku portalowiczów, którym z głębi serca dziękuję. W pierwszej kolejności PsychoFishowi, który wylewał mi na głowę, nie wiadra, ale całe cysterny zimnej wody. To głównie dzięki niemu zbłaźniłam się tylko przed nim, a nie przed Wami wszystkimi ;) Później, przy kolejnej rekonstrukcji nieocenione uwagi wnieśli Bemik, Belhaj i ManeTekelFares.\nMiłej lektury (mam nadzieję) :)\nW kolejce: ManeTekelFares, OldGuard, Finkla, Gekikara, wilk-zimowy, Anet, Morgiana89, Alicella\nPrzeczytali: Radek, regulatorzy, Koala75, Irka_Luz, Perrux\nDzień przed igrzyskami\nKapitan Sodur schodził ciemnym korytarzem do lochów. W ciasnym przejściu rękawy czarnej koszuli ocierały się o ściany, buty szurały w ślad trepów idącego przodem gwardzisty. W ciągu ostatnich kilku dni ten marsz przemienił się w ponury rytuał.\nStrażnik zatrzymał się przed jedną z cel i zatknął żagiew w żelaznym uchwycie. Bez słowa odwrócił się i odszedł kilka kroków.\nMigoczący blask płomienia zmieszał się z bladym światłem padającym przez wąskie okienko, umieszczone wysoko pod stropem lochu. Sodur spoglądał w milczeniu przez kraty na skuloną w kącie postać. Siedziała na gołej posadzce. Długie, splątane w nieładzie włosy spływały na ramiona. Rękoma oplatała otulone brudną koszulą kolana.\nKobieta podniosła błękitne oczy, spoglądając na przybysza z wyraźną niechęcią.\n– Dlaczego mi to robisz? Co ja ci złego zrobiłam? – spytała lekko ochrypłym głosem.\nSodur nic nie mówił, tylko wciąż na nią patrzył. W końcu westchnął ciężko i odezwał się:\n– Jutro o tej porze wystąpisz na arenie. Na widowni zasiądzie książęca para wraz z gośćmi oraz gawiedź z miasta. Wcześniej przyjdą po ciebie pałacowe służące, które zabiorą cię do łaźni, wykąpią i ubiorą. Nie możesz wyglądać jak…\n– …łachmaniara w oczach szlachetnych panów? – dokończyła z ironią. – Dlaczego pragniesz mojej śmierci?\n– Nie pragnę.\nMężczyzna bezwiednie podrapał lewe przedramię.\n– To dlaczego mnie na nią posyłasz? – W jej głosie słyszalna stawała się coraz żałośniejsza nuta. Na Sodurze, choć uchwycił to drżenie tonu, nie zrobiło ono żadnego wrażenia. Głos miał spokojny, pozbawiony emocji.\n– Nie musisz umierać na tej arenie, Muerto.\n– Nie jestem Muertą. Już z tym skończyłam. Jestem teraz inną osobą, narodzoną od nowa. Mam na imię Amena. – Dziewczyna zamilkła, jakby oczekując reakcji. Po chwili ciszy znów się odezwała:\n– Kiedyś uratowałam ci życie i tak mi się odwdzięczasz?\nZmierzyli się spojrzeniami.\n– Nie zapomniałem o tym i odwdzięczam ci się dobrą radą. Masz wybór, nie musisz umierać.\n– Nie dajesz mi żadnego wyboru – powiedziała ponurym głosem.\n– Ja wciąż pamiętam, kim naprawdę jesteś i dlatego nie uważam, że posyłam cię na śmierć.\n– To zawsze jest spotkanie ze śmiercią. Jaki ułożyłeś plan przebiegu tego żałosnego widowiska?\n– Nie mam żadnego planu. Zresztą, organizacja igrzysk i tak nie do mnie należy. Wiem tylko, że wyjdziesz na arenę. Reszta będzie zależeć od rozwoju sytuacji.\nNa to nie odpowiedziała już nic, opuściła tylko głowę. Brudne pukle przesłoniły twarz. Sodur odwrócił się i skierował do wyjścia z lochów. I chociaż twarz mężczyzny nie wyrażała niczego, czuł się, jakby wypił wyjątkowo gorzkie lekarstwo, które na dodatek wcale nie gwarantuje uzdrowienia.\nDwadzieścia dziewięć dni wcześniej\nSodur jechał leśnym traktem otoczony niewielką świtą i zatopiony w myślach nie zwracał uwagi na mijane krajobrazy. Misje poselskie, jak ta, z której właśnie wracał, męczyły go bardzo. Był żołnierzem, nie politykiem czy dyplomatą. Nie czuł się najlepiej w tej niewygodnej roli, z koniecznością paktowania z drażliwymi paniątkami. Jednak w niepewnych czasach, na samym skraju wojny, nietykalność posła nie interesowała rzezimieszków, dlatego lepiej było, gdy podróżnik potrafił sam o siebie zadbać. Mniejsza, uzbrojona grupa, bez powozu, była bardziej mobilna i sprawniejsza niż duży orszak. Z takich właśnie powodów książę wysłał z posłannictwem jednego ze swych najlepszych kapitanów z kilkoma ludźmi w miejsce dworskich urzędników.\nKoń Sodura parsknął nerwowo. Jeździec odruchowo położył dłoń na szyi wierzchowca uspokajającym gestem, nie przerywając rozmyślań.\nBezpotomnie zmarły król pozostawił po sobie nie tylko pusty tron, ale i chaos. Dalsi krewni ostatniego monarchy, ale także niespokrewnieni z nim możnowładcy tworzyli frakcje, walcząc o wpływy i koronę. Efektem tego były jedynie coraz większe zniszczenia i szerzące się bezprawie. Otwartej wojny jeszcze nikt nie wszczął, ale już zaczęły się krwawe podchody. Z zamieszania korzystały także pospolite bandy, coraz śmielej napadając słabe i pozbawione obrony wioski oraz podróżnych. Możnowładcy nie zaprzątali sobie grasantami głów, ich głównym celem było zdobycie władzy. Żaden z lordów i książąt nie był jednak dość silnym, aby w pojedynkę pokonać konkurentów. Zaczęli więc posyłać posłów do siebie nawzajem i do pomniejszej szlachty, aby przekonać innych do sojuszu. Na razie wystarczał papier. Złoto i inne dobra popłyną szerokim strumieniem po złożeniu wszystkich podpisów. I to już nie będzie zadanie Sodura. „Jeszcze tylko trzy dni. Trzy dni i zdam relację księciu i będę mógł odpocząć w koszarach”.\nKapitana z zamyślenia wyrwało szarpnięcie spłoszonego konia. Któryś z pozostałych wierzchowców zarżał. Żołnierze, zawierzając intuicji, sięgnęli po miecze.\nZ głębi lasu wypadła uzbrojona zgraja, wyglądająca jak zbieranina niedobitków różnych armii z różnych epok. Bandyci, wrzeszcząc nieskładnie i wymachując mniej lub bardziej sprawnie mieczami i toporami, ruszyli do ataku.\nDzięki przewadze liczebnej, mimo braków w wyszkoleniu, wybili nieliczną eskortę posła, jednego po drugim, tracąc ledwie cząstkę z własnych sił. Gdy Sodur został już sam, ranny i bez nadziei na przeżycie, na trakcie pojawiło się kilka postaci. Półprzytomny kapitan nie zauważył nawet kiedy i jak. Krew z rozciętego czoła zalewała mu oczy i w pierwszej chwili nie rozpoznał, któż to przyłączył się do walki. Odniósł jednak wrażenie, że nowo przybyli wojownicy z zadziwiającą łatwością rozgromili watahę.\nJeden z wojów wziął zakrwawionego Sodura za kolejnego bandytę. Kapitan w ostatniej chwili zasłonił się mieczem. Zadźwięczała stal, a siła uderzenia powaliła rannego na plecy. „To koniec” – przemknęło mu przez myśl. Czubek miecza zatrzymał się jednak tuż przed odsłoniętym gardłem, zablokowany przez kostur z białego drewna.\nSodur z trudem, wierzchem brudnej dłoni, przetarł oczy z krwi i potu i spojrzał nieco przytomniej na otaczające go postaci. Były to kobiety, ubrane w męskie stroje z dobrze wyprawionej miękkiej skóry, niekrępujące ruchów, bez żadnych elementów zbroi. Bez wątpienia pochodziły z różnych krańców ziemi, z różnych plemion i rodów, jednak wszystkie miały tak samo hebanowe oczy, w których nie dało się odróżnić źrenic od tęczówek. W niektórych jeszcze pobłyskiwały czerwone iskry. Każda z wojowniczek miała na kubraku naszytą, nie większą od pięści, kirową tarczę herbową. Gdy kapitan lepiej się przyjrzał, dostrzegł haft w o ton ciemniejszej czerni – czaszkę nad skrzyżowanymi dwiema kosami.\nKompania Cór Śmierci.\nDopiero teraz przeniósł spojrzenie wzdłuż kija, opierającego mu się na piersi. Drugi koniec trzymała stara kobieta, przygarbiona, okutana w szary płaszcz z kapturem, teraz lekko zsuniętym na tył posiwiałej głowy. Gdy dziewczęta odstąpiły, cofnęła kij i zaczęła przechadzać się między poległymi. Przy każdym z nich przystanęła, nad niektórymi się pochyliła, dotknęła.\nWojowniczki czyściły oręż.\nSodur, pozostawiony sam sobie i widząc, że zagrożenie najwyraźniej minęło, wstał ciężko, obolały. Kawałkiem czystej tkaniny, wyciągniętej z tobołka, który był kiedyś jego bagażem, wytarł twarz i przeczyścił miecz.\nStarucha wróciła do niego. Gdy spojrzał jej w twarz, zobaczył, że się zmieniła. To była wciąż ta sama osoba, ale znacznie młodsza. Jeszcze chwilę temu siwe kosmyki były teraz bujnymi, kruczoczarnymi lokami, okalającymi gładkie lico o fioletowych oczach. Miała wygląd kobiety w sile wieku, jędrne ciało nie było już młodzieńcze, ale też nie nosiło śladów zmęczenia ciężką pracą i wiekiem. Gdy się odezwała, wąskie usta rozchyliły się lekko, ukazując śnieżnobiałe zęby.\n– Pokaż mi lewe przedramię – rozkazała.\nNie śmiał jej odmówić, więc w milczeniu, posłusznie podwinął rękaw. Uniosła białą laskę i przytknęła jeden z końców do skóry. Na przedramieniu zaczął pojawiać się czarny rysunek. Skóra mężczyzny zapiekła tak mocno, że aż syknął z bólu. Nie cofnął jednak ręki. Gdy kobieta skończyła, na ciele Sodura pojawiła się maleńka czaszka. Ból ustąpił miejsca nieprzyjemnemu swędzeniu. Koniec kostura opadł ponownie na ziemię, a kapitan spojrzał we fioletowe oczy.\nNie pozwoliła mu skończyć.\n– Nie myśl sobie, że mam takie dobre serce i z tejże dobroci pozwoliłam ci żyć. Jesteś mi potrzebny. A ten znak będzie gwarancją wykonania zleconego przeze mnie zadania.\nPonownie spojrzał na zagadkowy tatuaż.\n– Jak już zapewne zauważyłeś, jestem Śmiercią, a to kompania moich Cór. Jednej mi jednak brakuje. Wiem, że obecnie mieszka w twoim mieście. Ja nie mogę się po nią udać, nie wysłucha też żadnej z sióstr. Potencjalna sprzeczka między nimi może się skończyć tragicznie dla całego miasta. Bo wszystkie moje córy są jednakowo dobre i żadna nie pokona innej. Z pewnych względów tylko śmiertelnik jest w stanie nakłonić ją do powrotu. Kompania musi być kompletna przed upływem miesiąca. Nie może być ani jednej mniej, ani jednej więcej, więc ona musi wrócić. I twoim zadaniem będzie ją do tego przekonać.\n– To już twoja sprawa.\n– Jak ją rozpoznam? Gdzie znajdę?\n– Gdzie ją znajdziesz? – powtórzyła pytanie. Odpowiedzi jednak nie udzieliła. – Będziesz musiał poszukać. Rozpoznasz moją Córę. Jestem pewna, bo już ją raz spotkałeś.\nŚmierć musnęła koniuszkami palców skroń Sodura. Do zmęczonego mózgu napłynęło zamglone wspomnienie sprzed wielu lat.\nPamiętał doskonale, gdy jako niespełna siedmioletni brzdąc wraz z braćmi i innymi szlachciątkami odgrywał nad brzegiem rzeki Wielką Bitwę o Czerwoną Twierdzę. Ponieważ w oryginalnej batalii udział brały nieprzeliczone rzesze wojowników, zwiadowców, szpiegów, oficerów, a chłopców było raptem jedenastu, każdy odgrywał kilka ról. Mały Sodur raz był rycerzem, by za moment zamienić się w kwatermistrza.\nW tamtej chwili był zwiadowcą. Wdrapał się na rosnącą na skraju urwiska wierzbę i, balansując na pochylających się nad nurtem rzeki gałęziach, wypatrywał płynących w dół rzeki jednostek wroga. Zielona kotara obrośniętych gęstym listowiem witek, którą uznał za dobre schronienie, jednak okazała się też przeszkodą dla niego.\nUsiłując wyjrzeć poza cienkie gałązki, zrobił o jeden krok za dużo. W ostatniej chwili złapał kilka witek i zawisł nad głazami, po powierzchni których przelewały się zwały burej wody. Dziecięce ręce nie były w stanie długo utrzymać ciężaru ciała na śliskich liściach. Z przerażeniem patrzył w zbliżającą się powoli, acz nieuchronnie, wzburzoną powierzchnię. Bał się mocniej odetchnąć, nie śmiał wydać z siebie żadnego głosu. Nawet nie zauważył, gdy flotylla wydłubanych z kawałków drewna łódek przepłynęła tuż obok wiszących coraz niżej stóp. Po raz pierwszy w długiej historii zabaw w Wielką Bitwę, Czerwona Twierdza miała paść tak szybko i łatwo.\nWydawało mu się, że to już koniec, że dłużej nie wytrzyma. A jednak, z bolesnym uderzeniem o żebra, otoczył go olbrzymi, żelazny hak. Omdlałe ramiona opadły, resztką sił przewiesił się na pręcie, który zakołysał gwałtownie. Chłopiec bał się ruszyć, spojrzeć za siebie. Na chwilę wręcz nawet zacisnął mocno powieki. Otworzył je, gdy kołysanie ustało, a zaczęło przemieszczanie ponad brzegiem rzeki. Wybawcę miał cały czas za plecami i wciąż nie wiedział, kto go uratował. Dopiero, gdy stanął na ziemi, puścił hak i odwrócił się.\nKilka kroków od Sodura, trzymając koniec stalowego drąga, stała młoda kobieta. Wychowanemu na książęcym dworze chłopcu wydała się ekscentryczna. W milczeniu przyglądał się, z dziecięcą ciekawością i nieskrępowaniem, ubranej na czarno, w męski stój wojownika, dziewczynie. Żółte, przypominające barwą kwiaty słoneczników, włosy zaplecione w warkocz, były jedynym kolorowym akcentem. Z bladej, jak u szlachcianki, twarzy spoglądały na chłopca niespotykane czarne oczy. Gdy w nie spojrzał, przestraszył się jeszcze bardziej, niż gdy wisiał nad nurtem. Stał jak sparaliżowany i nawet nie poczuł ciepła cieczy, spływającej po wewnętrznej stronie skórzanych spodni.\nJakby dziwaczność kobiety nie wystarczyła, długi hak zamienił się w jej dłoniach w miecz, połyskując w trakcie transformacji fioletową poświatą.\n– To nie był twój czas. Jeszcze nie. Wracaj do domu – powiedziała niskim, niemal męskim głosem, odwracając się od niego i wsiadając na karego konia, którego wcześniej nie zauważył.\nI chociaż wiele wydarzeń i ludzi z dzieciństwa zatarł czas, to tej twarzy miał nigdy nie zapomnieć.\nSodur otrząsnął się i spojrzał ponownie przytomnym wzrokiem na Śmierć.\n– Jak dawno opuściła kompanię?\n– A jak dawno temu skończyła się ostatnia wielka wojna?\nZastanowił się chwilę, licząc upływ czasu w myślach i błądząc zadumanym spojrzeniem po czubkach butów. Niespełna rok minął od śmierci króla. Przez całe jego rządy trwał pokój, ale gdy obejmował tron… Tak, swe panowanie zaczął od zaprowadzenia porządku po wielkiej wojnie, dzięki której zresztą zdobył koronę. Czyli minęło jakieś dwadzieścia parę lat od ostatniej wojny. Ponad trzydzieści od spotkania. Podniósł głowę i spojrzał w twarz Śmierci.\n– Minęło sporo lat. Ja byłem wtedy ledwie niedorostkiem, a ona młodą dziewczyną. Teraz będzie już… dojrzałą kobietą. Nie jestem pewien, czy ją poznam.\nNa to odpowiedziała mu jedna z wojowniczek, która już od chwili przysłuchiwała się rozmowie:\n– My się nie starzejemy ani nie umieramy.\nSodur odniósł wrażenie, że Śmierć chciała coś dodać. Spostrzegł drgnięcie wąskich ust i dziwne spojrzenie. Intuicja jednak podpowiadała mu, by nie próbował dopytywać.\n– Z tego, co wiem, Kompania zbiera się, gdy… – urwał w pół zdania, jakby bał się wypowiedzieć te słowa na głos.\n– …na świat przychodzi wyjątkowa wojenna pożoga – dopowiedziała za niego jedna z Cór. – Tak, wojowniku, nadchodzą ciężkie dla ludzi czasy.\nKiwnął głową ze zrozumieniem. Pewne schematy w ludzkiej historii zdawały się być niezmienne. Od lokalnych podjazdów do wojny domowej był już tylko krok. Do tego, jak donosili zwiadowcy, ościenne państwa z uwagą śledziły rozwój wypadków, jednocześnie mobilizując własne siły.\n– A to? – Sodur wskazał na znak.\n– Czaszka będzie rosnąć każdego dnia i wypełniać się trucizną. Jeśli przed upływem trzydziestu dni znajdziesz i przywrócisz mi moją Córę, czaszka zniknie, a wraz z nią trucizna. Będziesz bezpieczny i dokonasz żywota w przeznaczonym ci czasie, nie wcześniej. Jeśli jednak będziesz się ociągał, zbyt długo zastanawiał lub z innego powodu nie zdołasz wypełnić zadania, trzydziestego pierwszego dnia, w jego pierwszej godzinie, czaszka uwolni zgromadzoną truciznę.\nNie musiała nic więcej dodawać. Serce Sodura zmroziła groza. „Niezła zachęta” – pomyślał. I jeśli mu życie miłe, to będzie musiał zrobić naprawdę wszystko, by przekonać wojowniczkę do powrotu do kompanii.\nSodur jedną rzeczą w drodze do domu nie musiał się martwić – że ktoś go znów spróbuje napaść. Dwie Córy eskortowały go, by mieć pewność, że dotrze spokojnie i w całości do miasta. Wojowniczki na zmianę wyszukiwały boczne, nieuczęszczane ścieżki. Polowały i tylko raz musiały dobyć mieczy przeciwko kilku grasantom. Zanim Sodur zorientował się, że zostali napadnięci, one już skończyły.\nDrugiego dnia, na wieczornym popasie, gdy już skończyli oporządzać konie i przygotowywać obozowisko, zasiedli po dwóch stronach niewielkiego ogniska. Początkowo kapitan spoglądał ponad ogniem na ciemne sylwetki wojowniczek. Gdy przełknął ostatni kęs, zaczął mówić:\n– Kompania Cór od niepamiętnych czasów towarzyszy Śmierci. Skąd się jednak wzięłyście?\nOdpowiedziała mu cisza i beznamiętne spojrzenia dwóch par ciemnych oczu, w których odbijały się płomienie. Niezrażony kontynuował:\n– Krążą o was legendy i plotki. Różne. Jednak pewne elementy powtarzają się w nich nieustannie. Córą zostawała dziewczyna na granicy śmierci, której Matka ofiarowała życie wieczne u jej boku w zamian za służbę. Jak dokonywała wyboru, że ta niewiasta tak, a inna nie? Czy to prawda, że nie pamiętacie życia sprzed Kompanii?\nI tym razem żadna z jego towarzyszek nie odpowiedziała.\n– Nie chcę znać waszych tajemnic. Próbuję tylko dojść, dlaczego Muerta was opuściła, dlaczego jest inna. W jakich okolicznościach odeszła? Może ta wiedza przyda mi się w poszukiwaniach. W przekonaniu waszej siostry.\nGdy i tym razem nie doczekał się odpowiedzi, westchnął i dodał, bez większej nadziei:\n– Pytam nie tylko we własnym interesie – musnął lewe przedramię – ale i waszym. Przecież chcecie, żeby Muerta do was wróciła, prawda? Wasza Matka tego chce…\nWojowniczki spojrzały na siebie. Jedna z nich powiedziała:\n– Muerta była na granicy, ale jeszcze jej nie przekroczyła, gdy została Córą. Przez to pozostała w niej iskra człowieczeństwa. Więcej nie musisz wiedzieć.\nSodur rzeczywiście już nic więcej od dziewcząt nie wyciągnął. Zawinął się więc w derkę i zatopił w domysłach, oczekując na nadejście snu.\nZ Córami rozstał się dwa dni później tuż pod miejskimi murami. Na pożegnanie jedna z nich podała mu podłużny przedmiot, owinięty w czarną płachtę. Sodur uchylił rąbek tkaniny. W jej fałdach krył się prosty, lekki miecz, na oko zwyczajny. Jedyną ozdobę stanowiły dwa błyszczące czernią onyksy osadzone po obu stronach głowicy. Mężczyzna wiedział doskonale, że władana przez Córę ta niepozornie wyglądająca broń może znacznie więcej niż najlepszy książęcy oręż w rękach wytrawnego żołnierza.\n– Należy do Muerty. Został stworzony specjalnie dla niej, więc lepiej, żeby nie kusiło cię, by go użyć. Myślę jednak, że może ci pomóc.\nNatychmiast po powrocie i zdaniu relacji księciu z poselskiej misji Sodur rozpoczął poszukiwania zaginionej. Pakt ze Śmiercią był sekretem, którego nie zamierzał nikomu zdradzać, nawet przez przypadek. Nie mógł też pozwolić, by jawny pościg i pytania zwróciły uwagę Córy i wypłoszyły ją z miasta. Sodur nie miał również ochoty wzbudzać zbędnej ciekawości, wędrując w oficerskim mundurze lub stroju szlachcica po najodleglejszych zakamarkach miasta. Dlatego postanowił działać incognito. W drodze zapuścił brodę, której nie zgolił po powrocie, na grzbiet zarzucił lnianą koszulę, skórzane buty z wysoką cholewką zamienił na wyplecione z łyka łapcie, okrył się obszarpanym płaszczem z kapturem, w cieniu którego ukrył twarz, i ruszył w labirynt ulic i uliczek. Zaglądał do każdego warsztatu i pracowni, do których tylko udało mu się wśliznąć, lub choćby tylko rzucić okiem.\nKrążył tak po mieście przez wiele dni, zarabiając kuksańce i siniaki, nieraz lądował na kamiennym bruku, wykopywany z ciemnych wnętrz. Z coraz większym niepokojem zerkał na rosnącą czaszkę na przedramieniu. Z narastającą obawą odliczał dni.\nTego dnia Sodur po raz kolejny wylądował na ulicy. Przy upadku zdarł sobie skórę z dłoni, którą próbował się podeprzeć. Zmełł w ustach przekleństwo i wstał. Zastanawiał się, w którą stronę iść, gdy tuż przed sobą zobaczył dwukołowy wózek, wyładowany po brzegi glinianymi naczyniami, malowanymi w wielobarwne wzory. Ciągnęła go filigranowa, młoda kobieta o jasnych włosach splecionych w warkocz, który wystawał spod chusty osłaniającej głowę. Kółko wpadło w szczelinę i wóz niebezpiecznie zachybotał, po czym stanął. Niewiasta poprawiła uchwyt i pociągnęła, ale wózek ani drgnął.\n– Pomogę – mruknął Sodur, spoglądając spod kaptura na drobną twarz. – Lepiej przypilnuj garnków, żeby nie pospadały.\nDziewczyna bez słowa kiwnęła głową. Cofnęła się dwa kroki gotowa łapać spadające naczynia. Mężczyzna szarpnął mocno i koło wyskoczyło ze szczeliny, naczynia zadzwoniły, a jeden z dzbanów przetoczył się na skraj i gdy wózek zakołysał się na kolejnej nierówności, przeleciał przez krawędź. Czujna handlarka szybkim ruchem złapała uciekiniera w połowie drogi do ziemi. Jej refleks nie uszedł uwadze Sodura.\nTwarz kobiety wyglądała znajomo i dziecięce wspomnienia zaczęły ponownie wydobywać się z głębin pamięci. Wyglądała prawie dokładnie tak samo, jak ją zapamiętał, może jedynie nieco starzej. Tylko jedno się nie zgadzało – oczy. Córy mają oczy czarne jak bezgwiezdna noc, a tęczówki dziewczyny lśniły czystym błękitem jasnego nieba.\nW milczeniu, obserwując się nawzajem ukradkiem, dociągnęli wspólnie wózek na plac targowy, gdzie handlarka wskazała swoje stałe miejsce w spokojnym zakątku.\n– Jeśli chcesz zapłatę za pomoc, musisz poczekać aż coś sprzedam. Możesz wrócić za jakiś czas.\n– Wolę zaczekać – mruknął i przysiadł w cieniu, kilka kroków od stoiska. Kobieta wzruszyła ramionami i odwróciła się w stronę pierwszej klientki.\nSodur, obserwując targowisko i kręcących się po nim ludzi, zastanawiał się, czy Muerta byłaby w stanie go rozpoznać. Minęło wiele lat, z dzieciaka wyrósł na mężczyznę. „Nie, to chyba niemożliwe” – mówił sobie w myślach. – „Ona się uśmiecha, rozmawiając z klientami, jest pełna prawdziwego życia i ciepła, tak obcych Córom. Jeśli to naprawdę jest Muerta, to wygląda na to, że opuszczając kompanię, pozostawiła za sobą nie tylko miecz”.\nPo kilku godzinach na wózku nic nie zostało. Widać było, że wielobarwne dzbany i misy mają wzięcie. Handlarka chciała rozliczyć się z Sodurem, ale ten chwycił szybko dyszel i skierował się w uliczkę, z której przyszli wcześniej. Po krótkim wahaniu ruszyła za nim, chowając mieszek pełen monet głębiej pod ubranie.\nGdy doszli do miejsca spotkania, zatrzymał się, nie wiedząc, dokąd dalej. Wtedy kobieta wyprzedziła go i ruszyła przodem. Dotarli do jej warsztatu i zostawili wózek na zewnątrz. Izba pełna była gliny i jej zapachu, zmieszanego z aromatami naturalnych barwników, zalegających w słoikach i dzbanach na prostych drewnianych półkach.\nMężczyzna zsunął z głowy kaptur i rozejrzał się z zaciekawieniem.\n– Tak mi się wydawało, że cię znam – powiedziała gospodyni, rozpalając ogień i stawiając na kuchni żelazny czajnik napełniony wodą. Sięgnęła do sakiewki i wyjęła kilka monet. Wyciągnęła do mężczyzny rękę. – Tak teraz zarabiasz na życie?\nZdziwiony zignorował zapłatę. A jednak go pamiętała. Na to, że jakoś zidentyfikuje zagubioną Córę, był przygotowany. Nie liczył jednak, że sam zostanie rozpoznany tak szybko. Słyszał ton w głosie, widział spojrzenie – był pewien, że nie pomyliła go z nikim innym. Po krótkiej chwili zawahania powiedział:\n– Nie zależy mi na tych pieniądzach. Po prostu chciałem z tobą porozmawiać spokojnie, bez świadków.\n– Za każdą pracę i przysługę należy się zapłata.\n– Skoro tak, to jest coś, co możesz dla mnie zrobić. Wróć do Kompanii.\nPrzez moment milczała, wpatrując się w gościa z uwagą, bez okazywania emocji. W końcu przygryzła dolną wargę, odwróciła wzrok i burknęła:\n– Za dużo ode mnie wymagasz. Dlaczego miałabym się zgodzić na coś takiego? Jeśli nie chcesz pieniędzy, to może mogłabym zrobić ozdobny dzban, misę, komplet kubków udekorowanych, jak tylko zechcesz. Ale wrócić do kompanii? Nie.\n– Jakiś czas temu spotkałem twoją Matkę. – Słowo śmierć jakoś nie chciało mu przejść przez gardło. – Poprosiła mnie, bym przekonał cię do powrotu. Potrzebuje cię, twoje siostry cię potrzebują. Liczebność kompanii…\n– …zawsze musi być stała – przerwała mu w pół zdania. – Przecież jest. Ja wciąż istnieję.\n– Matka gromadzi Córy i potrzebuje też ciebie. – Pominął milczeniem jej ostatnią uwagę.\n– Ona nie jest moją matką. Nie dała mi życia. Jedyne, co mi dała, to tylko śmierć i zniszczenie. Spójrz na mnie, czy przypominam ci córę śmierci?\nSpojrzał ponownie na drobną blondynkę o niebieskich jak niebo oczach, delikatnych dłoniach z niedomytymi śladami farby. Podążył wzrokiem za smukłym palcem, wskazującym na półki pełne przygotowanych dzbanów i kubków o wymyślnych kształtach, na warsztat z kołem i stół pełen kolorowych kleksów, wśród których leżały pędzle i pędzelki.\n– Widzisz? Ja tworzę, nie niszczę. Nie jestem już córą śmierci. Jestem kimś zupełnie innym. Zaczynam naprawdę żyć, starzeć się. Teraz mam na imię Amena. Jestem garncarką-artystką. Moje glinianie dzieci mogą przetrwać nawet stulecia. Moje wcześniejsze dzieła natychmiast zmieniały się w pył. Nie przekonasz mnie w żaden sposób. Nie wrócę. Nie znajdziesz żadnych argumentów, które mogłyby mnie przekonać do zmiany zdania. Lepiej więc wyjdź.\nSpojrzał na nią po raz ostatni i w myślach przyznał jej rację. Żadne słowa nie zdołają jej przekonać. W ten sposób niczego nie wskóra. Bez słowa zarzucił kaptur, odwrócił się i wyszedł.\nWrócił do warsztatu wieczorem. Pod płaszczem trzymał schowany miecz, wciąż zawinięty w tę samą tkaninę. Słowa Córy, która mu go wręczyła, napawały go nadzieją, że na widok oręża jaźń Muerty przebudzi się z uśpienia. Sodur zapukał, po czym zamarł w bezruchu, nasłuchując odgłosów z wnętrza. Niczego jednak nie usłyszał. Warsztat zdawał się opuszczony. Mężczyzna pchnął drzwi, które natychmiast ustąpiły, i wszedł do środka.\nPomieszczenie oświetlała jedna lampka oliwna, której płomień zakołysał się gwałtownie od wywołanego nagłym wtargnięciem powiewu. Na drewnianych ścianach zatańczyły cienie dzbanów na półkach. Kobiety nie było. Jednak ani warsztat, ani część mieszkalna izby nie wyglądały na porzucone.\n– Co ty tu znów robisz?\nNa dźwięk tych słów Sodur odwrócił się i stanął twarzą w twarz z Ameną, która zatrzymała się w progu, obejmując ramionami wypełniony gliną cebrzyk. Zanim zdążył otworzyć usta, padło następne pytanie:\n– Nadal chcesz mnie przekonywać do powrotu?\nAmena ominęła nieproszonego gościa, podchodząc do koła garncarskiego. Na stoliku obok postawiła wiaderko.\n– Muerto… – Nie dokończył, gdyż przerwało mu warknięcie:\n– Mówiłam ci! Nie nazywaj mnie tak.\nUmazane gliną dłonie stojącej do niego tyłem kobiety zacisnęły się w pięści. Sodur wyjął spod płaszcza pakunek i rozwinął materiał.\nDłoń Ameny zamiast na broni, wylądowała na piersi Sodura. Kapitan nie spodziewał się ataku, więc popchnięty cofnął się, by utrzymać równowagę.\nGospodyni sięgnęła po miotłę, którą natychmiast zaczęła odganiać intruza. W błękitnych oczach zalśniły łzy. Sodur nie potrafił odgadnąć, czy żalu, czy złości.\n– Nie dam się skusić! Precz! Wynoś się z mojego domu i życia!\nMężczyzna wycofywał się pod ciosami pęku ostrych witek. Gdy tylko znalazł się za progiem, Amena zatrzasnęła drzwi.\nSodur nie umiał przemóc się, by własnoręcznie zrobić coś więcej. Nie potrafił wprost zaatakować kobiety, zwłaszcza tej. Westchnął, zawinął miecz i ponownie schował pod płaszczem. Tatuaż na lewym przedramieniu przypomniał o sobie ostrym pieczeniem.\nTuż przed świtem kolejnego dnia Amenę obudził łomot. Zanim zdążyła dobrze oprzytomnieć i się ubrać, drewniane drzwi, wyrwane z zawiasów, wylądowały we wnętrzu pomieszczenia. Jedna z półek, potrącona, zarwała się i kilka stojących na niej naczyń z trzaskiem rozbiło się na podłodze. Skorupy zachrzęściły pod butami żołnierzy.\n– Co… – próbowała zapytać, ale gwałtowne szarpnięcie za ramię wyrwało z kobiety syk bólu zamiast słów.\n– Idziesz z nami. – Żołdak szarpnął za rękaw koszuli, który się oderwał i odsłonił białe ramię.\n– Dlaczego? Co zrobiłam? – Gdy nikt nie kwapił się, by udzielić jej odpowiedzi, kontynuowała: – Dokąd mnie zabieracie? Dajcie mi się przynajmniej ubrać! Chociaż buty!\nŻołnierze jednak nie zwracali na jej słowa żadnej uwagi. Wyciągnęli Amenę bosą, w poszarpanej koszuli, za próg warsztatu. Nie stawiała oporu. Wyglądała na przestraszoną. Jeden z wojaków pchnął ją mocno w stronę klatki, ustawionej na wozie czekającym pośrodku uliczki. Dziewczyna przewróciła się na bruk, jednocześnie uderzając czołem w belkę fury. To musiało boleć.\nSodur obserwował wszystko zza rogu, skryty w mroku cienia budynku i kaptura wełnianego płaszcza. „Mocniej, niech bardziej zaboli, niech zacznie się buntować. Niech się obudzi” – myślał. Z niepokojem zerknął na czarny rysunek na przedramieniu. Miał nadzieję, że ten zacznie blednąć i w końcu zniknie. Nic takiego jednak się nie działo. Mężczyzna miał wrażenie, że czaszka wręcz powiększyła się nieznacznie, odkąd spoglądał na nią ostatni raz. Zamykana w klatce dziewczyna zaszlochała.\nGdy wóz odjechał, Sodur nie mógł powstrzymać się przed wejściem do opuszczonego warsztatu. W półmroku spoglądał na skorupy. Podniósł z podłogi koc, pod którym jeszcze chwilę temu spała spokojnie Amena. Rzucając go na ławę, spostrzegł między odłamkami ocalały kubek. Schylił się po niego.\nObracał w palcach arcydzieło sztuki garncarskiej. Niby proste naczynie, ale zdobiący je kwiat słonecznika, sprawiał wrażenie, że trzyma między palcami prawdziwą roślinę.\nSam nie wiedział dlaczego zabrał naczynie ze sobą.\nSiedziała w lochu już pięć dni. O wodzie i czerstwym chlebie. Inni więźniowie otrzymywali treściwsze posiłki, ale on chciał ją złamać. Odwiedzał ją codziennie. Codziennie prowadzili ten sam jałowy dialog.\n– Dlaczego mi to robisz? Co ja ci złego zrobiłam? – pytała za każdym razem.\n– Za kilka dni wystąpisz na arenie.\n– Dlaczego pragniesz mojej śmierci?\n– To dlaczego mnie na nią posyłasz?\n– Nie musisz umierać na tej arenie, wiesz o tym przecież.\n– Nie chcę tego robić, już z tym skończyłam. Jestem teraz inną osobą, narodzoną od nowa. Kiedyś, w przeszłym życiu, uratowałam twoje i tak mi się odwdzięczasz?\n– Nie zapomniałem o tym i odwdzięczam ci się dobrą radą. Masz wybór, nie musisz umierać. Ja wciąż pamiętam, kim naprawdę jesteś i dlatego nie uważam, że posyłam cię na śmierć.\n– Nie dajesz mi żadnego wyboru poza śmiercią.\nByła silniejsza niż mu się z początku wydawało. A to oznaczało, że będzie trzeba posunąć się dalej, może nawet do ostateczności. Dobrze, że książę dał się namówić szambelanowi na igrzyska na cześć zaproszonych na rokowania gości. Sodur postanowił wykorzystać tę okazję i przekonał organizujących widowisko urzędników do wystawienia Ameny do walki. Krew będzie musiała ją w końcu obudzić, jej się nie oprze. Taką przynajmniej miał nadzieję i tej myśli rozpaczliwie się trzymał.\nWiedział, kim tak naprawdę jest Amena i że nie ma dla niej żadnego zagrożenia. Mimo to czuł się nieswojo. Do tej pory walczył z wojownikami, mężczyznami. Tym razem nawet świadomość jej prawdziwej natury wciąż była oszukiwana kruchym wizerunkiem zapłakanej, niesprawiedliwie skrzywdzonej niewiasty.\nSodurem wciąż targał niepokój, a ostateczność i nieuchronność konsekwencji niezrealizowanego zadania tylko wzmagała strach. Miał nadzieję, że Muerta nie jest uśpiona na tyle mocno, by nie poczuć zewu krwi, a osobowość Ameny nie jest aż tak silna, by zagłuszyła instynkt samozachowawczy.\nNadszedł dzień końcowych przygotowań do igrzysk. Wielmoże już zjechali, najemnicy i gladiatorzy z różnych krain szykowali ulubioną broń, modląc się do swoich bogów o zwycięstwo.\nSodur stał w oknie komnaty, spoglądając z góry na krzątaninę pod murami. Mimo pozornego spokoju malującego się na twarzy, serce biło mu szybciej i mocniej niż zazwyczaj. Czaszka na przedramieniu była już tak duża i czarna, że musiał nosić ciemne koszule z grubych tkanin, by nie prześwitywała przez materiał. Do końca ustalonego przez Śmierć terminu zostały dwa dni. Tylko jeden do igrzysk. Jeśli nazajutrz jego plan zawiedzie z jakiejkolwiek przyczyny, nie będzie miał czasu na żadne kolejne próby.\nDopił resztki naparu. Odwrócił się plecami do okna i powoli ruszył w stronę wyjścia, ostrożnie stawiając na stole kubek ozdobiony malunkiem słonecznika. Czekała go ostatnia wizyta w lochu. Ostatnia rozmowa. Ostatnia szansa na załatwienie sprawy bez rozlewu krwi. Szansa bliska zeru, ale nie wybaczyłby sobie, gdyby jeszcze ten jeden raz nie spróbował.\nAmena, kąpana, czesana i ubierana przez dziewki służebne, niczym księżniczka, zastanawiała się, czemu zawdzięcza te wszystkie starania. Co Sodur opowiedział księciu? Co nazmyślał na jej temat? A może powiedział prawdę? Na co liczą możnowładca i jego goście? Czego oczekują?\nGdy biała suknia ze zwiewnego materiału leżała już na jej wyszorowanym ciele, a w rozczesanych włosach znalazło się kilka egzotycznych kwiatów, dziewczęta odstąpiły od Ameny i pośpiesznie opuściły łaźnię. Ich miejsce zajęli uzbrojeni i milczący strażnicy. Kobieta znów poczuła ogarniającą ją rozpacz. Drobnym ciałem wstrząsały dreszcze.\nZ półmroku korytarza wyszła powoli na oświetloną południowym słońcem, niewielką arenę. Strażnicy zostali za jej plecami. Amena przystanęła i, mrużąc oczy, rozejrzała się. Trybuny pełne były barwnie ubranych ludzi, a w przestronnej loży zasiedli książęca para i grupy obcych dostojników w otoczeniu gromadki dworzan.\nPośrodku, na ubitej ziemi, walczyło kilku wolnych wojowników – najemników marzących o sławie. Parę kroków przed kobietą, wbity w grunt, tkwił miecz. Wypolerowany onyks błyszczał w promieniach słońca.\nAmena podeszła do miecza, spojrzała w kierunku loży, przy której stał Sodur, i łamiącym się głosem wykrzyczała:\n– Nie dajesz mi wyboru!\nOpadła na kolana. Bezlitosny, nie znający współczucia tłum, żądny krwi i walk, nie krył oburzenia i z trybuny rozległy się gwizdy.\nW powstałym harmidrze nikt nie usłyszał, gdy otworzyły się zapadnie. Zwierzęta wyszły powoli, z uwagą obserwując plac. Szukały najsłabszej ofiary, łatwego łupu. Od razu uznały, że samotna, biała postać będzie idealna. Trzy głodne lwice zachodziły kobietę z prawej i od przodu. Z lewej obserwował je grzywiasty samiec.\nNajmłodsza kocica zaatakowała pierwsza i jako jedyna. Dwie pozostałe zawahały się tuż przed skokiem, węsząc nerwowo. Lwica już w trakcie skoku jakby zmieniła zdanie i zamachała niezdarnie łapami w powietrzu. Wylądowała niezgrabnie, przykrywając tułowiem drobną postać. Z piskiem typowym dla kilkudniowego kociaka zerwała się natychmiast i odskoczyła od dziewczyny.\nKoty, straciwszy pierwotne zainteresowanie kobietą, odwróciły się i ruszyły w kierunku walczących.\n– Wiedźma! – zawyły liczne głosy z widowni. Amena, nie wstając, omiotła spojrzeniem tłum.\nJeden z wojów, umięśniony olbrzym, jakby tylko na pokaz okryty zaledwie kilkoma elementami zbroi, zakończywszy rozprawę z przeciwnikiem, zareagował na wrzask i obejrzał się. To uratowało mu życie. W ostatniej chwili wbił sztych w bok atakującego kota. Ledwie ciało drapieżnika znieruchomiało, olbrzym zauważył Amenę. Ruszył w jej stronę, bo bitwa to bitwa. Nieważne czy w polu, czy na arenie – wszystko w zasięgu wzroku to wróg. Cóż to jednak za szuka, zabić takie chucherko? Mógłby złamać ją wpół gołymi rękami. Rozprawić się z nią szybko, czy delektować?\nRozejrzał się uważnie dookoła w poszukiwaniu innego zagrożenia. Pozostali wojownicy, chwilowo porzuciwszy pojedynki między sobą, zajęci byli wspólnym stawianiem czoła wygłodniałym bestiom.\nOlbrzym odrzucił przeszkadzającą mu tarczę. Pochylił się nad dziewczyną, jedną dłonią chwytając ją za włosy, drugą wciąż trzymając miecz. „Ta śliczna główka będzie idealną ozdobą” – błyskawiczna myśl przemknęła przez zamroczony szałem umysł najemnika. Amena zamachała rozpaczliwie rękami na boki. Aż palce musnęły trzon jej dawnego oręża.\nNikt poza Sodurem, wypatrującym nietypowych zachowań i znaków, nie zauważył fioletowej iskry. A ta pojawiła się na jedno mgnienie oka na styku ciała i stali. Na schowanym pod rękawem przedramieniu kapitan poczuł ukłucie bólu.\nDziewczyna zdołała pochwycić rękojeść miecza. Oba ostrza zatoczyły łuki w tym samym momencie. Amena, niezbyt płynnym ruchem, uderzyła, blokując cięcie wymierzone w jej szyję. Sztych miecza olbrzyma ześliznął się, uderzając kobietę boleśnie w ramię.\nZaskoczony, niespodziewający się oporu wojownik puścił dziewczynę. Ta ponownie zamachnęła się, nie czekając, aż najemnik się opamięta. Ostrze pozostawiło krwawą szramę na nagiej części męskiego torsu i nadzwyczaj miękko zagłębiło się w element pancerza, przez który przeszło z lekkim tylko zgrzytem. Olbrzym w końcu odpowiedział uderzeniem. Amena uchyliła się w ostatniej chwili i tylko kosmyk blond włosów opadł na piasek w towarzystwie kilku bladych, fioletowych iskier. Prostując się, dziewczyna znów cięła. Wraz z tym uderzeniem sięgnęła nadgarstka przeciwnika, lekko, jakby był pozbawiony kości.\nNa arenę, wciąż zaciśnięta na trzonie miecza, opadła odcięta dłoń. Amena, ignorując rannego, chwyciła ją i rzuciła w kierunku loży. Tłum zamarł w milczeniu. Bez ruchu zastygli pozostali przy życiu wojownicy, zaintrygowani nagłą ciszą. Broczący krwią ochłap upadł na kolanach księżnej, która zemdlała.\n– Tym jesteś! Tym wszyscy jesteśmy! Tylko kawałkami mięsa, które ostatecznie skończą w rzeźni! – wykrzyczała, upuszczając broń.\nPrzez zgromadzone na trybunach rzesze przeszedł szmer, który szybko przerodził się w ryk. Wśród wielmożów zapanowało zamieszanie. W końcu służkom udało się ocucić księżną i, wciąż słaniającą się na nogach, wyprowadzić z trybun. Książę wściekłym głosem wykrzykiwał rozkazy dla gladiatorów i dla strażników. Było mu obojętne, czy pojmą sprawczynię zamieszania, czy zabiją ją na miejscu. W końcu podążył za żoną. Część szlachty i gości wzięła przykład z władcy, część została, ciekawa dalszego widowiska.\nSodur wciąż stał nieruchomo przy samej barierce i z uwagą spoglądał na dziewczynę, tkwiącą na zakrwawionym piasku areny. Ich oczy się spotykały i dostrzegł, że jasny błękit tęczówek zmętniał, przyciemniał. W tym samym momencie poczuł swędzenie na lewym przedramieniu. Podwinął lekko rękaw koszuli i rzucił okiem na tatuaż czaszki. Wydało mu się, że odrobinę zbladł.\nNikt nie przejął się siedzącym na ziemi rannym wojownikiem. W kierunku dziewczyny ruszył ciemnoskóry atleta. Jego jedyną zbroją była kolcza koszula bez rękawów, a orężem wielki, dwuręczny miecz. Jednak siła atlety nie na wiele się zdała, bo zadany z rozmachem cios rozminął się z szybkim i zwinnym celem. Amena najpierw tylko się uchylała, odskakiwała. W końcu sama zaczęła zadawać ciosy. Rozwiane włosy i biała suknia falowały i furkotały przy każdym obrocie, nie spuszczała przeciwnika z oczu. Zdawało się, że strój jej nie przeszkadzał. Sodur mógłby przysiąc, że jej miecz stawał się odrobinę dłuższy z każdą próbą dosięgnięcia przeciwnika. Stal ostrza raz po raz zgrzytała o stal kolczugi. Na nieosłoniętych, błyszczących od potu i oliwy skrawkach ciemnej skóry coraz częściej pojawiały się krwawe, acz niegroźne rany.\nSodurowi wydawało się z początku, że dziewczyna, którą w pierwszej chwili poniosła euforia walki, usiłuje się teraz hamować, że wcale nie chce zadawać tych ciosów.\nJednak krew tłumu ponownie zawrzała i powietrze przeszywały okrzyki, zlewające się w potężny pomruk. Trudno było ocenić komu kibicuje gawiedź. Rozemocjonowani widzowie wstawali ze swoich siedzeń, wymachiwali rękami. Jedynie Sodur tkwił wciąż w pozornym spokoju. Tylko mrowienie skóry i rzucane od czasu do czasu spojrzenie na wyraźnie blednącą czaszkę mówiło mu to, czego nie mógł dostrzec. Że jasne oczy coraz bardziej ciemnieją.\nWprawne oko wojownika nawet z wysokości loży widziało, jak ciało dziewczyny poruszało się z każdym chwilą coraz swobodniej. Jak miecz coraz lepiej i lżej leżał w drobnej ręce. Jakby sił wraz z walką jej przybywało, zamiast ubywać. Przez rozdarty materiał sukni Sodur widział grające pod białą skórą mięśnie. Z każdym ruchem Amena robiła się drapieżniejsza, walka sprawiała jej coraz większą radość. Najwyraźniej bawiła się z przeciwnikiem, jak kot z myszą.\nW końcu padł ostatni cios. Zdobiony onyksem miecz przebił kolczugę na wysokości serca. Wielkie ciało zwiotczało i atleta runął na ziemię. Dziewczyna odwróciła się w stronę trybuny i spojrzała w górę. Gdy odezwała się, ton głosu był wyraźnie niższy niż przed walką. Mimo że nie krzyczała, dźwięk słów przebijał się wyraźnie przez wrzaski tłumu.\n– Czy tego właśnie chciałeś? Na to liczyłeś? Chcesz być następny?\nNie odpowiedział jej, tylko zatopił spojrzenie w ciemnych oczach. Źrenice dziewczyny stopiły się w jedną całość z czarnymi jak smoła tęczówkami. Chciałby powiedzieć więcej o spotkaniu z jej matką i prawdę o czaszce. Ale nie potrafił.\nPozostali trzej gladiatorzy ruszyli do ataku jednocześnie. Amena bez wysiłku odbiła trójząb i uchyliła się od ciosu toporem. Jednak lekko zakrzywiony kord trzeciego wojownika musnął jej bok. Rozciął lekki materiał i zadrapał skórę. Na bieli sukni wykwitła czerwona plama krwi. Dziewczyna odskoczyła. Potknęła się na wyciągniętym drzewcu trójzębu. Nie zdołała utrzymać równowagi, ale po kontrolowanym przeturlaniu o kilka kroków, podniosła się.\nGladiatorzy ostrożnie zaczęli otaczać przeciwniczkę.\nAmena spojrzała na zraniony bok. Przeniosła wzrok w górę.\n– Zaiste, nie dałeś mi wyboru! – Jej głos był jeszcze niższy i mocniejszy niż wcześniej. Brzmiał w nim osobliwy, spiżowy ton, od którego ludziom na widowni przebiegły po plecach ciarki. Dziewczyna, patrząc na Sodura, przyłożyła miecz do rany. Stal zalśniła lekko, a przez sztych przebiegły krwiste nitki. Wyglądało jakby poiła miecz własną krwią. W czarnych źrenicach zaczęły pojawiać się czerwone błyski.\n„A więc stało się. Muerta wróciła” – pomyślał Sodur. W jednym rozbłysku kłującego bólu czaszka zniknęła z jego przedramienia. Nie wiedział, czy może czuć ulgę, czy powinien zacząć się bać.\nOd tego momentu wszystko potoczyło się błyskawicznie.\nGdy nadchodzili, próbując otoczyć ją z trzech stron, Muerta stanęła wyprostowana, wsparta na mieczu. Nie było widać po niej ani odrobiny zmęczenia. Wojowie, pogrążeni w bitewnym amoku, nie zwrócili na to uwagi.\nPierwszy do ataku ruszył gladiator z zakrzywionym kordem. Miał odwrócić jej uwagę od pozostałych dwóch. Ułamek sekundy po nim sieciarz zarzucił sieć. Gdy już wydawało się, że dziewczyna została w niej uwięziona i unieruchomiona, stała się rzecz niespotykana wcześniej na żadnej ze znanych w świecie aren. Nikt nie był w stanie dostrzec ruchów, a jedynie migoczący blask. Sieć rozpadła się. Zakrzywiony mieczyk wyleciał w powietrze, a korpus jego właściciela zwalił się na zdeptany piach. Głowa potoczyła się kilka kroków dalej. We wciąż otwartych oczach zdumienie toczyło walkę z niedowierzaniem. Topornik wziął zamach. I nagle rozluźnił uścisk. Olbrzymi topór wypadł z rąk, uderzając ciężko o ziemię. Z rozoranej piersi wojownika zwisały strzępy mięsa.\nPrzerażony sieciarz odrzucił trójząb i chciał uciekać, jednak było już za późno. Błyskawiczny cios rzuconego miecza przyszpilił go do ziemi.\nNa trybunach zaległa cisza. Ludzie pozastygali w takich pozach, w jakich zaskoczył ich koniec walki. Sodur zacisnął mocno dłonie na poręczy, aż kostki palców zbielały. Bał się odwrócić plecami do areny i odejść.\nKilku książęcych łuczników, wciąż obecnych na widowni i pomnych rozkazu, widząc porażkę gladiatorów, wypuściło strzały. Żadna nie trafiła w cel. Strzelcy spojrzeli po sobie ze zdumieniem. Jeszcze raz naciągnęli cięciwy. W stronę samotnej wojowniczki poszybowały kolejne pociski. Wszystkie minęły ją, nie zadając ani jednej rany. Następna próba zakończyła się tak samo. W końcu ostrzał się zakończył. Łucznicy, zamieniwszy między sobą kilka słów, wycofali się. Kilku z nich czyniło po kryjomu znaki, mające chronić przed czarami.\nMuerta podeszła do martwego sieciarza. Wyjęła ze zwłok miecz i z drapieżnym uśmiechem na twarzy, powoli ruszyła lekkim krokiem w kierunku loży.\n„To już koniec” – przemknęło przez myśl Sodurowi. – „Wywinąłem się Śmierci, ale przed jej Córką już nie ucieknę”.\nkobieta, Kraków | 29.12.21, g. 21:12\nBardzo fajne opowiadanie. Zgrabnie opisujesz sceny walki.\nNieco mniej wiarygodna jest dla mnie delikatność Ameny. Opisujesz ją jako drobną, wręcz kruchą artystkę, co potem nie pasuje do scen rzezi;)\nOczywiście wiem, że magia i że obudziła się w niej ta zła, ale jak dla mnie powinna być nieco silniejsza.\nNiewyjaśniona pozostaje może najciekawsza kwestia, dlaczego córka śmierci zdecydowała się uciec.\nZ głębi lasu wypadła uzbrojona zgraja, wyglądająca jak zbieranina niedobitków różnych armii z różnych epok.\nkobieta | 29.12.21, g. 21:22\nAmbush, dziękuję za wizytę i komentarz. Moje serducho zawsze się raduje, gdy czytelnik jest zadowolony :)\nPewnie to moja wina, że nie pokazałam tego lepiej, ale ona właśnie nie chciała być silniejsza. To mogłoby obudzić jej ciemną stronę. Dlatego dopóki tylko mogła, trzymała się kurczowo bycia słabą.\nFakt, nawet lekkie wspomnienie nie całkiem wprost, nie wyjaśnia tej tajemnicy. Tu masz rację, ale jakoś wcześniej na to nie wpadłam. Spróbuję pomyśleć, czy bez wielkiej rewolucji uda mi się coś z tym zrobić. Ale to i tak najwcześniej za kilka dni.\nA powtórzenie jest zamierzone. Poczekam na inne komentarze, czy jednak za bardzo przeszkadza.\nkobieta, Łódź | 30.12.21, g. 22:05\nPo lekturze i mnie doskwiera niewiedza, kim są i czemu właściwie służą Córy. Czy ich przeznaczeniem jest tylko zabijanie? – chyba nie, skoro Muerta uratowała bohatera kiedy był chłopcem. A może coś mi umknęło i teraz sama nie umiem dojść prawdy…\nHistoria kapitana Sodura poszukującego jednej z Cór okazała się całkiem ciekawa, a choć nie przepadam za opisami potyczek i pojedynków, to tutaj sceny walki w pewien sposób urozmaiciły opowieść.\n…pochodziły z różnych krańców Ziemi… → …pochodziły z różnych krańców ziemi…\n…okalającymi dostojne oblicze o gładkich licach… → Oblicze i lico to synonimy i znaczą to samo, czyli twarz.\nZa SJP PWN: oblicze 1. «twarz» lico 1. poet. «twarz»\nZ przerażeniem wpatrywał się w zbliżającą się powoli… → Nie brzmi to najlepiej.\nProponuję: Z przerażeniem patrzył w zbliżającą się powoli…\nCzyli mięło jakieś dwadzieścia parę lat… → Literówka, bo nie wydaje mi się, aby coś gniotło rzeczone lata. ;)\nZastanawiał się, w którą stronę się zwrócić, gdy tuż przed nim pojawił się dwukołowy wózek… → Lekka siękoza.\nProponuję: Zastanawiał się, w którą stronę iść, gdy tuż przed sobą zobaczył dwukołowy wózek…\n– …zawsze musi być stała. – Przerwała mu w pół zdania. → – …zawsze musi być stała – przerwała mu w pół zdania.\n…zawinął miecz i ponownie schował za pazuchą. → Obawiam się, że mało możliwe jest schowanie miecza za pazuchą, czyli w zanadrzu.\nWielmoża już zjechali… → Wielmoże/ Wielmożowie już zjechali…\nTu znajdziesz odmianę słowa wielmoża.\nNie ważne czy w polu, czy na arenie… → Nieważne czy w polu, czy na arenie…\nMógłby złamać ją w pół gołymi rękami. → Mógłby złamać ją wpół gołymi rękami.\nWśród wielmoży zapanowało zamieszanie. → Wśród wielmożów zapanowało zamieszanie.\nNa nieosłoniętych, błyszczących od potu i oliwy skrawkach ciemnej skóry coraz częściej pojawiały się krwawe, acz niegroźne szramy. → …pojawiały się krwawe, acz niegroźne rany.\nSzrama to brzydki ślad po zagojeniu się rany.\nPijani adrenaliną wojowie nie zwrócili na to uwagi. → Skąd w czasach tego opowiadania wiedziano, co to adrenalina?\nNastępna salwa zakończyła się tak samo. → Salwa to jednoczesny wystrzał z broni palnej. Wiele strzał wypuszczonych z łuków nie jest salwą.\nkobieta | 30.12.21, g. 22:59\nJak dla mnie, to nie nieco…\nEch, aż mi wstyd, że tyle baboli się uchowało… A przecież całkiem świeżym okiem, po długiej przerwie, tuż przed publikacją, jeszcze sprawdzałam i część poprawiłam.\nNatychmiast zamieram się za korektę.\nObawiam się, że mało możliwe jest schowanie miecza za pazuchą, czyli w zanadrzu.\nAż się sama z siebie uśmiałam – no raczej, miecz ciut za duży na to jest. Pomroczność jasna mnie chyba dopadła ;) (nie tylko w tym jednym przypadku zresztą)\nWielkie dzięki, Reg, za Twoje niezawodne oko i nieocenione uwagi.\nKolejny głos o zbyt dużych niedopowiedzeniach… Pocieszeniem jest dla mnie, że sceny walki Cię nie odrzuciły, a wręcz uznałaś je za w jakiś sposób ciekawe.\nkobieta, Łódź | 30.12.21, g. 23:41\nBardzo proszę, Śniąca. Jest mi niezmiernie miło, że uznałaś uwagi za przydatne. A skoro poprawiłaś usterki, mogę udać się do klikarni. ;)\nkobieta | 30.12.21, g. 23:47\nTwoje uwagi zawsze są przydatne.\nkobieta, Warszawa | 31.12.21, g. 00:38\nWciągnęło mnie i popieram poprzednie komentarze: też bym chciała wiedzieć więcej o Córach i historii Muerty/Ameny. Więcej o około całe drugie opowiadanie, bo dobrze mi się czytało i nabrałam apetytu ;)\nSceny walki szczęśliwie się nie dłużyły (a mi się na ogół dłużą); zgrabnie przeplatasz je z reakcjami tłumu i myślami Sodura. Gdybym mogła zgłaszać do biblioteki, zgłaszałabym!\nkobieta | 31.12.21, g. 07:58\nAnoia, dziękuję – za komentarz i za chęć klika. Dla mnie sama taka deklaracja liczy się jak klik :)\nzgrabnie przeplatasz je z reakcjami tłumu i myślami Sodura\nBo walka nie była celem samym w sobie, ale miała doprowadzić do pewnego celu. Dlatego uznałam, że wręcz trzeba pokazać myśli Sodura (w końcu żywo był tym zainteresowany). Plus scenę obserwowało wielu innych ludzi (cała widownia), a sama nie lubię, jak otoczenie “zamiera”, gdy główni bohaterowie coś robią/mówią. Otoczenie też jakoś przecież reaguje i uważam, że trzeba to pokazać, choćby w minimalnym stopniu. Cieszę się, że zyskało to Twoje uznanie.\nWięcej o około całe drugie opowiadanie, bo dobrze mi się czytało i nabrałam apetytu ;)\nHmm, niczego nie obiecuję, ale coś mi w głowie zaczyna świtać… ;)\nkobieta | 31.12.21, g. 09:22\nTeraz zauważyłam, że jeszcze i @Radek tu był, ale nic nie skomentował… :(\nmężczyzna, Kraków | 31.12.21, g. 10:13\nMisiowi się podobało i zapala gwiazdki. Splecione historie Sodura i Muerty znakomicie się uzupełniają i uzasadniają tok wydarzeń. Myśli i działanie tych dwojga pod presją okoliczności zostały przedstawione w naturalny sposób. Sceny walki nie nużą, a wręcz przeciwnie dodają tempa fabule. Finał zapowiada koniec, który czytelnik może sam dopowiedzieć, ale nie musi. Miś chętnie przeczyta dalszy ciąg tej historii. Tymczasem poleca tekst do biblioteki.\nkobieta | 31.12.21, g. 12:10\nMisiu, bardzo dziękuję :) I cieszy mnie niezmiernie, że znów mi się udało zadowolić Twe czytelnicze gusta.\nMiś chętnie przeczyta dalszy ciąg tej historii.\nJak wspomniałam – niczego nie obiecuję (bo życie lubi mi mocno krzyżować plany), ale… ;)\nZ góry mówię, że czytałam na tolino i być może w między czacie coś tam dopisałaś, ale też chciałabym wiedzieć, czemu Muerta uciekła. I gdzieś mi się po drodze pojawiło pratchettowe pytanie, czy śmierć w ogóle zabija, czy raczej zabiera życcie, które już się skończyło.\nZ marudzenie jeszcze tylko:\nZ zamieszania korzystały także pospolite bandy, coraz śmielej napadając słabe i pozbawione obrony wioski oraz podróżnych.\nI w tym momencie staje się jasne, że bohater zaraz spotka rzeczonych bandytów ;) Po diabła Ci to tam?\nNo, pokrzywiłam noskiem na tę zapowiedź napadu, pomyślałam: Jakie to przewidywalne. A potem… zaczęłaś zaskakiwać. Opowieść nabrała rozpędu i spodobała mi się. Zakończenie niby przewidywalne, ale mnie zaskoczyło, bo myślałam, że skoro raz zrobiłaś woltę, to zrobisz i teraz, i okaże się na przykład, że to właśnie w wyniku zamieszania związanego z występem Muerty, wybuchnie zapowiadana przez śmierć wojna. A Ty skupiłaś się na osobistej zemście.\nCzytało się bardzo fajnie, lekko napisane, klarowne.\nkobieta | 03.01.22, g. 14:29\nIrko, dzięki za wizytę, komentarz i klik :D\nNo, pokrzywiłam noskiem na tę zapowiedź napadu, pomyślałam: Jakie to przewidywalne. A potem… zaczęłaś zaskakiwać.\nHehehe! I to właśnie chodziło :)\nI gdzieś mi się po drodze pojawiło pratchettowe pytanie, czy śmierć w ogóle zabija, czy raczej zabiera życcie, które już się skończyło.\nJuż w innym tekście (”Praca życia”, który ukazał się w Silmarisie) poruszyłam tę kwestię, dając bardzo wyraźną i jednoznaczną odpowiedź. Nie zastanawiałam się nad tym nigdy, ale takie a nie inne stanowisko u mnie może właśnie wynikać z lektury Świata Dysku, której jestem wielbicielką.\nteż chciałabym wiedzieć, czemu Muerta uciekła\nDajcie mi chwilę czasu, zarys fabuły i konkretne sceny już mi się pod czaszką kształtują. Muszę tylko znaleźć trochę luzu, żeby to napisać. Nie mogę i nie wypada mi zignorować takich życzeń czytelników :)\nkobieta | 03.01.22, g. 15:52\nAaa, czyli to specjalnie. Ładnie tak z czytelnikiem pogrywać? ;D\nkobieta | 03.01.22, g. 15:55\nmężczyzna | 06.01.22, g. 22:31\nŁo pani, jaki oldschool, opowiadanie faktycznie bardzo mocno “jak za dawnych czasów”, nawet jeśli technikalia zadziwiająco dopieszczone i “czyste”, bardziej pasujące “współczesnemu” pisaniu. Ciekawe połączenie.\nChoć powiem Ci szczerze, ze zdecydowanie brakło tu jakiś przemyśleń “co się stanie, jeśli córy się nie zbiorą”, brakło tez jakiegoś wzmocnienia atmosfery końcowych scen.\nA mimo to czytało się naprawdę nieźle, szybko, bez dłużyzn, z poczuciem scenerii dokoła postaci.\nkobieta | 07.01.22, g. 12:51\nA ja tu składam od rana komodę, zamiast zajrzeć najpierw na portal. Lżej by mi praca szła ;)\nWilku, dziękuję bardzo :) I cieszy, że czytelnik zadowolony w ogólnym rozrachunku.\n“co się stanie, jeśli córy się nie zbiorą”\nNotuję sobie do części drugiej, żeby tam o tym wspomnieć. Aczkolwiek nie mam pojęcia, kiedy mi się uda to napisać.\nbrakło tez jakiegoś wzmocnienia atmosfery końcowych scen\nCzarować nie będę – nic z tym nie zrobię. Wolę się skupić na nowych rzeczach. Ale uwaga zanotowana na zaś – przyglądać się pod takim kątem kolejnym opowieściom.\nmężczyzna, Poznań | 09.01.22, g. 17:19\nPrzyjemne opowiadanie, nawet nie wiem kiedy minęło to 40 tysięcy znaków. Nie jest to może bardzo odkrywczy tekst, ale ze znanych motywów skleiłaś ciekawą historię z żywymi bohaterami.\nSpodobało mi się, że Sodur do końca utrzymywał swoje pragmatyczne podejście i nie stał się rycerzem na białym koniu, walcząc o wolność dziewczyny ;) Scena walki, mimo że zajmuje sporo miejsca, jest odpowiednio dynamiczna i plastyczna.\nkobieta | 09.01.22, g. 23:14\nPerruxie, takie słowa to miód na uszy autora :) O to mi przecież chodzi, żeby czytelnikowi zapewnić trochę rozrywki.\nnie stał się rycerzem na białym koniu, walcząc o wolność dziewczyny ;)\nNo cóż, jak to mówią, bliższa ciału koszula… ;)


Wrocław. Poland Business Run coraz bliżej, Zapisy już ruszyły • www.tuwroclaw.com\n2021-05-12, Autor: bk\nDziesiąta edycja charytatywnego Poland Business Run coraz bliżej. Już we wrześniu pracownicy firm z całej Polski pobiegną w celu zebrania pieniędzy dla potrzebujących osób niepełnosprawnych. We wtorek 11 maja oficjalnie ruszyły zapisy.\nDla przypomnienia, Poland Business Run to coroczny event charytatywny, zbierający fundusze dla Fundacji o identycznej nazwie. Przez ostatnie 9 lat wsparła ona setki osób niepełnosprawnych, przeznaczając środki na rehabilitacje, protezy czy inny potrzebny im sprzęt medyczny. Dystans biegu wynosi 4 kilometry, a z uwagi na pandemię, ma on charakter hybrydowy. Oznacza to że uczestnicy nie startują wszyscy razem, tylko każdy pokonuje trasę tam gdzie chce, a przebyte kilometry zlicza specjalna, dedykowana aplikacja.\nWe wtorek 11 maja ruszyły zapisy, które potrwają do 31 maja. Aby się zapisać, zainteresowana firma musi zarejestrować się na stronie biegu, wypełnić fakturę i zgłosić pięcioosobową drużynę, podając dane przynajmniej jednego z biegaczy, uzupełniając dane reszty zespołu w przeciągu 14 dni. Koszt pakietu startowego to 375 zł, a przez pakiet startowy rozumieć można m.in. medal za uczestnictwo, chustę wielofunkcyjną, czy gadżety od partnerów biegu. Sam event odbędzie się 5 września 2021 roku.


Narzędzia do zdalnego zarządzania serwerami HPE Integrated Lights Out (iLO) | HPE Polska\nOprogramowanie do zarządzania serwerami iLO umożliwia bezproblemowe i bezpieczne konfigurowanie, monitorowanie i aktualizowanie serwerów HPE z dowolnego miejsca na świecie.\nObejrzyj film poświęcony bezpiecznemu zarządzaniu\nWypróbuj oprogramowanie iLO Advanced\nZARZĄDZANIE SERWERAMI Z DOWOLNEGO MIEJSCA ZA POMOCĄ ROZWIĄZANIA ILO\nWyobraź sobie możliwość stałego wglądu w stan i działanie serwerów. Rozwiązanie HPE iLO obejmuje narzędzia do efektywnego zarządzania serwerami, szybkiego rozwiązywania problemów i utrzymania ciągłości działalności — z dowolnego miejsca na świecie. Technologia HPE iLO, obejmująca najnowsze innowacje w zakresie uproszczonej obsługi, wydajności i zabezpieczeń, umożliwia łatwe zarządzanie całym środowiskiem serwerów. Aktualizacja licencji iLO pozwala uzyskać dodatkowe funkcje, takie jak zdalna konsola graficzna, współpraca wielu użytkowników, nagrywanie/odtwarzanie obrazu wideo, zdalne zarządzanie i o wiele więcej.\nNajnowsze innowacje iLO\nZgodność z interfejsem Redfish API\nRozwiązanie iLO 5, łączące najnowsze innowacje w zakresie poprawy bezpieczeństwa i wydajności, obejmuje nową generację funkcji zarządzania serwerami firmy HPE, w tym Silicon Root of Trust, blokadę konfiguracji serwera, bezpieczne wymazywanie danych jednym przyciskiem itd.\nRozwiązanie iLO Amplifier Pack, przeznaczone do środowisk obejmujących duże przedsiębiorstwa i dostawców usług, umożliwia szybkie wykrywanie, inwentaryzowanie i aktualizowanie serwerów HPE Gen8, Gen9 i Gen10 na dużą skalę.\nInterfejs API HPE iLO RESTful jest zgodny z interfejsem Redfish API i umożliwia zarządzanie serwerami HPE za pomocą jednego interfejsu. Integrację można przeprowadzić bezpośrednio lub skorzystać z wielu narzędzi, przykładowego kodu i bibliotek dostępnych do zdalnego zarządzania cyklem eksploatacji.\nUsługa Learning as a Service (LaaS — szkolenia jako usługa) udostępnia stały kanał szkoleniowy dla informatyków z opracowanymi ścieżkami szkoleniowymi w zakresie technologii HPE, licznych zagadnień branżowych i krytycznych umiejętności biznesowych.\nKompleksowe podejście do cyberbezpieczeństwa\nTen raport Moor Insights & Strategy pokazuje, jak HPE wykorzystuje technologię i współpracę z partnerami do wspierania klientów z branży cyberubezpieczeń.\nSolidne zabezpieczenia serwerów z iLO 5\niLO 5 sprawia, że serwery Gen10 są najbezpieczniejszymi serwerami HPE opartymi na standardach branżowych 1, dzięki technologii HPE Silicon Root of Trust i innym technologiom.\nCzołowe w branży zabezpieczenia i funkcje przywracania sprawności\nPytanie nie brzmi, „czy” Twoje centrum przetwarzania danych zostanie zaatakowane, ale „kiedy”. Ale skutków włamania można w całości uniknąć\nLicencje na HPE iLO 5\nSkorzystaj z dokumentu Przewodnik po licencjach HPE iLO, aby ustalić, która opcja aktualizacji licencji jest dla Ciebie odpowiednia.\nTa licencja obejmuje zintegrowaną konsolę zdalną, nośnik wirtualny, integrację katalogów, funkcję iLO Federation, CNSA, weryfikację oprogramowania sprzętowego podczas uruchamiania, automatyczne bezpieczne przywracanie oraz bezpieczne wymazywanie danych użytkowników.\nObsługa serwera i zarządzanie nim w każdym miejscu i czasie\nOchrona przed atakami, wykrywanie włamań i bezpieczne przywracanie sprawności\nDynamiczne dostrajanie zasobów serwera do wymagań obciążeń roboczych\nSerwery HPE Gen10 są standardowo wyposażone w rozwiązanie iLO 5 z funkcjami zarządzania serwerami i technologią Silicon Root of Trust, umożliwiając bezpieczne i sprawne konfigurowanie, monitorowanie i aktualizowanie serwerów HPE z dowolnego miejsca.\nChroń swoje przedsiębiorstwo cyfrowe\nRozwiązanie pozwala wyeliminować luki narażające oprogramowanie sprzętowe infrastruktury na złośliwe ataki.\nPodstawowe oprogramowanie sprzętowe jest sprawdzane w regularnych odstępach czasu\nMożna szybko przywrócić ustawienia fabryczne lub ostatnie znane ustawienia uwierzytelnione jako bezpieczne.\nHPE InfoSight dla serwerów\nRozpoczynanie pracy z rozwiązaniem HPE InfoSight dla serwerów\nUzyskaj zdalny dostęp z dowolnego miejsca za pomocą urządzenia przenośnego\nKorzystając z oprogramowania iLO i obsługiwanych urządzeń przenośnych, można połączyć się z serwerami HPE ProLiant i wykonać kluczowe zadania zarządzania. Aplikacja mobilna iLO umożliwia korzystanie z serwera w każdym miejscu.\nRozwiązanie HPE Agentless Management i przejście z agentów zarządzania opartych na systemie operacyjnym\nRozwiązanie HPE Agentless Management działa na procesorze zarządzającym HPE iLO, niezależnie od systemu operacyjnego i procesora głównego. Zaczyna działać z chwilą podłączenia do serwera przewodu zasilającego i kabla Ethernet. Za pomocą rozwiązania AMS można uzyskać więcej informacji o serwerze i systemie operacyjnym niż za pomocą samego zarządzania bez użycia agentów (Agentless Management). AMS umożliwia korzystanie tylko z potrzebnych agentów opartych na systemie operacyjnym w ramach lekkiej usługi. Przekłada się to na szybsze raportowanie i mniejsze obciążenie zasobów.\nWdrażanie zarządzania bez użycia agentów\nŚrodowiska użytkowników zarządzania bez użycia agentów\nKiedy korzystać z agentów zarządzania opartych na systemie operacyjnym\nopracowanie techniczne | PDF | 531 KB\nW tym opracowaniu omówiono zalety rozwiązanie HPE Agentless Management w porównaniu z tradycyjnymi agentami opartymi na systemie operacyjnym. Dokument zawiera rozdziały dotyczące sposobu współpracy rozwiązania Agentless Management z HPE SIM, HPE OneView i innymi aplikacjami do zarządzania.\nJak przetrwać atak oprogramowania typu ransomware\nHPE ProLiant Gen10 i technologia AMD EPYC™ do bezpiecznej wirtualizacji\nSkrócona specyfikacja rozwiązania HPE iLO 5, w tym nowości, omówienie i specyfikacja funkcji\nPliki do pobrania i wsparcie dla rozwiązania HPE iLO 5, w tym sterowniki i oprogramowanie\nBiblioteka informacji Hewlett Packard Enterprise: dokumentacja rozwiązania HPE iLO\nPodręcznik użytkownika HPE iLO 5 Federation\nPodręcznik użytkownika iLO 5\nPoradnik zabezpieczeń serwerów HPE Gen10\nkarta informacyjna rodziny produktów\nKarta danych produktów z rodziny iLO\n1 Na podstawie niezależnych testów cyberbezpieczeństwa szerokiej gamy produktów serwerowych różnych producentów, maj 2017 r.\nNa podstawie niezależnych testów cyberbezpieczeństwa szerokiej gamy produktów serwerowych różnych producentów, maj 2017 r.


Sklep Lirene Pielęgnacja Lirene - Natura - Eco krem matujący na dzień - 50 ml\nKrem do twarzy marki Lirene. Złożony jest, aż z 95% składników organicznych i pochodzenia naturalnego! Przeznaczony dla każdego rodzaju skóry, z ukierunkowaniem ku specjalnym potrzebom cery mieszanej i tłustej. Specjalny kompleks składników widocznie redukuje niedoskonałości, zaś ekstrakt z szarotki przenika w głębsze warstwy naskórka, działając antybakteryjnie i regulując proces wydzielania sebum, tym samym zapobiegając nadmiernemu błyszczeniu się skóry na długi czas. Dzięki połączeniu wyciągów z lotosów egipskiego i indyjskiego cera odzyskuje swoją naturalną równowagę i zdrowy blask. Dodatkowo naturalne drobinki ryżowe widocznie i długotrwale matują skórę. Krem zawdzięcza swoją zieloną barwę naturalnemu chlorofilowi, który wspomaga proces detoksykacji skóry oraz poprawia jej koloryt.\nOdświeża, matuje i redukuje uczucie szorstkości.\nZawiera, aż 95% składników organicznych i pochodzenia naturalnego.


Kowary - nie tylko Park Miniatur i sztolnie, Roman Świątkowski | PolskieSzlaki.pl\nKowary - nie tylko Park Miniatur i sztolnie\nkosciół parafialny z 1225 r., Roman Świątkowski\nBędąc tak blisko Kowar postanowiliśmy je zwiedzić i zobaczyć największe atrakcje tego miasta jak Park Miniatur Dolnego Śląska znajdującego się przy dawnej fabryce znanych na całą Polskę dywanów. W której można podziwiać największe zabytki Dolnego Śląska wykonane przez ręce bardzo utalentowanych ludzi bo miniatury są jak prawdziwe. Zwiedziliśmy Dom Kata w którym przed laty zamieszkiwał ostatni miejski kat w którym mogliśmy oprócz oglądania nawet dotykać lub ….. dawne narzędzi i urządzenia które służyły do egzekwowania przestrzegania prawa. Ciekawa sprawa. Niedaleko tego miejsca zwiedziliśmy grobowce Rodzinny Von Reiss - Henryka XXX Reuss i jego małżonki Feodory. Księżniczka Feodora pochodziła z najbardziej wpływowych rodzin ówczesnej Europy. Jej przodkami byli m.in. Królowa Wiktoria. W tym samym lesie parę metrów dalej znajduje się grobowiec Marii Klementyny Reiss, który wyróżnia się pięknym kamiennym krzyżem z wyrzeźbionymi liliami. Nieopodal Domu Kata znajdują się dwa zabytkowe budowle, podziwialiśmy je tylko z daleka: Szpital „Wysoka Łąka” powstały w latach 1900-1902, piękna budowla oraz Szpital „Bukowiec” zbudowany w 1916-1920 roku. Wracając minęliśmy zespół pałacowy "Radociny", zwany "Nowym Dworem" niestety niedostępny dla turystów został zbudowany w 1570 roku przez hrabiego Schaffgotscha, przy pałacu znajduje się bardzo ciekawy XIX w park. Troszkę zawiedzeni udaliśmy się na starówkę w Kowarach rozpoczynając spacerek od podziwiania mostu kamiennego na rzece Jedlicy z 1725 r gdzie ustawiona jest figurka Św. Jana Nepomucena. Potem poszliśmy zobaczyć Kościół Parafialny pw. Najświętszej Marii Panny z 1225 r. oraz budynek Plebanii wybudowanej w 1779r. w stylu barokowym. Następnie piękne kamienice oraz Ratusz który okazał się przepiękną budowlą z 1786-1789. Zwiedziliśmy dom tradycji miasta Kowary w którym obecny tam pracownik ciekawie opowiedział nam historię Kowar. Oczywiście zwiedziliśmy chyba drugą najbardziej znaną atrakcję Kowar to Sztolnie Kowarskie, które chyba nie trzeba przedstawiać oraz Kaplica Św. Anny wybudowanej w 1772 r. chociaż powstała wcześniej bo to data remontu ( niestety brak pamiątek w formie zdjęć ) I czy nie warto będąc nawet przejazdem nie zwiedzić tego miasteczka.\nfigurka Św. Jana Nepomucena, Roman Świątkowski\n21 sierpień 2013 18:41\nW Kowarach byłem tylko raz, na szlaku na Przełęcz Okraj.\nZawsze sporo się pominie...\n21 sierpień 2013 11:46\nPiękna wycieczka, zazdraszczam 🙂 Nigdy nie byłam w Kowarach, ten zakątek czeka nadal na nas... 🙂\n20 sierpień 2013 21:13\nRomek fajnie zwiedzasz\n20 sierpień 2013 20:17\nRomku bardzo ładnie i ceikawie opisałeś Kowary. Cieszę sie, że ostatni wypad w Karkonoszach Ci sie udał!\nBylam kilka razy w Kowarach ; szkoda , że nie widziedzialam o tamtejszym Domu Kata. Takie katowskie domy odwiedziłam natomiast w Bieczu oraz w Paczkowie (są w moich wycieczkach na PSz).\nNiestety ostatnio bylam tylko w Sztolniach Uranu , tuż przy Jeleniej Strudze. Na zwiedzanie Kowar braklo czasu. Jak widać baaardzo szkoda!\n20 sierpień 2013 19:50\nmój sasiad przywiózł cos tam z Kowar ( ze sztoli ) , to coś świeci w nocy w ogrodzie .\nw razie wojny mamy atom !!!!\n20 sierpień 2013 19:12\nBardzo fajnie pozwiedzałeś.\n20 sierpień 2013 18:37\nDziękuję starałem się zobaczyć tak jak Wy wszystko, a czy mi się udało zapewne nie.\nKarolu rower jest i nie tylko stoi, ale wyprawy na rowerku opisuję tylko gdy przedstawiam pierwszy raz trasę.\n20 sierpień 2013 16:17\nladnie podróżujecie po DSL . bylem miesiac temu w Kowarach\n, a gdzie twoj rower Romanie ?\n20 sierpień 2013 15:26\nBardzo ciekawa wycieczka,nowa dla mnie odsłona miasta Kowary:-)\n20 sierpień 2013 14:24\nByłam, widziałam, (zdobyłam)🙂. Śliczne zdjęcia. Muszę znowu się wybrać na poszukiwanie "kamiennych symboli" Pozdrawiam.


Wątki bez odpowiedzi | Aktywne wątki Teraz jest Pn sty 25, 2021 7:41 pm\nPrzecież socjalizm nijak ma się do nauczania Pana Jezusa Chrystusa.\nWt sie 06, 2019 1:09 pm\nMaćku, a skąd takie zatrważające dane?\nSocjalizmy są różne, i taki komunizm - też od socjalizmu, mamy socjaldemokrację, mieliśmy narodowy socjalizm Hitlera... Itd.\nW ogóle to uważam, że polscy katolicy biorący udział w wyborach w zdecydowanej większości nie bardzo nawet potrafią zdefiniować socjalizm, kapitalizm, liberalizm itd, kierują się emocjami.\nW Polsce od lat mamy jakiś sztuczny podział na "lewicę" i "prawicę". Moje zdane jest takie, że jak katolik idzie na wybory, to kieruje się tym czy dana partia jest za lub przeciw aborcji - choć to luźna myśl. Tak samo patrzą, czy pan Kaczyński modli się na Jasnej Górze a pan Biedroń idzie w tęczowej paradzie środowisk LGBT...\nSocjalizm czy też kapitalizm schodzą tu na dalszy plan.\nWt sie 06, 2019 1:42 pm\nJezus ma swój system i jest on całkowicie inny niż te co znamy. Wprawdzie socjalizm jest absolutnie niezgodny ale kapitalizm ma tez elementy nie pasujące do nauczania Jezusa\nWt sie 06, 2019 2:15 pm\nTrzeba by uszczegółowić, czy są socjalistami ekonomiczno-bytowymi, czy ideologicznymi.\nJak ktoś (a tak ma większość) zarabia tyle by związać koniec z końcem, marzą mu się różne "ekstrasy" - dodatek do dziecka, do wczasów, do czegoś tam jeszcze - bo nie zarabia wystarczająco dużo. Nie oznacza to że rajcuje go ideologia gender/LGBT, czy wcześniej marksistowska..\nNajpierw trzeba-by udowodnić tę wątpliwą tezę. Śmiało, @Maćku - proszę o dowód że w Polsce katolicy są częściej socjalistami niż niekatolicy.\nWt sie 06, 2019 2:43 pm\nByć może to "umiłowanie socjalizmu" wynika z jakiejś takiej polskiej mentalności... Wspominałem już na forum chyba ze dwa czy trzy razy o starszych pobożnych paniach, które jednak czasy Gierka wspominają z sentymentem... Do kościoła chodziły, różaniec odmawiały, a "żyło się dobrze". Może to domena osób mieszkających na prowincjach z dala od "wielkiego świata", nie wiem.\nPoza tym trzeba też rozróżnić "te socjalizmy". Czy 500+ to okrutne zło na równi z promowaniem ideologii gender. Choć tutaj, to też nieco inaczej wygląda, bo nie tylko ideologiczni socjaliści są całym sercem za wspieraniem LGBT, ale też liberałowie, a kapitaliści też.\nTrzeba rozdzielić grubą kreską czyjeś poglądy na gospodarkę i ekonomię od światopoglądu. Tak uważam, bo inaczej to nie ma sensu. Wówczas będziemy mieć takie paradoksy: PiS w sferze gospodarczej jest stokroć bardziej socjalny od SLD, ale światopoglądowo?\n"Socjalista socjaliście nie równy" Tak to trzeba ująć...\nSocjalista może być wierzącym, gorliwym i praktykującym katolikiem, a może być też ateistą, zwolennikiem komunizmu, aborcji i gender. Pomiędzy tymi socjalistami istnieje chyba przepaść w kwestiach moralnych, etycznych. To krzywdzące więc wrzucać obu tych ludzi do worka z napisem "Socjalizm", bo nijak ma to się do siebie.\nWt sie 06, 2019 3:11 pm\nA czy Leszek Kołakowski , nieżyjący już filozof, był takim katolikiem, w twojej ocenie ? Pozdrawiam\nWt sie 06, 2019 5:29 pm\nA czy ja w swoim poście oceniałem jakiegoś katolika? Co tu do rzeczy ma profesor Kołakowski, bo naprawdę nie bardzo rozumiem...\nPisałem jedynie, że wśród socjalistów są wierzący katolicy jak i ateiści i antyklerykałowie... / zwolennicy gender, LGBT, ale też osoby chodzące codziennie do kościoła. Tyle\nWt sie 06, 2019 5:41 pm\nZajmujecie się tematem, w którym autor nie udowodnił jeszcze zasadności swojego pytania. Nie lepiej poczekać na to, aż Maciek przedstawi jakieś uzasadnienie swojego pytania?\nYarpen, słuszna uwaga.\nTylko osobiście nie wiem kiedy Maciek jeszcze tu zajrzy, ale OK. Poczekam.\nWt sie 06, 2019 6:05 pm\nUmiłowani, nooo dzień dobry!\nMyślałem( indyk myślał o niedzieli, a w sobotę łeb ucięli ), że to oczywiste, że polscy katolicy to w większości socjaliści i dlatego tak prosto z mostu. Przepraszam i już wyjaśniam.\nSocjalizm czyli rządy państwa, które zgrywa rolę nadopiekuńczego tatusia. (a katolik ma jedynego Ojca). Co objawia się tym, że tatuś nakazuje swoim córusiom i synusiom uczyć się pilnie w szkółkach, które kazał zrobić( tatuś się martwi o mądrość dzieci). Tatuś również sprawia, że jak nie masz dzieci a chcesz, albo masz takie powołanie (i masz problem z zarobieniem pieniędzy), to tatuś zabierze tym co nie mają problemu i "da" (dadada dziu dziu dziubeczqu miau miau hau hau ). Bo tatko sprawiedliwy jest (społecznie) i wyrównuje stan posiadania pieniędzy, żeby dzieci nie zachowywały się dziko i żeby każdy miał wystarczająco...\nTatuś też potrafi tworzyć problemy tak, by imponował dzieciom w rozwiązywaniu (ciO0oągłym) owych problemów. (jedyna "umiejętność" w swoim rodzaju tatusia).\nTa to ty to jesteś.\n"Do Kościoła rzymskokatolickiego należy w Polsce 32 mln 910 tys. 865 wiernych. Wyznawców prawosławia jest 504 tys. a luteran 61 tys. – wynika z danych zawartych w Małym Roczniku Statystycznym Polski 2018").\nMieszkańców w Polsce jest około 40 mln (a z plus minus bańka, co za różnica).\nZnaczna większość partii, które wystartowały i zajęły czołowe miejsca to socjaliści. W najbliższych wyborach również wygrają socjaliści.\nCzyli wynika, że większość katolików chce socjalistów.\nMniszek, Jockey, Peter, Mały Książę, Barney, Yarpen umiłowane braciszki! Pozdrawiam\nA właśnie Yarpen, Ty to chyba już nawet mąż jesteś, więc dlaczego myślisz jak dziecko i ten dziecinny avatar? Chyba nie czytałeś "Hymnu o Miłości" :/\nŚr sie 07, 2019 10:54 am\nPiS nie jest w żaden sposób partią socjalistyczną. Partia ta nie dąży do uspołecznienia własności prywatnej, do rezygnacji z mechanizmów rynkowych i nie głosi haseł sprawiedliwości społecznej\nŚr sie 07, 2019 11:13 am\nPo pierwsze, jeśli w Polsce wygrali socjaliści (w Twoim mniemaniu, ale niech będzie) to świadczy o tym, że Polacy wybierają socjalizm.\nAby napisać, że polscy katolicy wybierają socjalizm, musiałbyś udowodnić, że jest w tym względzie różnica pomiędzy katolikami a innymi wyznaniami.\nW przeciwnym wypadku katolicyzm nie ma nic do rzeczy.\nA swoją drogą; masz mylne mniemanie o tym czym jest socjalizm, jakie są zadania ojca oraz o tym co zakłada wiara katolicka.\nŚr sie 07, 2019 12:07 pm\nPorównuję sobie to, co napisałeś, z definicją socjalizmu, i nijak mi się nie zgadza.\nPasuje jedynie do państwa opiekuńczego, ale to nie ma nic wspólnego z socjalizmem.\nPoproszę o udowodnienie tej tezy w oparciu o prawdziwą, a nie Twoją definicję socjalizmu.\nBłąd. To ty masz wykazać prawdziwość swojej tezy, a nie my, że się mylisz. Zacznij od zapoznania się z definicją socjalizmu.\nŚr sie 07, 2019 12:23 pm\nPolecam gorąco zapoznanie się z różnicą pomiędzy korelacją a przyczynowością. Np. tutaj http://www.ekonomiawprzykladach.pl/2014 ... owosc.html\nŚr sie 07, 2019 12:29 pm


Połowa twarzy | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Kultura » Połowa twarzy\nOto kolejny film, który na stulecie zakończenia Wielkiej Wojny wywołuje jej duchy. Albert Dupontel bardziej niż na aurę tajemnicy stawia jednak na epickie, trzymające się reguł gatunku kino zemsty.\nKadr z filmu „Do zobaczenia w zaświatach” AURORA FILMS\nPo każdej wojnie ktoś musi posprzątać. Przede wszystkim – policzyć i pochować trupy, a następnie wybudować im pomniki. I zawsze znajdzie się ktoś, kto nie omieszka na tym zarobić.\nO tym, jak żywi bogacą się dzięki umarłym, opowiada książka „Do zobaczenia w zaświatach” Pierre’a Lemaitre’a, w 2013 r. uhonorowana Nagrodą Goncourtów. Niedawno powstał na jej podstawie film, w którym francuscy bohaterowie I wojny światowej wracają okaleczeni z okopów czy nawet powstają z mogił, by wyrównać dawne rachunki. Po „Franzu” François Ozona to kolejny na naszych ekranach tytuł, który na stulecie zakończenia Wielkiej Wojny wywołuje jej duchy. Reżyser Albert Dupontel bardziej niż na aurę tajemnicy stawia jednak na epickie, trzymające się reguł gatunku kino zemsty.\nJak smakuje ziemia osuwająca się do rowu, z którego wystraszony szeregowiec próżno wypatruje zakończenia wojny? Do czego...


Strona 3. Mieszkańcy pomagają szpitalom - Elbląg\nMieszkańcy pomagają szpitalom\nSzycie maseczek? Który szpital przyjmie ręcznie szyte maseczki nie wiadomo w jakich warunkach, nie sterylne i nie produkowane przez specjalistyczne firmy?\n@Referendum2020 - a co z picowymi posełami?\nZastanawia mnie jedno - skąd rzekomo Pani/Pan wie, iż nie pracuje :) Akurat jestem osobą pracującą i zarabiającą na wlasne życie - nie potrzebuje czekać na Państwo, aż mi coś da jak większość przypadków. Nawet mieszkanie mając pieniadze! :) Takie traktowanie człowieka uważam, że jest poniżej zera :) Poza tym - nie przypominam sobie, abyśmy przeszli na "Ty" tak dla przypomnienia - chyba jakis stopień kultury wymatga tego :) Pamietaj- karma wraca ♥ Jak Ty traktujesz człowieka - tak On będzie Ciebie. Pozdrawiam i zycze refleksji. Bo dobrze nie jest :)\nPozdrowienia - "Chomacka" (2020-03-18)\nJakie zarządzanie szpitalem takie i jego zaopatrzenie. Jeszcze nikogo chorego na koronawirusa nie ma w elbląskim szpitalu a oni już mają we wszystkim braki? Inne firmy bez problemu mogą zaopatrzyć swoich pracowników w maseczki itp materiały a szpital nie? Powinien mieć takie rezerwy gromadzone na wypadek takiej właśnie epidemii lub innych przypadków... Szkoda że nikt nie szyje maseczek dla Pań z marketow, które narażają się codziennie bo jednej z drugim zapasy robi jak na wojnę... Rozumiem dobre chęci i potrzebę pomagania ale trzeba to robić z głową a nie byle zaistnieć jaki to jestem fajny bo wspieram lekarzy.\ngranica stanęła zaczęło brakować spirytusu\nJak to gdzie ? , licza kase,- czy Wam sie zdaje ze takie 262 856 zl I 76 gr mozna tak szybko policzyc , a gzie diety poselskie , gdzie kasa za dojazdy ( kilometrowka) , kasa na biuro poselskie, a gdzie rozliczenia wyjazdow - hotele, transport , diety z podrozy sluzbowych, ryczalty widze , ze nie macie kompletnie zielonego pojecia, I powiedzcie mi tak szczerze skad mam brac na to czas? A Wy mi jeszcze kazecie pracowac, - no ludzie litosci!!!\nPrzecież rząd mówi że panuje nad wszystkim, rząd kłamców\nGelert to jakies nieporozumienie i zakała tego szpitala, dlatego w nim jest tak jak jest. Teraz sie okazuje ze nawet nie potrafila zalatwic sprzetu dla swojego personelu, ale personel ja lubi bo przyka oko na bylejakosc i machlojki lekarzy. Przyeszedlby dyrektor zetelny dbajacy ale i nietolerujacy bylejakosci to personel by kwiczal ze jest zle. a tak to mamy system "robta co chceta"i wszyscy zadowoleni po za pacjentami oczywiscie. No to teraz macie te swoje robta co chceta i zaczyna sie zebranie o maseczki, jedzenie a nieglugo i papier toaletowy. zenada. napiszcie wreszcie prawde o tym szpitalu zarzadzanym przez poslanke a nie nabieracie wody w usta i mowice ze jest ok.\nNiech radni mysla i wroblewski to on tu krolem o nic nie pyta takze. Robta co chceta\nOj by sie uzbieralo jedna limuzyna dla rzadzacych i bedzie doslownie na wszystko plus premie.\nWczoraj chcialam odpisac leki lekarka nie przyszla a potem juz nikt nie odbieral.swinie.nie damy nic .pamietajcie ludzi jest wiecej i nie daj boze dalszego ciagu nie odbierania. Bedziemy dzwonic dzwonic dzwonic chcemy leki. Czy to duzo.zapamietamy wasza postawe.\nMarkusy: Emocje wokół dróg\nCzy wkrótce pójdziemy na basen?


Jak zasotosować kod rabatowy na catering dietetyczny? – Kinder blog\nJak zasotosować kod rabatowy na catering dietetyczny?\nW ostatnich latach coraz większą popularnością cieszą się diety pudełkowe, które są przygotowywane przez profesjonalne firmy cateringowe. Są to zdrowe a także zbilansowane posiłki, które uwzględniają nasze nietolerancje pokarmowe, jak także chęci kulinarne. Jest to więc dobre rozwiązanie, zwłaszcza dla tych, którzy są zapracowani i nie mają czasu na robienie zakupów oraz samodzielne przygotowywanie posiłków.\nPamiętajmy również, że firmy cateringowe coraz częściej wprowadzają również promocje na własne oferty, takie jak maczfit zniżka.\nDlaczego warto korzystać z promocji na dietę pudełkową?\nPrzede wszystkim musimy posiadać świadomość, że dieta pudełkowa jest alternatywą dla tradycyjnej kuchni, jeśli nie mamy czasu na przygotowywanie poświęcając własny czas posiłków. Catering dietetyczny przygotowywany jest z naturalnych świeżych a także pełnowartościowych towarów, w związku z tym nie znajdziemy w zamówionych potrawach ulepszaczy smaku czy konserwantów. Przy tym, mamy możliwość obniżyć wartość całego zamówienia, dzięki zastosowaniu maczfit 10, czyli skryptu rabatowego, który obniża wartość zlecenia o 10%. Jest to dodatkowa zachęta, by zacząć swoją przygodę z dietą pudełkową, a zatem zdrowymi i zbilansowanymi posiłkami dzień w dzień. Właściwie każdy, kto nie jest przekonany do zastosowania diety pudełkowej, może zapoznać się z komentarzami innych klientów, które znajdziemy w maczfit opinie. Jeżeli więc pragniemy zmienić własne nawyki żywieniowe i odstawić żywność przetworzoną, warto skorzystać z diety pudełkowej.\nZobacz także: maczfit rabat.


Stylistfashioon: Czarna na sprzedaż\nCzarna na sprzedaż\nWitajcie :) Jak zapewne zauważyłyście,mój blog nabrał troszeczkę innego charakteru. Postanowiłam wykorzystać wolną chwilę i zająć się jego udoskonaleniem. Na dzisiaj został mi jeszcze baner i kilka poprawek. Jeżeli macie jakieś pomysły,to piszcie,na pewno się przydadzą. :) Dzisiejszy post będzie troszkę nietypowy,gdyż po raz pierwszy zobaczycie ubrania,które będzie można kupić. Wydaje mi się,że są to przystępne ceny,dlatego osoby chętne w razie pytań proszone są o kontakt na asku natomiast zdecydowane zapraszam na e-mail'a (sonia.julia@onet.pl). Mimo chłodu,odważyłam się założyć koronkową sukienkę,było mi strasznie zimno,ale dałam radę.Sukienka jest w kolorze czarnym,wystarczy tylko odpowiednio dobrać dodatki i wyglądamy w niej przepięknie. Kupiłam ją ok 3 miesiące temu,niestety nie miałam ani jednej okazji,aby w niej wyjść dlatego też można uznać ją za nową. Mimo wszystko sprzedaję ją w niższej cenie. Po co ma leżeć w szafie jak,któraś z was może ją wykorzystać i ładnie wyglądać. Ogólnie jest króciutka co mi się bardzo podoba,w dodatku na rękawkach jest z koronki,a z tyłu na plecach posiada zip,jest w rozmiarze uniwersalnym. Buty znajdujące się na zdjęciu,również sprzedaję. Jest to rozmiar 40,mało noszone,zazwyczaj chodzę w płaskich gdyż jestem wysoka i źle czuje się na obcasach ;)\nCena sukienki 50 zł\nCena butów 50 zł


Zagubieni książęta - Garth Nix - opinia o książce (288650) - Lubimyczytać.pl\nZagubieni książęta /\n7,25 (40 ocen\ti\t18 opinii) Zobacz oceny\nspace opera, Natalia Wiśniewska, literatura australijska, książę, władza, galaktyka, imperium, misja\nNadludzka siła. Nieśmiertelność. Miano Księcia Galaktycznego Imperium. Czy można marzyć o czymś więcej? Gdy Kemri zostaje wybrany na Księcia, szybko przekonuje się, że Książęta są w ciągłym niebezpieczeństwie. Kto jest dla nich największym zagrożeniem? Inni Książęta. Każdy marzy o tym, by zostać Imperatorem. Najprościej osiągnąć to, zabijając lub dyskwalifikując najgroźniejszych konkurentów w...\nźródło opisu: Wydawnictwo Literackie, 2016\nZaczytanywKsiążkach | 2016-01-19\n„Prawda może mieć różne oblicza, Wasza Wysokość.”\nGarth Nix to australijski pisarz znany polskim czytelnikom z trylogii Sabriel, Lirael, Abhorsen oraz siedmiotomowej serii Klucze do królestwa.\nPo książkę sięgnąłem dlatego, że zaciekawił mnie opis. Nie słyszałem wcześniej o tym pisarzu, chociaż ma bogaty dorobek. Czy było warto zacząć przygodę z jego utworem?\nSpodziewałem się czegoś lepszego. Pozycja ta nie jest zła, ale nie wywarła na mnie ogromnego wrażenia. Pomysł jest oryginalny i ciekawy, aczkolwiek średnio wykonany, język lekki i nawet główny bohater dobrze stworzony. Było za mało emocji, akcji oraz nie dostrzegłem problemów moralnych i głębszego przesłania, co w powieści młodzieżowej powinno grać pierwsze skrzypce. Jestem lekko zawiedziony, ale nie żałuję przeczytania tej książki głównie ze względu na postacie, które w niej występowały.\nKemri zostaje Księciem. Bardzo go to cieszy, ponieważ myślał, że będzie miał wiele przywilejów oraz jego życie na pewno będzie dużo ciekawsze, niż jakby był zwykłym człowiekiem. Niestety okazuje się, że żyje w ciągłym niebezpieczeństwie, są osoby, które chcą go zabić. Wszyscy chcą być Imperatorami. A wiadomo, że jak w grę wchodzi władza, każdy zrobi wszystko, by wyeliminować tych, co stoją na przeszkodzie. Kemri jest w organizacji dbającej o sprawy Imperium. Wysyłają go na misję, dzięki której poznaje Rejni, kobietę, która uświadamia jemu jak to wszystko działa, zmieniając jego spojrzenie. Niestety jest on Księciem i to nie od niego zależy, czy zostawi Imperium. Dowodzą nim siły, które wiedzą, jak potoczy się jego życie. Co zrobi Kemri?\nUtwór ten jest ma w sobie elementy science fiction, tj. pojawiają się statki kosmiczne, inna nieznana nam technologia oraz jakieś istoty nie z tej ziemi.\nOkładka została bardzo dobrze zrobiona. Mniemam, że ta postać znajdująca się w centrum to główny bohater, a znajdująca się wokół niego przestrzeń jest jego światem.\nKemri jest najważniejszą postacią tego utworu, wokół której kręci się wszystko. Dzięki narracji pierwszoosobowej poznajemy jego przemyślenia, sprawia ona to, że cała historia, która niewątpliwie go dotyczy, nabiera większej prawdziwości. Bohater ten irytował mnie swoim poczuciem wyższości nad innymi osobami, co czasem doprowadzało do "śmiesznych" sytuacji. Cechuje się on przede wszystkim odwagą, która zostaje doceniona oraz lekko ciętym językiem, ale nie dorównuje Joannie Chyłce z książki Kasacja. Przechodzi on pewną przemianę, choć bardziej dotyczy ona jego sposobu postrzegania świata niżeli charakteru. Warto zwrócić uwagę na Haddada, Skrytobójcy, czyli jego pomocnika, który wykazuje się inteligencją oraz usłużnością, choć to jest chyba jego obowiązkiem.\nZabrakło mi rozwinięcia niektórych aspektów tej książki, dokładniejszego opisania pewnych rzeczy. Rozumiem, że autor chciał wszystko zamknąć w jednym tomie, nie tworząc serii.\nPodsumowując tę krótką recenzję: nie polecam ani nie odradzam. Sami musicie zdecydować, czy sięgnięcie po ten utwór. Jeśli wcześniejsze książki Gartha Nixa wam się spodobały, być może ta również was zachwyci.\nZa przekazanie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.\nTytuł: „Zagubieni Książęta”\nTytuł oryginału: „A Confusion of Princes”\nKorekta: Kamil Bogusiewicz, Magdalena Bielska, Małgorzata Wójcik\nOpracowanie okładki na podstawie oryginału: Piotr Kołodziej\nData wydania: 21.01.2016


Nowy minibrowar w Chorzowie - Polskie browary rzemieślnicze - Piwo.org\nBy Tupta83, April 16, 2013 in Polskie browary rzemieślnicze\nWitam wszystkich forumowiczów, a może lepiej piwożłopów\nNie wiem czy odpowiednie miejsce, ale chciałem uprzejmie donieść że po otwarciu sklepu zaopatrującego nas w słody i inne składniki potrzebne do jakże chwalebnej pracy, Chorzów doczekał się własnego minibrowaru.\nChorzów doczekał się własnego minibrowaru.\nJak zwykle, wg informacji na tej stronce piwo jest tam ważone\nSzkoda, że repertuar piw nie szczególny jak na razie.\nźle trafiłeś piwożłopy to raczej w szynku tu towarzystwo degustatorów z szacunkiem bo.....\nMoże już jestem stary i ślepy, ale tam WARZĄ prze RZ. Chyba, że zmienili?\nPowoli do przodu. Jestem na bieżąco.\nNo ja też raczej już ślepy (chyba ze starości?) jestem ale "Ozdobą minibrowaru są dwie wielkie kadzie, gdzie ważone jest piwo." to tam nadal jest.\nEdited April 16, 2013 by Dr2\nSię czepiacie piwo sprzedają na wagę i tyle.\nPrzeprosić, pokłonić, jeszcze raz przerposcić.\nCzy piwka ważą, czy też warzą spróbowałem 2 z trzech. Bodajże 14 i 12. To pierwsze o ile nie popieprzyłem nazwy niezłe, ciemne, goryczkowe, to drugie, takie normalne. Jak to powiedział mi pan "taki normalny lager". W sumie knajpka z charakterem zobaczymy jak im pójdzie.\nAha ponoć w poniedziałki odbywają się tam pokazy warzenia piwa. Nie widziałem jeszcze żadnego ale kto wie...\nPozdrawiam serdecznie wszystkich degustatorów


DXZ/09: Stół MAX 5 - 80x120/150 + 4x krzesło bukowe BOSS 10 - Meble4Home\nDXZ/09: Stół MAX 5 - 80x120/150 + 4x krzesło bukowe BOSS 10\nDostępność: Dostępny w 1-5 tygodni Numer katalogowy: DXZ_09\nW skład zestawu DXZ/09 wchodzą:\n1x Stół MAX 5\nblat laminat, 80x120/150 [cm]\n4x krzesło BOSS 10\nTkaniny dostępne na krzesła:\nEkoskóra 17A - dopłata 10 zł do krzesła.\nEkoskóra 18A - dopłata 10 zł do krzesła.\nTkanina 25A - dopłata 10 zł do krzesła.\nPrzy składaniu zamówienia prosimy o podanie symbolu tkaniny oraz koloru drewna.\nKrzesła pakowane są po 2 szt. w paczce.\nKrzesło wykonywane jest na indywidualnie zamówienie wg wybranej kolorystyki wybarwienia drewna oraz tkaniny.\nKrzesła z lakierni 1 można połaczyć z dowolnym stołem z lakierni 1.\nWzornik z kolorami wybarwień drewna oraz tkanin jest materiałem poglądowym i nie stanowi podstawy do reklamacji. Ze względu na ograniczenia wynikające z techniki fotografii oraz różnych ustawień monitora, kolory wybarwień drewna oraz tkanin mogą różnić się od rzeczywistych kolorów oferowanych mebli. Możliwość pojawienia się róznic kolorystycznych i wyeksponowania rysunku drewna pomiędzy poszczególnymi elementami jest dowodem naturalnego pochodzenia surowca i nie stanowi o jego wadzie.


„Najpiękniejsze Twarze Świata” ogłoszone. Jest Polka! - 4FUN.TV\n15 sty 2020 4FUN.TV\nRanking stu Najpiękniejszych Twarzy Świata został ogłoszony. Wśród wyróżnionych jest Polka i jest to Karolina Pisarek!\nKarolina Pisarek rozpoczęła karierę w modelingu dzięki udziałowi w programie Top Model. Chociaż nie wygrała finału, świetnie radzi sobie w branży. Regularnie bierze udział w sesjach zdjęciowych i kampaniach kampaniach reklamowych.\nKarolina Pisarek rozstała się z przystojnym modelem! „Miał problemy z wiernością” >>\nTC Andler & The Independent Critics publikują listę 100 Najpiękniejszych Twarzy Świata od 1990 roku. W tym roku w zestawieniu Karolina Pisarek znalazła się na 50. miejscu.\nModelka podzieliła się informacją ze swoimi fanami na Instagramie:\nTaaak! to ogromny honor znaleźć się na 50 w rankingu najpiękniejszych twarzy świata ❤ Cieszę się, że mogę reprezentować Polskę! Dziękuję wszystkim za wsparcie! Jesteście najlepsi ❤❤❤❤❤ - napisała\nKsiąże Harry dostał ofertę pracy od... Burger Kinga. O co chodzi? >>\nPisarek wyprzedziła znane gwiazdy światowe. W zestawieniu znalazły się, między innymi, Selena Gomez (85. miejsce), Marion Cotillard (77.miejsce), Natalie Portman (61. miejsce) czy Sophie Turner (52. miejsce). Ranking wygrała Tzuyu, dwudziestoletnia piosenkarka z Tajwanu.


Silniki Doosan | Silniki gazowe\nStrona główna » Silniki Doosan » Silniki gazowe\n» Silniki generatorowe\n» Silniki trakcyjne\nJednostki napędowe, zasilane CNG (Compressed Natural Gas) i LPNG (Low Pressure Natural Gas) rozwijane przez koncern Doosan nieprzerwanie od 1998 roku cechuje ultra niska emisja zanieczyszczeń zgodna z norma Euro6.\nZnajdują zastosowanie w autobusach i innych pojazdach oraz w napędzie generatorów. Specjalnie opracowana konstrukcja podzespołów zapewnia przystosowanie silnika do spalania niskokalorycznego paliwa. Dzięki temu silniki Doosana charakteryzują się niską konsumpcją paliwa oraz niewielkimi wibracjami i niskim poziomem hałasu.\nDostępny zakres mocy silników zawiera się w przedziale 174 - 613KM.\nZ przyjemnością informujemy, że otrzymaliśmy od firmy YANMAR wyróżnienie "BRONZE AWARD" za rozwój sprzedaży oryginalnych części zamiennych w 2021 roku.


Byli w Grobie! Tym jedynym…\ntarnow.gosc.pl → Informacje → Byli w Grobie! Tym jedynym…\nByli w Grobie! Tym jedynym…\tprzejdź do galerii\nW Przedsionku Anioła w kaplicy Grobu Pańskiego w Jerozolimie\nDziewięciu wolontariuszy i jeden ksiądz pomagali w remoncie Centrum Informacji Chrześcijańskiej, gdzie będzie mieściło się muzeum Grobu Pańskiego.\nPółtorej roku wcześniej większość z nich była na pielgrzymce w Ziemi Świętej. – Poznaliśmy wtedy o. Tomasza Dubiela, franciszkanina pochodzącego z naszej diecezji – mówi Helena Walczak. – Nikt z nas nie przypuszczał, że będzie tam z powrotem i to w zupełnie innej roli – dodaje pani Helena. Już w czasie pielgrzymki dowiedzieli się o powstającym muzeum bazyliki Zmartwychwstania.\n– W luźnych rozmowach o. Tomasz wypytywał nas o nasze umiejętności, zawody, pewno miał wobec nas jakieś plany. A roboty w budynku, który ma się stać muzeum, już trwały. Później, podczas pobytu o. Tomasza w Polsce, udało nam się z nim spotkać i wówczas padła wprost propozycja, by w roli wolontariuszy przyjechać do Jerozolimy i popracować przy remoncie przyszłego muzeum – mówi ks. Piotr Fryzowicz, wikariusz w Jurkowie.\nJurkowianie odnawiają Jerozolimę\n9 świeckich i jeden ksiądz pomagali w remoncie Centrum Informacji Chrześcijańskiej w Jerozolimie. W międzyczasie pielgrzymowali do świętych miejsc naszej wiary.\ndodane 31.03.2018 13:56


Unijna komisarz ds. klimatu Connie Hedegaard przekonywała w trakcie swojej ostatniej wizyty w Polsce, że musimy zmniejszać zależność od kopalnych paliw. Jednym z głównych "klimatycznych postulatów" Unii od długiego czasu jest przede wszystkim jeszcze większa redukcja emisji CO2. Tymczasem w ubiegłym roku Polska zawetowała unijne plany obniżania redukcji emisji CO2 a Polski rząd stoi na stanowisku, że byłoby to niekorzystne dla krajowego przemysłu.\nTen fakt nikogo nie dziwi jako, że jesteśmy krajem opartym na paliwach kopalnianych. Przeważająca większość funkcjonujących instalacji oparta jest na węglu a promocja odnawialnych źródeł energii i poszczególne inwestycje w ekologiczne źródła nie sprawią, że polska energetyka przestanie nosić miano "węglowej".\nZarówno w sensie prawnym jak i czysto biznesowym w interesie każdego zakładu leży jak największa pewność i stabilność dostaw węgla a także utrzymywanie zapasów paliw na poziomie regulowanym przez polskie prawo energetyczne, na którego straży stoi URE.\nStabilność dostaw z kolei zapewnia prawidłowo skonstruowana umowa. Dokument ten gwarantuje pewność funkcjonowania instalacji oraz prawidłowej gospodarki finansowej. Dlatego też tak ważne jest aby zawierane kontrakty ( zarówno spotowe jak i długoterminowe ) optymalnie przystosowane były do specyfiki zakładowej, polityki kapitałowej ale także do kadry, która odpowiada za ich prawidłową realizację.\nW dobie prężnie funkcjonującego handlu międzynarodowego także rynek węglowy przechodzi przeobrażenia. Rokrocznie wzrasta rola importu, coraz częściej firmy rezygnują z długoterminowych krajowych kontraktów węglowych na rzecz spotowych i bardziej opłacalnych transakcji z zagranicznymi kontrahentami. Realia rynkowe zmuszają podmioty do stałej czujności a także ponownego przyglądania się zawartym umowom, weryfikacji niektórych klauzul i renegocjacjom niektórych zapisów.\nW nawiązaniu do powyższego, w dniu 22 maja 2013 roku zorganizowaliśmy specjalistyczny warsztat "Kontraktowanie węgla. Realizacja i egzekwowanie umów". Wydarzenie było bezpośrednią kontynuacją naszych czterech projektów dotyczących bilansowania i inwentaryzacji paliw oraz wyrobów węglowych, w których łącznie brało udział 420 specjalistów reprezentujących sektor energetyczny i paliw:\nUtrzymywanie zapasów paliw w energetyce. Tryby kontroli NIK i URE - sankcje i kary, 30.08.2012, Katowice\nAkcyza na węgiel - praktyka i rozliczanie w świetle nowego prawa, 30.10.2012, Warszawa\nPróbkowanie i ocena jakości paliw na potrzeby rozliczeń", 27 marca 2013, Warszawa\nPodczas prezentowanych warsztatów grono ekspertów omówiło najistotniejsze wytyczne związane z prawidłowym konstruowaniem i realizowaniem umów węglowych. Omówione zostały kwestie handlu na terenie Polski a także importu/eksportu za granicę za pośrednictwem jak i bezpośrednio od dostawcy. Zweryfikowane zostały również wszystkie poszczególne składowe "umowy doskonałej", a eksperci położyli nacisk na zagadnienia formalne jak wypełnianie i prowadzenie dokumentacji czy rozliczanie dostaw.\nW warsztatach brało udział kilkudziesięciu uczestników reprezentujących każdy element łańcucha dostaw węgla: spółek węglowych, pośredników, elektrowni, ciepłowni oraz przemysłowych odbiorców tego paliwa. Wydarzeniu partnerowali: Kancelaria prawna White&Case, Kancelaria Woźniak Kocur oraz międzynarodowa firma doradcza PricewaterhouseCoopers Sp. z o.o.


Kino tureckie z prelekcją w Książnicy Karkonoskiej - Jelonka.com\nKino tureckie z prelekcją w Książnicy Karkonoskiej\nWtorek, 26 września 2017, 13:53\nW środę (27.09) o godz. 17:00 w Książnicy Karkonoskiej odbędzie się pokaz filmu „Międzynarodówka” (tytuł oryginału: Beynelmilel, reż.SÄąrrÄą Süreyya Önder i Muharrem Gülmez) w ramach cyklu "Kino tureckie w Książnicy Karkonoskiej".\nFilm w tragikomiczny sposób opowiada o Turcji początku lat osiemdziesiątych dyktaturze wojskowej po zamachu stanu w 1980 roku. Historia dzieje się w 1982 roku w mieście Adiyaman we wschodniej Anatolii. Miejscowa orkiestra ludowa zostaje zmuszona do występu na paradzie wojskowej, którą zamierzają zakłócić lewicowi aktywiści. Jak się okazuje,ukochana jednego z nich jest córką dyrygenta orkiestry - informują organizatorzy.\n- Aby dobrze wprowadzić publiczność w klimat i wydarzenia Turcji lat osiemdziesiątych, przed wyświetleniem filmu odbędzie się krótka prelekcja Katarzyny Sawicz, studentki turkologii Uniwersytetu Warszawskiego, która opowie o sytuacji politycznej w Turcji w tamtych czasach - dodają.


GUS: lekarze najczęściej przepisują leki obniżające ciśnienie krwi - FARMAKOTERAPIA\nGUS: lekarze najczęściej przepisują leki obniżające ciśnienie krwi\nAutor: GUS/ rynekaptek.pl 01-12-2015, 14:24\nWyniki europejskiego badania ankietowego\nWśród najczęściej kupowanych przez Polaków leków bez recepty lekarskiej w 2014 roku roku dominowały witaminy, preparaty mineralne lub środki wzmacniające - stosowało je więcej niż jedna czwarta dorosłych osób - informuje GUS.\n1 grudnia GUS zaprezentował najnowsze wyniki Europejskiego Ankietowego Badania Zdrowia (EHIS) 2014. Wynika z niego, że leki zażywają częściej kobiety niż mężczyźni (prawie 77% kobiet i 63% ogółu mężczyzn) oraz osoby starsze. O ile wśród nastolatków leki zażywał co drugi młody człowiek, to wśród 50-latków - prawie 80% tej grupy osób.\nDorosłym mieszkańcom Polski lekarze najczęściej przepisują leki obniżające ciśnienie krwi; przyjmuje je 23% osób w wieku 15 lat i więcej. Nieznacznie rzadziej lekarze przepisują leki na bóle stawów, leki na bóle szyi czy pleców, obniżające poziom cholesterolu, kardiologiczne. Tego typu leki przepisane przez lekarza zażywało 10- 11% osób dorosłych - wynika z badania.\nW strukturze leków kupowanych bez recepty lekarskiej dominują witaminy, preparaty mineralne lub środki wzmacniające. Zażywała je więcej niż 1/4 dorosłych osób (pytanie dotyczyło leków zażywanych w ciągu 2 tygodni poprzedzających badanie).\nWedług informacji zebranych od ankietowanych, w następnej kolejności kupowane były leki przeciwbólowe (głównie na ból głowy lub migrenę) oraz leki na przeziębienie, grypę lub ból gardła, co ma swoje uzasadnienie, bowiem termin realizacji badania zbiegł się z okresem nasilenia występowania takich dolegliwości.\nW ciągu 2 tygodni poprzedzających badanie leki stosowano u prawie 58% dzieci. Były to zarówno leki przepisane przez lekarza, jak i leki bez recepty Najwięcej leków z recepty lekarskiej podawano najmłodszym dzieciom (0-4 lata). Bardzo często podawano także leki bez recepty, które zgodnie z wynikami badania zażywało co najmniej 40% dzieci do lat 14.\nBadanie " Zdrowie i zachowanie zdrowotne mieszkańców Polski w świetle Europejskiego Ankietowego Badania Zdrowia (EHIS) 2014 r." zostało przeprowadzone w okresie wrzesień-grudzień 2014 r. Wylosowano 24 tys. mieszkań.