Archiwa: Lifestyle - Strona 3 z 46 - Makoweczki\nWitajcie na półmetku przygotowań do ketogenicznego e-booka. Jest to jeden z tych projektów, do którego w 100% zachęciłyście mnie Wy. Presja była niemała i codziennie odpowiadałam na dziesiątki wiadomości prywatnych w temacie mojej diety, zdrowia i gubienia kilogramów. Każdy nagle miał ochotę zacząć, gdyż efekty moich działań były dość szybko widoczne.\nLifestyle, Moda i uroda, Zdrowie\nPochodzę z rodziny alergików. I nie piszę tu o moich rodzicach, bo akurat nas troje było od zawsze dryfującą niealergiczną wyspą drzewa genealogicznego. Zaś kuzynostwo… jak jeden mąż, astmy alergiczne, wysypki, kichanie, płacz na widok kota, odczulania i inne atrakcje.\nKto zgadnie od ilu lat piszę Wam o dbaniu o odporność? Las rąk widzę! ;) Tak, od niespełna ośmiu czyli od samego początku blogowania. Tekstów bezpośrednio lub pośrednio tyczących się dbania o odporność było co najmniej kilkanaście, natomiast wszystkich publikacji w mediach społecznościowych, nie mniej niż kilkadziesiąt!\nJak łatwo i szybko schudnąć 5-10 kg w trakcie izolacji?\nLifestyle, Parenting, Psychologia\nWysoko wrażliwi, nadwydajni mentalnie dorośli i ich high need babies\nKiedy żaden lekarz nie wie co Ci jest, próbujesz wszystkiego\nJak przygotować się na atak koronawirusa – praktyczny poradnik


Brandy T Góry – Lokalny Katalog Witryn\nBrandy T Góry\nStrona internetowa dokładnie omawia tematykę zapomnianej sztuki wytwarzania biżuterii. Artykuły ,które się tam znajdują zawierają rzadką wiedzę o tej specyficznej tematyce. Ten Serwis internetowy precyzyjnie opisuje zaawansowane techniki wytwarzania biżuterii.…\nPowyższy Blog to idealne miejsce w sieci dla wyjątkowych przedstawicielek płci pięknej. Na tej witrynie publikujemy porady jak pięknie się zestarzeć. Naszym zdaniem kobieta dojrzała jest dużo mocniej urodziwa, jej…\nPowyższy Portal to idealne miejsce online dla wszystkich pań. Na tej stronie umieszczamy porady jak pięknie ulec procesowi starzenia. W naszym mniemaniu pani w sile wieku jest zdecydowanie bardziej urodziwa,…\nMiejsce, w którym dokładnie teraz przebywasz to najprawdopodobniej najbardziej rzetelny katalog stron na jaki mogłeś trafić. Mamy przyjemność zaprezentować Ci zbiór Ci zbiór prawdopodobnie wszystkich rekomendowanych stron! Nieważne czego w danym momencie szukasz, pomożemy CI! Na pewno to tutaj znajdziesz! Z naszą pomocą możesz znaleźć odpowiedzi na wszystkie pytania, które Cię zastanawiają. Dołożymy wszelkich starań żebyś był zadowolony i żebyś chciał do nas wracać.\nCzym jest jest nasz katalog stron? Co tutaj znajdziesz no i w czym możemy Ci pomóc? Przede wszystkim dzięki Nam możesz mieć pełny wgląd do najlepszych stron w internecie, ponadto z Nami masz możliwość zestawienia wielu stron ze sobą nawzajem. Poza tym możesz sprawdzić, która strona przypada Ci do gustu najbardziej i wybrać coś dla siebie. Nasz ranking jest bardzo klarowne i dokładne, dzięki czemu cieszymy się wieloma kredytami zaufania od naszych gości. Duża część klientów koresponduje do Nas z podziękowaniami oraz obiecuje wielokrotne i kolejne odwiedziny naszego katalogu stron. Traktujemy to jak opinię i decydujący głos na temat naszej intensywnej pracy. Bardzo zależy nam na pozyskiwaniu coraz większej ilości odwiedzających, ponieważ dzięki temu możemy iść do przodu i proponować nowe rzeczy. A planów mamy sporo dajemy słowo! Jednym z nich jest chęć wdrożenia wiedzy w temacie pozycjonowania. Byłaby możliwość zdobycia wiedzy na temat dodawania stron w wyszukiwarce czy wskazówki na temat ich pozycjonowania. Pragniemy się rozwijać i dawać ludziom wiedzę!\nJaki rodzaj stron znajdziesz w naszym katalogu stron? Po pierwsze o przyjęciu jakiejkolwiek strony do katalogu stron decyduje moderator serwisu. Nasz zespół nie przyjmuje każdej strony, dokonujemy pierwszej selekcji, a dopiero później umieszczamy czyiś projekt w rankingu. Nasze wymagania są podobno wysokie, ale to chroni nas przed spamem. Odpowiadając na pytanie „Jakie strony znajdziesz w naszym katalogu” chcemy zaznaczyć, że posiadamy rozmaite rodzaje stron. To, co nasz serwis wyróżnia to jakość. Dyskwalifikujemy tylko treści na niskim poziomie. To jedyny warunek.\nW jakim celu stworzyliśmy nasz katalog? Otóż odpowiedź jest bardzo łatwa: chcemy pomagać polskim przedsiębiorcom. Manewrowanie stronami w sieci jest dość skomplikowane, ale jakże ważne i opłacalne. Nie musimy mówić o tym, że są to działania dobre dla ludzi dopiero wdrażających swoją działalność w sieci. Dodając stronę do rankingu cenionych katalogów, pomożesz sobie wypozycjonować swoją stronę. Warto wspomnieć, że to raczej przyjazne środowisko, chociaż co dziwne w Polsce nie cieszy się to wielką popularnością. Za granicą bowiem rozpoczęto przygodę z katalogami stron już w latach 90tych, W naszym kraju pierwszy katalog wymyślono w roku 1992 przez Rafała Maszkowskiego. Chwalmy go za to! Wracając do czystej teorii możemy wyróżnić typy katalogów: globalne, spisy katalogów, te ograniczające się do zasięgu regionalnego, jednotematyczne oraz te o wielu tematach.\nCo ważne jednak to, że wszystko ma jakieś idee, pozycjonowanie także! Żeby to miało sens powinieneś postępować według pewnych zaleceń. Przedstawiamy kilka z nich: warto pamiętać o oryginalnych opisach, nie można również zapominać o kluczowych słowach, które są bardzo istotne i pomocne. Jest tego jest dużo więcej, ale tego musicie poszukać sami lub zachęcać nas do kontynuacji i rozwijania naszego serwisu. Zaufaj katalogowi stron i daj nam być twoim przewodnikiem po Internecie!


Wyspa Świętej Małgorzaty - Atrakcja turystyczna Lazurowe Wybrzeże - Cannes\nStrona główna > Europa > Francja > Lazurowe Wybrzeże > Cannes > Atrakcje Cannes > Atrakcja turystyczna Wyspa ...\nAtrakcja turystyczna Wyspa Świętej Małgorzaty\nOpinie Wyspa Świętej Małgorzaty\nOpis Wyspa Świętej Małgorzaty\nWyspa Świętej Małgorzaty jest największą z wysp archipelagu Wysp Leryńskich. Jest zlokalizowana niecały kilometr od Cannes, między lądem a wyspą Saint-Honorat. Jej długość wynosi 3 kilometry, a szerokość 1 kilometr. Turyści lubią to miejsce ze względu na małe plaże ukryte między sosnami i piękne drzewa eukaliptusowe.\nWyspa, na której 152 ha zajmuje las, jest spokojnym schronieniem dla wielu gatunków ptaków. To idealne miejsce na piknik lub obserwację otoczenia (platforma Pointe du Dragon), można tu też znaleźć ślady kilku wydarzeń.\nFort królewski Sainte-Marguerite (obecnie Muzeum Morza) służył za więzienie stanowe (trzymano tu m.in. Hugenotów), a na przełomie XVI i XVII wieku więziony był tu słynny Człowiek w Żelaznej Masce. Swoje ślady w architekturze twierdzy pozostawił m.in. Napoléon Bonaparte. Fort przyciąga tłumy turystów.\nWyspę porastają sosny piniowe i drzewa eukaliptusowe. To idealne miejsce, aby zrelaksować się i odpocząć od zgiełku i tłumów zaludnionego Lazurowego Wybrzeża, a także nacieszyć się pięknymi widokami. Do niewielkiego miejscowego portu przybijają jachty.\nDo wyspy dotrzeć można statkami, które wypływają z portu jachtowego w Cannes. Podróż trwa około 15 minut.\n38 zdjęcia: Wyspa Świętej Małgorzaty\nWyspa Świętej Małgorzaty\nod 667 zł >>\nWięcej informacji Wyspa Świętej Małgorzaty\nAtrakcje turystyczne Wyspa Świętej Małgorzaty, infromacje o Wyspa Świętej Małgorzaty od urlopowiczów, - porady Lazurowe Wybrzeże


Reżyser pilota serialu o Percy Jacksonie wybrany - zdjęcia w przyszłym roku - FDB\nReżyser pilota serialu o Percy Jacksonie wybrany - zdjęcia w przyszłym roku 0\nRick Riordan, autor serii powieści o Percy Jacksonie zaangażowany jest w serialowy projekt, który powstaje dla platformy Disney+. Pisarz w swojej ostatniej wypowiedzi zdradził, iż znaleziono już odpowiedniego człowieka na miejsce reżysera pilotażowego odcinka, którego sukces zadecyduje o dalszym losie serialu, bowiem platforma nie dała mu jeszcze zgody na realizację pełnego sezonu.\nfragment okładki ''Percy Jackson i bogowie olimpijscy''\nNa stanowisku reżysera odcinka pilotażowego zasiądzie James Bobin. Ma on na swoim koncie takie filmy jak Dora i Miasto Złota, Alicja po drugiej stronie lustra czy Muppety: Poza prawem.\nNaszym reżyserem odcinka pilotażowego będzie James Bobin. To wspaniała osoba, jak i niesaowicie utalentowany reżyser. James dobrze zna książki o Percym. Jego dzieci są ich fanami. Jego podejście jest wspaniałe. Jesteśmy w dobrych rękach, półbogowie też i mamy wielkie szczęście, że Bobin dołączył do naszego zespołu. Trzymajcie kciuki, żeby wszystko poszło tak, jak tego oczekujemy.\nRiordan zdradził także, na kiedy planowane jest rozpoczęcie zdjęć. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem ekipa na plan znajdujący się w Vancouver wejdzie w czerwcu przyszłego roku. Obecnie trwają castingi i współprace z osobami od efektów specjalnych, którzy starają się znaleźć odpowiedni wygląd postaci, które pojawią się w serialu.


Krajobraz to potężne medium - Architektura-murator\nArchitektura MuratorKrytykaKrajobraz to potężne medium\nMemorial Park w Houston w Teksasie. Wizualizacja Bayou Wilds i Southern Arc Trail. Celem prowadzonego od 2013 roku projektu jest odtworzenie i rewitalizacja parku zniszczonego przez huragan i susze. Dzięki badaniom projektanci odkrywają kolejne warstwy historii tego miejsca i zapisują je w tworzonym na nowo krajobrazie. Il. MIR\nProjekt Hudson Yards, realizowany według masterplanu biura KPF w zachodniej części Manhattanu, nad rzeką Hudson, przewiduje budowę wieżowców – biur, mieszkań, sklepów – na platformie ze stali i betonu o grubości 2 m i wadze 37 tys. ton. Osłoni ona znajdujące się pod spodem tory kolejowe. Gdzie tam będzie ziemia nadająca się do sadzenia roślin?\nTylko staranny projekt może w takim miejscu zapewnić wystarczającą ilość gleby. W Hudson Yards na 11 ha planowanych jest 9 wieżowców o różnych funkcjach oraz kilka innych ciekawych konstrukcji, między innymi olbrzymia rzeźba Thomasa Heatherwicka, a także wysoki na 30 m budynek Culture Shed, który podczas brzydkiej pogody będzie wyjeżdżał na kołach i osłaniał piazzę przed deszczem czy śniegiem. Umożliwi on zamykanie placu podczas organizowanych na nim wydarzeń takich, jak koncert symfoniczny czy pokaz mody.\nNa czym polega pana rola jako architekta krajobrazu w tym bardzo miejskim przedsięwzięciu?\nZadaniem mojej firmy jest stworzenie całego otoczenia – krajobrazów ulic, na które składają się chodniki, drzewa, wejścia do budynków, fontanny, ławki, kawiarnie, oświetlenie. Odpowiadamy za wszystko, co znajduje się na zewnątrz wieżowców. Współpracujemy oczywiście z bardzo dużym zespołem specjalistów. To, co zazwyczaj mamy w glebie, musi także być umieszczone w tej konstrukcji: woda pitna, system irygacji, kanały ściekowe, potężny system umożliwiający roślinom oddychanie, czyli tunele wentylacyjne. To wysoce złożony system zlokalizowany nad 28 torami kolejowymi, które muszą być czynne przez cały czas trwania budowy.\nPlan Hudson Yards – nowej przestrzeni publicznej w sercu Manhattanu. Rysunek elips ma symbolizować przepływy energii na placu, od 2012. Il. NBW\nJest to więc rodzaj parku na dachu?\nWłaśnie tak, ale należy pamiętać, że pociągi znajdują się około 8 m poniżej poziomu ulicy. Dach, jak to pani nazwała, jest więc na jej poziomie. Przez 100 lat w Manhattanie była gigantyczna dziura z otwartymi peronami. Wkrótce się to zmieni. Ten projekt dopełnia miasto; w pewnym sensie przeciągamy miejskie włókna z powrotem tam, gdzie powinny się znajdować. Rola architekta krajobrazu polega tu na zgraniu zróżnicowanych funkcji, jakie pełni płyta konstrukcyjna. Aby mieć pewność, że nasz krajobraz przetrwa, rozwinie się i będzie dobrze zaprojektowany, chociaż nie jesteśmy inżynierami lądowymi ani inżynierami budownictwa, musimy koordynować ich pracę. Deweloper bardzo szybko to sobie uświadomił. Ten projekt jest jak kanapka, która zmienia się z każdym ugryzieniem. Mamy tam linie telekomunikacyjne i wysokiego napięcia, drenaż, zbiorniki na deszczówkę, i nic – ani ścieki ani woda deszczowa – nie może się do tej kanapki przedostać. W Hudson Yards powstanie największa od stu lat przestrzeń publiczna w Nowym Jorku, a ponad 1 300 000 m2 powierzchni biurowej, handlowej i mieszkalnej czyni nasz projekt największym przedsięwzięciem deweloperskim w historii Stanów Zjednoczonych. Składają się na niego dwie części: Western Yards i Eastern Yards. Zaczęliśmy od Eastern Yards, które jest w budowie od dwóch lat i zostanie udostępnione w 2018 roku. Ramowe projekty dla Western Yards powstaną w tym roku, a oddanie do użytku przewidziane jest na rok 2021, co – jeżeli wziąć pod uwagę skalę przedsięwzięcia – oznacza zadziwiające tempo.\nPracując nad Hudson Yards, szczegółowo badaliście między innymi historię powstania w 1908 roku tunelu pod rzeką Hudson, łączącego Penn Station z New Jersey. Zaproponowaliście budowę wieży widokowej, która miała nawiązywać do tego imponującego osiągnięcia inżynieryjnego z początku XX wieku. Dlaczego architekt krajobrazu poświęca tak wiele uwagi kwestiom zupełnie niezwiązanym z botaniką?\nNa tym polega wyjątkowość naszego procesu projektowego. Choć sam projekt Hudson Yards jest dla nas niecodzienny, zastosowaliśmy tę samą co zawsze procedurę polegającą na jednoczesnym analizowaniu ekologicznej i kulturowej przeszłości miejsca. Procesy geologiczne kształtują dane miejsce w fazie początkowej, później z nich wyrasta kultura i działalność ludzka. Krajobraz, w naszym przekonaniu, nie powinien sprowadzać się do wzorów i form wymyślonych dla ich dekoracyjnych wartości lub z chęci podporządkowania się obowiązującej modzie. Nie chodzi nam też o odwzorowanie przeszłości – tworzymy współczesne krajobrazy. Natomiast dogłębne zrozumienie przeszłości nadaje projektom znaczenie, wyraża unikalny charakter miejsca. Patrzymy w przeszłość, aby budować odpowiadającą na potrzeby i adekwatną przyszłość. Wieża widokowa w Hudson Yards wzięła się właśnie z analizy historii torów kolejowych i budowy tunelu. Deweloperowi spodobał się pomysł dużego, położonego centralnie obiektu, stwierdził jednak, że chce zatrudnić dobrze znanego artystę, który wykona rzeźbę. Wybrano Thomasa Heatherwicka. Projekt zostanie zaprezentowany w sierpniu.\nHudson Yards. Wizualizacja Północnego Ogrodu. Il. Visualhouse\nCzy w procesie, który pan opisał, chodzi o to, by uczynić projekt bardziej racjonalnym?\nNie chodzi mi o racjonalność, raczej o szacunek. Bardzo rzadko ludzie rozumieją, na czym polega architektura krajobrazu. Myślą o niej jako o czymś łagodnym i delikatnym, nawet czysto dekoracyjnym. Tymczasem, podejmując decyzje dotyczące drenażu, nawodnienia, kontroli procesów erozji, użytych materiałów i roślin, możemy nieświadomie wprowadzić inwazyjne gatunki, spowodować szkody i negatywnie oddziaływać na całe pokolenia. Pogłębiona analiza przyrodnicza miejsca jest źródłem licznych wskazówek, jak stworzyć właściwy, elastyczny projekt, który zapewni w przyszłości dobre zarządzanie. Nasze biuro działa w kilku krajach, ale w każdym skupiamy się na rodzimych gatunkach, wykorzystujemy lokalny kamień, ponieważ uważamy, że krajobraz może nam opowiedzieć niepowtarzalne historie, pokazać, gdzie się znajdujemy. W społeczeństwie, które staje się coraz bardziej wyobcowane, odizolowane od środowiska naturalnego, poznanie tych historii buduje świadomość przyrodniczą i w moim przekonaniu prowadzi do dobrego zarządzania przestrzenią.\nA więc poprzez te lokalne historie próbuje pan ponownie zbliżyć ludzi do przyrody, mimo że w większości nie rozumieją oni języka, w jakim się do nich mówi?\nAlbo zrobimy to w ten sposób, albo nie ma szansy, że kiedykolwiek cokolwiek zostanie zrozumiane. To ryzykowne podejście zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie istnieją miejsca z całkowicie sztucznie stworzoną historią. Moim zdaniem to okropna praktyka, którą zapoczątkował prawdopodobnie Disney. Nie czuję potrzeby, by każda osoba, która przyjdzie zobaczyć zaprojektowaną przeze mnie przestrzeń, rozumiała, na co patrzy. Dla mnie i mojego zespołu ważne jest, byśmy z całych sił postarali się nie zniszczyć zasadniczych części kulturowej historii miejsca. Przygotowujemy obecnie projekt urbanistyczny dla stuletniego parku w Houston w Teksasie. Był on dotychczas postrzegany jako „pusty”, co w ciągu ostatnich dekad doprowadziło do stworzenia planów budowlanych o dużej skali: stadionu sportowego i kampusu uniwersyteckiego. Od czasu gdy zatrudniono nas do wykonania założenia urbanistycznego dla tego miejsca, odkryliśmy wiele ważnych zdarzeń. Archeolodzy z naszego zespołu trafili na ruiny dawnego obozu szkoleniowego dla wojska. Znaleźliśmy rysunki parku, który miał tam kiedyś powstać, co nigdy nie nastąpiło. Nasi naukowcy, po przebadaniu próbek ziemi, dowiedli, że rdzenni Amerykanie, którzy setki lat wcześniej zajmowali te tereny, regularnie stosowali praktykę wypalania łąk. W ten sposób na działce przeznaczonej na parking i stadion odkryliśmy wiele warstw historii. Nasz projekt sprawi, że będą one wszystkie podkreślone, chociaż we współczesny sposób.\nJęzyk krajobrazu jest bardzo subtelny i bardzo poetycki. Można doceniać piękno otoczenia, nic nie wiedząc o jego historii. Lecz jeśli jakiś element tego otoczenia przyciągnie wzrok, ktoś może się zastanowić: Ciekawe, czemu ta droga biegnie właśnie w ten sposób, po łuku? I zaczyna się uczyć: Ach, więc tędy biegła granica obozu wojskowego... Nasze krajobrazy są trochę jak pięknie skomponowana powieść; można cieszyć się, że stoi na półce, można też otworzyć ją i przeczytać od początku do końca.\nMemorial Park w Houston, Renderingi pokazujące Memorial Groves – Gaj Pamięci w miejscu, w którym znajdował się podczas pierwszej wojny szkoleniowy obóz wojskowy. Il. MIR\nHudson Yards znajduje się pomiędzy planowanym Hudson Boulevard, projektu Michaela van Valkenburgha oraz słynną High Line autorstwa między innymi Jamesa Cornera z Field Operations. Ma połączyć te przestrzenie. W jaki sposób odniósł się pan do założeń parkowych zaproponowanych w pobliżu?\nObaj projektanci są zaprzyjaźnieni z moim biurem, a ja sam należę do wielkich fanów ich prac. Z wdzięcznością przyjmuję energię, która płynie z tych projektów. Mam na myśli zarówno energię pochodzącą z samych projektów, jak również od setek tysięcy ludzi, którzy będą tamtędy przechodzić: z metra na High Line czy z High Line w stronę Hudson Boulevard. Rocznie sama High Line „wprowadzi” na Hudson Yards 6 mln osób. W projekcie zaproponowaliśmy pewien wzór na chodniku – elipsy, które można interpretować jako współczesny labirynt, podobny do tego w katedrze w Chartres, wykorzystywanego przez mnichów podczas spacerów kontemplacyjnych. Elipsy biegną wokół rzeźby Heatherwicka, stamtąd rozchodzą się w stronę każdego z wieżowców, wędrują w stronę metra i z powrotem. Powstaje w ten sposób coś w rodzaju diagramu pokazującego przepływy energii na placu. Jego powierzchnię w 60% pokryje chodnik, właśnie dlatego, że spodziewamy się ogromnych tłumów wychodzących z okolicznych parków. Miejsce będzie więc przypominało Campidoglio w Rzymie albo plac św. Marka w Wenecji. Musi to być bardzo miejski park, salon Nowego Jorku.\nPana pracownia ma na koncie takie nagradzane projekty przestrzeni publicznych, jak Citygarden w St. Louis. To park rzeźby, w którym umieszczono prace bardzo różnych artystów – od Fernanda Légera po Niki de Saint Phalle i Tonyʼego Smitha. Powstała mieszanka pop artu, minimalizmu, konceptualizmu. Można by pomyśleć, że wymagałaby ona odpowiednika muzealnego white box – doskonale neutralnego tła. Dlaczego w St. Louis zdecydowano się na coś zupełnie innego?\nProjektem kierował Warren Byrd, były partner i założyciel pracowni Nelson Byrd Woltz, który przeszedł na emeryturę trzy lata temu. Znam jednak jego koncepcję wystarczająco dobrze, by odpowiedzieć na pytanie. W St. Louis działała prywatna fundacja, która chciała z tego parku zrobić podarunek dla miasta. To oni wybrali wszystkie rzeźby. W ich wizji miał to być publiczny park nigdy niezamykany, nawet w nocy, i bez żadnych piedestałów. Z założenia dzieci miały się wspinać na Króliczki Toma Claassena i wyglądać przez oczodół leżącej głowy stworzonej przez Igora Mitoraja. Jest tam na przykład rzeźba z brązu zanurzona w wodzie – latem dzieci wskakują do otaczającego ją basenu. W zamierzeniu ten projekt miał dawać dużo radości. Powierzchnia parku to tylko jeden hektar, a stoją w nim 24 rzeźby. Kontakt z każdą z nich miał być zarazem bliski i angażujący, ważne było, by odwiedzający to miejsce nie widzieli kilku prac równocześnie. Fundatorzy podkreślali, że park, w przeciwieństwie do muzeów i galerii, ma nie wytwarzać barier między sztuką a ludźmi. I właśnie dlatego zupełnie nie przypomina „białego pudełka”.\nMemorial Park. Proponowany podziemny przejazd. Il. MIR\nCo zatem w pana opinii tworzy dobry plac miejski na miarę XXI wieku? Czy ma pan jakąś metodę pozwalającą ocenić wpływ przestrzeni publicznej na lokalną społeczność?\nDużo o tym myślę. Jestem jednak sceptyczny wobec metod. Uważam, że najlepszym sposobem osiągnięcia dobrych rezultatów są jasno określone cele. To lepsze niż jakiekolwiek pomiary czy statystyki. Dla nas wiodącymi zasadami są ludzkie doznania, uważne zarządzanie, równowaga między przestrzenią otwartą a miejscami odpoczynku, między roślinnością a placem. Często chcemy też mieć jak najwięcej roślin, wody oraz materiałów wysokiej jakości. Jeśli przestrzenie publiczne mają reprezentować to, co najlepsze w naszym społeczeństwie obywatelskim, przywiązanie do dobrych materiałów i dbałość o utrzymanie miejsca w dobrym stanie są niezwykle ważne, absolutnie decydujące. Jeśli uznać przestrzenie publiczne za nasz portret, to te opuszczone, zaniedbane i puste wiele mówią o nas i naszych wartościach. Krajobraz jest właśnie tym miejscem, w którym można wyeksponować najlepsze z wartości uznawanych w społeczeństwie.\nDuża część pana projektów odnosi się do rolnictwa. Świadome kształtowanie środowiska naturalnego na wsi nie jest oczywistym wyborem dla architekta krajobrazu. Chyba nigdy się z czymś takim nie zetknęłam.\nMam nadzieję, że inni architekci krajobrazu także zaczną się zajmować tą dziedziną, ale obecnie nie znam innego biura, które specjalizowałoby się w projektowaniu krajobrazów aktywnie działających gospodarstw rolnych.\nZ dzieciństwa. Dorastałem na farmie. Na własne oczy widziałem, jak dobre i złe decyzje pozostawiały na ziemi ślad, który nie znikał przez pokolenia. Gdy uzyskiwałem dyplom magistra w 1997 roku, bardzo dużo mówiło się o tym, że tereny rolnicze są głównym źródłem zanieczyszczeń obszarowych w Stanach Zjednoczonych. Sposób, w jaki produkowaliśmy naszą żywność, zabijał nas. Pomyślałem, że jako architekci krajobrazu, studiujemy techniczne aspekty upraw: klasy gruntów, drenaż, kontrolę erozji gleby, geologię, gleboznawstwo, ogrodnictwo; uczymy się projektować jeziora, stawy, sztuczne mokradła, drogi; wiemy, w jaki sposób wprowadzić na dany teren ciężarówki oraz jak wykorzystać dobry dizajn do rozwiązywania problemów. I wtedy pojawił się pomysł, by potraktować krajobraz rolniczy jako krajobraz kulturowy. Gospodarstwo rolne to krajobraz wytwórczy, który często postrzega się jako obszar istniejący tak po prostu, niezaprojektowany. A przecież on także jest odzwierciedleniem intencji projektowych niezależnie od tego, czy w sensie dosłownym został narysowany i wykreślony, czy nie. Dlatego gdy popatrzymy na stare, historyczne farmy Stanów Zjednoczonych, dowiemy się, że rzędy drzew rosnących po obrysie pól tworzyły ważne korytarze ekologiczne albo, że potoki i strumienie były chronione przez mokradła i specjalne konstrukcje. Farmer był zobowiązany do ochrony gleby i źródeł wody poprzez odpowiednie działania i świadomą ingerencję w środowisko przyrodnicze. W efekcie powstawał krajobraz biologicznie zróżnicowany i wydajny. Rolnictwo przemysłowe, nawozy chemiczne, współcześnie stosowane metody upraw sprawiły, że wycięto żywopłoty, wysuszono mokradła i wygładzono teren, likwidując jego zróżnicowanie topograficzne w skali mikro. Jako architekt krajobrazu dysponuję wieloma narzędziami i metodami, pytanie, czy przy ich pomocy mogę poprawić krajobraz terenów rolniczych. Odpowiedź brzmi: tak. W ten sposób powstał pomysł połączenia rolnictwa z ochroną krajobrazu i środowiska obszarów wiejskich: bierzemy pod lupę duże gospodarstwo i – z pomocą naukowców – oceniamy glebę, bioróżnorodność, liczymy gatunki zwierząt i roślin.\nKażde żywe stworzenie?\nNazywa się to pomiarem bioróżnorodności. Ściągamy na farmę około 15-20 naukowców, tworzą oni zespół z projektantami i wspólnie pracują przez tydzień. Łapią ssaki, owady, ptaki, gady, płazy, pszczoły. Sprawdzają, jak silna jest presja inwazyjnych gatunków roślin na rodzime. Pomiary te nie są w stu procentach dokładne, ale wykorzystujemy najlepsze metody naukowe do obliczenia i oceny bioróżnorodności na danym terenie. Są one potem naszym przewodnikiem. Na przykład dowiadujemy się, że na danej farmie płazy są zagrożone, zastanawiamy się więc, jak możemy powiększyć ich habitat. Tworzymy inne habitaty: mokradła, lasy, żywopłoty, łąki. Nie rezygnujemy z rolnictwa. Na terenie, który jest najbardziej przydatny do uprawy roli, próbujemy wykorzystać najbardziej zrównoważone metody. A na obszarach mokrych, położonych w pobliżu wody, rezygnujemy z upraw – dajemy im odpocząć. Umożliwiamy powstanie tam uprawianej dziczy.\nCitygarden, St. Louis, Missouri. Park rzeżby powstał w latach 2007-2009 z inicjatywy Gateway Foundation. Na terenie o powierzchni jednego hektara znajdują się 24 rzeźby. Fot. Steve Hall, Hedrich Blessing\nJeden z takich projektów realizujecie w Wirginii. Farmę prowadzi, jak pan to kiedyś ujął, „światły klient”, który pozwolił wam eksperymentować ze swoją ziemią. Eksperyment polegał między innymi na wypalaniu traw. Ogień może się wydostać spod kontroli, niszczy ekosystemy i odbiera życie – małym zwierzętom, pisklętom w gniazdach, owadom. Jakie pozytywne efekty mogą usprawiedliwić tak radykalne podejście?\nPo pierwsze, ogień był narzędziem stosowanym do kultywacji gruntów w Ameryce przez tysiące lat. Powiedziałbym, że ostrożne korzystanie z ognia jest wciąż dużo bezpieczniejsze od nieostrożnego stosowania nawozów sztucznych. Chemia zabija dosłownie wszystko. Stosując ogień, trzeba być bardzo dobrze przygotowanym. Jesteśmy wtedy w stanie pogotowia, nawiązujemy kontakt ze strażą pożarną. Cysterny z wodą stoją dookoła farmy, a zespół ludzi szpadlami wytycza drogę dla ognia. Wiatru powinno prawie nie być. Określamy też liczbę dni, które powinny były upłynąć od ostatniego deszczu. Aby ogień nie wydostał się spod kontroli, potrzebna jest odpowiednia wilgoć. Tak więc sytuacja jest w dużym stopniu kontrolowana.\nInformują państwo zwierzęta?\nW pewien sposób tak. Przez pole przechodzą ludzie, wyganiając ptaki. Ma pani rację, że z tego rodzaju techniką wiąże się ryzyko, ale staramy się je ograniczyć, pomagając małym zwierzętom i ptakom uciec na czas z zagrożonego terenu. Nie podpalamy od razu obszaru o powierzchni kilku hektarów. Wypalanie prowadzone jest w pasach 3-metrowej szerokości. Trzeba przy tym kontrolować siłę i kierunek wiatru. Zazwyczaj przeprowadzamy wypalanie wczesną wiosną lub późną jesienią, aby ominąć okres zakładania gniazd. Nie mogę powiedzieć, że nigdy nie ma ofiar, z pewnością niektóre zwierzęta na tym ucierpią, ale ostateczny zysk jest większy dla wszystkich. Jednym z najgorszych zjawisk, jakie obserwujemy teraz w Stanach, szczególnie na Wschodnim Wybrzeżu, jest utrata bioróżnorodności w wyniku presji ze strony egzotycznych, inwazyjnych roślin. Wypierają one gatunki rodzime, które przez lata ewoluowały wraz z lokalnymi zwierzętami, tworząc relacje współzależności. Zatem, gdy znikają rodzime rośliny, zagrożone są także zwierzęta. W XX wieku reżim ognia utracił zasadnicze znaczenie – wraz z pojawieniem się kosiarki zapomnieliśmy o tradycyjnej technice. Dlatego obce gatunki w ogóle do niej nie przywykły. Gdy zastosuje się wypalanie, giną. Ogień jest zatem sposobem na ograniczenie liczebności roślin alochtonicznych i wspieranie autochtonicznych. Efekt: niewiarygodnie zróżnicowany naturalny habitat sprzyjający między innymi ptakom.\nCitygarden. Potężne bloki wapienne, z któtych zbudowana jest biegnąca po łuku ściana, mają przypominać urwiska wzdłuż Mississippi. Fot. Steve Hall, Hedrich Blessing\nW Polsce również stosuje się wypalanie traw, choć jest ono karane aresztem i grzywną. Dzieci na wsiach uczy się, jakie są zagrożenia związane z tą metodą, żeby zniechęciły rodziców. W moim kraju wypalanie jest świadectwem wstecznictwa, a pan łączy je z „oświeceniem”. Czym zatem jest „oświecenie” w architekturze krajobrazu?\nTakże w Stanach są ludzie, którzy wciąż protestują przeciwko tej metodzie. Jednak wsparcie ze strony naukowców, zwłaszcza odnośnie pewnych typów amerykańskiego krajobrazu, jest ogromne. Wypalanie jest traktowane jako metoda służąca bioróżnorodności i ekologii. Z badań wynika, że ekosystemy, w których gospodarowano przy pomocy ognia, brały udział w najstarszych procesach ewolucyjnych, jakie zachodziły w przyrodzie Ameryki Północnej. Na przykład na Środkowym Zachodzie powstały ekosystemy zależne od ognia. Oświecenie, postęp bierze się tu z połączenia rolnictwa oraz wiedzy naukowej na temat roślin i zwierząt. Metody tej oczywiście nie można stosować w miejskich parkach, ponieważ powstaje zbyt dużo dymu i jest to niebezpieczne. Cały proces powinien być uregulowany i wymaga pozwoleń.\nCzy dla pana jest to forma buntu przeciwko cywilizacji – zmechanizowanym metodom produkcji żywności, ich destrukcyjnemu potencjałowi?\nTo nie akt buntu, jestem za stary na punkrockowca. To raczej efekt badań naukowych, z których wynika, że łąki są ważnym habitatem, a my mamy wspomagające go narzędzia i możemy z nich skorzystać, jeśli trafimy na ceniącego innowacje właściciela gruntu. Łąki należą do najszybciej znikających ekosystemów w Stanach, ponieważ to na nich najłatwiej jest prowadzić uprawy czy budować.\nNiezwykle ambitne przedsięwzięcie pana biuro realizuje od 2002 roku w Orongo Station w Poverty Bay w Nowej Zelandii. Polega ono między innymi na częściowym odtworzeniu lasu deszczowego. Brzmi to jak projekt publiczny, finansowany przez państwo, lecz, o dziwo, wcale tak nie jest.\nTo całkowicie prywatna, dochodowa farma o powierzchni 1200 ha, na której w ciągu 13 lat znacząco wzbogaciliśmy różnorodność biologiczną.\nNiska, meandrująca ściana tworzy w Citygarden kameralne przestrzenie ogrodów, równocześnie będąc siedziskiem. Fot. Steve Hall, Hedrich Blessing\nCzy to nie sprzeczność. Nie trzeba wyciąć lasu, żeby założyć farmę? Jakiego rodzaju korzyści przynosi las deszczowy farmerowi?\nOch! Kocham takie głosy ze Starego Kontynentu. To europejska postawa moich przodków, którzy przybyli do Ameryki. W Orongo chcieliśmy pokazać, że można osiągnąć równowagę między wydajną gospodarką rolną a bioróżnorodnością. Wyłączyliśmy z użytku ok. 15 % farmy. Teren ten został przekształcony na wzór istniejącego kiedyś w tym miejscu krajobrazu z jego funkcjami przyrodniczymi. Proszę zauważyć, że nie wyłączyliśmy płaskowyżu, części, które były żyzne, płaskie, i przez to doskonale nadawały się na pastwiska czy pod uprawy. Wzięliśmy tereny bagniste – najbardziej strome stoki i obszary, które uległy erozji, ponieważ granice działki przebiegały wzdłuż klifowego wybrzeża podatnego na osunięcia. Granie od strony oceanu narażone były na działanie słonej wody morskiej, więc nie mogły być dobrymi pastwiskami. Zdarzało się też, że bydło spadało z krawędzi i ginęło. Poprzedni właściciel osuszył mokradła, aby powiększyć teren pastwisk, ale zwierzęta hodowlane i tak wpadały w bagnisty grunt, co kończyło się złamaniami kończyn. Były tam tereny, na których nigdy nie powinno się zakładać gospodarstwa. My po prostu odłączyliśmy części, które zdaniem właściciela miały najgorszą glebę, i zamieniliśmy je w las deszczowy, korytarze dla dziko żyjących zwierząt i mokradła dobrze wypełniające swe funkcje w ekosystemie. Wprowadziliśmy tam zagrożone gatunki fauny. Obecnie, aktywne i nieaktywne rolniczo strefy są w Orongo Station przemieszane. Nasi naukowcy raz w tygodniu monitorują dzikie gatunki. Zarządca twierdzi, że bydło jest zdrowsze, a hodowla wydajniejsza. Jego zdaniem to efekt przywróconej przez nasz zespół bioróżnorodności.\nW Orongo posadziliście 600 000 drzew. Przypomina mi się Fitzcaraldo, tytułowy bohater filmu Wernera Herzoga. Fitzcaraldo ogromnym wysiłkiem próbował zbudować operę w lesie tropikalnym. Wy, odwrotnie, przywracacie las przyrodzie, co pewnie też nie było proste.\nRomantycznie byłoby powiedzieć, że była to jakaś imponująca walka, ale to nieprawda. Istniała zgoda między zespołem projektowym a właścicielem i kierownikiem gospodarstwa, wynikająca z podobnych wartości. Już to eliminuje większość problemów, które zazwyczaj pojawiają się w tak dużych projektach. Mieliśmy innowacyjny pomysł, światłego klienta i razem chcieliśmy stworzyć model zrównoważonego gospodarstwa rolnego dla Nowej Zelandii. Nie poprzez mówienie ludziom, co mają robić, nie przez prawienie im kazań, ale poprzez dobry przykład – sprawnie funkcjonujące gospodarstwo, które inni farmerzy mogą obejrzeć i być może zainspirować się nim w swojej pracy. Na ziemi, o której mowa, w Poverty Bay, stanął kapitan James Cook, gdy odkrywał dla Europy Nową Zelandię. Móc wykorzystać to miejsce przy tworzeniu innowacyjnego modelu rolnictwa, to naprawdę magiczna rzecz. A więc nie było żadnych dramatów, żadnego statku wciąganego na szczyt góry jak u Herzoga.\nTrudno w to uwierzyć. Trzeba dodać, że dzięki waszej działalności na ten obszar wrócił łupkoząb, bliski wyginięcia endemiczny gatunek gada.\nŁupkoząb (też: tuatara lub hatteria – przyp. aut.) należy do najbardziej zagrożonych wyginięciem zwierząt na Ziemi. To ostatni żyjący przedstawiciel sfenodontów, które z kolei pochodzą od dinozaurów. Ich liczba jest zatrważająco mała. Gdy zaczynaliśmy projekt, łupkozęby żyły tylko w niewoli. Projekt był interdyscyplinarny: zaprosiliśmy do niego biologów, ogrodników, traperów, gleboznawców oraz osoby, które wykonują cotygodniowy monitoring. To był ogromny wysiłek.\nSeven Ponds Farm, Albemarle County, Wirginia, od 1998. Założeniem projektantów było przekształcenie farmy w miejsce o wysokiej bioróżnorodności, w którym zachowane zostaną lokalne gatunki roślin. W tym celu zastosowano tu m.in. wypalanie łąk. Fot. Celia Pearson\nAle przeszkody były zupełnie innej natury. Najważniejszą z nich stanowiła skala zniszczeń środowiska. Bardzo trudne było odtworzenie lasu deszczowego na glebie, która stała się płytka i przypominała glinę. Następnie musieliśmy zachęcić do przylotu ptaki wodne, które nie odwiedzały tych miejsc przez setki lat. Miało to ogromne znaczenie. Ptaki te robią dziury w ziemi, by w nich składać jaja. Gdy pisklęta się wyklują, łupkoząb wykorzystuje ich gniazda do rozmnażania się. Musieliśmy systematycznie tworzyć kolonie tych ptaków, cykl za cyklem, a migrują one w trzyletnich okresach. Zajęło nam to 12 lat, nie dlatego, że ktoś się sprzeciwiał, ale dlatego, że środowisko naturalne było w złym stanie.\nPracując ze zniszczonym środowiskiem przyrodniczym, nie stara się pan jednak przywrócić do końca jego naturalnej postaci. Dlaczego?\nW przypadku bardzo zniszczonych ekosystemów, wykorzystujemy formy geometryczne, aby uwydatnić bliznę. Jest w tym więcej szczerości – przyznajemy, że to krajobraz skonstruowany przez człowieka, sztuczny twór. Na przykład mokradła w Orongo zostały początkowo osuszone, ponieważ wartość tego krajobrazu nie była widoczna. Mam nadzieję, może naiwną, że wykorzystując formy stworzone świadomie podczas projektowania, uczynimy mokradła bardziej widocznymi w przestrzeni i przez to ochronimy je przed zniszczeniem w przyszłości. Dziś bagna w Orongo funkcjonują jak żywy obraz. Gdy poziom wody obniża się w lecie, wyłaniają się coraz większe fragmenty lądu. W porze mokrej, miejsce zapełnia się po brzegi. To bardzo złożony krajobraz.\nŁączy pan w swoich projektach aspekty antropologiczne, botaniczne, ekologiczne, ornitologiczne i inżynieryjne. Czy takie holistyczne podejście podważa, pana zdaniem, tradycyjny podział na naturę i kulturę? Czy potrzebne jest nam nowe pojęcie – hybryda, która połączy to, co dzikie i cywilizowane?\nWłaśnie wysłałem artykuł do pisma specjalizującego się w architekturze krajobrazu, w którym do tego przekonuję. Mam mocne przeświadczenie, że ogromna część zniszczeń, których dokonaliśmy, jest usprawiedliwiana przez tę opozycję natury i kultury, postrzeganie ich jako przeciwstawnych sił. I rzeczywiście pierwszy z krytyków recenzujących mój artykuł w ramach tzw. peer-view przed publikacją, napisał: Nie rozumiem, przecież to oczywiste, że natura i kultura są w opozycji. Pomyślałem, w tym właśnie tkwi cały sens, że podważa się oczywistości. Moje przekonania są wynikiem badań, które przeprowadzamy raz po raz przy każdym kolejnym projekcie: to ekologia danego terenu wytwarza jego kulturę. Używam słowa ekologia w bardzo szerokim sensie, mając na myśli procesy geologiczne, bogactwa naturalne wykształcone w toku zmian geologicznych, rośliny – rzeczy, które kształtują unikalny charakter miejsca. Występuje tu silne sprzężenie zwrotne – zmieniamy przyrodę, a ona zmienia nas. Istnieje rodzaj ciągłości między zjawiskami ekologicznymi i kulturowymi. Cała nasza praca polega właśnie na tym, by stworzyć bardziej harmonijny dialog między kulturą i naturą. Może trzeba zakwestionować założenie, o którym wspomniała pani wcześniej, że aby uprawiać pole, należy najpierw wyciąć las. Na farmie, gdzie dorastałem, jeśli zaniedbano pole przez jeden sezon, trzeba było płacić za to cenę wiele kolejnych lat. Może potraktowanie przyrody i kultury jako pewnego kontinuum i uznanie nas samych za część tego porządku pozwoli zmienić świat, w którym żyjemy.\nSeven Ponds Farm, AlbemarleCounty, Wirginia, od 1998.Założeniem projektantów byłoprzekształcenie farmy w miejsce owysokiej bioróżnorodności, w którymzachowane zostaną lokalne gatunkiroślin. W tym celu zastosowano tu m.in.wypalanie łąk. Fot. Celia Pearson\nA jaka jest pana opinia o budynkach, które starają się naśladować przyrodę formą lub sposobem funkcjonowania, inspirowanych organizmami żywymi? Czy rzeczywiście zbliżają one architekturę do przyrody, zamazując opozycję i budując kontinuum, o których pan wspomniał? Czy to raczej powierzchowne podobieństwa?\nTo trudne pytanie. Myślę, że w pewnej skali biomimikra zdecydowanie działa. Na przykład, gdy przesłony blokujące dostęp promieni słonecznych, pracują na zasadach podobnych do źrenicy oka. Są to rozwiązania mechaniczne, ale równocześnie reagujące na słońce. Martwię się natomiast, gdy ludzie mówią: Ten wieżowiec jest liściem. Czasem zbyt wiele zostaje ukryte w koniu trojańskim biomimikry. Bywa ona używana jako narzędzie marketingowe. Wierzę w uważne przyglądanie się przyrodzie i systemom przyrodniczym i wyciąganie z nich wniosków, które mogą zainspirować odpowiedzialną architekturę. W ten sposób, patrząc jak działa przyroda, projektowaliśmy nasze farmy czy mokradła. Namawiam do bardziej świadomego projektowania, choć różne etykietki mogą je czasem utrudnić.\nKrajobraz bywa postrzegany przez architektów jako rodzaj tła dla budynków, bywa też w ogóle niezauważany. Rośliny przez długi czas pełniły poślednią rolę w miejskich projektach, traktowano je wyłącznie jako ozdobę. Czy pana zdaniem to podejście obecnie się zmienia?\nZmienia się radykalnie. Architektura krajobrazu w Stanach Zjednoczonych zaczyna być wreszcie traktowana jako niezależna dziedzina. Zaczynamy odzyskiwać szacunek, jakim nasza profesja cieszyła się w latach 80. XIX wieku, a który straciliśmy w wieku XX, gdy sprowadzono naszą pracę do dekorowania przestrzeni zewnętrznych. W 1880 roku architekci krajobrazu, na przykład Frederick Law Olmsted, szukali inspiracji w systemach przyrodniczych: hydrologii, jeziorach, mokradłach, lasach. Zwracali uwagę na zdrowie publiczne. Olmsted naprawdę rozumiał, jak działa przyroda w bardzo dużych systemach i jak taki system może wzrastać w miejskim otoczeniu. Otrzymywał niesamowite wyjątkowe zlecenia na projekty całych parków i ich sieci takie, jak Central Park w Nowym Jorku czy Emerald Necklace w Bostonie. Jego intencją było wytworzenie bliskości między mieszkańcami miasta a przyrodą. Jednocześnie to, co robił, było absolutnie piękne. Ogromne znaczenie miała jakość używanych przez niego materiałów – rodzimych roślin, lokalnego kamienia. To on położył fundamenty pod naszą dzisiejszą działalność. Potem zawód architekta krajobrazu przestał cieszyć się szacunkiem. Nie wiem, czym to tłumaczyć. Obecnie natomiast obserwuję pospieszne przywłaszczanie sobie krajobrazu przez architektów. Starchitekci piszą o nim, prezentując czasem zabawne poglądy. To przykry trend, bo z jednej strony reinterpretują swoje zadania, nazywając się twórcami krajobrazu, a z drugiej niejednokrotnie wciąż ignorują naszą profesję.\nOrongo Station, Poverty Bay, Nowa Zelandia, 2002-2012. Mokradła na nowozelandzkiej farmie odtworzone dzięki projektowi NBW. Fot. NBW\nMoże pan podać najśmieszniejsze przykłady?\nChcę być dobrym kolegą, więc staram się tego nie robić. To niefortunny trend, ale nie do mnie należy wytykanie kogokolwiek palcem.\nPrzyjmijmy zatem ugodowo, że wśród architektów po prostu wzrasta zainteresowanie projektowaniem krajobrazu. Czy to znaczy, że również nasze społeczeństwa zaczęły się interesować tworzeniem raczej miejsc niż obiektów?\nTo świetne ujęcie problemu. Myślę, że właśnie dlatego – jako architekci krajobrazu – odzyskujemy status, jaki mieliśmy w XIX wieku. Planiści i mieszkańcy miast dostrzegają wartość obserwowania systemów funkcjonujących w wielkiej skali, widzą też efekty naszych działań – zdrowe i elastyczne przestrzenie publiczne. Zaczynają postrzegać architekturę krajobrazu jako profesję, która wyjątkowo dobrze sprawdza się przy rozwiązywaniu współczesnych problemów, takich jak zmiany klimatu, zdrowie publiczne, wolny dostęp do przestrzeni publicznych i generalnie ich modernizacja, uelastycznianie. Ale znaczenie ma także pewien rodzaj piękna, które jest w krajobrazie i które uszlachetnia duszę człowieka, coś, czego nie znajdzie się w samej architekturze. Myślę, że nadchodzą nowe pokolenia, które to rozumieją. Najlepszy dowód stanowi to, że obecnie klienci najpierw zatrudniają naszą firmę, a dopiero potem my, po zbadaniu miejsca, pomagamy im wynająć architekta.\nDotychczas było odwrotnie.\nCałkowicie. I większość ludzi długo uważała, że powinno być odwrotnie. Lecz stosując tę odwróconą kolejność, widzą jak jest skuteczna – umożliwia dostrzeżenie szeregu współzależności, interakcji zachodzących między danym miejscem a jego bogactwami naturalnymi takimi, jak woda, wiatr, słońce. Niezwykle mądrym posunięciem jest przekazanie ogólnego nadzoru nad projektem architektowi krajobrazu. Dla klientów coraz ważniejsze jest, by sam architekt zgadzał się na taką współpracę. To ekscytujący moment, gdy role architekta i architekta krajobrazu zostają odwrócone nie tylko dlatego, że architekci przywiązują coraz większą wagę do krajobrazu, lecz także dlatego, że architekci krajobrazu ułatwiają wynajęcie architekta.\nCzy XXI wiek będzie należał do architektury krajobrazu?\nByć może. Świat bardzo się zmienia. Transport publiczny, zasoby wodne, zdrowie naszych rzek, jakość przestrzeni publicznych – wszystko to zaczyna wyglądać zupełnie inaczej, gdy pomyślimy o krajobrazie, systemach naturalnych, ludzkim doświadczeniu i zdrowiu, zamiast skupiać się najpierw na tworzeniu obiektów zajmujących przestrzeń.\nOdwiedza pan w czerwcu Warszawę. Jakie są związane z tym plany?\nSpędzę w Warszawie trzy dni, zwiedzając miasto, jego parki i przestrzenie związane z kulturą. Robert Kostro, dyrektor Muzeum Historii Polski, zorganizował mi wykład na Politechnice Warszawskiej. Zamierzam przedstawić tam naszą metodę projektową opartą na poszukiwaniu opowieści związanych z miejscem oraz na reinterpretowaniu krajobrazów dzięki tym opowieściom. Wyjaśnię, dlaczego uważam krajobraz za tak potężne medium.\nOrongo Station. Fot. Marion Brenner\nThomas Woltz jest jednym z najbardziej wpływowych współczesnych architektów krajobrazu, właścicielem pracowni Nelson Byrd Woltz Landscape Architects z siedzibami w Charlottesville w stanie Wirginia i w Nowym Jorku. Ukończył architekturę oraz architekturę krajobrazu na University of Virginia, gdzie następnie prowadził wykłady. W latach 1990-1994 pracował w weneckim studio architekta Giorgio Bellavitisa. Do biura Nelson Byrd przeszedł w 1997 roku, zakładając tam innowacyjną pracownię Conservation Agriculture Studio, która zajmuje się m.in. projektowaniem terenów rolniczych, odtwarzaniem zniszczonych ekostystemów mokradeł, łąk i lasów, wspieraniem bioróżnorodności oraz tworzeniem modelowych, zrównoważonych systemów biologicznych w ramach funkcjonujących gospodarstw. W 2004 roku Thomas Woltz został partnerem w Nelson Byrd Woltz Landscape Architects. W 2011 roku włączono go do prestiżowego grona Council of Fellows w ASLA (American Society of Landscape Architects), co uznawane jest za najwyższe wyróżnienie w tej organizacji. Jest członkiem zarządów TCLF (The Cultural Landscape Foundation) oraz MAS (The Municipal Art Society of New York). W 2013 roku magazyn „Wall Street Journal” przyznał mu tytuł Design Innovator of the Year. Główne realizacje i nagrody: Orongo Station Conservation Masterplan (Poverty Bay, Nowa Zelandia, realizacja w toku od roku 2002 – New York ASLA Merit Award 2011, National ASLA Honor Award 2010, Virginia ASLA Honor Award for Communications 2009); ogród na dachu Carnegie Hill House na Manhattanie (Nowy Jork, 2010 – New York ASLA Honor Award 2011); otoczenie rezydencji Iron Mountain House – projekt ogrodu, łąk i pól (Connecticut, 2010 – New York ASLA Merit Award 2011); przestrzeń do degustacji wina Medlock Ames Tasting Room oraz bar Alexander Valley (Alexander Valley, Kalifornia, 2011 – New York ASLA Merit Award 2011); modernizacja ścieżki Asia Trail autorstwa Fredericka Olmsteda w parku zoologicznym w Waszyngtonie (2006); park upamiętniający ofiary wojen Virginia War Memorial (Richmond, 2010). W latach 2002-2015 biuro NBW otrzymało ok. 50 nagród i wyróżnień przyznawanych przez organizacje zrzeszające architektów i architektów krajobrazu.


Herbata z miodem i pigwą 1 kg Ottogi sklep internetowy - Sklep Internetowy Skworcu.com.pl\nHerbata z miodem i pigwą sklep Skworcu.com.pl\nHERBATA Z PIGWĄ I MIODEM 1 kg\nKoreańska oryginalna - Ottogi\nCheong to nazwa różnych słodzonych potraw w postaci syropów, marmolad i przetworów owocowych. W kuchni koreańskiej Cheong jest wykorzystywane jako baza do herbaty mogwa-cha (herbata z pigwy) i mogwa-hwachae (poncz pigwowy) lub jako składnik sosów i dressingów sałatkowych. Mogwa Cheong to tradycyjna słodka, koreańska herbata z pigwy. Najczęściej mogwa-cha przygotowywana jest przez zmieszanie gorącej wody z mogwa-cheong (pigwa w miodzie lub cukrze).\nTradycyjna koreańska herbata na bazie pigwy i miodu to absolutna nowość na polskim rynku, która powinna znaleźć się w każdej kuchni. Produkt ten doskonale podkreśla smak herbaty wzbogacając jej smak i zapach. To również świetny dodatek do lodów i deserów oraz ciast, zwłaszcza kruchych. Korzenne ciasta, pierniki, szarlotka z odrobiną tej pysznej mieszanki smakują wyjątkowo. Ale to nie wszystkie zalety oferowanego produktu…\nHerbata z pigwą i miodem nie tylko wspaniale smakuje, ale również działa wspomagająco na nasz organizm podczas przeziębienia czy grypy. Pigwa skrywa w sobie wiele cennych witamin i minerałów. Znajdziemy w niej całe mnóstwo witaminy C, która wspiera układ odpornościowy organizmu. W okresie jesienno-zimowym wskazane jest zwiększenie dziennej dawki witaminy C w diecie. W owocach pigwy znajdziemy również wiele cennych flawonoidów, które są silnymi przeciwutleniaczami. Wyłapują one wolne rodniki, które uszkadzają białka i łańcuchy DNA oraz odpowiedzialne są za wiele chorób współczesnych, m.in. nowotwory. Fenole i polifenole to kolejne związki, które obficie występują w pigwie. Związki te doskonale wspierają organizm poprzez uniemożliwianie wirusom syntezy własnych białek, bez czego te nie mogą się namnażać.\nPIGWA (łac. Cydonia oblonga Mill) znana była już od dawna jako doskonały materiał na przetwory. Jej świeże owoce są bardzo twarde i charakteryzuje je bardzo kwaśny smak, stąd ich zwyczajowa nazwa „polska cytryna”. Jednak soki, konfitury, dżemy, owoce w syropie czy kompoty z pigwy smakują wręcz wyśmienicie.\nOprócz licznych właściwości prozdrowotnych pigwy warto również wspomieć o korzyściach, jakie oferuje nam miód akacjowy. Powstaje on z nektaru kwiatów tej rośliny i ma doskonały, bardzo słodki smak. Swym aromatem przypomina zapach robinii akacjowej (drzewa, z którego kwiatów pszczoły wytwarzają miód). Cechuje się największą wśród miodów nektarowych zawartością sacharozy.\nMiód akacjowy lubiany jest zwłaszcza przez najmłodszych smakoszy. Dzięki niemu poczujemy się odprężeni i zrelaksowani. Polecany jest on w przypadku problemów gastrycznych (zapalenie śluzówki jelit, wrzody). Posiada również właściwości moczopędne, a ponadto zapobiega powstawaniu kamieni w naszym organizmie.\nmiód akacjowy (1%),\nsubstancje zagęszczające karboksymetyloceluloza oraz karagen,\nregulator kwasowości - kwasek cytrynowy,\nMoże zawierać śladowe ilości mleka, soi.\nwartość energetyczna: 1020 kJ / 240 kcal,\nw tym cukry: 60 g,\n2-3 łyżeczki (20g) herbaty z pigwą i miodem dodać do filiżanki wrzącej (na rozgrzanie) lub zimnej (dla ochłody) wody. Dobrze wymieszać, aby miód się rozpuścił i voilà! Gotowe 😊\nP.S. Nam najlepiej smakuje w połączeniu z klasyczną czarną herbatą 😊\nSpożyć jak najszybciej po otwarciu.\nKoreańska herbata z pigwą i miodem 1 kg Ottogi - Cechy\nmiodowy z widocznymi wiórkami pigwy


› zobacz co się działo 4 marca 2020 na Ursynowie\nartykuły z dnia 04.03.2020\nCzy już czas zmienić samochód na elektryczny?\n4 marca 2020 Reklama\nRosnące w zasadzie z dnia na dzień możliwości samochodów elektrycznych i ogromny problem związany z zanieczyszczeniem środowiska przez pojazdy spalinowe sprawiają, że coraz więcej kierowców decyduje się na zakup auta napędzanego prądem. Sprawdź, jakie są zalety samochodów elektrycznych i czy jest to dobre rozwiązanie właśnie dla...\nTrio wokalne „Singin’ Birds” oraz zespół satyryczny „Kwiatkowski i Bank” zagoszczą na deskach ursynowskich domów kultury już w najbliższą niedzielę. Dzień Kobiet obchodzimy w tym roku na wesoło! W najbliższą niedzielę przypada Dzień Kobiet, a z nim ciekawe wydarzenia kulturalne na Ursynowie. Ci, którzy chcieliby...\nGdzie zagrać w siatkówkę w Warszawie?\nSiatkówka jest dyscypliną sportową bardzo chętnie uprawianą przez amatorów zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. To gra zespołowa, którą interesują się także dzieci. W Warszawie jest kilka miejsc, w których możesz sprawdzić swoje umiejętności i szlifować formę. Co więcej, latem możesz zagrać nawet w...\nPosypią się mandaty za wejście z psem! Policja zapowiada kontrole w Lesie Kabackim\n4 marca 2020 Komentarzy 140\nWchodzisz do Lasu Kabackiego z psem? Licz się z mandatem do 500 złotych, a nawet wnioskiem do sądu o grzywnę lub areszt! Policja wraz z leśnikami zapowiada kontrolowanie wejść do kabackiego rezerwatu. Od dwóch lat obowiązuje tam całkowity zakaz wstępu z psami, ale mało kto się nim przejmuje. Dwa lata temu przy wejściach do Lasu Kabackiego...\n4 marca 2020 Komentarzy 19\nNa Ursynowie będzie mniej bezpłatnych imprez kulturalnych. Już w marcu niektóre spektakle w ramach Ursynowskiego Kalejdoskopu Teatralnego będą biletowane, a to dopiero początek. Powód? Oszczędności w budżecie dzielnicy i... zbliżające się otwarcie nowego domu kultury. Przez ostatnie lata ursynowianie mogli się cieszyć bezpłatnym...\nOstatnie miejsca w bezpłatnym nowoczesnym przedszkolu publicznym na Ursynowie\nPierwsze przedszkolaki uczęszczają już do nowo otwartej bezpłatnej placówki na Ursynowie. Przedszkole Publiczne „Edulica” przy ul. Pileckiego działa od początku marca i prowadzi właśnie rekrutację. Miejsc ubywa – liczy się kolejność zgłoszeń, warto więc pospieszyć się z zapisami. Na Ursynowie, przy ul. Pileckiego 67, powstało nowe...\nNowoczesne fototapety 3d do pokoju młodzieżowego\nFototapety 3d do pokoju młodzieżowego stanowią wybawienie dla rodziców dorastających dzieci, którzy mają nie lada wyzwanie, by stworzyć pokój odpowiednio zaaranżowany dla przedstawicieli tak wymagającej grupy wiekowej. Czas dojrzewania stanowi etap przejściowy. Młody człowiek wyrasta z kolorowego, bajkowego świata i poszukuje swojego...\nODWOŁANE KONSULTACJE SPOŁECZNE: rejon Płaskowickiej i Puławskiej\nZapraszamy wszystkich chętnych do wspólnych spacerów z kijkami po Lesie Kabackim w ramach akcji "Ursynowski Nordic Walking". Obowiązują wcześniejsze zapisy i podział na grupy. Zajęcia odbywają się w soboty i niedziele, a także we...\nKONCERT Nirvana Jazz Impressions\nkoncerty › pozostałe DOK Ursynów, ul. Kajakowa 12B\n4 marca o godz. 19:00 zapraszamy na koncert Nirvana Jazz Impressions. W czasie koncertów Nirvana Jazz słuchamy jazzowych impresji, które grają: Piotr Lemański - gitara i Bogdan Halicki - gongi symfoniczne. Gongi symfoniczne (w sposób...\nwydarzenia trwające w dniu 04.03.2020\nWystawa: KOPIE MISTRZÓW SCEN ŚNIADANIOWYCH\nDom Kultury SMB „Imielin” ul. Dereniowa 6 zachęca do odwiedzenia wystawy zbiorowej seniorów i młodzieży z Klubu A4. W XVI-XVIII w. często na obrazach martwej natury przedstawiane były posiłki. Wybitnymi malarzami w tym nurcie byli: Willem...\nThe Prism Students - malarstwo młodych artystów z Korei\nOd piątku, 28 lutego do środy, 4 marca w Galerii U będzie można podziwiać malarstwo młodych artystów z Korei. Wstęp wolny. Zapraszamy!\nWystawa fotograficzna Romana Bernatowicza pt. „Podczerwień – świat równoległy”\nDzielnicowy Ośrodek Kultury Ursynów (ul. Kajakowa 12b) zaprasza na wystawę fotograficzną Romana Bernatowicza pt. „Podczerwień – świat równoległy”. Istnieje niewidzialne dla oka ludzkiego promieniowanie podczerwone, które...\nartystyczne ›› wystawa (3) ›› wernisaż (1) sportowe ›› bieg (12) ›› mecz (2) ›› zawody, wyścigi (3) ›› zajęcia rekreacyjne (26) targi, kursy, szkolenia ›› wykład (2) ›› badania (3) ›› konsultacje (1) ›› pozostałe (6)


Pod powierzchnią. Recenzja „Ballady o Narayamie. Opowieści niesamowitych z prozy japońskiej” pod redakcją Blanki Yonekawy | 終わりない夢 ~Owarinai Yume~\nPod powierzchnią. Recenzja „Ballady o Narayamie. Opowieści niesamowitych z prozy japońskiej” pod redakcją Blanki Yonekawy\n11 lipca 2010 1 września 2011 ~ Luiza Stachura\nJak wskazuje drugi człon tytułu, czyli Opowieści niesamowite z prozy japońskiej, książka jest w gruncie rzeczy antologią. Oczywiście, każda antologia to najczęściej subiektywny wybór, jednakże w dużej mierze wybór reprezentatywnych dla danego autora utworów poetyckich, dramatycznych czy wreszcie prozatorskich. Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej jest nie tyle wyborem dzieł charakterystycznych dla konkretnych twórców, ile subiektywnym wyborem „opowieści niesamowitych”.\nOd razu, i nieprzypadkowo, pierwsze skojarzenie europejskiego oraz amerykańskiego czytelnika łączy się z Opowieściami niesamowitymi Edgara Allana Poego – dziewiętnastowiecznego amerykańskiego pisarza (albo raczej: poety i powieściopisarza). Opowieści Edgara Allana Poego zmuszają do intelektualnego wysiłku, nie przynosząc łatwych emocji, które oferują niskiej klasy horrory albo thrillery. Największy bowiem mrok obecny jest w duszy człowieka. Wiele z japońskich opowieści umieszczonych w antologii Blanki Yonekawy jest pod tym względem podobnych do Opowieści niesamowitych Poego i chyba w tym tkwi ich największa siła oddziaływania. Na ile jednak opowieści zebrane (wybrane) przez Blankę Yonekawę, są „niesamowite”, zależy w dużej mierze od… czytelnika, wszak słowo „niesamowity” niekoniecznie musi konotować sformułowanie „opowieści grozy”.\nBlanka Yonekawa dokonała niełatwego wyboru oraz przekładu utworów, które pozostawiają czytelnika w oniemieniu, konsternacji, a czasami przerażeniu. Oczywiście, czytelnik nieprzyzwyczajony czy nieprzygotowany do japońskiej prozy, może odczuć w wielu wypadkach niedosyt czy zniecierpliwienie. Tak, opowiadania, opowieści, nowele, miniatury i minipowieści zebrane przez Yonekawę są iście „japońskie”. Co rozumiem przez wyrażenie „iście japońskie”? Jednej definicji nie ma i nie spróbuję nawet takiej stworzyć. „Japońskość” bowiem w dużej mierze wiąże się z efemerycznością, ulotnością, nietrwałością, czyli chwilowym wrażeniem, nie zaś długotrwałym procesem. Powodów, dla których część opowiadań pozostanie dla czytelników poniekąd hermetyczna (mimo świetnych przypisów Blanki Yonekawy), jest wiele, między innymi upodobanie Japończyków do przerywania opowieści w najmniej oczekiwanym momencie, brak wyrazistej puenty (bądź całkowita jej nieobecność) albo zaskakujące suspensy, nieprzewidziane wydarzenia, które mają swe źródło niejednokrotnie w japońskiej mitologii, tradycji, wierzeniach i, co się z tym wiąże, japońskiej mentalności. Ponadto scenerii, w których rozgrywają się niesamowite, niekiedy wręcz fantastyczne historie, próżno szukać poza Japonią – może w Chinach czy Korei, ale nawet tam nie odnaleźlibyśmy tego specyficznego klimatu, który przynoszą nam (i w który przenoszą nas) opowieści japońskich twórców. Całość uniezwyklają dodatkowo świetne ilustracje Wiesława Rosochy. Wkraczamy zatem w niejednoznaczny świat. Dla niektórych świat groteskowy, ironiczny, niekiedy surrealistyczny, szatański, brutalny, lubieżny – świat, który za chwilę, niczym w kalejdoskopie, pokaże nam swoją subtelną, delikatną, kruchą stronę. Przed nami zatem ambiwalentna rzeczywistość.\nSam układ i rozkład opowieści w tomie również jest interesujący i ukazuje dość dobrze pewne przemiany i zmiany choćby jedynie w obrębie narracji. Początkowe utwory, silnie zanurzone w japońskich przesądach, zabobonach, prezentują przede wszystkim wpływ duchów i innych nadprzyrodzonych zjawisk na życie (zwykłego) człowieka. Stopniowo jednak złośliwe duchy, pałające zemstą dusze czy zwierzęta przybierające kształt istot ludzkich (na przykład jenot czy lis) ustępują okrucieństwu, które tkwi w samym człowieku. Zamiast pokrótce streszczać utwory, których streścić niepodobna, napiszę kilka słów (chociaż można by napisać o wiele więcej…) o autorach wybranych przez Blankę Yonekawę.\nBallada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej rozpoczynają się od dzieł, czy właściwie miniatur, Yakumo Koizumiego (1850-1904), którego prawdziwe nazwisko to… Lafcadio Hearn. Urodzony na jednej z greckich wysp, wychował się w Irlandii, uczył się w Anglii oraz Francji. W Stanach Zjednoczonych, gdzie pracował jako dziennikarz, rozkwitła jego miłość do Japonii (oraz innych krajów Dalekiego Wschodu). Ożenił się zatem z Japonką (Setsuko Koizumi) i przyjął japońskie obywatelstwo. Mimo iż pisał przeważnie po angielsku, Japończycy uważają go za swojego narodowego pisarza. Czytając jego utwory, można w ogóle nie domyślić się, że nie jest rodowitym Japończykiem, bowiem bogato czerpie z japońskiej kultury i tradycji, szczególnie zafascynowany, jak się zdaje, kaidanem (opowieść grozy, opowieść o duchach).* Kyōka Izumi (1873-1939), następny z autorów, naprawdę nazywał się Kyōtō Izumi. Jest jednym z przedstawicieli japońskiego romantyzmu. Utwory jego autorstwa są wyprawą w świat niemalże baśniowy, z pogranicza rzeczywistości i snu, z elementami groteski. Urodzony w 1892 roku (zmarł śmiercią samobójczą w 1927 roku) Ryūnosuke Akutagawa to mistrz, klasa sama w sobie, jeden z najwybitniejszych japońskich pisarzy. Blanka Yonekawa przedstawia nam tylko jedno jego opowiadanie (a szkoda, szkoda), Piekieł wizerunek niezwykły – ale za to genialne pod niemal każdym względem. Warto dodać jeszcze, że na podstawie dwóch nowel Akutagawy (między innymi jednej o tytule… Rashōmon) Akira Kurosawa nakręcił mistrzowski film Rashōmon. Kolejny autor, Atsushi Nakajima (1909-1942), tokijczyk, syn sinologa, absolwent wydziału literatury japońskiej na Uniwersytecie Cesarskim w Tokio, był i nauczycielem, i pisarzem. W jego prozie dostrzec można inspiracje chińską literaturą. Następny wielki japońskiej prozy i dramatu – Jun’ichirō Tanizaki przyszedł na świat w 1886 roku, zmarł zaś w 1965. Jest jednym z najwybitniejszych japońskich twórców: dramaturg, powieściopisarz, nowelista. Dwie wybrane przez Blankę Yonekawę nowele Tanizakiego (Szkaradne oblicze, Królestwo w miniaturze) wzbudzają niepokój, poruszają i zastanawiają. Jun’ichirō Tanizaki pięknie prowadzi narrację, aż do… otwartego zakończenia, w przyszłość, nieznaną, nienazwaną, pełną niewiadomych. Gorzko, ironicznie, ze swoistym humorem. Yasunari Kawabata (1899-1972), inny wielki twórca, laureat literackiej Narody Nobla za 1968 rok, znany w Polsce głównie z powieści takich jak: Kraina śniegu, Głos góry, Śpiące piękności czy Tysiąc żurawi. Pierwszy utwór z Ballady o Narayamie. Opowieści niesamowitych z prozy japońskiej, o tytule Pieśń liryczna, to efemeryczna, subtelna i niezwykle piękna spowiedź, modlitwa, list czy pieśń – próba przyporządkowania do określonego gatunku jest z góry skazana na porażkę. Ręka – druga z wybranych przez Yonekawę opowieści Kawabaty – przywodzi na myśl Gogolowski Nos. I, jak to w przypadku prozy Kawabaty (chociaż nie tylko jego), każde z dzieł odczytywać można na kilku poziomach. Piękne. Zachwycające. Osamu Dazai (1909-1948) naprawdę nazywał się Shūji Tsushima. Był synem bogatego właściciela ziemskiego, pisał już od gimnazjum, a studia przerwał. Udzielał się w ruchu proletariackim, lecz został zmuszony (pod presją policji) do zaprzestania działania na rzecz lewicy. Eksperymentował z narkotykami, kilka razy próbował popełnić samobójstwo, aż w końcu udało mu się to w 1948 roku. Zresztą zawoalowany motyw samobójstwa połączony z osobliwą metamorfozą (niemal jak po zażyciu środków odurzających) odnajdziemy w wybranej przez Yonekawę opowieści, Rybką być. W 1898 roku urodził się Masuji Ibuse (zmarł w 1993), kilkukrotnie odznaczany różnymi literackimi nagrodami (m.in. nagroda wydawcy Noma za powieść Czarny deszcz, o wybuchu bomby atomowej w Hiroshimie). Ironiczna i gorzka w swej wymowie nowela Kwiaty śliwy i mroku przywodzi na myśl Dwanaście krzeseł Ilfa i Pietrowa. Shichirō Fukazawa (1914-1987) jako nieznany gitarzysta wygrał konkurs literacki i zdobył Nagrodę dla Debiutantów za… Balladę o Narayamie,** która prócz licznych tłumaczeń na różne języki, doczekała się ekranizacji. Utwór niesamowity, porywający i zachwycający. Na szczęście Fukazawa nie poprzestał na napisaniu jednego opowiadania. Blanka Yonekawa prezentuje nam inny jego utwór – z trylogii Trzy etiudy wybiera dzieło o przewrotnym tytule Apeniny w świetle księżyca. A dlaczego przewrotnym? Warto przeczytać, by się przekonać samodzielnie. Urodzony w 1923 roku w Tokio Shūsaku Endō został katolikiem (z powodu matki, którą zafascynował katolicyzm) już w roku 1937. Wcześniej jednak, bo 1926 roku, jego rodzina przeniosła się do Mandżurii, a po rozwodzie rodziców wraz z matką i rodzeństwem Endō wyruszył do Kōbe (i tam właśnie został katolikiem). Shūsaku Endō studiował romanistykę. Wielokrotnie otrzymywał nagrody, spośród których może warto wymienić tę przyznaną mu przez… Stowarzyszenie PAX w 1976 roku – nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka. Japończyk w swej prozie porusza problem recepcji, odbioru i (z)rozumienia katolicyzmu w Kraju Kwitnącej Wiśni. Niemniej jednak Pająk, dzieło wybrane przez Blankę Yonekawę, nie dotyczy bezpośrednio religii, ale… opowieści o duchach, kaidanów (opowieści grozy) i w interesujący sposób transponuje pewne wątki obecne w literaturze europejskiej. Akiyuki Nosaka przyszedł na świat w 1930 roku i wychowywał się jako dziecko adoptowane. Stracił przybraną rodzinę w czasie wojny podczas nalotu, toteż część swego życia spędził w Domu Sierot. Mogłabym zaryzykować twierdzenie, że większość polskich fanów azjatyckiej animacji wie, że Nosaka napisał Grobowiec świetlików, za który doczekał się w 1966 roku nagrody Naokiego. Ponadto opowiadanie Grobowiec świetlików stało się kanwą filmu animowanego o takim samym tytule z roku 1988. Bluszcz cmentarny na Przełęczy Kościotrupa, czyli inne dzieło Nosakiego, zamieszczone w antologii Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej, przenosi nas jednak w nieco inne rejony. Znajdujemy się bowiem w świecie z pogranicza snu i jawy, w świecie lubieżności, wyuzdania i swoistej fascynacji śmiercią – tam, gdzie splata się w uścisku Eros i Tanatos i gdzie kwitnie bluszcz cmentarny. Ostatnim autorem w zbiorze japońskich opowieści niesamowitych jest kolejny tokijczyk, Shōji Yūki (urodzony w 1927, nie znalazłam informacji, czy nadal żyje). Yūki chorował na gruźlicę, toteż sporo czasu spędził na leczeniu się. Najpewniej jednak praca w prokuraturze (mimo iż pracował tam krótko, po ukończeniu Szkoły Handlowej) sprawiła, iż w jego prozie przeważają wątki detektywistyczne, czego przykładem jest niesamowita nowela Samotny kruk.\nNiemal każdy utwór, który znalazł się w antologii Yonekawy, można określić mianem niesamowity. Za każdym razem jednak motywacja będzie nieco inna. Niecodzienne, zdumiewające, zaskakujące, a czasami wprawiające w konsternację dzieła japońskich pisarzy należy rozpatrywać oddzielnie. Zasługują na chwilę namysłu, zachwytu nad językiem, narracją, kreacją bohaterów czy wreszcie warstwą semantyczną, która dla czytelników spoza Japonii często bywa nie w pełni czytelna. I mimo iż każdy wybór jest zwykle subiektywny, i można mieć wiele zastrzeżeń do zasadności dokonanej selekcji, Blanka Yonekawa zabiera czytelnika w niezwykły, niesamowity świat, rozbudzając nasz apetyt. Aż chciałoby się jeszcze, jeszcze więcej…\n* Z kaidanów czy kwaidanów czerpie także popkultura, toteż jeśli fanów japońskiej animacji zafascynowały choćby takie produkcje jak Ayakashi ~Japanese Classic Horror~ czy Mononoke (nie mylić z Mononoke Hime), to powinni sięgnąć po książkę Kwaidan. Opowieści niesamowite Lafcadia Hearna, nie mówiąc już o Balladzie o Narayamie. Opowieściach niesamowitych z prozy japońskiej.\n** Narayama (w zapisie kanji: 楢山) to góra (nazwa góry), przy czym kanji 山 (czytane jako: yama, san albo sen) to tyle, co ‘góra’, zaś kanji 楢 (czytane jako: nara, shū albo yū) tłumaczy się jako ‘dąb’.\nBallada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej, wybór, przekład, przypisy i noty o autorach: Blanka Yonekawa, ilustrował Wiesław Rosocha, PIW, Warszawa 1986.\nSpis opowieści (zapis japoński: najpierw nazwisko, a później imię)\n10. Tanizaki Jun’ichirō, Szkaradne oblicze\n11. Tanizaki Jun’ichirō, Królestwo w miniaturze\n16. Fukazawa Shichirō, Apeniny w świetle księżyca\n17. Fukazawa Shichirō, Ballada o Narayamie\nZamieszczone w Literatura japońska\takiyuki nosakaatsushi nakajimaballada o narayamieblanka yonekawajun'ichirō tanizakikyōka izumilafcadio hearnliteratura japońskamasuji ibuseopowieści niesamowite z prozy japońskiejosamu dazairecenzjarecenzjeryūnosuke akutagawashichirō fukazawashōji yūkishūsaku endōyakumo koizumiyasunari kawabata\n< Poprzedni Ambiwalentny świat. Recenzja „Na uwięzi. Ballady o miłości” Yukio Mishimy\nNastępny > Rozczarowani. Recenzja antologii „Tydzień świętego mozołu. Opowiadania japońskie 1945-1975” pod redakcją Mikołaja Melanowicza\n8 uwag do wpisu “Pod powierzchnią. Recenzja „Ballady o Narayamie. Opowieści niesamowitych z prozy japońskiej” pod redakcją Blanki Yonekawy”\n11 lipca 2010 o 14:52\noooooooooo musze dorwać :)\n11 lipca 2010 o 17:47\nTak, mnie też „Ręka” Kawabaty na myśl prozę Gogola przywiodła. To była jedna myśl, a druga – jakże to opowiadanie różniło się klimatem od powieści, od takiego „Głosu góry” czy „Krainy śniegu”! Warsztatowo jednak nadal tak samo dobre. ^^\nJeżeli masz ochotę, zapraszam do udziału w wakacyjnym łańcuszku:)\n13 lipca 2010 o 22:14\nHmmm… Niezwykły blog, cenny.\nŻałuję, że dopiero go odkryłem (dzięki „PRZYSTANI” Joli).\nZaraz dołączę do mojej listy.\n14 lipca 2010 o 08:39\nJak zwykle – podziw za erudycję i znajomość literatury, która mnie kusi, a której nie znam na tyle, by się w tym temacie wypowiadać. Analogia z opowiadaniami Poego to dla mnie znakomita rekomendacja; zapowiada się ciekawie.\nDziękuję za wizytę u nas na blogu. Pozdrawiam. :)\n14 lipca 2010 o 09:39\nI w tym wielkość prozy Kawabaty xD\nJuż dziś powinnam zamieścić odpowiedzi :X\nJest mi niezmiernie miło *^^*\nJa czekam na Twoją recenzję azjatyckiej (jakkolwiek to zbyt szerokie określenie) literatury – gdy znajdziesz chwilę czasu na przygodę z literaturą Japonii czy Korei (albo Chin).\nPingback: [PL]: Straszyć po japońsku (I) « Mostly Biased


Wysłany: Pon 9:17, 27 Lut 2006 Temat postu: ,,Wieluńska ciuchcia"\nWitam wszystkich wielunian,osobliwie zaś Grzesia .Jako miłośnik kolei chciałbym w tym dziale opisać historię naszej wąskotorówki.Tekst jest gotowy ,kilka zdjęć odkupiłem od prywatnych osób.Jeżeli ktoś z czytających ma zdjęcia z kolejki i chciałby je pokazać,niech pisze do mnie lub do Grzesia Nowaka.Pozdrawiam A.\nWysłany: Wto 22:42, 21 Mar 2006 Temat postu: Wieluńska ciuchcia\n1. 1895 - powstanie konsorcjum budowy linii wąskotorowej 750 mm LANDSBERG O/S\n/Gorzów Sląski/- ROSENBERG /Olesno/ do linii KPEV w Rosenbergu.\n4. Przedłużenie linii z LANDSBERGU do granicy z Rosją w miejscowości PRASZKA-\n-ZAWISNA. /4,7 km oddano do ruchu 8.12.1899 r./\n5. Wybuch I wojny światowej, rozbudowa kolejki na północ Oddanie odcinka PRASZKA-\n-WIELUN dnia 26.11.1916 r. o długości 26,4 km.\n6. Zmiana nazwy kolejki na WIELUNER KLEINBAHN. Budowa odnogi do cukrowni\nWieluń o długości 3,3 km.\n7. Budowa linii z Praszki w kierunku wschodnim /Strojec,Jaworzno,Szczepany,Lisowice/\no długości 29,8 km. Długość całej sieci wynosi 81,84 km.\n8. 1918 r. Koniec wojny. Powstanie nowej granicy w ZAWISNEJ. Linia PRASZKA-\n-ROSENBERG po stronie niemieckiej. Niemcy zabierają cały tabor.\n9. 10.07.1920 r. - powstaje WIELUNSKA KOLEJ WASKOTOROWA. Budowa w Wieluniu\nbudynków stacyjnych w Wieluniu, Ożarowie, Mokrsku, Praszce /po stronie polskiej/.\nRozbiórka odcinka Strojec-Szczepany.\nBudowa 2 km odcinka wąskotorowego WIELUN-DABROWA.\n12. 19.11.1928 r. - przekucie po stronie niemieckiej linii PRASZKA-ROSENBERG na tor\nnormalny. /22 km/. Zmiana nazwy kolei z KLEIBAHN ROSENBERG-LANDSBERG-\n-ZAWISNA na ROSENBERGER KREISBAHN. Zachowano połączenie z wąskotorówką.\n13. Wybuch II wojny światowej. Pociągi wąskotorowe kursują na trasie WIELUN-\n14. 1945 r. - przejęcie kolei wąskotorowej przez PKP i otwarcie ruchu. PKP przejęła i\nuruchomiła linię normalnotorową PRASZKA-OLESNO.\n15. 31.08.1987 r. - zamknięcie przez PKP linii wąskotorowej WIELUN-PRASZKA i jej\nrozbiórka w ciągu dwóch lat.\nTo tyle na razie tytułem wstępu. CDN....\nŁadny kawał historii lokalnej. Czekamy na ilustracje fotograficzne\nWysłany: Śro 10:05, 22 Mar 2006 Temat postu:\nNo i nasza wieluńska ciuchcia w końcu do nas dojechała. Jak zwykle powoli, ale niezawodnie. Bardzo sie cieszę.\nKilka moich wspomnień, spostrzeżeń związanych z kolejką. Pamiętam jak w poł. lat 70-tych remontowano torowisko. Wymieniano podkłady, wysypano torowisko kamieniami. Pamiętam, że na starych torach, obok niemieckich napisów, był rok "1917" czy to oznacza, ze tory były wymieniane, skoro budowę zakończono w 1916? Pamiętam też, że na stacji Wieluń część szyn była taka jak na reszcie trasy, część natomisat bardzo wąska. Śmialsmy sie z kolegami, że skoro te "grube" to niemieckie, to te cieniutkie pewnie rosyjskie. Czy wiadomo skąd ta różnica?\nI na koniec, wierzyć mi sie nie chce, ze to juz tyle czasu minęło od zamknięcia kolejnki. Pamętam ten dzień. To był 1987? Jak ten czas leci...\nJa pamiętam na szynach był "odlany" rok 1914 (na odcinku za płotem internatu Technikum Mechanicznego). Widocznie Niemcy wymieniali przynajmniej część torów, lub jakieś odcinki modyfikowali po 1917.\n"Torami" chodziliśmy do podstawówki, a ile radości sprawiało, jak "ciuchcia" rozwalcowywała drobne monety kładzione przez nas na szynach\nWysłany: Śro 18:23, 22 Mar 2006 Temat postu: Wieluńska ciuchcia\nJeżeli cztyaliście dokladnie kalendarium,to wiecie że wąski tor dotarł do Wielunia w 1916.Wkrótce miano go przedłużyć do Sieradza,ale Niemcy zaczęli przegrywać.Ułożono tylko tor do cukrowni w 1917 r,który odbijał w prawo na wysokości dzisiejszego budynku Zugilu.Po likwidacji bocznicy wąskiej,szyny polożono na odcinku do Dąbrowy,a nasyp do cukrowni poszerzono i polożono tor normalny.Tak jest do dzisiaj.\ntadeusz- szyny ,,grube" jak je ladnie nazwałeś ,to normalnotorowy typ S 42 wycofany na dużej kolei z powodu starcia główki.Doskonale nadawał się na wymianę dla ,,ciasnych" torów /mniejsze osie,koła i waga taboru/.Praktyka ta byla powszechnie stosowana i dalej jest na zachowanych ciuchciach.Co do zdjęć to chętnie je pokażę jak tylko zeskanuję cały materiał do końca i nauczę się wstawiać fotki.\nWysłany: Śro 19:42, 22 Mar 2006 Temat postu: Re: Wieluńska ciuchcia\nandrzej olesiak napisał:\nwąski tor dotarł do Wielunia w 1916.Wkrótce miano go przedłużyć do Sieradza,ale Niemcy zaczęli przegrywać.Ułożono tylko tor do cukrowni w 1917 r,który odbijał w prawo na wysokości dzisiejszego budynku Zugilu.\nAndrzeju mam pytanie czy Niemcy czasem nie posunęli sie z inwestycją dalej niż do zugilu?\nOtóż, bardzo, bardzo dawno temu byłem na jednej z wczesnych włóczykijskich wypraw w okolicach Nietuszyny. Wyprawa była nastawiona na obejrzenie leja po bombie V ileśtam. Przy okazji jednak oglądałem jakiś nasyp a starszy kolega opowiadał mi o jakimś wiadukcie przerobionym na budynek gospodarczy. Twierdził też, że to pozostałości własnie budowanej linii kolejowej do Sieradza przez Niemców. Nie robiło to na mnie wtedy wrażenia, niewiele zapamiętałem z opowieści i nawet nie wnikałem, kiedy to miało miejsce. Czuję jednak, że to zagadka do sprawdzenia w najbliższej przyszłości .\nWysłany: Śro 23:00, 22 Mar 2006 Temat postu: Ciuchcia\nmacieju z moich infofmacji i map które posiadam wynika że niemcy nie posunęli się dalej z budową.Owszem mogli poczynic pewne postępy,usypać kilka nasypów,zwłaszcza że miała to być kolej polowa,budowana na szybko,bez podsypki torowej,odwodnienia itp.Tak robiono na innych kolejach wojennych.Gdy jeden regiment saperów układał tory,drugi często z wykorzystaniem miejscowej ludności równal teren kilka kilometrów dalej.tak postępowano min.na Kujawach.Przerobka WIADUKTU na budynek to temat dla mnie z cyklu raczej inżynierii ekstremalnej,nie spotkałem się jeszcze z czymś takim,a zjechałem już wszystkie wąskotorówki.Wracając do nasypów,Niemcy ciągneli wąski tor z Praszki na Działoszyn za frontem.Pod Lisowicami napotkali Wartę i zanim\npomyśleli jak ją przeskoczyć,front zaczął się cofac i wojska kolejowe też.Tor kończyl się w szczerym polu.Ale to temat na inną opowieść.\nWysłany: Nie 11:54, 09 Kwi 2006 Temat postu:\nLinki o wieluńskiej wąskotorówce:\nNo to zaczynamy pisać historię.Opierałem się na materiałach polskich /Koleje Małe i Duże nr 6-2001/,niemieckich /K.H.Becker Die Eisenbahn Wielun-Praszka /.Zaliczyłem kilka wizyt w naszym muzeum i w Praszce,oraz odbylem tuzin rozmów z bylymi kolejarzami.\nW 1892 roku państwo niemieckie uchwalilo ,,ustawę o kolejach lokalnych" która zezwalała min.lokalnym gminom na budowanie kolejek,zapewniając pomoc finansową i ulgi prawne.Wykorzystując powstałe okoliczności władze miasta Landsberg O/S wystąpiły do władz m.Rosenberg z inicjatywą budowy kolei lokalnej stycznej w Rosenbergu ze stacją Pruskich Kolei Państwowych/KPEV/.W celu minimalizacji kosztow budowy wubrano wariant budowy linii waskotorowej o prześwicie torów 750 mm.Utworzone konsorcjum otrzymalo zgodę na budowę 30 marca 1895 r i pozwolenie na eksploatacje przez 99 lat.W następnym roku przystąpiono do budowy za pośrednictwem firmy Artur Koppel z Berlina.Prace szly sprawnie i pod koniec roku cała linia o dł.17,64 km została oddana do ruchu/oficjalnie 13 listopada /.Nosiła nazwę: Kleinbahn Lansberg-Rosenberg.\nWkrotce linię przedluzono o 4,7 km do granicznej z carską Rosją Zawisnej w celu zwiększenia ruchu towarowego i osobowego /spora liczba robotnikow sezonowych/\nWybudowano komorę celną i okazaly dworzec /istniejący do dzisiaj / oraz wieżę wodną. Do chwili wybuchu I wojny światowej kolejka wiodła pracowity żywot.Duza liczba podróżnych i setki ton towarów dowodziły słusznosci jej budowy.\nA czy znane są jakieś statystyki: np ilość przewiezionych osób, jakie towary, w jakich ilościach, coś o taborze z tego początkowego okresu. No i ciekaw jestem zarobków personelu.\nPraca domowa zadana, więc zmykam\nWysłany: Wto 19:51, 25 Kwi 2006 Temat postu: Wiluńska ciuchcia\nPierwszy parowóz nazwano od nazwiska największego udziałowca kolejki ,,Hohenlohe”. Arcyksiażę Hugon Hohenlohe-Oehringen był znanym na Śląsku ,,biznesmenem". Drugi samowarek nazwano ,,Rosenberg”. O taborze i przewozach pasażerskich będzie mowa dalej. Niestety nie znam zarobków kolejarzy ani ilostanu przewiezionych towarów. Na pewno ,,biznes" się opłacał gdyż było to drugie przejście graniczno-kolejowe z carską Rosją w tym rejonie.\nGdy wybuchła wojna, Niemcom brakowało możliwości transportu dla wojska po fatalnych drogach Kongresówki i dlatego tam gdzie istniała mała kolej szybko budowano ją w kierunku frontu lub do dużych stacji stycznych z ,,dużą” koleją. Pierwszą linię na północ doprowadzono do Wielunia .Otwarcie ruchu nastąpiło 26.11.1916 r. Tor potem przedłużono do wsi Niedzielsko /3,3 km/,gzie istniała wybudowana przed wojną cukrownia. zmieniono też nazwę kolejki na Wieluner Kleinbahn. Prawdopodobnie usypano kilkaset metrów nasypu w kierunku Sieradza, gdzie była stacja szerokotorowa Kolei Kaliskiej. Druga linia odbijała z Praszki na wschód w kierunku Radomska, do stacji Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Tory układano w pośpiechu na poboczach dróg, bez należytej podsypki i odwodnienia przez Strojec, Jaworzno, Szczepany, Lisowice. Za tą ostatnią wsią napotkano rzekę Wartę i prace stanęły na km 29,8.\ndalsza budowa obydwu linii straciła sens z punktu militarnego i do konca wojny nic się nie zmieniło.W 1918 roku powstalo odrodzone Państwo Polskie,a wraz z nim nowa granica polsko-niemiecka na Prośnie. W granicach RP znalazła się większość sieci kolejki,jednak bez taboru bo Niemiaszki wycofując się za rzekę zabrali co się dało.Nasi dzielni kolejarze poradzili sobie w iscie ułański sposób. Jedyny wymagający remontu parowóz w cukrowni załadowano na platformę konną i przez 2 dni przewieziono do Sieradza,a stamtąd do warsztatów w Krosniewicach.Tą samą drogą parowozik wrócił na kolejkę gzie rozpoczął pracę.Tak samo ściągnięto z innych kolejek drugi parowóz i wagony. Maszynista St.Fabiszewski i cieśla Ed.Szadkowski zostali za swój wyczyn nagrodzeni pieniężnie przez władze nowopowstałej Dyrekcji Koleji Państwowych.Przystąpiono do budowy w Wieluniu budynku stacyjnego/jeszcze stoi /,parowozowni/brak/ i wieży ciśnień/brak/.Mokrsko,Ożarów i Praszka także otrzymały murowane budynki,a na pozostalych przystankach ustawiono wiaty.\nOstatnio zmieniony przez andrzej olesiak dnia Pią 17:21, 05 Maj 2006, w całości zmieniany 1 raz\nKolejka zaczęła swój pracowity żywot ,jednak jej piętą achillesową był brak połączenia z dużą koleją i co za tym idzie przeładunek towarów.Kiedy w 1926 roku oddawano do ruchu tzw.pierwszą magistralę weglową /omijającą ,,korytarz kluczborski"za uzywanie którego Niemcy naliczali Polsce wysokie cło na eksportowany węgiel / z Herbów Nowych przez Wieluń do Wieruszowa postanowiono zbudować 2km łącznicę do nowowybudowanej stacji Dąbrowa.Z ,,dużego" dworca korzystały obie koleje.Wybudowano tor główny i mijankę,oraz tor do przeładunku towarów i rampę do załadunku wąskich wagonów na ,,duże".Jednocześnie zlikwidowano wąskotorową bocznicę do cukrowni,kolidującą z nowopowstała linią .,,Wąski" nasyp poszerzono i połączono z cukrownią normalnym torem.Podobnie postąpili Niemcy po swojej stronie granicy przkuwając tor wąski na normalny z Praszki do Olesna w 1928 r, zachowując jednak połaczenie przez granicę na Prośnie z wieluńską ciuchcią.\nWysłany: Czw 16:35, 22 Cze 2006 Temat postu:\nWspominałem wcześniej o odcinku nasypu kolejowego wybudowanego przez Niemców w lesie na trasie w kierunku Sieradza. Wprawdzie nie dotarłem jeszcze do miejsca ale rozmawiałem ze znajomym z tego rejonu i usłyszałem, że miejsce to ma zaskakującą nazwę tradycyjną: banhówek. Nie muszę chyba wyjaśniać jej genezy? .


Bezrękawniki na jesień - I love streetwear\nOpublikowano przez Redakcja ILS on 10 listopada, 2016\nKurtka bez rękawów i jej zalety\nPikowane kurtki wypełnione puchem są jednym z wiodących trendów na tą jesień. Nosimy je zarówno do sportowych stylizacji, jak i w bardziej oficjalnych zestawach. Demna Gvasalia – dyrektor kreatywny Balenciagi zaproponował nawet noszenie puchówki do ołówkowych spódnic i długich kozaków na obcasie. Poza tradycyjnymi kurtkami z puchowym wypełnieniem na rynku dostępne są modele bez rękawów. Dlaczego warto w nie zainwestować? Przede wszystkim idealnie sprawdzą się dla osób, które kochają aktywny tryb życia. W żadnej innej kurtce nie poczujesz się tak swobodnie i komfortowo! Z ich pomocą możesz też stworzyć bardzo ciekawe outfity dopasowane do panujących trendów. Taka kurtka ogrzewa w chłodniejsze dni, ale zapewnia też swobodną cyrkulację powietrza w momentach, kiedy mocniej przygrzeje słońce.\nJeśli masz zamiar przeznaczyć go do biegania lub uprawiania innego sportu na świeżym powietrzu, postaw na bezrękawnik o sportowym kroju. Dopasowanie wzmocnią takie detale jak ściągacz przy pasie czy duża ilość kieszeni. Do takich aktywności z pewnością przyda się kurtka w wyrazistym kolorze lub z elementami odblaskowymi, dzięki którym nawet wieczorem będziemy dobrze widoczni. Dla fanów eleganckiego wykorzystywania sportowych rzeczy, marki stworzyły puchowe kamizelki w formie płaszcza. Są dłuższe, więc chronią większą powierzchnię ciała i prezentują się bardzo efektownie. Takie bezrękawnik możesz narzucić na koszulę lub sweter, a bardzo elegancki, przełamany nutką nonszalancji look będzie gotowy!\nBezrękawniki to idealne wierzchnie okrycie na jesień. Można wykorzystać je na wiele różnych sposobów i cieszyć się komfortem, luzem i ciepłem przez całe kilka miesięcy jesiennej pogody!\nPoprzedni post Black Friday – czym jest i dlaczego warto pamiętać kiedy wypada\nNastępny post Niekończąca się moda na styl militarny


WyszĹy zmiany ale one niepowinny aĹź takich przykrych doleg - 8 DSH Knieja\nWysłany: Pon 0:08, 24 Mar 2014 Temat postu: WyszĹy zmiany ale one niepowinny aĹź takich przykrych doleg\nJak plywac? [link widoczny dla zalogowanych] rozmawiamy o wszystkim.\nDobrze powiedziane - NOWATORSKIE - byĹam i zaryzykowaĹam, poraĹźka, przez 2 tygodnie z domu wstydziĹam siÄ wyjĹÄ, a potem szukaĹam kogoĹ na poprawkÄ. [link widoczny dla zalogowanych] Technologia wytwarzania:\nRoĹźni siÄ ona od kryterii rozrĂłĹźniania blizn. JuĹź teraz opuchlizna niemalĹźe zeszĹa jest tylko niewielki twardy guz na dole szczÄki, bĂłl jeszcze jest ale juĹź taki z ktĂłrym da radÄ funkcjonowaÄ. NIe czekaj kobieto tylko idz do najbliĹźeszgo szpitala tam CiÄ zbadaja i uspokojÄ\n...teraz dzidziuĹ jest najwaĹźnijszy.....powodzenia. pomoĹźcie proszÄ hej czy do paznokci akrylowych potrzebna jest lampa??????? [link widoczny dla zalogowanych]\npodpisujÄ siÄ pod wszystkim co zostaĹo wyĹźej napisane! jeszcze nic nie czuje. SpiewaĹa jÄ\nkobieta takim fajnym wesoĹym gĹosem sĹowa ktĂłre w niej zapamiÄtaĹem to w refrenie byĹo czĹowiek czĹowiekowi a w zwrotce miĹoĹÄ to... Pozdrowionka. Lepiej nie naprawde bo wtedy poszĹabym naprawde w biaĹych butach PoczuĹam siÄ okropnie upokorzona ale teĹź tĹumaczyĹam sobie Ĺźe moĹźe to jest sygnaĹ Ĺźe za maĹo dbam o mÄĹźa pod wzglÄdem seksu. musze schudnac te 10 kg !!


ADRES DO REJESTRACJI DZIAŁALNOŚCI Tarnawatka\nPlanujesz rozpoczęcie działalności gospodarczej, założenie fundacji lub stowarzyszenia? W ramach Wirtualnego Biura Najemca otrzymuje zgodę na rejestrację swojej działalności pod adres. Wynajmując u nas biuro wirtualne, stawiasz na profesjonalizm oraz prestiżową lokalizację. Wirtualny adres, w ramach oferowanej usługi, pozwoli zarejestrować działalność pod danymi jednego z najbardziej prestiżowych adresów biznesowych w centrum . Wirtualne biuro Tarnawatka. Wirtualne biuro znajduje się w centrum . Na terenie firmy znajduje się sala konferencyjna – na pojedyncze lub cykliczne spotkania. Adres ten może być również podany jako siedziba firmy we wszystkich urzędach państwowych (Urzędzie Skarbowym, ZUS-ie, Urzędzie Statystycznym) czy też banku. Załatwiamy wszystkie formalności, zapewniamy wsparcie naszych specjalistów. Podstawą Wirtualnego Biura w jest używanie adresu rejestracyjnego wraz z adresem do korespondencji bez konie Masz dość biegania po mieście podczas załatwiania firmowych spraw? Postaw na nasz profesjonalizm. Przykładowo w przypadku prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej wygodniejsza może okazać się praca w domu. Warto jednak zdecydować się na wirtualny adres w .\nOferujemy Państwu zarejestrowanie swojej firmy, działalności gospodarczej pod reprezentatywnym adresem. Oferta wirtualnego biura zwykle zawiera udostępnienie wirtualnego adresu na potrzeby rejestracji firmy oraz do celów korespondencyjnych, obsługę sekretarską i korespondencyjną, wynajem pomies W zależności od Państwa potrzeb nasza oferta podzielona jest na trzy pakiety z możliwością indywidualnego dopasowania na każdym etapie działalności firmy. Nasze wirtualne biuro jest o wiele atrakcyjniejsze w porównaniu do konkurencji pod względem ilości i jakości wykonywanych usług. Wynajmując u nas biuro wirtualne, stawiasz na profesjonalizm oraz prestiżową lokalizację. Wirtualny adres, w ramach oferowanej usługi, pozwoli zarejestrować działalność pod danymi jednego z najbardziej prestiżowych adresów biznesowych w centrum . Załatwiamy wszystkie formalności, zapewniamy wsparcie naszych specjalistów. Podstawą Wirtualnego Biura w jest używanie adresu rejestracyjnego wraz z adresem do korespondencji bez konie Wirtualny adres dla działalności gospodarczej Tarnawatka. Nowy adres, siłą rzeczy, wykorzystywany będzie przez klienta również do przyjmowania korespondencji. Usługa Biuro Wirtualne stanowi pakietowe rozwiązanie przygotowane z myślą o klientach, którzy chcą nadać swojej działalności w pełni profesjonalny charakter.\nWIRTUALNE Adres do założenia dziłalności gospodarczej Tarnawatka\nZakładanie firmy Tarnawatka jaki adres wybrać\nW zależności od Państwa potrzeb nasza oferta podzielona jest na trzy pakiety z możliwością indywidualnego dopasowania na każdym etapie działalności firmy. Nasze wirtualne biuro jest o wiele atrakcyjniejsze w porównaniu do konkurencji pod względem ilości i jakości wykonywanych usług. Planujesz rozpoczęcie działalności gospodarczej, założenie fundacji lub stowarzyszenia? W ramach Wirtualnego Biura Najemca otrzymuje zgodę na rejestrację swojej działalności pod adres. Załatwiamy wszystkie formalności, zapewniamy wsparcie naszych specjalistów. Podstawą Wirtualnego Biura w jest używanie adresu rejestracyjnego wraz z adresem do korespondencji bez konie Wirtualne biuro znajduje się w centrum . Na terenie firmy znajduje się sala konferencyjna – na pojedyncze lub cykliczne spotkania. Adres ten może być również podany jako siedziba firmy we wszystkich urzędach państwowych (Urzędzie Skarbowym, ZUS-ie, Urzędzie Statystycznym) czy też banku. Masz dość biegania po mieście podczas załatwiania firmowych spraw? Postaw na nasz profesjonalizm. Przykładowo w przypadku prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej wygodniejsza może okazać się praca w domu. Warto jednak zdecydować się na wirtualny adres w . Najtansze wirtualne biuro Tarnawatka.\nWirtualne buro Olsztyn Bazy nowych firm Tarnawatka\n© 2019 dualo.pl - wirtualne biura Tarnawatka


Rozwiązania dla Twojej firmy - Elbor.com.pl - Strona 6 z 6 - Rozwiązania dla Twojej firmy\nRozwiązania dla Twojej firmy - Elbor.com.pl\nJakie wymagania stawia elektroniczna archiwizacja faktur? Dostępność coraz większej liczby usług oraz produktów w sieci nie jest w dobie XXI wieku niczym dziwnym. Ostatnie lata przyniosły również szybki rozwój rozliczeń sieciowych w postaci elektronicznych faktur. Wokół archiwizacji faktur elektronicznych krąży wiele kontrowersji, sprawa nie jest jednak wcale taka skomplikowana. Jaka faktura jest właściwie elektroniczna? Każdy […]\nNiszczenie dokumentów niejawnych (zasady, procedura)\nNiszczenie dokumentów niejawnych Każdy kto prowadzi własne przedsiębiorstwo wie, jak ważna jest ochrona dokumentów firmy. Po upływie odpowiedniego okresu przechowywania dokumentów niejawnych przekazane są one do zniszczenia. Nikt jednak nie chce, aby jego poufne dane wpadły w niepowołane ręce. Należy więc pamiętać, że ich niewłaściwe zniszczenie może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje prawne i ekonomiczne. […]\nElektroniczna archiwizacja dokumentów medycznych\nJeśli chodzi o gromadzenie i przechowywania danych, możemy śmiało stwierdzić, że na własne oczy obserwujemy rewolucję elektroniczną. Wszystkie instytucje i podmioty zobowiązane do gromadzenia i przechowywania danych, w tym placówki medyczne, przechodzą od dokumentów tradycyjnych – papierowych, do takich, które przechowuje się na twardych dyskach lub innych, coraz bardziej zaawansowanych nośnikach pamięci elektronicznej. Wymogi formalne […]\nNiszczenie danych firmowych\nNie bez powodu powszechnie uważa się, że w dzisiejszych czasach najbardziej wartościowym kapitałem jest informacja. W tym szerokim pojęciu mieszczą się z pewnością również dane firmowe. Skoro są tak cenne, nie można zarządzać nimi w sposób dowolny i nieograniczony. Świadczy o tym choćby fakt, że firmy zobowiązane są przez prawo do niszczenia danych, kiedy okres […]\nJednym z najważniejszych wyzwań podczas urządzaniu biura jest wybór mebli biurowych. Wbrew pozorom nie jest to proste zadanie. To, jak wygląda nasze biuro świadczy o całej firmie. Jednak wybierając wyposażenie do biura należy pamiętać, że musi być ono estetyczne, ale przede wszystkim funkcjonalne. Zatem jakie meble biurowe wybrać, aby sprawiały dobre wrażenie, ale również były praktyczne? Czytaj więcej o Jakie meble biurowe wybrać? …\nCzy tanie przesyłki się opłacają?\nCoraz większa liczba osób decyduję się na nadawanie wysyłek pocztą tradycyjną, bądź kurierem. Obie te możliwości są obecnie bardzo popularne, wiążą się jednak z poniesieniem kosztu. W zależności od formy przesyłki, którą wybiorą, różni się również cena tych paczek. Czy warto więc decydować się na tańsze wysyłki, czy lepiej nie ryzykować i wybrać opcję droższą? Jest to sprawa na pewno sporna i zależy przede wszystkim od tego co w danej paczce będzie się znajdować. Inaczej będzie w przypadku wartościowych przedmiotów, a inaczej w przypadku tych, które są mniej cenne. Wszystko jest sprawą preferencji, potrzeb i oczekiwań danego klienta. Czytaj więcej o Czy tanie przesyłki się opłacają? …\nKażdy, kto potrzebuje stale bądź jednorazowo korzystać z usług kurierskich z pewnością zastanawia się jaka firma kurierska będzie najlepszym wyborem. Nie zaleca się wówczas korzystania z usług kurierów niepopularnych, gdyż wiąże się to z ryzykiem. Znana i polecana firma kurierska daje większe szanse na ostateczne zadowolenie. Dobry dobór kuriera jest szczególnie ważny w przypadku osób […]\nCo to jest digitalizacja? Odpowiadamy!\nCzekają Cię spore wydatki? Zobacz, jakie są zalety kredytu gotówkowego\nLista zakupów do biura. Oto niezbędne rzeczy!\nJakie uczelnie znajdziesz we Wrocławiu?\nOtworzenie własnej firmy to duże ryzyko – dowiedz się, jak możesz sobie pomoc\nDigitalizacja to nic innego, jak przeniesienie w formie zdjęcia tradycyjnych …\nDo jednych z najpopularniejszych rodzajów produktów bankowych zaliczają się kredyty. …\nProwadzisz swoją działalność, a może jednym z Twoich zawodowych obowiązków …\nWrocław jest jednym z najpiękniejszych w miast w Polsce, które …\nOsoby, które chcą założyć firmę muszą liczyć się z dużym …


sztachetki plastikowe - Czas prawdy o firmach w Polsce\nsztachetki plastikowe\t05.06.2015 00:10:14\tWysokiego ogrodzenia plastikowego w ciekawym wzornictwie szukam z możliwością samodzielnego montażu i krótkim terminem realizacji? Jakie macie doświadczenia z tego typu ogrodzeniami? Zależy mi głównie na poleceniach z rynku poznańskiego. Z góry dziękuję i pozdrawiam, Adrian.\n05.06.2015 23:37:06\tKilka miesięcy temu zmieniłem drewniane ogrodzenie na ogrodzenie plastikowe drewnopodobne i powiem Ci, że moje problemy eksploatacyjne się skończyły raz na zawsze. Oceniałem ofertę dość długo. Najlepsze warunki współpracy zaproponowali mi tuta. Otrz ogrodzeniaplastikowe.pl ymałem dodatkowo pięć lat gwarancji. Z produkcją elementów wyrobili się w mniej więcej trzy tygodnie.\n06.06.2015 09:41:48\tPlastik wysokiej jakości jest tańszy i lepszy od drewna, bo nie potrzebuje impregnacji. Wyglądem teraz ogrodzenia plastikowe też nie różnią się od drewnianych.\n07.06.2015 20:21:19\tUżywam słupków plastikowych do rozdzielania stref w ogrodzie. Przyznam, że fajnie wyglądają, można tanio dostać, a na życzenie dochodzi aspekt spersonalizowania wyglądu wszystkich elementów plastikowych. Duża zaleta to też brak potrzeby konserwacji.\n08.06.2015 12:06:12\tUważaj tylko na zakup ogrodzeń plastikowych wykonanych z wysokiej jakości surowców. Kiedyś kupiłem jakieś marne sztachety, które stopiły się częściowo przy wysokiej temperaturze. Oceń krok po kroku karty techniczne i zobacz, czy producent ma atest PZH.\n09.06.2015 16:15:29\tNie da się stracić na inwestycji w ogrodzenia plastikowe. Podobno trudniej je zniszczyć niż drewniane. Kupuj wszystkie elementy ogrodzenia w jednym miejscu i poproś o rabat. Przy większej kwocie zlecenia na pewno sporo wytargujesz. U mnie takie podejście zawsze się sprawdza.\n10.06.2015 20:32:34\tWybieraj tylko producentów ogrodzeń plastikowych charakteryzujących się atestem PZH. Unikniesz niebezpiecznych związków stosowanych w sztachetach.\n11.06.2015 10:59:36\tKorzystaj z plastiku, bo nawet po zamówieniu białego koloru ogrodzenia nic ci nie zżółknie. Mam białą furtkę w domu właśnie z plastiku i to był jeden z moich najlepszych wyborów. Oczywiście musisz porównać jakość tworzywa sztucznego. Korzystaj z certyfikowanych ofert. To ograniczy ryzyko transakcyjne.\n12.06.2015 21:03:12\tW plastikowych ogrodzeniach podoba mi się to, że produkuje się je na bazie gotowych modułów. Nie musisz instalować wszystkiego pojedynczo, krok po kroku. Duża oszczędność czasu.\n02.07.2015 06:27:03\tPolecam plastikowe ogrodzenia ze względu na lekkość i prostotę instalacji. Sam używam i trudno o produkt lepszy w tej branży.\n© Copyright Czasprawdy.info.pl. Home | Kontakt | RSS


Wstyd i duma. Po walce Fonfary i Sulęckiego – RingBlog.pl\nWstyd i duma. Po walce Fonfary i Sulęckiego\nOdmiennie różne emocje towarzyszyły kibicom przy walkach Andrzeja Fonfary i Macieja Sulęckiego. Jeden zawiódł na całego, drugi wykonał plan w 100 proc.\nW sobotę w nocy bokserscy kibice przeżyli ogromny zawód. Dopominający się o mistrzowską walkę Andrzej Fonfara (28-4, 16 KO) po widowiskowych wygranych z Julio Cesarem Chavezem Jr. (49-2-1, 32 KO) i Nathanem Cleverlym (29-3, 15 KO) przegrał błyskawicznie z anonimowym Joe Smithem Jr. (22-1, 18 KO) już w pierwszej rundzie przez TKO.\nW komentarzach po walce mówi się i pisze, że to wielki wstyd, bo Polaka pokonał mało znany i nie w pełni profesjonalny pięściarz, z zawodu murarz. Pewnie tak to można odbierać. Szczególnie, że sam Joe Smith Jr. po walce powiedział, że cios, który otworzył mu drogę do wygranej rzucił nawet nie widząc twarzy Fonfary, ponieważ był zasypany gradem jego uderzeń.\nJednak Polish Prince zrobił jeden z podstawowych błędów bokserskiego rzemiosła czyli opuścił lewą rękę, nad którą Amerykanin posłał bombę wysadzając z wielkim hukiem wielkie plany rewanżu z Adonisem Stevensonem o pas WBC i pozostawiając niesamowite zgliszcza zwłaszcza w sercach kibiców boksu.\nJoe Smith Jr. znany był tylko z mocnego ciosy i akurat ten atut wykorzystał. Teraz będzie rozpoznawalny, bo pobił nie tylko twardego i równie mocno bijącego Fonfarę, ale i przede wszystkim boksera, który ciężką pracą – mimo, że w czasach amatorskich nie wyróżniał się niczym szczególnym – doszedł na sam szczyt dywizji półciężkiej.\nI o to chyba najbardziej można mieć największe pretensje do Andrzej Fonfary. Przez jego rozluźnienie, zlekceważenie, nieuwagę – ciężka praca Fonfary na treningach, którą doszedł do pozycji, w której był, została obrócona w perzynę, a szansa na walkę o mistrzostwo świata WBC znacznie się oddaliła.\nWszystko teraz trzeba zacząć od nowa, bo waga półciężka obfituje w ciekawych zawodników, którzy nie będą czekać na Fonfarę, żeby ten odbił pas WBC starzejącemu się już Adonisowi Stevensonowi. Nie będzie łatwo, ale liczę, że Andrzej Fonfara swoją pracowitością odrobi lekcję pokory jaką zawsze daje w najbardziej nieoczekiwanym momencie okrutny w swej nieprzewidywalności boks.\nZupełnie inne nastroje były po walce Macieja Sulęckiego (23-0, 8 KO) z Hugo Centeno Jr. (24,1, 12 KO). Polak zdominował technicznie i siłowo bardzo wolnego Amerykanina i zrobił to co zapowiadał, czyli „wszedł z butami” w walkę i przeciwnika. Porozbijany i stłamszony Centeno został znokautowany w ostatniej 10. rundzie pojedynku prawym krzyżowym po serii ciosów. Widać, że Sulęcki boksuje inteligentnie, ważył ciosy, ponawiał akcje, zaskakiwał rywala ruchliwością i uderzeniami w wielu płaszczyznach. Zaryzykuję nawet tezę, że od walki z Grzegorzem Proksą momentami boks Sulęckiego przypomina styl Mayweathera. Był to wielki krok Stricza na salony światowego boksu.\nAle na salonach są nie tylko mistrzowie jak Daniel Jacobs (31-1, 28 KO) czy Billy Joe Saunders (23-0, 12 KO), w których mierzy teraz Sulęcki. Warto by było, żeby Maciej stoczył jeszcze jedną lub dwie walki z topem swojej kategorii przed starciem o pas. Centeno miał zero w rekordzie, ale wybitnym pięściarzem nie był. Łukasz Maciec (23-3-1, 5 KO) choć z nim przegrał miał kilka razy Centeno na widelcu. Warto o tym pamiętać planując skakać co drugi schodek na sam szczyt.\nEtykietyandrzej fonfara maciej sulęcki\nA jeszcze dzień przed walką czytałem wywiad z Samem Colonną, który powiedział mniej więcej: „Fonfara dużo przyjął, ale dzięki Bogu Cleverly nie ma ciosu. Jeśli chodzi o poprawę obrony, łatwiej o tym mówić, niż zrobić, ale pracujemy nad tym. Andrzej musi ją poprawić, aby wskoczyć na wyższy poziom”. Dzień później okazało się, że to były prorocze słowa. Trudno, takie jest życie. Nie wolno się poddawać, tylko powoli odbudowywać pozycję. Będzie dobrze, jestem pewien.\nCo do Maćka, to rzeczywiście ogląda się go z przyjemnością. Na chłodno rozbijał gościa i skasował wtedy, kiedy tak sobie postanowił. Bardzo dobra walka i piękny prawy krzyżowy. Czekam na kolejnych przeciwników Stricza. Oby byli jeszcze lepsi.\nDobry tekst o Fonfarze ukazał się na boxing.pl, w którym jest mowa, że Fonfara tak naprawdę miał dużo szczęścia w tych jego ostatnich zwycięskich walkach. Coś w tym jest.\nFonfara dostał klasyczne KO. Lewą rękę zawsze nisko trzymał. Pytanie zasadnicze wypadek przy pracy czy szczęka została skruszona? Na pewno bomby Stevensona czy 642 ciosy w walce z Claverlym zostawiły ślad. Odpowiedź uzyskamy dopiero przy następnych walkach. Jeśli nie nastąpią zmiany w boksie Andrzeja, aż strach pomyśleć co zrobiłby z nim okrutny Kowalow.\nTeż pomyślałem o Kowaliowie w kontekście tej przegranej. Strach pomyśleć, bo Rosjanin oprócz atomowego uderzenia jest dobrym taktykiem.\nWow! Dziękuję. Również pozdrawiam 🙂