autor Adam Łazarz\nEkscelencji życie związane jest z kard. Marianem Jaworskim. Od kiedy trwa wasza znajomość i wspólna posługa wiernym?\nPo odbyciu studiów w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, zostałem wyświęcony na kapłana w czerwcu 1979 roku przez bpa Mariana Rechowicza. Zostałem notariuszem kurii archidiecezji w Lubaczowie, sekretarzem i kierowcą biskupa. Wyjeżdżałem z nim w Polskę. Bp Rechowicz odwiedzał w archidiecezji krakowskiej kapłanów pochodzących z archidiecezji lwowskiej. Jednym z nich był ks. prof. Marian Jaworski, który znał mnie dobrze. Gdy w 1984 roku ks. Marian Jaworski został mianowany na biskupa i administratora apostolskiego archidiecezji lwowskiej z siedzibą powojenną w Lubaczowie, nazajutrz z księdzem Całym odwiedziliśmy go w Krakowie. Zaproponował mi pozostanie w kurii na dotychczasowych warunkach. Zgodziłem się. Od 1988 do 1991 roku byłem wicekanclerzem. Gdy papież mianował bpa Jaworskiego na arcybiskupa metropolitę lwowskiego w styczniu 1991 roku, wyjechałem z nim do Lwowa. Byłem tam kanclerzem, od 28 lutego 1992 roku sekretarzem Konferencji Episkopatu Ukrainy obrządku łacińskiego. 4 maja 2002 r. papież Jan Paweł II mianował mnie biskupem pomocniczym archidiecezji lwowskiej. Sakrę biskupią otrzymałem w katedrze lwowskiej 20 czerwca 2002 r., konsekratorem był kardynał Marian Jaworski. Papież Benedykt XVI 16 lipca 2007 roku mianował mnie koadiutorem diecezji charkowsko-zaporoskiej, a 19 marca 2009 roku biskupem diecezjalnym tej diecezji. Zastąpiłem pierwszego jej ordynariusza bpa Stanisława Padewskiego OFM Cap. Współpraca z kard. Marianem Jaworskim trwała i trwa nadal.\nObserwował Ks. Biskup poczynania abpa Mariana Jaworskiego z bliska, uczestniczył w nich. Spoglądanie bpa Mariana Jaworskiego z Lubaczowa na Lwów wynikało z potrzeby serca, tęsknoty za rodzinnym miastem, czy było misją zleconą przez Stolicę Apostolską?\nTaka była potrzeba. Ze Lwowa i innych miast Ukrainy przyjeżdżali kapłani z prośbą, by bp Jaworski przyjechał do nich. Wiedzieli, że jest ich biskupem. W Eucharystii wymieniali jego imię. Bp Jaworski nie mógł spełnić tej prośby, gdyż nie otrzymywał zezwolenia na wyjazd na Ukrainę. Spotkał kiedyś na inauguracji roku akademickiego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim ambasadora radzieckiego. Powiedział: „Panie ambasadorze, chcę pojechać do Lwowa”. Odpowiedział: „Proszę przyjechać do mnie do ambasady. Porozmawiamy”. Pojechaliśmy na tę rozmowę. Otrzymaliśmy propozycję: „Jeźdźcie jako osoby prywatne, a my i tak o wszystkim będziemy wiedzieli”. Pojechaliśmy na zaproszenie prywatne jesienią 1989 roku.\nDokąd dotarliście podczas tej wizyty i kolejnych oraz jaki był ich program?\nJako sekretarz bpa Mariana Jaworskiego dwa lata wcześniej objechałem tamte strony, rozpoznałem sytuację Kościoła. Zastałem w archidiecezji lwowskiej 14 kościołów i 11 księży. Jak na cztery województwa to bardzo mało. 29 października 1989 roku przekroczyliśmy granicę państwową w Medyce. Witało bpa Jaworskiego czterech kapłanów: franciszkanin ojciec Rafał Kiernicki, proboszcz katedry i ks. Marcjan Trofimiak, proboszcz parafii Krzemieniec, późniejszy biskup pomocniczy we Lwowie, a od 1998 roku biskup diecezjalny łucki, ks. Ludwik Kamilewski, wikariusz katedry lwowskiej, bardzo zasłużony w odzyskiwaniu kościołów w obwodzie lwowskim i na Wołyniu oraz ks. Józef Legowicz, proboszcz w Mościskach. Bp Marian Jaworski po 44 latach nieobecności biskupa w katedrze we Lwowie odprawił w niej mszę św. Odwiedził kościół św. Antoniego, w którym był ochrzczony. W uroczystość Wszystkich Świętych modlił się na grobach: ks. Zygmunta Gorazdowskiego na Cmentarzu Łyczakowskim i abpa Józefa Bilczewskiego na Cmentarzu Janowskim. W dniu Zaduszek odprawił w katedrze mszę św. za zmarłych arcybiskupów i biskupów archidiecezji lwowskiej oraz przewodniczył modlitwom na Cmentarzu Orląt Lwowskich. W kolejnych dniach były eucharystie i modlitwy oraz spotkania z wiernymi w innych kościołach, między innymi w Samborze, Żółkwi, Połupanówce, Krzemieńcu, Hałuszczyńcach, Czortkowie, Borszczowie, Stanisławowie, Szczercu, Stryju. Bp Jaworski odwiedził miejscowości, w których trwały starania o odzyskanie zabranych kościołów: w Trzcieńcu, Sądowej Wiszni, Bóbrce, Kamionce Strumiłowej, Zbarażu, Mikulińcach, Strusowie, Jezierzanach, Skale Podolskiej, Łosiaczu, Rydodubach oraz kościół św. Elżbiety we Lwowie. W okresie Świąt Bożego Narodzenia odbyła się druga dwutygodniowa wizyta. Bp Marian Jaworski odprawił Pasterkę w wypełnionej po brzegi wiernymi w katedrze. Była wówczas okazja poświęcenia odzyskanych kościołów w Kamionce Strumiłowej, Bóbrce, Rawie Ruskiej. Kolejna wizyta miała miejsce w okresie wielkanocnym. Bp Jaworski przewodniczył liturgii Triduum Paschalnego. Szczególnie okazale wypadła Rezurekcja. Potem były jeszcze trzy większe wizyty. W lecie (13–24 lipca 1990 r.) była możliwość poświęcenia oddanych kościołów w Gródku Jagiellońskim, Połupanówce, Jezierzanach, Hałuszczyńcach, Tarnorudzie, Starym Skałacie, Strusowie, Rydodubach, Łosiaczu, Manikowcach oraz Hołozubińcach (dwie ostatnie miejscowości już za Zbruczem), Mikulińcach, Krzemieńcu i Kamionce Buskiej. W tych miejscowościach i w katedrze lwowskiej bp Marian Jaworski udzielił wiernym sakramentu Bierzmowania (499 osób) i Pierwszej Komunii Świętej dzieciom (64 osoby). Bogaty był program wizyty w dniach od 31 października do 6 listopada 1990 r. Obejmował poświęcenie odzyskanych kościołów w Kopyczyńcach (woj. tarnopolskie), Kołomyi (woj. stanisławowskie), Mikołajowie i Chodorowie (woj. lwowskie) oraz udzielił bierzmowania grupie 50 starszych wiekiem wiernych w Stanisławowie. Charakterystycznym akcentem tej wizyty były odwiedziny pasterskie na Bukowinie. W Dzień Zaduszny ks. biskup odprawił dwie msze św. w Czerniowcach i Starej Hucie. Na Cmentarzu w Czerniowcach nawiedził groby kapłanów, m.in. ks. Franciszka Krajewskiego, długoletniego pasterza na Bukowinie. Stara Huta, położona nad granicą rumuńską jest wioską polską, pośród wiosek rumuńskich. 3 listopada biskup nawiedził cmentarz Legionów Polskich w Rarańczy koło Czerniowiec, gdzie pochowanych jest ok. trzy tysiące legionistów Józefa Piłsudskiego. Na Zboiskach 5 listopada poświęcił krzyż, na dawnym cmentarzu, który kryje szczątki Obrońców Ojczyzny z 1939 r. Kulminacyjnym akcentem tej wizyty była msza św. w katedrze lwowskiej 5 listopada z udziałem 23 kapłanów, pracujących na tamtych terenach. Ostatnia wizyta bpa Mariana Jaworskiego odbyła się w dniach od 31 grudnia 1990 r. do 8 stycznia 1991 r. Na zakończenie Starego Roku odprawił w katedrze mszę św., podobnie na rozpoczęcie Nowego Roku oraz na uroczystość Trzech Króli. 3 stycznia 1991 r. bp Jaworski odprawił mszę św. z udziałem 26 kapłanów. Po niej, na spotkaniu omówiono aktualne problemy i zadania duszpasterskie. Biskup w pozostałych dniach wizyty celebrował eucharystię w Drohobyczu, Janowie Lwowskim, Jaworowie, Medynicach, Rudkach, Samborze i Złoczowie. W tym ostatnim mieście nawiedził chorego księdza Jana Cieńskiego, długoletniego duszpasterza tamtejszej wspólnoty parafialnej. Był on tajnym biskupem wyświęconym w Gnieźnie w 1967 r. przez kard. Stefana Wyszyńskiego Spotkał się też z wiernymi obrządku łacińskiego i greckokatolickiego. Ponadto złożył wizytę arcybiskupowi W. Sterniukowi, rezydującemu w Lwowie zwierzchnikowi Kościoła greckokatolickiego. Był gościem placówki konsularnej RP we Lwowie, którą kierował Janusz Łukaszewski. Owocne były jego spotkania z zarządem Towarzystwa Kultury Polskiej we Lwowie oraz Klubem Myśli Katolickiej. Po każdej z tych wizyt bp Marian Jaworski jeździł do Rzymu, składał sprawozdanie Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II. Ponieważ uczestniczyłem we wszystkich tych wizytach, mogę powiedzieć, że bp Jaworski przemierzył tysiące kilometrów, by dotrzeć do wiernych, którzy nie poddali się ateizmowi. Swoją posługą pozyskiwał innych do wiary. Po latach przymusowego komunizmu zaczął znów budować „Kościół na skale”. Przywracał do kultu Bożego kościoły znajdujące się w ruinie. Jednoczył rozproszonych kapłanów i wiernych. Tworzył z nich wspólnoty parafialne. Wielu po raz pierwszy w życiu widziało biskupa. Prowadził na gruzach komunizmu swoistą ewangelizację.\nTe wizyty przygotowały grunt do oficjalnego reaktywowania przez Ojca Świętego struktur kościelnych na Ukrainie…\nTo prawda. Ojciec Święty w dokumencie z 10 stycznia 1991 roku napisał: „Ponieważ, do czasu obecnego Metropolitalny Kościół Lwowski obrządku łacińskiego pozostawał opuszczony, postanawiamy dłużej go w tym stanie nie utrzymywać, lecz wyznaczyć mu Arcypasterza dla świętego posługiwania. Ponieważ Ty, Czcigodny Bracie, znasz należycie tę archidiecezję, jako że do tego czasu byłeś jej administratorem apostolskim, uznaliśmy za najwłaściwsze nie komu innemu, lecz Tobie powierzyć Jej kierowanie. Korzystając zatem z pełni Naszej Apostolskiej władzy i powagi, niniejszym Rozporządzeniem naznaczamy, ogłaszamy i ustanawiamy Ciebie Arcybiskupem wspomnianego Kościoła Lwowskiego obrządku łacińskiego z prawami i obowiązkami przynależącymi do Twej posługi”. 16 stycznia 1991 roku Ojciec Święty Jan Paweł II oficjalnie wznowił działalność hierarchii rzymskokatolickiej na Ukrainie. Bpa Mariana Jaworskiego podniósł do godności arcybiskupa i mianował go metropolitą lwowskim. Do pomocy przydzielił mu dwóch biskupów sufraganów: o. Rafała Kiernickiego OFM Conv i Marcjana Trofimiaka, proboszcza z Krzemieńca. Biskupem diecezjalnym w Kamieńcu Podolskim został ks. Jan Olszański MIC, a w Żytomierzu ks. Jan Purwiński. W dniu 1 marca 1991 r., w obecności nuncjusza apostolskiego abpa Francesco Colasuonno, abp Marian Jaworski przyjął od biskupów przysięgę i wyznanie wiary. 2 marca 1991 roku zapisał się we Lwowie jako najszczęśliwszy dzień w ostatnim półwieczu. W tym dniu, w obecności nuncjusza apostolskiego w ZSRR abpa Francesco Colasuonno oraz ośmiu tysięcy wiernych z całej Ukrainy, odbyła się konsekracja trzech biskupów: Rafała Kiernickiego OFM Conv., Jana Olszańskiego MIC i Marcjana Trofimiaka. Głównym konsekratorem był abp Marian Jaworski, a współkonsekratorami: bp Stanisław Nowak z Częstochowy i bp Tadeusz Kondrusiewicz z Grodna. 4 marca podobna uroczystość odbyła się w Żytomierzu, gdzie konsekrowany został bp Jan Purwiński. Głównym konsekratorem był nuncjusz apostolski w Moskwie abp F. Colasuonno przy współudziale bp W. Niuksza z Rygi i bp T. Kondrusiewicza z Białorusi. Na tę uroczystość przybył metropolita lwowski abp Marian Jaworski i biskupi z Polski.\nJak na Ukrainie, a zwłaszcza we Lwowie, przyjęto nominację bpa Mariana Jaworskiego na arcybiskupa metropolitę lwowskiego?\nBez entuzjazmu, wręcz ze sprzeciwem, z dużym niezrozumieniem. – Jakim prawem Papież wtrąca się w wewnętrzne sprawy Ukrainy. Dlaczego mianował na arcybiskupa polskiego biskupa. Polski Kościół będzie się wtrącał w nasze sprawy. Papież powołał nie diecezję, ale archidiecezję, metropolię we Lwowie – mówili. Prawosławni obawiali się, że rzymskokatolicki Kościół rozszerzać się będzie na całą Ukrainę. Musieliśmy spokojnie i cierpliwie tłumaczyć. Metropolia lwowska istniała i istnieje do dziś na tym terenie ponad 600 lat. Stolica Apostolska nigdy jej nie zlikwidowała. Tymczasowo jest jej stolicą Lubaczów. Bp Marian Jaworski urodził się we Lwowie, powraca do rodzinnego miasta, z którego władze go usunęły wraz z Wyższym Seminarium Duchownym w 1945 roku. Powraca na te ziemie nie polski Kościół, ale rzymskokatolicki. Warto dodać, że w tym czasie papież Jan Paweł II wyprowadził z podziemia Kościół greckokatolicki. Powrócił do Lwowa kard Myrosław Lubacziwski. Jego ingres do katedry św. Jura odbył się 31 marca 1991 roku. Uczestniczył w nim abp Marian Jaworski. Za tydzień, 6 kwietnia miał się odbyć ingres abpa Mariana Jaworskiego w katedrze. Nie odbył się. Zbojkotowały go władze Lwowa. Widząc na co się zanosi, abp Jaworski w przeddzień ingresu wyjechał do Lubaczowa. Nastąpiła konsternacja. Nuncjusz abp J. Kowalczyk proponował wrócić do Lwowa. – Ja nie chcę awantury, prowokacji – usłyszał. Zadzwoniono do papieża z zapytaniem co robić. Papież odpowiedział, że abp Jaworski jest roztropny, zna tamtejsze realia i wie co ma zrobić. Gdy po świecie rozeszła się wieść, że władze zerwały ingres metropolity lwowskiego, zrozumiano ten błąd. Abp M. Jaworski wrócił do Lwowa. Władze gotowe były na wszystko, nawet na ingres w środku miasta, by tylko poszła wiadomość w świat, że ingres się odbył. Metropolita odczekał z nim. Nie śpieszył się. Ingres odbył się 18 maja, w dniu urodzin Karola Wojtyły. Gdy wspominamy tamten czas, władzom we Lwowie jest głupio i wstyd. Zrozumiały jedno, że abp Marian Jaworski jest konsekwentny w tym co robi.\nZapewne były też kłopoty i trudności związane z pielgrzymką papieża Jana Pawła II na Ukrainę…\nGdy powstała Konferencja Episkopatu Ukrainy obrządku łacińskiego, kilka razy wysyłane były zaproszenia do Papieża, by przyjechał na Ukrainę. Te prośby episkopatu pokryły się z wolą prezydenta Kuczmy. Na jednym ze spotkań prezydenta Kuczmy z Radą Kościołów abp M. Jaworski powiedział: „Panie prezydencie, musimy zaprosić Ojca Świętego. Jak przyjedzie, potwierdzi wobec całego świata, że istnieje niezależne państwo ukraińskie”. Prezydent zgodził się z tym poglądem. Arcybiskup Jaworski często udawał się do Rzymu, gdzie relacjonował papieżowi co dzieje się we Lwowie. Czasem zabierał mnie ze sobą i wtedy miałem możliwość spotykać się z Ojcem Świętym Janem Pawłem II. Raz zapytał mnie Ojciec Święty, o czym marzę. Powiedziałem po cichu: „Chciałbym być sekretarzem nie arcybiskupa, a kardynała Jaworskiego”. Uśmiechnął się i powiedział: „Dobrze myślisz”. I stało się. W styczniu 2001 r. bp Jaworski został ogłoszony kardynałem. Doszło w tym roku też do pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II na Ukrainę. Przeciwny jej był Kościół prawosławny. Wiadomo było, że Ojciec Święty będzie w Kijowie – stolicy państwa, i we Lwowie – stolicy katolicyzmu. Chcieliśmy, by w planie podróży znalazła się wizyta Papieża w pałacu biskupów lwowskich. Władze Lwowa były temu przeciwne. „Dlaczego tak się upieracie?” – pytano nas. Tłumaczyliśmy: „Abp Eugeniusz Baziak z tego domu został wyrzucony. On wyświęcił na biskupa obecnego Papieża. Ojciec Święty chce zobaczyć, skąd wywodzi się jego biskupstwo, miejsce, z którego został wyrzucony biskup, który go święcił. Chce zobaczyć to historyczne miejsce”. W ostateczności władze zgodziły się. Był jeszcze problem materialny. Dom biskupi był w stanie ruiny. Spadały z niego nie tylko zewnętrzne tynki, ale i cegły Szyby w oknach przybite były gwoździami, żeby nie wyleciały jak zawieje wiatr. Wprowadzenie tak dostojnego gościa do takiego budynku byłoby kompromitacją. Myśmy ten remont wzięli na siebie. Wytynkowano i wymalowano ścianę z tej strony, z której miał wejść Papież. Gdy papież wszedł do budynku, wręczono mu dokument podpisany przez premiera Ukrainy, że w ciągu 5 lat historyczny Dom Biskupi (pałac biskupi) zostanie zwrócony metropolicie lwowskiemu. Kard. Marian Jaworski wiedząc, że kadencja Kuczmy kończy się wcześniej, a następca może nie respektować tej decyzji, uprosił go, by oddanie odbyło się rok wcześniej. Prezydent taką decyzję podjął. W maju 2005 roku zwrócono nam Pałac Biskupi. Władze Lwowa były z tego niezadowolone. W tym dniu władze polityczne Lwowa i biskupi greckokatoliccy wyjechali z miasta i nie byli obecni na przekazaniu tego zrujnowanego budynku. Jest tradycją, że Ojciec Święty podczas pielgrzymki spotyka się z tym wyznaniem, które jest dominujące w danym państwie. W przypadku Ukrainy jest to prawosławie, związane z patriarchatem w Moskwie. Kard. Marian Jaworski przekonał prezydenta Kuczmę, by spotkanie to odbyło się z Radą Kościołów. Są w niej wszystkie wyznania i religie. Tak uczyniono. Spotkanie odbyło się na neutralnym terenie, w Filharmonii Kijowskiej. Każdy mógł zabrać głos. Papież Jan Paweł II przemawiał nie do konkretnego wyznania, ale do narodu, do chrześcijan. Spotkanie to wypadło świetnie i wszyscy byli zadowoleni. Ukraina wiele zyskała politycznie z tej papieskiej pielgrzymki.\nZ perspektywy minionych lat, co Ks. Biskup zaliczyłby do sukcesów posługi na Ukrainie biskupa, arcybiskupa i kardynała Mariana Jaworskiego?\nSukcesów jest wiele. Największy to szybkie odrodzenie się Kościoła na Ukrainie. Odradzał się i rośnie na moich oczach. Nie było jego struktur. Jak powiedziałem, startowaliśmy od zera. Dziś jest już 7 diecezji, 17 biskupów, ponad 50 dekanatów i ok. 840 parafii. Brakowało kapłanów. Kard. Jaworski jeździł do biskupów w Polsce i werbował pracowników do lwowskiej Winnicy Pańskiej. Wyjechali na Ukrainę kapłani młodzi, dopiero po święceniach, pełni entuzjazmu i nie lękający się trudnych wyzwań. Budowali nowe kościoły, rozbudowywali istniejące, a te w ruinie, ogromnie zniszczone, przywracali do użytku. Katechizowali młodzież. Wygrywali w działaniu z innymi wyznaniami. Kard. Marian Jaworski postawił na kształcenie kapłanów, zakonników we własnych seminariach na Ukrainie. Powstało takie w Brzuchowicach pod Lwowem, w Gródku Podolskim i Worzelu pod Kijowem. Wysyłał kapłanów na studia zagraniczne. Przykładem niech będzie obecny metropolita abp Mieczysław Mokrzycki, czy biskup Leon Mały ze Lwowa. Studiowali i robili doktoraty w Rzymie, ale i w Szwajcarii, Paryżu, na KUL-u w Polsce. Dziś ci kapłani z doktorami są wykładowcami w Seminariach Duchownych, pracują w sądach biskupich i kuriach oraz na innych odpowiedzialnych stanowiskach. Wielkim sukcesem była pielgrzymka Ojca Świętego Jana Pawła II na Ukrainę, beatyfikowanie abpa Józefa Bilczewskiego i ks. Zygmunta Gorazdowskiego, którzy są już ogłoszeni świętymi. Lwów był jedynym na świecie miastem, w którym urzędowało dwóch czynnych kardynałów. Jednym z sukcesów kardynała Jaworskiego we Lwowie było też wznowienie pielgrzymek do sanktuariów w diecezji. Na początku wierni pielgrzymowali do Kalwarii Pacławskiej w Polsce, a później do sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej w Bołszowcach koło Halicza.\nKard. Marian Jaworski miał charyzmę, potrafił rozmawiać z władzami i hierarchami innych Kościołów. Był roztropny, konsekwentny w działaniu. Szanowany. Na jego 80 urodziny do katedry we Lwowie przybyli przedstawiciele władz cywilnych oraz wszystkich wyznań na Ukrainie. Trzeba wiedzieć, że biskupi prawosławni na Ukrainie są podzieleni na trzy odłamy i nigdy razem nie spotykają się na modlitwie. Wyrażano publicznie opinię, że gdyby wszyscy biskupi postępowali jak kard. Marian Jaworski, nie byłoby podziału w Kościele, a panowałaby jedność.\nWarto dodać że na terenie archidiecezji lwowskiej, zanim przybył do niej bp Jaworski, było tylko 14 parafii i 11 księży. W obwodzie (województwo) Czerniowce 2 kapłanów i 2 kościoły czynne (Czerniowce i Stara Huta), w Tarnopolu 2 księży i 3 kościoły czynne (Krzemieniec, Hałuszczyńce i Borszczów). Obwód lwowski: 7 księży i 9 parafii: Lwów katedra i św. Antoni, Złoczów, Sambor, Stryj, Szczerzec, Nowe Miasto, Dobromil, Mościska.\nRozmawiał Adam Łazarz


Okup krwi - Marcin Jamiołkowski - ebook - epub, mobi - księgarnia internetowa Publio.pl\n„Przygody Herberta Kruka”, część 1\nOkup krwi - Opis\nHerbert wiedzie spokojne życie w jednej z podwarszawskich miejscowości, gdzie nikt nie zna jego mrocznej przeszłości. Nawet przed ukochaną kobietą skrzętnie skrywa, kim jest naprawdę. Bycie skromnym krawcem z Podkowy Leśnej jest spełnieniem jego marzeń.\nPrzeszłość jednak nie pozwala o sobie zapomnieć. Melania zostaje uprowadzona i jej życie zależy tylko od tego, czy Herbert zdąży na czas dostarczyć tajemniczą przesyłkę do Warszawy – miasta, od dawna pozbawionego magii, w którym moce Herberta nie działają. Pokonanie 30 kilometrów w kilka godzin nie wydaje się wielkim wyzwaniem. Staje się nim jednak, kiedy jego tropem ruszają: magowie, wysłannicy tajemniczego „Bractwa Miast”, wyznawcy Bazyliszka, najemnicy i policja. Przeszkody piętrzą się na każdym kroku i tylko poznani przypadkowo sojusznicy oraz niespodziewanie budząca się do życia magia stolicy dają szanse na ocalenie ukochanej. A czasu jest coraz mniej…\nOkup krwi - Informacje szczegółowe\nPowieść, opowiadanie (11226)\nepub 5,02 MB / mobi 7,53 MB\nebook (16293), fantasy (708), literatura polska (7781), literatura współczesna (15442), magia (1059), niebezpieczeństwo (4715), okup (36), porwanie (418), powieść ebook (10971), przemoc (1111), szantaż (783), walka o życie (591), Warszawa (539), współczesna literatura polska (639), współczesna proza (6043),\nOkup krwi - Opinie i Komentarze\n28,34 zł 33,33 zł\nOkup krwi Marcin Jamiołkowski Lektor: Wojciech Masiak Seria: „Przygody Herberta Kruka” Wydawca: Genius Creations MP3


Awanse zawodowe dla nauczycieli z Tomaszowa Mazowieckiego -\nPrzebudowa mostu ruszyła. Ulica Spalska zamknięta dla…\nKarol Okrasa odwiedził Tomaszów Mazowiecki\nSprawne i efektywne żniwa – cel każdego…\nprzez Oskar 25 sierpnia 2021 25 sierpnia 2021 026\nAwanse zawodowe dla czterech nauczycieli z Tomaszowa Mazowieckiego\nAwanse zawodowe otrzymali nauczyciele z Tomaszowa Mazowieckiego. Uroczystość miała miejsce w poniedziałek 23 sierpnia 2021 roku. Czworo pedagogów, którym przypadł ten zaszczyt mogą czuć się naprawdę wyróżnieni, gdyż awans na nauczyciela mianowanego to bardzo ważne wydarzenie.\nCzworo nauczycieli z Tomaszowa Mazowieckiego otrzymało awans zawodowy\nW poniedziałek miało miejsce pewne wydarzenie oświatowie. Otóż nauczyciele ze szkół i przedszkoli w Gminie Miasto Tomaszów Mazowiecki otrzymali awans zawodowy nauczyciela mianowanego. Te zasłużone tytuły wręczył Marcin Witko, prezydent miasta. Mogło się to odbyć dzięki posiedzenia komisji egzaminacyjnej, które miało miejsce 29 czerwca br. Awans otrzymała czwórka nauczycieli: Agnieszka Dębiec, Natalia Kruk, Dorota Głusińska i Ewelina Biniek.\nJest kilka stopni nauczycielskich, które mogą otrzymać pedagogowie pracujący w szkołach. Najniższym jest nauczyciel stażysta, który ma szansę zostać nauczycielem kontraktowym. Dwa pozostałe stopnie to nauczyciel mianowany i nauczyciel dyplomowany. Aby zostać nauczycielem mianowanym, konieczne jest odbycie stażu, trwającego 2 lata i 9 miesięcy. Z awansami tymi wiąże się jednak pewna smutna wiadomość. Nauczyciel dyplomowany, czyli taki, który osiągnął najwyższy szczebel, nie ma zbyt wielu szans na dalszy rozwój. oznacza to, że jego możliwości finansowe w pewnym momencie się po prostu zatrzymują.\nPrzebudowa mostu ruszyła. Ulica Spalska zamknięta dla kierowców\nOskar 14 lipca 2021 14 lipca 2021\nEwa Tomczuk 19 września 2020 20 września 2020\nOskar 1 lipca 2021 1 lipca 2021\nOskar 13 września 2021 13 września 2021\nOskar 8 września 2021 8 września 2021\nOskar 4 września 2021 4 września 2021\nOskar 30 sierpnia 2021 30 sierpnia 2021\nOskar 10 sierpnia 2021 10 sierpnia 2021\nEmilian Tomczyński 9 lipca 2021 9 lipca 2021\nOskar 6 lipca 2021 6 lipca 2021


VIII Olimpiada 1978 (72)\nJuliusz Słowacki – Los mię już żaden nie może zatrwożyć...\nTadeusz Gajcy – Przed odejściem\nZestawienie tych dwóch nazwisk: Słowacki i Gajcy nie powinno wydawać się nienaturalne. Już w latach okupacji (a więc nie z perspektywy dystansu czasowego do zjawiska) Kazimierz Wyka wyprowadzał twórczość młodzieży z pokolenia Kolumbów (a konkretnie K. K. Baczyńskiego) z tradycji romantycznej, a zwłaszcza dokonań Słowackiego i Norwida. Momentem, który zadecydował o tej łączności, była niezgoda na rzeczywistość i zaprzeczenie jej – w okresie romantyzmu wyrażane przez bunt jednostki, w okresie okupacji przez postulat walki. Konsekwencją tej postawy był subiektywny stosunek do rzeczywistości (a jednostka –jako kontrpropozycja przeciw jej warunkom – musiała być nośnikiem ważnych, podstawowych ludzkich wartości). Z drugiej strony, wzrost napięcia w relacjach człowiek – rzeczywistość prowadził do poczucia zagrożenia jednostkowego bytu, sytuacji niepewności, skłaniał ku myśli o śmierci-jako bliskiemu, nieodwołalnemu rozwiązaniu egzystencji. Zaś w obliczu ostatecznej sytuacji naturalnym odruchem staje się zwrócenie ku transcendentnym, gwarantującym kontynuację formy egzystencji, w którym pośrednikiem między jednostką a niewiadomym staje się Bóg.\nSytuacja przełomowa – perspektywa "odejścia" czy "zmierzchu żywota" – oraz elementy religijne są przesłankami do analizy dwóch liryków, Słowackiego i Gajcego. W przypadku twórcy z pokolenia Kolumbów zostaje już w tytule zasygnalizowana sytuacja podmiotu; wiersz z niej wyprowadzony może być przewidzeniem następstw odejścia (w sposób obiektywny) lub testamentem (interpretacja subiektywna); mógłby także dokonywać analizy przyczyn, które do tej sytuacji doprowadziły.\nWiersz poety romantycznego nie posiada tytułu – czy z racji trudności lub niechęci do jednoznacznego podsumowania jego treści? Rolę zastępczą pełni incipit. Uwaga, z jaką zazwyczaj spogląda się na tytuł wiersza, przenosi się na jego pierwszy wers, przedstawiający podmiot określający się wobec rzeczywistości wyznaniem pełnym determinacji, którego kontynuację-prowadzoną stylem patetycznym – stanowi pierwsza zwrotka. Utwór Słowackiego jest ciekawy pod względem formalnym właśnie dzięki łączeniu wzniosłości (właściwej stylowi romantycznych manifestów) z prostotą ludowych wyobrażeń (symbole – skowronek, jaskółka), konstrukcji zdaniowych (zdania proste), budowy zwrotek (cztery 4-wersowe) i wersyfikacji (rymy przeplatane). [?!]\nNapięcie tego wiersza ujawnia się w nagromadzeniu – połączonych myślnikami – bezokolicznikowych równoważników zdań ("żyć – cierpieć – i tworzyć'"), których zwięzłość i logika (myślniki) są także bliskie wszelkim programowym ujęciom; pojawiająca się w ostatnich dwóch zwrotkach apostrofa do Boga sugeruje określenie wiersza jako rodzaju modlitwy, w której zwrócenie się ku Istocie Wyższej ujawnia słabość i niepewność człowieka (sprzeczność z początkową tezą)*. Może więc brak tytułu w liryku Słowackiego wynika z dwoistości nie tylko zewnętrznej, lecz i emocjonalnej sytuacji podmiotu, zawieszonego między dramatyczną pewnością swych zadań romantycznego artysty a bezradnością człowieka stojącego w obliczu śmierci.\nWiersz Tadeusza Gajcego, mimo jednoznacznego przedstawienia sytuacji w tytule, odnosi się do równie złożonej rzeczywistości. Budowa utworu jest stroficzna, nieregularna (po 12, 8 i 7 wersów w kolejnych trzech zwrotkach); wypełniają tę konstrukcję zdania złożone podrzędnie (najczęściej czasowe z użyciem spójników: "nim", domyślnego – "gdy") – działanie i sytuacja podmiotu są zdeterminowane przez określoną rzeczywistość. Płynność wizji podkreślona jest tonicznym charakterem wiersza; układ elementów decydujący o melodyjności oddaje zróżnicowanie emocjonalne utworu. Różnorodna wersyfikacja* (rymy dokładne żeńskie: wywoła – czoła, asonansowe: lament – palmę, lub brak ich w ogóle) kojarzy się z zaskakującym i niejednolitym charakterem rzeczywistości albo z nowoczesnymi poszukiwaniami w poezji (jedno zjawisko nie występuje jednak bez wpływu drugiego).\nPodmiot obecny jest nie tylko dzięki użyciu 1. os. lp., lecz przejawia także aktywny stosunek wobec rzeczywistości przetworzonej w piętrzących się metaforach zaczerpniętych z tradycji chrześcijańskiej (a przez to i romantycznej). Obraz kraju pojawia się poprzez relacje, jakie łączą go z podmiotem ("mój kraj", "pożegnam go"), oraz poprzez symboliczne odwołania do chrześcijańskich symboli ("korona cierniowych lip"), uznanych za powiązane z tradycją narodu ("dłoń z męczeńskiej gliny").\nSytuacja podmiotu zostaje zarysowana przez szereg metafor ukazujących bliską perspektywę śmierci ("wezmę // w bok mój i serce bezbronne // ciemność jak ostre narzędzie" – kulminacja w jednej metaforze wszelkich sposobów doznawania śmierci, przyjętej zresztą dobrowolnie – chrześcijański motyw ofiary) i zmartwychwstania ("błyskawicowy lament //znów mnie na wieczność wywoła // bym uniósł siebie jak palmę // i płomień poczuł u czoła"), których wyobrażenie kojarzy się ze scenerią śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.\nDziałalność podmiotu skierowana przeciw zastanej rzeczywistości zostaje utożsamiona z jego działaniem. [!?]\nMniej niezależny okazuje się podmiot w wierszu Słowackiego. Nie kreuje on siebie na Boga, lecz właśnie do tej istoty zwraca się, aby znaleźć oparcie w obliczu śmierci. Sytuacja twórcy romantycznego, nakreślona w bezimiennym (bo bez tytułu) liryku, określona jest zwielokrotnioną opozycją: między "dawniej" a "dzisiaj", między młodością a schyłkiem życia, beztroską a rezygnacją, wreszcie – między dwiema propozycjami romantycznych wartości: kultem miłości a ideologią czynu. Jest rzeczą zaskakującą, że działanie, jakie wybiera twórca, pozbawione jest właściwych cech aktywności, energii; towarzyszy mu natomiast nastrój schyłkowości, uczucie "smętku" (smutku pozbawionego podstaw), w których tkwi zniechęcenie, rezygnacja. [!?]\nCzy jest to konsekwencją powtarzającej się myśli o śmierci – nie wyrażonej wprost, ale poprzez porównanie i metafory ("zastanowi się zegar życia", "gdy się żywot zmierzcha")? Lecz zaprzeczeniem melancholijnego nastroju są prośby przedstawione w ostatnich dwóch strofach. Pojawiają się symbole gwarantujące przetrwanie form: "duch-skowronek" i "dusza-jaskółka". Rozróżnienie między dwiema formami niematerialnego bytu tłumaczą przypisane im postaci ptaków: dążenie wzwyż skowronka rzuconego w otchłanie (rozpiętość przestrzeni stwarza tu napięcie sytuacji lub podkreśla wysokość lotu) – triumf "wyższych wartości", które stworzył artysta; dążenie ku domom jaskółki [!?] – zwrócenie niematerialnej formy ludzkiego bytu ku dawniej bliskim mu przedmiotom.\nProśba artysty dotyczy więc pośmiertnej obecności, w wymiarze transcendentnym i ziemskim; jej spełnienie powiązane jest z optymizmem i ufnością w pomoc Boga – przygnębiająca sytuacja artysty znajduje więc rozwiązanie w wyższym wymiarze. Dopiero teraz można uznać za prawdziwe sformułowanie zawarte w pierwszym, zwracającym uwagę wersie utworu. Mimo dwoistości formy i sytuacji podmiot może znaleźć dla siebie jednoznaczne rozwiązanie.\nOparty na aktywności jednostki, dla której działania podmiotem a jednocześnie przedmiotem jest Chrystus, wiersz Gajcego przynosi odmienne rozwiązanie. Pośmiertny "program", jakiego wyboru [!] dokonuje podmiot, realizowany zostaje w oparciu o archaiczny motyw wędrówki (związanej także z życiem Chrystusa), której towarzyszą działania związane z postulatem ideologii chrześcijańskiej dotyczącym tzw. "aktywnego dobra". Skala tych dokonań jednak stopniowo się zmniejsza: od godnych Boga zamiarów ("żywioł porównam z żywiołem") do drobnego gestu ilustrującego bezradność podmiotu ("pod brzozą zwęgloną //mrówkę pochować nieżywą"). Istotna jest jednak sceneria, w jakiej te uczynki będą dokonywane: "kości zdeptane", "ognistość", "brzoza zwęglona" wywołują obraz przestrzeni nawiedzonej totalną zagładą, w której tradycyjne wartości są pozbawione sensu, a nawet stają się swym zaprzeczeniem ("gwiazda zawistna" – zamiast sprzyjającej, szczęśliwej; smutne zwierzęta z szopki bożonarodzeniowej, wywołującej zazwyczaj pogodne i pełne nadziei myśli). W takich warunkach zdanie: "młodość przywrócę i miłość // snom niewinnego człowieka" nabiera wartości jako pełne samozaparcia odwołanie do dawnych wartości. Efektem tego działania okazuje się – wbrew początkowym zamierzeniom – klęska, wyrażona metaforą podsumowującą utwór, którą można odczytać jako przyznanie się do bezradności właściwej człowiekowi (powrót do stanu ludzkiego jedynie sygnalizuje zamknięcie perspektywy pośmiertnego losu powrotem "pod", a nie "na krzyż").\nCzy oznacza to, że próba "zbawienia świata" przez chrześcijańską, opartą na dobroci działalność musi zakończyć się przegraną?\nJeśli ufność artysty z wiersza Słowackiego w moc Boga zapewniającego mu po śmierci przetrwanie przynosiła naiwne trochę pocieszenie [!?], to dlaczego podmiot liryku Gajcego – sam kreujący się na Boga i czyniący swym celem boską działalność na rzecz dobra – przegrywa w konfrontacji z rzeczywistością? [!?]\nCzyżby dystans wobec Boga cechujący człowieka wierzącego był nieświadomym gestem samoobrony, jedyną szansą odnalezienia przekonania o ładzie i słuszności świata? Zaś konfrontacja najbliższa-a więc tożsamość z Bogiem – prowadziła do rozczarowań i rezygnacji, utraty wiary w możliwość pozytywnego przekształcenia rzeczywistości? Jeśli abstrahować od zewnętrznej, historycznej rzeczywistości twórców... [praca nie dokończona]


Jesteś tutaj: Home Wydarzenia Open Science Fair 2017\nW dniach 6-8 września 2017 r. odbędzie się w Atenach konferencja Open Science Fair 2017. Organizowana jest wspólnie przez cztery projekty finansowane ze środków Komisji Europejskiej: OpenAIRE, OpenUP, Foster oraz OpenMinTeD, przy wsparciu projektu pilotażowego European Open Science Cloud (EOSCpilot project). Głównym celem konferencji jest zaprezentowanie serwisów i elementów e-infrastruktury służących otwartej nauce, a także sposobów realizacji postulatów otwartej nauki i związanych z nimi dobrych praktyk. Konferencja umożliwi spotkanie i dyskusję wszystkich stron zaangażowanych we współczesne przemiany komunikacji naukowej na świecie.\nProgram będzie obejmować wystąpienia zaproszonych gości (m.in. Jeffrey D. Sachs i John P.A. Ioannidis), dyskusje panelowe, warsztaty i szkolenia, a także sesję plakatową. Rejestracja jest już otwarta.\nTags: otwarta nauka


fly away - bad boys blue - pobierz mp3, download mp3\nData dodania: 18.09.2010 15:01:36\nTagi: bad boys blue, fly away\n- - - Bad Boys Blue - Fly Away 1993 - - - [By Cinek]\n[90's] Bad Boys Blue - Fly Away '96\nRozmiar pliku mp3, który teraz masz otworzoną to mniejwięcej trzy i czterdzieści pięć setnych megabajta. Zaś jego czas trwania to trzy minuty i czterdzieści sześć sekund. To utwór w formacie mp3 o tytule "fly away", którego autorem jest bad boys blue. W czwartek, 23 listopada 2017 roku utwór został dodany do naszej bazy danych. Niestety nie ma jeszcze dopasowanego teledysku do tego pliku mp3. Byliśbyśmy więc wdzięczni, gdybyś takowy dodał. Utwór bad boys blue - fly away nie został do dzisiaj nigdy pobrany. Nie ma do dzisiaj ani jednego komentarza dodanego do tego pliku mp3, jednak Ty możesz być pierwszy.\nPlik mp3 bad boys blue - fly away do pobrania możesz wyszukać wpisując:\nbad boys blue - fly away download, download bad boys blue - fly away, pobierz bad boys blue - fly away, bad boys blue - fly away pobierz, pobierz mp3 bad boys blue - fly away, download mp3 bad boys blue - fly away, bad boys blue - fly away pobierz mp3, bad boys blue - fly away mp3 pobierz, zippy bad boys blue - fly away zippy, chomikuj bad boys blue - fly away chomikuj, bad boys blue - fly away mp3 download, darmowe mp3 bad boys blue - fly away, bad boys blue - fly away download mp3, lub bad boys blue - fly away mp3.\nCzy zdarzało Ci się spoglądać z zazdrością na ludzi, którzy podpinali słuchawki do empetrójek, wkładali je do uszu i przemierzali ulice, słuchając najlepszych utworów? No cóż, oni już dawno trafili na naszą stronę - zapewniamy, że będziesz w stanie radować się wolnością słuchania, jeżeli spędzisz tutaj więcej czasu.\nW jaki sposób? Dzięki naszemu Wrzuta downloader. Weźmy na przykład fly away. Znasz taką piosenkę, prawda? Jej autorem jest bad boys blue, który jest prawdziwą maszynką do tworzenia kolejnych hitów, a mnóstwo utworów jego autorstwa gości na licznych zabawach. Jednak ad rem. Jeżeli zechcesz mieć darmowe mp3, wklej link z piosenką z Wrzuty w naszą wyszukiwarkę, a zaraz po tym będziesz mógł ściągnąć upragniony utwór.\nChcesz otrzymać więcej? Nie ma problemu! W ogóle nie musisz zaglądać na inne portale. Widzisz, wszyscy tutaj skupiamy się nad tym, żebyś mógł omijania innych stron i pobierania mp3 prosto stąd. Bez przerwy rozbudowujemy bazę dostępnych przebojów. Poprzez to zaledwie parę ruchów myszką wystarczy, żebyś pobrał na komputer upragniony utwór, dla przykładu bad boys blue - fly away, a następnie przegrać go na empetrójkę.\nDzięki tej stronie zgłebisz kilka niesamowicie nieskomplikowanych do wykonania tricków, za pomocą których bardzo szybko na Twoim komputerze znajdzie się pożądana piosenka, którą będziesz mógł słuchać do znudzenia - bez żadnych komplikacji.\nPragniesz skopiować na odtwarzacz mp3 fly away? Ściągnij mp3 już teraz. Dzięki naszej pomocy odkryjesz zupełnie nowych muzyków, a przez to poszerzysz swoją wiedzę na temat muzyki. Co ważniejsze - to całkowicie bezpieczne i darmowe. Całkiem prawdopodobne, że wkręcisz się w czyjąś muzykę, nim trafi ona do szerokiego grona słuchaczy.\nObecnie dosłownie każdy może tworzyć piosenki. Przy pomocy prawdziwych albo komputerowych instrumentów, ludzie są w stanie przebić się do świata muzyki. Być może marzysz o tym, aby słuchacze pewnego dnia ściągali Twoje piosenki - a na razie pobieraj darmowe mp3 innych muzyków i nagrywaj własne kawałki.


Zamierzasz kupić mieszkanie deweloperskie? zobacz jakie SZTUCZKI stosują deweloperzy! • TBS24.pl\nStr. głównaArtykułyZamierzasz kupić mieszkanie deweloperskie? zobacz jakie SZTUCZKI stosują deweloperzy!\nChęć zarabiania jeszcze więcej i ogromna konkurencja na rynku deweloperów, zmusza ich firmy do zintensyfikowania wysiłków w celu znalezienia osób chętnych na zakup mieszkania.\n– Cena przede wszystkim – chciało by się rzec, ale oznajmiam, że nie tylko, ona jest tu najważniejsza…\nPrzy zakupie wymarzonego mieszkania, powinniśmy się kierować kilkoma określonymi względami, oczywiście pieniądze tutaj grają główną rolę, jednak czynniki poza cenowe również są ważne. To właśnie tymi czynnikami grają przede wszystkim twórcy kampanii reklamowych dla deweloperów mieszkaniowych.\nAby zyskać wymarzonych klientów na mieszkania ze swojej oferty, deweloperzy sięgają po bardzo urozmaicone formy promocji. Od zawsze najskuteczniej działa upust cenowy. Jednak starają się oni też poprzez inne aspekty, zdobyć klienta. Jakie? Zapraszam do materiału:\nTriki deweloperów i dobra reklama\nDeweloperzy od pewnego czasu dokładają do mieszkań swoich przyszłych klientów wycieczki a w skrajnych przypadkach nawet samochody. Z kolei większość z nich przygotowuje specjalne promocyjne oferty na targi mieszkaniowe. Dlaczego? Wychodzą oni z założenia, że na imprezach tego typu wybierają się osoby mocno zainteresowane kupnem mieszkania.\nCzęsto się zdarza, że deweloperzy mają już dostępne dla oglądających, mieszkania pokazowe. Oczywiście są one tylko podglądowe, pokazujące wyłącznie plusy mieszkania, skrzętnie ukrywając niedociągnięcia przy projektowaniu. Często także bywa, że mieszkanie pokazowe jest dopieszczone na glanc, a mieszkanie, które otrzymamy, wykonane jest z materiałów nieco gorszej jakości.\nJak wiemy, dobra reklama od zawsze była idealną dźwignią handlu. Nawet gdy jesteśmy pewni, że przy zakupie mieszkania większość z nas podejmuje decyzje samodzielnie, to i tak zawsze jesteśmy w jakimś stopniu kuszeni przez obietnice z reklamy.\nFirmy deweloperskie nie od dziś inwestują ogromne pieniądze w kampanie reklamowe i to długo przed tym nim rozpocznie się budowa osiedla. W tym wypadku ich współpraca z agencjami marketingowymi to jeden z najważniejszych elementów całego procesu. A powód jest jeden, mianowicie od początku do końca, kampania musi być spójna, nie tylko wewnętrznie, lecz także z wizją osiedla i z miejscem, gdzie ono powstaje.\nReputacja dewelopera i inne czynniki\nJak donoszą badania prowadzone wśród deweloperów oraz ich klientów, przy zakupie mieszkania oprócz kluczowych ról, jakie odgrywają dwa czynniki: cena oraz lokalizacja, ważna jest także:\nreputacja dewelopera oraz różnorodność jego oferty – czyli jaką ma dostępność różnego typu mieszkań\ntermin przekazania mieszkań do odbioru i promocje oferowane kupującym\nstandard inwestycji i infrastruktura wokół samego budynku oraz opinie na temat wizerunku inwestycji\nKupując mieszkanie, szukamy go głównie w internecie i to tam właśnie przeniosła się reklama deweloperów, oczywiście wciąż pewną rolę odgrywają tradycyjne nośniki, plakaty czy ulotki, ale to w Internecie znajdziemy mieszkania „w super promocjach”.\nVIP-y do promocji dla deweloperów\nBardzo często deweloperzy do promowania inwestycji posługują się znanymi „nazwiskami”, czyli tak zwanymi VIP-ami, które zamieszkały w ich realizacjach. Zawsze dla klienta, który zdecyduje się na zakup takowego mieszkania, będzie bardzo ważne, kto znajdzie się za jego ścianą. Dlatego nie dziwi fakt, że przedsiębiorcy Ci zabiegają o znane nazwiska dla swoich projektów.\nSpacery 3D po mieszkaniu i osiedlu deweloperskim\nDeweloperzy czy też przedsiębiorcy starają się przekonać do siebie za pośrednictwem super nowoczesnych stron internetowych i tak, wiem, że o Internecie trochę już wspomniałem wyżej, jednak tutaj chciałbym podkreślić nowoczesne strony. Mianowicie, coraz bardziej popularnym narzędziem do promocji mieszkań są – wirtualne spacery. Pozwalają one osobom na przyjrzenie się danemu obiektowi „od środka”, z różnych miejsc w budynku, jest nawet możliwość dokładnego obejrzenie mieszkania w formie wirtualnej.\nNietypowe pomysły deweloperów\nCiekawymi pomysłami deweloperów, mogą być akcje typu: oferta dnia lub tygodnia. W takiej sytuacji przeceniane są wybrane mieszkania a dzięki temu, klienci częściej mogą zaglądać na stronę internetową, interesując się inwestycją i czekając na właściwą okazję.\nNa rynku, możemy się też natknąć na akcje typu: „zaproponuj swoją cenę mieszkania”. Jak to działa? Przyszły nabywca, proponuje swoją cenę, jeśli ta mieści się w polu negocjacyjnym dewelopera, ten jest bardziej skłonny do finalizacji transakcji, gdyż spełnione zostały jego oczekiwania cenowe.\nDodatkową zachętą cenową może być umożliwienie współpracy z architektem, to rozwiązanie również jest popularne w ostatnim czasie. Jakiekolwiek zmiany architektoniczne w realizacji projektu nie pociągają dodatkowych kosztów po stronie dewelopera, a bezpłatna możliwość dostosowania mieszkania do indywidualnych potrzeb jest na pewno pozytywnie postrzegana przez nabywcę.\nWarto też pamiętać, że zanim zdecydujemy się na kupno mieszkania w jakiejś promocji, by sprawdzić, czy na pewno się to opłaca. Po prostu, czy nie jest to chwyt marketingowy stosowany przez dewelopera w celu wyprzedania mieszkań, które przez długi czas z niewiadomych dla nas względów (jeszcze), nie znalazły nabywców.\nDeweloperzy mają doskonałą świadomość, że przy zakupie ich mieszkań, decydują takie czynniki jak: architektura, wysoka jakość wykończenia mieszkań, czy dbałość o funkcjonalne części wspólne i estetyka o detale architektoniczne budynku. Dzięki takim zabiegom często inwestycje są bardziej unikatowe i niepowtarzalne. Wielu z klientów często pyta też o dodatkowe udogodnienia. Deweloperzy, przeważnie zaliczają do nich garaże, tarasy czy też balkony i ogródki.\nKlient w dzisiejszych czasach oprócz standardowych oczekiwań związanych z mieszkaniem, pyta coraz częściej deweloperów o inteligentne rozwiązania. Czyli te, które zapewniają wygodę mieszkańcom, np. kontrola temperatury w każdym pomieszczeniu, która ma wpływ na późniejsze koszty eksploatacji mieszkania, sterowanie oświetleniem z smartfona, czy otwieraniem i zamykaniem okien w formie Smart.\nTrik związany z rodziną\nTo ostatni trik, który chciałbym Wam przedstawić w tym materiale, związany jest z tematem, który został poruszony w 2009 roku. Otóż pomysł ten był kierowany, by unik niknąć kryzysu mieszkaniowego na ówczesne czasy. Jest on tak ciekawy, że musiałem o nim wspomnieć. Reklamowany jako – „Rodzina na swoim”, zrobił całkiem duże zamieszanie na naszym rynku mieszkaniowym.\nMianowicie, Real Estate Development w swojej reklamie umieścił taki tekst – „Wszystkie mieszkania w programie Rodzina na swoim”. Nie było żadnych dodatkowych haseł, kwot, ani wizualizacji.\nCałość wykonana na czerwonym tle, a jedyna informacja dotyczy odbioru mieszkań we wrześniu. Tak, i to zadziałało, zainteresowanie mieszkaniami było niesamowite, sprzedano wszystkie mieszkania. Eksperci z dziedziny marketingu przekonują, że do reklamy odpowiednio dopasowane hasło wystarczy, by skusić do siebie klientów.\nPamiętając o tych wszystkich trikach, jakie stosują deweloperzy, nie dajmy nabić się w butelkę! dobrze przestudiujcie mieszkanie, które zamierzacie kupić!


Najważniejsze przeboje (vinyl) - Rezerwat - płyta winyl | Gandalf.com.pl\nNajważniejsze przeboje (vinyl) - Rezerwat\nNajważniejsze przeboje (CD) 34.67 zł\nNajważniejsze przeboje (vinyl) - opis produktu:\nKultowy polski zespół rockowy Rezerwat obchodzi 35-lecie swojej pracy artystycznej. Celebrując tę okazję Sony Music prezentuje kompilacyjny album zatytułowany `Najważniejsze przeboje`, na którym znalazło się trzynaście utworów grupy. Wśród niezapomnianych przebojów Rezerwatu usłyszymy kultowe już `Parasolki`, `Kocha ciebie niebo` czy `Zaopiekuj się mną` oraz inne hity autorstwa lidera zespołu Andrzeja Adamiaka.\n`Ten album to nie jest po prostu składanka z największymi przebojami` mówi Andrzej Adamiak `Na tej płycie znalazły się naprawdę najważniejsze przeboje - najważniejsze dla fanów, dla mnie i dla historii zespołu`\nRezerwat powstał w 1982 roku w Łodzi, zadebiutował w tym samym roku na legendarnym festiwalu Rockowisko. Pierwsze nagrania studyjne: `Histeria` oraz `Obserwator` powstały rok później a w 1984 roku ukazał się ich debiutancki krążek. W 1985 roku zespół nagrał swoją najbardziej znaną piosenkę, `Zaopiekuj się mną`. Wszystkie te hity oraz inne najważniejsze przeboje grupy znajdziecie na płycie `Najważniejsze przeboje`.\nAlbum `Najważniejsze przeboje`, który ukazuje się na płycie CD i krążku winylowym, naprawdę warto mieć w swojej kolekcji.\nAlbum Najważniejsze przeboje (vinyl) jest przedstawicielem muzyki z gatunku płyty winylowe, rock. Wykonawcą utworów jest Rezerwat. Pozycja została opublikowana w 2018 roku. Za wydanie odpowiada wytwórnia Sony Music Entertainment.\n1. Parasolki (Ostatnie)\n2. Paryż miasto wymarzone\n3. Pod makijażem uwielbienia\n4. Ochrona zdrowia psychicznego\n5. Kocha Ciebie niebo\n1. Zaopiekuj się mną\n2. Twoje czary\n3. Rzuć bron\n4. Modlitwa o więź\n19,59 zł 25.78\n-15% Najważniejsze przeboje (vinyl) muzyka


Walne 2016 - ogłoszenie\nStosownie do § 33 i § 38 Statutu Stowarzyszenia Miłośników Marki Lancia – Lancia Klub Polska, Zarząd Klubu zawiadamia członków Klubu, że w dniu 16.04.2016r., o godz. 11:00, w Hotelu „Ameliówka”, 26-001 Masłów, Mąchocice 176, woj. świętokrzyskie, (http://www.ameliowka.pl/pl/s,2,Hotel.html) odbędzie się Walne Zgromadzenie Członków Stowarzyszenia Lancia Klub Polska.\nW tym roku, nasza doroczna akcja pomocy dzieciom w Krzywańcu odbędzie się w dniu 21 listopada 2015. Jak co roku - zapraszamy Was wszystkich do wzięcia udziału w tym przedsięwzięciu, zarówno jako darczyńcy, jak i jako bezpośredni uczestnicy. Serdecznie zapraszamy właśnie Ciebie!\nXI Zlot Ogólnopolski 2014 LKP - wideo\nOpaski dla pieszych\nPamiętajcie!!! Od 31 sierpnia br. każdy pieszy poruszający się po drodze, poza obszarem zabudowanym, musi mieć odblask umieszczony w sposób widoczny dla kierujących!\nWszystkich chętnych do zakupu, gorąco zapraszamy: opaski odblaskowe LKP!


Nivette i Heller, aktualni mistrzowie Polski, pewnie utrzymywali druga pozycję od początku rywalizacji. Za ich plecami toczyła się zacięta walka o najniższy stopień podium. Przed ostatnią próbą Miko Marczyk i Szymon Gospodarczyk (Subaru Impreza STI) wyprzedzali Bryana Bouffier i Xaviera Panseri (Ford Fiesta) o zaledwie 3 dziesiąte sekundy. Kolejne dwie sekundy tracili do nich Wojciech Chuchała i Sebastian Rozwadowski (Ford Fiesta R5++). Ostatecznie trzecie miejsce w 55 Rajdzie Barbórka zajęli Bouffier i Panseri. Francuzi wyprzedzili Miko Marczyka o niespełna 4 sekundy.\nPo kłopotach na pierwszym odcinku straty regularnie odrabiali Tomasz Kuchar i Magda Lukas – Jurkowski. Podczas porannej próby na Bemowie załoga Citroena C4 RX została zablokowana na kilka sekund po awarii samochodów, który prowadził Gilles Panizzi. Ostatecznie Kuchar zdołał awansować do pierwszej dziesiątki i tegoroczną Barbórkę zakończył na siódmej pozycji.\nOstatnia odsłoną 55 Rajdu Barbórka będzie tradycyjnie Kryterium Asów. Tytułu Króla Karowej będzie bronił Kajetan Kajetanowicz. Początek przejazdów pokazowych o 17:00, start rywalizacji zaplanowano na 18:30.\nKlasyfikacja 55 Rajdu Barbórka po OS5 Autodrom Bemowo:\nKajetan Kajetanowicz / Jarosław Baran 20:12.90\nFilip Nivette / Kamil Heller +58.34\nBryan Bouffier / Xavier Panseri +1:07.87\nMiko Marczyk / Szymon Gospodarczyk +1.11:50\nWojciech Chuchała / Sebastian Rozwadowski + 1:11.73


Galeria PROM: wernisaż wystawy „Bursztyn – ciepło jesieni” | PROM KULTURY\nGaleria PROM: wernisaż wystawy „Bursztyn – ciepło jesieni”\nData: 7.10.2020 19:00\nMalarstwo Abeer Al Assad przebyło długą drogę, aby dotrzeć do Galerii Promu Kultury Saska Kępa.\nUrodzona w 1978 r., pani Abeer Al Assad otrzymała solidne wykształcenie ekonomiczne w Damasceńskiej Szkole Handlowej. Rozpoczęła pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Syrii. Jednakże równolegle okazywała talent plastyczny i dążności w kierunku artystycznej ekspresji. Liczne kursy w dziedzinie sztuk plastycznych, szkolenia i nauki zaowocowały stopniem magistra sztuk pięknych na Uniwersytecie Westminster w Londynie.\nOd tego czasu Abeer Al Assad prezentowała swoje malarstwo w galeriach całego świata. Zorganizowała wystawy indywidualne w Arab Bristish Bank w Londynie, w Pradze, a także w Operze Narodowej w Damaszku. Malarka brała również udział w wystawach zbiorowych: w Genewie, wspólnie z artystami libańskimi w Muzeum Narodowym w Damaszku, w Muzeum Narodowym w Latakii oraz w Operze Narodowej w Damaszku (gdzie artystka otrzymała wyróżnienie). Obrazy Abeer Al Assad znajdują się w wielu kolekcjach i zbiorach, np. Arab British Bank, licznych ambasad arabskich i zagranicznych, m.in. w Genewie, Ministerstwa Spraw Zagranicznych Syrii, Ministerstwa Kultury Syrii i innych.\nMalarstwo pani Al Assad prezentuje wiele różnorodnych cech, które łącznie tworzą wielce oryginalny i sugestywny konglomerat. Z jednej strony delikatna paleta barw przypomina impresjonizm, z drugiej strony kompozycja i technika przywodzą na myśl malarstwo gestu i abstrakcyjny ekspresjonizm. Jakkolwiek obrazy czerpią wzory ze współczesnego malarstwa abstrakcyjnego, możemy w nim również rozpoznać wpływy arabskiej kaligrafii i sztuki zdobniczej. Najważniejsze wydają się jednak subtelne emocje płynące z obrazów, liryczne zamyślenia przepojone głęboko humanitarnym postrzeganiem świata, ulotnych chwil i nastrojów.\nWystawa otwarta do 3 listopada.


Jestem na M-1 i chce wziąć ślub z weteranem, czy są jakieś ulgi - Wiza narzeczeńska K-1 - Forum USA.INFO.PL\nPrzez ewat, 30 Listopad na Wiza narzeczeńska K-1\nSytuacja jest taka. Jestem w szkole sportowej na 9 miesięcy (vocational school) na wizie M-1 i jestem w związku z moim z chłopakiem ze szkoły, który był żołnierzem przez parę lat i ma teraz status weterana. Chcemy wziąć ślub na zakończenie szkoły, bo mam na M-1 30 dni po zakończeniu edukacji na przebywanie w USA. Słyszałam, że ślub z military to trochę inna procedura. Nie wiem, czy weteran wciąż kwalifikuje się jako military. Mieszkam w Los Angeles i jeśli ktoś tu zna jakiegoś prawnika od imigracji z polskimi korzeniami, to docenię tez pomoc. Proszę, powiedzcie mi co jest innego w procedurze przy ślubie z weteranem.\nEdytowane 30 Listopad przez ewat\n6 minut temu, ewat napisał:\nSłyszałam, że ślub z military to trochę inna procedura.\nPierwsze słyszę, jesteś pewna że chodzi o ślub a nie o inną procedurę związaną ze ślubem?\n2 godziny temu, ewat napisał:\nProcedura jest dokladnie taka sama jak w przypadku kogokolwiek innego.\nPodobnie z uzyskaniem zielonej karty bo to pewnie pytasz. Ulatwienia bylyby jedynie gdyby ta osoba byla active i dostala rozkazy na deployment poza US.\nUSCIS ma tez zdaje sie oddzielna infolinie dla weteranow.\nRoelka byla ekspertka ale juz jej nie ma na forum. Generalnie slub sie bierze tak samo jak z nie-weteranem.\n7 godzin temu, MoniaS napisał:\nWeterani mają dość przywilejów. Małżeństwo to żaden benefit.\nDnia 1.12.2018 o 01:53, andyopole napisał:\nDokładnie. Jedynie co to military dependent card i zniżka w sklepach\nA to ze będziesz mieć tylko SSN to nie licz ze od razu dostaniesz prace. Jak się uda to super. Ja musiałam mieć GC, driving license i ewaluacje dyplomu no i certyfikat. A to była długa droga\nNa EAD (pozwolenie na prace) sie teraz czeka Ok 5-7mcy od złożenia papierów na GC. Wiec na Waszym miejscu bym sie zastanowiła czy nie brać ślubu juz teraz i szybko składać papiery. A co do GC to czasy oczekiwania teraz to masakra, juz pisałam gdzies na innym wątku ze czekam od lutego na Interview a poczekam jeszcze pewnie około roku. Taki mam local office, moze w Cali troche szybciej to idzie, nie orientowalam sie. A jak juz sie dostanie to wymarzone EAD to tez nie jest tak różowo, szukanie pracy tutaj to dosc długi proces i wcale nie tak łatwo cos sensownego znalezc. Oczywiście życzę powodzenia i nie chce nikogo zniechęcać do emigracji a jedynie uświadomić zeby sie nastawić na zycie na czyjś koszt przez przynajmniej pierwszy rok od złożenia wniosku.


Przygotowanie tłumaczenia tekstu, jakie byłoby na wielkim etapie nie jest proste, jeśli nie jest się obeznanym ze każdym zasadami wchodzącymi w określonym języku. Zamiast więc tracić kolej na jakości uczynienia tegoż na naszą rękę, warto poszukać doświadczonego specjalisty.\nDzięki temu wpływanie zostanie stworzone poprawnie także nie będzie w nim żadnych błędów, które mogłyby zupełnie zmienić sens całej wypowiedzi. Na takie prac powinien przede wszystkim widzieć w wypadku, jeżeli należy o potrzeby biznesowe, gdzie wszystko musi być dograne z startu do kraju. W moc przykładach na szczęście można znaleźć odpowiednie szkolenia w odpowiedniej cenie. W ostatnim przedmiocie chodzi tylko znaleźć firmę typu tłumacz Warszawa i zgłosić zamówienie na znaczniejszą ilość tekstów. Z reguły pojedyncze realizacje kosztują niemało, natomiast im istnieje ich znacznie tym taniej uchodzi za pojedyncze słowo. Z tamtej części, można też rozejrzeć się po ofertach kilku innych nazw a wybrać taką, jaka będzie w pełni odpowiadała potrzebom klienta. Dobrze przetłumaczony tekst nie zajmuje fachowcom wielkiej części czasu, dlatego można je zdawać praktycznie w wolnym momencie. Przygotowany artykuł można pobrać w układzie kilkudziesięciu minut, a następnie zastosować go do punktów służbowych. Można również kupić pakiet tłumaczonych teksów i więc uznaje się do dyspozycji kilka różnych tłumaczeń w ruchu każdego miesiąca. Jeżeli natomiast ktoś potrzebuje tłumaczeń w góra większej miar, to wówczas może zastanowić się nad zatrudnieniem tłumacza na określone, bowiem taki specjalista pewno się przydać w sukcesie firm, gdzie często odwiedza potrzeba porozumiewania się w nieznanych językach.\nWracając oraz do tłumaczeń robionych samodzielnie, wtedy silna je dokładnie wykorzystywać, jednak najlepiej wykonywać to tylko do punktów prywatnych. W kwestiach służbowych lepiej zostać przy tym, co chcą zaoferować profesjonalne firmy. W ten ćwicz można nawet zaoszczędzić pieniądze, jeśli uniknie się wpadek przy tłumaczeniach tekstów, jakie zajmują szczególnie niebagatelne znaczenie. To wszystko najlepiej pokazuje, że znalezienie tłumacza nie musi stanowić solidnym kosztem nawet dla niedużych firm.\nSzkolenie pracownika a umowa lojalnosciowa


To jedno z najstarszych świąt obchodzonych w Polsce - RMF 24\nTo jedno z najstarszych świąt obchodzonych w Polsce\nPiątek, 15 sierpnia 2014 (10:01)\nObchodzone dziś Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny to jedno z najstarszych świąt maryjnych w Kościele. W polskiej tradycji jest znane jako święto Matki Bożej Zielnej. Dogmat o Wniebowzięciu NMP papież Pius XII ogłosił w 1950 roku.\nPiesza Pielgrzymka Młodzieży Różnych Dróg i Kultur księdza Andrzeja Szpaka na Jasnej Górze /Waldemar Deska /PAP\nKult Maryi Wniebowziętej był w Kościele bardzo żywy. Wystawiono tysiące świątyń pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej. W ciągu wieków powstało osiem zakonów pod tym wezwaniem. To przekonanie wiernych, że Maryja po śmierci została wraz z ciałem i duszą wzięta do nieba, potwierdził 64 lata temu swoją decyzją papież Pius XII i ogłosił dogmat o Wniebowzięciu NMP (dogmat, czyli objawiona, niepodważalna prawda wiary).\nŚwięto ku czci Maryi wziętej do nieba obchodzone było już w pierwszych wiekach pod nazwą "zaśnięcia Maryi". Potem zastąpiono je Wniebowzięciem Najświętszej Maryi Panny. Ok. VI wieku w Konstantynopolu uroczystości ustalono na dzień 15 sierpnia; od następnego stulecia zaczęto je obchodzić także w Europie. Kościoły wschodnie, zachowujące kalendarz starego stylu (juliański) obchodzą święto 13 dni później, czyli 28 sierpnia.\nKult Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny praktykowany był we wczesnym chrześcijaństwie - wiązało się z nim wiele apokryficznych opowieści. Według jednej z nich w dzień Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny zjechali się apostołowie z oddalonych krańców ziemi, by pochować ciało matki Zbawiciela u podnóża Góry Oliwnej. Przy zaśnięciu Maryi nie było jednak Tomasza, który po spóźnionym przybyciu prosił o otworzenie grobu Maryi. Gdy odsunięto kamień, znaleziono pusty grób, a w miejscu ciała Matki Bożej leżały pachnące lilie i wianki kwiatowe. Dlatego też w dzień Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny święci się w kościołach kwiaty i zioła.\nŚwięto Wniebowzięcia zalicza się do najstarszych na ziemiach polskich uroczystości maryjnych. Potwierdzeniem tego jest wybór Najświętszej Maryi Panny na patronkę metropolii gnieźnieńskiej w X wieku (Królowa Polski). Największym dziełem polskiej sztuki rzeźbiarskiej jest zaś wykonany w XV wieku przez Wita Stwosza ołtarz w kościele Mariackim w Krakowie - przedstawia scenę zaśnięcia, wniebowzięcia i ukoronowania Matki Bożej.\nW Kościele katolickim dni poprzedzające uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny są tradycyjnie okresem pielgrzymek do sanktuariów maryjnych, a u unitów i prawosławnych święto Zaśnięcia Maryi poprzedza 14-dniowy post. 15 sierpnia to dzień kulminacji licznych pielgrzymek pieszych, które spotykają się na Jasnej Górze w Częstochowie. Każdego roku bierze w nich udział ok. 250 tys. pątników z całej Polski.


Multimetr cyfrowy True RMS z Bluetooth | NP15B 200P1 Sklep LUMEL | shop.lumel.com.pl\n» Multimetr cyfrowy True RMS z Bluetooth | NP15B 200P1\nKod produktu: NP15B 200P1\nMultimetr cyfrowy TRUE RMS NP15B jest kompletnym narzędziem pomiarowym wyposażonym w ponad 30 różnych funkcji. Cechuje się dużym poziomem bezpieczeństwa użytkowania, szerokim zakresem pomiarowym oraz licznymi funkcjami dodatkowymi, ułatwiającymi pomiary. Komunikacja miernika z komputerem lub innym urządzeniem mobilnym możliwa jest za pomocą interfejsu Bluetooth z dedykowaną aplikacją na urządzenia mobilne Android.\nPodczas projektowania NP15B szczególną uwagę poświęcono bezpieczeństwu użytkowania urządzenia oraz jego funkcjonalności, poprzez zastosowanie m. in. funkcji sygnalizacji obecności niebezpiecznego napięcia na zaciskach miernika, brzęczyka informującego o przekroczeniu zaprogramowanego zakresu pomiarowego, zastosowaniu jednego wspólnego bezpiecznika w oddzielnej kieszeni dla wszystkich zakresów pomiarowych prądu od 600μA do 10 A AC/DC czy intuicyjnemu menu urządzenia.\nKomunikacja Bluetooth z urządzeniami mobilnymi i z PC.\nRejestracja i podgląd pomiarów (do 32000 rekordów).\nPomiar napięcia o paśmie do 100 kHz.\nTryb filtru dolnoprzepustowego.\nFunkcja sygnalizacji przekroczeń brzęczykiem.\nNiska impedancja wejściowa o wartości 1 MΩ dla pomiarów VAC.\nPomiar sygnału 4-20 mA / 0-20 mA.\nWspólny bezpiecznik dla zakresów mA i A.\nGenerator sygnału prostokątnego.\nPomiar temperatury sondami J, K, Pt100 i Pt1000.\nMożliwość podłączenia zasilacza dla długotrwałych pomiarów.\nWybór przekładni dla cęgów pomiarowych prądowych.\nPomiar częstotliwości i okresu.\nBezpłatna aplikacja NP15B do pobrania na Google Play Store.


Chemioradioterapia po zabiegach chirurgicznych w porównaniu z zabiegami chirurgicznymi z powodu gruczolakoraka żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego czesc 4 – Poradnia psychologiczna Adam Orlik-Bratian\nBadanie było monitorowane przez komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo w Southwest Oncology Group. W dwóch planowanych okresowych analizach komisja oceniła, czy można wcześniej zakończyć badanie zgodnie z wytycznymi określonymi w protokole. Obie analizy śródokresowe spowodowały kontynuację badania do planowanego czasu na przekazanie ostatecznych danych.\nTabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów i nowotworów. Od sierpnia 1991 r. Do 15 lipca 1998 r. Zarejestrowano 603 pacjentów. Czterdziestu siedmiu pacjentów (8 procent) uznano za niekwalifikujących się, ponieważ mieli dodatnie marginesy chirurgiczne, mieli chorobę inną niż gruczolakorak w badaniu patologicznym lub byli zarejestrowani po upływie określonego czasu. Z pozostałych 556 pacjentów 275 losowo przydzielono do operacji, a 281 do operacji i chemioradioterapii. Czynniki demograficzne (tabela 1) były podobne w obu grupach; 94 procent pacjentów było po zabiegu ambulatoryjnym lub bezobjawowym.\nWiększość guzów znajdowała się w dystalnej części żołądka. Zmiany chorobowe występowały w połączeniu żołądkowo-przełykowym u około 20% pacjentów. Pacjenci byli narażeni na wysokie ryzyko nawrotu; więcej niż dwie trzecie z nich miało stadium T3 lub T4, a 85 procent miało przerzuty do węzłów (Tabela 1).\nTabela 2. Tabela 2. Przyczyny przerwania chemioradioterapii wśród 281 pacjentów w grupie chemioradioterapii. Spośród 281 pacjentów przypisanych do grupy chemioradioterapii 181 (64 procent) ukończyło leczenie zgodnie z planem (Tabela 2); 17 procent zaprzestało leczenia z powodu skutków toksycznych (badacze nie byli zobowiązani do wskazania konkretnego działania toksycznego, które spowodowało zaprzestanie leczenia). Osiem procent zmniejszyło leczenie, 5 procent miało progresję choroby podczas leczenia, procent zmarł w trakcie leczenia, a 4 procent przerwało leczenie z innych powodów. Dwunastu pacjentów (ośmiu wyznaczonych do otrzymywania chemioradioterapii i czterech pacjentów przydzielonych do zabiegu chirurgicznego) odmówiło kontynuacji przypisanej terapii, ale zostali włączeni do przydzielonej grupy badawczej zgodnie z intencją leczenia. Ośmiu pacjentów, którzy odmówili przyjęcia chemio radioterapii określonej w protokole, nie można było ocenić pod kątem efektów toksycznych.\nJedynymi wymaganiami związanymi z zabiegiem w zakresie kwalifikowalności były resekcja z celem leczniczym i resekcja en bloc guza z marginesami ujemnymi. Wymagane było również oświadczenie chirurga operacyjnego, że nie ma przerzutowego lub nieresekcyjnego gruczolakoraka\n[przypisy: autologiczny przeszczep komórek macierzystych, choroby monogenowe, zwężenie tętnic nerkowych ]


orchidee ekwador | insektojady.pl - mięsożerne i egzotyczne\nUbarwiania terrarium ciąg dalszy.\nSzkiełko, które w pierwszej myśli miało być czysto i stuprocentowo owadożerne, no poza mchami (ale kto je tam wie) dość szybko przestało być tylko owadożerne.\nA właściwie przestało krótko po tym, jak przerobiłem je z gołego szkła z ustawionymi doniczkami, na terrarium z podłożem i innymi bajerami.\nA dzisiaj wsadziłem do terrarium kolejnych mieszkańców. Przyjechali w tym tygodniu.\nPrzesyłka prosto z Ekwadoru (tak, ten Ecuador w Ameryce Południowej). Ecuagenera ma całkiem fajne roślinki, jakby ktoś szukał 😉\nWstępnie są w terrarium, jak coś im nie będzie pasowało to kombinuję inaczej.\nTags: EcuadorecuageneraEkwadorLepanthes tsubotaeorchideaorchidee w terrariumScaphosepalum breve\nNext Zimowanie 2016-2017 – start\nPrevious Nowy panel LED – krok po kroku


Listopad 2018 – Strona 2 – Gmina Michów\nGmina Michów - STULECIE NASZEJ NIEPODLEGŁOŚCI ŹRÓDŁEM NASZEJ RADOŚCI\n25 października 2020, 17:10\nSilna mgła Więcej „OSTRZEŻENIE O SILNEJ MGLE”\nUrząd Gminy w Michowie informuje, że osoby, które ubiegały się o stypendium szkolne o charakterze socjalnym na rok szkolny 2018/2019 proszone są o odbiór decyzji w Urzędzie Gminy pok. nr 10 A.\nSerdecznie dziękuję za poparcie udzielone mi 4 listopada w II turze wyborów samorządowych. Składam gorące podziękowania wszystkim, którzy oddali na mnie głos oraz pomagali mi i wspierali mnie podczas trudnej kampanii wyborczej. Daliście mi Państwo siłę do działania i po raz kolejny wielki mandat zaufania. Dołożę wszelkich starań, aby moje obowiązki wykonywać sumiennie i należycie, a danego mi zaufania nie zawieść.\nModernizacja infrastruktury wodociągowej na terenie gminy Michów polegająca na przebudowie stacji wodociągowej w Rudnie oraz przebudowie stacji uzdatniania wody w Wypnisze\nW dniu 16 maja 2018 r. zawarta została umowa o dofinansowanie projektu polegającego na przebudowie stacji wodociągowej w Rudnie oraz przebudowie stacji uzdatniania wody w Wypnisze, w ramach Osi Priorytetowej 6 Ochrona Środowiska i Efektywne Wykorzystanie Zasobów. Termin realizacji umowy – 31 grudnia 2019 r. Całkowita wartość projektu wynosi: 1 968 235,47 zł. Wydatki kwalifikowane: 1 613 280,87 zł. Dofinansowanie 85 % tj. 1 371 288.73 zł.\nWięcej „Modernizacja infrastruktury wodociągowej na terenie gminy Michów polegająca na przebudowie stacji wodociągowej w Rudnie oraz przebudowie stacji uzdatniania wody w Wypnisze”


Co zastawić w lombardzie? Lombardy przyjmują złoto, srebro, diamenty ...\n← Jak działa Lombard\nLombard pożyczka bez wychodzenia z domu →\nCo zastawić w lombardzie? Co warto zastawić w lombardzie\nPytanie zasadniczo proste i ciekawe .\nZastawiane przedmioty w lombardzie wyceniane są poniżej jej wartości, ale to nie oznacza wcale małych pieniędzy. Im wyższa wartość zastawianego przedmiotu tym wyższa pożyczka w Lombardzie. Jeżeli zamierzamy spłacić zaciągniętą pożyczkę to i tak wycena nie ma tu znaczenia ( odzyskasz zastawiony sprzęt w momencie spłaty), więc można zastawić sprzęt o wartości 3000 zł pod zastaw za 1500 zł. Po określonym czasie (tydzień, dwa, miesiąc) przychodzisz i odbierasz sprzęt spłacając zaciągniętą pożyczkę, lub przedłużasz wpłacając same odsetki. Tutaj ważne jest dochowanie terminu, gdyż po upływie umówionej daty zwrotu Twój zastaw przechodzi na własność lombardu i możesz go nie odzyskać.! Pamiętaj to Ty musisz tej daty pilnować. Zresztą jak się do banku spóźnisz to cię wpiszą na listę dłużników i lipa.\nCo do meritum pytania (Co zastawić w lombardzie?)\nNajchętniej lombardy przyjmują (w kolejności) złoto, srebro, diamenty (z wyceną i bez), (a w zależności od Lombardu), telewizory,laptopy, kamery itp., a także samochody i niekiedy domy działki itp.\nCo do oprocentowania jest co prawda wyższe (oscyluje w granicach 20% / m-c) ale :\n– nie ma opłat przygotowawczych – jak w przypadku kredytu\n– nie trzeba wykazywać zdolności kredytowej, ani dochodów,\n– jeśli nie zależy nam na zastawie nie trzeba oddawać pożyczki.\nDużym plusem na rzecz lombardów jest. to że nawet jak nie chce się z powrotem odebrać zastawionych rzeczy, lub nie ma za co jej wykupić, to wystarczy po prostu nie spłacać pożyczki.\nNa koniec formalności w otrzymaniu gotówki zajmują kilka chwil nie dni – jak w banku\nWyszukiwania podobne do lombardy w Legnicy :\nlegnica lombard 24h\nlombard legnica prusa\nlombard legnica głogowska


Lupo Italian Kitchen, Rehoboth Beach - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRehoboth Beach — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Lupo Italian Kitchen\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Rehoboth Beach Atrakcje w pobliżu obiektu Lupo Italian Kitchen\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Delaware (DE)›Rehoboth Beach›Rehoboth Beach Restauracje›Lupo Italian Kitchen\nNr 123 wśród 176 Restauracje w lokalizacji Rehoboth Beach $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 247 Rehoboth Ave, Rehoboth Beach, Rehoboth Beach, DE 19971-2137 +1 302-226-2240\nRehoboth Beach, DE Więcej AmericInn Lodge & Suites Rehoboth Beach\nTrwa aktualizowanie listy... Lupo Italian Kitchen — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Lupo Italian Kitchen? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nObsługa kelnerska, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Bar, Wino i piwo, Płatność kartami American Express, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Płatność kartami Discover, Miejsca siedzące, Na wynos\n247 Rehoboth Ave, Rehoboth Beach, Rehoboth Beach, DE 19971-2137 Lokalizacja:\nOto pytania, które zadawali klienci, wraz z odpowiedziami przedstawicieli i innych klientów obiektu Lupo Italian Kitchen\n2 pytań Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Lupo Italian Kitchen.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Lupo Italian Kitchen Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 6 recenzje(-i) Gallery 50\n193 recenzje(-i) One Spirit Massage Studio\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 945 recenzje(-i) Henlopen City Oyster House\n670 recenzje(-i) Salt Air Kitchen\n813 recenzje(-i) Fins Fish House & Raw Bar


Darmowe COVIDTOKEN od CoinMarketCap - darmowe kryptowaluty Wrzesień 2021\nCovid Token to platforma, która ma na celu zwiększenie współpracy i solidarności na uniwersalną skalę.\nCoinMarketCap x Covid Token rozdają członkom społeczności 2,500,000 darmowych COVIDTOKEN. Wykonaj proste zadania w mediach społecznościowych i prześlij swoje dane, aby mieć szansę na zdobycie 500 COVIDTOKEN o wartości ok. 5 USD.\nCo zrobić, aby otrzymać darmowe COVIDTOKEN?\ndodaj Covid Token do swojego Watchlist na CoinMarketCap\nzaobserwuj Twittera Covid Token i CoinMarketCap\ndołącz do kanału Covid Token i CoinMarketCap oraz CoinMarketCapEN (opcjonalnie) na Telegramie\nUWAGA! Spośród uczestników, zostanie wylosowanych 5000 użytkowników, którzy otrzymają darmowe COVIDTOKEN.\nIlość – 500 COVIDTOKEN\nDarmowe VLXPAD od CoinMarketCap


Opowiastki o tym jak być życzliwym, uczynnym i… [Anna Jedlikowska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Anna Jedlikowska Liczba stron: 60\nISBN: 978-83-66149-10-6 Data wydania: 2019-02-01\nAnna Jedlikowska OPOWIASTKI O TYMJAK BYĆ ŻYCZLIWYM,UCZYNNYM I... 2019\nCopyright © by Anna Jedlikowska 2019 Copyright © by Wydawnictwo Witanet 2019 Wszelkie prawa zastrzeżone Projekt okładki, opracowanie graficzne, skład, łamanie: Ryszard Maksym ISBN: 978-83-66149-10-6 Książka dostępna również w wersji papierowej Wydawca: Wydawnictwo WITANET tel.: #48 601 35 66 75 www.witanet.net wydawnictwo@witanet.net Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy. Skład wersji elektronicznej:\nMoim „dziabągom” z Przedszkola nr 5 w Zamościu\nTRZY SŁOWAZMAGICZNEGO KUFERKA\nPIERWSZE SŁOWO Krzyś, Piotruś i Maja uwielbiali wakacje nad morzem, na które wyjeżdżali z rodzicami każdego lata. Nawet wycieczki i spacery były bardziej atrakcyjne niż te w ciągu roku. Tarzanie się w cieplutkim piasku i skakanie przez morskie fale, to ulubione, wakacyjne zajęcie trojaczków, więc i tym razem, gdy nadszedł czas wyjazdu dzieciaki również szalały z radości. – Mamusiu jestem taka szczęśliwa! Nie mogę się doczekać, kiedy będziemy na miejscu – ekscytowała się Maja, podskakując i kręcąc się dookoła rodziców. – Ale super! Tato! Tato! Kiedy dojedziemy, teraz też tak długo będziemy jechać?! – przekrzykiwali się chłopcy. – Kiedy w końcu wyjeżdżamy?! Rodzice uśmiechnęli się i popatrzyli na siebie z politowaniem, bo właśnie w tym momencie, gdy tato próbował odpowiedzieć na pytania, trójka rozentuzjazmowanych brzdąców, w ogóle nie zainteresowana już odpowiedzią w podskokach zniknęła w swoim pokoju. – Jak my tam wytrzymamy z tymi naszymi, małymi klonami? – zaśmiał się tato, odwracając się w stronę wybiegających dzieci. – Dziabągi, czy wszystko spakowaliście? Był piękny, słoneczny dzień. Delikatne fale leniwie obijały się o brzeg, po błękitnym niebie wirowały mewy, głośno skrzecząc, a cudowny, morski zapach unosił się w powietrzu. W oddali widać było statki cumujące w porcie. – Jak tu wspaniale – westchnęła mama, podnosząc z piasku niewielką muszelkę. Dzieci, radośnie wbiegły na plażę i od razu postanowiły zbudować zamek z piasku. Z wielkim zapałem formowały wieżyczki i kopały głęboką fosę, otaczającą ich bajkowy pałac. Po chwili Krzyś grzebiąc swoją nową czerwoną łopatką w piasku, powolutku przysunął się do siostry i szepnął jej cichutko do ucha – Tu coś jest, zobacz. – Ojej, co to? – również cicho odpowiedziała zdziwiona Maja, odkładając na bok wiaderko z piaskiem. – Mamo, tato! Znaleźliśmy skarb! – wrzasnął w tym momencie Piotruś i popędził do rodziców, leżących nieopodal. Rodzice podnieśli się z miejsca, z którego jeszcze przed chwilą ze spokojem obserwowali poczynania swoich pociech. Przejęty Krzyś rzucił łopatkę za siebie, jakby już w ogóle nie była mu potrzebna i swoimi małymi rączkami rozpoczął rozgrzebywanie piasku, nie zwracając w ogóle uwagi na to, że zasypywał przy tym zbudowany przed chwilą ich wspólny zamek. Maja przypatrywała się bratu z szeroko otwartą buzią. – No, no… – w pewnym momencie rzekł tato zbliżając się do swoich ukochanych szkrabów – rzeczywiście coś znaleźliście. Przykucnął obok nich, i jednym ruchem wyciągnął tajemniczą skrzyneczkę. – Wygląda na bardzo stary – odezwała się zaciekawiona mama, która także zdążyła podejść i delikatnie strzepnęła piasek z tego tajemniczego znaleziska. – Co to?! Mamo! Co to?! Co to jest?! – trajkotały dzieci. Po chwili namysłu mama odpowiedziała cichutko – Drewniany kuferek, ale hm…, nie ma kluczyka, aby go otworzyć. – Skoro jest taki stary, to znaczy, że chyba jest niczyj. Możemy zabrać go do domu i tam spróbować otworzyć? – równie cicho odpowiedział Krzyś. – Ciekawe co tam jest? – zainteresował się Piotruś – Może muszelki, albo, albo… bursztyny może? – Nie! Nie! – klaskała w rączki Maja – Tam na pewno jest jakiś tajemniczy skarb! Mamusiu, mamusiu, to co możemy go wziąć? – prosiła. Podekscytowane dzieci zapomniały już o zamku, który jeszcze przed chwilą budowały z takim zapałem. Myślały już tylko o tym, aby znaleźć się w domu i otworzyć tajemniczy kuferek. – No to chodźmy już – jęknął zniecierpliwiony Piotruś, ciągnąc mamę za rękę. – Jak to? Nie chcecie dziś skakać przez fale? – zapytała mama udając zaskoczoną. – Nie, nie, może jutro. Chodźmy już mamusiu, prosimy – żebrała już cała trójka, drepcząc nerwowo wokół rodziców. – No, a lody, nie chcecie już lodów ?– ciągnęła dalej mama. – Nie chcemy żadnych lodów, chcemy do domu – stanowczo i bardzo poważnie odpowiedziała Maja, i tupnęła nóżką. – Chyba z nimi nie wygramy – odezwał się tato, patrząc karcąco na córkę. Po powrocie do domu mama poprosiła dzieci – Odstawcie na razie ten kuferek i umyjcie rączki. My z tatą zrobimy coś pysznego do zjedzenia, a później zajmiemy się tym hm… znaleziskiem. – Oj, mamo! – zaprotestowały trojaczki. – No... szybciutko, szybciutko, moi mali poszukiwacze skarbów – zaśmiała się mama, nie reagując na protesty trojaczków. Niezbyt zadowoleni Krzyś, Maja i Piotruś umyli rączki i wolnym krokiem poczłapali do pokoju. Wcale nie mieli ochoty nic jeść. Rozsiedli się na dywanie, a na środku ustawili kuferek, przez chwilę wpatrywali się w niego jak zahipnotyzowani. – Już dłużej nie wytrzymam – jęknęła Maja biorąc kuferek i nerwowo obracając go w rączkach. Piotruś przez chwilkę przyglądał się siostrze, po czym zabrał jej kuferek i zaczął nim potrząsać i uderzać o podłogę – Ty Maju nic nie umiesz, ja zaraz go otworzę – mądrzył się. – Eee tam, on jest chyba popsuty – stwierdził w końcu znudzony już Krzyś – musimy poczekać na rodziców, może oni coś poradzą. Chodźmy do kuchni. – Nie stukaj tak, popsujesz – prawie płacząc, mówiła Maja – Oddaj mi go. – Masz jak chcesz – obruszył się chłopiec i cisnął kuferek w stronę siostry. – Postawię go na mojej półce – odrzekła z ulgą, troskliwie głaszcząc tajemnicze znalezisko. – W co się teraz pobawimy? – zapytał Krzyś, już zupełnie niezainteresowany kuferkiem. – Może pogramy w piłkę! – rozochocił się Piotruś. – A może pobawimy się moimi lalkami? – poprosiła Maja – ciągle bawimy się tylko w to co wy chcecie. – Na pewno nie. Nie będę się z tobą bawił w jakieś głupie, babskie zabawy. Idź i baw się sama. My będziemy grać w piłkę – warknął Piotruś, i co prawda niechcący, ale popchnął swoją siostrę. Mai zrobiło się bardzo przykro. Piotruś nigdy wcześniej tak się nie zachowywał. Rozżalona bardzo się rozpłakała. I w tym momencie stało się coś bardzo dziwnego: Najpierw pokój ogarnęła ciemność, a przecież był to środek dnia. Po chwili, kuferek przeraźliwie skrzypiąc, bardzo pomału otworzył się, a z jego wnętrza wystrzeliła fontanna kolorowych fajerwerków. Przecudne, różnobarwne światełka ogarnęły cały pokój. Oczarowane tym widokiem dzieci stały tak w bezruchu, wpatrując się w to przedziwne zjawisko swoimi dużymi, niebieskimi oczętami. Stało się właśnie to czego kompletnie się nie spodziewały. W pewnym momencie kuferek podskoczył raz, drugi i trzeci i zaczął bardzo, bardzo głośno brzęczeć, cała trójka otworzyła buzie ze zdziwienia, Maja już nawet zapomniała dlaczego płakała. I w tym momencie kuferek przemówił ludzkim głosem: MAGICZNY JESTEM KUFEREK. MAGICZNE SCHOWANE MAM SŁOWA. OPOWIEM CI PEWNĄ HISTORIĘ. CZY SŁOWO TO ROZPOZNAĆ ZDOŁASZ? W pokoju znowu zrobiło się bardzo ciemno, fajerwerki ustały, a ze środka skrzyneczki zaczęły wydobywać się kolorowe obrazy. Dzieci w milczeniu rozsiadły się na dywanie jak w najprawdziwszym kinie, zaciekawione tym co za chwilę się wydarzy. Kuferek rozpoczął swoją pierwszą opowieść: 1.\tROZALKA W pewnej wiosce, nieopodal lasu, nad błękitnym jeziorem żył sobie drwal, wraz ze swoją córeczką Rozalką. Miejsce w którym mieszkali było naprawdę piękne. Szczególnie wiosną i latem, gdy roślinność budziła się do życia obdarzała swoich mieszkańców różnorodnością barw i równie cudownymi zapachami. Nigdzie indziej nie było tak pięknie i kolorowo. W ich małym, ciasnym domku, w którym mieszkali panowały cisza i spokój, głośne były tylko stare kuchenne drzwi, które strasznie skrzypiały. Drwal bardzo kochał swoją córkę, miał tylko ją – swoją jedyną, najdroższą Rozalkę. Każdego dnia przynosił jej bukiecik polnych kwiatków, które zrywał wracając do domu po ciężkim dniu z pracy. Pomimo ogromnego zmęczenia, na to zawsze znajdywał czas, bo gdy widział uśmiech na twarzyczce swojej ukochanej córeczki, jego serce przepełniało się niewyobrażalnym szczęściem. Ale ten piękny uśmiech nie często gościł na ustach dziewczynki. Rozalka bardzo tęskniła za swoją ukochaną mamą, która pewnego dnia zmarła i dziewczynka została sama ze swoim ojcem, a na domiar złego dzieci mieszkające w tej samej wiosce nie chciały się z nią bawić. Drwal wiedział że jego córka cierpi, lecz nie potrafił jej pomóc. Troszczył się o nią najlepiej jak potrafił, nie umiał jednak zaplatać jej warkoczy na tych cudownie kręconych, rudych włosach i nie stroił też tak Rozalki, jak robiła to wcześniej jej mama. Dziewczynka chodziła w czystych, lecz w spranych, starych sukienkach i z nieco rozczochranymi włosami, związanymi w niedbały kucyk. Dla dzieci był to powód do tego, aby dokuczać Rozalce. Dziewczynka uwielbiała spędzać czas ze swoim tatą, ale mimo to czuła się bardzo samotna. Pragnęła mieć przyjaciółkę, taką najprawdziwszą w świecie. Taką, która nie śmiałaby się z jej starych wyblakłych sukienek i jej kręconych żywoczerwonych włosów. Marzyła o przyjaciółce, która by ją rozumiała, której mogłaby zdradzać wszystkie swoje sekrety, i z którą bawiłaby się beztrosko. Było jednak inaczej. Mimo tego, że bardzo garnęła się do dzieci i chciała zaprzyjaźnić się z nimi, one wolały jej dokuczać. Każdą wolną chwilę dziewczynka spędzała więc ze swoim ojcem. Drwal robił wszystko, aby jego ukochana córka się nie nudziła. W pewną ciepłą, bezchmurną i gwieździstą noc, drwal i Rozalka postanowili spać na dworze. Noc była cicha i bezwietrzna. Słychać było tylko cykanie świerszczy i rechot żab nad jeziorem. Leżeli oboje na kocu przed domem, wpatrując się w niebo. Widok był nad wyraz piękny. Tyle gwiazd można było zobaczyć gołym okiem. – Spójrz córciu – pokazywał drwal wodząc powoli palcem po niebie – Widzisz? Tam jest Wielka Niedźwiedzica. – Widzę – cichutko odpowiedziała Rozalka. – A tam, obok to Mała Niedźwiedzica. A na końcu jej ogona, o tam…, to Gwiazda Polarna, widzisz aniołku? Ta, która świeci tak jasno, jakby była bliżej niż wszystkie inne… Myślę, że tam na pewno jest twoja mama – drwal pocałował córkę w czoło – Zobacz, mruga do ciebie i wiesz, ona czuwa, aby nic złego cię nie spotkało. Naprawdę. Maja uśmiechnęła się nieśmiało i posłała w górę całusa. – A wokół tej Gwiazdy to Smok – ciągnął drwal. – Smok? – Tak Smok, tak nazywa się ten gwiazdozbiór, który ją otacza – gwiazdozbiór Smoka – A czy ten smok jest dobry? – Na pewno. – I nie skrzywdzi mamusi? – Na pewno nie, kochanie. – Bardzo za nią tęsknię tatku – ze łzami w oczach szepnęła Rozalka. – Wiem skarbie, ja również – drwal przytulił dziewczynkę. – Wiesz tatusiu… to miejsce gdzie mieszkamy jest takie piękne. Tak bardzo chciałabym, aby było też magiczne, aby spełniały się tu marzenia – szepnęła patrząc w górę i wtuliła się w ojca jeszcze mocniej – Może jakbym miała przyjaciółkę, nie byłoby mi tak smutno bez mamy? Może dzieci nie dokuczały by mi już tak bardzo? Wpatrując się w niebo, nie zauważyli jak w pewnym momencie jezioro zabulgotało, woda zawirowała i po chwili rozbłysła przepiękną srebrną poświatą, a na jej tafli, jak w lustrze odbiła się postać kobiety o ciepłym spojrzeniu i delikatnym uśmiechu. Gwiazda Polarna zamrugała... Drwal wzruszony słowami córki miał łzy w oczach – Ale ono jest magiczne – szepnął po chwili – Tylko musisz w to uwierzyć skarbie. Sam również całą duszą pragnął w to wierzyć. Bo jego jedynym marzeniem było to, aby Rozalka była w końcu szczęśliwa. Wiedział jak bardzo przeżywała każdą zaczepkę dzieci i każde przykre słowo skierowane w jej stronę. – Patrzcie, idzie czerwony potwór! Ale ona brzydka! Hej ty, szkarado! Ale masz paskudną sukienkę! – krzyczały i śmiały się zawsze, gdy tylko ją widziały. Rozalka słysząc to, przybiegała do domu i bardzo, bardzo długo płakała. Ojciec zawsze starał się ją pocieszać jak tylko potrafił. Przytulał, łaskotał, opowiadał śmieszne historyjki. Robił najbardziej głupie miny jakie tylko potrafił. Naśladował najróżniejsze zwierzęta. Raz o mało nie złamał nogi skacząc ze stołu w czerwonym garnku na głowie, udając koguta. Wszystko po to, aby rozweselić swoje ukochane dziecko, ale nie było to łatwe. Dziewczynka zwykle wyczerpana płaczem, usypiała w jego ramionach. A on wzdychał głęboko z żalu, gdyż wiedział, że jego żona na pewno potrafiłaby ukoić smutki ich córki. Pewnego dnia, gdy jak co dzień, drwal udał się do lasu, a Rozalka bawiła się sama nad jeziorem, znów usłyszała śmiech dzieci. Ogromna rozpacz ogarnęła jej małe serduszko – „Dlaczego śmieją się ze mnie i nie chcą się ze mną bawić? Przecież nic złego im nie zrobiłam” – zapłakała i głośno westchnęła. Właśnie miała uciec do domu, ale dzieci już ją zobaczyły i zdążyły do niej dobiec, i znowu się zaczęło: – Patrzcie, brzydal! – Hej! Czerwony potworku! Śmiały się z niej i popychały. Był to bardzo okrutny widok. W pewnym momencie dziewczynka o imieniu Zosia, szarpnęła Rozalkę i obydwie wpadły do wody. Krzyki dzieci ucichły... Wystraszone patrzyły w osłupieniu. Nie wiedziały, że Rozalka umie pływać. Ojciec, który uwielbiał spędzać z nią czas, w niedzielne popołudnia uczył ją także różnych technik pływania. Dzięki temu szybko wydostała się z wody, natomiast Zosia, która jeszcze przed chwilą śmiała się z Rozalki, w tej chwili była przerażona, bo nie potrafiła się wydostać. Wystraszone dzieci miały ochotę uciec. Bały się patrzeć na to, co za chwilę mogło się wydarzyć. Rozalka, widząc zlęknioną Zosię, niewiele myśląc wskoczyła z powrotem do wody, aby pomóc małej okrutnicy. Nie myślała o tym jak dzieci bardzo ją krzywdziły, w tej chwili nie miało to żadnego znaczenia, chciała tylko wyciągnąć ją z jeziora – Zaraz ci pomogę! Nie bój się! Już do ciebie płynę! – wołała. W tym czasie zmęczony drwal jak zwykle wracał z pracy z bukiecikiem polnych kwiatów dla swojej ukochanej córki. Gdy zobaczył zamieszanie nad jeziorem i usłyszał głos Rozalki, kwiaty wypadły mu z ręki... Nim się zorientował był już w wodzie obok dziewczynek. Po chwili spłakana i wyczerpana Zosia leżała na trawie nie mogąc wydusić ani słowa. Dzieci, które niedawno gotowe były do ucieczki zerkały teraz, to na swoją koleżankę, to na Rozalkę, jakby nie wierzyły w to co się wydarzyło. Zapanowała przejmująca cisza… Drwal wziął wycieńczone dziecko na ręce, popatrzył troskliwie na córkę i w ciszy udali się w stronę domu dziewczynki. Reszta dzieci została nad jeziorem, patrząc to na wodę, to na znikającego w oddali drwala z córką i ich koleżanką. Rozalka dreptała obok ojca kompletnie przemoczona i zupełnie nieświadoma tego, czego przed chwilą dokonała. Z tego wszystkiego nie zauważyła, że nie ma na nóżkach bucików, które zgubiła wskakując do wody, ale w tej chwili nie czuła, że kamyki wbijają się w jej małe bose stópki. Nastał nowy dzień. Drwal wstał nieco później niż zwykle, nie planował iść do pracy, chciał pobyć z córką. Miał też dla niej prezent, którego nie udało mu się wręczyć wczorajszego dnia. Właśnie kończył smażyć ulubioną jajecznicę, którą Rozalka tak lubiła. Dziewczynka nie mogła jednak przełknąć ani kęsa. Bolały ją bardzo stópki, które poraniła sobie poprzedniego dnia, ale starała się o tym nie myśleć. Nie chciała też myśleć o tym, co się wtedy wydarzyło. Zaczęła więc marzyć o czymś zupełnie innym... – O czym tak dumasz córciu? – zapytał z troską ojciec – Czemu nie jesz skarbie? – Hm, tak bym chciała mieć nową, piękną, różową sukienkę – westchnęła Rozalka, nieświadoma tego, że wypowiada to na głos. Nagle zeskoczyła z krzesła przewracając je na podłogę, a jej sukienka, którą ujrzała w myślach rozpłynęła się jak te chmurki po niebie. – Tatusiu, o… o… oni tu idą – przerażona wyjąkała ze łzami w oczach. – Zostań tu – odezwał się spokojnie ojciec i wyszedł na zewnątrz, zamykając za sobą drzwi. Gdy duża grupa osób była już przed domem, Rozalka stała na środku kuchni, nie mogąc się ruszyć. Miała wrażenie, że nogi wrosły jej w podłogę. Słyszała, jak ojciec z kimś rozmawia. Słyszała głosy dzieci i dorosłych osób, ale zupełnie nie rozumiała o czym mówią. Jedyne czego była pewna, to to, że przyszli tu, znowu jej dokuczać. Pragnęła uciekać, ale nie była w stanie drgnąć. Zamknęła na chwilę oczy, jakby w nadziei, że nikt jej nie dostrzeże. Wtem kuchenne drzwi pomału zaczęły się otwierać przeraźliwie skrzypiąc. Do środka ostrożnie najpierw weszły dzieci, a za nimi ich rodzice. Dziewczynka, która wczoraj się topiła stanęła przed Rozalką z ogromnym bukietem kwiatów. To był naprawdę piękny bukiet, choć Rozalka i tak wolała polne kwiatki, które dostawała od ukochanego taty. – Rozalko, ja… ja... ja bardzo cię prze-pra-szam, byłam okrutna dla ciebie – wystękała nieśmiało Zosia. – Wszyscy byliśmy – pisnął jeden z chłopców, wyglądając zza grupki dzieci. – A mimo to, ty mnie uratowałaś. Jesteś mądrą i bardzo odważną dziewczynką. I wcale nie jesteś brzydka – pewniejszym głosem ciągnęła dziewczynka. – Przepraszamy cię, że tak źle cię traktowaliśmy ! – chórem odpowiedziały wszystkie. – Czy jesteś w stanie nam wybaczyć? – zapytał chłopczyk, który właśnie podszedł do Rozalki. I za nim Rozalka otworzyła usta, by odpowiedzieć, reszta dzieci była już przy niej przytulając ją mocno. – Przepraszamy, przepraszamy ! – wołały poruszone. Rozalka nie wierzyła w to co się działo. Była tak przejęta, aż zakręciło jej się w głowie. To co? – odezwał się nagle drwal, jakby nigdy nic – piknik nad jeziorem...? Chwilę później wszyscy mieszkańcy wioski siedzieli już na kocach przed domem Rozalki, radośnie rozprawiając. Nie wiadomo skąd wzięły się przepyszne ciasta, owoce i inne smakowitości. Słońce tak pięknie odbijało się w turkusowym lustrze wody jak nigdy dotąd. Trawa wydawała się jeszcze zieleńsza niż zwykle. Las, który był nieopodal, szumiał jakoś tak przyjaźniej niż dotychczas. Nawet ptaki śpiewały radośniej. Śmiechom i zabawom nie było końca. Rozalka zapomniała już o tych wszystkich przykrościach, które ją spotykały. Była teraz najszczęśliwszą dziewczynką na świecie. Zawsze marzyła o tym, aby mieć przyjaciółkę, lecz nie wierzyła, że kiedykolwiek będzie to możliwe. A teraz tyle dzieci nagle chciało się z nią przyjaźnić. – Tatusiu… – odezwała się do ojca – Jestem naprawdę szczęśliwa. Już nigdy nie będę smutna wiesz?. Miałeś rację. To miejsce, gdzie mieszkamy to najbardziej magiczne miejsce na ziemi. Kocham cię tatusiu. – Ja też cię kocham Rozalko – odpowiedział ze łzami w oczach drwal, podając Rozalce jakiś pakunek – O mało bym o tym zapomniał. Chciałem ci to dać wczoraj, ale tak szybko zasnęłaś skarbie... Rozalka wzięła od ojca paczuszkę i nieśmiało zaczęła ją rozpakowywać. Po chwili uśmiechnęła się do niego najpiękniej jak tylko potrafiła. – Tatusiu ona jest taka cudowna! To najpiękniejsza sukienka jaką miałam w życiu! – zapiszczała ze szczęścia. – Co prawda nie jest różowa... – Oj tatku, niebieski to też przepiękny kolor. Dziękuję, dziękuję! – aż krzyknęła z radości – I tobie mamusiu, bardzo dziękuję – powiedziała cichutko, spoglądając w górę, na cudownie błękitne niebo, tak błękitne jak jej nowa sukienka. – Następna będzie różowa, obiecuję – I jego serce przepełniło się ogromnym szczęściem, bo zobaczył ten cudowny uśmiech, który rozpromienił twarzyczkę jego ukochanej córeczki. ...I nikt nie zauważył jak woda w jeziorze delikatnie zabulgotała, zawirowała i na chwilę rozbłysła na niej srebrna poświata. A na tafli jeziora znów na krótką chwilę pojawiło się odbicie ciepło uśmiechniętej kobiety. To była mama Rozalki, która cały czas czuwała nad swoją ukochaną córeczką, spoglądając z nieba. Nie było tylko widać Gwiazdy Polarnej mrugającej do nich przez chwilę. Od tej pory w domu drwala już nigdy nie było cicho. Panował radosny śmiech, którego do tej pory bardzo brakowało. Mieszkańcy wioski często spotykali się nad jeziorem. I nikt nikomu już nie dokuczał. To cudowne miejsce, gdzie mieszkała Rozalka wszyscy zgodnie nazwali „Zakątkiem Pojednania”, a jezioro – „Jeziorem Szlachetności”. Kuferek skończył swoją opowieść. Piotruś odwrócił się do Mai – To bardzo ładna opowieść. A ja chyba już wiem o jakie słowo chodzi – burknął skruszony. Ty Maju zawsze bawisz się z nami w to co my chcemy. A ja… Bardzo przepraszam, że cię popchnąłem. I tak naprawdę, to lubię się bawić lalkami. Wiesz? Wieko zamknęło się cichutko. Dzieci z podziwem popatrzyły na ten zaczarowany kuferek i uśmiechnęły się do siebie. – Wow! – Ja cię! – On jest super! – pisnęły i wybiegły z pokoju, mama właśnie przygotowała obiad. Usłyszały jeszcze cichy głos kuferka: GDY ZROBISZ KOMUŚ COŚ ZŁEGO ODWAGĘ MIEJ PRZEPROSIĆ. NIECH ZŁOŚĆ, NIENAWIŚĆ I WROGOŚĆ W SERDUSZKU TWYM NIE GOŚCI. POPRAWĘ TEŻ OBIECAJ, NO I DOTRZYMAJ SŁOWA, ABY TWOJA POSTAWA JUŻ ZAWSZE BYŁA WZOROWA. Ciąg dalszy przygód trojaczków w pełnej wersji książki\nGdzieś bardzo, bardzo daleko... Gdzieś bardzo, bardzo wysoko... Na białej, puchowej chmurce, mieszkał łagodny wiaterek zwany Bryzą. Przybył tu dawno, dawno temu z północnego wschodu, by ukryć się przed Borą, silnym i bardzo zimnym wiatrem z północy. Bora, był złośliwym, starszym bratem Bryzy. Ciągle mu dokuczał. Śmiał się z niego, że jest słaby i nie dałby rady zdmuchnąć nawet jednego listka z drzewa. Łagodny Bryza nie chciał już dłużej tego znosić i postanowił uciec. Miał nadzieję, że jego starszy brat już nigdy go nie odnajdzie. Gdy tak się błąkał po świecie i powiewał delikatnie, pewnego dnia postanowił odfrunąć nieco wyżej, niż pozwalał sobie do tej pory. Wzniósł się wysoko, wysoko, ponad lasy, chmury, prawie dotykając słońca. I gdy już właśnie miał sfrunąć z powrotem, ujrzał coś dziwnego w oddali. Z tej odległości wydawało się to bardzo, bardzo malutkie. Zielona mała plamka, jakby leżała sobie na chmurce. – Co to może być – zainteresował się. Gdy zbliżał się do tego czegoś, to robiło się coraz większe, i większe. – Ojej, jak tu pięknie. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem. Przecież to najwspanialsze miejsce na świecie. I nikt tu nie mieszka? – dziwił się, próbując przefrunąć je wkoło. Ale nie było to łatwe – W takim razie to będzie mój dom, mój nowy cudowny dom. Bryza już dawno był taki szczęśliwy. – Muszę ją jakoś nazwać – myślał zwiedzając tę piękną krainę... – Wiem! – krzyknął w pewnym momencie – Wiatrolandia! – Moja Wiatrolandia. Mój nowy wspaniały dom. Moja mała-wielka kraina – wzdychał i podśpiewywał ze szczęścia. I tak łagodny wiaterek zwany Bryzą zamieszkał, niezamieszkaną wówczas krainę, którą nazwał Wiatrolandią. Chociaż Wiatrolandia i tak była pięknym miejscem, Bryza pragnął, by była jeszcze piękniejsza. Ze swoich podróży zawsze wracał z jakimiś nowymi gatunkami drzew lub kwiatów, by jego cudowny dom stał się jeszcze bardziej kolorowy i uroczy. Niestety, mimo to, po pewnym czasie Bryza poczuł się bardzo samotny w Wiatrolandii. Brakowało mu kogoś, kto mógłby dzielić z nim to cudowne miejsce. – Szkoda, że mój brat jest taki złośliwy. Moglibyśmy być tutaj obydwaj naprawdę szczęśliwi – rozmyślał Bryza. Zastanawiał się, kto mógłby zamieszkać razem z nim w tym jego pięknym zakątku. Wyobrażał sobie, że jest on pełen wspaniałych „ktosiów”. I chociaż mogłoby się wydawać, że puchowa chmurka była mała, to tak naprawdę mogła pomieścić wielu, wielu „ktosiów”. W końcu nie na darmo Bryza nazwał ją krainą. – „Tylko kto będzie tym ktosiem i gdzie go szukać?” – myślał. Pewnego razu, Bryza wybrał się w kolejną samotną podróż. Nie chciał jednak oddalać się zbyt daleko w obawie, że Bora mógłby go odnaleźć i znowu śmiać się z niego. Gdy tak sobie wędrował i delikatnie powiewał, dostrzegł coś na czubku najwyższego drzewa. – Co to może być? – zastanawiał się wiaterek. Gdy był już blisko, ten ktoś odezwał się do niego: – Pomóż mi proszę. Nie mogę się uwolnić – pojękiwał. – No nie wiem… w sumie to całkiem ciekawie prezentujesz się na tym drzewie – zaśmiał się Bryza. Lecz za chwilę uzmysłowił sobie, że wcale nie jest lepszy od swojego brata. – Nie żartuj sobie, bo to nie jest śmieszne – obruszył się ten ktoś. – No dobrze, dobrze, tylko żartowałem. Przepraszam. Już cię stąd wyciągam. Kim jesteś i jak się tu znalazłeś? – pytał zaciekawiony, pomagając mu wygrzebać się spoza gałęzi. – Nazywam się Grześ i jestem latawcem. Żyłka za którą trzymał mnie mój właściciel urwała się i znalazłem się, aż tutaj. Grześ był sporym latawcem. Cały był żółty, a jego ogon składał się z trzech długich wstęg w kolorach czerwonym, niebieskim i zielonym. – Ojej! Długo tu tak wisisz? – zapytał Bryza. – No trochę długo. I wiesz co, widziałem wiele takich latawców jak ja – stękał, gramoląc się między gałęziami – Niektóre też się zerwały. Ale są też takie, których właściciele porzucili tylko dlatego, że były już stare, albo najzwyczajniej w świecie im się znudziły. Wiesz jak wiele jest takich samotnych latawców jak ja? W końcu wolny, znów szybował po błękitnym niebie. – Wiem jak to jest być samotnym – stwierdził wiaterek i zamyślił się na chwilę, bo w tym momencie zatęsknił za swoim złośliwym bratem. Po chwili odezwał się – Już wiem! Zamieszkasz ze mną. – Z Tobą? Niby gdzie? – Jak to gdzie? W mojej Wiatrolandii. I wiesz co? Poszukamy innych latawców, one też z nami zamieszkają. Hura! To wy jesteście tymi „ktosiami”! Już sobie wyobrażam jak będzie nam razem cudownie! I nikt z nas nie będzie samotny! – pokrzykiwał szczęśliwy wiaterek. – A gdzie jest ta twoja Wiatrolandia? – zainteresował się Grześ. – Leć ze mną, zabiorę Cię tam i na pewno zechcesz tam zostać. I tak podekscytowany Bryza zabrał latawiec do swojej cudownej krainy. Grześ był przeszczęśliwy, gdy ujrzał miejsce, które było idealnym zakątkiem dla wszystkich porzuconych latawców. – Tutaj jest cudownie! Dziękuję ci – powiedział, aż podskoczył i uniósł się wysoko do góry. Bryza, również z radości dmuchnął w Grzesia. – Stój, szalony latawcu! – wołał i zaśmiewał się serdecznie. I śmiech ogarnął całą cudowną krainę. Gdy już zdołali się uspokoić Bryza oprowadził Grzesia po swojej Wiatrolandii. Pokazał mu cudowne drzewa, które już tu rosły, gdy on tu przybył, i te które sam sprowadził i posadził. Wspaniale pachnące kwiaty. Pełni nadziei zdecydowali, że wyruszą w podróż w poszukiwaniu innych porzuconych latawców. Wiaterek troszkę się obawiał, że spotka Borę przed, którym ukrywał się tyle lat. Nie chciał, by ten znów zaczął mu dokuczać. – No cóż, nie mam wyjścia, muszę zaryzykować – powiedział po chwili sam do siebie, wyrywając się z zadumy. I tak łagodny wiaterek razem z latawcem wyruszyli w poszukiwaniu innych porzuconych latawców... Dalsze przygody Bryzy i latawców w pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Opowiastki_o_tym_jak_byc_zyczliwym__uczynnym_i...-ebookRO/p1097134i1251313" target="_blank" title="Opowiastki o tym jak być życzliwym, uczynnym i… [Anna Jedlikowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Opowiastki o tym jak być życzliwym, uczynnym i… [Anna Jedlikowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Bare Sport 5 mm kup i oferty, Scubastore Buty-skarpety\nOpis produktu Bare Sport 5 mm\n- 5mm buty z neoprenu z trwałą antypoślizgową podeszwą.\n- Wytrzymały zamek z klinem do łatwego wejścia.\n- Double-blind szyte i klejone.\nBare Sport 5 mm jest protuktem związanym z kategori? Buty-skarpety oraz należy do kategorii Kombinezony piankowe i dodatki wyselekcjonowanej dla nurkowy, scubastore. Nie czekaj dłużej i ciesz się z korzyści jakie daje przynależność do społeczności scubastore. Jakie są korzyści Bare Sport 5 mm? Ten produkt został specjalnie zaprojektowany, by wspierać pasję do sportu, jakim jest nurkowy.\nCechy Bare Sport 5 mm\nTecnologias Bare Sport 5 mm


Minister reaguje na żądania rolników. Jest zakaz importu litewskiej wieprzowiny z "czerwonych stref" - WP Finanse\nMinister reaguje na żądania rolników. Jest zakaz importu litewskiej wieprzowiny z "czerwonych stref"\nDzień po blokadzie autostrady A2 przez rolników minister rolnictwa zdecydował się na konflikt z Litwinami, ale tym samym odpowiedział na jeden z problemów podnoszonych przez protestujących.\nW trakcie rozmów z ministrem rolnictwa na blokowanej autostradzie A2 12 grudnia rolnicy wzywali m.in. do ukarania osoby odpowiedzialnej za zgodę na przywóz do polski świń z tzw. stref czerwonych ASF na Litwie. Szef resortu na miejscu zapewnił, że zwolni z pracy odpowiedzialnego za wydanie takiego dokumentu.\nDzień później na stronie Ministerstwa Rolnictwa pojawiła się informacja o tym, że import świń ze wspomnianych obszarów na Litwie został wstrzymany. W oficjalnym komunikacie wskazano, że powodem była konieczność "ochrony polskich producentów trzody chlewnej".\nZobacz też: lokada A2 to jeszcze nic. "Zorganizujemy strajk, który udowodni siłę rolników"\nUjęcie się za polskimi rolnikami naraziło Polskę na konflikt z sąsiadem, który uznał zakaz za niezgodny z unijnymi przepisami i zapowiedział złożenie skargi w Komisji Europejskiej.\n– Moim obowiązkiem jest dbanie o polskich rolników. Nie mam żadnego wpływu na swobodny obrót wieprzowiną i świniami z terenów wolnych od ASF. Nie może być jednak tak, że świnie utrzymywane przez naszych rolników przerastają, a do Polski sprowadzane są zwierzęta ze strefy czerwonej, od naszego sąsiada – powiedział Ardanowski.