Zanim znów wyruszysz w góry...: Magura\nPokazywanie postów oznaczonych etykietą Magura. Pokaż wszystkie posty\nPora zagłębić się w lasach Magurskiego Parku Narodowego. Czas przemierzyć knieje rozdzielające Karpaty Wschodnie od Karpat Zachodnich, gdzie krzyżują się korytarze ekologiczne i miesza flora wschodu i zachodu Karpat. Nie mamy innego wyjścia, jak tylko zagłębić się w ostępy leśne, wsłuchać się w wiosenne głosy przyrody, bicie jej serca. Przemierzyć je musimy, aby przedostać się do kolejnych pasm górskich, o których niektórzy mówią, że bardziej ucywilizowane. Zmieniające się krajobrazy, przyroda, kultura to fascynujące walory Głównego Szlaku Beskidzkiego, ale aby to dostrzec szlak ten musi być pokonywany po kolei, a przy okazji musimy się na nim od czasu do czasu zatrzymać, a nawet trochę zejść ze szlaku, by nie przeoczyć czegoś istotnego, wartościowego.\nPrzełęcz Hałbowska (540 m n.p.m.) Kolanin (705 m n.p.m.) Ostrysz, wsch. zbocze (635 m n.p.m.) Świerzowa (801 m n.p.m.) Magura (842 m n.p.m.) Przełęcz Majdan (630 m n.p.m.) Bartne (496 m n.p.m.)\nRuszamy zobaczyć majowy las w Magurskim Parku Narodowym, zobaczyć co się zmieniło od czasu, kiedy drzewa były jeszcze bez liści. Wczoraj Beskidy otoczyły nas pierwszymi doznaniami i obrazem wiosennej przyrody na stokach Kamienia. Teraz zmierzamy dalej na zachód. O godzinie 9.30 opuszczamy Przełęcz Hałbowską (540 m n.p.m.). Słońce już słabo przenika do wnętrza lasu bardzo ograniczone przez co dzień gęściejsze liście. Z pod drzew niemal zupełnie zniknęły rośliny , które korzystały z chwil, kiedy słońca nie ograniczała korona drzew. Jego promienie łapały żywce gruczołowate, żywokosty sercowate i zawilce. Roślin tych praktycznie już nie widać. Przedwiośnie z pewnością jest już za nami. Teraz temperatury bardziej przypominają o zbliżającej się najcieplejszej porze roku. W zacienionych miejscach pojawiły się rozłogi gwiazdnicy gajowej (Stellaria nemorum L.). W sąsiedztwie rosną kępy ładnie już rozwiniętych paproci. W jaśniejszych miejscach, przy podmokłej drodze rosną poplątane kłącza rzeżuchy gorzkiej (Cardamine amara L.). Białe grona kwiatów rzeżuchy gorzkiej mieszają się ze złocistożółtymi kwiatami knieci błotnej (Caltha palustris L.). W nasłonecznionych miejscach rosną też samotnie pojedyncze egzemplarze mniszka pospolitego (Taraxacum officinale).\nMagurski Park Narodowy..\nPaprocie w zaceinionych miejscach.\nRzeżucha gorzka (Cardamine amara L.).\nSzlak wprowadza na bezimienne, niewybitne wzniesienie, za nim mamy kolejne, ale niższe, a potem kolejną przełęcz położoną wyraźne niżej niż Przełęcz Hałbowska. Przez przełęcz przechodzi utwardzona droga przecinająca grzbiet pasma Magury Wątkowskiej. Wchodzimy na drogę o godzinie 10.10. Łączy ona Desznicę położoną na północy oraz Kotań i Świątkową Wielką położone na południu. W miejscu, do którego sprowadził nas czerwony szlak droga rozwidla się. Szlak skręca na lewo i wchodzi na jedną z odnóg, konkretnie na prawą wiodącą do Świątkowej Wielkiej. Lekko piętrzy się w trawersie stoku, potem niemal płasko doprowadza do odejścia znajdującego tuż za wycinką leśną. Jest tam wiata, w której chwilkę przystajemy, wiedząc, że warto odpocząć przed czekającym nas za moment podejściem.\nDroga do Świątkowej Wielkiej.\nO godzinie 10.30 opuszczamy wiatę. Oddalamy się od gruntowej drogi. Wchodzimy w obszar lasu sprawiającego wrażenie bardziej dzikiego niż wcześniej. Nieco zarośnięta ścieżka zdradza, że jest rzadziej uczęszczana. Łagodnie podprowadza pod jar bezimiennego strumienia, niedługiego żywota, bo po około 3 kilometrach we wsi Kotań połykają go wody znacznie większej rzeki Wisłoki.\nPrzechodzimy przez niewielki monolit świerkowy. To takie nietypowe dla tego lasu, bo grzbiet porasta głównie las liściasty. Niebawem, może dla niektórych nawet jest to zaskakujące, szlak podrywa się bardzo ostro na stok Kolanina. Porasta go las bukowy. Trudno wypatrzeć w nim domieszkę innych drzew, ale to też może skutek forsowności stoku, nad którym trzeba się mocno pochylić, aby go pokonać. Na bardzo krótkim odcinku musimy pokonać około 200 metrów przewyższenia. Udaje się to po 20 minutach. Z krótkimi przerwami na wyrównanie oddechu osiągamy kopułkę szczytową góry, o godzinie 11.00 zdobywamy szczyt Kolanin (705 m n.p.m.). Na szczycie jest zarastająca polanka, na środku stoi słupek z drogowskazami. Północno-wschodnie stoki Kolanina opadają w kierunku doliny ze wsiami Jaworze i Desznica, zaś południowo-zachodnie do doliny ze wsią Świątkowa Wielka.\nSkrawek świerkowego lasu u stóp Kolanina.\nBezimienny potok pokryty zieloną roślinnością.\nJar bezimiennego potoku.\nPodejście na Kolanin.\nZ drugiej strony stok Kolanina jest zupełnie inny. Zejście po nim to sielanka. Jest bardzo zielono od góry do dołu. Przełęcz przed Ostrzyszem (635 m n.p.m.) przecina leśna droga łącząca Świątkową Wielką i Jaworze. Czerwony szlak przecina ja i kieruje się na północ w stroną rozstaju Pod Trzema Kopcami, znajdującego się na północno-wschodnich stokach grzbietu Świerzowej. Na rozstaju szlak nagle zmienia kierunek na południowo-zachodni. Wprowadza krótkim podejście na grzbiet Świerzowej, by dalej nim podążać wygodną dróżką leśną w kierunku szczytu.\nZejście z Kolanina.\nSzczyt Świerzowej (801 m n.p.m.) osiągamy o godzinie 13.15. Znajdująca się na niej polanka jest mniejsza niż na Kolaninie, bardziej zarośnięta. Na grzbiecie przemierzanego pasma nie znajdziemy wybitnych punktów widokowych. To przede wszystkim kontakt z przyrodą naturalnego lasu, głównie bukowego, czyli typowego dla pierwotnych Karpat. Magurski Park Narodowy należy do parku o najwyższej lesistości. Lasy stanowią w nim aż 94% jego powierzchni. Dominuje w nich żyzna buczyna karpacka, której drzewostany zajmują ponad połowę powierzchni parku. Wśród nich spotkać można jodły i jawory. Żyzna buczyna karpacka występuje w całych Karpatach w piętrze regla dolnego od 530 m n.p.m. do 1150 m n.p.m.\nJednak buczyna karpacka rośnie w Magurskim Parku Narodowym w dwóch wariantach. Można to spostrzec przypatrując się roślinności tworzącej runo leśne. Zauważymy wówczas, że występują tu dwa różne zbiorowiska roślinności, tworzącej wariant żyzny, albo ubogi. Żyzny wykształcony jest na glebach zasobniejszych i wilgotnych, a takie zazwyczaj są w dolinach, wzdłuż potoków, czy na mniej nasłonecznionych stokach. Runo w tym przypadku jest bujne i kwieciste wiosną. Wariant ubogi buczyny karpackiej spotyka się w wyższych położeniach gór, gdzie gleba jest uboga i sucha. Roślinność runa leśnego jest nikła, ustępująca miejsca jeżynie.\nPaprocie na stoku Świerzowej.\nZe Świerzowej schodzimy łagodnie na przełęcz pokrytą trawą. Jest to Polana Świerzowska, największa na naszej dzisiejsze trasie. Odpoczywamy 20 minut przy wiacie stojącej na Polanie Świerzowskiej. Przełęcz przecina droga utwardzona, która łączy wsie Folusz i Świątkowa Wielką. O godzinie 14.00 kończymy przerwę. Idziemy dróżką wchodzącą w łagodny trawers stoków Magury. Rosną przy niej rzeżucha łąkowa (Cardamine pratensis L.) i rzepicha chrzanolistna (Rorippa xarmoracioides). Po 10 minutach dochodzimy do skrzyżowania dróżek, gdzie odbijamy na lewo. Chwilkę później przechodzimy obok źródełka wody. Podchodzimy stok, ale wierzchołek wzniesienia Kornuty (835 m n.p.m.) omijamy od północno-zachodniej strony.\nRzeżucha łąkowa (Cardamine pratensis L.).\nGłaz na Magurze.\nŻródło na stokach Magury.\nWchodzimy na sąsiednie niższe wypiętrzenie o nazwie Magura (829 m n.p.m.), za którym mamy już bardzo blisko przełęcz. Wchodzimy na nią o godzinie 14.40. Są tutaj ławeczki, punkt widokowy z opisem, obelisk ustawiony na pamiątkę wędrówki Karola Wojtyły z młodzieżą, podczas której 14.08.1953 roku zatrzymał się na Magurze Wątkowskiej i odprawił mszę świętą.\nOdpoczywamy na przełęczy, skąd czeka nas już tylko zejście. Ruszamy o godzinie 15.15. Szeroką drogą leśną sukcesywnie obniżamy wysokość. Zbliżamy się do położonej na południu Przełęczy Majdan. Tam o godzinie 15.35 kończymy wędrówkę czerwonym szlakiem. Podejmujemy żółty szlak, który krzyżuje się tutaj z Głównym Szlakiem Beskidzkim i schodzimy dalej wygodną utwardzoną drogą do wsi Bartne.\nWidok na Przełęcz Majdan z drogi do Bartnego.\nWidok na Mareszkę.\nBartne (łem. Бортне) leży w długiej dolinie, przez którą płynie potok Bartnianka, mający źródła na stokach Mareszki (801 m n.p.m.). Dolinę tą ograniczają dwa grzbiety górskie. Od północnego-wschodu grzbiet Magury Wątkowskiej z Kornutami (830 m n.p.m.) i Wątkową (846 m. n.p.m.), a od południowego-zachodu grzbiet z wyniosłościami Magurycza Dużego (777 m n.p.m.) oraz Magurycza Małego (698 m. n.p.m.). U wylotu doliny wznosi się Męcińska Góra (679 m n.p.m.), przed którą Bartnianka zmienia kierunek z północno-zachodniego na zachodni.\nCerkiew prawosławna pw. Świętych Kosmy i Damiana w Bartnem z 1928 roku.\nBartne jest wsią w większości zamieszkałą przez ludność łemkowską. Znajdziemy w niej wiele zachowanych starych chyży i innych zabudowań gospodarczych typowych dla dawnej wsi łemkowskiej. Stoi w niej stara cerkiew greckokatolicka pw. Kosmy i Damiana z połowy XIX wieku posiadającej elementy XVI-wieczne (obecnie w jej wnętrzu urządzone jest muzeum sztuki sakralnej), niedaleko niej jest stoi cerkiew prawosławna pw. Świętych Kosmy i Damiana, wybudowana w 1928 roku na wzór cerkwi w Krzywej.\nW 1880 roku we wsi Bartne istniało 132 gospodarstwa, w których mieszkało 819 osób, Łemków, jak również Polaków. Była to duża wieś. Na początku XX wieku działało w niej 6 olejarni, 16 warsztatów tkackich, 2 młyny wodne, 15 kuśnierzy, 15 pszczelarzy, 10 stolarzy i inni rzemieślnicy, którzy wytwarzali produkty dla swojej wioski i okolicznych. Najsłynniejszą jednak profesją bartniańskich rzemieślników było kamieniarstwo. Pochodzący z trzech rodzin - Felenczaków, Dutkanyczów i Graconiów kamieniarze z Bartnego znani byli na całej Łemkowszczyźnie. Efekty ich pracy możemy podziwiać do dnia dzisiejszego, nie tylko w Bartnem.\nGóry, które otaczały dolinę dostarczały im niezbędnego surowca. Z jednej strony Magura Wątkowska, skąd pozyskiwano kamień na Kornutach i Mochnatym. Kamień stamtąd wydobywany nadawał się do produkcji artystycznej, bo był miękki i drobnoziarnisty, a więc podatny do obróbki. Produkowano z niego również bloki na podmurówki, a także słabszej jakości żarna. Po przeciwległej stronie ze stoków Magurycza Wielkiego eksploatowano twardy i gruboziarnisty „siwyj kamiń”. Był wykorzystywany do produkcji cenionych kamieni młyńskich i żarnowych.\nW Bartnem pod prawosławną cerkwią o godzinie 16.05 kończymy wędrówkę. Jutro wyruszymy, może trochę dla kontrastu, przez inną pobliską dolinę, do której Łemkowie nigdy już nie wrócili by na powrót osiedlić się na ziemi przodków. Tam też zobaczymy największe dzieła kamieniarzy z Bartnego.\nGłówny Szlak Beskidzki , GSB , Kolanin , Magura , Ostrysz , Przełęcz Hałbowska , Świerzowa


Rodzinne odchudzanie w Instytucie Profilaktyki i Zdrowia | Kurier Poranny\nRodzinne odchudzanie w Instytucie Profilaktyki i Zdrowia\nUrszula Ludwiczak [email protected] 6 kwietnia 2015, 13:30\nOdchudzające się rodziny zaprzyjaźniły się ze sobą i są dla siebie wsparciem. Od lewej: Edyta Gromotowicz, Agnieszka Borysewicz, Dawid Arciszewski, Anna Arciszewska i Paulina Gromotowicz. Andrzej Zgiet\nTrzy białostockie rodziny podjęły wyzwanie i zmieniły swój tryb życia oraz dietę. Chcą schudnąć, ale i odzyskać zdrowie oraz dobrą formę.\nKiedy dietę zmienia cała rodzina, zwiększa się mobilizacja do działania - podkreśla Aneta Średzińska, dietetyk z Instytutu Profilaktyki i Zdrowia w Białymstoku. - Mamy nadzieję, że osoby, które zdecydowały się wziąć udział w naszym programie zmienią swoje nawyki żywieniowe na całe życie.\nZainicjowany przez Instytut program "Rodzinne odchudzanie" ruszył w Białymstoku w styczniu. Trzy wybrane w castingu rodziny, w których nadwagę ma dziecko i przynajmniej jedno z rodziców, podjęły się wyzwania i trzymiesięcznego odchudzania. Mogą liczyć na fachowe, bezpłatne wsparcie lekarza, dietetyka, masażysty i kosmetologa. Mogą też bez limitu korzystać z zajęć fitness i basenu. - Samemu trudno się zmobilizować, a my już od jakiegoś czasu szukaliśmy wsparcia, kogoś, kto by mógł się nami zająć - opowiada Anna Arciszewska, która do programu zgłosiła siebie, męża Grzegorza i 7-letniego syna Dawida. Anna ważyła 99 kg, jej mąż - 117 kg, a syn - 48 kg. - Wiedzieliśmy, że czeka nas zmiana stylu życia. Ale odważnie i pełni nadziei przystąpiliśmy do tej zmiany.\nZmieniła się dieta całej rodziny. Schabowego z kapustą zastąpiła gotowana na parze rolada z kurczaka. W miejscu ziemniaków, które były obecne na ich stole codziennie, znalazły się kasze i ryż. Do tego dużo warzyw, owoców. - Poznajemy nowe smaki, przyprawy, zioła - podkreśla pani Ania. - Kupuję teraz takie owoce czy warzywa, na które kiedyś nie zwracałam uwagi, nawet nie wiedziałam jak się nazywają. I w naszym domu już nie ma słodyczy.\nPoza Arciszewskimi odchudzają się Edyta Gromotowicz z 8-letnią córką Pauliną oraz Agnieszka Borysewicz z 14-letnim synem Kacprem. Po niemal trzech miesiącach programu, wszyscy widzą już efekty. Każdy schudł przynajmniej kilka kilogramów, a tkankę tłuszczową zastąpiły mięśnie.\n- W ubraniach jest luz - cieszą się uczestnicy programu. - Nauczyliśmy się zdrowo żyć i zdrowo odżywiać. Na pewno nie będzie tak, że po trzech miesiącach programu wrócimy do starych nawyków i przyzwyczajeń.


Stodoła Borucza 43 | Przestrzeń Kreatywna | Stodoła na wesele Warszawa mazowieckie\nGdzieś na skraju ciszy inspirowanej naturą, jest przestrzeń kreatywna, gdzie powstają niezwykłe historie. Wesela bez pośpiechu, sesje fotograficzne, warsztaty improwizacji, spotkania firmowe, gotowanie w plenerze, koncerty.\nGdzieś na skraju ciszy inspirowanej naturą, jest przestrzeń kreatywna, gdzie powstają niezwykłe historie – wesela bez pośpiechu, sesje fotograficzne, warsztaty, spotkania firmowe, gotowanie w plenerze, koncerty.\nchill w brzózkach\nstaw z plażą\nStodoła Borucza 43 to przestrzeń kreatywna do wynajęcia. Składa się z dwóch części: 200-metrowej stodoły oraz 160-metrowej powierzchni z zapleczem kuchennym dla kateringu i 5-cioma sypialniami dla Gości.\nBudynek łączy ze sobą nowoczesność w postaci dużych przeszkleń, czy antracytowego dachu, z elementami klasyki – kominami ze starej rozbiórkowej cegły oraz widoczną drewnianą konstrukcją.\nStodoła dzięki przeszkleniom zyskuje widok na ogród i otaczający las. Budynek wyposażony jest w klimatyczny kominek, ogrzewanie podłogowe na chłodniejsze wieczory oraz antresolę mogącą pełnić rozmaite funkcje.\nStodoła Borucza 43 jest miejscem całorocznym.\nCAŁKOWITA POWIERZCHNIA: 360m2\nMAX LICZBA GOŚCI: około 100\nBudynek Stodoły Borucza 43 jest usytuowany na dużej działce na skraju lasu, ze stawem, starymi dębami, zagajnikiem młodych brzóz, z widokiem na otaczającą łąkę. W tak pięknych okolicznościach przyrody jest niejedno miejsce dla Twojej ceremonii ślubnej. Przykładem mogą być stare dęby, pod którymi stanie ołtarz przybrany kwiatami, bądź pomost nad stawem.\nCzęść działki porośnięta jest zagajnikiem młodych brzóz, wśród których znajdziesz wygodne hamaki.\nDla umilenia chwil spędzanych w stodole do Twojej dyspozycji jest również staw wraz z pomostem oraz piaszczystą plażą wyposażoną w leżaki, dookoła oświetlony 200-metrowymi girlandami świetlnymi. Tutaj odpoczniesz.\nStodoła Borucza 43 położona jest na skraju lasu z widokiem na otaczającą łąkę. Wszystkim kochającym przyrodę polecamy spacery przez las, gdzie leśną drogą można dojść np. do pomnika przyrody, jakim jest ogromny dąb pamiętający poprzednie stulecia.\nJesienią zapraszamy na grzybobranie. A przez cały rok oferujemy ciszę i spokój oraz odpoczynek od miejskiego zgiełku.\nŚlub w plenerze pod Warszawą. Na skraju lasu.\nBy matt | Bez kategorii\nSlow Wedding pod Warszawą – dare to be yourself!\nBy matt | Bez kategorii | No Comments\nStodoła Borucza 43 to projekt, który powstawał w naszych głowach od kilku lat. Marzyliśmy o budowie budynku z drewna, z odkrytą konstrukcją w stylu stodoły, z elementami starej cegły, ale jednak nowoczesnym, minimalistycznym, z dużymi przeszkleniami, elementami metalu i betonu. I taka jest właśnie nasza stodoła. Stoi na skraju lasu, z widokiem na staw i łąkę. Blisko natury, daleko od zgiełku miasta. Jest przestrzenią dla każdego, kto wierzy, że w ciszy wszystko smakuje lepiej. My wierzymy.\nNa co dzień mieszkamy w Warszawie i każde odwiedziny Stodoły Borucza 43 są dla nas wyjątkowym spotkaniem. Agnieszka, Agata i Mateusz – poznaj nas bliżej. Tworzymy to miejsce wspólnie.\nZastanawiasz się, jak wykorzystać to miejsce pod swój event?\nJeśli masz jakiekolwiek pytania, skorzystaj z formularza kontaktowego.\nStodoła Borucza 43 – przestrzeń kreatywna do wynajęcia. Nowoczesna stodoła na wesele, warsztaty, imprezy firmowe.\nBorucza 43, 05-282 Borucza (40km od Warszawy)\nM: kontakt@stodolaborucza43.pl | T: +48 574 072 023\nWyrażam zgodę na otrzymywanie informacji handlowych na podany przeze mnie adres poczty elektronicznej przekazywanych przez Stodoła Borucza 43


Przez ucho igielne (sploty) - Jan Pucek - ebook - Legimi online\nPrzez ucho igielne (sploty) ebook\nPrzełożyła: Weronika Gogola\nBożenie i Janowi\nPrzekład dedykuję babci Eli – najlepszej krawcowej w Nowym Sączu.\nGdy człowiek buduje dom,\nwraz ze wznoszącymi się ścianami\nrośnie strach, że umrze.\nW najwyraźniejszym ze snów\nna wszystko znajdzie się miejsce.\nTu stanie stół, a na nim\nchleb i długi nóż.\nTu będzie spać dziecko,\nżona zapłacze w kąciku,\nkiedy przyjdzie choroba. A może\nnie tylko wtedy?\nTutaj się rozstaniemy. Ale na razie\ndzieci jeszcze są małe. Dokończyć\nŠtefan Strážay, „Dom”\nZ nastaniem listopada drzewo zaszumi, konary strząsną liście i jesień kończy się na dobre. Przynajmniej do tej pory tak bywało: ogród za oknem pogrąży się w smutku, grusza skłoni ramiona, jabłonie się skurczą. Nawet ten pies, który wlecze za sobą zwiędnięty ogon, zmarszczy czoło i zawarczy z niepokojem. A ludzie? Ludzie stracą rumieńce, spochmurnieją, przykurczą się i zaczną szybciej i płycej oddychać. Z dnia na dzień ubędzie słońca, a przybędzie wiatru i deszczy, chłód wpełźnie pod skórę.\nOwszem, gdzieś w środku jesieni świat bywa piękny. Wszystkie te kolory (czerwony, żółty i brązowy), wszystkie te zapachy (wilgotna glina, tlen, wonny dym). Wciąż słyszy się o tym, jaką to miłością darzona jest jesień i że właśnie jesienią świat jest najpiękniejszy. Ale jak mam się tym cieszyć, kiedy wiem, że już w przyszłym roku przyjdzie czas na smutek?\nNależy spoglądać wstecz, ale do przodu również – najlepiej robić to równocześnie. Wtedy ani pełna kolorów jesienna paleta, ani srebrne włókna babiego lata nie są w stanie wyprowadzić nas w pole. Od razu widzimy. Widzimy, że wszystko jest inaczej.\nW listopadzie powietrze jest pełne śmierci – śmierdzi jak mokra zgnilizna, spalony wosk i chryzantemy. Na ulicach przekrzykują się skrzypiące szkielety drzew i człowiek tylko czeka, kiedy z żalem posypią się na ziemię, kiedy zostanie po nich jedynie równo ułożona sterta drewna.\nSmutny, smutnylistopad. Wszystkich Świętych. To wtedy człowiek częściej niż zwykle przemierza cmentarne alejki i zapala znicze, które nie są światełkami pogrążonych we śnie, a na odwrót – każda z nich, żarząc się, wystrzeliwuje wysokim płomieniem w ciemność w intencji duszy tego, który żyje. Za jego radość. Z tego, że jeszcze może. To proste. Bardzo proste. Zapalić zapałkę.\nZnicze dogasają na wietrze, który już przeszło trzy dni sieje spustoszenie na wszystkich cmentarzach. Nawet Gaik, który podczas Zaduszek zwykł żarzyć się tysiącem ognistych oczek, dziś wydaje się jakiś wyszczerbiony.\nNagle w wietrzną ciemność wkracza wątła postać mężczyzny. Jan. Stoi na tylnych schodkach swojego domu i z ciemności późnego wieczoru wyłaniają się jedynie jego białe włosy i migają rękawy jego wykrochmalonej koszuli. Przychodzi tutaj zapalić swojego ostatniego papierosa przed snem – jeszcze nie w pidżamie, ale już bez zębów. Dziś nawet nie zaświecił – pomyślał sobie, że palić też można z pamięci.\nWicher ukradnie mu ogień z trzech zapałek, a zaraz po tym, kiedy końcówka papierosa wreszcie się rozżarzy, połowa odleci gdzieś do tyłu.\nJan spojrzy ponad pole, sięgając wzrokiem aż do Gaiku. Grobów nie widać, ale wie, że tam są. Tak jak biały mur cmentarza. I stary kościółek. Wszędzie panuje ciemność. Procesja zaduszkowa, która o ósmej wyszła z wioski, powinna teraz być gdzieś w pół drogi. Gdzieś pośród tego ciemnego zastępu jest również jego żona; nie na początku ani nie na końcu, kroczy w środku, tak jak lubi najbardziej.\nJan myśli o niej. To tak, jakby szedł obok. Ogarnia go jakaś ckliwość. Zaduszki. Wszystkich Świętych. Jego mama miałaby urodziny. Dokładnie pierwszego. Które to? Sam jest już po osiemdziesiątce. I znowu procesja. Słychać śpiewy. Być może już przecinają drogę, być może kierują się już w stronę bramy cmentarnej.\nNie wiadomo, kiedy wróci do domu – myśli sobie Jan – ten ksiądz nie potrafi przestać, nie potrafi wyczuć, kiedy mają go dosyć, kiedy już przesadza. Starym kobietom każe włóczyć się po nocach po cmentarzu, tak jakby modlitwa z domu nie była modlitwą. Kobiety człapią na cmentarz, pod górę, w ciemności, w ich domach powoli gasną żarówki, a mężowie na werandach umierają ze strachu. Boże, jesteś przecież wszędzie, w każdej drobince, w źdźble trawy i w nóżce czarnej mrówki. Powiedz zatem – naprawdę musisz je widzieć tam na górze, w Gaiku, czy to są tylko jakieś księżowskie wymysły?\nJan wyrzucił niedopałek w krzak dzikiej róży i przez chwilę patrzył, jak powoli dogasa. Przeszył go chłód.\nZ procesji i nabożeństwa żona wróciła dopiero po dziesiątej, płaszcz miała poplamiony woskiem. Zastała Jana na brzegu łóżka – spał na siedząco i czekał. Nie był w stanie położyć się sam ani przebrać w pidżamę.\nBożena. Nazywa ją Bożka albo Boba. A ostatnimi czasy już tylko mameńka. Pomogła mu z rękawami i nogawkami pidżamy, nie przestając mówić, poruszona:\n– Wybacz mi, Janko. Wybacz. Nie wiedziałam, że to potrwa tak długo.\nPotem przykryła go grubą pierzyną, dbając o to, żeby guziki były po stronie nóg. Tego wymagał. Bał się, że w nocy wpełźnie mu na twarz jakiś pająk, bał się, że przez sen nieświadomie może go połknąć.\nJan. Mówi do niego Jańcio. Czasami nawet tatuś. Rano nie będzie już pamiętać o tym, że go w nocy przebierała i układała do snu. Coś zamajaczy mu się o wosku na jej płaszczu, natychmiast pójdzie sprawdzić, ale niczego nie znajdzie. Sen. To był tylko sen.\nPotem wyruszy na poszukiwania Bożeny. Nigdzie jej nie ma, ani w łazience, ani na werandzie, ani nawet w kuchni, gdzie przecież urzęduje każdego poranka. Zawoła jej imię. A potem jeszcze:\nZamiast odpowiedzi usłyszy jednak tylko swoje własne ciche kroki w miękkich pluszowych pantoflach. Pierzyny w sypialni są porozrzucane, jakby poplątały się ze sobą, zagryzły, a Bożeny ani widu, ani słychu. Na wpół wyblakłym oleodruku w pozłacanej ramie siedzi mały półnagi Jezus z gołębicą w otwartej dłoni i skrzyżowanymi palcami. On też nie wie.\nJan narzuci na ramiona jakąś zrobioną na drutach kacabajkę w brązowe i zielone paski, jak nic należy do żony, ale cóż z tego? Na głowę włoży beret i tak wystrojony wyjdzie w stronę tylnych schodów. Przedtem jednak, jeszcze na korytarzu, wspominając wczorajszy zachłanny wiatr, zapali papierosa. Szkoda każdej zapałki.\nNocne wietrzysko ucichło, ale przemieniło się w deszcz. Leje jak z cebra, nad Gaikiem rodzą się kędzierzawe chmury i odlatują gdzieś na Náhač.\n– Skóry skupuję, skóry! – odezwie się z głośnika czyjś głos od strony ulicy, a Jan nieświadomie pogładzi się po rzadkich siwych włosach na głowie. Gdzie się podział ich kolor? I gdzież podziały się te włosy? Pogubił je po całej Europie, a teraz stracił kolejne dwa – zamotały mu się pomiędzy palce lewej ręki. Wtedy przypomniał sobie: zegarek wczoraj w nocy stanął wpół do czwartej, czas się zmienił.\n– Zajęcze, kozie, skórki skupuję!\nGłos muezina ze szczekaczki powoli cichnie, odzywa się z coraz większej oddali, aż wreszcie zupełnie zniknie.\nTen Jan, Jan Hollý, to mój dziadek. Albo ściślej mówiąc – dziadzio. Obu tych pojęć strzegliśmy z powagą: dziadek w Mikulašu był dziadkiem, a ten z Trstína od zawsze był dziadziem. Z babciami było podobnie: jedna była babcią, a druga babusią.\nCzasem nachodzi mnie wielka ochota na snucie opowieści o nich wszystkich. Najbardziej o dziadziu. Chcę opowiedzieć całą jego historię, wszystko, o czym wiem, jedynie tu i ówdzie nieco podkoloryzować i wymyślić. Kiedy jednak już zdecyduję się zarysować to wszystko, przed oczyma zawsze przebłyśnie mi jedynie kilka szybkich obrazów, które stają się coraz bledsze i bledsze. Coraz mniej zostaje również słów, zlepiam je ze sobą, jedno z drugim, montuję zdanie po zdaniu, żeby z całej historii został przynajmniej szkielet. Za plecami jednak wciąż czyha na mnie jakiś dziwny strach, czyha i dyszy mi w kark, wciąż przypominając, że wszystkie te obrazy któregoś razu zbledną na dobre, słowa też się zagubią, wszystko po kawałku rozsypie się w ciemności.\nJeden z tych obrazów wyglądał tak: dziadek zbija w szopie mały drewniany taboret, a kiedy gwóźdź się zegnie, klnie:\n– Kurna chata!\nStoję obok niego. Bardzo mały. Oczy ledwo dosięgają do blatu warsztatowego stołu. Śmieję się, a przed ustami wirują mi trociny.\nO wszystkim zapomniałem, nawet te okruchy, które zostały mi w głowie, powoli znikają, bąbelki spadają na powierzchnię i rozpryskują się. Śmiechowi towarzyszy smutek, ze wspomnień zostają jedynie rozproszone, oskubane kurczęta. I pusty kurnik. I pusta szopa.\nCałe podwórko zatopiło się w zapachu wilgotnych więdniejących chryzantem. Jan palił niespiesznie i przestępował z nogi na nogę. Krzesło, które stało dwa kroki od niego, było mokre od deszczu, nie mógł na nim usiąść. Wtedy zauważył gwóźdź. Sterczał z drewnianej belki, która podpierała daszek nad tylnym wejściem. Zwyczajny przyrdzewiały gwóźdź. Być może sam go tam wbił. A co, jeśliby tak zamknąć drzwi i odejść? Odejść i zostawić ten klucz wiszący na gwoździu, rzucający się w oczy? Jeszcze przez chwilę patrzeć na to, jak siłą rozpędu huśta się, żeby w końcu się zatrzymać. Odejść stąd i zniknąć im z oczu, kiedy już samemu się je zamknie. Zniknąć jak najprędzej – tak sobie mówił. Gdzieś za szopą, w wąskiej szczelinie między drewnianą ścianą a murem. Znaleźliby go już zesztywniałego, może dzięki temu byłoby mniej płaczu? Albo poszedłby do szopy. Zakneblował drzwi od środka, poszukał krzesła, starej rozeschniętej thonetki, którą przytargał jeszcze z Holíča, albo przynajmniej jakiegoś zjedzonego przez korniki zydelka. Usiadłby. Nie chciałoby mu się umierać na stojąco.\nJan skończył palić i powoli prześlizgnął się wzdłuż muru, pod krótkim okapem, przed dom. Po ulicy ściekała deszczowa rzeczka, która dokładnie przed nimi przecinała ulicę i przepływała na drugi brzeg. Rozglądał się w jedną i drugą stronę – żony nie było. Jak nic musiała się gdzieś schować, któż by chciał biegać po wsi w taki deszcz? A jednak są i tacy – po chwili przemknie ulicą Doňa Pepe na starym wielkim rowerze, węzeł chustki śmiga jeszcze pół metra za nią. Trzyma się tylko jedną ręką, w drugiej ściska czarny parasol wygięty na odwyrtkę.\n– Przemarzniecie! – zakrzyknie, a Jan nie będzie w stanie tak szybko zorientować się, czy to było do niego, czy do kogoś innego. W tej samej chwili zobaczy Bożenę wychodzącą z uliczki wiodącej do szkoły. Nie ma parasola, deszczowe krople ściekają jej po czole. Siatka w lewej ręce ugina i krzywi całą jej posturę, chleb, który niesie pod pachą, jest całkowicie przemoczony.\n– A parasola to nie mamy, co? – zapyta ją, kiedy sięgnie ręką za bramkę, żeby otworzyć.\n– Jak wychodziłam, jeszcze nie padało. A jak zaczęło, spieszyłam się, żebyś znowu nie musiał na mnie czekać.\nChciała mu jeszcze wygarnąć, że biega po polu w samej pidżamie, podczas takiej pogody, chciała mu zrobić wyrzuty o to, że nie ma skarpetek, że jest w pantoflach, boso, chciała mu zrobić awanturę, że zarzucił jej kacabajkę, ale nie pozwolił jej na to.\n– Bałem się. Nie wiedziałem, gdzie jesteś.\n– Wybacz. Myślałam, że zdążę wrócić do domu, zanim wstaniesz.\nUsadowiła go za wielkim okrągłym kuchennym stołem i postawiła wodę na herbatę. Torebka ze zwykłą herbatą Ceylon leżała na spodku, zalewana już dwa razy. Jedna torebka wystarczała mu nawet na trzy dni, taki był oszczędny. Zawsze tylko delikatnie zamoczył ją w gorącej wodzie, słabo zabarwioną słodził i pozwalał sobie dolać z butelki Trenčianskiego Hradnégo.\n– Mameńka, mamy jeszcze koniaczek?\n– Kupiłam – powie mu Bożena i zaraz po butelce brandy wyciągnie z siatki paczkę Marsków.\n– Mówiłam ci, że możesz palić na werandzie. Nie musisz latać na dwór. Chcesz się zaziębić? Co?!\nJan uśmiecha się kątem ust. Teraz już wszystko gra, wszystko jest na swoim miejscu, Bożena jest w domu, koniak w herbacie, nogi w skarpetkach, zapałki w kieszeni, zegarek na ręce, stary pozłacany PRIM znów pokazuje czas z dokładnością co do sekundy.\nBożena siedzi naprzeciwko niego w milczeniu. Podgląda jego poranne rytuały i bywa, że sekundę przed tym, jak on napije się i wierzchem dłoni wytrze usta, powie sobie po cichu – teraz się napije i dłonią wytrze usta.\nJak strasznie się zestarzeliśmy – pomyśli sobie Bożena. Znamy się już na wylot. Już nawet nie chce nam się kłócić jak dawniej, już nie tłuką się wazony, a po kuchni nie latają miski haluszek. Kto by pomyślał, że na stare lata przyzwyczaimy się jedno do drugiego.\n– Chcesz się przebrać? – spyta Bożena, a Jan jedynie pokręci głową.\n– Zostajesz dzisiaj w pidżamie?\n– Idziesz się położyć?\n– Pójdę. Dopiję herbatę i pójdę.\nWygląda na to, że człowiek najwięcej dowiaduje się o śmierci dopiero wtedy, kiedy sam zaczyna umierać. Do tego momentu wszystko to jedynie domysły. Przypuszczenia. I naiwne wyobrażenia. Czego jednak mógł nie wiedzieć o śmierci Jan, który na własne oczy widział wszystkie te żywe trupy w niemieckich obozach, który widział słupy dymu, pachnące ludzkim mięsem? Śmierć już niczym mnie nie zaskoczy, nawet jeśli uderzy zza pleców – mówił sobie, kiedy u góry w Gaiczku stawiał swój własny grób. Najpierw musiał wykopać fundamenty, wtedy to po raz pierwszy znalazł się na jego dnie. Nie miał jeszcze sześćdziesiątki, a już mu się wydawało, że wie o śmierci wszystko – tak pachnie śmierć, tak przychodzi, tak przechadza się po grobie. A teraz, jest już pięć lat po osiemdziesiątce, zaczął się uczyć od nowa. To boli. Każdy dzień. Zastrzyk domięśniowy z magnezu.\n– Trzymaj się, Janek. Myśl o kobietach. Jakie one to mają wszystko piękne, mięciusie – mówił mu każdego dnia doktor Štipec, przed wkłuciem, a Jan się śmiał – gdyby nie to, że podpierał się drewnianą laską, z pewnością by spadł.\nNa razie grób w Gaiczku stoi pusty. Już ponad dwadzieścia lat. Jan nie chodził nawet go zamiatać, nie palił na nim świeczek – wystarczyło, że wiedział, że grób tam stoi, że wszystko jest w porządku, że czeka na niego. Przynajmniej jeden kłopot z głowy. Wymurował grób. Każdy porządny murarz musi postawić swój nagrobek; tego go nauczył przed laty w Holíču jego majster murarski Hubert Angelini. Mimo to pomnika i tablicy już Jan nie kupił. Po co? Jeśli będą chcieli zapamiętać jego imię, kupią ją ci, którzy tu zostaną.\nNie pamiętam tego, jak dziadek budował grób – stało się to długo przed tym, zanim przyszedłem na ten świat. Ale do dzisiaj potrafię przywołać w sobie to dziwne uczucie, kiedy spacerując przez Gaiczek jako małe dziecko, dowiedziałem się po raz pierwszy, że to jest jego grób. Nie rozumiałem tego, przecież dziadzio siedzi w domu w salonie, ma na kolanach cienki kocyk w niebieskie i pomarańczowe koty i jest na tyle zdrów, na ile pozwoli mu jego całe minione życie. No więc jaki grób dziadzia? Żywi przecież nie potrzebują grobów. A ten, bez imienia i dat, opuszczony, zasypany suchym listowiem – dlaczego akurat ten?\nPoranek przesiąknięty jest zapachem herbaty i koniaku. Równocześnie wypala pierwszy papieros, przydusza go z rozkoszą. W skrzynce pocztowej znalazł gazetę „Bojownik”. Prenumeruje ją od pierwszego numeru, co oznacza, że dłużej niż pięćdziesiąt lat. Niektóre egzemplarze, zwłaszcza te, w których znalazł wspomniane swoje imię, z pieczołowitością odłożył.\nOstatnie dwa, trzy lata już ich jednak prawie nie czytał. Płacił z wyprzedzeniem, gazeta każdego miesiąca lądowała w skrzynce, po czym przeglądał ją pobieżnie i kładł na stosik do palenia w piecu. Przyjdzie zima. Ogień też z radością poczyta.\nUpływ tygodni zaczęły wyznaczać zastrzyki. Jeszcze trzy i przyjdzie niedziela. Wszystko poszło w cholerę, listopad jeszcze się na dobre nie zaczął, a już jest dziesiąty, piętnasty, czas pokrojony na cienkie sekundowe plastry, jak salami, jemy po kawałku i wciąż nie mamy dość, wciąż nie jesteśmy syci, aż z całego pętka zostanie jedynie tłusty sznurek na haczyku.\nBożena też cały dzień skracała i odkrajała. Ze spodni Jana. Skurczył się. I znowu go ubyło. Być może któregoś razu zostanie po nim tylko sama marynarka i skarpetki w zawiązanych butach, któregoś razu być może wyparuje do cna. Ale na razie jedynie skraca. Podwinąć i przeszyć. Dwa albo trzy centymetry. To powinno wystarczyć.\nJan pałętał się w pobliżu Bożeny. Lubił stukot szyjącej maszyny, to go jakoś uspokajało. W otwartej na oścież szafie z orzechowego drzewa wisiały w równym rzędzie wszystkie jego garnitury. Kiedy patrzył na nie, poukładane obok siebie, przyszło mu do głowy, że właściwie to nie wie, który z nich najbardziej chciałby włożyć do trumny. Patrzył na nie, zastanawiał się, zaraz potem jednak rozbijał tę myśl na drobinki, jednym machnięciem ręki, żeby powrócić do niej szybko, na widok kapeluszy. W ogóle, czy wkłada się kapelusze do trumny? Wypada, żeby nieboszczyk w domu pogrzebowym miał na głowie kapelusz, kiedy cała reszta ściąga je z pietyzmem od razu przy drzwiach?\nCo zostało z tych kapeluszy? Które z nich się zachowały? Pamiętam, że wszystkie rzeczy dziadka w jakimś bezsensownym porywie zniszczenia spłonęły za płotem, na skraju pola z kukurydzą. A to nie były tylko kapelusze. Wypełnione po brzegi kufry, całe sterty rzeczy, razem z aktówkami z tektury. Welurowe pantofle szyte na miarę. Marynarki z wełny i manczesteru. Beretki. Koszule. Kamizelki. Ciepłe wełniane spodnie i wełniane swetry. Kalesony. Chusteczki. Krawaty oraz muszka. Tak jakby po nim nie miał już przyjść na świat nikt inny. Pod pretekstem robienia porządków spalono rzeczy, a wraz z nimi wspomnienia. Walizki pełne wspomnień.\nPamiętam jedynie ten słup czarnego dymu, który podnosił się zza płotu i gubił w koronie starego orzecha. Pamiętam też te sterty ubrań, które szybko wynosiło się z domu, tak jakby wszyscy bali się, że przestaną być łatwopalne albo że nieboszczyk wróci do domu i złapie ich na gorącym uczynku. Jeszcze bawełniane kalesony. Płaszcz. Jeszcze jeden czarny kapelusz. Na sam koniec ogień pożarł również te aktówki z tektury, które nagle pofrunęły z nim, jak suche snopy słomy. W kupie popiołu znalazły się jedynie metalowe zatrzaski z kufrów, klamry, guziki, spinki do krawatów, zamki błyskawiczne i jeden aluminiowy grzebień, który dziadzio zapomniał wyciągnąć z tylnej kieszeni swoich spodni. To wszystko, co zostaje po śmierci – kilka rzeczy, które są w stanie stawić opór ogniowi, po to tylko, żeby w ciągu pół roku bezlitośnie pożarła je rdza.\nCzłowiek przez całe życie zyskuje mnóstwo różnych imion i na wszystkie musi, prędzej czy później, nauczyć się reagować. Najlepiej od razu. W dowodzie osobistym miał napisane Jan Hollý, ale mama nazywała go Janek, koledzy Jano albo Janie, w trstińskim szynku znowuż Janko. To podobało mu się najbardziej, bardzo to lubił, za to przezwisko zwykł stawiać kolejkę – dwie seteczki od Janka. I cóż z tego, jeśli za jego plecami wszyscy mieszkańcy Trstína wciąż prześmiewczo nazywali go Czechem, pomimo tego, że z Holíča do Trstína przeprowadził się ponad czterdzieści lat temu. Nigdy nie przywykli do niego. Ale przezwisko Czech, którego przed nim nie taili, o którym wiedział bardzo dobrze, było przecież lepsze niż wszystkie te, których używali w Niemczech. Szkoda słów. Niektórych nie da się nawet wypowiedzieć na głos. No, może jedno z nich jeszcze jako tako dało się znieść, to najkrótsze, dwie śmieszne litery, nic więcej – „d” i „u”. Ty…\nW gruncie rzeczy imiona nie są takie ważne. Imię się nie zgubi, nie rozpłynie, nie ucieknie jak mysz. Ale taka twarz, twarz każdego dnia jest inna. To, co było gładkie, przetną zmarszczki, co było śniade, zblednie i stanie się przeźroczyste. Przed twarzą nie da się uciec, każdego dnia zerka na nas z lustra i małpuje nasze grymasy; znowu jeden dzień, znowu o krok bliżej, a równocześnie dalej. Ile jeszcze kroków?\nO tym wszystkim rozmyślał Jan jesienią 1997 roku, kiedy siedział na krzesełku, paląc i obserwując chylące się ku ziemi słońce, które nieoczekiwanie z litości obdarzyło poświatą koniec listopada. Przed nim stał murowany garaż z zieloną bramą, drewnianą szopą i węglownią, którą potajemny, schodzący w głąb tunel łączył prosto z piwnicą, przez co, żeby iść po węgiel, nie trzeba było wychodzić na zewnątrz – wystarczyło jedynie odryglować drewniane drzwiczki, nabrać na łopatę trochę tych czarnych diamentów i tym samym ruchem wrzucić je do żarłocznego kotła.\nZ tego tunelu Jan był dumny najbardziej – zwłaszcza w lecie, kiedy węglownia stała pusta i tunel stawał się tajemniczym korytarzem spajającym świat ziemski z podziemiem, półtorametrowy zwyczajny podziemny korytarz zamieniał się w miejsce pasjonujących przygód i gier jego czworga wnucząt.\nJan schylił się i oparł plecami o ścianę domu. Wokół niego było wszystko to, co zbudował przez lata, ale i tak wydawało mu się, że jest tego żałośnie mało. Wciąż było tyle rzeczy, których nie zdążył i już nie zdąży, bo nie ma już na nie sił. Na przykład wędzarnia. Albo kolejka górska z ogródka aż na balkon. Tę wymyślił i wyśnił sobie jego najmłodszy wnuk, a on obiecał mu, że ją zrobi, jak tylko zdobędzie wystarczająco długi powróz. Albo betonowe chodniczki w ogrodzie. Był już bardzo blisko, zabierał się za wylewkę na przygotowanym szalunku, kiedy nagle nieoczekiwanie, dwa dni przed tym, wróciła Bożena z sanatorium. I odrzuciła cały jego projekt. Jako pomnik jego planów ostała się w ogródku jedynie betonowa plama, mała betonowa plama z wiadra, które się przewróciło, kiedy bronił murarskiej szpachli przed swoją żoną.\nŻona. Bo-żona. Że-ona. Bo-że. Bo-żena. Tyle razy obracał jej imię w ustach, na podniebieniu i koniuszku języka, tyle razy przecedził je przez zęby. Bo-żona. Boska. Bożka. Kiedy było mu najlepiej i najpiękniej, kiedy przez chwilę cieszyło go życie, nie nazywał jej Bożka ani mameńka. Kiedy było mu najpiękniej, miał dla niej zupełnie inne imię – wymawiał je po cichu, półgłosem, jakby sam dla siebie. Kocurku. Chodź tutaj, Kocurku.\nKolejka górska, którą sobie wyśniłem, ostatecznie zardzewiała jeszcze w fazie planów i szkiców. W ten sam sposób zardzewiało stare koło z roweru zatknięte na długą tykę, do której przywiązała się wijąca fasola. Właśnie z niego miała powstać kolejka, ono było dowodem długich przemyśleń, rozrachunków i szacunków co do tego, jak długi powinien być powróz i jaka powinna być siła silnika. Z planów na wyciąg nie zostało więc nic. Betonowa plama wciąż jednak jest w ogrodzie, ostał się również tajny tunel prowadzący z węglowni do piwnicy. Szopę, tę godną podziwu, podniosłą i szaleńczą Arkę Przymierza, musieliśmy zaraz po śmierci dziadka zburzyć, rozmnażały się tam miliony szczurów.\nW szopie spędziłem znaczną część dzieciństwa, nauczyłem się tam wszystkiego, co mogło mi się przydać w przyszłości. Wbijałem gwoździe do każdego kawałka drewna czy deski, z bezczelnością i bezmyślnie – świetliste trzony gwoździ, powbijane ciasno jeden obok drugiego, przypominały metalową koronkę. Mówiłem sobie, że majsterkuję, i naprawdę w to wierzyłem. Nikt nie śmiał przeszkadzać mi w pracy, tylko dziadzio, który co rusz, co krok przynosił mi nowe skrzyneczki świeżych błyszczących gwoździ.\nCzasami zdaje mi się, że tę dawno już zburzoną szopę znam tak dobrze, że kiedykolwiek zechcę, mogę ją przywołać z pamięci w ten sam sposób, w jaki pojawia się fotografia podczas wywoływania w podczerwieni, że mogę na nią spojrzeć, kiedy tylko mi się zachce; jej okno z odpryskującym zielonym lakierem, z nitką rysy na szybie, jej szare ściany i szare drzwi, zamykane na masywną rdzewiejącą zasuwę, na których tu i ówdzie spod wierzchniej warstwy prześwitywała żółta, czerwona i zielona farba jeszcze nie tak dalekiej przeszłości. Wiem, gdzie znaleźć imadło, i wiem również, gdzie są ukryte gwoździe, wiem, co zobaczę za oknem, kiedy podniosę wzrok znad warsztatowego stołu i na sekundę rzucę okiem na zewnątrz.\n(Kiedy do ust wkładam gwóźdź, po chwili wydaje mi się, że na języku czuję smak krwi).\nTak dzisiaj widzę szopę. Potem jednak gdzieś z kredensu wyciągnę stertę fotografii, przeglądam je i na jednej z nich odnajdę ją przyczajoną pod koroną orzecha; starą, drewnianą, dotkniętą zgnilizną budę. I już wiem, jak bardzo się myliłem, jak bardzo moje wspomnienia różnią się od tego obrazu. W mojej pamięci jest tylko szczelina, nie rozbite okno, w mojej pamięci nie ma brakujących dachówek. Spojrzę uważnie na fotografię i będę się starał zachować w myśli sprawiedliwy i obiektywny obraz szopy, takiej jaką była naprawdę. Nie potrwa to jednak długo, a z mojej pamięciowej kliszy znów wynurza się na świat tak dobrze znany i ustalony obraz, owszem, starej i próchniejącej budowli, ale bez dziur i innych drobnych defektów, które mogłyby zburzyć we mnie jej niezmienność.\nDrzewo kładzie się wzdłuż cienia, kiedy ma już dość, że ten czarny potwór je małpuje, powtarza każdy jego ruch. Kiedy je zetną, to tak, jakby rozebrali je do naga. Zlecą się dzieci i zaczynają liczyć kręgi, które drzewo latami rysowało pod korą, pod ubraniem.\n– Pięćdziesiąt sześć! – krzyczy najstarsze dziecko.\nA potem rozbierają je dalej, obdzierają je ze skóry, dopóki jego pień, jego gołe ciało w pełni nie zajaśnieje. Jakby było ze złota, ale to tylko złudzenie pod wpływem światła. A kiedy je już pokroją, kiedy potną je na cienkie płaty, kiedy wyrównają mu krawędzie, wtedy nikt go już nie rozpozna.\nKtoś pochwyci ją w ręce i spostrzeże na środku ciemny sęk. Węzeł jak oko. Odłoży ją na bok i wyburczy:\n– Sękata. Gówniana. Gów-nia-na!\nDoktor Štipec robił Janowi zastrzyki z magnezem bezpośrednio do mięśnia. Jan zawsze z na wpół wstydliwym uśmiechem odkrywał mały fragment swojego bladego wysuszonego pośladka i pozwalał się oznakować igłą.\n– Masz dupę jak sito, Janek. W ciebie zawsze tak dobrze się wkłuwa!\nCały doktor Štipec. Powiedział, że narysuje sobie na nim dwadzieścia cztery okienka i będzie mieć kalendarz adwentowy. Albo będzie rzucać zastrzykami jak w tarczę, na odległość. Jan śmiał się, nawet wtedy, kiedy nie było mu do śmiechu. Było mu głupio się nie śmiać, kiedy wiedział, że te żarty doktora kierowane są tylko do niego.\nW kuchni jednak doktor Štipec mówił Bożenie:\n– Nie wygląda to dobrze, Bożka. Nic mu nie mów, ale to już nie potrwa długo. Nie płacz. Pomyśl, że mógł umrzeć już pięćdziesiąt lat temu, to cud, że żyje.\nBył czwartek. Do końca tygodnia zostały jeszcze trzy zastrzyki.\nJan nie potrzebował, żeby doktor zdradzał mu, że koniec już czyha za rogiem, wiedział o tym dobrze i bez tego. Myślał, że ze śmiercią już dawno się zmierzył, ale teraz nie był tego całkiem pewien. Śmierć. Tak, przyjdzie. Tylko co robić, kiedy teraz, na samym końcu, zachciało mu się jeszcze troszkę pożyć? Westchnął głęboko. I zasnął.\nCzasami, kiedy spaceruję po Trstínie, wydaje mi się, że spotykam dziadzia na każdym kroku, widzę go w każdym budynku, przy którym pracował.\nWszystko zaczęło się od przedszkola, w którym Tóno Vlaškovič odstawił fuszerkę; tynk jeszcze nie zdążył porządnie wyschnąć, a już zaczął odpadać. Zawołali więc po pana Hollý’ego, czy nie mógłby przyjść popatrzeć; pana Hollý’ego, tego Czecha z Holíča, wyszkolonego w firmie budowlanej FY ANGELINI HUBERT, STAVITEL. Zrobiło mu się ich żal, zakasał rękawy i powiedział, że wszystkim murarzom, którzy stawiali to przedszkole, połamałby ręce.\nPo przedszkolu przyszła kolej na remizę strażacką, potem dom pogrzebowy, szkołę, spółdzielnię, pałac ślubów, cmentarny mur i oszklony ogród zimowy w Domu Kultury. Wszystko to są jego pomniki.\nMyślę o tym, że w zaprawie, która wiąże cegły wszystkich tych budynków, zostały krople jego potu i krwi, i wtedy wydaje mi się, że dziadzio wciąż żyje. A kiedy indziej, kiedy wypiję za dużo wina, wydaje mi się, że co najmniej połowę z tego, co wypiłem, musiałem wypić za niego. No cóż, tak wygląda moja pamięć, w ten sposób jestem z dziadziem wczoraj i dziś. Ale jutro być może wszystko się zapomni. Szkoła, przedszkole, Jan Hollý i jego remiza strażacka. Zapominanie jest łatwe i przyjemne, nic nie kosztuje ani głowa od tego nie boli. Zapomni się tak, jak zapomniało się o morzu, które tu kiedyś było, zapomnieliśmy, że chodzimy po jego dnie. Może będą o tym pamiętać chłopcy, którzy przychodzili tutaj po nocy z latarkami i szukali skamielin trylobitów. Któregoś dnia odnajdą je w szkatułce ze swoimi skarbami z dzieciństwa i powiedzą sobie:\n– Morze? To nie może być prawda.\nTrylobity. Skamieniałe odciski śmierci.\nBoże Narodzenie przeszło jak pociąg towarowy, bez zatrzymywania się, ani się człowiek obejrzał, a już było Szczepana. Na Szczepana, to znaczy na drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, każdego roku rozlewają wino. Tym razem również nie mogło być inaczej. Trzeba wyczyścić rurkę, przetkać gumowy wężyk, wygotować korkowe zatyczki i co tam jeszcze, ach, zapalić w dymionach siarkowe knoty.\nPotem nie trzeba już długo czekać i Jan może zacząć zlewać również tegoroczne wino, chociaż ostatnimi laty tylko się przygląda. Nie ma sił. Wszystko za niego wykonuje jego zięć Rudko. Z pięćdziesięciolitrowego dymionu ciurkiem ścieka mętna czerwień przepełniona smakiem i zapachem, cieknie śpiew i radość, cięcie i okopywanie, wycieka wszystko, co potrafią ofiarować te cztery stare korzenie.\nJan się uśmiecha. Już teraz cieszy się na myśl o bąbelkach młodego wina, które usadowią się na jego podniebieniu.\nKiedy jeszcze starczało mu sił, najchętniej wszystkie te rytuały odprawiał sam. Pierwsze przycinanie jeszcze w lutym, ułamywanie pędów, okopywanie. Uwielbiał, kiedy winogrono zaczynało kwitnąć i cała ścieżka zalana była drobniutkimi kwiatkami, a jeszcze bardziej uwielbiał, kiedy w październiku zaczynał się zbiór. Wszystko, co chociażby ocierało się o tematykę wina, wszystko to niezmiernie go cieszyło. Najszczęśliwszy był jednak, rzecz oczywista, na świętego Szczepana. Ten dzień oznacza bowiem wyjście z piwnicy z kieliszkiem wina w ręce i radość z tego, że usta na chwilę nabiorą czerwieni, mocniejszej niż zwykle.\nJak się robi wino\nTo nie jest takie trudne, jeśli posiadasz winogrona, winną latorośl, jakąkolwiek odmianę, którą darzysz uczuciem, kiedy drżysz od spojrzenia tych dojrzewających źrenic, które ciemnieją z każdym dniem. Nie mówisz im o tym, co je czeka, chociaż dobrze wiesz, chociaż mógłbyś udawać jakiegoś wróżbitę, mędrca i zdradzić im wszystko – pościągają was z łodyg, rozbiorą was z szypułek, rozgniotą was bosymi stopami, aż będziecie czarować w beczce, cukier zmieniać na ogień alkoholu, ogień winny niewinny. Nie mówisz im nic o ich przyszłości, tobie przecież nikt jej nie zdradza, chociaż wielu zdaje się ją przeczuwać. Przyszłość nie istnieje, każdy to wie, nie da się odgadnąć smaku przyszłego wina. Wszystko wiesz dopiero wtedy, kiedy przyszłość przeciśnie się przez mgnienie oka teraźniejszości, kiedy rozleje się na języku i zniknie w tobie – tak szybko wszystko zostaje za nami, tak szybko wszystko mija.\nBoże Narodzenie było dla Jana czasem cudów głównie z tego powodu, że przy jednym stole spotkała się cała rodzina. Chociaż na chwilę, chociaż na mgnienie oka. Te dni przyniosły mu wiele radości, ale mimo tej odświętnej atmosfery zauważył, że jakoś obwisły mu kąciki ust i coraz ciężej jest mu zmusić twarz do uśmiechu. A potem zaszumi wiatr, śnieg się roztopi i już po świętach. W tym roku jeszcze szybciej niż kiedyś. Zamknęła się brama. Zatrąbiło auto. W wielkim domu znowu zostali sami, we dwójkę, Bożena i Jan.\nPo świętach Bożego Narodzenia Bożena zaczęła chodzić z Janem palić na werandę. Nie dlatego, że szukała na stare lata nowych niechwalebnych przyzwyczajeń, chodziła jedynie patrzeć. W milczeniu siedziała w fotelu i obserwowała te zmienne i nietrwałe obłoczki dymu ulatujące pod sufit. Widziała, że z Jana znowu ubyło, nawet ślepy by to zauważył. Znowu troszkę zmalał, skurczył się. Tych kawałków siebie, które zgubił i rozproszył po świecie, już nikt nie znajdzie. Kiedy w wielkiej popielniczce z modrzańskiej ceramiki zagasił niedopałek papierosa, spojrzał na Bożenę i powiedział:\n– Mameńka, nawet papierosy przestały mi smakować. Nie zostało mi już wiele czasu.\nBożena nie miała ochoty na słuchanie takich mądrości, ale zaśmiała się na siłę. Człowiek czasami musi zaśmiać się na takie słowa, bo wie, że są prawdziwe.\nDrugiego stycznia Jan skończył osiemdziesiąt pięć lat. Pomyślał sobie – może uda się do setki! Przypomniał sobie swoje osiemdziesiąte urodziny i nie mógł powstrzymać się od śmiechu. W Trstínie zebrała się wtedy cała rodzina, bliższa, dalsza, wszyscy, jakby się umówili, dorzucili do kosza z prezentami butelkę koniaku. Jan, nie posiadając się z radości, pootwierał wszystkie i rozlewał je do grubych francuskich kieliszków. Tyle, ile zdołały pomieścić. Po chwili wszystkie te butelki z magicznymi nazwami i etykietkami były puste. Armagnac. Ararat. Martell. Godet. Hennessy. Rémy Martin. Courvoisier. Wypito wszystko – nie do dna, ale do ostatniej kropli, a za okrągłym stołem nagle wszyscy odmłodnieli o dwadzieścia lat. Około dziesiątej siostrzenica Bożeny Valika zarządziła przeniesienie się do niej na domowe wino. Przeszli więc świeżym śniegiem aż do stacji kolejowej, zanim jednak przyszła kolej na wino, ktoś zauważył w rogu garażu beczkę z kiszoną kapustą i już było za późno – rurkami do wina zaczęto wybierać wodę z kapusty i wszyscy kosztowali ją z namaszczeniem, mlaskali i przewracali oczami, jakby na świecie nie było lepszego trunku.\nWrócili dopiero koło północy, spragnieni i wciąż jeszcze nie dość zmęczeni. Jan wyciągnął więc swój ostatni as z rękawa, butelkę Trenčianskiego Hradnégo, którego tak bardzo brakowało mu na drugi dzień w herbacie. Do dzisiaj wszyscy się z tego śmieją – podczas gdy dzieci spały, nagle ich rodzicom nie wystarczały już trzy toalety, nagle nie przeszkadzała im ciemność w ogrodzie, pod orzechem.\nPamiętam, że dziadzio zaczął umierać zaraz po Nowym Roku. Zaczął umierać, ale nikomu o tym nie powiedział, nie wysyłał poselstwa ani okrągłej pieczęci.\nTen początek roku nie był najlepszym czasem na umieranie. W Trstínie nie było wtedy w parafii księdza, ponieważ stary Oto Školuda umarł jeszcze na początku grudnia, a nowemu jakoś nie było spieszno. Zapanował chaos, który zbiłby z pantałyku każdego, kto powoli wybierał się na tamten świat, ale i tych, którzy wyruszali na ten świat albo przygotowywali się do ślubu.\nBabcia jednak zdecydowała, że nie ma sensu czekać, i zadzwoniła do Trnavy, aby natychmiast kogoś przysłali, nawet jeśli to miałby być sam stary Sokol. Potrzebne było aż pięć dni, żeby młody elegancik z Boleráza znalazł czas i raczył przyjść. Pamiętam, że ledwie pewny siebie młody ksiądz przekroczył bramę, od razu na sutannie uwiesił mu się nasz pies Deni, wgryzł się w niego i nie chciał puścić.\n– Zabierz to świństwo, gówniarzu! – wysyczał do mnie ksiądz i rzucił w moją stronę długie, nieprzyjemne spojrzenie. Ze strachu wmurowało mnie w beton. Patrzyłby na mnie tak dłużej, gdyby nie to, że nagle strzeliły szwy jego czarnego stroju, to na chwilę wstrzymało naszego Deniego. Ksiądz wykorzystał sekundowe wahanie szczęk naszego psa, wymknął się i już go nie było, zniknął w domu.\nSzybko wyspowiadał dziadzia, udzielił mu ostatniego namaszczenia, w kuchni wypił jednym haustem kieliszek czerwonego wina, zjadł precel na stojąco, po czym ogłosił, że odchodzi i byłby niezmiernie szczęśliwy, gdybyśmy przez chwilę mogli popilnować tego naszego szelmę.\nZaraz po tym, jak ksiądz odszedł, przybiegłem do sypialni dziadzia. Leżał w łóżku i spał, oddychał spokojnie, ręce miał ułożone na kołdrze. Wydawało mi się, że po tym ostatnim namaszczeniu nic się nie zmieniło.\nMało kto wie, jak ważne jest dobrze się ogolić. A do tego mieć uczesane włosy, jeden obok drugiego. Jan wiedział o tym dobrze, dlatego każdego ranka, jeszcze na wpół śpiący, wchodził do kuchni, stał chwilę przed przeszklonymi drzwiami i kilkoma oszczędnymi ruchami starał się doprowadzić głowę do porządku.\nWstawał około dziesiątej, kiedy wszyscy już dawno byli na nogach, ale dopóki nie wstał on, nie można było z niczym ruszać. Wszyscy czekali. I obserwowali przeszklone drzwi. Kiedy się pojawi? Kiedy spostrzegą jego sylwetkę? I ten ruch – rękę, która nagle wystrzeli w stronę włosów i zaraz potem spocznie na rączce od laski. Czekali. Dzień bez tego małego teatru cieni to dzień stracony.\nA golenie? Każde golenie to doskonały pretekst do napisania powieści, która zaczyna się od tego, jak Jan zamyka się w łazience, rozbiera do pasa i owija wokół bioder ręcznik. Zlew napełni gorącą wodą, a dopóki gęsta para nie zarośnie całego lustra, pędzelkiem namydli sobie twarz. A potem zacznie przedzierać się przez mgłę – ręką przetrze smugę z błyszczącej powierzchni lustra i powoli, tak powoli, że nieuczestniczący w procesie świadek mógłby powiedzieć, że Jan stoi w bezruchu, zacznie przejeżdżać żyletką po twarzy. Kiedy po dobrej półgodzinie wychodzi z łazienki, jeszcze przed drzwiami wyprzedza go niemalże widoczny obłoczek zapachu. Zużył hektolitry piany do golenia i wody kolońskiej, tak samo jak koniak do porannej herbaty.\nNadeszły szare i krótkie dni pozbawione zarówno śniegu, jak i słońca, kiedy styczeń powoli przelał się do lutowego kielicha. To były dni, kiedy Jan już nawet nie wstawał z łóżka, kiedy przeżywał wiele z nich, przebudzając się na krótko i śpiąc przez większość czasu.\nNa dodatek ten luty taki krótki – myślał. A to przysłowie „Marzec odmienia wiatry, deszcz miesza z pogodą, więc nie dziw, jeśli starzy czują go ze szkodą” – może nie musi oznaczać tego, co przeczuwał? Chciałby jeszcze widzieć chociaż jedną procesję do Gaiczka, tę piętnastego sierpnia, chciałby przeżyć jeszcze chociaż jedno lato.\nZa oknem padało i kropelki deszczu zatrzymywały się w igliwiu daglezji, oświetlone nieoczekiwanym słońcem zapalały się jak żarówki. Na parapecie przysiadła sikorka. W dziobie trzymała jakiegoś leniwego zimowego robaka, długo, w bezruchu obserwowała Jana, była ostrożna, nie chciała go wypłoszyć.\nBożena przyniosła do sypialni żeliwną misę i przyrządy do golenia, na ramieniu miała przewieszony ręcznik. Jan chciał się ogolić sam, przytrzymywała mu lusterko. Pochylał się nad nim. Im bliżej był, tym bardziej lusterko pokrywało się mgiełką jego oddechu. Nic nie widział. Z pamięci namydlił sobie policzki i brodę, ale żyletka zadrżała mu w rękach i spadła na pościel.


146/12 - BIP - Urząd Gminy Mielnik\nZarządzenie Nr 146/12\nw sprawie ustalenia terminu składania wniosków na dofinansowanie zakupu podręczników dla uczniów uczęszczających do szkół na terenie Gminy Mielnik\nNa podstawie § 3 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy finansowej uczniom na zakup podręczników ( Dz.U. z 2012, poz. 706) zarządzam, co następuje:\n§ 1. Wnioski o dofinansowanie zakupu podręczników szkolnych w ramach Rządowego programu pomocy uczniom w 2012 r. „Wyprawka szkolna” należy składać w terminie do dnia 6 września 2012 r. w szkole, do której uczeń będzie uczęszczał w roku szkolnym 2012/2013.\n§ 2. Dane zbiorcze poszczególnych grup uczniów uprawnionych do otrzymania pomocy w ramach Rządowego programu pomocy uczniom w 2012 r. „Wyprawka szkolna” dyrektor szkoły przekazuje Wójtowi Gminy Mielnik do dnia 7 września 2012 r.\n146/12 (PDF, 151,68 KB) Podgląd załącznika\nZarządzenie Nr 146/12 Wójta Gminy Mielnik z dnia 27 sierpnia 2012 r. w sprawie ustalenia terminu składania wniosków na dofinansowanie zakupu podręczników dla uczniów uczęszczających do szkół na terenie Gminy Mielnik\nData wytworzenia: 2012-08-27\nData modyfikacji: 2012-08-27


Po receptę do lekarza rodzinnego - Leki - Nerwica.com\nPo receptę do lekarza rodzinnego\nPrzez Gość, 9 Luty 2021 w Leki\nNapisano 9 Luty 2021 09.02.2021 22:08\nWitajcie. Zauważyłam, że dużo osób chodzi do psychiatry tylko po recepty, zwłaszcza, jak już są w remisji. W ten sposób zajmują miejsca osobom, które czują się naprawdę źle, a muszą czekać miesiąc albo dwa na wizytę, bo inni poumawiali się tylko po receptę. A tymczasem receptę na leki przeciwpsychotyczne i antydepresyjne można dostać u lekarza rodzinnego. Wystarczy zaświadczenie od specjalisty do rodzinnego i potem już tylko recepty na telefon do rejestracji. Co o tym myślicie?\nNapisano 9 Luty 2021 09.02.2021 22:25\nNa podstawie zaświadczenia od specjalisty lekarz rodzinny może wypisać leki z refundacją. Z tym, że co roku trzeba nowe zaświadczenie przynosić.\nChociaż ja tu akurat rozumiem, bo ja sama wole zgłosić się do mojej lekarki niż do lekarza rodzinnego (pomimo, że rodzinną mam bardzo w porządku). Z tym, że moja lekarka jak jest wszystko w porządku i tak chce człowieka widzieć chociaż raz na 3 miesiące, no max pół roku.\nWeź też pod uwagę, że mamy pierdolnik jaki mamy i więcej ludzi jednak rzeczywiście potrzebuje tej wizyty.\nNapisano 14 Luty 2021 14.02.2021 21:03\nJak to? to komuś się coś takiego udało wogóle? ja jakoś sobie nie wyobrażam miny mojego psychiatry jak wypisuje mi takie zaświadczenie hah przecież ile to pinionżków traci\nNapisano 14 Luty 2021 14.02.2021 21:10 (edytowane)\n@Jeronime miałam na myśli psychiatrów na NFZ. Na prywatne wizyty nie trzeba długo czekać, więc poruszone przez mnie kwestia dotyczy tylko lekarzy na NFZ.\nEdytowane 14 Luty 2021 przez Gość\nNapisano 9 Marzec 2021 09.03.2021 22:13\nW dniu 14.02.2021 o 22:10, z o.o. napisał:\nSpróbuj się umówić przez rejestrację do mojej lekarki....zaśpiewają ci miesiąc prywatnie.\n1 użytkownik, 0 anonimowych, 617 gości (Zobacz pełną listę)


Koszulki dziecięce z nadrukiem - darmowa dostawa | Onlineprinters\npowrót do T-shirty dziecięce\nT-shirty Fruit of the Loom Valueweight\nT-shirty Fruit of the Loom Performance\nT-shirty Gildan Heavy\nZadrukuj T-shirty dziecięce i zobacz błysk radości w oczach dzieci\nJeśli chcesz zadrukować T-shirty dziecięce, w Onlineprinters znajdziesz wszystko co potrzebne. Zadrukujemy nie tylko T-shirty, bluzy z kapturami lub kurtki outdoorowe dla dorosłych, ale tak odzież dziecięcą w różnych rozmiarach. W naszym sklepie internetowym znajdziesz różne rozmiary odzieży dziecięcej do zadrukowania, np. sportowe T-shirty dziecięce marki B&C Collection bez szwów bocznych lub T-shirty dziecięce marki Fruit of the Loom wyprodukowane w 100% z bawełny. Czy to doroczna impreza przedszkolna, następny turniej piłkarski, pierwsze urodziny Twojego dziecka czy też jako prezent na imprezę charytatywną zaprojektuj swój indywidualny motyw dopasowany do nadchodzącej okazji i zamów T-shirty dziecięce z nadrukiem o wysokiej jakości i w niskiej cenie. Oczy dziewczynek i chłopców będą promieniować, gdy zobaczą własne, indywidualnie zaprojektowane T-shirty dziecięce zadrukowane na przykład piękną czcionką z imieniem Twojej latorośli lub nazwą drużyny, do której dziecko należy.\nZuchwale hasła dla szczęśliwych dzieci\nWspólna odzież łączy: gdy zamówisz T-shirty dziecięce z nadrukiem, zwiększysz uczucie przynależności do drużyny, gdy wszyscy jej członkowie włożą jednolite koszulki. Wspieraj ducha zespołowego i spraw dzieciom radość. Zadrukuj T-shirty dziecięce wpadającym w oko, wesołym motywem lub hasłem, napisanym ciekawą czcionką. Dzieci uwielbiają postacie z komiksów i odważnych bohaterów takich jak księżniczki i rycerze. Dziewczynki i chłopcy z dumą będę nosić T-shirty z wydrukowaną nazwą własnej drużyny sportowej lub podobizną drużynowej maskotki, np. grzywiastego lwa. Małe dzieci cieszą się z motywów takich jak milutkie zwierzątka na T-shirtach. Także hasła typu Chcę się tylko bawić, Cool kids never sleep lub Zwyciężymy to doskonałe pomysły na prezenty. Niezależnie, czy chodzi o indywidualny prezent na imprezę firmową, koszulkę dla całej drużyny lub dla małych dzieci, zamówienie T-shirtów z nadrukiem jest dziecinnie łatwe i sprawia wiele radości. I kto wie: może koszulka z indywidualnym nadrukiem stanie się już po krótkim czasie tą ulubioną.\nZadrukuj indywidualne T-shirty dziecięce\nW Onlineprinters łatwo zamówisz T-shirty dziecięce z nadrukiem. Zrealizuj swoje pomysły i zaprojektuj swój motyw w odpowiednim programie do projektowania. Następnie po zakończeniu procesu zamówienia wgraj swoje dane do druku do naszego sklepu internetowego. Wszystkie nasze produkty oczywiście także T-shirty dziecięce możesz indywidualnie skonfigurować podczas zamówienia. Zanim zamówisz T-shirty dziecięce, wybierz ich odpowiedni kolor. Czy kolor Twojej młodzieżowej drużyny piłkarskiej lub stowarzyszenia to niebieski, czy raczej zielony? Ponadto zadecyduj, w jakim miejscu ma zostać umieszczony motyw? Na piersi? A może na plecach koszulki? A może chcesz umieścić motyw po obu stronach T-shirta? Jeśli chcesz zadrukować T-shirty dziecięce, ważny jest wybór odpowiedniego rozmiaru. T-shirty dziecięce dostępne są w przeważającej mierze w rozmiarach od 104 do 170. Uwolnij swoją kreatywność i zaprojektuj indywidualny tekst lub inny motyw, gdyż zamówienie T-shirtów dziecięcych z nadrukiem nie jest trudne.


Człowiek i cierpienie w poezji polskiego baroku - Danuta Kunstler-Langner | Książka | merlin.pl\nCzłowiek i cierpienie w poezji polskiego baroku\nPierwsze wydanie tej książki ukazało się w 2000 r. Temat wydawał się specjalistyczny i autorka uczyniła jej adresatem przede wszystkim miłośników europejskiej kultury dawnej, szczególnie siedemnastego stulecia. Okazało się jednak, że nakład książki został szybko wyczerpany i zainteresowali się nią nie tylko historycy literatury staropolskiej, ale również badacze literatury nowszej, odwołującej się do jej źródeł religijnych i filozoficznych. W dobie obecnej człowiek współczesny, jak niegdyś świadek szybkich przemian świata, zadaje sobie często pytania: - skąd się bierze cierpienie? - dlaczego odczuwamy ból? - co nastąpi po śmierci? Może dlatego dawni poeci poruszający zagadnienia egzystencjalne i teodycealne są coraz bardziej popularni dzisiaj. Ich emocje towarzyszą naszemu zakłopotaniu przy szukaniu odpowiedzi na takie i podobne pytania. Odpowiedzi wciąż mało satysfakcjonujących i nie przynoszących ulgi w zrozumieniu zła, nieszczęścia i ignorancji. Tematyka cierpienia od wieków wypełnia dzieła poetów, teologów i badaczy natury ludzkiej. Ale stanowi zarazem treść naszego dnia codziennego. Jako otwarte zostawiam pytanie, czy od naszych przodków możemy się nauczyć sztuki "dobrego cierpienia", czy może każdy z nas musi sam zmierzyć się z doświadczeniem bólu?\nNowy ilustrowany słownik ortograficzny z płytą CD\n-27%25,79 zł34,90 zł\n-33%26,99 zł40,00 zł\nOrtograffiti RZ Ż poziom pierwszy zeszyt ćwiczeń\n-11%20,99 zł23,51 zł\nElementarne ćwiczenia dykcji\nGrażyna Gunia, Viktor Lechta\nJak wychować dziecko dwujęzyczne


Maskotka na Euro - Biuro Prasowe Orange Polska\nMaskotka na Euro (0)\nTP razem z TVN (0)\nAktualnie: Tablet Samsunga w naszych rękach\nTablet Samsunga w naszych rękach (0)\nNiedawno pisałem o naszych planach tabletowych, a przez ostatnie dni wspólnie ze Zbyszkiem Drohobyckim z Biura Prasowego pobawiliśmy się Samsungiem Galaxy Tab. Nie damy rady uciec przed porównaniem do iPada, więc nawet nie ukrywamy punktu odniesienia naszych dywagacji. Porównując Samsunga do iPada zwraca uwagę mniejszy ekran 7 cali kontra 9,7. Pierwszy na siłę włożysz do kieszeni marynarki, drugi bez szans. Samsung jest za to grubszy i dobrze leży w dłoni. iPad skłania aby usiąść i położyć tablet na stole. Jakość obrazu na wyświetlaczu Super TFT-LCD jest bardzo dobra, choć nie sprawdzaliśmy na zewnątrz w pełnym słońcu. Filmy HD prezentują się świetnie. Wyświetlacz iPada jest uważany za najlepszy na rynku, ale naszym zdaniem Samsung nie ma się czego wstydzić. Oba urządzenia mają procesory o porównywalnych parametrach, różnica jest w pamięci RAM. Samsung ma 512 MB wobec 256 MB w iPadzie. Samsung pozwala na płynne korzystanie ze wszystkich mediów i zaobserwowaliśmy jedynie krótkie „chwile zamyślenia” podczas pracy z przeglądarką www. Naszym zdaniem to raczej kwestia softu, a nie możliwości urządzenia.\nA teraz Zbyszek powie Wam jakie widzi przewagi Samsunga. Po pierwsze daje możliwość korzystania z zewnętrznych mediów przenoszonych na kartach mikroSD zamiast łączenia się przez iTunes, a przy odtwarzaniu filmów HD jest w stanie rozpoznać oraz wyświetlać niektóre formaty napisów. Po drugie mamy WiFi/3G/Bluetooth 3.0/DLNA wobec WiFi/3G/Bluetooth 2.1 w iPadzie. Po trzecie Samsung pozwala zarówno zadzwonić, jak i dzięki dwóm kamerom prowadzić videorozmowy, próżno tego szukać u konkurenta. Systemu operacyjnego nie skomentujemy, bo Android i OS Apple’a mają swoich zwolenników i przeciwników. Podsumowując Zbyszek chętnie kupi Samsunga, Wojtek skłania się raczej do iPada.\niPad porównanie Samsung Galaxy Tab


Przytulna sypialnia - pomysły na aranżację przytulnej sypialni - Urzadzamy.pl\nPrzytulna sypialnia - pomysły na aranżację przytulnej sypialni\nPrzytulne aranżacje sypialni zyskują na wartości. Sypialnia jest naszą strefą odpoczynku, warto więc zadbać, aby jej aranżacja była klimatyczna. Aranżacja sypialni z dużym łóżkiem, dobrym oświetleniem i przytulnymi kolorami wymaga dobrego zaplanowania .Masz minimalistyczną sypialnię? Nie szkodzi, takiej również można dodać dużo ciepła. Podpowiadamy, jak to zrobić.\nSypialnia jest miejscem „blisko ciała”, więc trzeba zadbać, aby aranżacja sypialni i każdy element jej wyposażenia nie tylko zdobił wnętrze, ale też sprawiał przyjemność swoim wdziękiem, miękkością i przytulnością. Przytulna aranżacja sypialni jest możliwa nawet wtedy, gdy pomieszczenie jest urządzone oszczędnie - w nowoczesnym stylu - można podnieść w niej o kilka stopni temperaturę aranżacją. Wbrew pozorom nie jest to wcale takie trudne, bo oszczędne aranżacje są prostsze do zmiany niż te „bogate”. Bądź spokojna - nie trzeba robić w sypialni radykalnych zmian. Wystarczy zastosować kilka dobrych patentów.\nPrzytulna sypialnia - tkaniny\nW przytulnej sypialni rola tkanin jest nie do przecenienia. Żeby naprawdę zrobiło się dzięki nim przytulniej (nie tylko wizualnie), powinny być miękkie, ciepłe – wełniane, tweedowe, z dzianin lub najróżniejszych sztucznych futer. Do przytulnej aranżacji sypialni wybieraj tkaniny z wyrazistą fakturą - ze splotami, puszyste, pętelkowe, pikowane. Zestawiaj je z gładkimi, wtedy – dzięki kontrastowi - efekt będzie lepszy.\nPoduszki w przytulnej sypialni\nPoduszki są niezbędne. Rozłóż je na łóżku, oprzyj o zagłówek, możesz nawet położyć jedną, dwie obok łóżka. Świetnie też wyglądają włożone do wiklinowego kosza postawionego w sąsiedztwie łóżka. Gdy będą potrzebne, zawsze są pod ręką. Poduszki w aranżacji sypialni grają także rolę dekoracyjnych akcentów, dobierz je kolorystycznie do reszty aranżacji. Jest kilka sposobów na ładną prezentację poduszek na łóżku. Najprostszy to zestawianie ich na zasadzie kontrastu. Na przykład oprzyj dużą jasną o wezgłowie, o tę oprzyj mniejszą ciemną i następnie znów jasną (małą). Podobnie możesz zrobić z poduszkami we wzory.\nCiepłe światło w przytulnej sypialni\nBez ciepłego delikatnego światła w przytulnej aranżacji sypialni się nie obejdzie. Nie muszą to być wyłącznie lampki nocne. Pomyśl także o małych reflektorkach wbudowanych we wnękę albo nawet o podświetleniu LED-ami łóżka (zobacz nasze zdjęcia). Warto również postawić np. w rogu sypialni dekoracyjną lampę podłogową, a jeśli masz witrynę, zamontuj w niej oświetlenie podpółkowe. Aranżacja sypialni stanie się wtedy naprawdę bardzo efektowna.\nPrzytulny kącik do czytania w 5 KROKACH!\nCo zrobić, żeby wnętrze było przytulne?\nAranżacja przytulnej sypialni małżeńskiej\nSypialnia małżeńska zwykle ma 11-15 m², a wraz z garderobą lub miejscem na szafę – minimum 20 m². Taka wielkość jest odpowiednia, by w sypialni zmieściły się standardowej wielkości dwuosobowe łóżko (160x200 cm) oraz meble (szafa, fotele). W projektach sypialni zwykle zaproponowane jest także ich ustawienie, tak by wygodnie było się między nimi poruszać oraz by nie utrudniały na przykład otwierania okien czy swobodnego przejścia do łazienki. Zaproponowana powierzchnia sypialni jest również odpowiednia na dwa pojedyncze łóżka – to dobre rozwiązanie dla tych, którzy preferują takie rozwiązanie ze względu na wygodę snu.\nMeble do przytulnej sypialni\nUrządzanie sypialni często zaczyna się od wyboru łóżka. Łóżko do sypialni powinno mieć wygodny dla nas materac oraz zagłówek. Wybierając meble do sypialni zwróćmy uwagę na ich funkcjonalność. Zastanów się, jakie rzeczy w aranżacji sypialni powinny znaleźć się wokół łóżka, by zapewnić ci maksymalny komfort. Szafki nocne czy półka na ścianie? Jeśli miejsca jest mało, półka sprawdzi się lepiej, ale po rzecz leżącą na szafce łatwiej sięgnąć niż na półkę nad głową. Aranżacja sypialni z żyrandolem? Czy wolisz stojącą lampkę nocną albo kinkiet? A może lepiej sprawdzi się mała lampka na stoliku obok, jeśli lubisz poczytać przed snem. Aranżacja sypialni musi być przytulna, ale też wygodna i funkcjonalna. Pamiętaj, że sypialnia to strefa twojego odpoczynku, warto więc zadbać o prawidłową jej aranżację.\nW galerii znajdziesz zdjęcia przytulnych sypialni w różnych stylach.


Moda na Facebooka | Web-Masterzy.pl\nNowe technologie coraz częściej wchodzą do naszego życia. Ich głównym celem jest ograniczenie naszego wysiłku fizycznego, a także uprzyjemnienie codziennych obowiązków. Bardzo dużo do naszego życia wniósł również Internet, który na co dzień pomaga ludziom w pracy oraz nauce. Jest także doskonałym źródłem rozrywki dla wielu osób. Coraz większą popularnością cieszą się natomiast portale społecznościowe w Internecie. Są to miejsca gdzie dany użytkownik może stworzyć swoją wirtualną wizytówkę za pomocą, której będzie się mógł kontaktować z innymi osobami, które również takową posiadają. Daje to naprawdę duże możliwości komunikacyjne. Ostatnimi czasy najmodniejszym portalem stał się Facebook. Może się on pochwalić największą na świecie liczbą użytkowników, ponieważ jest on platformą międzynarodową. Za jego pomocą możemy bardzo łatwo porozumieć się z osobami, które mieszkają chociażby na drugiej stronie świata. Coraz częściej słyszy się nawet, że osoby, które nie posiadają konta na owym portalu uważane są jakby za gorsze, zupełnie nie współczesne. Dlatego też chcąc czy też nie chcąc niektórzy pod wpływem nacisku społecznego zaczynają korzystanie z tego wirtualnego tworu. Nawet firmy rekrutujące coraz częściej przeglądają strony internetowe swoich potencjalnych pracowników. Dzięki ich profilom oraz treści jaką można na niej znaleźć mogą w dużej mierze określić to czy faktycznie są warci ich uwagi jako dobrzy pracownicy.


Hala Wynajem, Łódź, Polesie, 1000.00 m2, 14000 zł\nSymbol oferty: PND-HW-6009\nSymbol oferty PND-HW-6009\nHala produkcyjno-magazynowa, murowana z ogrzewaniem miejskim\no powierzchni 1.000 m2 w tym 150 m2 biura.\nLokalizacja - okolice ul. Obywatelskiej. Teren przemysłowy ze wszystkimi pozwoleniami.\nParter, wrota wjazdowe z poziomu O. Wysokość hal od 5m do 8m.\nMoc ee - powyżej 100kW /możliwość zwiększenia mocy/\nPosadzka dostosowana do wózków widłowych.\nMożliwość wynajęcia większej powierzchni, ponieważ powierzchnia całkowita obiektu wynosi 3.000 m2.\nCena wynajmu - 14 zł/m2 netto + media /ee/ .


Dodatkowo zawsze dobrym pomysłem jest srebrna bransoletka\nKiedyś było prościej, ponieważ panowie mogli kupić bransoletyki na charmsy i potem tylko z różnych okazji dokupywać zawieszki.\nWysłany: 2015-11-04, 14:01\nJa szukam prezentu na święta dla mamy. Znalazłam stronę https://jakiprezent.pl/prezenty/sw-mikolaj-6-12 jest wiele ciekawych propozycji. Wybrałam już kolczyki, ale coś jeszcze by sie przydało.\nWysłany: 2015-11-13, 10:54\nA może coś do ubrania? Na przykład dzięki takim sukienkom asymetrycznym każda kobieta wygląda bardzo seksownie. Myślę, że są idealne na prezent.\nWysłany: 2015-11-25, 11:31\nA myśleliście o czymś do włosów? Ja na prezent dla mojej mamy szukam profesjonalnych lokówek spiralnych bo lubi kręcone i falowane włosy, a wspominała że męczy ją już chodzenie w wałkach i papilotach. Dlatego zaczynam się już rozglądać i porównywać oferty w necie. Pomyślcie też o jakiś przyrządach do fryzur bo kto jak kto,ale kobiety do fryzur przykładają największą wagę.\nWysłany: 2015-12-02, 10:54\nJa się właśnie zbieram do zaręczyn. Pierścionek już dawno w szafie, ale myśle o tym czy lepiej to zrobić w Święta czy w Sylwestra? Jeśli w Święta to myślałem, żeby kupić mojej kobiecie Gwiazdkę z nieba (tak dosłownie, w Kingdom of Universe) i potem ją wyprowadzić na dwór mówiąc, ze tam czeka prezent. Tam będzie teleskop, przez który ja jej pokażę tą gwiazde, a potem jak ona będzie obserwować to uklęknę z pierścionkiem. Druga opcja w sylwestra wygląda podobnie, tylko że wyjdziemy o północy… Która data lepsza?\nWysłany: 2015-12-02, 14:49\nMoim zdaniem oświadczyny w święta czy w Sylwestra są zwyczajnie bezsensowne. Ja bym się nie ucieszyła, bo oświadczyny to ma być przecież naprawdę wyjątkowy dzień , nie jakieś Święta czy Sylwester, bo ta ma być dzień Waszych zaręczyn. Według mnie dobrze się zastanów i może przełóż zaręczyny na jakiś weekend, który zaplanujesz od początku do końca, a zobaczysz, że przyszła narzeczona będzie naprawdę z tego faktu bardzo zadowolona:) Zadbaj o odpowiedni nastrój i romantyzm, bo kobiety bardzo to lubią i doceniają:) Ta chwila ma być wyjątkowa i najlepiej bez otoczki rodziny i przyjaciół:)\nWysłany: 2015-12-23, 00:18\nchoinka w sumie raz w roku jest, trzeba sie wykazać moze wycieczka https://www.fru.pl/tanie-loty/do-Paryz-PAR/ tanie loty do paryża, nawet kawy się pod wieżą napić czy loda zjeść to już przeżycie i wrócić\nWysłany: 2016-01-18, 00:08\nZawsze to powtarzam - kobieta w każdym wieku kocha kosmetyki. Wystarczy wejść tu http://www.garnier.pl i wybrać coś, co dama potrzebuje\nWysłany: 2016-02-08, 11:05\nJa bym była za jakąś biżuterią.\nWysłany: 2016-06-22, 20:43\nTeż mi się wydaje, że biżuteria to dobry pomysł na prezent.\nJakie ozdoby mieliście na choince w zeszłym roku? Czy lampki led- https://www.twojpasaz.pl/pl/c/Lampki-swiateczne/15 były na Waszych drzewkach? Z tego co zauważyłam, mnóstwo dekoracji opierało się na lampkach led.\nWysłany: 2017-01-30, 09:58\nMoże coś, co będzie tylko dla niej? Jakiś masaż albo drenaż limfatyczny? Poczytaj sobie o takim zabiegu, to bardzo ciekawe. Można dzięki niemu osiągnąć naprawdę niezłe rezultaty. Myślę, że warto się zainteresować.\nZ prezentami tak jest, że najlepiej dawać takie zgodne z zainteresowaniami i upodobaniami danej osoby.\nA co lubi Twoja kobieta? Jeśli znasz jej gust- kupienie prezentu nie powinno być problemem.


Mieszkanie m3 z kuchnią z oknem 61,45 m² na sprzedaż Zielona Góra\n4 312,45 zł/m²\n265 000 zł 61,45 m² 4 312,45 zł/m²\nCena: 265 000 zł (4 312,45 zł/m²)\nCharakterystyka mieszkania: 61,45 m², 3 pokoje, 1 łazienka; stan: dobry\nŹródło: biuro nieruchomości\t: MORADA Nieruchomości, zaktualizowane: 25.10.2018\nnumer ogłoszenia: MRD-MS-1482\nMieszkanie 3 pokojowe o powierzchni 61,45m2 na Osiedlu Zdrojowym\nNieruchomość mieści się na drugim piętrze w bloku z 1993 roku!\nCzynsz administracyjny do Spółdzielni ze wszelkimi zaliczkami wynosi 600 zł (duże zużycie wody). Piony wodno-kanalizacyjne wymienione, instalacje elektryczne miedziane. (...)\nCzynsz administracyjny do Spółdzielni ze wszelkimi zaliczkami wynosi 600 zł (duże zużycie wody). Piony wodno-kanalizacyjne wymienione, instalacje elektryczne miedziane.\nMieszkanie składa się z przestronnego jasnego salonu z balkonem typu Loggia zwróconego na drzewa, kuchni z jadalnią, dużego przedpokoju z dużą szafą w zabudowie, dwóch pokoi, które mogą być sypialnią, gabinetem, pokojem dziecka, łazienki z wanną oraz osobnego WC.\nStan techniczny: Mieszkanie jest gotowe do zamieszkania w bardzo dobrym stanie technicznym. W całym mieszkaniu ściany są gładzone i malowane, na jednej ze ścian kamień ozdobny. Łazienka i WC po remoncie w płytkach nowego typu. Na podłogach panele i płytki. Okna PCV. Kuchnia w zabudowie drewniana, wraz ze sprzętami AGD.\nAtutem mieszkania jest położenie. Zwrócone na dwie strony świata, południe i północ. Na Osiedlu Zdrojowym znajdziesz podstawowe usługi, jak np. fryzjer oraz sklepy. Pod blokiem plac zabaw, boisko, blisko do stadionu miejskiego, gdzie można pobiegać, no i co najważniejsze CRS, czyli gratka dla fanów pływania, koszykówki i innych sportów.\n-Nie wymaga remontów;\n-Tylko po dwa mieszkania na piętrze;\n-Ogólnodostępne miejsca parkingowe;\n-Bliskość komunikacji miejskiej, bliskość centrum (około 5 minut autem), bliskość obwodnicy (mniej niż 5 minut) oraz bliskość terenów zielonych;\n-W cenie meble kuchenne wraz z AGD oraz większość pozostałego umeblowania;\n-Możliwość zakupu garażu w pobliżu mieszkania.\nMieszkanie do wydania pod koniec 2018 roku.


Slalom między pieszymi i hamownie na motocyklu wystawioną nogą | Motocaina.pl\nSlalom między pieszymi i hamownie na motocyklu wystawioną nogą\nCzy osoba kierująca tym jednośladem ma jakiekolwiek pojęcie o przepisach ruchu drogowego? Albo chociaż o zdrowym rozsądku? Mam co do tego poważne wątpliwości.\nNagranie pochodzi z jakiegoś samochodu ciężarowego, który zmuszony jest jechać za poruszającym się z niedużą prędkością jednośladem. Trudno powiedzieć czy jest to już motocykl, czy jeszcze motorower. Biorąc pod uwagę powolną jazdę może być to „pięćdziesiątka”, więc nie jest wymagane prawo jazdy, żeby poruszać się nią.\nBrak konieczności zdawania jakiegokolwiek egzaminu weryfikującego znajomość przepisów ruchu drogowego, tłumaczyłby zachowanie tego kierującego (możliwe że była to kierująca – tak przynajmniej sugeruje wypowiedź autora nagrania). Co zrobiła ta osoba zbliżając się do przejścia, na którym znajdują się piesi? Wykonała mały slalom, z trudem unikając potrącenia ich, podpierając się przy tym (hamując?) wystawioną nogą. Czy hamulce są zepsute? Czy może osoba kierująca jednośladem tak bardzo nie dba o bezpieczeństwo swoje i innych, że decyduje się na takie manewry?\nPorażająca jest też reakcja pieszych przechodzących przez przejście, a właściwie brak reakcji. Jedna kobieta obejrzała się tylko za jednośladem, druga nawet nie odwróciła głowy. Brakowało dosłownie centymetrów, żeby zostały potrącone! Czy tak bardzo wierzą, że nikt w nie nie wjedzie na pasach, że nie obawiają się o swoje zdrowie i życie? Mało brakowało, a rzeczywistość brutalnie zweryfikowałaby ich brak instynktu samozachowawczego.


Cyfrowy Polsat wypłaci rekordową dywidendę - SATKurier.pl\ndodano: 2019-05-28 11:08\nZarząd Cyfrowego Polsatu podjął 27 maja br. uchwałę w sprawie przedłożenia do oceny rady nadzorczej spółki wniosku w sprawie podziału zysku spółki za rok obrotowy 2018. Zgodnie z rekomendacją, łączna kwota dywidendy dla akcjonariuszy Cyfrowego Polsatu wynosi 594,8 mln zł, tj. 0,93 zł na jedną akcję. To rekordowa kwota, jaka ma zostać wypłacona akcjonariuszom. Sam Zygmunt Solorz otrzyma 341,1 mln zł.\nZarząd Cyfrowego Polsatu rekomenduje walnemu zgromadzeniu:\nprzeznaczenie całości zysku netto spółki za rok obrotowy 2018 w wysokości 488.520.113,73 zł na wypłatę dywidendy dla akcjonariuszy oraz\nprzeznaczenie kwoty 106.257.681,15 zł z kapitału zapasowego na wypłatę dywidendy dla akcjonariuszy. Wartość kapitału zapasowego możliwego do dystrybucji wynosiła na dzień 31 grudnia 2018 roku niemal 3,5 mld zł.\nŁączna kwota rekomendowanej dywidendy dla akcjonariuszy Cyfrowego Polsatu wynosi 594.777.794,88 zł, tj. 0,93 zł na jedną akcję. Zarząd spółki rekomenduje, aby dzień dywidendy został ustalony na 1 lipca 2019 roku, a wypłata dywidendy nastąpiła w dwóch następujących transzach:\nwypłata pierwszej transzy w kwocie 287.795.707,20 zł, tj. 0,45 zł na jedną akcję – w dniu 3 lipca 2019 roku oraz\nwypłata drugiej transzy w kwocie 306.982.087,68 zł, tj. 0,48 zł na jedną akcję – w dniu 1 października 2019 roku.\nW opinii zarządu Cyfrowego Polsatu proponowany podział zysku jest zgodny z polityką dywidendową grupy kapitałowej, przyjętą 15 marca br.\nDodatkowo zarząd Cyfrowego Polsatu zaznacza, iż przygotowując propozycję podziału zysku za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2018 roku wziął pod uwagę wynik netto, sytuację finansową i płynność grupy, istniejące i przyszłe zobowiązania, ocenę perspektyw grupy w określonych uwarunkowaniach rynkowych i makroekonomicznych, ewentualną konieczność wydatkowania środków w związku z rozwojem grupy, w szczególności poprzez akwizycje i podejmowanie nowych projektów, czynniki o charakterze jednorazowym oraz obowiązujące przepisy prawa.\nDodatkowo zarząd spółki informuje, że 27 maja br. rada nadzorcza Cyfrowego Polsatu podjęła uchwałę, w której pozytywnie zaopiniowała propozycję zarządu dotyczącą podziału zysku za rok obrotowy 2018 oraz wypłaty dywidendy dla akcjonariuszy spółki w kwocie 594.777.794,88 zł, co stanowi 0,93 zł na jedną akcję.\nPrzypomnijmy, że przez ostatnie dziesięć lat Cyfrowy Polsat wypłacił trzy dywidendy. W 2009 roku była to kwota 152,9 mln zł (po 0,57 zł na akcję), w 2013 roku - 166,3 mln zł (0,26 zł), a w 2016 roku 204,6 mln zł (po 0,32 zł).


Smutne wyznania w "Kuchennych Rewolucjach": "Mój mąż zginął 11 lat temu, zostawił mnie z dwójką małych dzieci" - Pudelek\nSmutne wyznania w "Kuchennych Rewolucjach": "Mój mąż zginął 11 lat temu, zostawił mnie z dwójką małych dzieci"\nOkazało się, że właścicielka restauracji i Magda Gessler mają ze sobą dużo wspólnego...\nW 11. odcinku szesnastego (!) sezonu Kuchenne Rewolucje zaprowadziły Magdę Gessler do krainy bab ziemniaczanych i kartaczy. Na podlasie zaprosiła ją Dorota, która prowadzi restaurację o nazwie Quatro. W niewielkim lokalu w Brańsku wizyta Gessler wzbudziła wiele emocji. Głównie przez podobne życiowe doświadczenia gwiazdy TVN-u i prowadzącej biznes. Obie Panie w bardzo młodym wieku zostały wdowami.\n46-letnia Dorota restaurację, w której jest szefem kuchni, otworzyła 7 lat temu. Quatro specjalizuje się w kuchni polskiej i serwuje przede wszystkim domowe obiady. W skład personelu knajpy wchodzi też córka Doroty, 22-letnia Ola.\nPracuję z mamą od 5-6 lat, bynajmniej staram się jej pomagać - mówiła przejęta.\nPracownicy wyrażają się o Dorocie ciepło, choć jednogłośnie podkreślają, że jest bardzo wymagającą szefową.\nCzasem jest wymagająca. Czasem pomoże, doradzi. No druga mama, o tak! - mówi kelnerka Patrycja.\nKasia, która na co dzień pracuje w barze jako pomoc kuchenna, twierdzi, że szefowa nauczyła się gotować i w końcu "idzie zjeść" to, co przyrządzi, ale początki nie należały do najłatwiejszych.\nChoć Dorota nie planowała prowadzenia gastronomii, do otworzenia własnego biznesu zmusiła ją sytuacja rodzinna. W wypadku zginął mąż Doroty, który osierocił dwójkę dzieci.\nOgólnie nigdy nie myślałam, że będę prowadzić gastronomię. Wynikło to wszystko z tego, że zginął mój mąż, a ja zostałam z dwójką małych dzieci. W czasie kiedy on żył, ja nie pracowałam, ponieważ firma mojego męża przynosiła spore dochody - przyznaje ze smutkiem. Jeśli mi Kuchenne Rewolucje nie pomogą, będę skłonna zamknąć ten lokal.\nMagda Gessler zawitała do restauracji i zaczęła przeglądać menu. Za namową kelnerki zdecydowała się na danie dnia, czyli zupę szczawiową oraz mielonego z burakami. Dodatkowo poprosiła o placek ziemnaczany i sos kurkowy obok.\nRestauratorkę zdziwił brak dań regionalnych w karcie, poza plackami ziemniaczanymi. Kelnerka od razu poinformowała Gessler, że dziś jest wyjątkowa sytuacja i z reguły serwują również babę ziemniaczaną, kiszkę ziemniaczaną oraz kartacze.\nNa pierwszy ogień poszła zupa: To są takie dania polskie, które bardzo lubimy, bo są bardzo proste. Takie biedne zupy, które smakują najlepiej.\nJak się okazało, szczęście przyniósł "szczaw od teściowej". Dorota po podaniu dania głównego czekała zniecierpliwiona na werdykt na zapleczu.\nGessler określiła mielone jako "wyborne": Czuć cebulę i ludzką pracę, która klepie to mielone mięso, żeby było takie puszyste.\nPlacki nie wypadły tak dobrze: Bardzo dziwne. Smakują jak kotlety ziemniaczane przez gatunek ziemniaka. Są pyszne, ale w niczym nie przypominają normalnych placków i w środku nie są szare.\nNa deser naleśniki, które były równie dobre, co kotlety. Nadszedł czas konfrontacji. Magda zaprosiła przejętą Dorotę do stolika. Ze łzami w oczach próbowała odpowiadać na bardzo dwuznaczne pytania restauratorki, po których opuściła knajpę.\nDrugiego dnia Dorota postanowiła zaserwować kiszkę ziemniaczaną, kartacze i barszcz czerwony. Tym razem Gessler postanowiła już nie owijać w bawełnę i szczerze skomentowała dania:\nPani Doroto, Pani wszystko robi poprawnie, ale Pani zupełnie zapomniała o istnieniu ziół. Barszcz jest jeden z lepszych, jakie w życiu jadłam. Wczorajsze mielone piątka z plusem. Kiszka? Brakuje paru przypraw, ale najlepsza jaką jadłam. Szczawiowa? Obłędna!\nW kuchni nie było jednak tak kolorowo. Masa mrożonek, z czego większość do wyrzucenia przez złe zapakowanie. Szarlotka bez jabłek też nie zdała egzaminu.\nPo kuchennej inspekcji nadszedł czas na psychologiczną pogawędkę. Okazało się, że mąż właścicielki był kibicem Jagiellonii Białystok i zginął wpadając w poślizg w drodze na mecz ukochanego klubu. Właścicielka restauracji przyznała, że do dziś się nie pogodziła ze stratą ukochanego męża, ani poczucia bezpieczeństwa, które jej gwarantował.\nMagda Gessler postanowiła od razu zmienić temat i przystąpiła do dzielenia się pomysłami na zmiany w lokalu: Restauracja będzie się nazywała Ziemia Brańska Gospoda. Zabijemy tego ducha belgijskiej elegancji. Sałatka z kurek, tutejszych ziemniaków i rzodkiewki, zobaczymy co znajdziemy w ogrodzie, podawane w liściu kapusty. Potem zupa, rosół na gęsiach, kaczkach, przepiórkach z ziołami i kulebiak z kurkami. Na drugie danie symfonia pieprzowa, z kartaczami, z kiszką, kotlecik mielony i krojona wieprzowina faszerowana kiełbasą wędzoną.\nZmiany zostały ciepło przyjęte przez właścicielkę i pracowników. Praca w kuchni przebiegała sprawnie. Kotlety mielone zostały podane na promocji.\nZabawa podczas kolacji była wyśmienita. Po czterech tygodniach Gessler postanowiła odwiedzić Gospodę by sprawdzić, jak Dorota radzi sobie z odwzorowywaniem dań, które dla niej przygotowała.\nEgzamin zdała na piątkę z plusem.\n**Gessler: "Kontakty z ludźmi czynią mnie bardziej liberalną"\ni to jest tragedia, gdy partner umiera, a nie problemy jakiejs marinki i wojtusia ktory pisowni polskiej nie zna\nDobrze gotuje i fajna babka, idźcie do niej ludzie na obiad z podwieczorkiem :)\nMagda jest genialna, a ta kobieta na pewno jest jej bardzo wdzięczna. Dużo przeszły - obie\nWszystkiego dobrego, wytrwałości życzę. Super kobietka\nmiła dobra kobieta oby jej się wiodło. Gessler jak zwykle najlepsza... niepokoi mnie tylko jedno... na pasku nie leciało: "Jeśli chcesz zgłosić do programu swoją restaurację (...)" :( czy to jest to, o czym myślę? :(\nLubię Magdę g\nBardzo pozytywna postać,od początku odcinka budziła sympatię.Taka dobra dusza,pomimo ciężkiej sytuacji zachowała pogodę ducha\nLudzie posługują się słowami, których znaczenia nie znają - "bynajmniej".\nRacja, bynajmniej to zaprzeczenie, ja się tego skutecznie oduczyłam dzięki mojej kochanej już nieżyjącej teściowej.\nPolskie zupy nie sa biedne. Biedne to są zupy na zachodzie gdzie rosół to woda z rosolkiem i drobny makaron, bez żadnych warzyw.\nnie kumam Ola ma 22 lat od 6 lat pomaga -pracuje w knajpie ,czyli majac 16 lat pracowala zamiast sie uczyc ?? no ladnie :)\npanimagdo szkoda że nie mogę oglądać panią za granicą / jest to jrden z najlepszych programów.\nStary pasztet do śmietnika\nBynajmniej... Całkiem wyciągnięte z kontekstu!!! Ludzie obejrzyjcie najpierw program a później oceńcie\nLudzie wiecie gdzie można kupić takie białe zasłony z czerwonym, ludowym motywem, do mojej wiejskiej chaty potrzebuje? Pomóżcie\nFajny odcinek był wszystkiego dobrego życzę dla obu Pań✌👍✌👌


Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | Irlandia idzie na wojnę z Watykanem. Wizyta papieża zagrożona | ng24.ie\nIrlandia idzie na wojnę z Watykanem. Wizyta papieża zagrożona\n– Absolutnie haniebne – tak premier Irlandii, Enda Kenny nazwał zachowanie Watykanu. Rząd zarzuca hierarchom Kościoła chronienie pedofilów we własnych szeregach.\nNa Zielonej Wyspie Kościół katolicki przechodzi teraz głęboki kryzys. Najpierw opublikowano raport Murphego o tysiącach dzieci molestowanych przez księży. Wyludniły się kościoły, a na księży, którzy do tej pory cieszyli się w tym ogromnym szacunkiem, zaczęto patrzeć podejrzliwie. Następna bomba wybuchła w zeszłym tygodniu, gdy opublikowano raport z diecezji Cloyne. Okazało się, że między 1996 a 2008 rokiem ukryto tam przed wymiarem sprawiedliwości dwie trzecie skarg na księży. I to mimo dokumentu hierarchów irlandzkiego Kościoła z 1995 roku, w którym zalecali oni jak najbliższą współpracę z policją w przypadkach molestowania seksualnego dzieci. Wyszło na jaw, że dokument ten podważył nuncjusz apostolski, który nakazał biskupom wyjaśnianie takich spraw we własnym gronie.\nW skandal zamieszany jest nawet biskup Cloyne, John Magee, któremu jeden z ministrantów zarzucił próby molestowania – przytulanie się, całowanie w czoło, czułe słówka. Biskup zapewnia, że były to tylko wyrazy szacunku, a otwartości, może nadmiernej, nauczył się we Włoszech, gdzie był sekretarzem papieży: Pawła VI, Jana Pawła I i Jana Pawła II. Niestety o skargach ministranta, może i niesłusznych, nie doniósł policji… I sprawa ta wywołała ostrą reakcję rządu, który miał dość skandali z udziałem duchowieństwa.\n– Ani pastorał, ani koloratka nie mogą nikogo zwalniać od przestrzegania prawa – podkreślał premier Kenny. Zaproponował już zmianę prawa, która ma dodatkowo chronić dzieci. Już nawet tajemnica spowiedzi nie będzie zwalniać księży od odpowiedzialności przed prawem. Jeśli ksiądz dowiedziałby się o krzywdzie dziecka w czasie świętej spowiedzi, to pod groźbą kary będzie musiał powiadomić o tym policję.\nMinister Spraw Zagranicznych już drugi raz w ciagu 18 miesięcy wezwał na dywanik nuncjusza apostolskiego. Zażądał wyjaśnień dlaczego Watykan dał biskupom prawo, aby nie respektowali irlandzkiego prawa. Odpowiedzi na razie nie otrzymał. Rozpatrywano nawet możliwość zamknięcia irlandzkiej ambasady przy Watykanie, ale pomysł ten ostatecznie upadł. Coraz częściej się jednak mówi, że mało prawdopodobna jest wizyta papieża na Zielonej Wyspie. A zaplanowano ja na przyszły rok.\nOpublikowano 27.07.2011, autor: Administrator\nJaka jest Twoja wymarzona praca? Bezrobotny…


Zajęcia dla dzieci - cała Polska - 23-04-2021\nMała Akademia Sportu Zielona Góra, Sulechów, Świebodzin\nWarsztaty prowadzone są w oparciu o podstawy tańca klasycznego oraz ćwiczenia i zabawy muzyczne dostosowane do wieku młodych tancerzy. Balet znakomicie rozciąga i wzmacnia mięśnie, dbając o prawidłową postawę. Dzięki mini choreografiom i zadaniom aktorskim nasi uczniowie nabywają pewności siebie i rozwijają kreatywność. Gwarantujemy mnóstwo zabawy ... (więcej)\nZajęcia polegające na ćwiczeniach z fizjoterapeutką aktywizujące kobiety po połogu. W zajęciach biorą również udział dzieci do 1 roku. Dzięki temu mama może wracać do formy bez konieczności pozostawiania maluszka pod czyjąś opieką.... (więcej)\nTUTA Centrum Edukacyjne Pruszcz Gdański\nZapraszamy na zajęcia z programowania, gdzie przy współpracy ozobotów dzieci rozwiną umiejętności logicznego myślenia, sterowania małymi robotami oraz rozbudzą w sobie pasję programowania!... (więcej)\nZajecia hiszpańskiego dla zaawansowanych z native speakerem. Małe grupy (do 6 osób). U nas nauczysz się mówić po hiszpańsku i żaden wyjazd nie będzie dla Ciebie problemem!... (więcej)\nZajecia hiszpańskiego dla początkujących z native speakerem. Małe grupy (do 6 osób). U nas nauczysz się mówić po hiszpańsku i żaden wyjazd nie będzie dla Ciebie problemem!... (więcej)\nZajęcia taneczne dla dzieci 7-13 lat. Stawiamy na wszechstronny rozwój fizyczny dzieci. Każde z zajęć poprzedzone są rozgrzewką. Nasza instruktorka - Pani Maria, jest instruktorem tańca i fitnessu, dzięki czemu możecie Państwo być pewni, iż Wasze dzieci nie tylko nauczą się podstawowych kroków tańców klasycznych i nowoczesnych, ale również wzmocnią... (więcej)\nZajęcia taneczne dla dzieci 3-6 lat. Stawiamy na wszechstronny rozwój fizyczny dzieci. Każde z zajęć poprzedzone są rozgrzewką. Nasza instruktorka - Pani Maria, jest instruktorem tańca i fitnessu, dzięki czemu możecie Państwo być pewni, iż Wasze dzieci nie tylko nauczą się podstawowych kroków tańców klasycznych i nowoczesnych, ale również wzmocnią ... (więcej)\nCzy wiejska kotka poradzi sobie podczas wycieczki do stolicy? Na jakie trudności natrafi w wielkim mieście? Z pomocą przyjdą mali widzowie, którzy doskonale znają zasady bezpieczeństwa na drodze! Centrum Handlowe Auchan Bielsko-Biała zaprasza najmłodszych gości 12 listopada na teatrzyk z elementami edukacyjnymi oraz warsztaty, które zapoznają dziec... (więcej)\nJak wyglądałby świat bez telefonu czy żarówki ? Czym jest peryskop i kalejdoskop? Czy łatwo skonstruować łódź podwodną? Zbliżające się 12 listopada warsztaty z cyklu Akademii Małych Odkrywców w Porcie Rumia Centrum Handlowym Auchan odpowiedzą na wszystkie nurtujące pytania i pozwolą zrozumieć działanie najsłynniejszych, rewolucyjnych wynalazków. Ws... (więcej)\nKartony, farby, kredki i… kreatywna fotobudka gotowa! Małym artystom do udanej i owocnej zabawy na pewno wystarczą plastyczne przybory i duży karton. 4 i 5 listopada Port Rumia Centrum Handlowe Auchan zaprasza na warsztaty dla najmłodszych i inne niespodzianki z okazji 10. urodzin galerii. Wstęp bezpłatny! Zbliżające się warsztaty kreatyw... (więcej)\nPędzelki w dłoń i zmaluj, co w duszy gra! Wspólne warsztaty rodziców z maluchami pomogą nazwać emocje i uwiecznić je za pomocą malunków. Już 28 października Centrum Handlowe Auchan Gdańsk zaprasza na kreatywne warsztaty, podczas których dzieci i dorośli będą poprzez sztukę wyrażać siebie. Wstęp wolny! Sobotnie popołudnie warto spędzić w aktywny... (więcej)\nBricks4Kidz - Mielec Mielec\nNic lepiej nie motywuje dzieci niż budowa modeli, które następnie można samodzielnie wprawić w ruch, co pozwala na pełną “władzę” nad stworzonym obiektem. Budując modele, wykorzystując specjalne zestawy klocków oparte o Lego® Technics, zdobywają praktyczną wiedzę z elementów STEM (nauki przyrodnicze, technologia, inżynieria/mechani... (więcej)\nBUDUJĘ I WIEM\nDla dzieci nasze zajęcia to zabawa, ale dla rodziców ważne jest to, że w tle jest także nauka…, nauka wyjątkowo przyjemna. Na zajęciach przekazujemy interesującą wiedzę na temat budowanych modeli, a następnie dzieci w praktyce samodzielnie odkrywają świat budując modele z klocków Lego® Classic w oparciu o gotowe instrukcje. Warsztaty pro... (więcej)\nDzieci bawiąc się, budują w oparciu o instrukcje specjalne modele z klocków Lego® DUPLO, ucząc się przy okazji kolejnych liter alfabetu [A-Z], liczenia [0-9] oraz rozróżniania kolorów i kształtów. Każda literka ma przyporządkowany jeden lub kilka modeli do zbudowania związane z przedmiotami codziennego użytku, owocami, warzywami itd. Przykład... (więcej)\nJak poprawić naszą widoczność na drodze po zmroku? Jakich zasad należy przestrzegać, gdy idziemy nieoświetloną drogą? To tylko niektóre z zagadnień, na jakie zwróci uwagę akcja Odblaskowi.pl, która odbędzie się 21 października w Porcie Rumia Centrum Handlowym Auchan oraz 22 października w Centrum Handlowym Auchan Gdańsk. Na wszystkich chętnych czek... (więcej)\nPodróż w czasie jest możliwa! Przekonają się o tym goście Centrum Handlowego Auchan Mikołów, którzy w niedzielę 21 października wezmą udział w kolejnym przedstawieniu teatralnym z cyklu „Rodzinnych spotkań z teatrzykiem”. Mali widzowie przeniosą się w czasy króla Kazimierza Jagiellończyka, żeby poznać historię młodego rzeźbiarza Wawrzus... (więcej)\nPodróż w czasie jest możliwa! Przekonają się o tym goście Centrum Handlowego Auchan Sosnowiec, którzy w niedzielę 21 października wezmą udział w kolejnym przedstawieniu teatralnym z cyklu „Palcem po mapie”. Mali widzowie przeniosą się w czasy króla Kazimierza Jagiellończyka, żeby poznać historię młodego rzeźbiarza Wawrzusia, z kolei war... (więcej)\nJednym z najczęściej wykonywanych w ciąży badań jest ultrasonografia. Najbliższą okazją do wykonania bezpłatnych badań USG będzie akcja „Szczęśliwe Dziecko, Szczęśliwa Mama” w Centrum Handlowym Auchan Piaseczno. 22 października podczas konsultacji przyszłe i świeżo upieczone mamy otrzymają również odpowiedzi na nurtujące pytania związan... (więcej)\nBezpieczeństwo to podstawa, zwłaszcza gdy towarzyszy mu dobra zabawa! W sobotę 21 października mali goście Centrum Handlowego Auchan Poczesna będą mieć okazję poznania tajników sztuk walki. W ramach „Rodzinnych spotkań ze sportem” spróbują swoich sił w taekwondo, aikido czy krav madze. Nie wszystkie ruchy dozwolone! Na jesienną chan... (więcej)\nBuduje i Wiem Robotyka dla Juniora Programowanie na robotach\nBricks4Kidz Nowy Targ\nZajęcia konstrukcyjne z klocków Lego - Buduje i Wiem, Robotyka dla Juniora oraz programowanie z Robotami Dash i Dot... (więcej)\nCo ma wspólnego wyrób papieru ze słoniem? Ile czasu potrzeba na zrobienie jednej kartki papieru? Dlaczego lepiej myć dłonie w ciepłej wodzie niż zimnej? Odpowiedzi na te i podobne pytania znajdą najmłodsi, którzy wraz z rodzicami 8 października wezmą udział w kolejnym spotkaniu z cyklu Akademii Małych Odkrywców w Porcie Rumia Centrum Handlowym Auch... (więcej)\nJak poprawić naszą widoczność na drodze po zmroku? Jakich zasad należy przestrzegać, gdy idziemy nieoświetloną drogą? To tylko niektóre z zagadnień, na jakie zwróci uwagę akcja Odblaskowi.pl, która odbędzie się 7 i 8 października w Centrach Handlowym Auchan Produkcyjna i Hetmańska. Na wszystkich chętnych czekają bezpłatne opaski odblaskowe! Jesien... (więcej)\nPędzelki w dłoń i zmaluj, co w duszy gra! Wspólne warsztaty rodziców z maluchami pomogą nazwać emocje i uwiecznić je za pomocą malunków. Już 7 października Centrum Handlowe Auchan Gdańsk zaprasza na kreatywne warsztaty, podczas których dzieci i dorośli będą poprzez sztukę wyrażać siebie. Wstęp wolny! Sobotnie popołudnie warto spędzić w aktywny sp... (więcej)\nJak poprawić naszą widoczność na drodze po zmroku? Jakich zasad należy przestrzegać, gdy idziemy nieoświetloną drogą? To tylko niektóre z zagadnień, na jakie zwróci uwagę akcja Odblaskowi.pl, która odbędzie się 1 października w Centrum Handlowym Auchan Żory. Na wszystkich chętnych czekają bezpłatne opaski odblaskowe! Jesienią i zimą zmrok zapada... (więcej)\nRudzik ma pomarańczowy brzuszek, dzięcioł dwie białe plamy na szyi, natomiast gil niebieskoczarny ogon. Wszyscy, którzy chcieliby poznać więcej szczegółów na temat popularnych ptaków, mają szansę poszerzyć swoją wiedzę przyrodniczą, a także wyćwiczyć zdolności manualne na warsztatach od 30 września do 1 października w Porcie Rumia Centrum Handlowym... (więcej)