Co trzeci uczeń bardziej boi się hejtu w internecie niż ataku w świecie realnym - Bezpieczeństwo\npressroom 26-05-2022, 09:05\n– Dzieci nie mają świadomości konsekwencji mowy nienawiści w internecie. Nie wiedzą, że hejt potrafi zabić – mówi dr Maciej Kawecki, prezes Instytutu Lema. Z przeprowadzonych przez instytut badań wynika, że większość polskich uczniów zetknęła się bezpośrednio lub pośrednio z formami cyberprzemocy, tj. wyzwiskami, ośmieszaniem i poniżaniem, próbami podszywania się, publikacją kompromitujących zdjęć albo filmów, groźbami czy szantażami.\nMimo to mniej niż co 10. rozmawia o tym z rodzicami, a nauczyciele i system edukacji często nie są w stanie rozwiązywać problemów w tym zakresie. Tym samym cyberprzemoc stała się już jednym z największych wyzwań polskich szkół, który wymaga większych wysiłków edukacyjnych.\n– Odwiedziliśmy w ostatnim czasie ponad 30 szkół i spotkaliśmy się z ponad 5 tys. uczniów. Każdy z nich wypełniał ankietę i na tej podstawie stworzyliśmy raport, który pokazuje skalę cyberprzestępczości w polskich szkołach podstawowych. Wyniki są druzgocące. Co trzecie dziecko na pytanie, czy bardziej boi się przestępczości cyfrowej, czy tej w otaczającym je świecie, wskazało na tę pierwszą, w tym również hejt, który spotyka je w internecie – mówi agencji Newseria Biznes dr Maciej Kawecki, prezes Instytutu Lema.\nTrzech na czterech uczniów polskich podstawówek spotkało się z jakąś formą cyberprzemocy\nTo m.in. wyzwiska, ośmieszanie i poniżanie, próby podszywania się, publikacje kompromitujących zdjęć albo filmów, groźby czy szantaże. Jeden na trzech nigdy o tym nikomu nie powiedział. 27 proc. deklaruje, że nigdy nie rozmawia na tematy związane z hejtem i mową nienawiści nawet z rodzicami – pokazuje nowy raport „Ogarnij hejt”, opracowany przez Instytut Lema i Grupę Enea.\n– W szkołach jest jeszcze gorzej, ponieważ tylko 3 proc. dzieciaków wskazuje, że cyklicznie organizowane są w nich zajęcia dotyczące cybeprzemocy – mówi prezes instytutu. – Dzieci nie mają też świadomości konsekwencji mowy nienawiści w internecie. Nie wiedzą, że hejt potrafi zabić, nie są w stanie jeszcze uświadomić sobie tego, że po drugiej stronie jest żywy człowiek. Wreszcie, bardzo często przenoszą do cyberprzestrzeni pewne wzorce zachowań z domu, gdzie ta agresja ma wymiar słowny.\nPrawie 30 proc. uczniów zadeklarowało, że najbardziej przejmuje się hejtem\nMłodzi ludzie mają bowiem świadomość, że cyberprzestrzeń generuje większe zasięgi i ma tym samym większą siłę rażenia. Dlatego wielu z nich negatywny komentarz pod zdjęciem na platformie społecznościowej boli bardziej niż wyzwiska na szkolnym korytarzu. Z ankiety wynika, że najczęstszym powodem przemocy słownej wśród uczniów są wygląd fizyczny, zainteresowania i hobby oraz styl ubioru.\n– Groźnym zjawiskiem jest tzw. cyberbullying. Nauczyciele i rodzice często nawet nie wiedzą, że klasa zamyka się w pewnej bańce, np. w grupach dyskusyjnych na Facebooku. Tam przykładowo dziecko, któremu ktoś zrobił zdjęcie, jak przebiera się na WF-ie, jest hejtowane, piętnowane. To wywołuje nieodwracalne szkody w jego psychice – mówi dr Maciej Kawecki. – W trakcie zajęć spotykamy się z dziećmi, które pokazywały nam ślady samookaleczenia się na rękach. Na pytanie o powody odpowiadają, że były hejtowane w szkole.\nCyberprzemoc jest w tej chwili jednym z największych wyzwań polskiej edukacji\nNa dodatek z każdym rokiem narasta, a przyczyną jest m.in. polaryzacja społeczeństwa, która nie omija nawet dzieci i młodzieży.\n– Kolejną przyczyną jest przebodźcowanie. Szacuje się, że dziennie spędzamy w sieci nawet około 11 godzin. Wśród dzieci, które mają jeszcze zakrzywioną percepcję rzeczywistości, to rodzi właśnie zjawisko przebodźcowania, a ono bardzo często objawia się agresją – wyjaśnia prezes Instytutu Lema.\nCo istotne, dzieci i młodzież często nie zdają sobie sprawy, że coś, co uważają za niewinny żart, jest złamaniem obowiązującego prawa. Nie mają świadomości konsekwencji swoich działań w przypadkach, gdy są sprawcami cyberprzemocy, i nie wiedzą, jak sobie poradzić w sytuacji, gdy są jej ofiarami. Rodzice często nie mają nawet świadomości, co ich dzieci robią w internecie, z kolei nauczyciele nie nadążają za swoimi uczniami, a tym samym nie są w stanie rozwiązywać problemów w tym zakresie.\n– Dlatego właśnie potrzebna jest edukacja dotycząca cyberprzemocy. Nie mamy w szkołach podstawowych żadnego kursu z tego obszaru. W Belgii, Danii, Holandii czy w krajach skandynawskich jest nauka nowych mediów, są kursy ukierunkowane na to, jak bezpiecznie funkcjonować w mediach cyfrowych. U nas tego nie ma. Ciężar odpowiedzialności jest przeniesiony na rodziców i nauczycieli, bo system kształcenia nie przewiduje takich zajęć. Temat może być poruszany w ramach informatyki czy wiedzy o społeczeństwie, ale taka kompleksowa edukacja z obszaru cyberprzestępczości wymaga wiedzy psychologiczno-socjologicznej, a informatyk w szkole nie ma takiej wiedzy, nie jest ani psychologiem, ani socjologiem – podkreśla dr Maciej Kawecki.\nDo działań z obszaru edukacji cyfrowej, które Instytut Lema prowadzi już od dawna, właśnie dołączyła UNIQA. Obie instytucje współorganizują serię warsztatów na temat cyberprzemocy skierowanych do rodziców, nauczycieli i uczniów klas VII i VIII szkół podstawowych. Uczestniczące w nich placówki dostaną materiały informacyjne dotyczące hejtu oraz raport o stanie cyberprzemocy, opracowany na podstawie ankiet wypełnianych przez uczniów danej szkoły. Na początek warsztaty zostaną przeprowadzone w 30 szkołach w całej Polsce, ale ma to być początek długofalowej współpracy.\n– Warsztaty, które organizujemy wspólnie z Instytutem Lema, mają charakter prewencyjny. W trakcie zajęć pokazujemy, czym jest hejt, i dajemy realne wskazówki odnośnie do tego, jak sobie z nim radzić. To jest bardzo ważne, żeby móc przeciwdziałać, zanim to zjawisko wystąpi, ponieważ kiedy już hejt się pojawi, młodzi ludzie nie widzą, gdzie szukać wsparcia i pomocy – mówi Agnieszka Durst-Wilczyńska, dyrektor ds. zarządzania marką UNIQA.\nMasz Moc Na Hejt\nJak wskazuje, ubezpieczyciel już od kilku lat prowadzi również akcję „Masz moc na hejt”, w ramach której edukuje młodzież na temat tego zjawiska. W ubiegłym roku do projektu dołączyli Kamil Nowak, znany jako Blog Ojciec, oraz aktorka Anna Mucha. Dzięki ich zasięgom w mediach społecznościowych waga problemu została nagłośniona. Od dwóch lat funkcjonuje również wirtualna poradnia psychologiczna, którą UNIQA uruchomiła wspólnie z psycholog Magdaleną Chorzewską.\n– Zajęliśmy się tym tematem, ponieważ widzimy, że hejt w internecie wciąż jest bardzo aktualny. W momencie, kiedy zaczęła się pandemia, która przeniosła życie naszych dzieci do internetu, ten problem jeszcze przybrał na mocy – mówi Agnieszka Durst-Wilczyńska.\nW ramach prowadzonej przez ubezpieczyciela akcji niedawno ruszyła również odświeżona strona MaszMocNaHejt.uniqa.pl. Rodzice oraz nauczyciele mogą znaleźć na niej przydatne poradniki, raporty i gotowe scenariusze lekcji na temat cyberprzemocy i hejtu w internecie.\nUNIQA szantaż poniżanie w internecie nękanie mowa nienawiści Masz Moc Na Hejt Instytut Lema hejt w szkole hejt cyberprzemoc cybernękanie cyberbullying


Bardzo mały ogródek - ... w całkiem dużym mieście\nMieszkam w dużym mieście, ale nie od zawsze. Odkąd pamiętam lubiłam "grzebać w ziemi". Opiekuję się bardzo małym ogródkiem\nbłękitno - fioletowe damy\nnaparstnica z ukrycia\npora na bodziszki\ninspiracje zza wschodniej granicy\nsą i irysy\nmleczyk - ostatni w tym sezonie!\nOstróżki wyciągają swoje ustrojone falbankami pędy ku niebu.\nZeszłoroczna naparstnica wypuściła solidny pęd kwiatowy...który niestety przestał rosnąć do góry. I tak sobie teraz nieśmiało kwitnie schowana za kępą irysów. Samosiejki trochę podrosły. I czekają na przyszły rok.\nSzałwie wieloletnie obsypały się kwieciem. Szczerze polecam tą roślinę. Jest niezawodna, nie wymaga podlewania, powtarza kwitnienie po obcięciu - chociaż dużo mniej obficie. Jedyna wada jest taka, że nieco nieprzyjemnie pachnie. Ale w bmo nikt nie si... więcej\nNa bujnej kępie, jak co roku obsypały się kwiatkami bodziszki.\nOprócz zwiedzania zabytków i podziwiania widoków, patrzę czasem w ziemię. Moje oko nie przeoczyło kwitnących roślin, w kolorach, które pasowałyby do bardzo małego ogródka. Chaber górski i białe fiołki uchwycone na miejskich rabatkach: Natom... więcej\nWystrzeliły w górę na smukłych łodygach i dumnie prężą swoje fioletowe języczki Zdj. z 11.05.2018r.\nNie mleczyk, omieg. Zdj. z 15.05.2018r.\nAle wczoraj lało! Rośliny wymłócone, gleba wypłukana...\nPodczas sprzątania wiosennego ułamałam wyschnięty badyl myśląc, że pewnie nic z tego nie będzie, ale jeszcze nie usuwam na amen. No a tu wychodzą drobne listki o ciekawych kształtach. Dzień dobry Pani! Zdj. z 27.04.2018r.\nFloks szydlasty o delikatnym kolorze rozbielonego fioletu rozgościł się na dobrze w prawym dolnym narożniku bmo. Żagwin o kolorze intensywnie różowo - fioletowym umościł się pod ścianą, choć myślę, że jego miejsce jeszcze będzie zmienione. Nie mam po... więcej\nUbiorek wiecznie zielony. Zdjęcia z 27.04.2018r.\nW bmo pojawiło się mnóstwo drobnych chwastów.... tylko że część z nich wyglądała trochę inaczej niż chwasty. Po porównaniu zdjęć z internetami, wychodzi na to, że to naparstnica. Szkoda tylko, że efekty będą dopiero za rok. Młode s... więcej\nWszystko poszło zgodnie z planem. Dzwonki miały być wieloletnie, więc grzecznie z nowym sezonem wyszły z ziemi i nabierają masy. Dzwonek skupiony Dzwonek o okrągłych listkach, którego ciągle nie zidentyfikowałam I już nie dzwonek, a goryczka, kupiona... więcej\nKolory bratków w tym roku są idealne. Jak niebo po zachodzie, jak oczy Mikołaja, jak niezapominajki, jak ulubiona sukienka...\nJeden, jedyny się uchował. A ja tak lubię szafirki. Znowu zapomniałam jesienią kupić cebulki i posadzić.\nTak długo wszystko czekało, że teraz rozwija się dwa razy szybciej. Nie było mnie w weekend. Żonkile zakwitły i przekwitły, rozwinęły się omiegi, żagwiny, stokrotki, niebawem będą ubiorki!\nW końcu zrobiło się ciepło. Tradycyjnie posadziłam bratki. Inne kwiaty czekają już w pąkach. Wygląda na to, że będzie sporo stokrotek.\nChryzantemy prawie rozkwitłe\nNie zdążyły na pierwszego listopada. Ale mam nadzieję, że jeszcze nie będzie mrozu i nacieszą oczy.\nChryzantemy nie złociste\nNie złociste. Pewnie będą różowe, albo białe. Przetrwały o dziwo zimę, więc czekamy na kwiatki. Póki co zapowiadają się obiecująco. Zdj. z 08.10.2017r.\nZupełnie nie zajmuję się ostatnio ogródkiem. Często pada, smagliczki samosiejki kwitną jak oszalałe, begonie też ciągle dają radę. Pomiędzy roślinami zatrzymują się suche liście - uroczo i naturalnie. Atu pewnego dnia patrzę, kwitną białe lwie paszcz... więcej\n© Bardzo mały ogródek


[Polska] Infrastruktura rowerowa | Page 146 | SkyscraperCity\n#2,901 • Jul 3, 2019\n#2,902 • Jul 18, 2019 (Edited)\nW dzisiejszych czasach coraz więcej bardzo dobrych i aktualnych produktów powstaje dzięki wolontariuszom (np. Linux, mapa UMP, OpenStreetMap, itd). Naprawdę dobre produkty powstają jedynie wtedy jeżeli istnieje mechanizm wsłuchiwania się w potrzeby klientów, obywateli, rowerzystów.\nPod adresem : https://sites.google.com/site/danesiecitrasrowerowych/PB-STR-cz1?pli=1 Udostępniam opracowanie , które stanowi swego rodzaje wytyczne dotyczące bezpieczniej bezinwestycyjnej sieci tras rowerowych. W opracowaniu proponuje nowy podział dróg który jest zwięzły, intuicyjny i pożyteczny dla każdego rowerzysty.\nJestem wolontariuszem. W 2008 roku napisałem opracowanie ABC tras rowerowych dostępne pod adresem: https://sites.google.com/site/danesiecitrasrowerowych/ABC-Tras-Rowerowych\nWszelkie wytyczne pisze się zgodnie z obowiązującym prawem i przepisami. Problem polega na tym, że nasze prawo i przepisy są anty rowerowe, w porównaniu do przepisów i prawa w Belgii i Holandii. W opracowaniu pisze dlaczego nasze prawo i przepisy nie są pro rowerowe.\nOsoby czytające moje opracowanie, przepraszam że wszelkie pomyłki, niedopowiedzenia lub stwierdzenia, które dla mnie są prawdą, a dla osoby czytającej mogą być apodyktyczne.\nOba opracowania są jakie są, ale mają tą zaletę że pochodzą od tzw. użytkownika końcowego, który przez prawie 20 lat miał okazje jeździć po trasach rowerowych w Belgii i Holandii, a po powrocie podjął próbę wyznaczenia polskiej węzłowej bezpiecznej sieci tras rowerowych opartej o istniejące drogi twarde i gruntowe.\n#2,903 • Sep 11, 2019\n#2,904 • Dec 5, 2019 (Edited)\nBezpieczeństwo rowerzystów (tam i tu)\nGdy myślę o sprawie bezpieczeństwa rowerzystów w naszym kraju to przypominają mi się słowa piosenki „Bo tutaj jest jak jest” (Pawła Kukiza i Jana Borysewicza)\nGminy w Belgii i Holandii mogą zlecać wykonywanie doraźnych lub nie typowych, tanich, zdroworozsądkowych rozwiązań, które nie spełniają obowiązujących wymagań dotyczących infrastruktury rowerowej o ile te rozwiązania poprawiają bezpieczeństwo lub komfort jazdy rowerzystów.\nW żadnym kraju, przedmiotem normatywnych wymagań dotyczących infrastruktury rowerowej, bezpieczeństwa rowerzystów, nie mogą być zdroworozsądkowe doraźne lub nie typowe rozwiązania dotyczące poprawy bezpieczeństwa lub komfortu jazdy rowerzystów, ale prawo zezwala belgijsko-holenderskim gminom na wykonywanie takich rozwiązań, nigdzie nieopisanych, poprawiających bezpieczeństwo lub komfort jazdy rowerzystów lub pieszych.\nZdroworozsądkowe rozwiązania, nieujęte w żadnych normatywnych dokumentach, są implementowane zwłaszcza wtedy gdy istnieją ograniczenia przestrzenne, prawne, finansowe lub inne uniemożliwiające spełnienie normatywnych wymagań dotyczących infrastruktury rowerowej.\n„Tam” gminy mają prawo zlecić wykonanie dowolnego rozwiązania poprawiającego bezpieczeństwo lub komfort rowerzystów czy pieszych, np. ścieżki rowerowej o szerokości 50 cm z której korzystają rowerzyści (oraz piesi). Przykłady niektórych belgijsko-holenderskich doraźnych lub nie typowych rozwiązań, są opisane w moim w/w opracowaniu.\nSprawa bezpieczeństwa rowerzystów zaczyna się kończy się na wymaganiach (zawartych w wytycznych , przepisach, standardach, normach), które zaczynają się wraz z początkiem ścieżki rowerowej/pasa rowerowego i kończą wraz z końcem ścieżki rowerowej/pasa rowerowego.\nTak do tej sprawy podchodzi krajowy prawodawca, a tym samym tak do tej sprawy muszą podchodzić gminy i każdy kto zajmuje się sprawami infrastruktury rowerowej.\nZ tego względu temat poprawy bezpieczeństwa rowerzystów na niebezpiecznych bardzo krótkich odcinkach poboczy z których korzystają rowerzyści nie istnieje.\nW tym roku we Wrocławiu oddano nowo wybudowaną drogę wzdłuż ulicy Buforowej oraz 3 km ścieżkę rowerową biegnąca wzdłuż tej nowej drogi. Koniec nowo wybudowanej 3km ścieżki rowerowej jest oddalony o 200 metrów od 15 km ścieżki rowerowej we Wrocławiu (biegnącej wzdłuż Wschodniej Obwodnicy Wrocławia).\n200 metrowy odcinek łączący obie ścieżki rowerowe zawiera 150 metrowy odcinek chodnika i 50 metrowy odcinek wąskiego niebezpiecznego pobocza (z jednej strony samochody z drugiej strony rów melioracyjny)\nZ powodu ograniczeń przestrzennych, prawnych lub innych, wrocławska gmina i wykonawca inwestycji nie mogli zrobić nic by poprawić bezpieczeństwo rowerzystów, korzystających z tego 50 metrowego niebezpiecznego pobocza, ponieważ nasze anty rowerowe prawo nie przewiduje możliwości zaimplementowania zdroworozsądkowych rozwiązań poprawiających bezpieczeństwo rowerzystów na krótkim niebezpiecznym odcinku pobocza z którego korzystają rowerzyści.\nPod adresem: https://www.flickr.com/photos/zenon_k56/sets/72157712070487362/ widać zdjęcia w/w 50 metrowego pobocza. Pierwsze zdjęcie jest z 2018 roku, pozostałe zdjęcia z listopada 2019.\nPorównując pierwsze zdjęcie z drugim widać, że rowerzyści, w ramach troski o swoje bezpieczeństwo, wyjeździli nową ścieżkę pomiędzy słupem lampy, a słupkiem drogowym (wpadnięcie do rowu jest mniej prawdopodobne niż potrącenie przez samochód).\n„Bo tutaj jest jak jest i Ty o tym dobrze wiesz” (troska o bezpieczeństwo rowerzysty kończy się wraz z końcem ścieżki rowerowej).\nJednak "Wierzę w to, że przyjdzie czas” że pojawią się tanie i zdroworozsądkowe rozwiązania dotyczące poprawy bezpieczeństwa i komfortu jazdy rowerzystów na krótkich odcinakach poboczy, dróg gruntowych, mostach kolejkowych, stopniach wodnych, lasach państwowych, itd. (prawdopodobnie nie za mojego życia).\n#2,905 • Dec 5, 2019\n^^ Problem z tym brakującym odcinkiem DDR jest inny, ponieważ przebiega on już poza Wrocławiem. Przebudowa Buforowej była przeprowadzona do granicy miasta, dalej nic miasto nie mogło zrobić za swoje pieniądze. Budowa DDR do ronda leży w gestii gminy Żórawina, a ta póki co nie jest zainteresowana bądź też nie ma środków.\nA poza tym konkretnym przykładem, to akurat dobrze, że u nas obowiązują jakieś normy, bo w polskich realiach skończyłoby się to tworzeniem wszelkich dziwnych tworów, byleby tylko wywalić rowerzystów na chodnik (oczywiście w imię bezpieczeństwa). Może nie w dużych miastach, ale na wsiach i w mniejszych miejscowościach wciąż rowerzysta jest uznawany za przeszkodę na drodze, której najlepiej się pozbyć. I tak już kombinują jak mogą i często wciskają CPR na nieprzystosowany do rowerzystów chodnik w miejscach, gdzie powinny być pasy rowerowe na jezdni lub w ogóle uspokojony ruch i brak osobnej infrastruktury rowerowej.\nA rozwiązania niezgodne (byle nie stojące w sprzeczności) z PoRD ale poprawiające bezpieczeństwo i tak w Poplsce powstawały i powstają - we Wrocławiu mieliśmy śluzy rowerowe (pl. Bema), pasy rowerowe (most Pilczycki) czy "sierżanty" (dzisiaj znak P-27, u nas czerwone piktogramy roweru, obecnie zastąpione przez pasy rowerowe na Świdnickiej) zanim zostały one unormowane przez ustawę . Polecam też rzucić okiem na skrzyżowanie Hallera i Powstańców Śląskich (wieczorem podlinkuję), gdzie mamy niespotykany chyba nigdzie indziej w Polsce przejazd rowerowy po łuku przez środek dużego skrzyżowania .\n#2,906 • Dec 5, 2019 (Edited)\n„Wierzę w to, że przyjdzie czas”\nDziękuje bardzo nie wiedziałem w czym rzecz i że mamy także przykłady zdroworozsądkowych rozwiązań, które poprzedziły zmiany w prawie.\nGdy jest miejsce na zdrowy rozsądek to nie ma miejsca na głupotę, którą niejednokrotnie wprowadza ściśle kierowanie się wymaganiami (Temidą która jest ślepą)\nPrzedmiotem mojego wpisu była potrzeba prawa dopuszczającego implementacje nienormatywnej infrastruktury rowerowej, w miejscach gdzie nie można wykonać normatywnej infrastruktury rowerowej z powodu istniejących ograniczeń przestrzennych, prawnych lub innych.\nBrak tego prawa sprawia, że „tu” nie robi się nic w takich miejscach, ale „tam” w takich miejscach niejednokrotnie implementuje się nienormatywne zdrowo zdroworozsądkowe rozwiązania, by poprawić bezpieczeństwo lub komfort jazdy rowerzystów.\nInne ograniczenie, w przypadku w/w 50 metrowego pobocza to fakt, że należy on do innej gminy. Obowiązujące prawo sprawia, że w omawianym przypadku bezpieczeństwo rowerzysty kończy się na granicy gmin.\n„Wierzę w to, że przyjdzie czas” że w naszym kraju zacznie pojawiać się coraz więcej przykładów nie normatywnej zdroworozsądkowej infrastruktury w miejscach gdzie nie można wykonać normatywnej infrastruktury rowerowej z powodu istniejących ograniczeń.\nP.S. Cieszę, że mieszkam we Wrocławiu, w którym robi się dużo i na bardzo wysokim poziomie celem poprawienia bezpieczeństwa i komfortu jazdy rowerzystów, nie tylko w zakresie ścieżek czy pasów rowerowych, ale także by bezpieczeństwo rowerzystów nie kończyło się wraz z końcem ścieżki rowerowej.\n#2,907 • Dec 7, 2019\nCzy jesteś w stanie podać przepis, który zabrania gminom budowania na terenie sąsiednich gmin? Normalnie aby wybudować coś na cudzej działce, wystarczy mieć na to zgodę. A może w tym przypadku też tak jest? W prawie budowlanym nie znalazłem szczególnych przeciwwskazań. Natomiast w ustawie o samorządzie gminnym znalazłem przepis:\nMoże tym razem nie warto zwalać na "durne przepisy", tylko trzeba sprawdzić, co w tych przepisach jest?\n#2,908 • Dec 7, 2019 (Edited)\nZgadza się. Sprawa przypomina sprawę zmian klimatycznych. Nasz kraj jest zbyt biedny by stać go było rezygnację z węgla, dlatego oczekuje na finansowe wsparcie z EU, by mógł powoli przestawiać się na bardziej ekologiczne formy energii.\nPodsumowując wytyczne bezpieczeństwa i inne akty normatywne związane z sprawami infrastruktury rowerowej nie jako prawodawca, ale jako rowerzysta, który jeździ dużo w promieniu 50 km od jego miejsca zamieszkania oraz w innych miejscach:\nWiększość gmin w naszym kraju posiadając ograniczone zasoby finansowe i ogromne potrzeby celem zabezpieczenia podstawowych potrzeb mieszkańców nie jest w stanie zaimplementować normatywnych bardzo kosztownych rozwiązań dotyczących infrastruktury rowerowej (nie jednokrotnie koszt 1 m2 ścieżki rowerowej jest porównywalny z kosztem 1 m2 drogi lokalnej).\nObecnie gminy mogą "zepchnąć" rowerzystów z dróg o dużym natężeniu ruchu jedynie na dwukierunkowe 2,5 metrowe lub jednokierunkowe 1,5 metrowe ścieżki rowerowe lub pasy rowerowe.\nW przypadku gdy istnieją ograniczenia uniemożliwiające budowę ścieżek rowerowych, pasów rowerowych lub elementów łączących te dwa elementy infrastruktury rowerowej nasze gminy nie mają prawa wykonywać żadnych zdroworozsądkowych nienormatywnych rozwiązań poprawiających bezpieczeństwo rowerzystów korzystających z krótkich niebezpiecznych odcinków poboczy dróg.\nDlatego na 50 metrowym odcinku niebezpiecznego pobocza łączącego 2 sąsiednie bardzo długie ścieżki rowerowe (3 km z 15 km) z powodu granicy miedzy dwoma gminami, ograniczeń przestrzennych, prawnych lub innych nie zrobiono nic by poprawić bezpieczeństwo rowerzystów (czytaj: brak finansowego wsparcia bogatego Wrocławia dla znacznie uboższej gminy Siechnice)\nW naszym kraju są tysiące kilometrów krótkich niebezpiecznych odcinków poboczy dróg na których, pomimo że te odcinki są krótkie, gminy nie są w stanie zaimplementować normatywnych kosztownych rozwiązań dotyczących infrastruktury rowerowej (długich niebezpiecznych odcinków pobocza jest znacznie więcej, ale to zbyt kosztowny temat)\nWiele polskich gmin mogłyby, tak jak to robią gminy belgijskie czy holenderskie, w miarę posiadanych środków i możliwości poprawiać bezpieczeństwo i komfort jazdy rowerzystów, na bardzo krótkich lub nawet dłuższych odcinakach niebezpiecznych poboczy po których jeżdżą rowerzyści, nienormatywnymi lub doraźnymi rozwiązaniami, ale niestety mogą stosować tylko normatywne rozwiązania na które je nie stać lub wymagają zaplanowania z paroletnim wyprzedzeniem.\nTak już przyzwyczailiśmy się do nakazów, zakazów, potrzeby kontroli kontrolerów, że nie dostrzegamy potrzeby zmian obecnego status quo w wielu obszarach naszego życia i prawa.\nNa tym kończę moje wpisy na tym ogólnopolskim forum z nadzieją że może za parę zobaczę nie tylko efekty wielomilionowych kontraktów związanych ze sprawami bezpieczeństwa i komfortu jazdy rowerzystów.\nJeżdżąc na rowerze chciałbym kiedyś zobaczyć proste, tanie nie normatywne rozwiązania, takie jak wiedziałem „tam” (parę metrów pobocza, które nieco poszerzono i utwardzono cienką warstwą drobnego grysu, parę metrów siatki lub barier zabezpieczających przed wpadnięciem do rowu melioracyjnego lub spadnięciem z mostu kolejowego, podniesiony znak drogowy, po to by nie zahaczali o niego głową piesi lub rowerzyści, itd.)\nW sprawach dotyczących infrastruktury rowerowej nie utożsamiam się z wszechobecną propagandą sukcesu, a raczej z tym co kiedyś powiedział Stefan Kisielewski:\n„To, że jesteśmy w d…e, to jasne. Problem w tym, że zaczynamy się w niej urządzać"\n#2,909 • Dec 7, 2019\nCzekaj, nie kończ jeszcze Jakich Twoim zdaniem rozwiązań holenderskich lub belgijskich zabraniają polskie przepisy? W przypadku, który opisujesz, nie przychodzi mi do głowy żaden przykład.\n#2,910 • Dec 7, 2019\nCzy jesteś w stanie podać przepis, który zabrania gminom budowania na terenie sąsiednich gmin? Normalnie aby wybudować coś na cudzej działce, wystarczy mieć na to zgodę. A może w tym przypadku też tak jest? W prawie budowlanym nie znalazłem szczególnych przeciwwskazań.\nZapominasz że powszechna zasada "co nie zabronione, to dozwolone" gmin nie dotyczy.\nMusisz wskazać przepis dozwalający, a nie tylko brak przeciwnego.\n#2,911 • Dec 7, 2019\nAle ja mogę wskazać przepisy zezwalające. To jakie rozwiązanie potrzebujemy?\nEDIT: Nie zauważyłem, który fragment cytujesz. Jeśli chodzi o budowanie u sąsiadów, to już wskazałem - ten o pomocy innym gminom.\n#2,912 • Dec 7, 2019\nW tym konkretnym przypadku przebudowa Buforowej była dofinansowana z ZIT-u aż w 70% (i to nie tylko DDR, ale cała nowa jezdnia, chodniki, wiadukt kolejowy, itd.). Z tego samego źródła gmina Siechnice powinna starać się o dofinansowanie. Wrocław teoretycznie miał możliwość przedłużyć inwestycję poza swoją granicę, ale w praktyce wymagałoby to współpracy z gminą, a skoro miałaby być współpraca to z jakiej racji gmina miałaby się nie dołożyć? Wybrano więc linię najmniejszego oporu, miasto zrobiło po swojej stronie, a teraz niech gmina Siechnice zrobi po swojej. Nie jest wcale taka biedna, stać ją na te 200m DDR, tym bardziej z możliwym dużym dofinansowaniem.\nPolecam pojeździć po różnych małych miejscowościach, możesz się nieźle zdziwić jakie nienormatywne i niezgodne z przepisami rozwiązania potrafią tam funkcjonować. Przykład: Bargłów Kościelny, powiat augustowski, gdzie znaki pionowe informują o DDPiR, z wydzieloną częścią dla pieszych i rowerzystów, a tymczasem mamy zwykły, wąski chodnik i brak przejazdów rowerowych na przecięciu z bocznymi ulicami :nuts:. Oczywiście, na wjeździe do wioski wita nas B-9. We Wrocławiu czy innym dużym mieście by to nie przeszło, ale tam nikomu nie przeszkadza, bo nieliczni rowerzyści i tak jeżdżą po chodnikach, a kierowcy cieszą się, że nikt im się pod kołami nie pałęta i "jest bezpiecznie" hno:.\nCo do reszty Twojego posta, to powtórzę: nie ma przeciwwskazań żeby robić "nienormatywne" rozwiązania, co Wrocław niejednokrotnie udowodnił, ale przede wszystkim musi być chętny do tego inwestor. Małe gminy najczęściej mają rowerzystów głęboko w dupie, więc i infrastruktura jest na odpierdol.\n#2,913 • Feb 20, 2020\nPrzetarg nieograniczony na Opracowanie Ekspertyzy na potrzeby przygotowania programu rozwoju ruchu rowerowego w Polsce w związku z trwającymi pracami nad programowaniem perspektywy finansowej 2021-2027\n#2,914 • Feb 20, 2020\nTo już za mało tłuczenia kasy na inwestycjach "infrastruktury" rowerowej z d... wziętej... teraz zaczyna się era "ekspertów" od ekspertyz.\n#2,915 • 12 mo ago\nwpłynęły 2 oferty (swoją niezła kasa za takie "ekspertyzy")\n#2,916 • 12 mo ago\nciekawe, jest jakis ogólnopolski program rozwoju ruchu rowerowego?\nWydawało mi sie że samorządy same to ogarniają\n#2,917 • 12 mo ago\nTo opracowanie ma być podstawą do jakiejś ogólnopolskiej polityki rowerowej i uzasadnieniem dla inwestycji w tym obszarze finansowanych w przy okazji innych inwestycji (głównie drogowych)\n#2,918 • 12 mo ago\nJeżeli przy danej drodze powstaje droga rowerowa lub ciąg pieszo rowery, ale z przyczyn ruchowych lub finansowych powstaje tylko po jednej stronie drogi, to przy jej początku / końcu musi być zrobiony przejazd rowerowy (aby rowerzyści mogli kontynuować jazdę jezdnią prawą stroną jezdni? Można to zrobić bez przejazdu rowerowego? Czasem widziałem też takie wynalazki, że robi się przejazd rowerowy i po drugiej stronie jezdni 5 metrów drogi rowerowej i potem zjazd z jezdni. W takich przypadkach nie widzę sensu lokalizacji kawałka DDR, bo już podczas przejazdu przejazdem rowerowym bezpieczniej jest kontynuować jazdę jezdnią niż po 5 m zjeżdżać z powrotem na jezdnię, dobrze myślę?\n#2,919 • 12 mo ago\nW takiej sytuacji rowerzysta ma zmniejszone bezpieczeństwo w trakcie przejazdu przez przejazd a po chwili znowu zjeżdżając z DDR. Można by w ogóle nie robić tych 5 m DDR i pozostawić sam przejazd rowerowy?\n#2,920 • 12 mo ago\n1. Jak chcesz coś dodać to edytuj pierwszy komentarz zamiast pisać kolejny.\n2. Wg mnie to nie jest głupie rozwiązanie. Powoduje, że rowerzysta przejeżdża przez jezdnię po najkrótszym odcinku i jego ruchy są przewidywalne. Gdyby był sam przejazd to wtedy rowerzyści robiliby dziwne manewry, np. pieszy pojawia się na chodniku na końcu przejazdu i rowerzysta musi się zatrzymać na jezdni co byłoby niebezpieczne. Kierowca widząc, że ktoś przez jezdnię przechodzi lub przejeżdża nie zakłada, że ten się nagle zatrzyma lub zmieni kierunek.\nBrak przejazdu też byłby zły, a dzięki temu rozwiązaniu z gsv jest szansa na jazdę rowerem bez zatrzymywania się i zsiadania z roweru.


Muzeum Okręgowe świętuje rocznicę | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaAKTUALNOŚCIMuzeum Okręgowe świętuje rocznicę\nDziś przypada 125 rocznica bydgoskiego muzealnictwa.\nNa zdjęciu: Kościół Klarysek jako remiza straży pożarnej, 1895 r - to jedna z wielu fotografii starej Bydgoszczy, znajdujących się w zbiorach bydgoskiego muzeum.\n30 listopada br. przypada 125 rocznica udostępnienia publiczności zbiorów stanowiących początek bydgoskiego muzealnictwa. Z tej okazji powstaje wystawa, którą zwiedzający będą mogli obejrzeć w Spichrzach nad Brdą już w grudniu.\nO początkach bydgoskiego muzealnictwa opowiada Pani Danuta Sójkowska, kierownik Działu Historii w MOB.\nAby sięgnąć do korzeni muzeum, trzeba przenieść się w ostatnie dwudziestolecie XIX w., kiedy to powstało w Bydgoszczy Towarzystwo Historyczne Obwodu Noteckiego, którego celem miało być prowadzenie badań naukowych dotyczących regionu. Członkami towarzystwa byli głównie nauczyciele gimnazjalni, urzędnicy i kupcy, którzy zajęli się pracą badawczą i gromadzeniem pamiątek z przeszłości związanych z Bydgoszczą i najbliższą okolicą. Gromadzono przede wszystkim zabytki archeologiczne, ponadto pamiątki miejskie, numizmaty i militaria oraz obiekty afrykańskie i przyrodnicze. Początkowo zbiory przechowywano i udostępniano zwiedzającym w sali Królewskiego Gimnazjum (ob. plac Wolności). Ilość zabytków wzrastała jednak dość szybko, głównie dzięki hojności ofiarodawców. Zbiory ulokowano na chórze poklasztornego kościoła Klarysek, pełniącego wówczas funkcję remizy straży pożarnej. Od 30 listopada 1890 r. zostały one udostępnione publiczności, która mogła oglądać je w niedziele w godzinach od 11 do 13. Choć zbiór ten był określany mianem Muzeum, to jednak placówka nie posiadała umocowania prawnego.\nHistoria zaczęła się jednak zmieniać. W 1902 r. założone zostało Niemieckie Stowarzyszenie Sztuki i Nauki, które przejęło zbiory Towarzystwa Historycznego Obwodu Nadnoteckiego; towarzystwo stanowiło jego sekcję historyczną. W 1919 r., przed przejęciem Bydgoszczy przez Polaków, Niemcy wywieźli większość zgromadzonych eksponatów do Berlina, gdzie zdeponowano je w Museum für Völkerkunde.\nZ inicjatywą utworzenia Muzeum Miejskiego wystąpił ks. Jan Klein, kustosz Biblioteki Miejskiej i dr Stanisław Łabendziński, profesor Akademii Rolniczej, którzy zainteresowali się pozostałościami zbiorów Niemieckiego Stowarzyszenia Sztuki i Nauki. W uroczystości otwarcia Muzeum Miejskiego 5.08.1923 r. uczestniczyli Stanisław Głąbiński, minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz przedstawiciele władz z prezydentem Bydgoszczy Bernardem Śliwińskim. Jego pierwszym dyrektorem został mianowany ks. Jan Klein, a pierwszą siedzibą muzeum do 1939 r. był przekazany przez Magistrat budynek po Miejskiej Kasie Oszczędności, usytuowany w zachodniej części Starego Rynku.\nMuzeum obecnie pracuje nad przygotowaniem posterowej wystawy opowiadającej o początkach bydgoskiego muzealnictwa. Wystawę będzie można oglądać już w grudniu w Spichrzach nad Brdą przy ul. Grodzkiej 7-11.\nNa stałej wystawie historycznej „Od Starego Rynku do Placu Wolności. Spacer ulicami międzywojennej Bydgoszczy” dostępnej Spichrzach nad Brdą Muzeum przygotowało jeszcze jedną niespodziankę. Od jutra zwiedzający będą mogli odwiedzić „Przebieralnię”, w której trafią do międzywojennego sklepu z kapeluszami, gdzie czekają ubrania i nakrycia głowy w stylu retro dla Pań i Panów. Z muzeum będzie można wyjść więc z pamiątkowym zdjęciem z epoki.


Akcje samplingowe | Agencja eventowa Show Service - organizacja imprez\nSampling to pojęcie zapożyczone z języka angielskiego, oznaczające „rozdawanie próbek produktów”. Tego rodzaju działania marketingowe są znane i lubiane przez Klientów, bo jak wiadomo – każdy chce dostawać coś za darmo. Agencja eventowa Show Service zorganizuje akcje samplingowe, które zwiększą sprzedaż Twoich produktów oraz przyniosą dodatkowe zyski.\nSampling bazuje na jednej z reguł wpływu społecznego: wzajemności. Jeśli Klienci otrzymają coś od firmy, będą chcieli odwdzięczyć się, kupując jej produkt. Akcje samplingowe mogą mieć również cel marketingowy – przeprowadzone w odpowiedni sposób ocieplają wizerunek marki i zwiększają jej rozpoznawalność wśród potencjalnych Klientów. Sampling najczęściej stosuje się przy wprowadzeniu na rynek nowego produktu. Równie pozytywne rezultaty odnosi rozdawanie próbek produktu, którego formuła lub receptura uległy zmianie albo też nie został on wcześniej wystarczająco wypromowany.\nZwiększona sprzedaż to nie jedyna korzyść dla producenta. Opinie osób, które zdecydowały się wypróbować oferowany produkt, stanowią niezwykle cenne wskazówki, wspierające późniejsze działania marketingowe.\nZespół Show Service przygotuje dla Ciebie skuteczne i efektywne akcje samplingowe. Zaufaj profesjonalistom!


ID Ogłoszenia #41085\nData Język Region Pożyczki‚ kredyty gotówkowe i debety – złóż wniosek …Poznaj szeroką ofertę kredytów i pożyczek w PKO BP: pożyczki gotówkowe‚ limity w koncie (debet)‚ kredyt odnawialny lub konsolidacyjny.Kredyty i pożyczki gotówkowe‚ wybierz przyjazny kredyt\nKredyt gotówkowy w Credit Agricole: sfinansuj dowolny cel dzięki pożyczce do 150 000 zł‚ 10-letniemu okresowi kredytowania i atrakcyjnemu oprocentowaniu.Kredyt? Pożyczka? Porównaj rzeczywiste oferty za darmo\nBANCOVO zastąpi dotychczasowe sposoby na znalezienie najlepszej pożyczki. Dzięki BANCOVO‚ po raz pierwszy w Polsce‚ możesz porównać rzeczywiste oferty pożyczek – z banków i firm pożyczkowych‚ a umowę podpiszesz online.Kredyt hipoteczny‚ mieszkaniowy ranking kredytów\nKredyt mieszkaniowyi ich ranking! Wszystkie oferty dostępne w polskich bankach kwiecień 2018 roku. Z nami znajdziesz tani kredyt hipoteczny‚ porównasz go z innymi‚ i wybierzesz ten z najniższą ratą kredytową.Kredyt gotówkowy – kalkulator.plKredyt gotówkowy – Kalkulator pomoże wyszukać i porównać oferty pożyczek. Wybierz najkorzystniejszy kredyt bankowy lub szybką pożyczkę‚Kalkulator kredytów – Oblicz wysokość rat – Kalkulatory …Kalkulator pozwala obliczyć wysokość rat równych oraz malejących kredytu. Kalkulatory na INFOR.pl.Kredyt Gotówkowy BGŻ BNP Paribas S.A.Kredyt gotówkowy na dowolny cel od 2 do 150 tys. zł. Korzystne oprocentowanie i długi okres kredytowania.Kredyt Pocztowy Bank Pocztowy Bank PocztowyWeź szybki kredyt gotówkowy na dowolny cel w Banku Pocztowym. Atrakcyjne oprocentowanie kredytu do 150 000 złKredyt hipoteczny – kalkulator.plKredyt hipoteczny – kalkulator kredytu to porównywarka ofert‚ dzięki której w kilka sekund znajdziesz najlepsze propozycje. Możesz od razu składać wniosek.Lime-Kredyt – LIME – szybkie pożyczki on-line‚ pożyczki


bezchmurneniebo - ten ktory mowil ze stara milosc nie rdzewieje wiedzial co gada...\nten ktory mowil ze stara milosc nie rdzewieje wiedzial co gada...\nbezchmurneniebo dodano: 26 luty 2012\nten ktory mowil, ze stara milosc nie rdzewieje wiedzial co gada...\ntak, lubie gdy mama przytula mnie tak jakby tulila noworodka i mowi mi, ze jestem najwspanialszym dzieckiem i ze bardzo mnie kocha... uwielbiam to mimo, ze mam juz 19 lat...\nchetnie zaopatrzylabym sie w pilota, ktory posiadałby przycisk do moemntalnego pojawienia sie ogni w kominku...\nowszem, sex z Toba byl lepszy, ale nie bede z kims tylko dla sexu...\nnawet myjac kule rybkom, ktora kupiles pomyslalam o Tobie i za minute juz byla w kawalkach... i nie, nie zbilam jej specjalnie... wypadla mi z rak, gdy myslami bylam z toba... to kolejny znak, ze dobrze zrobilismy rozchodzac sie... najpierw peklo serce na drobny mak a teraz kazda rzecz od Ciebie pokolei sie posypie...\nTak, mam swiadomosc, ze to byl dla Ciebie cios ponizej pasa... Gdybym uslyszalam od Ciebie, ze jestes szczesliwy, ze ulozyles sobie juz zycie z inna, ze nie laczy Cie z nia tylko trzymanie na raczke zareagowalabym tak samo jak Ty...\nstwierdzam, ze moglabym juz miec swoj dom i mieszkac w nim nawet sama... ta cisza jest bezcenna!!!\nnigdy nie lubilam jak ktos cierpial z mojego powodu, nie cieszylam sie, gdy ktos bardziej ode mnie byl zraniony... dopoki nie zraniles mnie tak dosadnie, ze zbieralam sie z podlogi 2 miesiace... teraz ciesze sie, gdy sprawiam Ci psychiczny bol i mam nadzieje, zyje nia, ze cierpisz bardziej ode mnie!!!\ndobrze, ze mam najlepsza mame jaka moglam sobie wymarzyc... przynajmniej w momencie kompletnej zalamki, gdy aktualnie nie ma przy mnie nikogo procz niej podnosi na duchu slowami, ze on zaluje 2 razy bardziej, ze cierpi 2 razy bardziej...\ndobrze miec przy sobie tyle prawdziwych przyjaciol, ktorzy chca dla Ciebie jak najlepiej i kieruja Cie w dobra strone, ktorzy pokazuja Ci na kazdym kroku jakim byl skurwielem i jak cholernie bardzo nie zaslugiwac na Twoje uczucie.... Kocham Was! dziękuję, ze jestescie miśki! ;**\nowszem kochanie, sciska mnie tam po lewej stronie w klatce piersiowej, gdy widze Twoje zdjecia oraz wpisy na fejsie, owszem pchaja sie lzy do oczu, ale wtedy zamykam kazda strone, na ktorej widze Twoja twarz i zaczynam myslec o nim...\ndlaczego sobie poradzilam? dlaczego dalam rade? dlaczego podnioslam sie z dolka? dlaczego odbilam sie od dna? dlaczego nie zwariowalam? dlaczego nie wyladowalam w Gnieźnie? dlaczego moim domem nie sa 4 gumowe sciany? dlaczego nie cpam? dlaczego sie nie stoczylam do konca? dlaczego?! bo nie umialam dac mu tej jebanej satysfakcji, ze mnie zniszczyl!\n43 44 ... 198 Następna


Kathryn Croft, Córeczka — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nGrace stoi w przedpokoju; nie zdjęła kurtki ani nawet rękawiczek. Już samo to pokazuje, jak nieswojo musi się czuć w moim domu. Włączam termostat i ściągam płaszcz, zastanawiając się, czy dziewczyna uzna to za zaproszenie. Ale nie, rozgląda się tylko, chłonąc wzrokiem szczegóły wystroju. Być może też powinnam się denerwować, że wpuściłam pod swój dach nieznajomą, ale nie dręczy mnie niepokój. Przeciwnie, uznaję, że teraz to ja mam przewagę. Grace znalazła się na moim terenie i zapewne czuje się zagubiona. Bez wątpienia zastanawia się, czy można mi wierzyć. W końcu jesteśmy sobie zupełnie obce. W zasadzie powinnam złamać dane słowo i zadzwonić na policję. Tylko co bym im powiedziała? Nie ma żadnych dowodów na to, że Grace popełniła jakiekolwiek przestępstwo, a jedyną poszlaką łączącą tę dziewczynę z Heleną jest obecność pluszowej zabawki.\nPrzyglądając się Grace, zauważam, że trochę się rozluźniła. Nie kuli się już tak mocno jak na zewnątrz.\n– Chodź do kuchni – mówię.\nTam jest cieplej.\nPosłusznie drepcze za mną.\n– Macie piękny dom. Jest ogromny. Mieszkanie ma… Ginny wcale nie jest małe, ale przy tym wygląda jak pudełko od zapałek!\nRozglądam się po kuchni, starając się zobaczyć dom oczami Grace. Mieszkamy w wiktoriańskim szeregowcu, dom ma cztery sypialnie i jest zaskakująco przestronny. Nie wydaje mi się jednak przesadnie duży. Nie należymy z Mattem do ludzi, którzy lubią popisywać się majątkiem. Po prostu chcieliśmy zamieszkać gdzieś, gdzie czulibyśmy się swobodnie. I gdzie byłoby miejsce na kilka osób, gdybyśmy jednak zdecydowali się na ten krok.\n– Macie więcej dzieci? – pyta Grace, jak gdyby czytała mi w myślach.\nPrzełykam nerwowo i gestem zapraszam ją, by usiadła na kuchennym krześle.\n– Nie… Myśleliśmy o tym, ale ja nie mogłam się na to zdobyć. To tak, jakbym zastępowała Helenę kimś innym. Nie chciałam tego robić.\nSama się dziwię, jak łatwo przyszło mi zwierzyć się Grace z czegoś takiego.\nOna tylko kiwa głową i sadowi się przy stole.\n– Napijesz się czegoś? – pytam, świadoma niecodzienności całej sytuacji.\nCzemu podejmuję tę dziewczynę u siebie, jakby była znajomą, z którą nie widziałam się od bardzo dawna?\n– Poproszę coś zimnego – odpowiada. – Nie przepadam za herbatą ani kawą. Ostatni raz piłam kawę wieki temu, kiedy byłam z wizytą u mamy.\nTym razem się nie poprawia, ostatnie słowo dźwięczy w powietrzu jak niewypowiedziany wyrzut.\nŻadna z nas się nie odzywa, kiedy nalewam Grace soku pomarańczowego. Jestem jednak świadoma jej obecności i tego, że uważnie śledzi każdy mój ruch. Może analizuje mój wygląd, szukając podobieństw? A może śmieje się w duchu z mojej łatwowierności? Ani jej twarz, ani mowa ciała nie sugerują nic podobnego, ale wolę jeszcze nie opuszczać gardy. Trwamy w milczeniu – jeszcze nie przyjaznym, ale i nie wrogim. Nie wiem, co mam myśleć o panującej między nami atmosferze, tak jak nie wiem, co myśleć o samej Grace.\nPodaję jej szklankę, a ona pociąga łyk i ponownie rozgląda się po kuchni. Siadam naprzeciwko, by bliżej przyjrzeć się jej twarzy.\n– Zanim wsiadłyśmy do metra, dzwoniłam do Matta, mojego męża. Będzie w domu dopiero za parę godzin. Całe popołudnie przyjmuje pacjentów.\n– Twój mąż jest lekarzem? – pyta Grace z zainteresowaniem.\n– Tak, internistą. Ma gabinet niedaleko stąd, przy Fulham Palace Road.\nNatychmiast karcę się w duchu, że to powiedziałam. Nie powinnam dzielić się z nią żadnymi informacjami. Nie wiem przecież, kim naprawdę jest ani czego chce.\n– Nie wiem, gdzie to jest. Pierwszy raz jestem w Fulham. Znaczy, przejeżdżałam tędy, ale zupełnie nie znam tej dzielnicy. – Obejmuje szklankę palcami, ale nie unosi jej do ust. – Twój mąż wie, że tu jestem? Powiedziałaś mu o mnie? Myślisz, że mi uwierzy?\nZarzuca mnie pytaniami w takim tempie, że nie wiem nawet, od którego zacząć.\n– Niewiele mu powiedziałam. Zostawiłam tylko wiadomość, że muszę z nim porozmawiać, kiedy wróci. Będę chciała zamienić z nim parę słów, zanim się poznacie. Wyjaśnić mu, co mi powiedziałaś.\nPrzypominają mi się opowieść Grace i epizod z mieszkaniem Lucasa. Jak mam o tym powiedzieć Mattowi? Najpierw sama muszę zrozumieć, co zaszło.\nGrace wierci się na krześle.\n– Nie mów mu o Lucasie. Bardzo cię proszę. Nikt więcej nie powinien o tym wiedzieć.\n– Spokojnie, nie będę z nim o tym rozmawiać. W każdym razie nie teraz.\nNie wyjaśniam, że uparłam się rozszyfrować, o co tu naprawdę chodzi. Niech myśli, że będę tańczyć, jak mi zagra. Tylko tak zdołam przyłapać ją na kłamstwie.\nSłucham podziękowań, przypatrując się jej uważnie. Zastanawiam się, czy istotnie może być moją córką. Czy Helena – jeśli nadal żyje – mogłaby tak wyglądać? Grace jest w tym samym wieku, a włosy ma prawie tego samego koloru co Matt. Muszę dowiedzieć się o niej czegoś więcej.\n– Kiedy są twoje urodziny? – pytam.\n– Siódmego grudnia.\n– Helena urodziła się pierwszego. Tydzień wcześniej.\nSama nie wiem, co to miałoby oznaczać.\nGrace nerwowo zmienia pozycję; pewnie też nie jest pewna, czy to dobry, czy zły znak. Postanawiam więc zmienić temat.\n– Rozumiem, że nie mieszkasz z mamą?\nStaram się, żeby to wyglądało zupełnie naturalnie. Ot, zadaję parę pytań dla podtrzymania rozmowy.\n– Jestem na pierwszym roku studiów. Mama nie chciała, żebym się wyprowadzała, ale ja wolałam przenieść się do akademika. Mieszkam teraz w Liberty Hall. Przyjemnie tam jest. Fakt, bardzo za nią tęskniłam… ale to było, zanim się dowiedziałam… – Zawiesza głos, skoncentrowana na jakimś nieprzyjemnym wspomnieniu.\nZadaję jeszcze kilka pytań i dowiaduję się, że studiuje dziennikarstwo.\n– Wybrałyśmy podobny zawód, co nie? – zauważa i uśmiecha się z dumą.\nKiwam głową i przyznaję, że też studiowałam dziennikarstwo. Zabawny zbieg okoliczności. A może coś więcej?\nŻeby zmienić temat, pytam, gdzie mieszka jej matka. Oczy Grace momentalnie zwężają się w szparki.\n– W Ewell. Czemu pytasz? Nie zamierzasz chyba…?\n– Szczerze mówiąc, sama nie wiem, co zamierzam. No bo co mam dalej robić? Po wszystkim, co mi powiedziałaś? Co teraz?\nNie wiem, dlaczego obnażam przed nią swoje wątpliwości. Grace potrząsa głową i odstawia szklankę. Jest tak samo zdezorientowana jak ja – chyba że cała historia to skomplikowany szwindel.\n– Nie wiem. Nie zastanawiałam się, co będzie, kiedy cię już znajdę i… poproszę o pomoc. Nie mam do kogo się zwrócić.\nSłyszę tę frazę już drugi raz i mięknie mi serce. A jeśli to jednak jest Helena? Nie mogę odesłać jej z kwitkiem, nie sprawdziwszy nawet, czy to może być prawda. Ta myśl przypieczętowuje moją decyzję. Przede wszystkim muszę mieć pewność, czy to moja córka. Od tego zależy, co zrobię dalej.\n– Jak wróci Matt, musimy podpytać go o możliwość wykonania testu DNA. Żebyśmy mieli pewność.\nMówiąc to, przyglądam się jej twarzy; nie wydaje się zszokowana ani przestraszona moją propozycją.\n– Zgadzam się. Chociaż ja już wiem. Wiedziałam, odkąd zobaczyłam twoje zdjęcie w internecie.\nŁatwość, z jaką zgadza się poddać testom, nieco mnie uspokaja. Potem jednak zdaję sobie sprawę z tego, że na wyniki być może trzeba będzie czekać tygodniami.\nGrace wstaje, przeciąga się.\n– Czy mogę skorzystać z łazienki? – pyta.\nWskazuję jej drogę do toalety na parterze, zadowolona, że nie muszę prowadzić jej na piętro. Nie chcę na razie spuszczać jej z oka.\nPostanawiam zrobić nam obu kanapki. Nie zdążyłam zjeść lunchu, a ona też pewnie jest głodna. Grace wraca i oferuje pomoc. Kiedy odpowiadam, że sobie poradzę, podchodzi do okna w salonie i chwilę patrzy przez szybę. Odwraca się, dopiero kiedy wołam ją do stołu. Zgarnia z talerza pierwszą kanapkę z brzegu i wgryza się w nią, nie sprawdziwszy, z czym jest. W tym wyraźnie się różnimy – jeśli chodzi o jedzenie, jestem bardzo wybredna.\nA ja dopiero teraz, kiedy kanapki są już gotowe, zdaję sobie sprawę, że nie przełknę ani kęsa. Za dużo muszę się najpierw dowiedzieć.\n– Jaka jest twoja mama… Ginny?\nJeśli moje pytanie ją zaskakuje, nie daje tego po sobie poznać.\n– No, ona… Nie wiem. Ludzi trudno się opisuje, nie sądzisz? Zwłaszcza tych, którzy są ci bliscy. – Grace opuszcza wzrok i zaczyna skubać chleb. – Albo przynajmniej myślisz, że to twoi bliscy.\nMilczę, więc ciągnie dalej.\n– No więc… Ciężko pracuje. Była dobrą matką, zawsze chętnie mnie wspierała, pomagała mi radzić sobie na uczelni. Jest nadopiekuńcza, ale potrafię to zrozumieć. To znaczy teraz potrafię. Zobaczyłam w tym sens. Bała się, że ktoś mnie jej odbierze, tak jak ona odebrała mnie wam. Bo to tak musiało być, prawda?\n– A skąd masz pewność, że Lucas nie kłamał? Co cię przekonało, że ona nie jest twoją biologiczną matką?\nZadając to pytanie, zastanawiam się, czy Grace i Ginny nie łączy toksyczny związek. Może to jakieś problemy w domu sprawiły, że Grace tak łatwo uwierzyła Lucasowi.\n– Nic więcej nie umiem powiedzieć. Po prostu mam takie przeczucie. Ale chcę się dowiedzieć prawdy. Nie uważasz, że jak na kogoś, kto ją zna, Lucas powiedział coś bardzo dziwnego?\n– Czy ja wiem? A nawet jeśli – tylko nawet jeśli, bo wciąż nie wiem, co o tym myśleć – ten Lucas mówił prawdę, nie powinnyśmy przedwcześnie wyciągać wniosków na temat twojej… Ginny.\nTego nauczyła mnie moja praca. Nie zawsze jest tak, jak się wydaje na pierwszy rzut oka.\n– Ale czemu miałby kłamać? Przynajmniej mogę się z nią teraz nie widywać. Miałam zajrzeć do domu w czasie ferii, a to jeszcze masa czasu.\n– A twój ojciec? – pytam. – Gdzie jest?\n– Nie znam ojca. Porzucił mamę, gdy tylko się dowiedział, że zaszła w ciążę. Nigdy go nie widziałam, nawet na zdjęciu.\nWszystko to za gładko się składa.\n– Może chociaż wiesz, jak się nazywa?\nWbija wzrok w blat stołu i dopiero po chwili odpowiada:\n– Wiem tylko, że na imię ma Colin. Poznali się w pubie i byli ze sobą zaledwie parę tygodni. Mama niechętnie o nim mówi. Chyba się wstydzi, że on nie chciał stawić czoła sytuacji razem z nią.\nTrudno mi nie pomyśleć, że Matt i ja też niedługo się znaliśmy i byliśmy o wiele za młodzi na dziecko, a jednak Matt mnie wspierał i całkowicie zgodził się z moją decyzją, że urodzę Helenę.\n– A ty? – pyta Grace. – Masz rodzeństwo? Kim są twoi rodzice? I rodzice Matta?\nRozważam, czy powinnam jej odpowiadać, ale uznaję, że to nie może zaszkodzić.\n– Oboje jesteśmy jedynakami. Moi rodzice mieszkają na Florydzie, więc rzadko ich widuję, a Matt ma już tylko mamę, ojciec nie żyje. Odwiedzamy ją tak często, jak tylko możemy.\nŹrenice Grace nagle się rozszerzają.\n– Czy to ona jest tą babcią, która miała mnie pod opieką, kiedy…\n– Tak. Na imię ma Miriam.\n– A ty nie… nie obwiniasz jej za to, co się stało?\nPamiętam, jak bardzo Matt się zdumiał, gdy otrząsnąwszy się z szoku, bezapelacyjnie opowiedziałam się po stronie Miriam. Oczywiście, że chwilami miałam ochotę krzyczeć na nią, szarpać ją za ramiona czy coś podobnego, ale co bym zyskała, szukając winowajcy? Nie wróciłoby nam to córeczki. A przy tym oboje widzieliśmy, że Miriam to załamało. Do dziś nie wróciła do dawnego stanu. Jak gdyby nasze nieszczęście wyssało z niej życie.\n– To nie była jej wina. I dość wycierpiała przez świadomość, że to ona miała wtedy Helenę pod opieką.\nMilczymy chwilę, każda pogrążona we własnych myślach.\n– Proszę, pomóż mi – mówi w końcu Grace.\nZanim odpowiem, przyglądam się jej uważnie, tak jak robiłam to od chwili, kiedy oznajmiła, że jest moją córką. Wielkie oczy o błagalnym wyrazie. Gładka, świeża skóra. Czy to jest Helena? Moja Helena? Dlaczego tego nie wiem? Przecież matka powinna instynktownie rozpoznać swoje dziecko, prawda? Ale kiedy ją ostatnio widziałam, Helena miała sześć miesięcy, mogła się dowolnie zmienić. Racjonalna część mojego umysłu radzi mi dać spokój – ale ja już wiem, że zamierzam pomóc Grace. Być może tę decyzję dyktuje tęsknota za Heleną, ale co z tego? Już wsiąkłam. Kimkolwiek był ten mężczyzna w mieszkaniu, z pewnością widział moją twarz.\nPodejmuję decyzję, ale ciągle jestem niespokojna.\n– Ale bez pośpiechu – odpowiadam. – Najpierw zrobimy test DNA, a potem zdecydujemy, co dalej.\nGrace garbi się, jak gdyby uszło z niej powietrze.\n– Dziękuję ci, Simone. Zdaję sobie sprawę, jak to wszystko brzmi. Więc dziękuję, że chcesz mi pomóc. Pierwsza rzecz, jaką muszę zrobić, to dowiedzieć się, co z Lucasem.\nSięga po następną kanapkę, ale tylko trzyma ją w ręce.\n– Zastanawiałam się nad tym i widzę dwie możliwości: albo zabiłam Lucasa i ktoś zabrał ciało, albo on nie umarł, jak go… walnęłam. Co by oznaczało, że gdzieś się przyczaił. Z moim telefonem.\nŻadna z tych możliwości nie jest przyjemna. Jeśli Grace mówi prawdę, a Lucas jednak przeżył, to co jej zrobi, gdy ją dopadnie? A jeśli nie żyje, to ktoś wie, że zginął z ręki Grace. Tak czy inaczej, dziewczyna ma kłopoty.\n– Pozwól mi chwilę pomyśleć. Może zjedz do końca te kanapki i potem pooglądaj telewizję albo coś, a ja tymczasem zrobię parę rzeczy do pracy. Później wróci Matt. W ciągu najbliższych paru godzin i tak nic się nie wydarzy, więc spróbujmy nie martwić się przesadnie.\nGrace chyba akceptuje ten plan, bo sięga po kolejną kromkę.\nKanapek już nie ma, więc prowadzę ją do salonu. Siada na kanapie, zrzucając trampki, by móc podkulić nogi. Nie sposób nie myśleć, że sytuacja, w której się znalazłyśmy, jest niesamowicie dziwna.\nWracam do kuchni, włączam laptop i piszę e-mail do Abbota, jeszcze raz przepraszając go za to, że dzisiejszego popołudnia nie dotarłam do pracy. Odpowiedź przychodzi natychmiast: nie przejmuj się, spotkajmy się jutro na śniadanie, to ci opowiem, co straciłaś. Czasem tak robimy, by złapać oddech, nim wciągnie nas szaleńczy wir dnia pracy, ale jakoś nie mogę sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz udało nam się wyrwać na śniadanie. Odpowiadam, że to świetny pomysł i że szczegóły dogramy esemesem.\nPrzez następne parę godzin usiłuję się skupić na pracy i w ten sposób zapomnieć, że w moim salonie Grace siedzi sobie wygodnie na kanapie i ogląda telewizję, jak gdyby od zawsze stanowiła część naszej rodziny. Zaglądam do niej co jakiś czas, a kuchenne drzwi zostawiam otwarte, więc gdyby z jakiegoś powodu zamierzała wyjść z pokoju, zobaczę ją, nie ruszając się od stołu.\nPraca pochłania mnie tak bardzo, że dopiero chrobot klucza Matta we frontowych drzwiach uświadamia mi, że jest prawie ósma. Zrywam się, biegnę go przywitać i wciągam do kuchni, żeby z nim porozmawiać, zanim przedstawię go Grace. Zamykam za nami drzwi kuchni i nalewam mu kieliszek wina.\n– Widziałem twoją wiadomość i parę razy próbowałem oddzwonić, ale odpowiadała poczta głosowa, a nie mogłem wrócić wcześniej, bo mieliśmy spory kłopot z jednym pacjentem. Co się stało? Wszystko w porządku? – pyta, sięgając po kieliszek.\nWyciągam komórkę z kieszeni i rzeczywiście, ekran się nie rozświetla, bateria padła.\n– Poczekaj tu – mówię. – Musimy porozmawiać, ale siedź tu i się nie ruszaj.\nIgnorując jego zdziwioną minę, wybiegam sprawdzić, co u Grace.\nOtwieram drzwi do salonu. Ciemność.\nGrace śpi na kanapie. Wygląda bezbronnie jak dziecko. Telewizor ma wyłączony dźwięk, a obraz mży światłem na jej twarz. Przymykam drzwi i wracam do Matta, ze zdenerwowaniem myśląc, jak mu powiedzieć, co zaszło.\nStoi przy drzwiach ogrodowych, tak blisko, że jego oddech zostawia mgiełkę na szybie. Czuję nagły przypływ smutku. Za moment odmienię nasze życie, zakłócę równowagę, którą budowaliśmy i utrwalaliśmy przez lata. Nauczyliśmy się trzymać nasz żal pod kluczem, ale zaraz on wyrwie się z zamknięcia i znów wybuchnie z całą mocą.\n– Matt – zaczynam, jak gdyby dźwięk jego imienia miał mu ułatwić przyswojenie tego, co zamierzam powiedzieć. – Myślę, że powinieneś usiąść.\nSiada. Nie musi mnie namawiać, żebym zaczęła mówić: opowieść o wydarzeniach dzisiejszego dnia wylewa się ze mnie, całkiem jak w pracy, kiedy relacjonuję zespołowi jakąś gorącą wiadomość. Instynktownie pomijam Lucasa, nie wspominam o naszej wizycie w jego mieszkaniu, bo tego sama jeszcze nie przemyślałam. Mówiąc o króliczku Heleny, wyciągam go z torebki i stawiam na stole. Na ten widok Matt unosi brwi, fałdy na jego czole rysują się wyraźniej.\n– Wiem. To znaczy, jestem prawie pewna, że to ten.\n– Ale… jakim cudem?\n– Nie mam pojęcia, Matt, ale ona go miała – mówię ściszonym głosem, choć jestem pewna, że Grace nadal śpi.\n– I ona twierdzi, że jest naszą córką?\n– Tak. W każdym razie przypuszcza, że tak. Ale musimy mieć pewność, prawda?\nMatt jednym łykiem wypija pół kieliszka wina.\n– Ja… No, tak. Potrzebujemy się dowiedzieć.\n– Zaproponowałam jej test DNA. To byłby niepodważalny dowód, prawda?\nBez słowa kiwa głową. Ostatni raz milczał w ten sposób w tym strasznym okresie tuż po zaginięciu Heleny.\n– I ona jest tam. – Wskazuję głową w stronę salonu. – Ja… No tak, to lekki szok. Więc co teraz powinniśmy zrobić?\n– Chyba nic nie możemy zrobić dopóty, dopóki nie dostaniemy wyników testu. Jak sądzisz, ile to potrwa?\nZastanawia się przez chwilę i odpowiada:\n– Mam na górze szpatułki do pobierania wymazu. Jutro mogę wysłać próbki do laboratorium. Zwykle analizy są po dwóch tygodniach, ale jeśli poproszę, zrobią to dla mnie na cito. Może dadzą radę w dwadzieścia cztery godziny.\nCo za ulga. Dwadzieścia cztery godziny to pestka, byłam pewna, że czeka się co najmniej miesiąc.\nMatt jednym haustem dopija wino.\n– Ale powinniśmy też wezwać policję, nie?\nTeraz ostrożnie. Jeśli gwałtownie zaprotestuję, Matt nabierze podejrzeń.\n– Chyba powinniśmy z tym zaczekać, aż zyskamy pewność. To przecież nie potrwa długo.\nJest zbyt poruszony, aby zauważyć brak logiki w mojej odpowiedzi.\n– Mogę ją zobaczyć? Ma na imię Grace, tak? Na pewno raz na nią spojrzę i będę wiedział. Przecież powinniśmy rozpoznać własną córkę?\nJeszcze wczoraj o tej samej porze byłabym założyła, że tak, ale to nie takie proste. Próbowałam dostrzec w Grace coś znajomego, jakąś wymierną cechę, której mogłabym się uchwycić, coś, co matka powinna odruchowo rozpoznać, ale nie sądzę, żeby to było możliwe. Helena nie miała roku, kiedy zniknęła. Nie rozwinęło się w niej jeszcze nic, co by świadczyło, jaka będzie jako młoda kobieta. Próbuję wyjaśnić to Mattowi, ale na jego twarzy wyraźnie maluje się nadzieja, że z nim będzie inaczej.\nGrace wciąż śpi. Matt wpatruje się w nią, jak ja to robiłam przez całe popołudnie. Grace zaczyna się budzić, jak gdyby wyczuła jego obecność.\n– To jest Matt, mój mąż – mówię, kiedy otwiera oczy.\n– Ojej! – Siada, wyraźnie zawstydzona. – Przepraszam, chyba zasnęłam.\nPrzez moment trwamy w bezruchu, nikt się nie odzywa. Wreszcie Matt robi krok do przodu, niezręcznie wyciąga rękę.\n– Cześć, Grace. Simone, jakby to powiedzieć… wprowadziła mnie w sprawę.\nNa dźwięk tych słów wzrok Grace przeskakuje do mnie, widać w nim panikę. Dyskretnie kręcę głową z nadzieją, że to jej wystarczy, aby zrozumieć, że nie wspominałam o Lucasie. Chyba działa, bo Grace na powrót skupia uwagę na Matcie i ujmuje jego rękę.\n– Wiem, że to dziwnie wygląda – mówi. – Ale Simone obiecała, że sobie poradzimy. Dowiemy się, co się stało.\nZostawiam ich samych. Jeśli Grace rzeczywiście jest naszą córką, to przecież widzi swojego tatę po raz pierwszy od niemowlęctwa. A jeśli kłamie, to może coś jej się wymsknie i kiedy Matt i ja porównamy później jej słowa, dostrzeżemy jakąś nielogiczność.\n– Idę wziąć kąpiel – mówię. – Myślę, że Grace powinna tu dziś zostać na noc. Chociażby po to, żebyśmy rano mogli jeszcze trochę porozmawiać\nŻadne z nich nie protestuje, więc odwracam się i wychodzę, słysząc jeszcze, jak Matt mówi Grace, że chciałby od razu wziąć wymaz z wnętrza jej policzka.\nPóźną nocą Matt i ja rozmawiamy szeptem, przytuleni do siebie w łóżku. Grace śpi obok, w pokoju gościnnym. Oboje jesteśmy świadomi, że to idiotyczny, nieodpowiedzialny pomysł: pozwolić jej spać w naszym domu, ale żadne z nas nie stwierdza tego na głos.\n– Wierzysz jej? – pytam. – Myślisz, że mówi prawdę?\nCałuje mnie w czubek głowy i wzdycha ciężko.\n– Sam nie wiem, co myśleć. Instynkt podpowiada mi, że to fałszywy trop. Kłamstwo. Straciliśmy Helenę lata temu, a ta dziewczyna to nie jest nasze dziecko.\nMatt wychodzi z domu wcześnie rano. Jeszcze przed przyjściem pierwszego pacjenta ma w gabinecie jakieś spotkanie, na którym musi być obecny. Zabiera jednak wymaz Grace, więc niedługo czegoś się dowiemy. Modlę się, żeby udało mu się posłać próbkę do analizy na cito; zwariuję, jeśli będę musiała czekać na wyniki dwa tygodnie.\nKiedy schodzę na dół, Grace jest już w kuchni. Siedzi przy stole. Czuję zapach tostów i dopiero wtedy dostrzegam, że zrobiła śniadanie.\n– Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza? – mówi, lekko przygryzając wargę. – Matt powiedział, żebym się częstowała. Zrobiłam dla ciebie herbatę.\nSiadam. Na talerzu przede mną piętrzy się stos nieco przypalonych tostów tonących w kałuży masła.\n– Dziękuję, wygląda świetnie, ale ja zazwyczaj rano piję tylko kawę albo herbatę.\nWidzę, jak uśmiech znika z jej twarzy, więc szybko dodaję, że dzisiaj zrobię wyjątek.\nZeszłej nocy dałam jej do spania stary T-shirt Matta. Teraz dostrzegam, że szczupła Grace mogłaby się nim owinąć dwa razy. Z przodu widnieje sprane logo U2. Wydaje mi się, że Matt miał ten T-shirt jeszcze przed urodzeniem Heleny. Dziwnie ją w nim widzieć.\n– Jakie mamy plany na dzisiaj? – pyta Grace, wgryzając się w zrumienioną kromkę.\n– No cóż, ja muszę iść do pracy.\n– A, no tak… – Nawet nie próbuje ukryć rozczarowania.\nCały ranek rozważałam, co z nią zrobić. Kiedy Matt się obudził, zaproponowałam, że moglibyśmy ją poprosić, aby z nami została aż do przyjścia wyników testu, ale się sprzeciwił, i to ostro. Poniekąd go rozumiem. Nie znamy tej dziewczyny, kimkolwiek jest, więc nie możemy zostawić jej samej w naszym domu.\nNa szczęście Grace bezwiednie rozwiązuje mój problem.\n– A ja muszę iść na uczelnię. Wczoraj opuściłam wszystkie wykłady, będę mieć koszmarnie dużo do nadrobienia. Nienawidzę robić sobie zaległości – mówi, sięgając po kolejny tost. – I muszę odwiedzić mamę.\nTo mnie zaskakuje, nie tylko dlatego, że znowu zaczęła mówić o niej „mama” zamiast „Ginny”.\n– Ale co jej powiesz?\n– Na razie nic. Dopóki my nie zdecydujemy, co zrobimy. Ale chcę spróbować ją podpytać o Lucasa. To mieszkanie przy Embankment nie może być jego jedynym, skoro było zupełnie puste. I chcę się dowiedzieć, gdzie jest ta jego restauracja. Od czegoś musimy zacząć.\nNie wydaje mi się, aby to był dobry pomysł, ale jak mam jej go wyperswadować? Nie mam nad nią żadnej władzy. Nawet jeśli rzeczywiście jest Heleną. A dopóki nie mamy dowodu, nie wolno mi tak o niej myśleć.\n– No to możemy się spotkać po mojej pracy – mówię, zaskakując tym sama siebie. Serce podszeptuje mi całkiem co innego, niż wskazuje rozsądek. – Chcesz, żebym do ciebie zajrzała? Możemy się umówić na uczelni.\nDopiero w tej chwili uświadamiam sobie, jak bardzo pragnę pomóc Grace.\n– A nie mogłabym przyjść tutaj? Bo jeśli mama akurat do mnie wpadnie, będzie się zastanawiała, kim jesteś.\nZ każdą chwilą sytuacja coraz bardziej się komplikuje, ale…\n– Dobrze – przychylam się do jej prośby. – Koło szóstej trzydzieści powinnam być już z powrotem. Wątpię, żeby Mattowi udało się tak szybko uzyskać wyniki, ale kto wie, może dziś wieczorem już coś będziemy wiedzieć.\nMam świadomość tego, że to mało prawdopodobne, chcę tylko sprawdzić, jak Grace zareaguje na tę nowinę. Wyraz jej twarzy ani trochę się nie zmienia.\nWyjmuję z szuflady notatnik, pospiesznie piszę adres naszego domu i oba telefony, domowy i mój komórkowy.\n– Mogą ci się przydać – mówię, odrywając kartkę i wręczając ją Grace.\n– Bardzo ci dziękuję, Simone. Naprawdę. Wiem, że nie jesteś mi nic winna, a ty…\n– Nic się nie przejmuj – ucinam, bo niełatwo przyszłoby mi wyjaśnić, czemu chcę jej pomóc.\nCiąży mi kategoryczny osąd Matta, że to nie nasza córka. On wydaje się tego pewny, a ja nie mogę z podobną łatwością odesłać jej z kwitkiem. Zapewne emocje zaćmiewają mi jasność umysłu, ale nie pragnąć, nie potrzebować odpowiedzi – to byłoby ponad moje siły.\nGrace wstaje i zaczyna sprzątać ze stołu.\n– Dzisiaj muszę sobie załatwić nową komórkę albo może od kogoś pożyczę. Jak tylko będę mogła, prześlę ci esemesem mój numer.\nOdpowiadam, że to dobry pomysł. Nie dodaję, że chcę móc się z nią w każdej chwili skontaktować.\n– Mogę wziąć prysznic? – pyta, kiedy stół jest już pusty. – Będę się spieszyć, bo pierwszy wykład mam o dziewiątej.\nBałam się, że o to poprosi. Kiedy zamknie drzwi do łazienki, stracę ją z oczu i jeśli będzie coś knuła, nie zauważę tego. Jedyne, co mogę zrobić, to usiąść na łóżku w sypialni i nie spuszczać wzroku z drzwi do łazienki.\nWychodzę z domu za późno, by zdążyć spotkać się z Abbotem na śniadanie. Wysyłam mu esemes z przeprosinami, a on natychmiast odpisuje, że w porządku. To także w nim lubię: nigdy nie denerwuje się bez powodu. Rozumie, że czasem coś wypadnie.\nDocieram do pracy i widzę, że siedzi już przy biurku, wpatrzony w swój monitor. Jest w News 24 o parę lat krócej niż ja, ale ciężką pracą wkrótce uzyskał takie samo stanowisko jak moje, jest producentem terenowym. Nie rywalizujemy ze sobą, każde z nas pracuje nad innym typem wywiadów, ale dzielimy się pomysłami i bardzo to sobie cenię.\nZaprzyjaźniliśmy się z łatwością, ale wiem, że Abbot cieszy się, że nie znał mnie w okresie zniknięcia Heleny. Niewielu z moich ówczesnych przyjaciół potrafiło sobie poradzić z moją rozpaczą. Powoli, jeden po drugim, wszyscy się wykruszyli. Abbot o tym wie, ale sam jest częścią nowego życia, które dla siebie zbudowałam. Nie bez znaczenia okazuje się też to, że znają się z Mattem i nie ma między nimi napięć. Gładka złotobrązowa cera i obłędnie błękitne oczy Abbota to dość, by wytrącić z równowagi mężczyznę o niższym poczuciu własnej wartości, ale mój mąż nie jest typem zazdrośnika.\n– Przepraszam za śniadanie. Wynagrodzę ci jego brak, obiecuję – mówię, wsuwając się na moje stanowisko.\n– Ależ nic się nie stało. Wszystko gra?\nChętnie bym mu opowiedziała, co mi się przydarzyło, ale to niewłaściwy moment.\n– Tak, dzięki, że mnie wczoraj zastąpiłeś.\nMówi, że cała przyjemność po jego stronie, po czym wskazuje na swój monitor.\n– Słyszałaś już? Ta dziewczyna, która zaginęła w Kilburn parę tygodni temu… Znaleźli jej torebkę. We wschodniej części Londynu! To straszny kawał drogi od jej domu.\nRobię, co mogę, aby się opanować i nie okazać smutku. Nad tym cyklem wiadomości pracował Abbot, ale śledziłam doniesienia i bałam się, że nadejdą tego rodzaju złe wieści. Strasznie mi żal jej rodziny.\n– Ma dopiero dwadzieścia lat, prawda?\n– No. Boże… – Abbot kręci głową. – Wydaje się, że to tak niewiele, co nie?\nAbbot ma trzydzieści cztery lata, więc jest ode mnie trochę młodszy, ale i tak dwudziestka musi mu się wydawać odległym wspomnieniem. Ze mną jest trochę inaczej: mając dwadzieścia lat, wciąż byłam w żałobie po utracie Heleny, więc moje wspomnienia z tego okresu są tak żywe, jakby to było wczoraj.\nZ wysiłkiem skupiam uwagę. Z zasady nie mieszam życia prywatnego i pracy.\n– Mark chce, żebyś przejęła tę historię – ciągnie Abbot. – Mogłabyś? Ja tkwię po uszy w sprawie tego skorumpowanego bankiera. Co dwie minuty przychodzą nowe doniesienia. Kanalia to mało powiedziane.\nKładzie mi dłoń na barku i lekko zaciska palce. Słowa są niepotrzebne, oboje wiemy, że próbuje mnie pokrzepić.\nPrzez resztę przedpołudnia przekopuję się przez materiały, które dostarczył mi Abbot. Dziewczyna nazywa się Charlotte Bray, zaginęła czwartego stycznia, dwa dni wcześniej miała dwudzieste urodziny. Wychodząc z domu, powiedziała rodzicom, że spędzi wieczór z przyjaciółmi w pubie, ale przesłuchano wszystkie osoby znane jako jej znajomi i każda z nich zaprzeczyła, że miało dojść do takiego spotkania. Ten szczegół zwraca moją uwagę: dlaczego dwudziestolatka czuła potrzebę zatajenia swoich planów przed rodzicami? Przywołuję się do porządku; moim zadaniem nie jest prowadzenie śledztwa, tylko zrobienie reportażu. Zawsze kiedy pracuję nad czymś, co zbyt blisko mnie dotyka, muszę to sobie powtarzać; blizny, jakie pozostawiło w mojej duszy zaginięcie Heleny, nigdy całkowicie nie znikną.\nSkończywszy czytać, biorę telefon i dzwonię do matki Charlotte. Przedstawiam się, wyjaśniam, o co chodzi. Zapada milczenie. Liczę sekundy. Wreszcie pani Bray wzdycha ciężko i mówi:\n– Nie chcemy rozmawiać z mediami.\nA ja niemal czuję, jak rozluźnia się uścisk jej dłoni na słuchawce telefonu, więc robię jedyną rzecz, jaka mi pozostała, i wyjawiam, że przeżyłam coś podobnego. Nie dodaję nic więcej, to dość, by zasugerować, że ją rozumiem. Manewr jest ryzykowny, ale działa.\n– Będzie pani sama? – pyta pani Bray.\n– Mogę być, jeśli tak pani woli – odpowiadam.\nGdy już mnie wpuści, spróbuję ją przekonać, że będzie lepiej dla niej, jeśli zgodzi się wystąpić przed kamerą. Ta historia powinna zostać opowiedziana z jej punktu widzenia. Ja się zgodziłam. Nie zadziałało, ale nie żałuję, że spróbowałam.\n– Zgoda – mówi pani Bray po długim milczeniu. – Czy może pani przyjść o trzeciej?\nPaństwo Brayowie mieszkają w trzypiętrowym domu przy przecznicy Kilburn High Road. Na chodniku, zgodnie z moimi przewidywaniami, kłębi się tłumek dziennikarzy i fotografów, powodując o wiele za dużo hałasu i zamieszania. Przeciskam się obok nich, zadowolona, że to właśnie ze mną matka Charlotte zgodziła się spotkać. Ignoruję pytania i okrzyki, podchodzę do frontowych drzwi, naciskam dzwonek i wstrzymując oddech, czekam.\nPani Bray otwiera po kilku sekundach. Ma opuchnięte oczy i zaczerwienione policzki. Jest młodsza, niż oczekiwałam, ma jakieś czterdzieści pięć lat, ale tego rodzaju nieszczęście postarza, jak gdyby czas przewijał się na fast forward, więc wiem, że czuje się o wiele starzej.\n– Simone? – Cichy głos pasuje do jej kruchej postaci.\nPani Bray jest bardzo szczupła i zastanawiam się, czy to jej normalna figura, czy zmizerniała tak po zniknięciu córki. Jasnobrązowy kolor włosów dobrze maskuje odrobinę siwizny, której nie miała zapewne siły ukryć pod farbą. Ma na sobie szary sweter i szarą spódnicę za kolana; ten dobór kolorów wcale mnie nie dziwi.\nNie czeka na moją odpowiedź, wciąga mnie do środka i zamyka drzwi.\n– Nie zostawiają nas w spokoju, odkąd odnaleziono torebkę Charlotte. Przedtem, zaraz po jej zniknięciu, nas nie nękali, ale teraz… Na pewno wszyscy mają nadzieję, że Charlotte nie żyje. To o wiele bardziej podniecająca wiadomość, czyż nie? – mówi, ocierając łzy. – Przepraszam. Niech pani wejdzie do środka.


Technorattan mata na balkon – Materiały budowlane\nTechnorattan mata na balkon\nOsłona balkonowa rattanowa – idealna na balkon, taras lub do ogrodu. Mata rattanowa może zostać wyprodukowana w dowolnym kolorze i rozmiarze. Dla wielu z nas balkon jest jedynym miejscem, gdzie możemy bez .\nMata z technorattanu to idealna osłona na balkon lub siatkę ogrodzeniową. Jest estetycznie wykonana, odporna na wilgoć i mróz. Osłona na balkon zagwarantuje nam prywatność i spokojny wypoczynek na balkonie. Do wyboru mamy maty osłonowe bambusowe, wiklinowe i trzcinowe oraz .\nStrona główna – Mata na lata – osłony z technorattanu na balkon pod wymiar. Duży wybór Maty osłonowe oraz dodatkowe wyposażenie znajdziesz online na OBI lub w Twoim. Wysokość (cm): 500/1500; Długość (cm): 10; Materiał: technorattan. Maty technorattanowe polecamy szczególnie na balkony. Mata z technorattanu w kolorze ciemny brąz to produkt, który wykorzystasz w ogrodzie, na tarasie lub balkonie.\nDekoracyjna mata została wykonana z trwałego . Mata z technorattanu Natur Garden m czekoladowa. Dzięki zastosowaniu maty czy osłony odmienisz wygląd Twojego balkonu i zapewnisz spokój sobie i .


moje pasje: Sernik cytrynowy z lemon curd\nCudownie kremowy, delikatny, orzeźwiający, cudownie cytrynowy, Idealny!!!! Jeden z najlepszych jakie jedliśmy :) Zniknął niewiarygodnie szybko :) Syn na zmianę z mężem podjadali po kawałeczku z lodówki krojąc "tylko troszkę" jakby normalnie na talerzyk nałożyć nie mogli :)\nLemon curd, to niezmiennie mój ulubiony, który już pojawiał się na blogu wielokrotnie (klik).\nCałość wyszła niesamowita!!! Bardzo, ale to bardzo Wam polecam :)\n250g ciastek digestiwe w polewie mlecznej\nSkładniki zmiksować. Tortownicę (24cm) natłuścić, a dno dodatkowo wysypać kaszą manną. Masą ciasteczkową dokładnie wylepić dno. Wyrównać i wstawić do lodówki na ok 30 min.\n700g serka kremowego - może być mascarpone+wiaderkowy (u mnie domowy kreolski- klik)\n4 łyżki (110g) lemon curd\npozostały lemon curd do posmarowania wierzchu sernika\nbeziki do dekoracji (wybierzcie zgrabniejsze niż moje ;) )\nWszystkie składniki bardzo dokładnie zmiksować. Masę przelać do tortownicy na ciasteczkowy spód. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec w temp 175 stopni przez 15 minut, a następnie zmniejszyć temp. do 160 stopni i piec kolejne 45 minut. Wystudzić.\nWystudzony sernik posmarować lemon curd. Udekorować bezikami i podawać z kleksem bitej śmietany. Smacznego :)\nMartha 10 października 2014 19:27\nRedHead 10 października 2014 20:05\ngin 11 października 2014 20:51\nMmm, absolutnie cudowny :) Wiem co mówię, bo piekłam podobny - niebo w buzi :)\nMajana 13 października 2014 19:50\nWygląda cudnie! Robiłam kiedyś sernik z lemon curd, był absolutnie fantastyczny. :)\nObżarciuch 18 października 2014 13:01\ntaki sernik to musi być raj dla podniebienia :) aż mi slinka cieknie :) Pozdrawiam!


Trener Barçy nie zlekceważy rannego lwa - Polskatimes.pl\nTrener Barçy nie zlekceważy rannego lwa\nData dodania: 2008-12-12 23:29:08\nOstatnia aktualizacja: 2008-12-12 23:29:08\nW sobotni wieczór czeka kibiców najsłynniejszy piłkarski klasyk na świecie. Barcelona podejmuje Real Madryt.\nTransmisje z meczów tych drużyn biją w Hiszpanii rekordy oglądalności, wyprzedzając nawet najpopularniejsze seriale. Nie tylko tam - każde El Clasico ściąga przed telewizory kilkadziesiąt milionów ludzi na całym świecie. O Wielkich Derbach Europy - jak nazywa się te mecze - napisano już całe tomy. Były tematem artykułów prasowych, książek, a nawet rozpraw filozoficznych. Chyba każdy kibic piłki nożnej na świecie wie, skąd wzięła się obsesyjna wręcz niechęć kibiców Barcelony do Realu. W ich oczach uchodzi on za symbol ucisku, którego doznała cała prowincja za czasów Francisco Franco.\nTrzeba uczciwie przyznać, że mają sporo racji, bo hiszpański generał - prywatnie kibic Królewskich - w czasie swojej dyktatury uprzykrzał życie Katalończykom. Symbolem tej niechęci jest dla wielu świński łeb rzucony z trybun przez katalońskich kibiców w Luisa Figo. Powód? Portugalczyk ośmielił się przejść kilka lat temu z ich ukochanego klubu do Realu.\n- Zostawmy "Polacos" (obraźliwy przydomek Katalończyków) ich kompleksom - mawia się z kolei w stolicy Hiszpanii. Dla kibiców Realu Barcelona to symbol zbuntowanej prowincji pełnej sfrustrowanych ludzi, którzy tak naprawdę sami nie wiedzą, czego chcą. Z jednej strony manifestują na każdym kroku swoją narodową odrębność, a w ich szkołach hiszpański jest traktowany jak język obcy. Z drugiej strony, ci sami ludzie używają na co dzień tego obcego języka w swoich domach.\nDla reszty świata Wielkie Derby to po prostu wspaniały piłkarski spektakl - starcie najbardziej utytułowanego klubu w Europie (Real) z zespołem grającym chyba najpiękniejszy futbol na Starym Kontynencie (Barcelona).\nW sobotę mogą jednak nie doczekać się wielkich emocji, bo od dawna ten mecz nie miał tak zdecydowanego faworyta. Najlepiej pokazują to notowania bukmacherów - za każde postawione na zwycięstwo Realu euro można zarobić aż sześć. Kurs na Barcelonę wynosi półtora. Nie ma w tym przypadku - jeśli weźmie się pod uwagę statystyki. Barcelona gra porywająco. Wygrana w poprzedniej kolejce 4:0 z Valencią (tydzień wcześniej wygrała, też na wyjeździe, 3:0 z Sevillą) była ich 12. zwycięstwem w 13. kolejnym meczu ligowym.\nW prowadzonej przez Josepa Guardiolę ekipie ciężko znaleźć słaby punkt, a takich piłkarzy jak Lionel Messi, Samuel Eto'o (ten duet zdobył już w sumie 23 gole), Xavi czy Daniel Alves zazdrości im cała Europa. Real odwrotnie - radzi sobie coraz gorzej. Po niedzielnej porażce 3:4 z Sevillą spadł na 5. miejsce w tabeli i ma już 9 pkt straty do Barçy. Do tego na zespół z Madrytu spadła jesienią plaga kontuzji. W sobotę goście zagrają bez Pepe, Gabriela Heinze, Mahamadou Diarry, Ruuda van Nistelroya, Rubena de la Reda i najprawdopodobniej Wesleya Sneijdera. Dodajmy pauzujących za kartki Marcelo i Arjena Robbena, a gołym okiem widać, że sytuacja Królewskich jest wręcz dramatyczna. - To nie ma znaczenia, ranne lwy są najgroźniejsze. Lekceważenie Realu byłoby samobójstwem - ostrzega przed nadmiernym optymizmem Guardiola. On sam jako piłkarz nigdy nie przegrał na Camp Nou z Realem (siedem zwycięstw i trzy remisy). Teraz ma szansę pokonać Królewskich również jako szkoleniowiec. A złośliwi przypominają, że nowy trener Realu Juande Ramos (zastąpił we wtorek Bernda Schustera po tym, jak ten ostatni oświadczył publicznie, że z Barceloną nie da się wygrać) nie miał ostatnio dobrej passy. Z angielskiego Tottenhamu wyleciał z hukiem półtora miesiąca temu, zostawiając go na ostatnim miejscu w tabeli Premier League. Ramos, który przez 16 lat prowadził różne hiszpańskie zespoły, nie wygrał na Camp Nou ani razu.\nW Madrycie wolą jednak pamiętać, że ten sam Ramos zasłynął wcześniej w Hiszpanii ze wspaniałej pracy w Sevilli. Na wyobraźnię kibiców Realu działa zwłaszcza Superpuchar Europy z 2006 r., który zdobył, gromiąc 3:0… Barcelonę. Wbrew nadziejom części polskich kibiców raczej nie ma natomiast szans na to, że znów zobaczymy w bramce Realu Jerzego Dudka. Polak zagrał w środowym meczu Ligi Mistrzów z Zenitem St. Petersburg (3:0) i spisał się bardzo dobrze. Zdaniem madryckiego dziennika "AS" dyrektor sportowy Królewskich Predrag Mijatović powiedział jednak wprost Ramosowi, że ma postawić w sobotę na Ikera Casillasa. Transmisja w Canal+ Sport o godzinie 22.


Bomba Serafina wciąż tyka :: Tygodnik Regionalny 7 Dni\nInformujemy Czytelników, że zaktualizowana, poprawiona i rozszerzona wersja wywiadu jest już dostępna na naszej stronie internetowej. Przepraszamy jednocześnie pana Władysława Serafina, że rozszerzona wersja wywiadu nie została zamieszczona w drukowanym wydaniu naszej gazety. Zamiana artykułów wynika z pomyłki, z przyczyn niezależnych od redakcji. Jednocześnie mamy nadzieję, że polecą Państwo znajomym niniejszą wersję artykułu, jako pełniejszą i uzupełnioną o dodatkowe informacje. Wariant, który się ukazał w papierowej wersji gazety jest tekstem sprzed autoryzacji.\n- W poprzedniej części wywiadu stwierdził Pan: „przyjdzie czas na ujawnienie kulisów wszystkich zdarzeń”, a miał Pan na myśli sprawę taśm. Poznamy je kiedyś?\n- Poznamy. Sprawa może nie jest artystyczna, ale ma sens i logikę, bo w pewnym momencie zostałem wkręcony w to wszystko. Calikiem był inny cel był rejestracji tej rozmowy, a inaczej został on medialnie pokazany. Nie miałem szans na zmianę zdarzeń medialnych, a wakacje były zapotrzebowaniem na sensacje. W związku z tym postanowiłem tę sprawę przemilczeć. Całe zdarzenie jest nagrane i te materiały były i są w tej chwili w prokuraturze i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Pogodziłem się już z losem i nie zamierzałem odwoływać się od decyzji Prokuratury o umorzeniu. Dziś zrobię to, gdyż ostatnie zdarzenia dobitnie pokazują, że zostałem wkręcony w całą sprawę… największy żal mam o to, że od chwili zdarzenia nikt z władz PSL nie zapytał mnie o jego okoliczności. Świadczy to o tym, że elity polityczne przestraszyły się i najlepszym dla nich wyjściem było zrobić ze mnie ofiarę, a rozkradanie majątku narodowego dalej trwa. Politycy, w tym z PSL-u, dziś zauważają, iż moja sprawa na tle obecnych wydarzeń zaczyna być spójna z tym, co wyjaśniałem w 2012 roku. Wspólnym mianownikiem obu zdarzeń „taśmowych” jest ten sam dziennikarz, który nielegalnie ukradł i ujawnił moje nagranie a teraz nagranie „taśm wprost”.\n- To kiedy je poznamy?\n- Ja częściowo już w tym wywiadzie ujawniam kulisy taśm, ale na całość jest za wcześnie, bo będę się domagał wznowienia śledztwa a milczenie na ten czas jest wskazane. W moim przypadku musi upłynąć nieco więcej czasu, aby każdy miał do tego chłodny dystans. Emocje są największym wrogiem prawdy.\nJa nigdy nie mówiłem, że mam na kogoś haki i ich nie zbierałem. To w swoich materiałach dziennikarze powtarzali to pomówienie tak wiele razy, aż stało się ono „publiczną prawdą”. Nigdy na nikogo nie zbierałem haków. Potrzebna była ofiara medialna, zatem raz puszczona „fałszywka” na użytek mediów w takich warunkach staje się prawdą. Ja pokażę przyczyny powstania nagrania. Wtedy w chłodnym klimacie inaczej ta sprawa będzie odebrana i na pewno przysporzy mi to zrozumiania. Prawda musi zwyciężyć. Ja czuję zresztą na ulicy częstochowskiej – nie tylko warszawskiej i w Polsce – ogromne zrozumienie. Rolnicy i duża część społeczeństwa dobrze zrozumiała moje działanie. Całe moje zachowanie poświęcone było uratowaniu Elewaru przed złodziejską prywatyzacją. A fakt, że chciało zrobić to kilka cwaniaków związanych z PSL-em nie może rzutować na cały ruch ludowy. Jako szef największego Związku Zawodowego mam konstytucyjny obowiązek dbać o interesy rolników. Prywatyzacja ELEWARU to jest przejęcie infrastruktury Państwa, w wyniku czego producenci zbóż i ich dochody zależałyby od kaprysów właściciela elewaotrów a nie polityki rolnej Państwa. Straty rolników mogłyby być liczone w miliardach złotych. Zamiast tych ludzi rozliczyć i usunąć z PSL-u, próbowano usunąc mnie niestatutowo. W tej sprawie dwóch jest skazanych prawomocnych wyrokiem, sześciu czeka z aktem oskarżenia na rozprawę. Czyli i… !? Oczywiście mocno poparzona elitarna grupa w Warszawce będzie oburzona do końca życia. Trochę „nasrałem” im do gniazdka, trochę się zamieszało w tym piekiełku, trochę chłopcy musieli poodstawiać kadzie dobrobytu i nie chodzi tu tylko o PSL. Tu chodzi po trzykroć o Elewar. Jest jedynym w gospodarce narzędziem stabilizującym i gwarantującym obronę ceny zboża dla rolników. To Państwo decyduje o tym, poprzez skupowanie nadwyżek lub wypuszczaniu rezerw na rynek, czy będzie bieda czy dobrobyt. Elewar, który znalazłby się w rękach prywatnych – co próbował robić pan S., gwarantując tam sobie 5 procent zysku i po prostu chcąc się dorobić na majątku narodowym – działaby na szkodę rolników producentów zbóż.\n- Elewar niczym Bank Zbożowy, Serafin niczym Nikodem Dyzma...\n- Oczywiście, że tak. Jakie to było chytre i cwane. Nawet minister Kalemba dał się nabrać. Pewni ludzie świadomie chcieli tę spółkę doprowadzić do upadłości, kupując ją za grosze, a później mielibyśmy kilku multimilionerów więcej. A przecież łatwiej Państwu Polskiemu dopłacić 100 milionów zł. na utrzymanie Elewaru, niż potem wypłacać rolnikom miliardy, wyrównując ich straty. Na szczęście Elewar wraca z powrotem do spółki państwowej. Ktos kiedyś po latach powie, o moim wielkim dziele, którego dokonałem, ujawniając te wszystkie sprawy.\nNie wiem, czy nie będzie się pani bała tego opublikować, ale muszę na łamach „7 dni” po raz pierwszy powiedzieć, że dziennikarze mnie oszukali, wprowadzili w błąd. Ukradli mi materiał. Miała to być inna publikacja o próbie zawłaszczenia majątku narodowego, a oni zrobili z tego hucpę polityczną. Myśleli, że staną się drugimi bohaterami afery Watergate, a jedyne co po nich zostało to wstyd. Dziennikarze, uzgodnili ze mną, że jest to element do dużego materiału filmowego reazlizowanego w formie śledztwa dziennikarskiego. Wymagana była moja zgodna na użycie fragmentów lub wizerunku materiału, takiej zgody nigdy nie uzyskali zatem dopuścili się pospolitego przestępstwa i naruszenia dóbr. Za 30 tys. zł sprzedali gazecie te taśmy a nie mieli do tego, żadnych praw. Dziś ci sami dziennikarze bezkarnie robią to samo z Państwem. Gdyby władze państwowe, a szczególnie PSL poważnie podeszły do zdarzenia i szukano by naprawdę sprawców tej hucpy, to dziś nie byłoby „TAŚM WPROST”. Etyka dziennikarska nie uprawnia do wyrządzania szkody ludziom i Państwu. Największy żal mam o to, że władze mojej partii, chyba ze strachu, rozpoczęły przeciwko mnie „procesy, aby mnie wykończyć”, zamiast przyjrzeć się głębiej sprawie. Z ogromną satysfakcją przyjąłem fakt, iż koledzy z PSL-u ze Śląska nie dali się ponieść tym złym nastrojom i dziś wszystkim tym przyjaciołom dziękuję. To wszystko będzie miało jeszcze swój finał.\n- Dziś najwyraźniej nie poznamy szczegółów tej sprawy... Porozmawiajmy o równie tajemniczych Kółkach Rolniczych...\n- Żadna to tajemnica. 150 lat istnienia. Kółka rolnicze to nie coś takiego jak gazeta „7 dni”, którą się weźmie do ręki... Proszę przyjechać na wieś, na zebrania. Mogę w regionie częstochowskim zawieźć panią do setek kółek rolniczych i kół gospodyń wiejskich.\n- Ilu jest członków?\n- Nie wiem, ilu mamy członków. Nie dysponujemy środkami, by prowadzić analizy. Jest to organizacja wielopokoleniowa i uaktywnia się wtedy, gdy jest potrzeba środowiskowa. W jednej miejscowości kółko jest, w innej go nie ma, a ja jestem szefem ogólnopolskiej organizacji o charakterze narodowym. Ostatnio byłem na dwóch zebrania w mojej rodzinnej wsi pod Górą Kalwarią, i dla mnie jest to najlepszy dowód.\nKółko rolnicze jest organizacją zawodową, która ma prawo również do działalności gospodarczej. Koła gospodyń wiejskich jest w strukturze Kółka Rolniczego lub samodzielnym ogniwem organizacji. Jeżeli gdziekolwiek Pani lub mieszkańcy widzą aktywność KGW to jest to aktywność Kółek Rolniczych. Statut Kółka Rolniczego ani Koła Gospodyń Wiejskich nie definiuje członków według płci. Zatem w kółku Rolniczym mamy kobiety i mężczyzn i w KGW kobiety i mężczyzn. Jest w kraju kilkanaście przypadków, gdzie przewodniczącymi KGW są Panowie. Organizacja jest wielopokoleniowa, pluralistyczna i nie ma podziału na płcie.\n- Nadal nie wiem: kółka rolnicze istnieją czy też nie?\n- Pamiętajmy, że kółko rolnicze to jest również to co tańczy i śpiewa na dożynkach. Jestem prezes wszystkich kół gospodyń wiejskich.\n- Zapytam inaczej, ile mamy w Polsce kółek?\n- Kółko rolnicze może utworzyć minimum 10 osób. Kółko ma prawo kupić sobie ciągnik i zarabiać na przykład na usługach. Ja, żeby być prezesem Krajowego Związku, muszę być wybrany na zebraniu Kołka Rolniczego, ja nie jestem wyjęty z kapelusza. Ja jestem prezesem Wojewódzkiego Związku w Częstochowie i Krajowego w Warszawie. Wybory są demokratyczne. Każde kółko rolnicze jest zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym. Na dzień dzisiejszy w KRS jest 21 tysięcy 600 zarejestrowanych kółek rolniczych, na 36 tysięcy wsi. I ponad 27 tyś Kół Gospodyń Wiejskich. Przykładem jest Kłobuck, gdzie praktycznie nie ma wioski w Powiecie, gdzie nie byłoby KGW. I ja to mogę udowodnić.\n- Władysław Serafin – jak sam Pan twierdzi: ma Kółka, w PSL-u jest niestety „jedną nogą”, na jakim etapie kariery politycznej i zawodowej jest Pan dziś?\n- Dla mnie to jest codzienność. Wszystko, co się wokół mnie dzieje, to tak jak zaplanowany przez Pana Boga scenariusz. Jestem, jak ten puszek marny na wietrze, tam gdzie zawieje tam idę, tam gdzie los poprowadzi. Kogoś to może zdziwić, ale ja przez 25 lat życia publicznego ani jednej godziny nie byłem na etacie publicznym, czyli nie odzyskałem nawet złotówki poświęconej z własnego majątku na wybory. Ktoś się prześmiewa, że Serafin znów przegrał mówiąc o wyborach do Sejmu. A ja wygrałem, gdyż moje głosy również decydują o pozycji PSL-u w Państwie. Tak jak moje głosy i mandat radnego zdecydowały o koalicji w Sejmiku Śląskim z PO. I dzięki temu mamy poważny udział we współrządzeniu Województwem Śląskim jak również wpływ na obsadzanie wielu stanowisk. Tak samo mój wybór w wyborach sejmowych przedkłada się na kraj. Ja nie mam z tego powodu żadnych profitów etatowych i nigdy o to nie zabiegałem. Ale ogromna rzesza członków PSL, nawet ci co grosza na wybory nie wydali, ma pracę. I za to oczekuję szacunku. Owszem, PSL ma tę samą chorobę, co inne partie. Jak ma władzę to i ludzie się do niej garną. Jak nie ma władzy to uciekają. I właśnie ci ludzie nie mają prawa do oceny mojej osoby chociażby w sprawie Elewaru.\n- Co Pan sugeruje?...\n- Chcę czytelnie powiedzieć, że ci którzy chcieli przywłaszczyć Elewar do tego celu wykorzystywali swoją pozycję i wpływy w PSL-u. tacy ludzie chcieli się nachapać i przejść do grupy tzw. kapitalistów. Za takich ludzi cały PSL nie powinien umierać i o tym wielokrotnie mówiłem w 2012 roku. Niestety władze centralne PSL nic w tej sprawie nie zrobiły, próbując przedstawić mnie, jako największe zło w PSL-u. prawdziwym bohaterom afery włos z głowy nie spadł. Ja natomiast dziś przeżywam piekło pomówień, oskarżeń i nasyłanych kontroli. Każda z tych kontroli dzić potwierdza, że nie popełniłem żadnego z zarzucanych mi w mediach publicznie czynów.\n- A w kółkach rolniczych nie pobiera Pan wynagrodzenia?\n- Okresowo jestem zatrudniony w kółkach, ale bez wynagrodzenia, ponieważ nie ma budżetu. Ja wypełniam misję i robię to, dopóki mnie na to stać. Póki mnie będą chcieć...\n- A będą?...\n- Na razie mam poparcie. Natomiast mają prawo nie lubić mnie elity warszawskie, ale tylko PSL-owskie. Mam poparcie w Kłobucku, mam akceptację na Śląsku.\n- Może czas zrezygnować z polityki?\n- Niektórzy twierdzą, że powinienem zmienić partię. Odpowiadam im: nie sztuka zmienić ugrupowanie, trzeba zmienić tych, którzy szkodzą PSL-owi. Niech każdy zrobi dla PSL-u tyle, co ja robię...\nW urzędzie marszałkowskim (PO+SLD+PSL) burdel jak zwykle – nie ma jeszcze oświadczeń majątkowych radnych sejmiku za 2013.# Dla porządku i jasności sytuacji.# Pan Serafin oświadczył w 2013 – po dwóch korektach, bo widać trudno toto oświadczenie wypełnić – że w 2012 zasiadał w czterech radach nadzorczych i z tego tytułu miał dochód w wysokości 40,7 tys. zł (RSH Bronisze). Inne dochody z tytułu zatrudnienia lub innej działalności zarobkowej: KZRKiOR – 18 tys. zł, KRS – 10,4 tys. zł, COMBIDATA – 42 tys. zł, Sejmik śląski – 25 tys. zł (diety radnego). Razem dało to: 136,1 tys. zł # I zobowiązania p. Serafina z tytułu zaciągniętych kredytów: PKO SA – 67,7 tys. zł, PKO BP -888,5 tys. zł, SKOK – 3 mln 43 tys. zł. Razem zadłużenie: 3 mln 999 tys. zł. !!!???\nCzłowieku widać, że nie znasz stawki diet za posiedzenia sejmiku...95% ludzi, którzy narzekają i wytykają ogromne korzyści finansowe za bycie radnym,czy posłem. Jak by nimi sami zostali stwierdziliby, że jednak trzeba dokładać do tego interesu... narzekać i wytykać to każdy potrafi, a coś już zrobić to ciężko...\ndas nie popieram serafina ale dieta to nie etat\nWyznania działacza kółkowego w państwie demokracji inwigilacyjnej – w którym każda osoba publiczna i prywatna jest/może być bezkarnie podsłuchiwana na wszelki wypadek. W państwie gdzie „autorytetem” medialnym są kucharze, kelnerzy, pseudodziennikarze, przedsiębiorcy hochsztaplerzy i działacze partyjni. A cóż ten pajacujący gostek pitoli: „Trochę „nasrałem” im do gniazdka, trochę się zamieszało w tym piekiełku, trochę chłopcy musieli poodstawiać kadzie dobrobytu i nie chodzi tu tylko o PSL”@@@” Ktoś kiedyś po latach powie, o moim wielkim dziele, którego dokonałem, ujawniając te wszystkie sprawy.” .@@@ „Wszystko, co się wokół mnie dzieje, to tak jak zaplanowany przez Pana Boga scenariusz. Jestem, jak ten puszek marny na wietrze, tam gdzie zawieje tam idę, tam gdzie los poprowadzi.” @@@” Nie wiem, ilu mamy członków. Nie dysponujemy środkami, by prowadzić analizy” @@@ Wystarczy jeden członek za wszystkich, kłobucki żałosny członek…\nPan serafin mówi ; ..przez 25 lat życia publicznego ani jednej godziny nie byłem na etacie publicznym, czyli nie odzyskałem nawet złotówki poświęconej z własnego majątku na wybory..., To na jakim etacie Pan był jako poseł, radny sejmiku itp. ?


5 niesamowite włoskie filmy na Netflix teraz-najlepsze włoskie filmy | Cocoa Sharp\nnajlepsze włoskie filmy na Netflix\nte wielokrotnie nagradzane filmy są koniecznością, gdy tęsknisz za Włochami. To moje ulubione włoskie filmy na Netflixie.\nprawdopodobnie jednym z moich największych przełomów 2016 roku było odkrycie „kodów Netflix”. (Był to dla mnie powolny rok). Ta poręczna lista zawiera wszystkie kody, których Netflix używa do klasyfikacji filmów. To sprawia, że bardzo łatwo znaleźć to, czego szukasz. Wystarczy wpisać kod na końcu tego adresu URL: https://www.netflix.com/browse/genre/ do paska adresu i eccolo – wszystkie włoskie filmy Netflix ma do zaoferowania w jednym miejscu! Kod dla włoskich filmów to 8221.\nmówiąc szczerze, nie jestem zachwycony ograniczonym wyborem włoskich filmów, które oferuje Netflix. Filmy, które mają do dyspozycji, są jednak znakomite. Większość filmów, którymi zamierzam się z wami podzielić, zdobyła kilka międzynarodowych nagród.\nZdobył Nagrodę Europa Cinemas Label jako najlepszy film europejski. Ocena IMBD: 6.5/10\nKolacja opowiada historię rzymskiej rodziny, która godzi się z faktem, że ich nastolatki są bezduszne, brutalne i pozbawione moralnego sumienia. Nie, naprawdę, o to chodzi.\nOglądaj na Amazonie.\nZbyt wiele nagród, by o nich wspomnieć. Ocena IMBD: 7/10\nlepiej poćwicz na Neapolitańczyku, bo ten film nie jest łatwy do zrozumienia dla nas „standardowych” głośników.\nCzy wiesz, że istnieje więcej niż jeden rodzaj mafii? Przez większość życia tego nie robiłem. Gomorra skupia się na Kamorrze w kampanii i jest luźno oparta na prawdziwych wydarzeniach. Podąża za historiami 5 głównych bohaterów, moim ulubionym jest Toto, 13 – letni Napolitano, który dostarcza zakupy. Żywy obraz przestępczości zorganizowanej we Włoszech dzisiaj Gomora jest obowiązkowa.\nAsia Argento, 2014. Zdobył Nagrodę Guglielmo Biraghi. Ocena IMBD: 6.7/10\nUnderstanded opowiada historię Arii, osobliwej, odważnej, odpornej, interesującej dziewczynki, która chce, aby jej infantylni, zaabsorbowani sobą rodzice obdarzyli ją miłością i uczuciem. Ten dziwaczny film z pewnością da Ci wszystkie chichoty, a następnie poważne odczucia, gdy oglądasz arię, która walczy o swoje miejsce w rodzinie i na świecie. Zobacz też\nCinema Paradiso (Nuovo Cinema Paradiso)\nGiuseppe Tornatore, 1988. Najlepszy Film Nieanglojęzyczny: Złote Globy, Oscary. Ocena IMBD: 8.5/10\njeśli nigdy nie słyszałeś o Cinema Paradiso, być może całe życie mieszkałeś pod skałą. Zdobył niezliczone nagrody i jest często uważany za najlepszy film zagraniczny wszech czasów. Ten film miał mnie we łzach, i łzach, i łzach. Nie zepsuję ci tego, więc idź obejrzeć.\nMafia zabija tylko latem (La mafia uccide solo d ’ estate)\nPif (Pierfrancesco Diliberto), 2013. Najlepsza komedia, 27. Europejska Nagroda Filmowa. Ocena IMBD: 7.2/10\njak jesteś frajerem dla głupich męskich leadów to pod koniec tego filmu będziesz miażdżył Pif. Ten sycylijski komediodramat rozgrywa się od 1970 do 1990 roku i żartobliwie kroniki niektórych ważnych wydarzeń historycznych odnoszących się do rodziny przestępczej Casa Nostra. W przeciwieństwie do innych filmów o przestępczości zorganizowanej, Mafia zabija tylko latem przybiera lekki ton i wyśmiewa mafię przez cały film, świętując zamiast tego bohaterów, którzy ryzykowali życiem, aby pozbyć się zorganizowanej przestępczości z władzy w Palermo. Śledź Arturo od jego pierwszych słów do jego pierwszego pocałunku w tym filmie molto carino.\nWitamy w szkółce i Centrum Ogrodniczym Tagawa Gardens\nChińska rakieta długi marzec 3b nie powiedzie się podczas startu indonezyjskiego satelity\nNiektóre nazwy klasy robotniczej nie są po prostu oglądane z góry – są nielegalne\nIgloo wchodzi w strategiczne partnerstwo z LiddUp z Reality show ABC, Shark Tank\njak dieta ketonowa może pomóc w depresji?\nMorrell Ottoline (1873-1938)\nAnn Harrison (biorca przeszczepu płuc)\nCocoa Sharp 2022. Powered by WordPress


Pomarańczowe serniczki w słoiku - bariatryczni.pl\nbariatryczni.pl / Artykuły / Przepisy bariatryczne / Pomarańczowe serniczki w słoiku\nDieta po operacji bariatrycznej nie musi, a nawet nie powinna być niesmaczna. Operacja bariatryczna jest tylko etapem, który ma pomóc w redukcji masy ciała. Do trwałych efektów niezbędna jest zmiana nawyków żywieniowych i stylu życia. Jeżeli zakładamy, że zmiany te mają zostać z nami już na zawsze, jedzenie powinno być atrakcyjne. Jeżeli posiłki będą bezkształtną, niesmaczną masą, szanse na to, że wytrwamy w swoich postanowieniach są dość nikłe.\nMarzy Ci się drugie śniadania “na słodko”? Czy po operacji możesz pozwolić sobie na coś słodkiego? TAK, o ile będą to zdrowe słodycze 😉 Jedną z propozycji mogą być serniczki w słoiczkach.\nPodstawowa zasada komponowania posiłków jest chyba znana, mianowicie – w posiłku ma znaleźć się źródło białka. Pomysłów na to może być cała masa. Można sięgać po znane i sprawdzone twarożki. Oczywiście należy przy tym zwrócić uwagę na zawartość tłuszczu – wybieramy te chude lub półtłuste. Czym osłodzić nasz deser? Możemy wybrać suszone owoce (limitując ich ilość rzecz jasna), a świetnie sprawdzają się w tej roli daktyle. Dodając orzechy nerkowca, wzbogacimy nasze danie w “zdrowe tłuszcze” czyli jedno- i wielonienasycone kwasy tłuszczowe czy magnez. Taki dodatek nie tylko poprawia walory smakowe, ale też sprawi, że będziemy syci na dłużej.\nSkładniki na 2 porcje po około 180 g:\ndaktyle suszone (50 g)\norzechy nerkowca (30 g)\nserek homogenizowany naturalny (240 g)\nsok z ½ pomarańczowy\nskórka pomarańczowa i listki mięty do dekoracji\nDaktyle zalać niewielką ilością gorącej wody i poczekać 5-10 min aż zmiękną. W tym czasie zmiksować orzechy i przesypać do miseczki. Daktyle odsączyć na sicie i również zmiksować. Dodać szczyptę soli i dokładnie wymieszać daktyle z orzechami. Tak uzyskaną masę wyłożyć na dno niewielkich słoiczków. Do drugiej miski wyłożyć homogenizowany serek, wymieszać go z sokiem z ½ pomarańczy oraz odrobiną skórki z pomarańczy. Twarożek wyłożyć na masę daktylowo-orzechową. Posypać skórką z pomarańczy i udekorować liściem mięty. Wcinać ze smakiem 🙂\nna porcję około 180g\nEnergia (kcal) 250 kcal 139 kcal\nBiałko (g) 12 g 6,7 g\nTłuszcz (g) 10 g 5,6 g\nWęglowodany (g) 28 g 15,6 g\nTagi:bez cukru, deser, słodkie