Lewacka partia idzie po władzę w Hiszpanii - alarmuje "Rzeczpospolita" (powtórzył to między innymi onet.pl).\nPowstała 4 miesiące przed wyborami do Parlamentu Europejskiego partia Podemos zdobyła 8% głosów! W tych wyborach dwie główne partie polityczne straciły 30% poparcia, a ich łączne wyniki spadły z 81% w 2009 roku do 49% w roku 2014.\nAle w niektórych grupach wyborców wynik Podemos był szokujący. Na przykład 45% z grupy wiekowej 35-50 lat. Na dodatek najnowsze sondaże wróżą tej partii zwycięstwo w wyborach parlamentarnych.\nCzy naprawdę jest się czego obawiać? Czy na populizmie i lewactwie można osiągnąć we współczesnej Europie taki sukces?\nLewicowy „Przegląd” widzi to inaczej. Podemos znaczy chcieć coś zmienić.\nPodemos wyrośli na protestach ruchu Oburzonych z 2011 r. […] Demonstranci domagali się większej demokracji i poprawy sytuacji na rynku pracy, protestowali przeciwko upartyjnieniu państwa i wykluczeniu społecznemu. Przypominali Occupy Wall Street zza oceanu. Jednak w przeciwieństwie do Amerykanów potrafili się zorganizować w skuteczną (przynajmniej na razie) partię z potencjałem politycznym wykraczającym poza zwykły uliczny protest.\nNa Podemos głosowali Hiszpanie zmęczeni nie tylko powszechnym bezrobociem, ale i gigantycznymi skandalami korupcyjnymi. Machlojki finansowe oraz niejasne związki między biznesem a władzą były bardzo powszechne zwłaszcza podczas budowlanej prosperity lat 90. […]\nPodemos nie zamierzają rozbijać Unii Europejskiej – chcą ją uczynić bardziej przyjazną ludziom i demokratyczną, a mniej urzędniczą. – Jeśli obywatele nie angażują się w politykę, inni zrobią to za nich. Okradną cię z demokracji, praw i pieniędzy – przekonuje Iglesias. […]\nJeszcze w 2010 r. Hiszpania miała lepszy stosunek długu do PKB niż Niemcy. Trojka nie przyswoiła sobie argentyńskiej lekcji sprzed lat: jeśli ma się do czynienia z recesją, nie tnie się wydatków publicznych, bo to tylko tę recesję pogłębia. Neoliberalne lekarstwo okazało się trucizną.\nCo Podemos proponują w zamian? M.in. działania na rzecz zniesienia tzw. rajów podatkowych, ustanowienie minimalnego dochodu, obniżenie wieku emerytalnego do 60. lat oraz politykę gospodarczą obliczoną na zwiększenie popytu i siły nabywczej obywateli.\nNo to o co chodzi? O lewactwo, czy polityczną kontynuację ruchu „Oburzonych” (w wersji hiszpańskiej był to ruch 15M)? A może nie ma jednego bez drugiego?\nObszerną analizę (po angielsku) tego fenomenu opublikowała Cristina Flesher Fominaya z Uniwersytetu Berkeley. Problem w tym, że Podemos chce być antysystemowy i odmawia określenia siebie w tradycyjnych terminach politycznych. Młodzi politycy rozumieją doskonale, że ludzie nie chcą myśleć w kategoriach walki z kapitalizmem, są natomiast bardzo krytyczni wobec nieuczciwych bankierów i skorumpowanych polityków. Podemos zaprezentowała się jako partia "porządnych zwykłych ludzi", którzy rozumieją potrzeby zwykłych obywateli i jest otwarta na działanie na zasadach partycypacji, a nie jako awangarda intelektualna. Chcą przywrócić ludziom wiarę w sens ich zaangażowania. Hasło kampanii: "kiedy był ostatni raz ekscytowałeś się wyborami?" nawiązuje do "Yes, we can!" (Obama) oraz prześmiewczego “Yes, we camp” (Oburzeni) .\nCristina Flesher Fominaya zestawia argumenty za i przeciw Podemos.\nPodemos wchłonął ruch, który z założenia miał być niezależny od polityki.\n15-M dążył do demokracji bezpośredniej, a nie do polityki partyjnej\nPodemos jest właściwie tylko ruchem antykapitalistycznym (IU, Izquierda Anticapitalista) w nowym ubraniu, ponieważ główni działacze byli z tym ruchem powiązani. Podemos jest więc tylko populistyczną partią, która nie potrafi zaproponować niczego nowego.\nPodemos powiela wadę hiszpańskich partii politycznych, określaną jako "personalismo", czyli zależność od polityce charyzmatycznego przywództwa, na ogół wraz z własnym „dworem”\nGdy ruchy społeczne angażują się w działalność partyjną, znaczenie tych ruchów spada, a główni przywódcy są wchłaniani przez politykę partyjną: "jak długo potrwa zanim niektórzy ludzie przestaną się angażować, a zaczną oczekiwać, że Pablo Iglesias zrobić to za nich."\nArgumenty za Podemos (odpowiednio):\nRuch 15-M był świetny, ale do trwałych zmian potrzeba czegoś więcej – przejścia do polityki\nDziałalność ruchu 15-M nie jest skończona, ale przekształciła się w niezliczoną ilość projektów, z których jednym jest tworzenie oddolnych partii, takich jak Podemos\nMedia wymagają liderów i nie jest realne osiągnięcie sukcesu bez nich\nPodemos jest najbardziej „płaska” (niehierarchiczna) w swej strukturze spośród wszystkich znanych partii\nNie ma powodu sądzić, że jest tylko jedna linia oporu. Nie ma sprzeczności między silnymi ruchami społecznymi i postępowymi partiami politycznymi ("jedną nogą w instytucjach i 100 na ulicach").\nIñigo Errejón – szef kampanii wyborczej Pdemos podaje więcej szczegółów. Partia ta nie startowała od zera. Jest zakorzeniona w środowisku akademickim, szczególnie na Uniwersytecie Complutense w Madrycie. Krytyka systemu, jaka zrodziła się wśród akademików dotyczy głównie odchodzenia od społecznego konsensusu z 1978 roku.\nPodemos zbudowano trzech filarach:\nPowstanie siły politycznej jest naturalną kontynuacją ruchu „oburzonych”. Wymaga to jednak odejścia od tradycyjnych podziałów na prawicę i lewicę. Angażuje się w ten sposób ludzi nie utożsamiających się z istniejącymi partiami politycznymi.\nWykorzystanie mediów (popularnych programów prowadzonych przez Pablo Iglesiasa)do zintensyfikowania dyskursu społecznego. Wytworzone zostało przekonanie, że polityka to nie tylko wsłuchiwanie się w głosy wyborców. Polityk musi wychodzić z inicjatywami, podejmować ryzyko i weryfikować swe wizje w rzeczywistości.\nWpływ Ameryki Łacińskiej. Dojście do głosu sił nacjonalistycznych i populistycznych otworzyło nowe perspektywy.\nCzy Podemos to partia lewacka?\nZdaniem Cristina Flesher Fominaya gdyby szukać jakichś ideologicznych odniesień dla Podemos, to można wskazać na Gramsciego i Subcomandante Marcos. Na dodatek Pablo Iglesias był w przeszłości związany z ruchem antykapitalistycznym. W programie Podemos znalazły się prawa dla seksualnych odmieńców i „prawo” kobiet do aborcji.\nA więc „stygmatyzująca” etykietka „lewactwa” nie jest jedynie wynikiem działalności konserwatywnych mediów (jak twierdzą zwolennicy partii).\nOd lat znamy powtarzający się scenariusz. W trakcie kampanii partie skupiają się na tym co ważne: reformach gospodarczych i zapewnieniu dobrobytu społeczeństwom. Po wyborach liberałowie robią wszystko, aby ułatwić korporacjom i bankom grabienie społeczeństw, a lewica koncentruje się na inżynierii społecznej i chorych ideologiach. Hiszpanie dobrze to znają – choćby z rządów socjalistów, którzy bynajmniej nie obiecywali w kampanii, że zajmą się głównie aborcją i potrzebami homosiów....\nGdyby jednak tak miało być także tym razem, nikt w chorej Europie tym by się nie przejmował - łącznie z udającą konserwatywną gazetą „Rzeczpospolitą. Ta gazeta od lat jest rzecznikiem interesów korporacji i banków. Dla nich zaś Podemos może być sporym problemem.\nW programie tej partii można znaleźć między innymi:\nwprowadzenie gwarantowanego dochodu minimalnego,\nrenacjonalizację infrastruktury i usług,\nreformy sektora finansowego,\nograniczenia w działalności lobbingowej,\nodwrócenie prywatyzacji systemu edukacji,\nwprowadzenie prawa do "godnego życia",\nreferendum w sprawie wycofania Hiszpanii z NATO,\nwypowiedzenie traktatu lizbońskiego,\nrenegocjację / odstąpienia od umów o wolnym handlu.\nAle jest jeszcze coś, co jest tak przerażające, że można o tym przeczytać tylko w wersji hiszpańskiej na stronach partii:\npodatek od operacji na rynkach finansowych\nodmowa spłaty niesprawiedliwego zadłużenia.\nO czymś takim, to liberałowie nawet pomyśleć się boją. Nic więc dziwnego, że Podemos to lewactwo przemieszane z populizmem. To gorsze niż PiS, Orban i UKIP razem wzięte.\nNawet jeśli Podemos nie wygra wyborów, Hiszpania rzeczywiście się zmieni. W przeciwieństwie do Polski, podjęto rzeczywistą walkę z patologią władzy. Premier Mariano Rajoy przeprosił obywateli za aferę korupcyjną i ogłosił bezpardonową walkę z korupcją.\nTen przykład jest kolejnym potwierdzeniem tezy, że albo Europa będzie chrześcijańska, albo jej nie będzie. Tylko podporządkowanie gospodarki chrześcijańskiej etyce pozwoliłoby bowiem zaproponować taki system, aby zrozpaczeni ludzie nie szukali ratunku u lewaków. Tak zrobili niemieccy konserwatyści po II Wojnie Światowej. Mówili oni chadeckim politykom: nie oddawajcie swych ideałów lewicy. Jeśli nie potraficie niczego zaproponować, to się nie dziwcie, że „lewacy” robią to za was.\nProgram Podemos w języku hiszpańskim: http://podemos.info/wordpress/wp-content/uploads/2014/05/Programa-Podemos.pdf


Magia i anielskie wróżby wiosny\nPewnego wieczoru trafiłem do domu w pobliskim mieście, gdzie miałem wypełnić odczyty dla trzech przyjaciółek. Wszystkie sesje przebiegały ogromnie przyzwoicie, jednakowoż wyczułem, iż jedna spośród dziewczyn w dużym stopniu w wyższym stopniu pragnie zwiedzać swoich zmarłych aniżeli pozostałe. Moje anioły powiedziały mi, że Kate – tak bardzo się nazywała – każdego dnia rozmawia ze swoimi aniołami. Poprosiła, iżby jej się ukazały, natomiast nic takiego się nie wydarzyło. Bezskutecznie próbowała też nawiązać baza ze swoją zmarłą matką. Traciła poprzednio wszelką nadzieję natomiast zaczęła nie dowierzać wewnątrz bycie nieba. – Cieszy nas pasja Kate, jakkolwiek blokuje ją jej własna niecierpliwość – przekazały mi anioły. Ujrzałem w owym czasie, jakże Kate klęczy i modli się, powtarzając zawsze: „Mamo, zachciej cię, ukaż mi się wreszcie. Chcę się zdobyć poklask, iż wsio jest spośród tobą w porządku”. Powiedziałem o tym Kate, dostarczając jej tym samym dowodu na życie aniołów (o ile nie one, negacja logiczna wiedziałbym tego). Bardzo ją to poruszyło. Zrozumiała, iż bojaźń był jej główną przeszkodą – istotnie ogromnie się bała, iż już nigdy nie zobaczy swoich bliskich, iż de facto negacja logiczna mogła nawiązać spośród nimi kontaktu.Błaganie o ratunek również omen spośród nieba nie ma najmniejszego sensu – musisz wyczekiwać pomocy tudzież przewidywać znaków. Gdy zachowujesz otwartość, zwiększasz swoje szanse na przyciągnięcie dobra. Silna pragnienie negacja logiczna jest oznaką otwartości, jednak lęku, bo towarzyszy jej pozbawienie wiary do wnętrza owo, że twoje pragnienia zostaną spełnione.Jak wspomniałem pierwej, aniołom z trudem jest się przeniknąć w poprzek złe przeczucie, kto sprawia, iż zamykamy swój psychika natomiast nie potrafimy rozewrzeć się na pomoc. Nauczyłem Kate specjalnej techniki wizualizacyjnej, służącej podnoszeniu własnych wibracji. Anioły przebywają wewnątrz wyższych wibracjach aniżeli my, skutkiem tego najprostszym sposobem na stacja węzłowa się spośród nimi jest wzniesienie własnej energii w ciągu pomocą wizualizacji. Pamiętajmy o tym, iż my podobnie jesteśmy istotami światła. Gdy wyobrażamy sobie, iż całe nasze ścierwo jest wypełnione światłem, dostrajamy się do światłości wewnątrz niebie, z powodu czemu możemy nawiązać w wyższym stopniu własny rozmowa telefoniczna spośród aniołami. Zachęciłem Kate, by wypowiedziała następujące słowa: „Jestem światłem, ty jesteś światłem, my jesteśmy światłem” – kierując je do swoich bliskich a aniołów. Afirmacja ta przypomina, że wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni. Po wysłuchaniu moich wskazówek, Kate zamknęła oczy i po razu jednego pierwotny ujrzała swoje anioły. W swoim umyśle ujrzała także duszę swojej matki. Okazało się, iż wystarczyło, by zajrzała aż do swojego wnętrza, żeby mogła odwiedzać owo, czego wypatrywała na zewnątrz. – Teraz rozumiem – zwróciła się aż do mnie z twarzą zalaną łzami. – Podchodziłam aż do tego w środku niepożądany sposób. Dzięki Kate uświadomiłem sobie, iż mogę spośród łatwością wesprzeć innym ludziom w nawiązywaniu kontaktu z aniołami.\nWiosna jest porą roku, w środku czasie której doszukujemy się najróżniejszych znaków, jakie ma zapewniać nam przyroda. Wypatrujemy bociana, jaki przypuszczalnie dostarczyć sukces, wsłuchujemy się w kukanie kukułki, z wyjątkową energią zabieramy się w środku wiosenne porządki, które z kolei mają wymieść złą energię spośród wszystkich kątów w domu Wiosna owo czary początku. Wiosna owo świetna pora aż do podejmowania pierwszych kroków w kierunku magii, zaklęciom, wróżebnym rytuałom. Z jej nadejściem otwiera się poprzednio nami inna rzeczywistość. Jedni potrzebować będą niezwykłej natomiast szalonej miłości, inni zaś rozglądać się będą w ciągu nową pracą, zwłaszcza taką, do wnętrza której jest dozwolone zdejmować zasłonę własną twórczość. Przed laty wsłuchiwano się wewnątrz kukania kukułki, których poziom oznaczała na przykład wolumen dzieci do wnętrza rodzinie, lub była dobrym znakiem na napad pieniędzy. Natomiast, jak siksa zobaczyła pierwszego bociana w środku locie, wierzyła, że niedługo opuści stan panieński. Dzisiejsze zwyczaje nakazują, by wraz z wiosną pozbyć się niepotrzebnych rzeczy spośród szaf robiąc pozycja na ubrania przyszłego partnera. Koniecznie trzeba znieść z domu zeschłe bukiety, potłuczone i popękane naczynia. By wywlec amor warto ponadto poddać się magicznym rytuałom. Oto nieco spośród nich:Na drewnie jabłoni wytnij runę miłości. W trakcie jej wykonywania trzeba sobie zwizualizować przyszłego partnera. Ten fetysz trzeba przenosić ze sobą za pomocą trzy dni. A do wnętrza nocy pomieścić go pod spodem poduszką. Po trzech dniach trzeba amulet wyrzucić do płynącej wody – rzeki albo potoku.Kup cebulkę kwiatów: hiacyntu, tulipana czy żonkila. Przed włożeniem jej aż do ziemi należy wobec korzeń wdziać kawałek kartki, na której czerwoną kredką piszemy opinia ukochanego. Pielęgnując również podlewając kwiecie, za każdym jak jeden mąż trzeba obrazować sobie nasz spodziewany związek.Potrzebne będą dwoje liście. Na jednym z nich piszemy nasze miano, natomiast na drugim nazwa ukochanego. Oba korona drzewa związujemy czerwoną nitką czyli wstążką. Codziennie, za pomocą trzy dni, powinno się powyżej nimi medytować wyobrażając sobie narastające wspólne uczucia. Następnie korona drzewa trzeba spalić, a popiół wysypać wobec drzewem jabłoni. By dodać odwagi chłopaka, czyli dziewczynę aż do pierwszego pocałunku należy na kawałku kartki narysować serce. W środku wypisać nazwa obiektu naszych uczuć zaś sparować kształt ust pomalowanych szminką. Po trzech dniach kartkę spalić ponad czerwoną świeczką również popiół rozpryskać spośród wiatrem. Pocałunek będzie rozpłomieniony i gorący.\nKiedy nadchodzi wiosna, doba oraz nocna pora trwają tak wiele samo, zaś na niebie po równo panują Słońce dodatkowo Księżyc. Równowaga w środku przyrodzie jest zachowana. Wszystko budzi się aż do życia, rozkwita zaś mnoży się. Dzień zrównuje się z w nocy i rozpoczyna się astronomiczna wiosna. Początek wiosny owo jeden spośród w największym stopniu magicznych dni do wnętrza roku. Przyroda odnawia się, natomiast nam przybywa sił także chęci do życia. Dlatego od czasu wieków w środku dni między 21 tudzież 25 marca obchodzono najważniejsze święta religijne zaś duchowe, takie jakże Wielkanoc to znaczy sabat Ostara. Święto wiosny symbolizuje budzenie się do życia ze snu zimowego, skutkiem tego wielu ludzi czuje się, prawie że się odrodzili po długim okresie zimy. Od momentu, kiedy Słońce wejdzie aż do znaku Barana czyli 21 marca, dni stają się dłuższe aniżeli noce, spośród każdym dniem przybywa ciepła i światła. Uczcij magicznie ten zwierzchni dzienna pora astronomicznego roku, witając wszystek z czterech żywiołów. Wykonaj afirmacje do czterech żywiołów, iżby udoskonalić swój los oraz obwarować sobie natomiast bliskim życzliwe nastawienie sił przyrody. Te rytuały możesz spełnić w pojedynkę wewnątrz domu czy wewnątrz pobliskim parku, lesie czy na łące. Możesz ponadto wezwać kogoś, żebyście zrobili to razem. Wtedy hart magii działa o bez liku silniej.ZiemiaPo zimie ogół odradza się, ziemia ogrzewa się od momentu słońca, na drzewach pojawiają się liście, i rośliny zaczynają krzewić się natomiast emitować pierwsze pędy. W wiodący prym dzienna pora wiosny wybierz się do kwiaciarni oraz kup kwiat czy roślinę, jaki przyciągnie twoją uwagę (kolorem, zapachem, kształtem). Przynieś go do domu. Rośliny związane są spośród żywiołem ziemi, jaki odpowiada twoim zasobom, zadowoleniu z życia plus zamożności. Zapal kadzidło o zapachu jaśminu innymi słowy fiołka dodatkowo pomyśl, co jasno chciałbyś otóż dostać bądź osiągnąć. Potem odstaw kwiecie ewentualnie doniczkę na parapet, na kto pada gwiazda wewnątrz ciągu dnia. Niech rośnie również rozkwita, no tak jak twoje życiowe cele! Woda Na wiosnę lód na rzekach oraz jeziorach zaczyna ustępować, natomiast pustosłowie na końcu przypuszczalnie płynąć swobodnie. Żywioł wody w środku magii towarzyszący jest z uczuciami i emocjami. Oczyść swoje uczucia dodatkowo nastaw się na same pozytywne wydarzenia tej wiosny. Napełnij wannę ciepłą wodą i dodaj aż do niej olejek sosnowy, jaki symbolizuje naprawa sił. Zrób sobie ablucja natomiast powtarzaj w trakcie: „To co było uśpione za pomocą zimę, niech obecnie odżyje w środku moim sercu dodatkowo duszy”. Nastaw się na zawieranie nowych znajomości, a jeżeli jesteś opuszczony, wyobraź sobie idealną dla ciebie na wiosnę osobę. Twoje żądanie przypuszczalnie się stosować się poprzednio nadejdzie lato.OgieńTradycyjnie na pozdrowienie wiosny pali się ogniska, tak aby przemyć energię ze smutków odchodzącej zimy. Przygotuj pierwej kukiełkę z żółtych szmatek albo spośród żółtej włóczki. Kolor ten symbolizuje Słońce oraz odradzającą się energię przyrody. Wrzuć kukiełkę do ognia również powiedz: „To co nowe, niech przybywa. To, co stare, niech odejdzie.” Jeśli nie możesz niecić ogniska, weź kwartet żółte czy też złote świeczki natomiast zapal je w porze wieczoru w doba równonocy. Połóż kukiełkę pośrodku świec i poczekaj, aż się dopalą. Potem spal kukiełkę do wnętrza bezpiecznym miejscu. To, co zostawisz zbytnio sobą natomiast o czym negacja logiczna będziesz później mieć na myśli, negacja logiczna będzie ci przysparzać więcej smutku.PowietrzeZapach wiosny owo woń świeżych kwiatów oraz nowych dźwięków, które docierają do naszego domu przez otwarte okno. Oczyść energię wokół siebie w środku pomocą dzwonków. Możesz kupić je do wnętrza sklepie ezoterycznym (najlepsze są dzwonki tybetańskie) czy po prostu użyć dzwonka ze stroju świętego Mikołaja, gdyby masz taki w domu. Ważne, żeby był to fizyczny dzwonek. Wyjdź na podworzec tudzież zacznij bić do wnętrza dzwony dzwonkiem obracając się wokół siebie. Odstraszysz w środku ten modus złą, zastałą po zimie energię również przyciągniesz to, co dobre zaś nowe. Potem weź kartkę papieru natomiast napisz do wnętrza trzech, czterech zdaniach, jak na przykład chcesz wyglądać i co chcesz spełnić do lata tego roku. Kartkę włóż do koperty umieść na balkonie oznacza to na parapecie okna, które cyklicznie otwierasz. W ten tryb wiatr będzie potęgował twoje życzenia, które z powodu temu szybciej się spełnią.Życzenia i rytuały, jakie odprawisz wewnątrz dzienna pora równonocy, będą miały wielką moc. Dlatego dokładnie wypisz na kartce wszystkie życzenia a prośby aż do losu. Wybierz spośród nich te, które są owszem niezbędne, ażeby żyło ci się lepiej. W ten rozwiązanie skupisz się na tym, co najważniejsze. Na kropka nad i dnia podziękuj żywiołom gotując kolację na rzecz rodziny oznacza to przyjaciół.\nRzecz o nawróceniu\nSny i astrologia


KONKUS: Wygraj książkę "Tajemniczy Człowiek Śniegu" - Dama Gier\nWyobraź sobie, że Twoim celem jest odszukanie tajemniczego człowieka śniegu, czyli legendarnego Yeti zamieszkującego rzekomo Himalaje….\nJakie trzy przedmioty weźmiesz ze sobą na wyprawę poszukiwawczą, by łatwiej odnaleźć legendarnego stwora? Jakaś fikuśna elektronika? Może ręcznie robiony amulet, który doda Ci sił? Co mogłoby wywabić monstrum z kryjówki? Możecie popuścić wodze fantazji i wybrać nawet nieistniejące rzeczy.\nNa Wasze odpowiedzi czekamy do piątku tzn. do 10 grudnia 2021 roku do godz. 24.00.\nKażdy z Was może udzielić tylko 1 komentarza.\nSpośród nadesłanych prac wybierzemy jedną, której autor otrzyma najnowszą grę książkową „Tajemniczy Człowiek Śniegu”, która ukazała się pod naszym patronatem za sprawą wydawnictwa Nowa Baśń.\nTagi: gry książkowekonkursynowa baśńtajemniczy człowiek śnieguwydarzenia


MŚ 2014 - Niemcy pierwszymi półfinalistami - Wiadomości Znad Wilii MŚ 2014 - Niemcy pierwszymi półfinalistami - Wiadomości Znad Wilii\n5 lipca, 2014 0:06\nMŚ 2014 – Niemcy pierwszymi półfinalistami\nPiłkarze Niemiec awansowali do półfinału mistrzostw świata, pokonując Francję 1:0. Gola w 12. minucie zdobył strzałem głową Mats Hummels. Mecz w Rio de Janeiro jednak rozczarował. Brakowało płynnych akcji i spięć pod\nFrancuzom nie udał się rewanż za porażki w półfinałach mundiali w 1982 i 1986 roku. Szybko stracona bramka nie spowodowała, że zaczęli odważniej atakować. W pierwszej połowie praktycznie tylko raz zagrozili Manuelowi Neuerowi. Bramkarz reprezentacji Niemiec obronił jednak uderzenie z ostrego kąta Mathieu Valbueny.\nPo przerwie niewiele się zmieniło. Gra, często przerywana faulami, długimi fragmentami toczyła się przy liniach bocznych boiska. Dopiero w ostatnich minutach Francuzi zaatakowali większą liczbą graczy, zostawiając Niemcom pole na kontrataki. Jeden z nich powinien zakończyć się drugim golem, ale Andre Schuerrle strzelił mało precyzyjnie, a Hugo Lloris zatrzymał piłkę nogą.\nNajgroźniejszą akcję „Trójkolorowi” przeprowadzili w ostatnich sekundach doliczonego czasu gry. Lewym skrzydłem przedarł się Karim Benzema, ale Neuer odbił ręką piłkę szybującą pod poprzeczkę.


Jurek Bitschan lwowskie orlątko\n2019-11-21 2019-11-21 samson Brak komentarzy\n101 lat temu, 21 listopada 1918 r., w czasie walk z Ukraińcami o Lwów poległ Jurek Bitschan, jeden z najmłodszych obrońców miasta. Zarówno on jak i jego rówieśnik Antoś Petrykiewicz zajęli w legendzie Orląt Lwowskich pozycje centralne.\n“Kochany Tatusiu! Idę dzisiaj zameldować się do wojska. Chcę okazać, że znajdę tyle sił, by służyć i wytrzymać. Obowiązkiem moim jest iść, gdy mam dość sił, bo brakuje ciągle ludzi dla wyswobodzenia Lwowa. Jerzy” – gdy ojciec znalazł ten list, Jurek był już w oddziale por. Petriego na moście kulparkowskim we Lwowie. Była noc z 20 na 21 listopada 1918 roku, w mieście od trzech tygodni trwały walki.\nNie wyglądał na czternastoletniego ucznia IV klasy gimnazjalnej. Niewysoki, drobny, jeszcze dziecko. W II Rzeczypospolitej był bohaterem i wzorem polskiej młodzieży. Śpiewano o nim piosenki, dedykowano mu wiersze. Jurek Bitschan – lwowskie orlątko – jeden z najmłodszych obrońców miasta. Dzisiaj prawie zapomniany. Nie pochodził ze Lwowa, ale trwale wpisał się w historię tego miasta. Urodził się w 1904 r. w Piaskach koło Sosnowca. Matka Aleksandra Zagórska była żoną lekarza na lwowskim Kulparkowie.\nNa początku XX wieku Lwów zamieszkiwali głównie Polacy stanowiący ponad 60 proc. ludności, Ukraińcy – 11 proc. Ci ostatni dominowali jednak w wielu okolicznych wsiach. W czasie I wojny światowej Ukraińcy, ściśle powiązani z austriackimi czynnikami wojskowymi, otrzymywali od nich wsparcie i broń. Jesienią 1918 r. posiadali we Lwowie ponad 10 tys. żołnierzy w pułkach ukraińskich i legionie strzelców siczowych. Polacy dysponowali zaledwie niecałym batalionem, strukturami konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej oraz Związkiem Wojskowych Polaków z armii austriackiej, na czele z kapitanem Czesławem Mączyńskim.\nDuchy Skrzetuskich, Wołodyjowskich, Kmiciców\nPod koniec października 1918 r. Ukraińcy ogłosili powstanie swej Rady Narodowej i zapowiedzieli objęcie całej administracji. 1 listopada 1918 r. wystąpili zbrojnie i zajęli całą Galicję Wschodnią, aż po San oraz duże obszary Lwowa. Polacy rozpoczęli obronę. Pierwszym punktem oporu stała się szkoła im. Henryka Sienkiewicza z niewielkim oddziałem dowodzonym przez kpt Trześniowskiego. Cały czas napływali tam ochotnicy, głównie uczniowie, harcerze, studenci.\n“Wiedzą o tym wszyscy, wszyscy w całym świecie, że Lwowa broniły, że Lwowa broniły kobiety i dzieci” – śpiewano w jednej z pieśni. Obrona szkoły Sienkiewicza, niezłomnej polskiej reduty przeszła do historii. Po latach pisano o niej z patosem. “Zgromadzona w tych murach garstka »szalonych zapałem«, rozporządzająca kilkoma zaledwie karabinami i rewolwerami, podjęła walkę z przemożnym wówczas wrogiem ukraińskim i odniosła zwycięstwo. Żyjąc w poświęconym Sienkiewiczowi budynku, duchy Skrzetuskich, Wołodyjowskich i Kmiciców wstąpiły w tę garstkę i natchnęły ją taką siłą zapału, męstwa i poświęcenia”.\nPo kilku godzinach walk polskim obrońcom udało się zdobyć nieco broni i zająć nawet kilka pozycji wroga. Wiadomość o tym zwycięstwie szybko rozeszła się w całym mieście budząc nadzieję. Drugim ośrodkiem polskiego oporu był Dom Techników obsadzony głównie przez oddziały POW Powoli organizowała się obrona pod komendą kapitana Mączyriskiego. Z ukraińskich rąk odbito dworzec kolejowy, szkołę Marii Magdaleny, szkołę kadecką, koszary ułańskie, Górę Stracenia, cerkiew św. Jura. Zacięte walki toczyły się na Kleparowie, Zamarstynowie, Żółkiewskiem…\nJurek Bitschan od pierwszych dni chciał dołączyć do obrońców. Ojciec długo perswadował, że jest za młody, że nie powinien wychodzić pod nieobecność mamy, by poczekał na jej powrót.\nTymczasem przeprowadzony 9 listopada polski kontratak, mający na celu odbicie całego miasta, załamał się. Brakowało ciężkiego sprzętu, artylerii. “Do Lwowa pomoc gwałtownie i szybko konieczna. Bez niej nie opanujemy miasta, w którem po stronie ruskiej głód ludności polskiej panuje” – telegrafowano do Warszawy. 19 listopada 1918 r. z Przemyśla wyruszyła długo oczekiwana polska odsiecz na czele z ppłk. Michałem Tokarzewskim.\nNastępnej nocy Jurek Bitschan po kryjomu wyszedł z domu. “W granatowym mundurku wątlejszy od chabin. Nie pacholę, lecz dziecko pomykał zaułkiem. »Gdzież ty wleczesz ten większy od ciebie karabin? Dokąd chłopcze?« – Ze studenckim połączyć się pułkiem”.\nW Kulparkowie do kolejnego natarcia przygotowywał się oddział por. Petriego. Tam dotarł chłopiec, ale nie chciano go przyjąć ze względu na dziecinny wygląd. Prosił jednak tak długo, aż pozwolono mu zostać. Prawie natychmiast ruszyli do ataku. Jurek Bitschan cały czas szedł w pierwszym szeregu jak stary wiarus. Rano, 21 listopada 1918 r. znaleźli się na Cmentarzu Łyczakowskim. Ukraińcy strzelali ze znajdujących się naprzeciw koszar przy ul. św. Piotra. Jurek schronił się za jednym z pomników, tam dosięgły go kule. Został ranny w obie nogi. Sanitariuszowi, który chciał go opatrzyć, pocisk strzaskał ramię. Nie było możliwości, aby wyciągnąć stamtąd rannego chłopca, przykryto go płaszczem i zostawiono między grobami.\nNastępnego dnia Lwów był wolny, pod naporem polskich oddziałów Ukraińcy wycofali się z miasta Dr Zagórski rozpoczął poszukiwania Jurka. Zwłoki chłopca znalazł na Cmentarzu Łyczakowskim. “Twarzyczka miała wyraz pogodny i jasny. Może ostatnią bohaterską chwilę krótkiego żywota opromieniła piękna i dumna świadomość, że zgodnie ze złożonem przyrzeczeniem znalazł »tyle sił, by służyć i wytrzymać«”. Jurek Bitschan poległ w swym pierwszym i ostatnim boju. W miejscu jego śmierci stanął krzyż, zniszczony w czasach sowieckiej Ukrainy i postawiony na nowo przed kilku laty. Ciało złożono w katakumbach na słynnym “Cmentarzu Orląt Lwowskich”. Jurek stał się symbolem, ale nie był wyjątkiem. Właśnie lwowska młodzież – “Lwowskie Orlęta” zapisały najpiękniejszą kartę w obronie miasta. W trzytygodniowych walkach zginęło 439 Polaków, wśród nich największą i grupę stanowili uczniowie szkół średnich – 109 oraz studenci – 76. W walce poległo także kilkunastu uczniów szkół podstawowych (powszechnych). Upamiętnił ich poeta Artur Oppman w przejmującym wierszu “Orlątko”.\nTylko mi Polski zal!…\nDla upamiętnienia polskich ofiar walk o Lwów w części Cmentarza Łyczakowskiego zorganizowano otwarty w 1924 roku Cmentarz Obrońców Lwowa.\n← Podkarpacka liga juniorów: UKS Juvenia Rzeszów – SPR Orzeł Przeworsk\nRunda jesienna w piłce młodzieżowej →


Podróż do Włoch. T. 5, cz. 1 Rzym [Józef Kremer] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00285 004290 18761463 na godz. na dobę w sumie\nPodróż do Włoch. T. 5, cz. 1 Rzym - ebook/epub\nPODROŻ DO WŁOCH. napisał Józef Kremer. z drzeworytami. Tom Piąty. Część Pierwsza. (Rzym). Wydanie Adama Zawadzkiego. Wilno. Nakładem i drukiem Józefa Zawadzkiego. 1863. Pozwolono drukować z obowiązkiem złożenia w Komitecie Cenzury prawem oznaczonej liczby exemplarzy. Wilno 24 Stycznia 1862 roku. Cenzor Paweł Kukolnik. PRZEDMOWA. Składając obecnie pod sąd życzliwych czytelników tom piąty i ostatni mojej "Podróży do Włoch" pragnę przywieść jeszcze na pamięć cel a zadanie tej całej wieloletniej pracy; bo tym trybem zapewne wytłómaczę się najjaśniej z postępowania mojego w tomie niniejszym. Jakoż zaraz na wstępie do "Podróży" (T. 1. str. 16), dopełniając powinności mojej, otwarcie wyznałem, że nie mam bynajmniej zamiaru opisania Włoch, ani nawet skreślenia przewodnika coby zwracał uwagę na wszystkie piękne i ważne przedmioty Italskiego półwyspu. Oświadczyłem, jako sobie jedynie życzę obeznać młodszych czytelników z historyą sztuki, zwłaszcza z dziejami architektury, rzeźby i malarstwa, wyświecając ich rozwój na ważniejszych pomnikach i dziełach artystycznych istniejących we Włoszech – wyraziłem przytem, iż w tej mierze będę miał zarówno na względzie sztukę starożytną (grecką i rzymską) jak i artyzm, który się rozwinął w chrześciańskich wiekach na italskiej ziemi. Czytelnik życzliwy przyzna, iż zadanie takowe nie ustępowało nigdy z myśli mojej wśród tej całej pracy i nadało jej cechę właściwą. Jakoż naprzód w każdem włoskiem mieście, które odwiedzałem z czytelnikiem, ograniczałem się do opisów skromnej liczby zabytków i artystycznych dzieł przedstawiających atoli dokładnie styl sobie właściwy i charakter epoki, w której powstały. Następnie idąc ściśle za tym celem sobie wytkniętym, nie wspominałem czytelnikowi bynajmniej o wszystkich miastach, które rzeczywiście w "Podróży" mojej poznałem, ale przestawałem na tych kilku ale najważniejszych stolicach, których pomniki i dzieła sztuki nawzajem się uzupełniając i wyjaśniając, wystarczały, by złożyć całość i obraz dziejów sztuki, który choć ogólny odpowiada atoli mojemu założeniu. Ta powyżej wymieniona potrzeba przestawania na niewielkiej ilości przedmiotów stała się jeszcze konieczniejszą a wymagającą jeszcze więcej zrzeczenia się siebie – gdy mi przychodziło w niniejszym tomie skreślić zabytki wieczystego miasta. W tej albowiem stolicy dwóch olbrzymich epok kwiatu, przedmioty wysokiego znaczenia a wspaniałego majestatu otaczają wędrowca tak odurzającym tłumem, iż mu się trudno zrazu upamiętać a nawrócić do siebie. Przecież mając na troskliwej baczności zamiar tej książki opisuję w Rzymie jedynie zabytki, będące unikatem na całej ziemi, i takowe których poznanie jest potrzebne dla uzupełnienia sobie naszych poprzednich wiadomości o sztuce i jej dziejach. Tak się działo, iż w mojej pielgrzymce po Rzymie zwróciłem jedynie pełną uwagę na przedmioty następujące: Rozpocząłem przedewszystkiem od ruin starożytnego Rzymu. Bo przecież to jego kultura i sztuka, stała się ważnym czynnikiem cywilizacyi i artyzmu nowożytnych czasów. Zabytki i gruzy pompejańskie, które w tomie przeszłym były osnową naszych uwag, są zaiste tylko wstępem przygotowawczym do puścizny czekającej wędrowca w nieśmiertelnym grodzie. Ztąd tez zwaliska dawnego Rzymu zwłaszcza objęte wewnątrz jego starożytnych murów zajmują pierwszą a nierównie obszerniejszą część naszych obchodów po wieczyste mieście. Drugą część poświęcam "kościołom i muzeom rzymskim. " Tutaj przeto staje zrazu na pierwszem tle kościół Śgo Piotra, będący najwspanialszym Bożym przybytkiem w całym świecie chrześciańskim, a dziełem architektonicznym najwyższego znaczenia. Następnie odprawiwszy dłuższe pielgrzymki do najstarszych rzymskich bazylik, skreślam krótkim pobieżnym zarysem dzieje architektury w Rzymie w wiekach Średnich i Nowoczesnych. Z koki odwiedzam katakomby, owe święte tajemnicze podziemia będące kolebką naszej wiary a zarazem zawiązkiem rzeźby i malarstwa pierwotnych Chrześcian. Gdy w katakombach Rzymu zabłysły pierwsze iskry chrześciańskiego artyzmu, w tym samym Rzymie chrześciańska sztuka zapłonęła najwyższą chwałą w gieniuszu Rafaela Sanzio z Urbinu – reju szkoły rzymskiej. Mistrz ten i dzieła jego stają się więc treścią obszerniejszych rozpraw naszych. Oddawszy hołdy Rafaelowi wstępujemy do kaplicy Syxtyńskiej Watykanu, w której Michał Anioł Buonarotti na podziw wszystkim pokoleniom roztoczył pierwsze dzieje ludzkości, – postacie proroków i sybill – i Sąd ostateczny. Na uzupełnienie naszych rozpraw o sztuce chrześciańskiej wspominamy jeszcze o niektórych najważniejszych obrazach przechowanych w Rzymie i o kilku znakomitych mistrzach sztuki. Kończąc zaś już całą naszą Podróż, odprawiamy wędrówki po zbiorach papiezkich i prywatnych, kędy przechowane nieprzebranym światem cuda starożytnej skulptury. W tych muzeach napotykamy imiona jakiem jest Myron, Fidias, Polyklet, Skopas, Praxiteles, Lysippus i te wszystkie wielkie chwały, których dłuta tak potężnie przyczyniły się do uzacnienia naszego rodu. Tak więc stawiam przed oczy czytelnika wielkie pomniki Romy, które w połączeniu z dziełami sztuki rozebranemi w poprzednich tomach składają całość, wystarczającą dla naszego zamiaru. Atoli już dawniej (111. 259) zwróciłem uwagę naszą, iż nam koniecznie wypadnie dodać jeszcze do tej "Podróży" skazówkę ułatwiającą czytelnikowi dopatrzenia się ładu dziejowego w zabytkach artystycznych przez nas oglądanych. Wszak zamierzyliśmy w całej tej "Podróży" naszej uwidocznić na dziełach sztuki historyczny rozwój artyzmu, więc jego epoki i okresy to kolei jak po sobie następowały w czasie. Jednak – "Podróż" nasza właśnie dla tego że jest podróżą nie zdoła nam przedstawić zabytków sztuki w takowej pożądanej kolei dziejowej. Bo w czasie naszego pobytu w jakiemś mieście, lub w jakiemś muzeum, możemy się jedynie zajmować temi dziełami, które nam dostarcza właśnie to miasto lub muzeum nam obecne – a co więcej zajmować się niemi tylko koleją, którą nam nastręcza sama miejscowość, więc często bez żadnego względu na ich następstwo historyczne. Tak się więc niekiedy dzieje, że zabytki należące do późniejszego jakiego okresu opisujemy wcześniej i na odwrót, iż zabytki wcześniejsze opisujemy po dziełach późniejszej epoki. Co więcej! Często dzieła zrodzone we dwóch zupełnie różnych czasach, lecz znajdujące się w jednem i tem samem miejscu stają się osnową naszych uwag spółczesnych – gdy przeciwnie znowu dzieła jednego i tego samego okresu, lecz przechowane w różnych muzeach, a nawet po rożnych miastach bywały przez nas opisane w oddalonych od siebie ustępach a nawet w różnych tomach naszej Podróży. Ztąd też wynikało, że charakterystyka ogólna jednej i tej samej epoki artystycznej bywa niekiedy rozrzucona po różnych miejscach dziełka naszego. Gdym dawniej (III. 1. c.) zwrócił uwagę na trudności takowe, orzekłem, że łatwo je sprostować zdołamy, dodając do końca Podróży naszej, choćby najogólniejszy szkic historyczny artyzmu, zwłaszcza byłem przekonany, iż najwięcej przydatnym będzie zarys sztuki Starożytnej. Bo sądziłem–jak mniemam słusznie – iż pogląd czytelnika na rozwój chrześciańskiego artyzmu we Włoszech już nie mało ułatwiony był w samej Podróży naszej. Jakoż w śród niej gdzie wypadało przypominałem już w porządku epok dzieła nowoczesnej architektury przez nas uprzednio widziane (ob. T. I1. str. 370 inast… wprzyp. i T. III. str. 232 przyp.)– a mówiąc o mistrzach nowożytnego malarstwa to głównych jego ogniskach (w Wenecyi, Medyolanie, Neapolu i Rzymie) trzymałem się historycznego następstwa – nakoniec skreśliłem już zarys dziejów wszystkich trzech rodzajów sztuki w Toskanii (T. IV. na początku) zatem historyą artyzmu tej krainy tak zamożnej w twórczą fantazyą i we wielkich mistrzów. Lubo zapewne takowe postępowanie nasze jest jak mniemam nie małą pomocą dla czytelników do uchwycenia kolei dziejowej sztuki nowoczesnej, przecież rozumiem, ze im się przysłużyć zdołam, gdy uzupełnię pierwotny zamiar mój, to jest, gdy jeszcze dodam do niniejszego tomu zarys sztuki nowoczesnej na ziemi italskiej choćby ten obraz był wielce i ogólny i nader skrócony w porównaniu do bogactwa swojej osnowy. Tym trybem albowiem złoży nam się w zarys całość historyi sztuki będącej przeważnym przedmiotem tej całej Podróży. Aby zaś szkic takowy wystarczył celowi naszemu, oznaczam wszystkie najgłówniejsze epoki artystyczne w ich następstwie dziejowem – skreślam choć ogólnie ich cechy i styl im właściwy – przytaczając zarazem miejsca w Podróży, w których każda z tych epok była dokładniej scharakteryzowana, – podobnie przy każdej epoce przypominam jej najcelniejszych mistrzów i przedstawców – nadewszystko przytaczam dzieła do niej się odnoszące a przez nas w czasie Podróży w różnych miejscach oglądane; wskazuję zarazem stronice w dziele określające bliżej charakter mistrzów lub dzieł przytoczonych. Rozumiem przeto, jako zarys takowy nie tylko jest streszczeniem (niby rekapitulacyą) całej naszej Podróży i wszystkich pięciu jej tomów, ale stanie za przypomnienie jej głównej osnowy a to już w sposób chronologiczny, historyczny. Ufam więc, iż cała ta pracą moja, używająca pełnej swobody i wszystkich korzyści, które jej nastręcza forma "Podróźy" jeszcze przez dodanie do niniejszego tomu owych zarysów odpowie zarazem głównemu celowi a zadaniu swojemu. Z tego też powodu oprócz spisu illustracyi wedle kolei, którą są umieszczone w Podróży, podałem ich spis drugi, w którym uporządkowane są wedle epok i okresów sztuki. Podobnie w końcu tomu niniejszego czytelnik znajdzie poczet alfabetyczny artystów tak starożytnych, jak nowoczesnych wspomnionych we wszystkich pięciu tomach tego dzieła z przytoczeniem stronic na których o każdym z nich była mowa. Nadto przy każdym mistrzu ważniejszym dodaję najpotrzebniejsze o nim wiadomostki. Ofiarując teraz całą tę pracę życzliwej publiczności, pragnę, aby korzyść, którą z niej odniosą młodsi czytelnicy, odpowiadała choć w części uczciwej woli i wytrwałości mojej. Jakie myśli i uczucia, obawy i nadzieje mnie przenikają w chwili gdy się rozstaję z tą wieloletnią pracą, o tem prawię w końcu tej Podróży naszej, żegnając się w obec Rzymu z cnym czytelnikiem moim. Tutaj atoli niechaj mi wolno będzie dopełnić ścisłej i sumiennej powinności i oświadczyć najszczersze podziękowanie mojemu szanownemu wydawcy panu Adamowi Zawadzkiemu, którego firma nie litowała ani trudu, ani żadnych starań, ani wielce znacznych ofiar w wydawaniu tej książki – pragnąc aby się stać mogła i najużyteczniejszą a przystępną dla czytelników naszych. (1) Kraków w Listopadzie, 1862. –- (1) Jak zaś, znaczne były ofiary Firmy Zawadzkich łożone na tę książkę widać z tego, iż koszta wykonania drzeworytów z rysowaniem ich na drzewie, tudzież z freską do tomu IVgo i Sądu Ostatecznego Michała Anioła do tomu Vgo, wynosiły góra złp. 10, 000. Rzym. Jestem w Rzymie! – Ten wyraz Rzym – ta myśl, że oddycham tchem wiekuistego, nigdy nieumierającego grodu – ta myśl prawie przeraża mię swoim ogromem a zarazem brzmi i wyśpiewuje jakby tryumfem radosnym, zwycięzkim w piersiach moich. Ta myśl przyciska mi duszę niewymownem brzmieniem, a zarazem wznosi ją po nad nią samą, wznosi po nad całe przeszłe, już upłynione życie moje. Bo zaiste! Rzym nie jest miastem, nie jest grodem, jak inne miasta, inne stolice! On zrodził się z Historyi Powszechnej świata, a losy jego od półtrzecia tysiąca lat ściśle się splatają z dziejami całego ludzkiego rodu. I dla tego Rzym jest wiecznym, – bezśmiertnym, dla tego powstał, urósł i żyje na własne podobieństwo swoje. On niejest miastem w znaczeniu zwykłem, on jest jakby jestestwem żyjącem, a duchem ludowładnym, myślącym, nieznającym skonu. Rzym tchnieniem swojem sięga do najgłębszych tajnie naszej duszy i roztwiera w niej dotychczas nam samym nieznane duchowe zasoby. Jakże mi też pełno, ludno, zamożno w piersiach! Obudziły się jakby cudem we wnętrzu mojem obrazy, myśli, uczucia, których istnienia ani przeczuwałem dawniej. Widno, jak to człek niby ubogi, żebraczy, zbogacieje nagle i spanoszeje, gdy wielkość historycznych idei uderzy gromem w ducha jego. Znać jak to każdy z nas przechowuje w tajnikach swojego ducha nieprzebrane skarby, a jednak on najczęściej umrze bez świadomości tego, co nosił w głębiach istoty swojej jeżeli w życiu jego nie pojawi się anioł zwiastun budzący ukryte w nim niebiańskie zarody. On umrze a te zarody niepoznane od niego samego, niepoznane od ludzi, samemu tylko Bogu wiadome, będą jako one ziarna, co w roli pochowane przeleżą śmierci zimę czekając owej wiecznej wiosny, by się rozbudzić, wzróść, rozkwitnąć rajskim, bożym sadem nieznającym zimy. Zaiste – każdy człek byle nic miał jałowizny w głowie, a martwych pustek w sercu, będzie jakby przerodzony, gdy Rzym obaczy; i przeczuje, że tu odprawi jakby nową… epokę żywota swojego; uciszy w sobie wszystkie malizny pragnień, wszelkie niezacne chęci serca a w skupieniu i spokoju uroczystym duszy, w błogiem wzniesieniu nad codzienne wady, będzie się czuł tak szczęsnym, czystym jak w owych chwilach błogich, gdy za lat dziecęcych szczęsnych odbył pierwszą spowiedź swoję. Wystawmy sobie człowieka, który już często przeczuciem wieszczem tonął w gwiaździstych nocnego nieba przepaściach i myślą i sercem ulatywał po cichych przestrzeniach, ale który dopiero w poźniejszem życiu swojem po raz pierwszy przez silny teleskop wpatruje się wgłębię tych światów płonących – jego zaiste przejmą dreszcze, gdy ujrzy planet tryumfalne pochody, i dwory ich księżyców, gdy zrozumie, że owe iskier błyszczących nieskończone ciżby są słońc rojami, z których zapewne każde jest ogniskiem osobnego systematu światów; – ie owe srebrzyste mgły drogi mlecznej są tłumami słońc a światów. Zaprawdę człowiek taki uczuje się wskroś przerodzonym a wyświęconym jakby do nowego żywota? Zaiste on od tej chwili świętej zmieni swoje poglądy na siebie samego, na życie swoje, na ród ludzki – a uczuje się być maluchnym, tak bardzo maluchnym, a zarazem znowu zrozumie się być wielkim, olbrzymim. Rzekłbym, że podobne jest przeistoczenie wewnętrzne którego doznajemy stanąwszy na gruncie wieczystej Romy – bo i tutaj w obec wielkości, człek kurczy się w karła a zarazem dźwiga się olbrzymem. Choć się to dzieje z innych a zupełnie właściwych powodów. Bo w tym grodzie rozmówić się możesz osobiście z mocami, co władną historyą – wychowują ludzki ród i pulsują w losach świata. Tutaj w obec ciebie żywcem stają dzieje starożytności zapadłej, i znowu dzieje wszech chrześciańskich ludów. Skreślając te wyrazy często rzucam pióro i wstaję od stolika, bo brak mi spokojności wewnętrznej – więc nie zdołam wytrwać długo w pisaniu – zrywam się z miejsca i chodzę po izbie, sam sobie powtarzając, "że jestem w Rzymie!" – że nakoniec przecież marzenia moje stały się jawem, a dawne błogie sny rzeczywistością! Dostąpiłem szczęścia, którego wśród milionów ludzi tak mało kto doświadcza. Ztąd tez uroczysta rzewna wdzięczność rozgrzewa serce moje! Półtrzecia tysiąca lat minęło, gdy niewidome ludzkości przewodniki zasiadły na tych siedmiu pagórach Romy jako na władztwie dziejów świata; imię jej rozpłynęło się chwałą po ludach, krajach i morzach i brzmiało we wszystkich ustach, mnogie epoki historyczne, mnogie pokolenia przeminęły, a przecież to tylko szczupłe grono wybrańców miało udzielone sobie szczęście oglądania tej stolicy dziejorodnej. Wszak nawet w tych naszych czasach, w których niby środki podróży tak są łatwe i proste, nieskończona liczba serc zacnych, tęsknących przez życie całe ku Rzymowi, umiera, nieukoiwszy tych najdroższych pragnień swoich. Ileż dziś jeszcze głębokich badaczy przeszłości, ileż artystów wzniosłej duszy, ileż poetów o niebolotnej fantazyi, skona nieujrzawszy tej Obiecanej Ziemi, która na oczy widziana, nadałaby zwrot zbawienny ich wiedzy lub twórczości artystycznej i wieszczej. Ileż to ludzi z duszą pełną wiary, tęskną gorącą żądzą, by choć raz jeden pomodlić się na grobach męczenników w tej świętej apostołów stolicy – napróżno! ich tęsknoty serdeczne utuli jedynie śmiertelny sen. Tak jest – dopiero od godzin nie wielu jestem w Rzymie, a jak rzekłem, to czegom doświadczył wstrząsło mną do dna samego, a jakże mogło być inaczej! – Ten czas tak króciuchny zawarł w sobie lat tysiące, objął starożytny świat i całą ludzkość nowoczesną. Byłem w pierwszym kościele chrześciańskiego świata, bo w bazylice Śgo Jana w Lateranie, stałem na Capitolium, ztamtąd ujrzałem Forum Romanum; chodziłem po jego gruzach, co choć są rozsypiskiem żyją i mówią i prawią. Natem forum starorzymskiem patrzałem na ułomki kolumn, zwaliska świątnic bogów, bramy tryumfalne cezarów. W tych rozwaliskach zaiste skamieniała dusza starożytnej Romy. Chodziłem wśród Colosseum, co do dziś dnia dźwiga się w ponurym, groźnym, demonicznym majestacie, a obejmując potworną ogromnością wędrowca niby upiór olbrzymi dławi serce jego okropnem, strasznem wspomnieniem. Od Forum Romanum i jego marmurowych ruin, co sterczą jakby wybielałe kości olbrzyma, pośpieszyłem na drugi koniec miasta, by dzień tali ważny w życiu mojem rozpoczęty od onego grobowca starych etruskich czasów, skończyć w najpotężniejszej świątyni chrześciańskiego świata. Przeszedłem Tyber ową rzekę zaiste najwięcej historyczną ze wszystkich rzek na ziemi całej – minąłem podnóże zamku Anioła, co był niegdyś grobowcem Adryana – nakoniec stanąłem w obec przybytku reja apostołów będącego opoką dźwigającą kościoł Zbawiciela. Wszak to on jest pierwszym domem Bożym na ziemi całej a najwyższym wysileniem sztuki nowoczesnej; on jest jakby symbolem nieskończonej nigdy niewyczerpanej miłości Bożej, boć te wymiary jego są tak ogromne – iż tłumy ludzkie choćby najliczniejsze nigdy jeszcze niezdołały napełnić jego przestrzeni. Wszak w tej bazylice Śgo Piotra, który przybierał różne architektoniczne formy tliło po wszystkie wieki ognisko w którem zapalały się najwyższe epoki dziejowe chrześciańskiego świata. Nad kościołem wznosi się pod gwiazdy niby drugim a napowietrznym kościołem owa kopuła, najwspanialszy poemat wielkiego mistrza Michała Anioła – i świeci nad świątynią w cichym tryumfie potęgi a wielkości swojej. Już dawno opuściłem kościoł, już gwiazdy zapalały się na niebie, a mrok dawno rozpłynął po ulicach i po mieszkaniach ludzkich. Stanąłem i rzuciłem okiem wstecz – wysokie kamienice poblizkie zasłaniały już wielce oddaloną świątynię Apostoła, ale kopuła unosiła się w dali po nad wszelkie inne budowy człowieka, sama jedna jaśniała w gloryach zachodu; mgły powietrzne błękitne i promienne ochuchały ją tchem swoim – kopuła stała się eterycznem widziadłem, świątynią nadziemską z promieni i lazurów na obłokach zbudowaną. Rzym. (Ciąg dalszy). Zanim atoli się rozpiszę nad wiecznym grodem rzymskim wedle mojego zwyczaju wspomnę choć pokrótce o drodze mojej z Neapolu do Rzymu. Prawie przez cały czas naszej bytności w Neapolu uśmiechało się cudowną pogoda niebo, morze i lądy wygrywały dzień w dzień tęczy barwami tak niewypowiedzianej piękności, iż czyniły golf ten istnym światem czarodziejskim i jakby rajem przez sen widzianym. Ale na kilka dni przed naszym odjazdem gdy już lato miało się ku końcowi swojemu, spadły deszcze, co gwałtownością swoją dając wyobrażenie o owych nawałnicach zwrotnikowych przypominały, że jesteśmy na głębokiem południu Europy. Pierwszy z tych deszczów zastał mnie w domu znajomej mi rodziny na strada Toledo. Było to o godzinie litej przed południem, słońce świeciło wesoło a gdzieniegdzie tylko unosiła się na niebie jakaś lekka chmur – ka, mrowiska ludzkie jak zwykle cisnęły się śpiesznie tam i sam przez ulicę krzycząc i wrzeszcząc po swojemu. Wtem znagła się zciemnia – całe niebo szare, bure – uderzyła błyskawica – rykły grzmoty – szyby dygocąc zadzwoniły w oknach, teraz już ciemno jakby po zachodzie słońca – lunęła z nieba woda tak gesta, iż zaledwie rozpoznać można było domy naprzeciw stojące. Ulewa nie spadała kroplami, ale strugami niby prostemi sznurami, bo wiatru nie było żadnego, więc lała się pionowo, spokojnie. U nas nazwanoby takową nawałnicę urwaniem chmury. Znowu biły gromy po gromach, a one jęczą, brzęczą, dzwonią niby metalicznym grzmotem. Spojrzałem na ulice – ta ludność gęsta, nabita, hałasująca gdzieś do szczętu znikła. Jak daleko spojrzyć mogłem w jednę i w drugą stronę ulicy, ona jakby wymarła, nigdzie nie widać żywego stworzenia. W rychłe bruk w całej szerokości swojej zamieniony w rzekę, a ponieważ ulica nieco spadzista, więc po niej pędzi woda talami. Jak atoli nagle, z nienacka nastąpiło to zjawisko, tak z nienacka zniknęło – niby na skinienie wróżki deszcz się zatrzymał – chmury się rozdarły i pouciekały w różne strony – słońce znów zaświeciło wesoło, wystąpił na jaw bruk opłókany, umyty, biały, w oka mgnieniu zanim się spodziewałem, owa ludność która przez ten czas nie wiedzieć gdzie się pochowała, wyroiła się tłumnie na jaw widny, i znowu czerni się i hałasi, i znowu biega i handryczy. Wspomniałem o tem cny czytelniku mój głównie dla tego, iż ta ulewa nabawiła mnie nie lada strachem. Jakoż moi znajomi na ulicy Toledo mówili, że skoro już rozpoczęły się te deszcze przed jesienne więc tylko troszkę poczekawszy, bo za jaką… godzinę lub dwie znów wody padać będą – co gorsza rzekli mi, że często takowe nawałnice leją od rana do wieczora, a niekiedy trwają nieustannie przez cały tydzień lub dwa, lub jeszcze dłużej. To oświadczenie padło mi kamieniem na serce. Pomyślałem coby było ze mną, gdybym trafił w Rzymie właśnie na taki nieszczęsny czas codziennych nawałnic trzymających biednego wędrowca na uwięzi w izbie. Wyznam, że nie mogłem zrzucić z siebie tej obawy, która mi złośliwie towarzyszyła aż do Rzymu. Pocieszałem się jedynie myślą, że to przecież Pan Bóg łaskaw – "że jakoś to bedzie!" Gdy zamawiałem sobie na poczcie miejsce do Rzymu, urzędnik istny synek Neapolu, gadativus bez miary, postawił mi na oczy jakieś śliczne cacko, był to model karety pocztowej, miniaturowy, lecz kopijujący sumiennie wszystkie szczegóły tytanicznego oryginału. – "Proszę wybrać sobie miejsce, rzekł do mnie – bo szczęściem signor pośpieszył się, żadne miejsce jeszcze nie zajęte. " I było w czem wybrać, więc naprzodzie niby facyata ruchomego domu, karetka na trzy osoby prosto do koni zwrócona a oszklona z przodu i z boków – więc za nią główny, brzuchaty korpus budynku zwany rotonda obejmujący ośm osób, a z tyłu jakby widermach ciasna płytka przylepka na trzy wędrowne ofiary – więc znowu z przodu nad ową karetką pięterko, w niej pomieszczenie dla konduktora i dwóch podróżników naj – mniej wybrednych. Przez ten czas gdym się rozpatrywał w tym modeliku locomobilu, urzędnik jął się sylabizowania pasportu naszego; zdaje się jednak, że takowe jego filologiczne studia nie były szczęśliwe, bo chwycił się krótszej drogi i wprost zapytał zkąd jestem? z Krakowa odrzekłem – A gdzież to ten Kraków proszę? – pyta urzędnik pocztowy: – W Polsce, odpowiedziałem. Wtedy nasz interlocutor płynną wymową zapewniał, że jest gorącym wielbicielem naszego narodu i dla tego szczerze a serdecznie radzi bym obrał miejsce w onej karetce na przodzie, bo z niej widok zawsze otwarty na świat, a miejsce mało co droższe niż w rotundzie, w której tak duszno parno, a nudno bo światu ani na próbkę nie widać; dodał wkońcu, że rotunda to menażerya stosowna raczej dla zwierzątek nierozumnych, a nic dla Polaków. I bez tych namów byłem jego zdania, bo przecież pragnąłem ileby się tylko dało zachwycić na dorywku pejzażów, i poznać choć w przelocie ziemię tak klasyczną dawnych dziejów. We dwa dni poźniej o godzinie piątej zrana już ulokowaliśmy się na owych wybranych przeze mnie miejscach. Wóz stał na ulicy – a znowu deszcz lał jak z cebra. Sześć dzielnych koni po większej części ogierów z piórami na łbie a z brzęczącem mnóstwem dzwonków – miały nas porwać w świat – do każdej pary był osobny pocztylion. Długie atoli jeszcze guzdraniny były, zanim się wszyscy lokatorowie wozu poumieszczali po właściwych swoich kompartimentach. Już mieliśmy ruszyć, gdy po przez gęstą nawałnicę przypada do okien naszych, ów znajomy nasz urzędnik pocztowy i cały zmoczony, zdyszany woła, że rad jest, iż jeszcze na czas przybiegł by się z nami pożegnać, dodał że gdy wielce rzadko widuje Polaków nie chciał opuścić tej pożądanej dla niego sposobności – by się jeszcze z nami zobaczyć. Wśród tych oświadczeń woda już strugami ciekła z jego kapelusza. Dziękowałem mu serdecznie za tę dla naszego narodu sympatyę, w którą już teraz po tej próbie chętnie uwierzyłem. "Życzę szczęśliwej drogi, jutro signori będą jeść obiad w Rzymie. " To zawoławszy uciekł co tchu do bióra przemokły do nitki nie spojrzawszy nawet na innych mieszkańców wozu naszego – "Jutro obiad w Rzymie!" – odezwało się echem w duszy mojej, brakło mi atoli czasu do dumania, bo w tej chwili brzękły ostrogi, każdy z trzech pocztylionów, stojąc przy swojej parze koni, trzyma za cugle i jakby na komendę każdy w tej chwili podcina konie, które też zerwały się jak szalone i w oka mgnieniu każdy z pocztylionów już na siodle, a wóz szarpnięty gwałtownie waryackim cwałem pędzi po bruku – Konie lecą… ile wyskoczyć mogą. Choć nam wypadało sporą część Neapolu minąć, przecież hajdamacką jazdą niezadługo wyjechaliśmy za miasto. A zewsząd towarzyszyły nam natura bujna a niewypowiedzianie bogata. Wzdłuż gościńca wśród gęstwiny drzew figowych, oliwnych, wśród mirtów i winnic wyziera na nas to domek czysto neapolitańskiego kroju, to znowu kapliczka maluchna z wizerunkiem Madonny – to willa strojna elegancka. Liście drzew, krzewów polane nawałnym deszczem świecą i błyszczą uginając się pod brzemieniem spadającej wody. Gościniec doskonały – szeroki a równy jak stół – nasze ogiery lecą zapamiętale, mimo to pocztyliony okładają je biczem – konie gniewne wierzgając pokazują nam tuż pod oknami naszej karetki potwornej wielkości podkowy swoje. Często spotykamy olbrzymie bryki wiejskie wiozące jarzyny, owoce, drzewo i t… d… do stolicy. Ciągną je najczęściej potężne siwe woły – poważne – świadome swojej siły, ale z oczów patrzy im przyczajona złość – znać, że niecierpliwe nałożonego im jarzma, gotowe co chwila roznieść na rogach ciemięzców swoich. Wozy skrzypią i stękają pod tym ciężarem, bo produkta a zwłaszcza łupki drzewa piętrzą się na nich, misternie ułożone stosem wysokim, na którego szczycie siadł padrone. Ale co to za mina jego! Co za fantazya a butność! Na głowie spiczasty kapelusz – cała postać otulona płaszczem ciemnym brunatnym. Włoch usiadł dumnie jak na tronie na tych łupkach swoich – ułożenie ciała tak zuchwałe a malownicze, a ten gruby płaszcz z niechcenia udrapowany we fałdy tak artystyczne, żeby nie jeden aktor mający udawać bohatera lub króla mógłby się od niego nauczyć jak to siąść i udrapować się z grandecą. Twarz ogorzała niby spiżowego posągu, oczy czarne palą się jakimś wilgotnym ogniem, a wyraz rysów tak twardy, hardy i uroczysty jakby pogromcy świata. Ten człowiek pewnie jest ubogi, pewnie walczy twardo o chleb suchy powszedni – ale proszę uważać jak to on mijając nasz wóz z wysokości swojej spogląda spokojnie a dumnie na nas zwykłych śmiertelników a do tego jeszcze cudzoziemców. Spojrzenie jego, którem nas mierzy jest na poły litośne, na poły lekceważące, uwierzyłbyś sam, że on nieskończenie jest nad ciebie wzniesiony, uwierzyłbyś, że on nie mieniałby losu swojego na naszą dolę. Jak za mało sobie ma wędrowców zamkniętych w tym wozie, tak pogardza deszczem co leje z niego i z towaru jego potokami, on jakby ów stoik starożytny w sobie zamknięty, na sobie samym oparty, obchodził się nawet bez łaski bogów olimpijskich. Tymczasem rozwidniło się niebo, słońce wyjrzawszy za obłoki zapaliło chmury małych słońc, co drżały w kroplach zawieszonych na gałęziach i liściach krzewów i drzew, a krople spadające jakby sypiące się iskry a szczere brylanty. Roślinność w tej chwili taka wesoła, radosna, jakby po jakiej życiodawczej łaźni; odżyła po długich tęsknych suszach skwarnych, opłukana z kurzawy, odetchnęła szeroko, głęboko płucami swoich liści. Dziatwa wiejska opalona od słońca, dotychczas ukryta po izbach, wybiega na gościniec, skacze i figluje i patrzy ciekawie dużemi czarnemi oczyma na dzwoniące konie a pędzący wóz i na nieboraków forestierów wyściubiających głowy z okienek ruchomego więzienia. Przed nami na obłokach olbrzymią arkadą rozpięła się tęcza, jako odwieczne godło przymierza nieba i ziemi. Tu na włoskiem południu wśród czystej atmosfery te jej siedm barw palą się dziwną mocą, niewidzianą nigdy na naszej północy. Te barwy tak pełne, głębokie, tak przeźroczyste, a przecie stroją się do siebie niby harmonią siedmiu tonów niebiańskich. Choć sama tęcza nie wie o tej harmonii swojej, bo aby ją poznać trzeba jestestwa duchowego coby samo harmonią będąc, poznało harmonię w materyi. Tego abecadła logiki nie zna materyalizm nowoczesny. Gdym się tym trybem miał puszczać na jakieś spekulacyjne rozumowania znów się ściemniło, pejzaż zdawał się olbrzymią, salą, w której po jednej spuszczają zasłony okien. Chmury okrywszy mrokiem starym ziemię znowu roztworzyły wnętrze swoje i zalewają świat. Pocztyliony wśród gwałtownego czwału znowu na siebie zarzucają grube płaszcze, ten lub ów z nich nadział nawet kaptur na głowę. Nawałnica tak gęsta, iż drugą parę koni widzę już tylko jakby przez oponę, a owa pierwsza para wraz ze swoim pocztylionem zdaje mi się być marą mglistą, straszydłem umarłem, nocnem, co to ucieka śpiesznie przez step czując już zbliżający się świt. Mając z moich okien tak ograniczony a ciasny widok, jąłem się studyować naturę dyszlowych koni i ich pocztyliona. Dzielne to były ogiery ale uparte, krnąbrne pasyonaty, a ich pan również pasyonat uparty i zawzięty, tyran. Okładał ich strasznie razami a to bez najmniejszej potrzeby. Biedne stworzenia w rozpaczy wierzgały, zrywały się, stawały dęba, ale ciemięzca bezlitosny trzymając je silną pięścią podwajał razy i dojmował ostrogami aż niebożęta poznając, że nie poradzą z rezygnacyą poddawały się oprawcy swojemu. Ale nie na długo mu ustępowały, bo w rychłe znowu odnawiała się ta walka wstrętna między zwierzęciem a człowiekiem, nie idąca bynajmniej na chwałę ludzkiej naturze. Jakoż mimo wielu a wielkich zalet ludu włoskiego a znamienitych jego przymiotów trudno zaprzeczyć, iż brak litości a współczucia dla zwierząt jest jedną, z ciemnych stron jego duszy. Widziałem po wszystkich krainach półwyspu a nawet w tej Florencyi, w której lud słynie ze słodyczy i łagodności, jako dorożkarze stojąc spokojnie na placu swoim, i czekając póki ich kto nie najmie, trzymają z kozła silnie konie a podcinają je tak sobie dla rozrywki swojej. Nie lepsi są stangrety prywatnych ekwipażów, ani wieśniacy choć sami właściciele zaprzęgów –; mówiono mi nawet – rzecz straszliwa pomyślić – że niezbyt rzadko trafić można na konia lub osła obdartego żywcem ze skóry! –Jest niepodobieństwem aby Bóg nie karał ciężko takiego okrucieństwa, ale zapewna sędzia Najwyższy podzieli karę między tych bezsercnych oprawców, a tych co do tego stopnia zaniedbali wychowanie tego ludu. Bo ani wątpić, że w duszy każdego człowieka Bóg włożył ziarno spółczucia dla innych stworzeń – a do duchowieństwa, do wyższych klas, do urzędów należy, aby wychowaniem uczciwem, a zasadami wiary obudzić i wyhodować to ziarno święte. Czyli droga równa czyli pod górę, wóz nasz pędzi prawie zawsze tym samym opętanym galopem – zwalnia jedynie pośpiech swój gdy się spuszcza z góry. Wtedy konduktor siedzący wysoko nad nami w onym kabryolecie złazi ze swojego szczytnego miejsca by hamować koło jakimś przyrządem przedpotopowym. Ponieważ to człowiek ostrożny i już nie młody, a nawet tuszysty, jak niemal bywają wszyscy Neapolitanie w nieco późniejszym wieku, więc spuszczanie się z góry odbywa się wcale poważnie. Hamulec założony, konduktor mający rodowity wstręt neapolitański do pieszego ruchu, znowu spina się na wzniosłe siedlisko swoje, choć wie, że za jakie pięć minut znów mu na zwykły poziom zejść wypadnie, by odhamować koło. Ta sprawa odhamowania trudniejsza; nowa bieda dla dyszlowych – mają cofnąć wóz tak ciężki a niesforny, więc silą się wierzgają a nawet się niekiedy przewracają. Znowu tedy spada gradem bicz, najczęściej atoli hamulec tak się zacina, że konduktor nie może mu dać rady mimo to, że wzywa wszystkich złych duchów na pomoc, lecz ci ichmościowie udają że go nie słyszą. Niema co robić! Trzeba odbić hamulec gwałtem – ale do tego trzeba dużego kamienia – jak na złość w tem miejscu gościniec wysypany drobnym żwirem; konduktor tedy idzie gościńcem i, szuka dużego kamienia – nakoniec po mozolnych kwerendach znajduje kamień pożądanej formy i wymiarów. Wraca i mocuje się i bije i klnie aż w końcu przecież dokazał swego. Wyłazi znowu na strażnicę swoją. Po nogach biedaka wstępującego po stopniach tuż około szyb naszych widać że gościniec ani zbyt suchy, ani zbyt czysty. Znowu wszystkie trzy pary koni cwałem ruszyły z miejsca. Dostaliśmy się do Kapuy; w chwilach gdy przeprzągano konie, przypatrywałem się starym murom, które tu i ówdzie sterczały szkieletem siwym i wmawiałem w siebie, ie na te resztki może ongi patrzał niejeden ze starych Hannibalowych wiarusów rozhultajonych w tej niegdyś stolicy pieszczotliwego zbytku a rozpusty. I znów, gdy świeże konie były założone, pocztyliony odbyli znany nam manewr swój. Każdy stanął przy głowie swojej pary koni, wszyscy trzej jakby na komendę zacięli je biczem, a w chwili gdy konie się zerwały, wszyscy trzej piorunem skoczyli na siodło, i dalej a dalej lecieliśmy szalonym pędem. Mniejsza jeszcze o tę zbyt zuchwałą, jazdę na otwartym gościńcu, ale gorzej gdy wypadało przejeżdżać przez miasteczka i ich ulice kręte i ciasne. Pędziliśmy ile tylko konie wyskoczyć mogły uliczkami najczęściej tak wązkiemi, iż wóz nasz zajmował całą ich szerokość. Kto był na ulicy uciekał przed nami do domów lub gdy nie zdążył, przyciskał się jak mógł do murów. Aż strach przechodzi na skrętach, często oś ledwie o cal mijała zapamiętale róg domu. Ponieważ pocztyliony neapolitańskie nie są uposażone w trąbki, przeto raz wraz trzaskając z bicza dawali znać o sobie. Uważałem tez, iż takowe strzelania z biczów tem bywało zuchowatsze, a jazda butniejsza i śmiałkowatsza, im więcej dziewcząt wyglądało okienkami na naszych junackich pocztylionów. Tymczasem to deszcze szalone lejące jak na potop, to chwile pogodne słoneczne z kolei następowały po sobie. Był to istny obraz tutejszego ludu, co tak nagle z jednej ostateczności przerzuca się w drugą. Jednak ta namiętna walka żywiołów, ich gwałtowne przemiany a ważenie się kolejne zwycięztwa cieniów a światła, suszy a wody miały właściwy urok swój. Bo jak w pejzażu pięknym rozmaitość natury rozłożona jest w przestrzeni obok siebie, tak również rozmaitość potęg przyrody objawiająca się wybitnie po sobie w czasie dzielnie przemawia do duszy tą zmianą, dekoracyi. Wolę ja te kolejne tryumfy to ulewy, to pogody, niż te północne ślamazarne trzydniówki. Bo cóż to za nudy gdy całe niebo powleczone szaraczkiem brudnym jednostajnym, a deszczyna mazgaj, flegmatycznie sobie kapie a kapie od rana do wieczora, od wieczora do rana, więc i ludzie się rozmazgają czując, że są do niczego i nie wiedząc sami, po co są na świecie. I natura wkoło znudzona ziewa, jakby słuchała wierszy czytanych jej przez niewydarzeńca poetę. Te potężne nawałnice byłyby mnie nawet cieszyły, gdybym nie miał był na sercu owej ciągłej obawy, że te szkaradne słoty jako wrogi moje czatują może na mnie w Rzymie. Dopiero pod szary wieczór, bo o szóstej godzinie zatrzymaliśmy się w Molo di Gaeta a to na wielką naszą pociechę, bo nas wygłodniałych czekał tutaj obiad po całodziennych mimowolnych postach. Teraz miałem obaczyć moich towarzyszy podróży i głodu. Mieszkańców kabryoletu nie znałem z osoby, widywałem tylko ich nogi gdy mijały szyby nasze. A co do rotondy z głosów dźwięcznych a szczebiotów piskliwych, które niekiedy do nas dolatywały zgadywałem, że w niej nie brak włoskich niewiast a drobnego italskiego narybku. Gdyśmy się wszyscy z wozu jakby z konia trojańskiego wysypali, było nas gronko niemałe. Lokatorowie różnych oddziałów na – wzajem rozpatrowali się w sobie. Ale jak to bywa w podróży a zwłaszcza z Włochami, w rychłe zawiązała się znajomość. Włochy, zwłaszcza Włoszki nie znają co to sztywność jałowa, ich naturalność i przyrodzony takt, wielka bystrość, a żywość umysłu, choć bez wyższego wykształcenia, czynią pożycie z niemi łatwe i gładkie. Sala jadalna umieszczona na pierwszem piętrze, z niej prowadzą drzwi oszklone na ganek – a tuż przed domem, bo na szerokość wązkiej ulicy huczy morze. Jego widok dziś smętny i groźny. Gdzieś się podziały te cudowne nad wyraz przeczyste błękity jego – ono teraz toczy wody jakby ołowiane szare, ciężkie, gniewne. Bałwany potężne w ustępach rytmicznych, rzucają się na tamę ciosową, z takim w nią gwałtem uderzając, iż zalały już bruk pod gankiem i że nawet od czasu do czasu piany i gęste krople wody tryskają aż na ganek nasz, przecież tak znacznie wzniesiony. Nad tem morzem ponurym rozwieszone chmury brzemienne, bure, tykające prawie wód. Z nich leje ciągle deszcz nawalny, jednak jego szelesty zagłuszone są hukiem, szumem morza, niekiedy strzelają błyskawice a grzmią gromy zagłuszając znów ryczenie morskie. Siedząc przy stole mimo apetytu każdy z nas często odrywał bezwolnie oczy od talerza i patrzał przez owe drzwi na rozkołysane żywioły. Widok ten byłby w każdym innym czasie nawet zajmującym, ale jak na teraz kwasił humory, bo nam wszystkim była na myśli podróż nocna, która nas czekała wśród tej złowrogiej pory. Pod koniec obiadu wszedł do sali jakiś pan obcy, podeszły personat z miną poważną, uroczystą, za nim konduktor, – ten zbliżywszy się do mnie, rzekł głośno, że to jest pan Marchese X, który będzie odtąd aż do samego Rzymu trzecią osobą w naszej karetce. Oświadczenie to uczynił z taką miną jakoby nie wątpił, iż nadzwyczajnie się ucieszę zaszczytem, który tak z nienacka na mnie spada. Poczem między mną a panem Marchesem odezwało się kilka komunałów' grzeczności. "Raczcie państwo łaskawie już siadać, bo na nas wielki czas!" Oświadczył donośnie pan konduktor. Chcąc niechcąc cała kompania się poruszyła i zebrawszy porozrzucane po sali manatki, zstępowała po schodach z fizyonomią dość pogrzebową, choć obiad powinien był jakoś dodać rezonu. Konie już zaprzężone – a na kabryolecie świeciły dwie latarnie olbrzymich wymiarów, jakby para ócz piekielnego potworu. Przyznać potrzeba, że były doskonałe, bo ciskały jasne światło daleko jeszcze po przed pierwszą parę koni. Gdyśmy już mieli siadać, Marchese szepnął do mnie, bodaj tylko Przenajświętsza Madonna sprawiła, byśmy bez szwanku przebyli noc a przynajmniej drugą jej godzinę. A to dla czego? – zapytałem. Bo to właśnie między Fondi a Terraciną lęgnie się całe gniazdo brigantów, jest to granica królestwa Neapolu a państwa Kościelnego! Wsiedliśmy, zamyślałem się nad słowami mojego towarzysza, ale nie wiem jak się to działo, nie czułem najlżejszej obawy, to zdawało mi się, że pan Marchese troszkę wilczemi oczyma na rzeczy patrzy, to znów wierzyłem w szczęśliwą naszą gwiazdę wiodącą nas dotychczas bez szwanku przez Włochy. Tak tedy duch lekkomyślności mi gadał, że… jakoś to będzie. Nakoniec i to prawda, że do mnie stosowało się przysłowie: "goły rozboju się nie boi"; miałem dopiero w Rzymie odebrać świeży zapas funduszów, więceśmy nie mieli wiele przy sobie a co do manatków te nie stanowiły kwestyi żywotnej. Ruszyliśmy zwykłym galopem jakby na złamanie karku w świat grubych ciemności. Niebo zakryte czarnemi chmurami, ani jednej gwiazdki na niemnie widać. Za to latarnie nasze świeciły tak donośnie, iż rozpoznać mogłem fizyonomią pocztyliona pierwszej pary koni ile razy się obrócił do konduktora wołając, iż czas hamować lub odhamować koła. Ta jasność sztuczna dziwną fantasmagoryą oświecała dziką przepaścistą zuchwałą naturę. Droga najczęściej pędziła wśród głębokich wąwozów, a towarzyszyły jej z obu stron strome opoczne ściany. Drzewa wyciągały ku nam suche konary niby kościste ramiona szkieletów, to znów porosłe zielskiem skały dziwacznych kształtów w fantastycznem oświeceniu naszych latarni, dźwigały się niby groźne mary a zastępuiące nam drogę, to znów nad nami dzikie oliwy dygotały, drżały swoim liściem misternym, jakby same były przerażone strachami nocy. Odurzony bezsenią i gorączką po całodziennej jazdzie, z jakiemś napiętem upodobaniem wpatrywałem się w te widma cudaczne doradzając tej romantyce jeszcze chętną imaginacyą; per modum dziatwy małej, co wieczorem z rozkoszą słucha gadek o strachach, zbójcach, choć ją same dreszcze przechodzą. Ale, ale – co do zbójców! Pan Marchése, co zwykle był arcymałomównym i cedził słówka, jednak od czasu do czasu odzywał się z cicha do mnie wylewając sentymenta swoje, mówił np: "otóż niezadługo znajdziem się na miejscu najniebezpieczniejszem!" – Potem znów po chwili szepnął: – "widzisz pan ot tę skałę z krzyżem na szczycie – tu przed kilku latami briganti napadli na mojego przyjaciela pana Conte N. " Co chwila też wytykał głowę za okna i z najsilniejszem natężeniem patrzał, czyli z po za gęstwiny ciemnej lub z po za skały nie obaczy jakiej rusznicy zbojeckiej. Gdy wiatry świsnęły po gęstych igłach piniów, słuchał z napięciem czyli to nie jakaś gwizdka złowroga, a hasło bandyckie. Potwierdziłem w sobie powszechnie przyjęte zdanie, że rodowici Włosi daleko więcej, niż obcy się obawiają ojczystych hultajów swoich. Mnie raczej niepokoiła sama jazda, bo wśród tak gęstej ciemności pędziliśmy prawie bez ustanku galopem, a gościniec to spinał się gwałtownie w górę, to spadał nagłym stokiem. Czasem przez całę godzinę wypadało spuszczać się z góry tak stromej, iż konie dyszlowe mimo hamowania z największem tylko wysileniem zdołały wstrzymać ciężki wóz. Nieborak konduktor równie twardych doznawał bied, zwłaszcza wtedy, gdy nie było pod ręką zręcznego kamienia do odbijania onego zaciętego hamulca. W takich złych razach odczepił jednę z naszych latarni i świecąc sobie po gościńcu by upolować jakiś głaz udatny – po skończonej szczęśliwie mozolnej operacyi właził wprost na górkę swoją., by drzemać aż na niego znów zawołają pocztyliony. I w rotondzie coś ucichło – odpoczywają języczki damskie po całodziennej heroicznej pracy. O północy stanęliśmy we Fondi. Tu granica – Przyjęła nas wielka posępna izba oświecona dwiema drzemiącemi lampkami. Tu zniesiono nasze tobołki. Przebudzeni celnicy, ospali, więc łaskawie odbyli rewizyą. Przystąpił tez do nas nasz konduktor i oświadczył, że nas tutaj opuści, że pójdziemy na opiekę innego, bo już rzymskiego konduktora i przesiędziemy się do innego wozu. Żegnając się z nami czule wyraził nadzieję, iż uznamy jego pracę około hamulca, a zasługę, iż nas mimo niebezpieczeństw dowiózł szczęśliwie aż do granicy. Nie było sposobu, należało okazać wdzięczność naszą.Żal mi było serdecznie, że noc zasłaniała nam Fondi i Terracinę. Bo Fondi słynne z bogatych gajów pomarańczowych, a wiedziałem z obrazków jako Terracina siadła sobie wśród natury arcyromantycznej, urwistej a butnej. Ale owe pociechy które ziemia odmówiła, użyczyło niebo. Spojrzałem w górę a tu gwiazda jedna świeci, mruga jasno i wesoło, tam migoce i drga druga, i trzecia – całe niebo pełne gwiazd. Więc pogoda! Spadły tedy troski, które mi ciążyły na sercu przez dzień cały. Za Terraciną czułem, iż wóz toczył się prawie po równinie gładkiej; chciałem przeto oddać się Morfeuszowi, który mnie już oddawna natrętnie napastował – ale w tem. "Niechaj państwo wstrzymają się od snu, zaklinam" odezwał się p. Marchése – a to dla czego? zapytałem. – "Bo tu rozpoczynają się bagna Pontyńskie, dyszące jadowitym wyziewem, który zwłaszcza dla osób śpiących jest wielce niebezpiecznym, bo ich zaraża owa straszna febra rzymska. " Zamyślałem się nad jego słowami, lubo na żaden żywy sposób nie mogłem sobie pomieścić w głowie, dla czegoby wyziewy zepsute mocniej działały na śpiącego niż na czuwających; przecież w końcu przypomniałem sobie, iż to zdanie jest tak ogólnie przyjęte, że nie może być zupełnie bezzasadnem. A koniec końców djabeł nie śpi! – Okropna to rzecz w stolicy dwóch światów być dręczonym febrą a do tego jeszcze rzymską, więc wolę sobie czuwać. By się obronić przed snem, przywodziłem sobie dawną starą przeszłość na myśl, przypomniałem sobie np. jako stary Pliniusz powiada, że tu na tych przestrzeniach bagnistych zapadło trzydzieści i trzy miast. Jako dzielniejsi cesarze rzymscy i Papieże mocowali się z tą tu naturą wrogą, lecz jako w miarę upadku Rzymu i te bagna podobnie jak i rzymska Campagna coraz więcej stawały się pastwą złośliwych zatrutych wyziewów. Jedna tylko ludzka kultura pracowita, przemyślna, uprawiająca ziemię zdoła przemódz, groźne a zawistne człowiekowi moce przyrodzone. Gdym tak rozmyślając miał oczy zwrócone w te przestrzenie pokryte ciemnością, zdawało mi się, iż widzę jakieś punkta i płaty ruszające po nich. Zapytany Marchése rzekł: to są bawoły, woły i korne, które tu tysiącami żyją na tych bagnach. Wnet jednak i na mnie się sprawdziło, że choć duch mocny, toć ciało bywa słabe – zasnąłem na piękne. Nie wiem jak długo trwał ten sen, ale gdy wóz się zatrzymał obudziłem się. Niewymowną uczułem radość, cała natura pływała w różowych światłach przeczystego poranku – na niebie ani obłoczka, ani chmurki. Wrychle wśród łuny płonącej na wschodzie pojawiło się słońce promienne, a natura tak szczęsna, szczęśliwa jak kochankowie, gdy im zaświta dzień ślubu. Noc przebyta zdawała mi się tylko niedobrym, kłopotliwym snem. Byliśmy w Ariccia. Tutaj wóz miał się nieco dłużej zatrzymać, bo tu śniadanie wczesne czekało podróżnych. Naprędce odbyłem się z niema porozumiawszy się z konduktorem, ruszyłem piechotą naprzód ku Albano, by mi więcej czasu starczyło na obaczenie zabytku praojcowych dziejów, który mnie tu pierwszy witał na tej ziemi klasycznej starych pamiątek, a zapadłej choć wiecznie żyjącej cywilizacyi. Wrychle objął mnie las dębowy, kasztanowy tak cudownej piękności, żem się nie zdołał dosyta napoić jego widokiem. Drzewa potężne a malowniczych kształtów, zbudowały jakby świątynię zieloną, a prawie każdy z tych starych dębów pełen majestatu, mógłby być studium dla malarza a zachwycić pieśnią poetę, każdy bowiem rósł z całą swobodą, całą wolnością, otaczając się jakby rodziną młodem pokoleniem drzewa. A ta samodzielność tem swobodniejsza, a widok tem więcej uroczy i rozmaity, iż grunt to wznosi się w pagóry, to spada w parowy. Natura nie ujęta w kleszcze nieużytego gospodarstwa leśnego, samoistnie rozbujała się tak wspaniałą szczęśliwą roślinnością, żebyś rzekł, że cię w koło otoczyła pierwotna puszcza boża, niezgwałcona jeszcze nigdy świętokradzkim toporem człowieka. Stanęły mi przed sercem owe lasy polskie północnych sosien naszych, które również potężne swobodą rosną a rosną na wysokościach karpackich, prawie nieprzystępnych dla handlu a ludzkich zabiegów. Więc grubieją, wielmożnieją, wzbijają się w górę wymiarami o jakich się ani śniło ich biednym siostrom na tęsknych nizinach. Czasem z nienacka roztwierał się las odsłaniając wyziery otwarte na dolinę, i góry i gaje zalane poranną słoneczną, powodzią. Wtedy wśród przyśpieszonego chodu stawałem w miejscu uroczem oczyniony temi widoki, co tak pełne powagi i uroczystości a grozy, że się zdawało, iż widzę owe pejzaże heroiczne jak je stwarzał pęzlem wielki Mikołaj Poussin, a które zawsze i zawsze budzą we mnie jakieś uwielbienie nabożne i cześć. W tych pejzażach rozłożonych przede mną, świat przyrodzony stawał się jakby bohaterem dziejowładnym co spokojny w sobie, wzniesiony nad słabości ludzkie, duma w ciszy nad wielkiemi sprawami swego żywota a wielkiem swojem przeznaczeniem. A jednak ta natura choć majestat\nPodróż do Włoch. T. 5, cz. 1 Rzym\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Podroz_do_Wloch__T__5__cz__1_Rzym-ebookRO/p02025784i020" target="_blank" title="Podróż do Włoch. T. 5, cz. 1 Rzym [Józef Kremer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Podróż do Włoch. T. 5, cz. 1 Rzym [Józef Kremer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


27 września 2017 aga Co niszczy nasze zdrowie?!, DEPRESJA, Dziecko, Naturalne metody i sposoby, Po treningu, STRES, Zachować zdrowie 13 Odwiedziny: 41172\nCichy zabójca czyli STRES.\nStres… potrafi zabić!\nCo robi stres z naszym organizmem?\nJakie konsekwencje ponosi nasz organizm poddany długofalowemu działaniu stresorów?\nW terminologii medycznej stres jest zaburzeniem homeostazy spowodowanym czynnikami psychologicznymi, biologicznymi, fizycznymi lub socjologicznymi.\nWiadomo, że są dwa rodzaje stresu. No cóż nie da się ukryć, że czasami stres bywa pomocny- mówimy wtedy o stresie motywującym lub inaczej eustresie. Idąc tym tropem mamy dalej stres umiarkowany, który zwiększa możliwości radzenia sobie z wymaganiami adaptacyjnymi otoczenia, dzięki czemu umożliwia rozwój psychiczny. Umiarkowany stres sprzyja realizacji zadania, bo pobudza i motywuje do działania.\nJednak kiedy (stres) przekracza pewien próg i uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie człowieka, organizmu, staje się tak zwanym dystresem.\nI dzisiaj nie będę się skupiała na tym pozytywnym (chwilowym) stresie, a raczej na tym drugim – negatywnym!\nNie ma co ukrywać, że stres do choroba cywilizacyjna.\nWiększość z nas kojarzy stres z poważnymi sytuacjami życiowymi (choroba, wypadek czy śmierć kogoś bliskiego), w których musimy stawić czoło niezwykłym wyzwaniom.\nNa szczęście (a może i nie) ciało ludzkie ma możliwość działania ponad własne siły.\nMasz czasami taj jak ja, że widzisz jakąś tragiczną sytuację i myślisz ….\nNie, ja bym nie dała rady tak jak ona. Ja bym sobie nie poradziła z tym. Ja bym chyba tego nie przeżyła.\nA później na nieszczęście coś takiego przydarza się Tobie (tfu, tfu) i co… i dajesz radę, i żyjesz dalej i …\nTo jest właśnie to – możliwość działania ponad własne siły – dzięki temu jesteśmy w stanie pokonać wieeele trudności pojawiających się w naszym życiu.\nSzereg reakcji układu nerwowego (obwodowego i ośrodkowego), hormonalnego (głównie nadnerczy) pozwala na adaptację do obciążenia. Czujemy się wtedy pobudzeni, poddenerwowani i mamy poczucie „mocy”, dzięki której jesteśmy w stanie „góry przenosić”.\nSą to procesy naturalnie zachodzące w sytuacjach stresogennych, które……….\nzanikają po wyeliminowaniu czynnika je wywołującego tzw. stresowa.\nPo takiej reakcji powinien nastąpić okres regeneracji, ponieważ stres wymaga duuuuużego wydatku energetycznego.\nAle czy tak się dzieje w rzeczywistości??\nOt, weźmy na tapetę taki przykład:\nPraca marzeń/studia marzeń. Przed nami egzamin, od którego (zdania) zależy nasza dalsza kariera zawodowa/naukowa. Ponieważ (w danym momencie) myślimy, że od tego egzaminu zależy reszta naszego życia, obciążenie jest OGROMNE.\nStres co robi z organizmem?\nReakcja alarmowa organizmu nasila się z każdą godziną, baa z każdą minutą. Jeżeli organizm działa z prawidłowymi rezerwami energetycznymi stres pozwala na:\nnapinają się mięśnie\nograniczenie jedzenie (nie czujemy uczucia głodu),\nzwiększa się zdolność koncentracji (mimo braku/krótkiego snu),\nzwiększa się zdolność zapamiętywania,\nwyłączone zostają procesy odpowiedzialne za odporność, rozmnażanie czy regenerację,\nprzepona nadmierni się napina,\nspowalniają procesy trawienne,\nogólnie pogarsza się funkcjonowanie układu pokarmowego.\nI taki stan trwa do samego egzaminu! Teraz pytanie do Ciebie, na ile wcześniej stresujesz się przed ważnymi rzeczami, zadaniami, spotkaniami itp. Jedni przeżywają dzień wcześniej, inni (ja kiedyś) tydzień wcześniej.\nJak możecie się domyśleć kosztuje to nas (nasz organizm) MNÓSTWO ENERGII.\nTą energię organizm będzie chciał odzyskać – zaraz po egzaminie.\nIle razy mieliście tak, że chwilę po odbytym ważnym egzaminie, spotkaniu itp. przez chwilę odczuwasz satysfakcję, a za chwilę ogromne zmęczenie i spadek energii.\nI w tej chwili powinnaś dać ciału czas na regenerację. Ale czy tak się dzieje????\nPo „przejściu” takiego stresu powinniśmy dać ciału PARĘ DNI regularnego snu, właściwego odżywiania (przetworzone jedzenie to też stres dla organizmu) i wtedy nasz organizm wraca do formy.\nNajczęściej – zaraz po zdanym egzaminie, mamy następne „ważne” spotkanie/następny egzamin/chorobę dziecka, itp i nasz organizm poddanym jest ciągłemu stresowi.\nCo się dzieje kiedy pozostajemy w sytuacji stresogennej zbyt długo, albo zbyt często się one powtarzają?\nUtrwala się (stres przewlekły) przewlekle osłabiając nasz organizm, co w pewnym momencie doprowadza d0……\nJakie są skutki przewlekłego stresu?\nNa podłożu stresu, rozwijają się inne schorzenia, takie jak:\nDługotrwały stres przyczynia się do rozwoju zaburzeń psychicznych, przede wszystkim ZABURZEŃ LĘKOWYCH (nerwicowych) i DEPRESYJNYCH.\nStres powoduje, że wątroba uwalnia dodatkowy cukier (glukoza) do krwiobiegu, co z czasem stwarza zagrożenie dla cukrzycy typu 2.\n(Stres pobudza układ immunologiczny, może to być pomocne w sytuacjach „jednorazowych” ponieważ, ta stymulacja może pomóc uniknąć infekcji. Jednak z czasem hormony stresu osłabią układ odpornościowy i zmniejszają odpowiedź organizmu na obcych najeźdźców.\nOsoby z przewlekłym stresem są bardziej podatne na choroby wirusowe, takie jak grypa, przeziębienie i inne infekcje. Ponadto stres może wydłużyć czas powrotu do zdrowia.)\nStres zwiększa produkcję kwasu żołądkowego, co może prowadzić do zgagi lub pogarszać się.\nZ biegiem czasu, zwiększone tętno i wysokie ciśnienie krwi uszkadzają tętnice, co może prowadzić do zawału serca.\nzaburzenia erekcji i problemy z płodnością,\nJeśli stres trwa długo, poziom testosteronu u mężczyzny może zacząć spadać. Może to zakłócić produkcję plemników oraz spowodować zaburzenia erekcji lub impotencję. Chroniczny stres może również zwiększyć ryzyko zakażenia męskich narządów rozrodczych (gruczołu krokowego i jądra).\nproblemy z układem trawiennym np. wzdęcia, częste wizyty w toalecie,\nSzybki oddech, pęd hormonów i zwiększona częstość akcji serca może również zaburzyć układ trawienny. Ponadto stres może mieć wpływ na sposób przemieszczania się pożywienia przez ciało, prowadząc do biegunki lub zaparć. Mogą wystąpić również nudności lub wymioty.\nkobiety – spadek libido,\nStres i zmęczenie, które często idzie w parze, mogą spowodować spadek twojego libido.\nGdy jesteś zestresowany Twoje mięśnie są napięte, aby chronić się przed urazami. Rozluźniają się gdy tylko się zrelaksujesz. Jednak jeśli jesteś pod ciągłym napięciem, mięśnie mogą nie mieć szans na relaks.\nCiężkie/spięte mięśnie powodują bóle głowy, bóle pleców i barku oraz bóle całego ciała. Z czasem może to być bardzo uciążliwe, a Ty chcąc pozbyć się problemu sięgniesz po leki przeciwbólowe – błędne koło.\nproblemy z koncentracją (dzieci – z nauką)\nStres jest wyczerpujący zarówno dla ciała, jak i dla umysłu.\nwypadanie włosów (niekiedy garściami),\n*opakowanie miesięczne (210 g – 30 porcji po 7 g)\nZapewnia dziecku składniki odżywcze dla zdrowego wzrostu. Zawiera składniki roślinne wspomagające: układ odpornościowy, pracę jelit, utrzymujące układ pokarmowy w dobrej kondycji. Zawiera: Wapń, Magnez, Witamina C, Niacyna, Witamina E Kwas pantotenowy, Witamina B6, Witamina B1, Witamina B2, Kwas foliowy, Witamina K, Biotyna, Witamina B12, Inulina, Selen, prowitamina A\nTraumatyczny stres stwarza ryzyko wystąpienia zespołu stresu pourazowego(PTSD).\nCzasy, świat, w którym przyszło nam żyć, naraża nas na STRES PRZEWLEKŁY.\nGorsze jest to, że my przywykliśmy uznać to za normę – „weź nie zwracaj uwagi, on jest zawsze taki zestresowany”, „u mnie to normalne, ja się zawsze tak denerwuję”, „no niestety takie czasy dużo nerwów i stresu, ale spoko da się żyć” . Mimo, że ta norma jest bardzo szkodliwa dla naszego organizmu. I tak się może dziać długo, ale\ndo czasu….. naprawdę wszystko jest do czasu.\nI nie chodzi o to, że chcę kogoś straszyć, czy coś w tym rodzaju. Chodzi o to, że my często nie zastanawiamy się jakie mogą być tego konsekwencje.\nSTRES to nie tylko emocje!\nTrzeba pamiętać, że środowisko w którym żyjemy pełne jest stresorów. Jakich??\nProszę bardzo, o to kilka z nich:\nNajgorsze jest to, że nie dość, że jemy produkty, które są zanieczyszczone i nie zawierają substancji odżywczych to jeszcze PRZESTAJEMY ZWRACAĆ NA TO UWAGĘ bo przecież wszyscy tak jedzą. Hmm i wszyscy ( a na pewno znaczna większość, którzy tak jedzą – chorują). Oczywiście, wszystko jest dla ludzi (poza colą i innymi napojami słodzonymi i gazowanymi), ale wtedy to ma sens (takie podejście) kiedy sięgamy po ciastka czy frytki raz na przysłowiowy ruski rok, a nie raz na tydzień. Ale oczywiście każdy ma prawo wyboru i decyzja należy do nas.\nA pro po odżywiania poniżej zamieszczam link do mojego innego posta o diecie podczas depresji.\nDIETA przy DEPRESJI. Jak ja sobie z nią poradziłam.\nZellschutz – Wzmacnia odporność organizmu. Specjalnie dobrana kombinacja prowitaminy A + C + E oraz pierwiastka śladowego selenu wzmacnia system odpornościowy organizmu. Ekstrakt z owoców cytrusowych bogaty w naturalne bioflawonoidy działa antyoksydacyjnie. Eliminuje wpływ stresu. Hamuje proces starzenia się i poprawia koloryt skóry (opalanie bez słońca).\nZELLSCHUTZ możesz KUPIĆ TU.\nCiężarnym kobietom zaleca się unikanie sytuacji stresujących/stresowych. Jednak nie chodzi tu tylko o możliwość poronienia czy przedwczesnego porodu, ale również o EMOCJE, KTÓRE DZIECKO ODCZUWA JUŻ W ŁONIE MATKI.\nSpójrzcie na to z tej strony. U noworodka nadnercza (gruczołu produkujące hormon stresu) są prawie takiej wielkości co nerki. Dlaczego? Ponieważ będą one intensywnie pracować podczas porodu, gdyż poród to nie tylko ogromny stres dla matki, ale także dla nowo narodzonego maleństwa.\nZanim powiemy sobie o tym jak walczyć ze stresem, muszę poruszyć jeszcze jedno ważne zagadnienie. Chodzi o PRESJE.\nJak mówi lek. med. Michał Richter:\n„Dopóki wiemy, co spowodowało nasze złe samopoczucie, jesteśmy w stanie zadziałać i coś zmienić w naszym życiu.\nJeśli jednak stres jest obecny bardzo długo, niewłaściwe reakcje organizmu inkorporujemy do naszego charakteru i się z nimi identyfikujemy. Uznajemy je za normę, bo przecież wszyscy żyją w stresie. Cichym zabójcą jest stres przybierający postać wewnętrznej presji czasu i presji obowiązku, które stale są obecne w dzisiejszym świecie.”\nDr Richter wspomina, że stale zdarza mu się spotykać z pacjentami, którzy dobrze się odżywiają, uprawiają aktywność fizyczną na odpowiednim poziomie (należy pamiętać, że aktywność fizyczna to dla organizmu także stres), wysypiają się – a mimo permanentnego stresu czują się źle i często takie osoby również mają choroby „cywilizacyjne”.\nDr Richter, mówi, tak\n” Nie możemy brać odpowiedzialności za rzeczy, na które nie mamy wpływu. Skupienie na zadaniach teraźniejszych eliminuje stres związany z tym, co musimy zrobić za chwilę’\nPierwsza NAJWAŻNIEJSZA RZECZ!\nMusimy nauczyć się zarządzać stresem.\nBez tego, ani rusz. Wiem, co mówię. To jak ja się kiedyś stresowałam (płacze, nie spanie po nocach, paznokcie obgryzione do krwi, itp) to chyba tyko ja wiem.\nDopóki sami nie będziemy chcieli, tego zmienić i nie zaczniemy nad tym pracować nie ma takiej opcji, że to minie samo, albo, że weźmiemy jakiś magiczny proszek i problem z głowy.\nOsobiście zaczynałam od zmian w odżywianiu, tak jak wcześniej wspomniałam przetworzona żywność jest stresorem dla naszego organizmu. Tak samo jest z alkoholem i innymi używkami, w tym tez cukier. Więc ważne, żeby strać się tych rzeczy unikać.\nKolejna rzecz to nastawienie. Bardzo często jest tak, że kiedy zdarza nam się stresująca sytuacja, zbliża się egzamin, dziecko choruje wtedy dodatkowo sami zaczynamy się nakręcać. Takie działanie nasila i potęguje stres w naszym organizmie. Dlatego, baaardzo ważne, żebyśmy sobie sami „tłumaczyli”, sami wewnętrznie się uspokajali. Wiem, że to nie jest łatwe, wiem… ale bez pracy nie ma kołaczy.\nInne metody jakie możecie wykorzystać to:\n1. Suplementy takie jak:\nwitaminy z grupy B (!!!) są odpowiedzialne przede wszystkim za prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego – łagodzą napięcie nerwowe, poprawiają nastrój i sprawność intelektualną\nOmega-3+E – Jest niezwykle ważna dla prawidłowego funkcjonowania mózgu i układu nerwowego, chronią także przed depresją i wpływają na eliminację rozdrażnienia i niepokoju\nminerały np. magnez (niedobór magnezu – byle drobiazg wyprowadza cię z równowagi, źle śpisz, „zatyka cię”, masz problemy z oddychaniem jak się zdenerwujesz, a może uskarżasz się ciągłe zmęczenie?!)\nRumianek: Można go używać w stanach niepokoju, strachu, lęku, pobudzenia, nocnych koszmarów i bezsenności. Niektóre związki zawarte w rumianku, łączą się z tymi samymi receptorami w mózgu co valium.\nMelisa – Kubek naparu z melisy to idealny sposób na skołatane nerwy i bezsenność. Już w średniowieczu napar z tej rośliny używany był do zmniejszenia niepokoju i ułatwienia zasypiania.\n5. Prawidłowy sen\nCzy zauważyłeś, że po pobycie w saunie czujesz się zrelaksowany i odprężony? No właśnie. Okazuje się, że odczuwanie ciepła zmniejsza napięcie mięśni i towarzyszący nam niepokój.\nWysiłek fizyczny po pierwsze rozgrzewa nasze ciało, co tak jak już wyżej wspomnieliśmy zmniejsza napięcie mięśni i towarzyszący nam niepokój.\nPo drugie aktywność fizyczna to potężne antidotum na depresję i niepokój. Wszystko dzięki temu, iż podczas wysiłku fizycznego wytwarzane są przez organizm endorfiny . Zatem, jeśli ćwiczysz regularnie, zyskujesz spokój ducha, mniejszą nerwowość i dystans do otaczających problemów, poza tym zwiększa się twoje poczucie wartości ♥\n6. Czytaj książki – ja zaczynałam od tej książki „Naucz się żyć”\nJeżeli ktoś ma możliwość, to świetnie sprawdzają się tez masaże relaksacyjne, są one ukojeniem dla zestresowanego i spiętego ciała.\nI ostatnią z takich metod antystresowych, która teraz przychodzi mi na myśl jest refleksologia.\nRefleksologia to metoda wykorzystująca pracę na refleksach (obszarach na dłoniach, stopach, twarzy, które są skupiskiem zakończeń nerwowych powiązanych z odpowiednimi rejonami ciała ludzkiego). Poprzez stymulowanie refleksów wpływamy zdrowotnie na poszczególne narządy i układy.\n„Tak jak efektywnie nauczyliśmy nasze ciało być w notorycznym stresie, tak też możemy je nauczyć życia w stanie relaksacji.”\nU mnie praca i stres z nią związany spowodował problemy z wypróżnianiem się, długo nie mogłam odkryć powodu tej dolegliwości. Koleżanka poleciła mi dicopeg. Stosowałam go długo bo problem ciągle nawracał. Dopiero jak zmieniłam pracę to wszystko się unormowało.\n20 marca 2018 o godz. 15:34\nDo ziół dodałbym jeszcze ashwagandhe oraz rhodiolę, świetnie radzą sobie ze stresem obniżając kortyzol i podnosząc nastrój. Z minerałów polecam magnez, który działa relaksująco.\n23 marca 2018 o godz. 10:45\nMoją zmorą jest praca i związek- wciąż mam spięte mięśnie , częste problemy trawienne , problemy z oddychaniem , źle sypiam .Z wymienionych następstw stresu naliczyłam az 12 symptomów. Uczęszczam od 2 lat na terapię z psychologię , dobrze się odżywiam – zero śmieci .\nMimo tego nie potrafie poradzić sobie ze stresem – ten w pracy ( pracuje z mezem , staram się nabrać dystansu do problemów , jednak w miare mi to wychodzi , poki on nie zaczyna na mnie krzyczeć.) W domu nieraz jestem bardziej spieta niż w pracy bo wciąż jestem krytykowana , poprawiana i nieraz slysze krzyki. Ciezko mi się zdecydować na rozstanie – czy da się poradzić ze stresem w związku jeśli ma się wybuchowego i krytykującego partnera?\n23 marca 2018 o godz. 16:15\nWiesz Beatka pierwsze co mi przyszło na myśl to książka „Potęga Podświadomości”, którą koniecznie musisz przeczytać i to przeczytać bardzoooo uważnie.\nPamiętaj, że jeżeli wiemy w czym jest problem to już 51% sukcesu! Pozostała część to – CHCIEĆ to ZMIENIĆ, bo CHCIEĆ TO ZNACZY MÓC!\nKiedy tylko mąż zaczyna Cię krytykować albo w inny sposób sprawiać Ci przykrość, natychmiast powinnaś w swoim umyśle stworzyć wizję sytuacji odwrotnej. Jeśli bowiem poddasz się krytyce czy negatywnym komentarzom na swój temat – wtedy podupadniesz fizycznie i umysłowo.\nOsobiście kiedy tylko zaczynam się stresować wtedy jak najprędzej skupiam uwagę na czymś innym, często na tym czego pragnę. Pozwalam, aby to pragnienie bez reszty mnie owładnęło i całkowicie zaabsorbowało, tak żeby zapomnieć o stresie i przy okazji taka postawa dodaje mi pewności siebie i poprawia nastrój. Poza tym w wielu sytuacjach nauczyłam się jednym uchem wpuszczać, a drugim wypuszczać …. nie przejmować się rzeczami, na które nie mam wpływu.\nWiem, że to nie jest proste (mając takiego męża tym bardziej), ale NIE MA RZECZY NIEMOŻLIWYCH!!!\nWIEM, że będzie dobrze, musisz tylko bardzo chcieć to zmienić (a jak mówi autor książki Potęga Podświadomości – wierzyć, że już tak się stało).\nŚciskam moooocno :*\n14 kwietnia 2018 o godz. 11:43\nMam tak samo jak Ty . Też pracuję z mężem,który nie przebiera w słowach i jest agresywny i wybuchowy.Kiedys to znosiłam, ale już nie wyrabiam.Wysiada mi cały organizm,już nie mam zdrowego organu .Czekam na wizytę u psychologa.pozdrawiam\n14 maja 2018 o godz. 18:29\nTaki miałam ostatnio nerwowy czas w pracy, że normalnie zaczęłam sobie kupować extraspazminę ziołową, żeby nerwy ukoić i jakoś trochę chociaż się wyciszyć


Zespół Basenów Kąpielowych: zlokalizowany jest przy ul. Konarskiego 6. W jego skład wchodzi: kompleks basenów otwartych oraz kryta pływalnia.\nKryta pływalnia: to basen o dł. 25 m x 12,5 m, basen o głębokości od 1,15 m do 1,85 m, basen rekreacyjny z masażami i biczami wodnymi oraz 52-metrowa zjeżdżalnia stanowiąca dodatkową atrakcję dla wymagających amatorów wodnego szaleństwa. W budynku pływalni znajduje się także sauna, grota solna oraz kawiarnia z widokiem na duży basen. Kryta Pływalnia czynna jest codziennie od 8-21.\nW skład zespołu basenów wchodzi basen kryty, basen otwarty wraz z brodzikami oraz boiska do siatkówki. Ten niedawno wybudowany kompleks jest nowoczesnym i jednym z piękniejszych obiektów tego typu w regionie. Służy mieszkańcom nie tylko naszego miasta, ale również sąsiednich miejscowości w zakresie sportu i nauki pływania, ale także rekreacji i zabaw wodnych. Z krytej pływalni amatorzy wodnego szaleństwa mogą korzystać przez cały rok. W celu urozmaicenia zabawy i wypoczynku, goście basenu mają dostęp do wielu wodnych atrakcji. W budynku pływalni znajduje się także sauna, grota solna, gabinet masażu oraz kawiarnia z widokiem na duży basen. 25-metrowy basen przeznaczony jest głównie dla osób umiejących pływać. Basen rekreacyjny z masażami i biczami wodnymi oraz 52-metrowa zjeżdżania stanowią dodatkową atrakcję nawet dla wymagających amatorów wodnego szaleństwa. Atutami obiektu są również przestronne szatnie i natryski oraz zainstalowane stacjonarne suszarki do włosów dużej mocy. Bezpieczeństwo na basenach zapewnia zespół wykwalifikowanych ratowników oraz system monitoringu. Wejście na basen jak i zamykanie szafek w szatni obsługuje system wykorzystujący karty chipowe. Obiekt przystosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych. Budynek wyposażony jest w windę umoż