Spowiedź bez końca. O grzechu, pokucie i nowym życiu - kup szybko i wygodnie w Sklepie Dominikanie.pl\nPaweł Kozacki OP - ur. 1965 r., prowincjał Polskiej Prowincji Dominikanów, były przeor klasztorów w Krakowie i w Poznaniu, wieloletni redaktor naczelny miesięcznika „W drodze”. Ceniony duszpasterz, rekolekcjonista i kaznodzieja; publicysta, współautor Spowiedzi bez końca (z Wojciechem Prusem OP).\nWojciech Prus OP - ur. 1964 r., doktor patrologii, wieloletni prezes Wydawnictwa „W drodze”, ceniony rekolekcjonista, spowiednik, kaznodzieja i publicysta, obecnie duszpasterz Wspólnoty LEDNICA 2000, autor książek: Spowiedź bez końca (z Pawłem Kozackim OP), O Elku, złamanym skrzydełku i nauce języków oraz Osiołek Gamracy, Burek i tajemnicza Pani z Betlejem.


Idealny pokoj dzieciecy – dzieciecastolica.pl\nBajki z dziecinstwa\nIdealny pokoj dzieciecy\nszklane słoiki na żywnośćŚciany są naprawdę słodkie i można dodać wiele osobowości do pokoju, ale problemem jest to, by wizja pokoju pasowała do każdego wieku dziecka. Możesz też wybrać systemy magazynowe, które są przeznaczone specjalnie do tego typu zadania. Dziecko będzie w nim przechowywać swoje zabawki. Warto też wybrać odpowiedni stolik do pokoju dziecka.\nProjektując pokój dziecka, pamiętaj, że nie musisz dopasowywać się do ogólnego schematu projektu Twojego domu. Możesz puścić wodze fantazje i wyobraźni dziecka (jeśli jest na tyle duże, aby w nim uczestniczyć). Pokój powinien być marzeniem dziecka. Zapraszam serdecznie do eksperymentowania z jasnymi kolorami farb, pościeli i akcesoriów, nie musisz grać bezpiecznie pastelami w pokoju dziecięcym i nie powinnaś czuć się ograniczona podziałem na chłopięce i dziewczęce kolory. raportowanie MSR\nWiele firm produkuje niesamowite wzory pościeli, którą są unisex. To znaczy, że mogą być z powodzeniem wykorzystywane dla wielu dzieci, niezależnie od tego, czy masz syna czy córkę. Warto też pamiętać o umieszczeniu etykiet na wszystkich schowkach, szufladach i plastikowych pojemnikach tak, byś zarówno Ty i Twoje dziecko wiedziało, gdzie można znaleźć te małe kawałki, nawet tego samego rodzaju zabawek.\nNa przykład oddziel od siebie lalki i akcesoria. W ten sposób nic nie zginie i dzieciom jest łatwiej sprzątać. Możesz jeszcze zmieniać kolor czcionek i taśm poszczególnych etykiet, dla bardziej szczegółowego oznakowania. Gdy dzieci dorastają możesz łatwo zmienić ich pokój, wybierając nową warstwą farbę i nową pościel. regeneracja filtrów DPF\nWidok z perspektywy dziecka\n+456 124 741\nZabawy z dziecmi na dworze\nZabawki zwiększające koncentracje naszych dzieci


1 Agencja Oceny Technologii Medycznych Rekomendacja nr 15/2014 z dnia 20 stycznia 2014 r. Prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych w sprawie usunięcia z wykazu świadczeń gwarantowanych świadczenia obejmującego podanie irynotekanu we wskazaniach: nowotwór złośliwy jądra (ICD-10: C62) i wtórny nowotwór złośliwy wątroby (ICD-10: C78.7), realizowanego w ramach programu chemioterapii niestandardowej Prezes Agencji rekomenduje usunięcie z wykazu świadczeń gwarantowanych, realizowanych w ramach programu chemioterapii niestandardowej, świadczenia gwarantowanego obejmującego podanie irynotekanu w rozpoznaniu zakwalifikowanym do kodu ICD-10: C62 i C78.7. Uzasadnienie rekomendacji Prezes Agencji, przychylając się do stanowiska Rady Przejrzystości uważa, że finansowanie ze środków publicznych terapii obejmującej podanie irynotekanu w rozpoznaniu zakwalifikowanym do kodu ICD-10: C62 oraz C78.7 jest niezasadne. Nie odnaleziono żadnych wytycznych dotyczących zasadności stosowania irynotekanu we wskazaniu C62, a finansowanie tej technologii nie znajduje uzasadnienia w opiniach ekspertów. Nie przedstawiono dotychczas wyników badań potwierdzających wartość wymienionej technologii w odpowiednio dobranej grupie chorych z odniesieniem do grupy kontrolnej. Przedmiot wniosku Wniosek dotyczy usunięcia świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych, obejmującego podanie irynotekanu w rozpoznaniach zakwalifikowanych do kodów ICD-10 C62 i C78.7 (nowotwór złośliwy jądra i wtórny nowotwór złośliwy wątroby), rozumianego jako wchodzące w skład programu chemioterapii niestandardowej. Problem zdrowotny C62.0: nowotwór złośliwy jądra Nowotwór złośliwy jądra występuje rzadko i stanowi około 1% wszystkich nowotworów złośliwych u mężczyzn. Potoczne określenie "rak jądra" obejmuje całą grupę nowotworów: nasieniaki, rak zarodkowy, nabłoniak, potworniak.przeważającą większość guzów jądra (90-99%) stanowią nowotwory zarodkowe. Raka jądra rozpoznaje się pomiędzy 25. a 40. rokiem życia, a u mężczyzn w wieku lat jest to najczęstszy nowotwór złośliwy. Nasieniaki dotyczą zwykle mężczyzn między 25. a 45. rokiem życia, a nienasieniaki występują najczęściej w wieku lat. Agencja Oceny Technologii Medycznych ul. I. Krasickiego 26, Warszawa tel fax NIP REGON\n2 Przebieg jest gwałtowny szybko powstają przerzuty do okolicznych węzłów chłonnych towarzyszących naczyniom powrozka nasiennego, potem żyły głównej dolnej, a dalej przerzuty odległe do śródpiersia i węzłów chłonnych nadobojczykowych, do płuc i innych narządów. Leczenie uzależnione jest od stopnia zaawansowania i rokowania. Pierwszym etapem leczenia jest orchidektomia, czyli amputacja zajętego jądra z dostępu przez pachwinę. Postępowanie pooperacyjne zależy od zaawansowania choroby, które powinno być określone przed operacją lub bezpośrednio po niej. Istotną rolę odgrywa zakwalifikowanie pacjenta do jednej z grup rokownicznych i obecność czynników ryzyka. Pierwsza linia leczenia obejmuje zastosowanie: bleomycyny, etopozydu, cisplatyny, ifosfamidu. Kolejne linie leczenia substancje wymienione wyżej, oraz winblastyna, paklitaksel, gemcytabina i oksaliplatyna. C78.7 wtórny nowotwór złośliwy wątroby Częstość występowania przerzutów w wątrobie wynosi ok. 40% przebadanych zgonów z powodu nowotworu. Około połowę stanowią przerzuty krwiopochodne, ze względu na przepływ krwi w układzie wrotnym. Nowotworem dającym najczęściej przerzuty do wątroby jest rak okrężnicy i odbytnicy, który stanowi ok % zaobserwowanych przypadków. U około 50% leczonych radykalnie na nowotwór jelita grubego dochodzi do nawrotu w wątrobie. Obraz kliniczny przerzutów do wątroby często jest połączeniem objawów powodowanych przez guz pierwotny i ognisko przerzutowe. Rozpoznanie choroby w stanie rozsiewu może oznaczać brak możliwości terapii radykalnej. Leczenie obejmuje interwencje chirurgiczne oraz leczenie systemowe okołooperacyjne. Możliwość wykonania resekcji w przypadku przerzutów z jelita grubego wynosi ok 20-30%. Głównym czynnikiem ograniczającym jest występowanie nacieków w obydwu płatach wątroby, wielkość, lokalizacja, szczególnie względem naczyń wątrobowych. Do czynników wpływających na rokowanie są: doszczętność resekcji, leczenie systemowe, dobra odpowiedź patologiczna na terapię neoadjuwantową, niskie stężenie antygenu rakowo-płodowego (CEA), rozpoznanie przerzutów metachronicznych, mniejsza liczba zajętych węzłów chłonnych lub cecha NO po leczeniu pierwotnym, młodszy wiek, mniej chorób towarzyszących oraz terapia w wyspecjalizowanym ośrodku. W przypadku stwierdzenia pierwotnego raka jelita grubego w stadium rozsiewu, konieczne jest zastosowanie leczenia paliatywnego, jeśli występują zaburzenia drożności przewodu pokarmowego lub istotne klinicznie krwawienia. U pozostałych pacjentów resekcja pierwotnej zmiany nowotworowej zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań miejscowych. Alternatywnym postępowaniem jest zastosowanie leczenia systemowego. Strategia leczenia zależna jest od możliwości dalszej resekcji wątroby. Opis wnioskowanego świadczenia Irynotekan jest półsyntetyczną pochodną kamptotecyny. Jest środkiem przeciwnowotworowym, działającym jako specyficzny inhibitor topoizomerazy I DNA. Metabolizowany jest w większości tkanek do SN-38, związku o większej niż irynotekan aktywności w stosunku do oczyszczonej topoizomerazy I i wykazującego silniejsze działanie cytotoksyczne wobec licznych linii komórkowych nowotworów mysich i ludzkich. Hamowanie topoizomerazy I przez irynotekan lub SN-38 powoduje powstawanie jednoniciowych odcinków DNA, blokujących replikację DNA i stanowi o właściwym efekcie cytotoksycznym leku. Działanie cytotoksyczne irynotekanu i SN-38 jest zależne od czasu i specyficzne dla fazy S. Poza działaniem przeciwnowotworowym lek wykazuje działanie hamujące acetylocholinoesterazę. Parametry farmakokinetyczne irynotekanu i SN-38 są niezależne od liczby uprzednio podanych kursów chemioterapii oraz od schematu dawkowania. Irynotekan i SN-38 wiążą się z białkami osocza odpowiednio w 65% i 95%. Średni okres półtrwania we krwi w I fazie modelu trójfazowego wynosi 12 min, w II fazie - 2,5 h, a w fazie opóźnionej - 14,2 h. Scharakteryzowano dwa szlaki metaboliczne, z których każdy dotyczy co najmniej 12% podanej dawki leku: hydroliza przy udziale karboksyloesterazy do aktywnego metabolitu SN-38; oksydacyjne przemiany końcowego 2\n3 pierścienia piperydyny z udziałem enzymów cytochromu P450 3A. Ponad 50% dawki leku jest wydalane w postaci niezmienionej, 33% poprzez żółć z kałem, 22% jest wydalane z moczem. Wskazany jest do stosowania w leczeniu zaawansowanego stadium raka okrężnicy i odbytnicy: w skojarzeniu z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym u pacjentów, którzy nie otrzymywali uprzednio chemioterapii; w monoterapii u pacjentów po niepowodzeniu leczenia 5-fluorouracylem. W skojarzeniu z cetuksymabem u pacjentów chorych na przerzutowego raka okrężnicy lub odbytnicy z receptorem naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) po niepowodzeniu terapii zawierającej irynotekan. W skojarzeniu z 5-fluorouracylem, kwasem folinowym i bewacyzumabem w leczeniu pierwszego rzutu u pacjentów z przerzutami raka okrężnicy lub odbytnicy. W ramach badań klinicznych w chemioterapii raka żołądka, raka trzustki. Alternatywna technologia medyczna W nowotworze złośliwym jądra w I linii leczenia zastosowanie mają: bleomycyna, etopozyd, cisplatyna, ifosfamid. W kolejnych liniach leczenia substancje wymienione wyżej, oraz winblastyna, paklitaksel, gemcytabina i oksaliplatyna. Zgodnie z opiniami eksperckimi stosowanie irintoekanu w C62 jest nieuzasadnione. W przypadku wtórnego nowotworu złośliwego wątroby alternatywne leczenie obejmuje szereg schematów chemioterapeutycznych zawierających fluorouracyl i leukoworynę, oksaliplatynę lub inne substancje biologiczne. Zgodnie z opinią ekspertów w każdym wskazaniu irynotekan może być składnikiem leczenia i możliwe jest stosowanie różnych schematów leczenia o porównywalnej wartości, co uniemożliwia wskazanie technologii mogących ulec zastąpieniu. Skuteczność kliniczna Do analizy włączono przeglądy systematyczne, meta-analizy, rekomendacje, a w przypadku ich braku badania kliniczne o najwyższym stopniu wiarygodności. W przypadku wskazania C78.7 analiza kliniczna oparta jest głównie o badania wtórne, które podobnie jak w przypadku rekomendacji, dokumentujące wyniki leczenia zmian pierwotnych przerzutowych do wątroby. Główne wnioski dotyczą stosowania irynotekanu w schematach w terapii neoadjuwantowej pozwalającej na przeprowadzenie resekcji po uprzednim zmniejszeniu rozmiarów zmiany przerzutowej. Schematy chemioterapeutyczne zawierające irynotekan charakteryzują się innym profilem toksyczności niż schematy oparte o oksaliplatynę. Terapia neoadjuwantowa jest związana z uszkodzeniem wątroby, jednak uszkodzenie to jest specyficzne dla wybranego schematu chemioterapii. W konsekwencji uszkodzenie wątroby może mieć wpływ na śmiertelność okołooperacyjną. Terapia w oparciu o schemat zawierający irynotekan może doprowadzić do tłuszczowego zapalenia wątroby, terapia z zastosowaniem oksaliplatyny do niedrożności zatok wątrobowych. We wskazaniu nowotwór złośliwy jądra odnaleziono jedno badanie, w którym irynotekan podawany był samodzielnie u pacjentów, u których wystąpił nowotwór zarodkowy z główną lokalizacją w jądrze. W dwóch pozostałych badano terapie skojarzone, a jedną ze stosowanych substancji był irynotekan. Irynotekan w badaniach stosowany był u pacjentów z bardzo złym rokowaniem z obecnością nowotworu zarodkowego z lokalizacją w jądrze, oraz przerzutami do innych części organizmu, u których nie było odpowiedzi na leczenie I linii, II linii, oraz u których wystąpiły nawroty choroby. Zgodnie z odnalezionymi informacjami i opiniami ekspertów stosowanie irynotekanu w C62 nie ma uzasadnienia. Dotychczas nie przedstawiono wyników prospektywnych badań z losowym doborem chorych lub grupą kontrolną, które potwierdziłyby wartość stosowania irynotekanu u chorych na raka jądra. Dane dotyczące skuteczności stosowania irynotekanu pochodzą z kilku badań II fazy obejmujących grupy kilkunastu pacjentów, bez losowego doboru chorych i bez porównania z grupa kontrolną. Badania kliniczne wskazują na skuteczność zastosowania schematów terapeutycznych zawierających irynotekan (FOLFIRI, FOLFOXIRI) w celu zmniejszeniu nieresekcyjnej zmiany przerzutowej do wątroby w przebiegu raka jelita grubego (odsetek odpowiedzi na leczenie 33-68%) (Lam 2012, Subharwal 3\n4 2007). Nie odnaleziono jednoznacznych dowodów na skuteczność terapii w przypadku występowania zmian resekcyjnych (Lehmann 2012). Istnieje silna korelacja pomiędzy współczynnikiem odpowiedzi na leczenie a możliwością resekcji zmian przerzutowych w wątrobie (Van Eynde 2010). Skuteczność praktyczna Nie odnaleziono dowodów naukowych dokumentujących skuteczność praktyczną. Bezpieczeństwo stosowania Na podstawie charakterystyki produktu leczniczego najczęstszymi działaniami niepożądanymi są : wczesna i opóźniona biegunka, neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość, łysienie i gorączka bez zakażenia. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są wczesna i opóźniona biegunka, neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość, łysienie i gorączka bez zakażenia. Działania toksyczne wymagające zmniejszenia dawkowania i ciężkie działania niepożądane wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiej obejmują uporczywą wczesną i opóźnioną biegunkę o dużym nasileniu, neutropenię, nudności i (lub) wymioty, a także zaburzenia oddychania. Badania Robinson i wsp. (2012) wskazują na fakt, że terapia neoadjuwantowa jest związana z uszkodzeniem wątroby, jednak jest to uszkodzenie specyficzne dla wybranego schematu chemioterapii. Terapia w oparciu o schemat zawierający irynotekan może doprowadzić do tłuszczowego zapalenia wątroby, a oksaliplatynę niedrożności zatok wątrobowych. W przypadku zastosowania irynotekanu oszacowane ryzyko występowania stłuszczenia wątroby u ponad 30% pacjentów nie nosiło znamion istotności statystycznej RR 2,51; 95%CI 0,79-7,90, p=0,12. W przypadku występowania tłuszczowego zapalenia wątroby ryzyko relatywne było znacznie wyższe oraz statystycznie istotne [RR 3,45, 95%CI 1,12-10,62], z wartością NNH (number needed to harm) wynoszącą 12 pacjentów jeden na 12 pacjentów leczonych schematem zawierającym irynotekan rozwinie tłuszczowe zapalenie wątroby. W przypadku niedrożności zatok wątroby wartość ryzyka relatywnego dla terapii zawierającej irynotekan wynosi 1,11; 95 % CI 0,65 1,90; p = 0,70. Wpływ na budżet płatnika publicznego Zgodnie z danymi Narodowego Funduszu Zdrowia (lata 2012 i 2013) irynotekan w ramach chemioterapii niestandardowej we wskazaniu C62 był finansowany u jednej osoby na kwotę 5200 PLN (na dwa złożone wnioski) w roku 2012 i jednej osoby w roku 2013 na kwotę 3600 PLN; we wskazaniu C78.7 zastosowano go tylko w roku 2013, także u jednej osoby (na jeden złożony wniosek), na kwotę 4114,8 PLN. W obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, wszystkie leki będące na liście leków refundowanych i zawierające irynotekan są objęte 100% refundacją (lek dostępny bezpłatnie), a urzędowa cena zbytu waha się pomiędzy 20 zł, a 1965,96 zł (średnio 78,03 zł). Omówienie rekomendacji wydawanych w innych krajach w odniesieniu do ocenianej technologii Nie odnaleziono rekomendacji poświęconych wyłącznie leczeniu wtórnych nowotworów złośliwych wątroby, odnalezione rekomendacje dotyczą zmian pierwotnych, które często w zaawansowanym stadium choroby dają przerzuty do wątroby. Odnaleziono rekomendacje dot. zmian przerzutowych do wątroby w publikacjach poświęconych leczeniu raka jelita grubego, raka żołądka oraz raka trzustki łącznie 11 rekomendacji klinicznych. Żadna z odnalezionych rekomendacji dotycząca opieki nad pacjentem z rakiem jądra (PTOK - Polskie Towarzystwo Onkologii Klinicznej 2013, ESMO - European Society for Medical Oncology 2013, NCCN - National Comprehensive Cancer Network 2014, NCI - National Cancer Institute 2012, AMA American Medical Association 2008, polskie Zalecenia 4\n5 postępowania diagnostyczno-terapeutycznego w nowotworach złośliwych r ) nie zaleca stosowaniu irynotekanu w złośliwym nowotworze jądra. W przypadku leczenia zaawansowanych form nowotworu jelita grubego często rekomendowanym schematem jest fluorouracyl (w połączeniu z kwasem folinowym) oksaliplatyna i irynotekan. W schematach zawierających irynotekan podkreślano zastosowanie w chemioterapii neoadjuwantowej, która umożliwia w większej liczbie przypadków przeprowadzenie interwencji chirurgicznej zmian przerzutowych pierwotnie nieresekcyjnych. Irynotekan obecny jest w wielu schematach chemioterapeutycznych leczenia początkowego, I oraz II linii leczenia (FOLFIRI). W przypadku leczenia zmian przerzutowych nowotworu złośliwego trzustki (NCCN - National Comprehensive Cancer Network 2012) akceptowalnymi schematami leczenia, u pacjentów z dobrymi wynikami leczenia, pierwszym wskazanym schematem (sklasyfikowanym do pierwszej kategorii dowodów naukowych) jest FOLFIRINOX, zawierający m.in. irynotekan. W terapii zaawansowanego raka żołądka irynotekan został poddany ocenie klinicznej w terapiach drugiej linii. Terapia w schemacie FOLFIRI była skuteczna i dobrze tolerowana przez pacjentów cierpiących na zaawansowaną i przerzutową formę raka żołądka nieleczonych wcześnie fluoropirymidynami. W przypadku irynotekanu (poddanego ocenie wraz z innymi cytostatykami w badaniach RCT II i III fazy) nie odnaleziono dowodów pierwszej kategorii na to, że stosowana terapia irynotekanem przedłuża przeżycie, dlatego też zalecany jest on w leczeniu w drugiej bądź trzeciej linii zaawansowanego nowotworu bądź dającego przerzuty. Nie odnaleziono żadnej rekomendacji refundacyjnej dotyczącej stosowania irynotekanu we wskazaniu raka jądra oraz wtórnego raka wątroby. Produkty lecznicze zawierające irynotekan są refundowane w Australii i Nowej Zelandii, koszt ponoszony przez pacjenta nie przekracza odpowiednio kwoty ok. 100 PLN i 60 PLN we wskazaniach ujętych w charakterystyce produktu leczniczego. Podstawa przygotowania rekomendacji Rekomendacja została przygotowana na podstawie zlecenia z dnia r. Ministra Zdrowia (znak: MZ-PLA /DJ/13), w sprawie usunięcia świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych świadczenia obejmującego podanie irynotekanu w rozpoznaniach zakwalifikowanych do kodów ICD-10: C.62, C78.7, rozumianego jako wchodzące w skład programu chemioterapii niestandardowej, na podstawie art. 31e ustawy z dnia 24 sierpnia 2004 roku o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.), po uzyskaniu stanowiska Rady Przejrzystości nr 21/2014 z dnia 20 stycznia 2014 r. w sprawie usunięcia świadczenia obejmującego podawanie irynotekanu w rozpoznaniu zakwalifikowanym do kodu ICD-10: C62 i C78.7 realizowanego w ramach Programu leczenia w ramach świadczenia chemioterapii niestandardowej. Piśmiennictwo: 1. Stanowisko Rady Przejrzystości nr 21/2014 z dnia 20 stycznia 2014 r. w sprawie usunięcia świadczenia obejmującego podawanie irynotekanu w rozpoznaniu zakwalifikowanym do kodu ICD-10: C62 i C78.7 realizowanego w ramach Programu leczenia w ramach świadczenia chemioterapii niestandardowej. 2. Raport nr: AOTM-OT /2013. Irynotekan - koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji we wskazaniach: nowotwór złośliwy jądra (ICD-10: C62) i wtórny nowotwór złośliwy wątroby (ICD-10: C78.7) Raport ws. oceny świadczenia opieki zdrowotnej, styczeń 2014 r. 5\nAgencja Oceny Technologii Medycznych Rada Konsultacyjna Stanowisko Rady Konsultacyjnej nr 71/2011 z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie niezasadności zakwalifikowania świadczenia opieki zdrowotnej leczenie


Mazurek z kremem z matchy, białej czekolady i mascarpone - Kuchnia Breni\nMazurek z kremem z matchy, białej czekolady i mascarpone\nMazurek to tradycja na wielkanocnym stole. Pomysłów na niego jest mnóstwo bo to zależy jakie ciasto zrobimy: maślane, czekoladowe lub tak jak u mnie z ziarnami sezamu. Takie ciasto doskonale komponuje się z trochę egzotycznym kremem z matchy, białej czekolady i serka mascarpone.\nKrem jest z aromatem i zielonym kolorem matchy, japońskiej sproszkowanej herbaty, słodycz to biała czekolada a puszystość i kremowy smak to zasługa serka mascarpone. Do tego dodałam konfiturę z czarnej porzeczki bo jest lekko kwaskowata i idealnie się tu sprawdza.\nSpróbujcie jeśli lubicie eksperymentować w kuchni z różnymi smakami.\nKonfitura z czarnej porzeczki lub inna np. malinowa,\n1 1/2 łyżki herbaty w proszku matcha,\nPrzygotowujemy ciasto. Ziarna sezamu prażymy wcześniej na suchej patelni aż będą lekko brązowe i studzimy.\nDo miski/blendera dajemy mąkę, jajko, sezam, cukier puder, zimne masło pokrojone w kostkę i szczyptę soli. Mieszamy do połączenia składników i chwilę wyrabiamy. Zawijamy w folię i dajemy do lodówki na godzinę lub do zamrażarki na 15 minut.\nBlachę wykładamy papierem do pieczenia. Ciasto rozwałkowujemy na podsypanej mąką stolnicy i formujemy z niego duże jajo. Przekładamy na wałku na blachę. Pieczemy w nagrzanym piekarniku około 15 minut, uważając aby się ciasto nie przepaliło. Wyjmujemy i studzimy.\nBiałą czekoladę rozpuszczamy w kąpieli wodnej, dodajemy przesianą na sitku matchę, mieszamy aż wszystko się połączy. Studzimy. Do wystudzonej masy dodajemy po łyżce mascarpone i ucieramy na gładką masę. Na wystudzone ciasto dajemy konfiturę, na to dajemy krem z matchy. Dekorujemy płatkami migdałowymi i pistacjami. Chłodzimy mazurka godzinę w lodówce.\nChałka drożdżowa z foremki\nPoprzedni wpis Makaron z pieczoną fetą z pomidorkami\nNastępny wpis Jajka z farszem z awokado i majonezu\nKategorieCiasta Na słodko Tarty Wielkanoc


Jom Kipur - Feelfreetraveler.pl\n#23 Za zepsucie czulentu straszyła go po śmierci. Duchy grożą zza grobu!”\nTags : Jom Kipur\nFeel Free Traveler 15 września 2021\nW Izraelu zamarło życie – zamknięte są sklepy, transmisje medialne są przerwane. Nie, to nie radio się zepsuło, czy telewizor nie działa – nie musisz nerwowo pstrykać pilotem – niczego tam nie “wypstrykasz”. To nie wojna, ani stan wojenny – To Jom Kipur! Skąd ta cisza? Ruch samochodowy zanikł nawet na największych drogach. Zamiast nich na ulice wychodzą spacerowicze, […]czytaj więcej\nFeel Free Traveler 16 września 2020\nCzyli o świątecznych rytuałach, nakazach i zakazach słów kilka… Dlaczego władze Izraela zamknęły cały kraj i wprowadziły na trzy tygodnie lock-down? Ano za sprawą rozpoczynającego się cyklu żydowskich świąt. Są to jedne z najważniejszych świąt w judaizmie – Rosz Ha Szana, czyli żydowski Nowy Rok, potem 10 Sądnych Dni, następnie święto świąt – czyli Dzień […]czytaj więcej


Niusy Kasyna Online - Strona 10\nKasyno Online > Aktualności Kasyna Online > Niusy Kasyna Online - Strona 10\nSpin Palace Casino dodało do swojej oferty nowy 5-bębnowy i 30-liniowy automat wideo o nazwie "The Grand Journey" opracowany przez Microgaming.Gra "The Grand Journey" jest idealnym rozwiązaniem dla siedzących w domu poszukiwaczy przygód, a ... Czytaj Więcej\nParty Casino daje wszystkim swoim graczom kasyna szansę na wygranie części ze 130.000 dolarów premii pieniężnych, jakie przygotowało ono dla swoich graczy w promocji pula nagród w nowej promocji Big Cash Hunt.Aby mieć szansę na ... Czytaj Więcej\nGranie w gry kasyna jest fascynującym zajęciem, które większość ludzi uważa za rozrywkę a nie za sposób na zarabianie pieniędzy. Większość graczy idzie do kasyna wyłącznie, aby dobrze się bawić. Oczywiście każdy marzy o wielkich ... Czytaj Więcej\nTwórca oprogramowania w branży gier, firma Playtech, właśnie ogłosiła przejęcie Ash Gaming. Playtech aktualnie dostarcza oprogramowanie na potężną część rynku związanego z hazardem online, będąc jednocześnie jednym z najlepszych tego typu ... Czytaj Więcej\nWszystkie kasyna online, a faktycznie większość firm, które świadczą usługi w ten czy inny sposób, mają w swojej ofercie jakiś rodzaj promocji na Boże Narodzenie. W końcu jest to sezon dawania, a nic nie pobije mnóstwa ... Czytaj Więcej\nSezon zimowy już się rozpoczął i trwa najbardziej uroczysty miesiąc całego roku ze świętami Bożego Narodzenia i Chanuki tuż za rogiem. Aby pomóc ludziom świętować ten magiczny okres Roxy Palace Casino wydało dwie nowe ekscytujące gry ... Czytaj Więcej\nKochasz komiksy? Czy lubiłeś je, kiedy byłeś mały? Chcesz grać w gry, które oddają hołd twoim ulubionym postaciom z komiksów, dając Ci jednoczenie szansę na wygranie mnóstwa pieniędzy?Jeśli odpowiedziałeś "tak" na którekolwiek z tych pytań, ... Czytaj Więcej


Wymiana oleju cena Gliwice: nie zwlekaj z odpowiednim przygotowaniem samochodu - Moto64scene\nWymień opony, ale również wycieraczki i płyn w spryskiwaczu\nPrzede wszystkim ważne jest, aby zmienić opony na letnie. Zimowe ogumienie szybciej niszczy się, gdy jeździmy w dodatniej temperaturze. Najlepiej sprawdza się, gdy temperatura wynosi mniej niż pięć stopni Celsjusza. Poza tym warto wymienić pióra wycieraczek. Jesienią i zimą są one bowiem bardzo eksploatowane i najczęściej na koniec sezonu jest tak, że już nie ściągają dobrze wody, co skutkuje ograniczoną widocznością. Ostatnią ważną rzeczą jest wlanie letniego płynu do spryskiwaczy. Zimowe płyny mają specjalny skład, żeby nie zamarzały podczas mrozów. Letnie idealnie sprawdzają się w ciepłe dni, najczęściej mają też przyjemniejsze zapachy. Ważna jest również wymiana oleju cena Gliwice.\nSprawdź u mechanika, czy wszystko w porządku\nWarto wybrać się do mechanika, żeby sprawdzić, czy wszystko w naszym samochodzie jest w porządku. Począwszy od podwozia, przez podzespoły i wszystkie najważniejsze części. Mechanik powinien sprawdzić stan hamulców, bo w końcu one odgrywają istotną rolę w naszym bezpieczeństwie. Jeśli tego nie robiliśmy w tym roku, to czeka nas również wymiana oleju cena Gliwice. To bardzo ważne, żeby nie zaniedbać wymiany, ponieważ może to skutkować zatarciem się silnika, a co za tym idzie, jego kosztownym remontem. Mechanik może dokładnie sprawdzić czy wszystko w porządku z naszym autem, abyśmy mogli bezpiecznie z niego korzystać.\nPrzygotujmy klimatyzację na upały\nJeżeli posiadamy w swoim samochodzie klimatyzację, to również o nią powinniśmy zadbać. Okazuje się bowiem, że wiele osób nie zdaje sobie z tego sprawy, ale raz do roku czyszczenie i serwis klimatyzacji jest obowiązkowy. Dzięki temu nie zalega się w niej grzyb, a także można uzupełnić płyn odpowiedzialny za chłodzenie powietrza. Brudna, zaniedbana klimatyzacja może skutkować chorobami dróg oddechowych, których nawet nie będziemy świadomi, dlatego nie warto zaniedbywać tej kwesti.\nMotoryzacja motoryzacja, serwis toyota, wymiana oleju cena gliwice\n← Wymiana oleju cena Zabrze: w jaki sposób zaoszczędzić na wymianie płynu?\nJak zapłacić mniej za ubezpieczenie OC Gliwice? →


Piotr Majchrzak 22.11.2020 22:57\n- Czy trzeba jej pomóc? Zielona linia zaliczyła "zwiechę" - dziwili się kibice skoków narciarskich w czasie niedzielnego konkursu Pucharu Świata w skokach narciarskich. Tzw. linia "to beat" narobiła dużo zamieszania i mogła wprowadzić w błąd. Zapytaliśmy, co się właściwie stało.\nZielona linia w skokach narciarskich pozwala ocenić, jak daleko powinien skoczyć zawodnik, by objąć prowadzenie w konkursie. A raczej powinna pokazywać, bo w czasie niedzielnego konkursu indywidualnego system miał potężne problemy. Kibice oglądający konkurs przed telewizorami w pewnym momencie mogli czuć się zaskoczeni i zdezorientowani, gdy skoczek lądujący daleko przed zieloną linią nagle obejmował prowadzenie lub odwrotnie.\n"Zielona linia umarła"\nNajpierw system "to beat" kompletnie zwariował na początku rywalizacji, gdy Paweł Wąsek miał skoczyć ponad 120 metrów do objęcia prowadzenia, a zielona linia pokazywała, że powinien skoczyć około 100. Później linia pokazywała zupełnie nieadekwatne wyniki, a następnie na kilka długich minut zatrzymała się w jednym miejscu. Niezależnie od tego, czy skoczek leciał dalej, czy bliżej, to ciągle znajdowała się w jednej pozycji.\nSprawę szybko zauważyli organizatorzy PŚ w Wiśle, którzy zgłosili to do firmy Swiss Timing, która na skoczni zarządza całą aparaturą odpowiedzialną za pomiary na Pucharze Świata. Nie był to wiec błąd polskiego realizatora. - Ta linia jest po stronie Swiss Timingu, który obsługuje nam zawody. Musiał wydarzyć się jakiś defekt techniczny - powiedziała Agnieszka Baczkowska, kierownik wiślańskich zawodów.\nTaka loteria, że system zwariował\nPróbowaliśmy ustalić, co wpłynęło na tak duże problemy w graficznej realizacji konkursu i na podstawie informacji z kilku źródeł ustaliliśmy, że największe problemy mogły wywołać wręcz katastrofalne warunki w pierwszej serii, które zmieniały się jak w kalejdoskopie. Zdecydowanie częściej i szybciej niż zwykle.\nWiele wskazuje na to, że system po prostu nie nadążał z liczeniem punktów i przekazywaniem ich na systemy graficzne. A wiatr potrafił zmieniać swoją siłę o 1 m/s sekundę na przestrzeni zaledwie kilku sekund. I jeśli zawodnik ruszał z belki przy prędkości 1,8 m/s pod narty, a w czasie najazdu wiatr osłabł o 1 m/s, to przekładało się to na ponad 10 punktów rekompensaty więcej. Czyli de facto zawodnik musiał skoczyć krócej, niż pokazywałaby to zielona linia, której miejsce wyświetlania zatrzymuje się w momencie, gdy zawodnik wychodzi z progu.\nW rezultacie tak szybkie zmiany mogły spowodować zatrzymanie całego systemu, który w pewnym momencie kompletnie zwariował i przestał pokazywać jakiekolwiek zmiany. Większe problemy z zieloną linią skończyły się w drugiej serii, która była już rozegrana w zdecydowanie bardziej sprawiedliwych warunkach.\nWisła pierwszy raz zebrała tak duże gratulacje\nProblemów w Wiśle nie było jednak z zeskokiem. I pierwszy raz w historii inauguracji organizatorzy nie zbierali cięgów za nie najlepiej przygotowany zeskok. Ba, pojawiło się nawet tak dużo gratulacji, że naszą rozmowę z Agnieszką Baczkowską musieliśmy opóźnić o kilka minut, bo ciągle ktoś podchodził i gratulował.\n- Mam nadzieje, że gratulacje były szczere - śmiała się Baczkowska. I dodała: "Cały weekend był bardzo pozytywny. Jeśli chodzi o te wszystkie inauguracje, to była zdecydowanie najlepsza, ale nie najłatwiejsza, ze względu na ten wiatr. Skocznia była tak dobrze przygotowana, że nie mieliśmy za wiele pracy i nawet tego ostatniego dnia zeskok i trudny wybieg z przeciwstokiem utrzymał się w dobrym stanie. W tym roku nie było żadnych pretensji, wręcz przeciwnie. Słyszeliśmy gratulacje od zawodników i trenerów".\nNiedzielny konkurs indywidualny wygrał Markus Eisenbichler, zostając pierwszym liderem klasyfikacji generalnej nowego sezonu. Najlepszy z Polaków okazał się Piotr Żyła, który zajął piąte miejsce >>


World Travel Awards to jedne z najbardziej prestiżowych nagród branży turystycznej na świecie. W tym roku zostały przyznane po raz 26. Nagrody otrzymują te firmy, które w swojej kategorii wyróżniają się najlepszą jakością. Zwycięzcy są wyłaniani w głosowaniu internetowym, w którym biorą udział eksperci branży turystycznej oraz jej klienci. Avis Polska został laureatem drugi rok z rzędu. – Stale rozwijamy naszą ofertę, zarówno pod względem kolejnych nowych modeli w naszej flocie, jak i proponowanych rozwiązań technologicznych, które ułatwiają korzystanie z naszych usług. Przyznanie wyróżnienia w kategorii „Najlepsza wypożyczalnia aut w Polsce 2019” drugi rok z rzędu to dla nas szczególny powód do satysfakcji – stwierdził Martin Gruber, dyrektor zarządzający Avis Budget Group na Polskę, Niemcy, Austrię, Szwajcarię i Czechy. – Cieszymy się, że doceniają nas specjaliści z branży i klienci, którzy korzystają z jej usług. Nasza silna pozycja na polskim rynku to efekt m.in. naszego międzynarodowego, ponad 70-letniego doświadczenia – podkreślił. W Polsce wynajem aut cieszy się dużą popularnością. Osoby podróżujące samochodem coraz częściej korzystają z auta jako usługi (ang. car as a service), np. krótko-, średnio- lub długoterminowego wypożyczenia. Jak pokazuje badanie przeprowadzone przez agencję Sapio na zlecenie Avis Budget Group, w taki sposób użytkowało pojazd aż 37 proc. ankietowanych Polaków w ostatnich miesiącach. 


dr n. med. Tomasz Rokicki | RankingLekarzy.pl\nginekologWarszawadr n. med. Tomasz Rokicki\nLekarz z powołania DO DOJENIA LUDZI Z PIENIĘDZY! Dr Rokicki to jakieś zupełnie nieporozumienie w leczeniu niepłodności. Trafiłam do lekarza przez znajomych, którzy jak się okazało tak samo zostali wydojeni z pieniędzy, ponieważ przeszli tę samą drogę, kilku prób i dopiero wtedy dr łaskawie zaczął się interesować i zlecać badania do wykonania i doszukiwać możliwej przyczyny niepowodzenia. Skoro ktoś zostawił już trochę pieniędzy w klinice to już wypadałoby się nim zainteresować. Doktor ma jedną technikę na wszystkich: próbować 3 razy bo wg niego jeśli do 3 razy nie uda się ...\nLekarz z powołania DO DOJENIA LUDZI Z PIENIĘDZY! Dr Rokicki to jakieś zupełnie nieporozumienie w leczeniu niepłodności. Trafiłam do lekarza przez znajomych, którzy jak się okazało tak samo zostali wydojeni z pieniędzy, ponieważ przeszli tę samą drogę, kilku prób i dopiero wtedy dr łaskawie zaczął się interesować i zlecać badania do wykonania i doszukiwać możliwej przyczyny niepowodzenia. Skoro ktoś zostawił już trochę pieniędzy w klinice to już wypadałoby się nim zainteresować. Doktor ma jedną technikę na wszystkich: próbować 3 razy bo wg niego jeśli do 3 razy nie uda się zajść w ciążę tzn. że jest coś nie tak i trzeba szukać jakiejś przyczyny. Po 1 próbie byłam na wizycie u dr i pytałam: czy trzeba robić jakieś badania? Odp: nie musimy probować dalej, techniki są takie same, po 3 próbach dopiero można coś stwierdzić co może być przyczyną niepowodzenia. To przepraszam bardzo dlaczego na stronie kliniki są pięknie opisane różne techniki leczenia? dlaczego embriolog z którym rozmawiałam po nieudanej próbie był zdziwiony, że to kolejna próba i nie zastosowano IMSI i dlaczego nie zostały zrobione podstawowe badania tj.: kariotyp.\nŚmiem twierdzić, że pozytywne komentarze dr ma tylko od osób którym się udało za 1 razem, niestety to nie zasługa dr tylko natury, że przypadki nie były skomplikowane.\nBardzo dobry lekarz . Podczas ciąży robił mi biopsję kosmówki . Byłam w bardzo złym stanie psychicznym , pomógł mi jego spokój i opanowanie . To prawda , że nie jest gadatliwy , ale za to konkretny i rzeczowy . Mam do niego zaufanie , ten facet po prostu wie co robi i nie dyskutuje bez potrzeby jak inni lekarze , którzy nadrabiają brak wiedzy opowiadaniem bzdur żeby tylko pacjentka miała poczucie , że lekarz się o nią troszczy i ma o czymś pojęcie . Polecam Doktora .\nDr Rokicki to nie specjalista, a ekspert! Bardzo rzeczowy, dokładny, poświęca tyle czasu, ile trzeba. Dla mnie największy plus za trafne diagnozy i konkretne podejście oraz zlecanie badań przed próbami leczenia - cenię to w lekarzach\njest bardzo szczery, nie traci czasu na zbędne rozmowy i badania za nie małe pieniądze, dzięki niemu udało mi się zajść w ciążę po 4 latach różnych prób. Jestem mu za to bardzo wdzięczna , jak dla mnie jest specjalistą w dziedzinie niepłodności a do tego to bardzo miły i ciepły człowiek !\nPan Doktor faktycznie jest mało rozmowny ale ja też taka jestem, wiec dobrze trafiłam. Jeśli chce coś wiedzieć pytam a on odpowiada. Cały czas się leczymy, doktor nie namawia mnie na żadne dodatkowe badania a wręcz odwrotnie (jeśli uważa że śa niepotrzebne -odradza).\nPan Rokicki namówił moją żonę do wykonania AID bez mojej zgody i wykonał ten zabieg (a być moze uległ jej i dal sie namowic). Wczesniej nie bylo prob AID ani in vitro z moim nasieniem. Badania mojego nasienia dawaly slabe wyniki ale ostatnie badanie bylo wykonane rok przed AID. Pomijam tu ocene czynu mojej żony bo to nie miejsce na to. Chodzi o, moim zdaniem, zupelny brak odpowiedzialnosci tego czlowieka. On chyba w ogole nie zastanawial sie nad ewentualnymi skutkami ujawnienia sie takiego faktu i wplywu na zwiazek i dobro ...\nPan Rokicki namówił moją żonę do wykonania AID bez mojej zgody i wykonał ten zabieg (a być moze uległ jej i dal sie namowic). Wczesniej nie bylo prob AID ani in vitro z moim nasieniem. Badania mojego nasienia dawaly slabe wyniki ale ostatnie badanie bylo wykonane rok przed AID.\nPomijam tu ocene czynu mojej żony bo to nie miejsce na to. Chodzi o, moim zdaniem, zupelny brak odpowiedzialnosci tego czlowieka. On chyba w ogole nie zastanawial sie nad ewentualnymi skutkami ujawnienia sie takiego faktu i wplywu na zwiazek i dobro dziecka. On sie pomylił z powolaniem. Kasa chyba przeslania mu wszystko.\nLekarz może nie wylewny ani wygadany, ale bardzo konkretny i to widać w moim przypadku- mam śliczne 2 pociechy dzięki niemu, a leczyłam się u innych lekarzy wiele lat\nNajlepszy lekarz ginekolog. Dzięki nimu mamy dziecko. Nie jest rozmowny:), ale bardzo efektywny a chyba o to chodzi.\nlekarz mało rozmowny ma swoja wizję nie tłumaczy prawie niczego wizyta krótka jesli ktos chce sie u niego leczyć szkoda czasu invitro polecam w tym jest dobry nie daży do zadnych metod naturalnych przynajmniej w miim przypadku ---ale rezultaty mam za co jestem wdzięczna polecam\nPierwsza wizyta krótka, następne również nie tłumaczy na czym polega badanie i jaki jest przebieg leczenia, pytany krótko odpowiada. Kolejne wizyty 10 minutowe, więc nie porozmawiasz. Raz pomylił mnie z inną pacjentką. Zmieniam lekarza, wybrałam jego z polecenia, ale osoba leczyła się u niego 6 lat temu.


Instytucja Kultury Katowice - Miasto Ogrodów: Ciało, historia, tożsamość\nCiało, historia, tożsamość\nXXV Festiwal Sztuk Performatywnych A Part\nNie było żadnych hucznych obchodów i ceremonii. Ani specjalnych pokazów dla publiczności, chyba że za taki uznać międzynarodowy spektakl „Ostatnie dni ludzkości”. Teatr A Part działał już w kooperatywie, m.in. z Theaterlabor Bielefeld przy „Scenach z Wielkiej Wojny”, ale nigdy na taką skalę. Dwudziesty piąty rok festiwalu sztuk perfomatywnych powinien być szczególnie zaznaczony na mapie tegorocznych wydarzeń, zyskać jakąś jubileuszową oprawę, bo to wydarzenie wyjątkowe nie tylko na Śląsku, ale również w przestrzeni ogólnokrajowej. Dla przykładu: sopockie Dwa Teatry liczą 18 lat, toruński Bulwar – 14, Innowica - 11, gdańska Feta - 22. Tylko poznańska Malta może poszczycić się lepszym wynikiem – działa nieprzerwanie od 1991 roku. Więc jest się czym chwalić. Ale doceniam to, że twórcy tego festiwalu postanowili po prostu zrobić swoje. Jak co roku. Skupić się na występach i organizacji, zamiast tracić energię na promocje i fajerwerki.\nW kwestii podsumowań: w 2019 roku podczas XXV edycji FSP wzięliśmy udział w dziewiętnastu wydarzeniach, wśród których znakomitą większość stanowiły oczywiście spektakle, plenerowe jak i kameralne, występy performatywne, ale również warsztaty (prezentacje metody twórczej), dwa koncerty The Tiger Lillies (inauguracja festiwalu i występ w ramach „Ostatnich dni ludzkości”) i afterparty. Jeśli do tej ilości dodać powtórki – kluczowe dla tegorocznego rozdania „Ostatnie dni ludzkości”, „Biotop” United Cowboys, i spektakl dla jednego widza, „Projekt Dante” Teatru A Part – otrzymamy zaiste imponujący wynik. Szóstego czerwca wszyscy byliśmy nowi i pełni energii. Dziesięć dni później większość z nas, organizatorów i aktorów, twórców Gazety Festiwalowej i tych, którzy musieli w jakiś nadludzki sposób pogodzić festiwal odbywający się w afrykańskim upale i trzydniowe wydarzenie MY/WY Katowiccy Żydzi, wykazywała oznaki skrajnego wyczerpania. Któż jednak zaprzeczy, że było warto?\nDo tradycji FSP należą inauguracyjne koncerty, które odbywają się w kinoteatrze Rialto. Po świetnych występach Vladimirskiej, Drekotów, Sutari, Ivy Bittovej w ubiegłych latach, tym razem na scenie wystąpił kultowy postbrechtowski kabaret The Tiger Lillies. Tak się składa, że zespół Martyna Jacquesa również obchodzi w tym roku swój jubileusz – po trzydziestu latach od pierwszych praskich koncertów The Tiger Lillies swoim albumem symfonicznym „Devil’s Fairground” wrócili do tych pierwszych doświadczeń, do postsowieckiego półświatka, czeskich freaków, do tego całego Anus Mundi, śmietnika historii, z którego tak umiejętnie i dyskretnie czerpie również Teatr A Part w wielu swoich spektaklach. Żaden koncert inauguracyjny, który jestem w stanie sobie przypomnieć, nie współgrał i nie przylegał tak doskonale do stylistyki i strategii teatru Marcina Hericha. A nie było to, jak już wspomniałem, wydarzenie jednorazowe – Martyn Jacques, Adrian Stout i Jonas Golland wystąpili jeszcze dwukrotnie z „Ostatnimi dniami ludzkości”. Bez tej muzyki i aury, którą zespół stworzył, spektakl straciłby nie tylko pole interpretacyjne, ale być może nawet uzasadnienie.\nNie wiem, czy pamiętają państwo postać słynnego nowojorskiego artysty, Jeana Michela Basquiata. Ten ulubieniec Warhola (bohater powieści Lecha Majewskiego i filmu Juliana Schnabela), abstrakcjonista i artysta uliczny, który ledwo przekroczył granicę słynnego Klubu 27 (przedawkował herę w 28 roku życia), był autorem słynnego graffiti „Zbuduj fortecę, a potem ją spal“. Od początku pierwszego festiwalowego spektaklu Stefana Singa myślałem, że to hasło powinno być mottem jego „Entropii”.\nCo robi żongler, taki jak Stefan Sing, w teatrze? Odpowiedź jest krótka: żongluje piłkami. Jest bardzo prawdopodobne, że kuglarze pojawili się przed aktorami, że to oni założyli teatr na długo przed Grekami. Kuglarze byli w ciągłym ruchu, byli specjalistami od monodramów i nomadycznego minimalizmu. Jeśli w tych najwcześniejszych czasach teatru ich występy przypominały działania Singa, wydaje się naturalne, że z czasem przekształciły się w formy „scenicznego” ruchu (który odkopał Grotowski), i finalnie – w występy oratorskie, które na przestrzeni wieków zdominowały sceny teatralne. I te wędrowne i instytucjonalne.\nO Stefanie Singu ktoś napisał niezwykle celnie: żongluje i jest żonglowany. Wydaje mi się, że – w zgodzie z drugim prawem termodynamiki, a to do niej wszak odnosi się tytuł spektaklu - to drugie zdobywa przewagę. Aktor (tak!) i żongler robi, co może, żeby zatrzymać wpływ entropii, angażuje do tego ogromną energię, jest uważny i skoncentrowany, jego ciało momentami jest bliskie antycznej doskonałości i harmonii we współpracy z niełatwym zadaniem (i rekwizytem, który uparcie odmawia posłuszeństwa), ale oczywiście przegrywa, ponieważ w świecie (i w kosmosie) działają siły silniejsze od niego, a jedną z nich jest czas. W czasie, jak wiemy, entropia postępuje, cokolwiek ma się wydarzyć, wydarzy się, nawet jeśli będziemy się starali powstrzymać chaos. Wspaniałe są te momenty w spektaklu, kiedy coś się nie udaje, coś wymyka się planom i wysiłkom żonglera, COŚ rozbraja jego umiejętności, rozsadza kompozycję. I tu już nie ma mowy o harmonii. Ciało reaguje chaotycznie, lękowo, na siłę próbuje ratować sytuację i zatrzymać zbliżającą się katastrofę. Ogromną radość sprawił mi również finał „Entropii”. Był to być może najbardziej estetyczny wizualnie moment całego spektaklu, wariacja na temat „Stworzenia” Williama Blake’a. Moment, w którym obraz przegranej ujawnił się w całej okazałości. I tak, owszem – Basquiat w swoim słynnym graffiti zakładał intencjonalność (dzisiaj zobaczylibyśmy w tym geście esencję i ducha Zen), Stefan Sing opisuje natomiast rzeczywistość, na którą wola ludzka nie ma żadnego wpływu. Ale już to, w jaki sposób opowieść o owym braku wpływu jest przedstawiana, to całe misterne budowanie obrazu po to, żeby go za chwilę zburzyć, zdaje się być całkiem równoległe wobec myśli nowojorskiego artysty.\nOd razu z kameralnego performansu solo zostajemy wrzuceni na głębokie, sceniczne (historyczne) wody. Obrazy znikają. Bilder verschwinden. Les images disparaissent. ?????????? ????????. To jest na tyle istotna kwestia, żeby ją powtórzyć w kilku językach. Słyszymy ją w finale spektaklu, a słowa wreszcie wypowiadane są z powagą. Ba, nawet z trwogą. A kilka minut wcześniej Michael Grunert, aktor Theaterlabor Bielefeld, który odtwarza dla nas, widzów, jedyną rozpoznawalną historycznie postać – Karla Krausa – powie coś, co powtórzy później inny pisarz, eseista i dramaturg, Imre Kertész. Że zapomnimy, kto toczył tę wojnę, kiedy i po co, i dlatego, że zapomnimy, wydarzy się ona ponownie. Na spełnienie się proroctwa Karla Krausa Europa czekała zaledwie trzy dekady. Tyle dzieliło jedną wielką wojnę od drugiej. Ale oczywiście groźba pozostaje nadal w mocy, bo nie przepracowaliśmy ani lekcji Wielkiej Wojny, ani Auschwitz (Kertész). Jeśli dzisiaj w Europie można wracać do idei, które prowadziły w prostej drodze do apokalipsy, to znaczy, że nic się nie zmieniło. I dlatego, być może, artyści z tej Europy (niemiecki Theaterlabor Bielefeld, serbski Plavo Pozoriste, szkocki Leith Theatre, ukraińska Kultura Medialna, francuska Association Arsène, i polski Teatr A Part) sięgają po antywojenny arsenał, po ośmiusetstronicowy dramaturgiczny zapis wojennego horroru, jakim są „Ostatnie dni ludzkości” Karla Krausa. Warto zaznaczyć, że to druga próba inscenizacji w kraju od momentu przekładu dzieła Krausa na język polski (Jacek Buras). Przedstawienie Piotra Cieślaka zostało wyreżyserowane w Teatrze Powszechnym w 1997 roku. Mówi się, że gdyby przedstawić na scenie całe osiemset stron, inscenizacja musiałaby trwać nieprzerwanie dobę, tematem mógłby się więc zainteresować specjalista od teatralnych maratonów, Krystian Lupa – ale się nie zainteresował. Mówi się również, że oczywistą trudnością tego dramaturgicznego materiału nie jest ilość, ale jakość. Wszystko, niemal każdy obraz i wypowiedziana kwestia, ma w sobie moc i wydaje się jednakowo ważne. Cięć mimo to nie sposób uniknąć. Reżyserzy teatralnej kooperacji skompresowali sztukę do niespełna dwóch godzin i stworzyli w pełni audio-wizualny spektakl, który ma swoje oczywiste zalety. Wady niestety też. Z pewnością bombardowanie wizualem – ekran w głębi sceny, tekst tłumaczenia wyświetlany pod samym sufitem, kąt widzenia rozciągnięty do 180, a nawet powyżej 200 stopni (akcja sztuki zbyt często zmuszała mnie do patrzenia w bok, a nawet za własne plecy) – nie służy ogniskowaniu uwagi. W zasadzie jest to prosty przepis na klęskę. Jeśli w zamyśle twórców chodziło o to, żeby stworzyć wrażenie chaosu, znieść sceniczną granicę (temat forsowany przez festiwal od lat), wtargnąć na siłę, gwałtem (jakiego dokonuje wojna i media ją relacjonujące), w intymną przestrzeń obserwatora, i jej zagrozić, to częściowo zabieg się udał (zaleta). Ale nie jestem w stanie ocenić skali strat w odniesieniu do scen, działań, wypowiadanych kwestii w tym samym momencie w innej części teatralnej przestrzeni.\n„Ostatnie dni ludzkości” opowiedziane są jednak z pasją – czego nie można powiedzieć o tradycyjnej i niemrawej inscenizacji Cieślaka. Nie mamy tu gadających głów, tylko nieustanną aktywność w obrębie słowa i scenicznego ruchu, w zasadzie uczestniczymy w jakiejś apokaliptycznej, werbalnej i cielesnej konwulsji, jaką generuje doświadczenie wojenne (i świadomość końca dziejów). Temu prawu konwulsji, galopującej entropii, podlegają wszystkie portretowane grupy społeczne i aktorzy je przedstawiający. Nawet sam Karl Kraus, który w archiwalnym materiale wyświetlanym na ekranie recytuje tekst „The Last Days of Mankind”. Ten język (przede wszystkim język ciała) skądś znamy, do złudzenia przypomina on inny spektakl, toczący się na większości nazistowskich trybun. Nie wiem, czy to efekt zamierzony, czy może samą postać Krausa pochłonął chaos (i metoda, którą zastosowali twórcy przedstawienia). Wielu komentatorów dzieła austriackiego dramaturga powtarzało, że tym, co ratuje ośmiusetstronicowy zapis okropności wojennych – do których, nawiasem mówiąc, nie zaliczają się wyłącznie relacje z okopów, ale przede wszystkim odbiór wojny przez społeczeństwo – jest ironia. Całkiem na poważnie nie dałoby się tego po prostu znieść. I tutaj docieramy do istoty przedstawienia. „Ostatnie dni ludzkości” są dziełem międzynarodowej kooperacji teatrów, ale chyba najsilniej zaznacza się w nich estetyka Teatru A Part. Jeśli przypomnimy sobie „Cyrk Bellmera” i „Künstlerspiele. Sceny z Wielkiej Wojny“ (ten drugi, również zrealizowany we współpracy z Theaterlabor Bielefeld, jak widać, był przygotowaniem do inscenizacji sztuki Krausa), od razu rozpoznamy stylistyczne i genologiczne kody. Oniryczno-alegoryczną opowieść jakby wyjętą z kliniki dra Gotarda – jeszcze jednego Schulzowskiego demiurgosa, który próbuje wskrzesić czas „ze wszystkimi jego możliwościami” – przesyconą kabaretową, dekadencką tradycją (nad którą w „Ostatnich dniach ludzkości” czuwali fenomenalni muzycy z The Tiger Lillies). Rozpoznamy maski i ich imiona, tanie, jarmarczne rekwizyty, umiejętnie sterowaną granicę między powagą a kiczem, i wreszcie ludzkie słabości i perwersje – nasze prawdziwe oblicze, do którego (kultura jako źródło cierpień) nieustannie wzdychamy i za którym potajemnie tęsknimy.\nPierwszy występ plenerowy tego festiwalu ujawnił kolejną okrągłą rocznicę. Na swoje 30-lecie Teatr Snów przyjechał do Katowic z kaszubską „kalevalą” – „Remusem” (który powstał na kanwie „Życia i przygód Remusa” Aleksandra Majkowskiego). Gdański teatr „Remusa” przedstawił niemal kameralnie (jak na plener). Cóż, kultura kaszubska ma to do siebie, że do świadomości „centralnych” Polaków i polszczyzny również przebija się dość wstydliwie, i jakby bez mocy. Spektakl Teatru Snów cechował oszczędny minimalizm, tak w doborze rekwizytów, jak i w choreografii. Jak to w klasycznym minimalizmie (zwłaszcza muzycznym) bywa, pewne frazy czy obrazy ulegają w nim repetycji. Niekoniecznie jednak pracują one na korzyść spektaklu teatralnego. Od inscenizacji opartej na dziele literackim, zwłaszcza endemicznym, oczekiwałem zwartej, wyrazistej, a przede wszystkim zrozumiałej (nawet translacyjnej) opowieści. Oczywiście na poziomie baśniowych i ludowych kodów mogliśmy się w „Remusie” mniej więcej połapać. Mieliśmy tu wiejskie jarmarki, historię miłosną, starca z kosturem i rozmowę ze śmiercią. „Remus” w wydaniu Teatru Snów to trochę Leśmianowski Bajdała, trochę kaszubski Don Kichot, tyle że pasywny. Oczywiście – jest w ruchu, jest zaczytany, jest światem zainteresowany; ale nie ma prawie żadnej mocy sprawczej. Wykonuje wiele niepotrzebnych ruchów (z perspektywy opowieści i z perspektywy scenicznej). Jest też, jak bohater Cervantesa, kompletnie samotny, i ponosi klęskę.\nAnton Romanov – kolejny autor spektaklu solowego – to obywatel Ukrainy (narodowości rosyjskiej), na dodatek gej. Brakuje mu tylko pochodzenia żydowskiego, żeby wpisać się w idiom zmultiplikowanego wykluczenia. W absolutną obcość. Z czym mógł Romanov przyjechać do katowickiego Rialta, jak nie z własnym ciałem, skoro to właśnie ciało jest przedmiotem kulturowej represji, to ciało jest wykluczane. Byłem sceptyczny, przyznam. Raz – bo nic nie zapowiadało z początku samego performansu, przygotowania i przemowy trwały długo, problemy z komunikacją (nie tylko z tłumaczami, również z artykulacją – kolejny zestaw do wykluczenia) jeszcze dłużej. Dwa - bo wszystko wskazywało na to, że „Mapa tożsamości” będzie tylko powtórzeniem działań Mariny Abramović. Trzy - bo Anton Romanov zapowiadał, że widzowie nie będą musieli „uczestniczyć” w jego nagości, i słowa nie dotrzymał. A to już nosiło znamiona pewnej agresji – skoro ja jestem obcy, poczujcie się (nawet na siłę) też obco.\nNiemniej muszę przyznać, że ta metoda miała sens. Zredukować wszystko, co przynależy do kultury – a więc do tego, co dzieli (nawet muzyka nie jest tak otwarta, za jaką się ją uważa) – zamanifestować ciało w całej jego bezbronności i przedmiotowości. Pozwolić to ciało, jak u Abramović i Greenawaya, zapisywać i ranić (słowo rani). A jednocześnie ujawnić tę przestrzeń, która pozostaje niezmienna, tak biologicznie, jak i egzystencjalnie. Z jednej strony owa niezmienność gwarantuje, że możemy się skontaktować ze sobą na każdym poziomie, zwłaszcza omijając tę socjo-kulturową nadbudowę, właśnie jako istoty cielesne i materialne. Z drugiej, skoro komórki oka nie przechodzą procesu wymiany, być może pamiętają więcej niż skóra i neurony. A zatem porozumienie być może dokonuje się nie obok, nie za pomocą jakichś tajnych bypassów, ale pomimo. Pomimo doświadczeń. I różnic. Nie dysponujemy do końca wiedzą na temat zależności na poziomie molekularnym i ich wpływu na świadomość. Możemy tylko domniemywać i życzyć sobie, żeby taki wpływ w rzeczywistości miał miejsce. W innym razie jesteśmy straceni.\nDwa spektakle odbywające się dzień po dniu w Korezie potraktuję skrótowo. Po pierwsze dlatego, że nie do końca wiem, jak się do nich ustosunkować, po drugie np. forma performansu Grabowskiego nie do końca do mnie przemawia, czy może inaczej: męczy mnie temat polski. Przerabiamy siebie na okrągło, bez wytchnienia, na każdym kroku, tak się jednak składa, że większość tych prób – czy to publicystycznych czy literackich, w końcu teatralnych – ma miejsce we własnych bańkach informacyjnych i strefach komfortu. Arti Grabowski jest zwierzęciem scenicznym – tego nie da się ukryć. Świetnie czuje się w tej surrealnej, „przegiętej” formule, uderza niemal zawsze precyzyjnie, czy to w stereotyp, czy lansowaną gdzieś tam (z reguły dla politycznej korzyści) narrację, umiejętnie balansuje między gorzką ironią, komizmem a powagą. Niemal zawsze zdobywa widownię, bo jego widowni nie trzeba przekonywać. Poruszamy się tym samym torem i na tym samym wózku. No i gatunkowo jest atrakcyjny. „Raport Panika” to kolejny kolaż – mieliśmy tu skecz i kabaret, performans i klasyczny teatralny monodram. Ale jak mówię: to nie do końca była moja bajka. Nie do końca w takiej formule się odnalazłem.\nZ kolei Anita Wach, którą mogliśmy zobaczyć w ubiegłych latach na tej scenie (TUKAWACH: 1923. WEBCAM, Jak umierają zające/Prywatna inwentaryzacja), wystąpiła ze słoweńskim duetem i kolejną odsłoną projektu teatralnego „Parasite Now”, poświęconego tematowi pasożytnictwa. Projekt został zainicjowany w 2017 roku pracą duetu TUKAWACH: „Biedny Pokoik Polskiej Wyobraźni”. „Sorry”, niemal dwugodzinny performans, przetestował zarówno siły fizyczne performerów, jak i naszą, widzów, cierpliwość. Skupiał się wyłącznie na generowaniu scen/sytuacji ujawniających stan wzajemnego uzależnienia, fizycznego i mentalnego. Relacja pasożytnicza według Michaela Serresa (którego trio wzięło na warsztat) jest jedyną i podstawową relacją międzyludzką, a każda komunikacja jest zbudowana z zakłóceń i zaburzeń. Symbioza przynosi korzyści obu stronom, natomiast relacja pasożytnicza trwa aż do momentu wyczerpania sił żywiciela. W rzeczywistości oba te zjawiska dzieli bardzo cienka granica. To znaczy: jesteśmy sobie w stanie wyobrazić sytuacje pasożytnicze, które po prostu przynoszą korzyść. A nawet pewien rodzaj przyjemności. Zgoda, w sensie biologicznym dzieje się to rzadko. W psychologii relacji obserwujemy je znacznie częściej.\nAdam i Ewa to chyba jeden z najbardziej wyeksploatowanych tematów w kulturze zachodniej. I nie ma chyba dziedziny sztuki, która nie próbowałaby coś dodać od siebie, w sensie estetycznym lub filozoficznym. Zdawałoby się, że wieki oświecenia i racjonalizmu zrobiły swoje, nauka zadała cios ostateczny, ale jednak temat powraca w coraz to nowych odsłonach. Być może dlatego, że wciąż dotyka przestrzeni wykluczających się stref: wolności i zakazu, ludzkiej seksualności i winy. Tak wyglądają główne narzędzia społecznej, religijnej i politycznej kontroli. Granhøj Dans zaprezentował swoją „kanoniczną” wersję dla duetu (nie inaczej); gdyby nie głos z offu, który nam recytował fragmenty Genesis i nieodłączny, rajski rekwizyt (który dzięki Hieronimowi i Wulgacie zawojował wyobraźnię symboliczną), moglibyśmy powiedzieć, że mamy do czynienia z całkiem przyjemnie świecką wersją mitu w nieco odświeżonej odsłonie. Wszak w materiałach promocyjnych Granhøj Dans twórcy spektaklu sugerują namysł nad współczesnym (medialnym) wizerunkiem ciała. Zakładam, nie bez podstaw, że ten medialny, społecznościowy obraz jest niepokojący, a „Adam i Ewa” niesie ze sobą jakieś remedium, a przynajmniej stara się przedstawić jakąś alternatywę dla procesu „zużywania” i wyprzedaży ciała, w miejsce wszechobecnego chaosu i antynomii próbuje zaproponować coś całościowego (holistycznego) i harmonijnego. Dla jasności – Sofia Pintzou i Mikołaj Karczewski to nie jedyni kreatorzy teatralnego procesu. Ktoś nad historią i nad jej rytmem czuwa, i od czasu do czasu ingeruje, żeby ten rytm zmienić (analogia do mitu biblijnego), ale przede wszystkim, żeby w ogóle różnica, która jest podstawą, ideą spektaklu, była dla nas, widzów, do uchwycenia. Krótko mówiąc, scenę splątaną w Rembrandtowskich światłocieniach chwilami rozrywa mocniejsze światło i nasza rajska para wpada w popłoch. Aluzja biblijna jest aż nadto czytelna, odniesienie do współczesności już nieco mniej, ale tu znów przychodzą nam w sukurs materiały promocyjne. Jesteśmy dzisiaj o wiele bardziej skłonni do ekspozycji naszego ciała, a jednocześnie nagość wciąż budzi lęk. I agresję. W sumie nic nowego. Dopóki ciało/seksualność będą narzędziem społecznej kontroli, nic się w tej materii nie zmieni. Będziemy się poruszać w tej wyznaczonej i dozwolonej przestrzeni, być może z czasem pozwalać sobie na więcej, ale z bezpiecznym marginesem. Sieć jest idealnym medium do poszerzania pola walki, do mniej lub bardziej subtelnego oporu, ale w granicach norm (vide Tumblr, Facebook, Instagram i ich polityka wobec nagości). W gruncie rzeczy szatański plan na otwarcie oczu na naszą cielesność był boski. Wszystko co wydarzyło się później, co znamy z historii naszej cywilizacji, która zrobiła wszystko, żeby zerwać więź z naturą, z biologicznym wymiarem istnienia, było efektem prawdziwie piekielnej reakcji na to otwarcie. I o tym również spektakl Granhøj Dans stara się opowiedzieć. Być może poza sferą ikonograficzną i choreograficzną to najmocniejsza strona „Adama i Ewy”. Komunikacja między kobietą i mężczyzną odbywa się w języku pozawerbalnym, języku ciała. Wszystkie emocje, afirmacje i „różnice zdań” ciało za pomocą ruchu bez trudu potrafi przedstawić. Domyślamy się, a w zasadzie możemy mieć pewność – jeśli odłożyć mity na bok – że współczesna choreografia jest wierną kopią komunikacji pierwotnej (system znaków był prawdziwie nuklearnym paliwem dla ewolucji, ale wcześniej ciało również żyło we wspólnotach z innymi ciałami i z nimi współpracowało). Jedna z pierwszych scen spektaklu, kiedy nasi bohaterowie – wyłącznie zmysłowo – rozpoznają podobieństwo, a zarazem różnice na poziomie anatomicznym, i odpowiadająca jej symetrycznie scena, w której nagle dochodzi do kolejnej iluminacji, objawienia twarzy (naprawdę istnieje tylko pornografia twarzy), to najbardziej znaczące fazy spektaklu, który rozgrywa się, warto to zaznaczyć, na zgliszczach edeńskiego theatrum. Te obrazy wspomaga również, subtelnie, a zarazem sugestywnie i mocno, ikonografia. Pojawiają się tu odwołania do sztuki egipskiej i sumeryjskiej (reliefy), figura Wenus z Willendorfu i konwulsyjne antropoformy Francisa Bacona (aktorzy wykorzystali obie półkoliste wnęki w Rialcie).\nPo wyczerpujące relacje z przedstawień Olivera de Sazagana (Transfiguracja – okrzyknięta najlepszym spektaklem festiwalu), Teatro del Lemming (Dionizos), United Cowboys (Biotop) i „W zawieszeniu” (spektakl solowy Moniki Wachowicz), odsyłam państwa do Gazety Festiwalowej, zwłaszcza że wszystkie jej numery są dostępne w sieci. Skupię się na trzech kolejnych spektaklach przygotowanych przez aktorów Teatru A Part i Galerników Wyobraźni, ponieważ każdy z nich jest genetyczną i ideową kontynuacją wcześniejszych projektów – „Święto wiosny”, spektakl solowy Marleny Niestrój, odwołuje się do jej debiutanckich „Więzów”, „Lear, k…a!” jest plenerową wersją kameralnych „Szkiców do Króla Leara” (główny wątek Szkiców jest tu zaledwie zasygnalizowany), zaś „Projekt Dante” wykorzystuje pomysł, na bazie którego powstała „Alicja w krainie czarów”. O ile dwa pierwsze przykłady nie budzą wątpliwości (badają inne obszary), trzeci mógł się okazać nieco dyskusyjny. No bo co się stało? Twórcy „Dantego” znów podzielili teatr na ciasne, ciemne i klaustrofobiczne tunele, a zespołowi dali kluczowe role do odegrania: „strażnika prologu”, przewodnika po zaświatach (wszakże kraina Alicji też do nich należy) i lokatorów tychże zaświatów, uwięzionych tam na zawsze, ale mających również coraz bardziej współczesną opowieść o człowieku do przekazania. I znów gościa tego teatru, widza, zostawili samemu sobie, uczynili go uczestnikiem tego podejrzanego procederu. Przejście przez króliczą norę (pisałem równo dwa lata temu) – jeśli postaramy się zrozumieć, czym ona w istocie jest w perspektywie współczesności, ale i dosłownie (jeśli ją czytać za Timem Burtonem) – to podróż przez piekielne kręgi. Te zewnętrzne, skonwencjonalizowane, ustalone przez twórców spektaklu, i wewnętrzne, nieusuwalne – które wytycza własna (widza) wyobraźnia i biografia. Od początku „Alicji”, a w szczególności „Projektu Dante”, wiadomo było, że „praca” obu spektakli odbywać się będzie na tych dwóch poziomach. W warstwie obrazu, dźwięku oraz reakcji na nie, przy czym samej reakcji twórcy nie wykorzystają jako przedmiotu. Gdyby w ramach przedstawienia zarejestrowano również (monitoring) to, co kolejne sceny, spotkania na scenie, robią z widzem, otrzymalibyśmy metapoziom. Byłby to interesujący eksperyment – pokazać widzowi na jakimś końcu, w grande finale, samego siebie w trakcie zderzania z cudzą traumą i antybiografią. Nie w dosłownym krzywym lustrze, ale face to face, bez znieczulenia, iluzji i pośredników. Wiem, że to pomysł arcypiekielny, zbyt prowokacyjny nawet jak na skalę ingerencji Teatru A Part.\nDotykam w tym momencie kwestii zasadniczej (również w sensie etyki pracy aktorskiej). Z pozoru wydaje się, że widz „Projektu Dante” jest biernym obserwatorem wydarzeń, które na scenie, a ściślej - w labiryncie, którym staje się scena - mają miejsce. Ubieramy się w ciuchy Dantego i przemierzamy piekielne i czyśćcowe kręgi, trzyma nas w ryzach i kierunek drogi wyznacza ścisły sceniczny regulamin (zajmij dowolne krzesło, nie zawracaj, bezwzględnie słuchaj poleceń), zdajemy sobie sprawę z teatralnej konwencji. Ale jednak coś wymyka się kontroli (chociaż to wymknięcie wpisane jest w ryzyko projektu, a nawet o to ryzyko przede wszystkim chodzi). W istocie niemal zawsze, za wyjątkiem „przejścia” do czyśćca, zachowujemy pozycję uprzywilejowaną. Nawet kiedy siedzimy na krześle przed stojącą tuż obok postacią, patrzymy na nią z góry. Nawet kiedy postać wtrąca nas w wyreżyserowaną przez siebie psychodramę i otwiera nas jak puszkę konserw, wciąż patrzymy na to z perspektywy Dickensowskiego Scrooge’a, któremu przedstawiono plan naprawczy. Jesteśmy górą, i chociaż moglibyśmy przełamać konwencję i granicę (wbrew regulaminowi) i próbować wyciągnąć mieszkańca z otchłani (aktorzy momentami grali tak sugestywnie, że miałem ochotę to zrobić), zachowujemy zimną krew i przeszywamy skazańca lodowatym spojrzeniem. To są momenty zaprawdę piekielne, kiedy zaczynamy zdawać sobie sprawę z kruchości granicy między realem a iluzją, z pancernej zbroi, którą przywdziewamy, kiedy zdajemy się wykraczać poza bezpieczną przestrzeń. No właśnie. Czy to my, widzowie, dokonujemy transgresji, czy może sami stajemy się przedmiotem gwałtu? Czy jest jakaś granica, której teatr mimo wszystko nie powinien przekraczać?\n„Alicja w krainie Czarów” nie była chyba tak radykalna jak „Projekt Dante”. Owszem, poruszaliśmy się po niebezpiecznym terenie, drogą cienia, a nawet ciemną doliną, ale w zetknięciu ze zmultiplikowaną traumą „Dantego”, z bezbronną nagością, która odtwarza przed nami bezbronną nagość, w którą wtargnęło zło z całym swoim impetem, „Alicja” wydaje się doświadczeniem niemal lajtowym. Nie ma też co za bardzo wierzyć w klasyczny, dramatyczny i teologiczny podział na strefy zaświatów. Niebo zostało skrócone i ograniczone do bolesnego banału, piekło nie miało mocy w porównaniu z czyśćcem – żadna ikonografia nie zastąpi bezpośredniego kontaktu z żywą opowieścią, maksymalnie skompresowaną – w zasadzie to właśnie czyściec w wersji Teatru A Part okazał się prawdziwie piekielny.\nNie wiem, czy państwo pamiętają słynne zdjęcie Kevina Cartera - Dziecko i sęp - i wielki, międzynarodowy skandal, jaki wywołało, kiedy wyszło na jaw, że umierającej z głodu dziewczynce reporter wojenny jednak nie pomógł dotrzeć do stacji żywienia. Skandal i dyskusję na temat etyki fotoreporterskiej. Piszę o tym dlatego, że „Projekt Dante” stara się odtworzyć niemal analogiczną sytuację (oczywiście przy użyciu konwencji; nie ma tu analogii jeden do jeden) – jest ofiara i jest voyeur, a pomiędzy nimi otchłań, której nie da się niczym zasypać. „Dante” zbliża się nieuchronnie do reportażu, spotkania w tych wszystkich boksach (kadry) są jak klaśnięcia lustra migawki w aparacie fotograficznym. Wiemy, że obrazy, które widzimy – jak we współczesnym fotoreportażu – oglądamy po to, żeby więcej nie odwracać wzroku. Dosłownie – mają nam otworzyć oczy, kiedy inni je zamykają. Ale forma tego przedstawienia, nieuchronność procesu (na który się oczywiście, jako widzowie, zgadzamy; chociaż pewnie nie zdajemy sobie sprawy, na co się godzimy), może być dyskusyjna. Jeśli do końca nie sprzeciwiam się takiej metodzie, dzieje się to wyłącznie dlatego, że widziałem zdjęcia, które zmieniły bieg historii. I przyznaję rację Tadeuszowi Kantorowi, który napisał kiedyś, że do teatru nie wchodzi się bezkarnie.\nMarlena Niestrój znów zagrała solo na tej samej scenie – ciemnej, miejscami oświetlonej punktowo, ale raczej w świetle rozproszonym. Przybyło trochę rekwizytów: worek treningowy, krzesło z nieruchomą, a czasem dyndającą nad nim żarówką, blaszany gong, mikrofon na statywie. I bonus: królik. Królicza maska, która spoglądała na nas z materiałów promocyjnych festiwalu i którą witała nas bohaterka – kobieta w białej, ślubnej czy może nawet baśniowej sukni. „Święto wiosny” Marleny Niestrój i Marcina Hericha okazało się integralne w relacjonowaniu niespójności (współczesna kultura zawsze faworyzowała koherencję i harmonię zwłaszcza w odniesieniu do kobiet – temu chyba służyła po części obecność prymitywnej symboliki: biała suknia, królik i księżyc/gong; oczywiste odniesienia do płodności – tymczasem „Święto wiosny” próbowało skomplikować to wyobrażenie, opowiadając o pęknięciach i finalnie o próbie – wcale nie mam pewności czy udanej – emancypacji). Niemniej – powracam do głównej myśli – historii jako takiej, linearno-fabularnej, w spektaklu nie było. „Święto wiosny” jest trochę jak wideoklip; niczym kolaż poskładany z różnych fragmentów, pasowało zarówno do wyobrażenia sobie losu pojedynczego, jak i zbiorowego. Znalazło się tu miejsce zarówno na doświadczenie pełni, jak i utraty, słabości i mocy, uwikłania (w relację, w kulturę) i wolności, milczenia i werbalnej nadekspresji, wstydu i dumy przechodzącej w arogancję. Część z tych doświadczeń z perspektywy scenicznej rozegrana była sztampowo i wtórnie – moim zdaniem spektakl znacznie by zyskał, gdyby nad tymi elementami bardziej popracować – ale były też „wizualizacje”, układy choreograficznie niezwykle ekspresyjne. Mam tu na myśli zarówno taniec finałowy, jak i sceny przed mikrofonem – zwłaszcza te ostatnie ujawniały potencjał mimiczny i aktorski Marleny Niestrój. Zasadnicza wątpliwość kryje się właśnie w rozegraniu finału (w szczególności w jego relacji do prologu). W pierwszej i ostatniej scenie mieliśmy do czynienia, przynajmniej pozornie, z dwiema różnymi osobami. Obie wizualizowały momenty, w których się aktualnie znajdowały – pierwsza z nich naiwnie mizdrzyła się do świata, była totalnie zdekoncentrowana i przewrażliwiona (widzieliśmy, jak usilnie poszukiwała informacji zwrotnej, jak przejęta była formą i wrażeniem, które miała wywrzeć na otoczeniu), druga miała już za sobą moment oświecenia, była naga i świadoma, harmonijna i niepodległa; tańczyła na trupach minionego i było to jej emancypacyjne zwycięstwo. Tyle że obecność królików na scenie generowała dwuznaczność. Nie wiem do końca, czy ta nowo odkryta neopogańska moc pozwalała jej definitywnie wykroczyć poza role społeczne i kulturowe, poza przymus rozmnażania się (nawet z mniej pejoratywnego w tym kontekście „odradzania” kultura uczyniła przymus), czy przeciwnie – świętowała ona nawiązanie przedustawnego, archaicznego kontaktu z energią życia w całym jego ziemskim, chtonicznym charakterze; a to przecież ten kontakt, to powiązanie z żywiołem ziemi stoi na straży i u podstaw systemu, który zamierzała podważyć.\nI wreszcie finał festiwalu, plenerowy „Lear” próbował obrazem zawojować przestrzeń, która w Szkicach należała niemal wyłącznie do córek Leara. Wydaje się, że ta kameralna opowieść miała większą siłę rażenia. Szkic okazał się pełniejszy niż gotowy obraz. Może tego typu historie, rozgrywające się poza światłami fleszów, na zapleczu historii, którą kierują zgorzkniali starcy, niedawni satrapowie, którzy u kresu swojego życia próbują pociągnąć za sobą cały świat w otchłań, powinny mieć wyłącznie taką kameralną, dyskretną formę? A może występy plenerowe powinno się jakoś zredefiniować? Zmienić rekwizyty i choreografię? Gatunek ma oczywiście swoje prawa, ale wydaje mi się, że coraz bardziej te prawa go ograniczają.\nNa koniec chciałbym zwrócić uwagę na zjawisko już wcześniej w tej festiwalowej relacji przeze mnie zasygnalizowane. FSP coraz widoczniej zmierza w kierunku partycypacji. Granica między sceną a widownią staje się coraz bardziej umowna. Zgoda, to strategia i dynamika obecna od wielu lat w europejskiej sztuce performatywnej, a FSP jest w końcu ideowo tej sztuki przeglądem. Twórcy Teatru A Part korzystają z tej strategii umiejętnie - „Alicja w krainie czarów”, a zwłaszcza „Projekt Dante”, ingerują w przestrzeń osobistą widza w celu wywołania w nim określonych emocji, które są integralną częścią przedstawienia (są wpisane w jego wizję i ryzyko; warto byłoby jednak w przyszłości wziąć pod uwagę osoby, dla których taki rodzaj psychodramy może mieć poważne konsekwencje). Performansu Antona Romanova nie byłoby, gdyby widz go nie współtworzył (tak jak współtworzy projekty Abramović). Wydaje się jednak, że niektóre sytuacje, które miały miejsce w trakcie „Biotopu” United Cowboys, a zwłaszcza „Dionizosa” Teatro del Lemming (zespół testował już polską publiczność w trakcie inscenizacji „Burzy” Szekspira w 2017 roku), nie powinny mieć po prostu miejsca. Pewne granice, nawet w teatrze performatywnym, powinny być nieusuwalne.


jazda po nierównościach - Technika Jazdy Samochodem « Technika Jazdy Samochodem\nStrona główna » Bezpieczeństwo » jazda po nierównościach\nNajlepiej po dziurach nie jeździć w ogóle, a jeżeli już jesteśmy do tego zmuszeni powinniśmy to robić z jak najmniejsza prędkością. Zdarza się jednak, że jest to możliwe. Poruszając się po polskich drogach często spotykamy się z sytuacją, gdy w ostatniej chwili zauważamy dziurę, zaczynamy przed nią hamować i…\n…okazuje się, że nie wyhamujemy. Co powinniśmy wtedy zrobić? Poniżej przedstawiam sposoby przejeżdżania przez dziury i garby w sposób bezpieczny dla nas i dla naszego auta.\nPrzede wszystkim powinniśmy zdjąć nogę z hamulca. Gdy hamujemy, większa część masy auta znajduje się na przedzie powodując ugięcie amortyzatorów. Jeżeli wjedziemy w dziurę na hamulcu, cała energia uderzenia w dziurę lub garb zostanie przeniesiona na koła, sztywne elementy zawieszenia i karoserię auta, a amortyzator nie spełni swojego zadania.\nPowinniśmy również wcisnąć pedał sprzęgła. Dzięki temu energia uderzenia w nierówność nie przeniesie się na silnik oraz skrzynię biegów.\nPowinniśmy szczególnie uważać na dziury podczas awaryjnego hamowania. Najechanie na z wyglądu niepozorną studzienkę może wytrącić auto z równowagi. Doświadczyłem tego poruszając sie po dobrej, równej drodze autem klasy wyższej wyposażonym w abs i esp oraz stosunkowo twarde wielowahaczowe zawieszenie. Gdy postanowiłem przetestować działanie hamulców w pewnym momencie wjechałem w bardzo płytką studzienkę. Samochód w ułamku sekundy ściągnęło w bok, a systemy abs i esp zaczęły działać jak oszalałe. Wydawało mi się, że w tym aucie na prostej drodze nic mi nie grozi – rzeczywistość okazała się inna.\nWażne jest również aby nie wjeżdżać w dziurę na skręconych kołach – kierownicę trzymajmy prosto. Trzymanie skręconej kierownicy powoduje dodatkowe naprężenia w układzie kierowniczym. Ponadto, może się to skończyć niekontrolowanym poślizgiem.\nJeśli mamy taka możliwość powinniśmy wjeżdżać w dziurę lub na garb tylko jedną stroną pojazdu. W ten sposób bezpiecznie pokonamy poprzeczne garby takie jak np. progi zwalniające.\nJeżeli jedziemy w zakręcie i istnieje możliwość wybrania, które koło wjedzie na nierówność, powinniśmy zawsze próbować wjechać w dziurę odciążonym kołem znajdującym się od wewnętrznej zakrętu. Przykładowo, w prawym zakręcie będzie to prawe koło, w lewym – lewe. Jest to istotne ponieważ koła znajdujące się na zewnątrz zakrętu dźwigają większa masę niż, koła znajdujące się od wewnątrz.\n9 komentarzy do artykułu “jazda po nierównościach”\nkitka 21 wrz 2007 #\nciekawe kiedy beda normalne drogi w polsce, juz zgielam jedna felge :(\nDWmacius 17 gru 2007 #\njeszcze nam daleko do niedziurawych dróg… :/\nPaweł 03 lut 2008 #\nPorządnie wyczerpany temat, brawa dla autora. ja sam tak jeżdżę od nie pamiętam kiedy ale niestety z tego co widzę bardzo mało ludzi pokonuje np. „śpiących policjantów” pod kątem albo już praktycznie w ogólnie nikt nie omija dziur skrętem pojazdu w kierunku dziury (żeby odciążyć koło, które zaraz wpadnie w dziurę). Pozdrawiam\nJacek Politowski 03 lut 2008 #\nTroszkę obok tematu, ale w nawiązaniu do ściągania samochodu przy hamowaniu na nierównościach.\nBardzo należy uważać również w koleinach.\nNieco zadziwiony zostałem kiedyś widząc, jak przy „awaryjnym” hamowaniu, w koleinie (gdzieś w trasie, na drodze krajowej nr 15) samochód jadący przed nami (twardo zawieszony) wyrzuciło połową szerokości na przeciwny pas ruchu. Stało się to „w momencie” – w zasadzie nie dało się zaobserwować samego przemieszczenia, tylko zmianę stanu „na swoim pasie”->”na przeciwnym pasie”.\nWarto uważać, bo można zostać zaskoczony skalą i szybkością tego zjawiska. Do tamtego momentu wydawało mi się, że może mnie wypluć z koleiny najwyżej – czyli jakieś 20-30cm zmiany toru jazdy. Było jednak wyraźnie więcej.\nDamian_Lublin 07 lut 2008 #\nKiedyś w okolicach Opatowa widziałem paskudny wypadek spowodowany m.in koleinami. BMW wyprzedzało samochód przedemną gdy naglę tył samochodu podbiło do góry i został na swoim pasie co skierowało samochód pod kątem w stosunku do osi jezdni wszystko działo się momentalnie poczym BMW serii 5 (ciężki samochód) wyleciał na jakis metr nad jezdnie i poszybował w pole. Kierowca i pasażerka zostali przygnieceni dachem jednak nic poważnego im się nie stało. Koleiny to naprawdę zdradliwa sprawa, jedziemy jest wszystko ok jednak w pewnym momenicie i to dosłownie momencie zamiata nam samochodem i bardzo ciężko co kolwiek zrobić. Sam miałem sytuacje poślizgu na koleinie jednak winie za to siebie. Padał deszcz duże koleiny a ja przednimi kołami w koleinie-tylnymi jeszcze nie. Zabrałem się do wyprzedzania i psikus przud jedzie prosto wciągając tył do koleiny. Na nic zdaje się wtedy kierowanie piórkowe. Wyżuciło mnie na pobocze i tam złapałęm przyczepność. Skończyło się na strachu ale tylko dzięki szczęściu.\nFakt, koleiny niemiła rzecz zwłaszcza jak się ma szerokie opony.\nNajgorzej jest jak woda zalega w koleinach bo wtedy (woda) może mieć głębokość nawet kilku cm a z taką ilością wody „pod kilem” opony sobie nie radzą. Podstawa to dobre opony, nawet nie z jakiejś na maxa górnej półki jak kogoś nie stać (choć oczywiście im wyższy model tym lepiej) byleby były jak najnowsze i miały indeks prędkości dobrany do naszego auta.\nDla mnie osobiście opony są najważniejsze w aucie i zawsze dbam żeby były w miarę topowe i oczywiście równo starte – czyli jak macie auto z przednim napędem to w połowie wakacji (opony letnie) lub w połowie zimy (opony zimowe) zamieniajcie przód z tyłem żeby wyrównać zużycie. Ważna jest także kontrola geometrii pojazdu żeby nie zetrzeć opon np. na kantach oraz raz w roku wyważenie wszystkich kół (letnich i zimowych).\nkitka nie martw sie ja tez juz jedną zgiolem :D hehe\nBartek 12 cze 2008 #\nWitam, ogólnie brawa dla autora już od dawna mam tą strone w ulubionych:)\nCo do kolein. Na Warszawskim wiadukcie, ul Marsa początek zimy pada deszcz temp bliska zera jade ok 50/60 km/h no i zachcialem zmienic pas. Przód skręcił tył został szybka kontra i powróciłem spowrotem na swój pas który musiałem zmienić bo się zakorkował kolejna próba o wiele delikatniejsza poskutkowała sukcesem…\nDawid 06 maj 2009 #\nNo i chyba jeszcze trzeba dodać, zwłaszcza dla młodszych kierowców świeżo po kursach itd, że to że na nauce jazdy uczą jeździć 2 cm od zewnętrznej krawędzi jezdni to nie znaczy, że w Polsce tak sie jeździ…… nie raz byłem świadkiem jak młody kierowca (bez większych uprzedzeń, ale niestety często kobiety) jadą w trasie praktycznie poboczem, zakręty biorą też od zewnętrznej kurząc piachem spod kół …. to jest bardzo niebezpieczne bo wystarczy niewielka dziura lub załamanie jezdni w postaci „nasypu” albo pobocze niższe niż asfalt i koniec …. taka osoba samochodu nie wyprowadzi z takiej sytuacji …. także obok dziur ZWRACAJMY uwage na pobocza bo to też polska plaga :/ chyba tylko u nas tak jest ….\nNo i oczywiście jak droga prosta i nikt nie jedzie – lecieć środkiem ! :)


Wiele głów nie zdaje sobie sytuacji z ostatniego, że praca elektryka jest skomplikowana, a do tego ciągle niełatwa. Od tychże wszystkich, bowiem zależy bezpieczeństwo wielu użytkowników budynków zewnętrznych i urzędów pracy.\nOdpowiednie dokumenty Zawsze przez rozpoczęciem działalności należy stworzyć dokumenty, w których dokładnie będzie chyba jakiego typu ubezpieczenia są nam potrzebne. Potrafimy się więc przekonać o tym jak dobór zabezpieczeń przychodzi na bezpieczeństwo użytkowania danego obiektu.\nKiedy wtedy wygląda Osoby wykorzystujące się doborem zabezpieczeń muszą wykonać tabele, w których zawarte będą następujące informacje: - dobór kabla i bezpieczeństw, a w nim: * moc znamieniowa, * współczynnik mocy, * prąd obliczeniowy, * typ dobranego zabezpieczenia, * typ dobranego przewodu, * obciążalność długotrwała przewodu (najczęściej według wskazań podanych przez producenta), - spadek napięcia (w obecnym m.in. takie nowości jak: długość linii, procentowy spadek napięcia), - oraz samoczynne wyłączenie (a w nim takie dane, jak: prąd zwarciowy, impedancja pętli zwarcia). Jednym słowem w papierach powinny znaleźć się wszystkie najważniejsze informacje dotyczące doboru zabezpieczeń.\nIstotna rzecz Bardzo ważnym jest, aby ustalić wszystkie najistotniejsze informacje, bowiem w razie jakichkolwiek problemów zazwyczaj jesteśmy możliwość skorzystania, po wykonane wcześniej dane. W sukcesie innego typu budynków może się okazać, że takie materiały są na miarę złota.\nNauka jest kluczem Osoba uprawiająca takie dokumenty powinna dysponować właściwe kwalifikacje. Tylko w ten droga traktuje ona szansę stworzenia papierów i podpisania ich naturalnym nazwiskiem. W odwrotnym przypadku wystąpienia takie są bezprawne. Warto wtedy sprawdzać papiery osób budzących się doborem ubezpieczeń w obiektach, w jakich będą znajdować się swoi pracownicy.


Zacznę od niego. Jak wiemy jest to kosmetyk kultowy. Zbierał same pochwały na blogach, You Tubie, itp. Niska cena i dobre działanie było zagwarantowane dlatego się skusiłam. Niestety w tym przypadku nastąpiło wielkie rozczarowanie. Dla mnie nie robi kompletnie nic i śmierdzi. Postanowiłam wypróbować go na włosy, ale wciąż bez efektów. Nie oczekiwałam bujnej fryzury po jego użyciu, ale mało się pienił, obojętne czy nałożyłam naftę kosmetyczną na włosy, czy też nie. W rezultacie włosy były nieumyte. Niektóre dziewczyny używają go jako żel do twarzy bądź towarzyszy im jako kosmetyk uniwersalny, np. podczas podróży. Ja po jego niepowodzeniach boje się użyć na twarz. Na etykiecie z tyłu jest napisane, że może służyć jako żel do całego ciała. Pod tym względem niby jest ok, a jednak dalej go nie lubię. Na pewno wiecie jak to jest kiedy wszystko gra, a pomimo to przyjaźni brak. A ten zapach a raczej smród... dla mnie nie do zniesienia. Jak na razie używam go do celów do jakich jest przeznaczony, a oprócz tego pomagam mu się wykończyć po przez stosowanie do mycia włosów w celu usunięcia pierwszego brudu, lakieru do włosów, maski, olejku itp. Później nakładam szampon właściwy i domywam włosy. Dostępny jest w Rossmannie. Pojemność to 300 ml i kosztuje ok 4 zł. Zdecydowanie wolę płyn Ziaji, ten w białych buteleczkach z dozownikiem, który po przeliczeniu wychodzi podobnie jak Facelle.\nZIAJA SZAMPON I ODZYWKA INTENSYWNA ŚWIEŻOŚĆ DO WŁOSÓW TŁUSTYCH\nNa zdjęciu widoczna jest tylko odżywka. Szampon jak wiadomo szybciej się kończy więc i butelki się pozbyłam, ale wygląda identycznie tylko jest drugie tyle większa. Powinnam post nazwać cztery buble jednak biorę ten duet jako jeden zestaw. Odżywka mieści 250 ml produktu, szampon zaś 500. Zawsze bałam się produktów z Ziaji przeznaczonych do włosów. Wyglądały dla mnie tanio, ale żeby nie być taką uprzedzoną zakupiłam po raz pierwszy dwa specyfiki tej firmy, które niestety okazały się dla mnie niewypałem mimo, że Ziaję bardzo lubię i polecam. Moje włosy są przetłuszczające się i myję je co 2 dni, czasem co 3 jak wiem, że nigdzie nie wychodzę. Szampon i odżywka mają nadać im dłuższą świeżość. Nie liczyłam na jakiś spektakularny efekt, ale myślałam, że włosy będą wyglądać lekko, a przede wszystkim, że będzie je po prostu mył. Zapach ma miętowy. Mi on nie przeszkadzał. Miałam wrażenie, że włosy będą pachnieć taką świeżością. Ziaja ciężko się pieniła i musiałam trzy razy nakładać szampon by zmyć, np. naftę kosmetyczną dlatego dosyć sporo trzeba było wylać go na dłoń. Jeśli chodzi o odżywkę to delikatnie zmiękczała włosy podczas mycia, ale przy rozczesywaniu musiałam wspomóc się olejkiem. Nie zauważyłam jakiegokolwiek działania. Teraz aby ją zużyc mieszam ją z szamponem (w tym przypadku płynem Facelle) i myję włosy. Po spłukaniu nakładam szampon właściwy, który aktualnie używam. Dawniej używałam Garnier Fructis Fresh i mimo, ze dalej myłam włosy w takim samym odstępie czasowym, to wyglądały świeżo i lekko. Nie były oklapnięte. Czasem nietrafioną odżywkę stosuję do golenia nóg (polecam, bo to zmiękcza włoski) lub do mycia (raczej zmiękczania) pędzli do makijażu. Tak samo można zrobić z szamponem. Cena obu produktów jest mniejsza niż 10 zł.\nKosmetyki Catrice bardzo lubię. Są dobre jakościowo w stosunku do ceny, mają duży wybór i żaden jeszcze jakoś wybitnie mnie nie rozczarował. Teraz mam mały wyjątek w postaci tuszu do rzęs. Teraz sobie uświadomiłam, że każdy z produktów w tym poście miałam pierwszy raz z danej firmy. Tuszu od Catrice również jeszcze nie posiadałam. Ma on dawać objętość i wydłużenie po przez małe włókna w nim zawarte. Niestety jego objętość polega na mocnym sklejeniu rzęs, a wydłużenia się nie dopatrzyłam. Na początku był bardzo mokry. Teraz konsystencja delikatnie zgęstniała, ale to nic nie dało. Dużo nabiera się go na szczoteczkę, łatwo się nim wybrudzić i im bardziej chcemy rozczesać rzęsy tym więcej go nakładamy i sklejamy już i tak mocno oblepione włoski. Do tego odbija mi się na górnej i dolnej powiece już po około dwóch godzinach. Gdy go nakładam na rzęsy ratuję się tuszem Lovely Curling Pump Up, który silikonową szczoteczką ratuje sytuacje i je rozczesuje. Dzięki niemu również mi się nie odbija na powiekach. Szczoteczkę ma drobną z włosia w kształt spiralki. Ja preferuję te silikonowe. Nie znam ceny, ale wydaje mi się, że jest mniejsza niż 20 zł.\nJestem ciekawa czy znacie te produkty i czy za płyn z Rossmanna mnie nie powiesicie :D no ale nie ma bata. Próbowałam się przekonać i nic z tego. Jak widać to tylko przykład, że każdy jest inny. Czekam na Wasze komentarze! :)\nbubel catrice facelle makijaż pielęgnacja ziaja\nEtykiety: bubel catrice facelle makijaż pielęgnacja ziaja\nwww.kassiiaa.blogspot. com 19 marca 2015 22:03\nJa facell używam i jestem strasznie z niego zadowolona :) super oczyszcza moją skórę głowy i nawet unosi włosy u nasady :)\nKropka nad i 19 marca 2015 22:08\nu mnie właśnie praktycznie nie myje :(\nCherrr 19 marca 2015 22:07\nfacelle używałam w wakacje do celów do których jest przeznaczony, kilka razy umyłam nim twarz i raz próbowałam na włosach- od taki zwykły płyn do higieny, na twarz z braku czego innego całkiem ok, ale co do mycia nim włosów jakoś nie moge się przekonać. ;d\nKropka nad i 19 marca 2015 22:09\nja do twarzy jakoś nie mogę :)\nOnAlwaysTogether 19 marca 2015 22:12\nKropka nad i 19 marca 2015 22:22\nszczęściara! :) choć Facelle pasuje większości dziewczynom :)\nwww.tbof.pl 20 marca 2015 11:22\nteż nie miałam i nie zamierzam mieć:)\nKasiaaa 20 marca 2015 16:35\nPłyn Facelle jest moim stałym ulubieńcem, ale nie wszystkim musi pasować ;-)


Gmina Zbuczyn - Gospodarka komunalna i śmieciowa\nInformujemy, że woda z wodociągów gminnych nadaje się do spożycia dla ludzi, spełnia normy pod względem składu fizykochemicznego, bakteriologicznego i organoleptycznego. W załączniku aktualne sprawozdania z badań wody wykonane w grudniu 2015 r.\nzałączni: wyniki badań\nRównież w naszej gminie już od 1 kwietnia 2017 r. zmienią się zasady selektywnego odbioru odpadów komunalnych. Właściciele nieruchomości będą segregować na nieruchomościach, następujące frakcje odpadów:\n- papier, w tym tektura, odpady opakowaniowe z papieru i odpady opakowaniowe z tektury –\nworek koloru niebieskiego,\n- szkło, w tym odpady opakowaniowe ze szkła –\nworek koloru zielonego,\n- metale, w tym odpady opakowaniowe z metali, tworzywa sztuczne, w tym odpady opakowaniowe z tworzyw sztucznych, odpady opakowaniowe wielomateriałowe -\nworek koloru żółtego,\n- odpady ulegające biodegradacji, ze szczególnym uwzględnieniem bioodpadów –\nworek koloru brązowego oznaczony napisem „Bio”\n/Dopuszcza się zagospodarowanie odpadów komunalnych ulegających biodegradacji, w tym odpadów opakowaniowych ulegających biodegradacji oraz odpadów zielonych, we własnym zakresie, np. w kompostowniach lub biogazowniach rolniczych./\n- popiół z palenisk domowych – worek koloru szarego.\nWersja do druku.pdf\nRejest Działalności Regulowanej w Zakresie Odbioru Odpadów Komunalnych\nHarmonogram odbioru odpadów odbowiązujący od sierpnia 2015\nZapraszamy do zapoznania się z harmonogramem odbioru odpadów komunalnych segregowanych i niesegregowanych z nieruchomości na terenie Gminy Zbuczyn w II połowie 2015 r. Odpady należy ustawić obok pojemnika na odpady zmieszane i wynieść przed ogrodzenie rano, w dniu odbioru.\nUwaga zmiany u ustalaniu opłat za gospodarowanie odpadami\nSzanowni Mieszkańcy, wychodząc na przeciw Państwa oczekiwaniom, jeszcze w poprzedniej Kadencji, Rada Gminy Zbuczyn podjęła „nową” uchwałę w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokościstawki tej opłaty. Wprowadzone zmiany różnicują wysokość opłaty w zależności od liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość w samodzielnym lokalu mieszkalnym.\nHarmonogram odbioru odpadów 2015 r.\nZapraszamy do zapoznania się z harmonogramem odbioru odpadów komunalnych segregowanych i niesegregowanych z nieruchomości na terenie Gminy Zbuczyn w 2015 r. Odpady należy ustawić obok pojemnika na odpady zmieszane i wynieść przed ogrodzenie rano, w dniu odbioru.\nZapraszamy do zapoznania się z ulotką dotyczącą zasad segregacji odpadów na terenie Gminy Zbuczyn\nZapraszamy do zapoznania się z harmonogramem odbioru odpadów komunalnych segregowanych i niesegregowanych z nieruchomości na terenie Gminy Zbuczyn. Odpady segregowane są odbierane w tych samych terminach co zmieszane. Należy ustawić je obok pojemnika na odpady zmieszane i wynieść przed ogrodzenie rano, w dniu odbioru.\nGospodarka śmieciowa w Gminie Zbuczyn po 1 lipca 2013 r.\nOd 1 lipca 2013 roku wszedł w życie nowy system śmieciowy”. Polega on na tym, że gmina stała się właścicielem wszelkich odpadów powstających na jej terenie i w konsekwencji odpowiada za ich zbiórkę i wywóz. W tym celu zatrudnia firmę wybraną w drodze przetargu nieograniczonego. Środki na ten cel pochodzą z opłat mieszkańców, których wysokość ustala Rada Gminy, wybierając jedną z metod naliczania, określonych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. W naszej gminie opłata ta, ustalona uchwałą Rady Gminy, wynosi 5 zł miesięcznie od każdej osoby w gospodarstwie, w którym odpady są segregowane i odpowiednio 10 zł, tam gdzie nie są segregowane.\nZapraszamy do zapoznania się ze obecnie obowiązującymi stawkami za dostarczaną wodę oraz za odprowadzanie ścieków.\nPragniemy Państwa poinformować o fakcie przejmowania od dnia 19 lutego 2013 r. przez Urząd Gminy w Zbuczynie od Firmy „MEL-KAN” administrowanych przez nią wodociągów gminnych. Przejęcie wodociągów gminnych spowoduje także to, że zyski ze sprzedaży wody płynące do tego czasu na konto firmy prywatnej będą zasilały budżet Gminy Zbuczyn.\nRegulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków stanowiący załącznik Uchwały Nr XXXV/235/05 Rady Gminy Zbuczyn z dnia 8 grudnia 2005 r.


Tłumacz przysięgły niemieckiego Szczecin | protlumaczenia.eu\nProtlumaczenia.eu > Tłumacz przysięgły > Tłumacz przysięgły niemieckiego > Tłumacz przysięgły niemieckiego Szczecin\nTłumacz przysięgły niemieckiego Szczecin to nasza propozycja przekładów z języka niemieckiego. Do współpracy zapraszamy tak przedsiębiorstwa jak i osoby prywatne. Tłumaczenia niemieckiego w naszym wykonaniu to gwarancja profesjonalnej jakości i konkurencyjnych stawek. Z serwisu biura tłumaczeń niemieckiego można skorzystać w weekendy oraz święta. Jesteśmy do Waszej dyspozycji przez cały tydzień. Dla naszych odbiorców opracowujemy takie translacje jak:\nTłumacz przysięgły niemieckiego Szczecin – tłumaczenia niemieckiego\nPrzekłady przysięgłe niemieckiego – tłumacz przysięgły niemieckiego Szczecin jest przygotowany na podejmowanie rozmaitych wyzwań. Żadnego problemu nie stanowią dla niego teksty o dużym stopniu skomplikowania. Jego kompetencje są doceniane przez sądy oraz wszelkiego rodzaju instytucje. Tylko u nas jego usługi można zakupić przez Internet. Pracujemy na zlecenie podmiotów i nabywców prywatnych. Łączność z naszą firmą można utrzymywać przez 365 dni w roku. Zachęcamy do wysyłania cyfrowych wersji dokumentów celem bezpłatnej wyceny.\nPrzekłady specjalistyczne niemieckiego – tłumacz przysięgły niemieckiego Szczecin zajmuje się przygotowaniem tłumaczeń o wysokim stopniu trudności. Jego działania są poszukiwane przez przedstawicieli sektora biznesowego oraz emigracji. W obszarze przekładów specjalistycznych przygotowujemy lokalizacje materiałów technicznych i lekarskich. Plony naszej pracy mogą mieć charakter tłumaczeń poświadczonych lub zwykłych. Wszystkie teksty potrzebujące tłumaczenia można do nas dostarczyć mailowo lub za przyczyną aplikacji na Androida.\nTłumaczenia zwykłe niemieckiego – gross materiałów pisanych nie potrzebuje interwencji tłumacza ze specjalnymi uprawnieniami. Nie ma w tym nic nienormalnego skoro mają one funkcję informacyjną. W dużej mierze mamy tu na myśli tłumaczenia witryn Internetowych oraz materiałów marketingowych. Przekłady zwykłe niemieckiego wyceniane są podług 1800 znaków ze spacjami. Do szacowania kosztów wykorzystujemy softwar’u w standardzie OCR. Filolog niemieckiego Szczecin legitymuje się wsparciem wielu pracowników biurowych. Dzięki ich staraniom translacje pisemne wykonywane są na czas. Zachęcamy do przetestowania naszego serwisu lingwistycznego. Powierzenie dokumentów tłumaczowi nigdy w historii nie było tak proste.


Wysłany: 2013-11-11, 14:55 Marc Bartra Aregall\nMarc Bartra Aregall (ur. 15 stycznia 1991 w Sant Jaume dels Domenys, Tarragona, Katalonia, Hiszpania) - hiszpański piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy.\nW FC Barcelona zadebiutował 14 lutego 2010 zastępując Jeffrena na końcowe 30 minut w meczu przeciwko Atlético Madryt na Estadio Vicente Calderón. Od sezonu 2012/13 został pełnoprawnym zawodnikiem pierwszego składu FC Barcelona.\nDlaczego trener dalej we mnie nie w pełni nie wierzy?\nWstyd, że temat pojawia się tak późno.\nPo pierwsze, jeśli stracimy tego chłopaka po tym sezonie, to świeczka dla zarządu i sztabu będzie jak stąd do Władywostoku.\nPo drugie, czy we wczorajszym meczu z Betisem Bartra długimi momentami grał niczym hybryda Pique i Puyola za najlepszych czasów? Oglądałem mecz jednym okiem, ale pamiętam, że co i rusz jego interwencje budziły zachwyt i wywoływały wielkie "ufff"...\nChłopak musi mieć pewny plac wg mnie. Jestem o wiele spokojnejszy, jeśli gra Marc.\nMoze nie prawdzil sie jeszcze z nikim mocnym? ;>\nWysłany: 2013-11-11, 14:58\nParadoks Bartry - nie gra bo nie ma doświadczenia a nie ma doświadczenia bo nie gra.\nW tym sezonie już nie tak aktualne jak przed rokiem Mam nadzieję, że będzie grał regularnie i podpisze nowy kontrakt. Niby oczywiste a pewności nie ma.\nWysłany: 2013-11-11, 15:10\nja pisalem jak awansowal do kadry, ze jesli bedzie gral w miare duzo to wygryze Piketona. moglbym powiedziac "stalo sie" ale w ostatnich meczach Pike ma swoj najlepszy okres od 2 lat, moze to dzieki temu ze poczul oddech Bartry?\nWysłany: 2013-11-11, 15:11\nNo ale serio, nie uważacie, że wczoraj zaliczył mecz niemal idealny?\nTaka interwencja, gdzie w ostatniej momencie zablokował strzał gracza Betisu, to kalka z Puyola w wersji top.\nBartra plus transfer klasowego stopera i nasza szwankująca defensywa dostaje nowej, lepsze jakości.\nWysłany: 2013-11-11, 15:14\nja ogladalem tylko 2 polowe gdzie zagral idealnie, ale slyszalem ze w pierwszej popelnil kilka bledow wiec staram sie oceniac go nie przez pryzmat tego jendego meczu ale calego obecnego sezonu i poprzedniego w sumie tez, wszak duzo tego nie bylo.\nNa początku meczu w jednej akcji Juan Carlos wygrał z nim pojedynek biegowy, a potem powiózł dwukrotnie. Ale oczywiście całościowo ten mecz w jego wykonaniu był bardzo dobry. Obecnie nasz najlepszy stoper. Pomimo prób sabotażu w sekretariacie technicznym Bartra chce podpisać umowę. Oby tak się stało, bo zaczyna się robić późno.\nWysłany: 2013-11-11, 15:51\nBartra z powołaniem do reprezentacji. Co prawda bardzo nieoczekiwanym, może drugie szybko nie nadejść, ale i tak. Bartra\nBartra vs Varane in Liga 13/14 -\nmożna przez chwile pobawic się w decosa i zadać sobie pytanie : o ile dalej w rozwoju byłby Marc gdyby geniusz z cienia dał radę zauważyć ze Bartra ma nieprzeciętny talent...\nWysłany: 2013-11-13, 21:38\nCzemu geniusz z cienia? Przeca Marc mial 22 lata, to nie junior. Nagonka należy sie Pepowi który chłopakowi nie dał szans, podobnie jak spyerdolil Fontasa.\nTo może być jego sezon i mam nadzieję, że Marc przekona do tego Tatę, a Tata da mu odpowiednią szansę, by to potwierdził.\nNie ma co teraz się rozwodzić, kto mógł coś zrobić, a kto nie. Jest zawodnik do wprowadzenia i należy to robić, bo chłopak na to zasługuje swoją postawą.\nWysłany: 2013-11-14, 11:02\nprzy tych pochwalach dla taty za stawianie na bartre warto zauwazyc, ze poki nie wystapila taka koniecznosc (kontuzja mascherano, jeszcze przed powrotem puyola), to marc nie gral praktycznie w ogole, nawet nie byl objety rotacja tak jak wiekszosc zawodnikow pierwszej druzyny. gdyby nie kontuzje kolegow prawdopodobnie mialby dzisiaj tyle rozegranych minut, co sergi roberto\nWysłany: 2013-11-14, 11:22\nAle gdzie są pochwały dla Taty? Nie doszukałem się takich. Raczej wyraża się nadzieję, że Tata w końcu postawi na Marca w ważnych meczach i będzie jego podstawowym stoperem.\nNiestety zgadzam się, że wysyłanie go na trybuny, kiedy reszta obrony jest w miarę zdrowa, to gruby błąd, który może odbić się przede wszystkim na psychice zawodnika.\nAle ostatnie chęci odnowienia kontaktu pokazują, że jednak Marc ma głowę silną i będzie walczył o to miejsce. Mam nadzieję, że tam w Barcelonie, wszyscy to widzą (albo zauważą) tak, jak my to widzimy\nWysłany: 2013-11-26, 09:24\nMarc kolejny klasowy mecz, choć przeciwnik nie był wymagający, to Granada ma potencjał z przodu. Dobrze, że nasza defensywa starał się gasić akcje w zarodku, a prym wiódł Bartra\nLiczę na to samo z Ajaxem, a może i brameczkę nawet. Z Granadą zaliczył jedno spektakularne wyjście, które mogło zakończyć się czystą sytuacją Marca, jednak zabrakło dokładności.\nWysłany: 2013-12-15, 16:53\nMa ciąg na bramkę, jak kiedyś Lucio z Bayernu