przegląd konserwacja gazex warszawa katowice | BeSafe\nZabezpieczenie kotłowni gazowej - stosowanie systemu detekcji gazów wybuchowych\nStrona główna » Wiedza » Zabezpieczenie kotłowni gazowej - stosowanie systemu detekcji gazów wybuchowych\nObecność instalacji gazowej w budynku, wymusza na właścicielu lub zarządcy wykonywanie nałożonych na nim prawnie obowiązków. Instalacja gazowa wraz z urządzeniami do niej należącymi - w tym systemów wykrywanie gazów powinna być poddawana regularnym przeglądom i konserwacji.\nRozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. wprowadza podział kotłowni oraz zainstalowanych w nich kotłów według ich mocy nominalnych:\n-do 30 kW\n-powyżej 30 kW do 60 kW\n-powyżej 60 kW do 2000 kW\n-powyżej 2000 kW\nPodział ten ma na celu unifikację zasad montażu kotłów opalanych gazem gównie w budynkach mieszkalnych i użyteczności publicznej.\nKiedy należy stosować urządzenia sygnalizacyjno-odcinające?\nZgodnie z zapisami rozporządzenia na podłączeniu do pomieszczenia kotłowni, w której zainstalowane są kotły o mocach powyżej 60 kW należy zainstalować urządzenie sygnalizująco-odcinające. Zawór odcinający dopływ gazu do kotłowni powinien być umieszczony poza budynkiem za kurkiem głównym.\nJakie dodatkowe wymagania stawiane są takim kotłowniom?\nKotły gazowe o mocy pomiędzy 60 kW a 2000 kW można instalować tylko w pomieszczeniach technicznych budynku. Do takiego pomieszczenia nie mogą być doprowadzone przyłącza innych mediów np. wodociągowych, kanalizacyjnych, elektrycznych itp. Co najmniej jedna ze ścianą takiego pomieszczenia powinna być ścianą zewnętrzną. Kotły o mocy powyżej 2000 kW mogą być instalowane tylko w pomieszczeniach wolnostojących. Wyklucza się lokalizowanie takich kotłowni w pomieszczeniach przyległych do budynków mieszkalnych lub użyteczności publicznej. Należy pamiętać, że zasilanie takiej kotłowni musi odbywać się z oddzielnego przewodu rozprowadzającego gaz, tak aby w przypadku zadziałania instalacji, odcięty został tylko dopływ gazu do kotłów.\nPomieszczeniom w którym instaluje się kotły nie stawia się szczególnych wymagań. Ściany i podłogi muszą być wykonane z materiałów niepalnych a przepusty instalacyjne w elementach oddzielenia przeciwpożarowego powinny mieć odpowiednią klasie odporności ogniowej (EI). Jeżeli ściany i podłogi wykonano z materiałów palnych, powierzchnie ściany za kotłem i podłogi powinny być w odległości co najmniej 0,5 m od ścian kotła pokryte materiałem niepalnym.\nOprócz zapisów określających lokalizacje kotłowni, minimalnych wymiarów pomieszczeń czy ich wentylacji pojawiają się regulacje określające miejsce montażu liczników gazowych czy konieczności montażu urządzenia sygnalizacyjno-odcinających. W dalszej części artykułu skupimy się na tych ostatnich.\nZ czego składa się system detekcji gazu?\nSystem detekcji gazu składa się z kilku elementów:\n- detektora wykrywającego obecność gazu wybuchowego w powietrzu\n- modułu sterującego odbierającego sygnały z detektorów i przekazującego sygnał do kolejnych elementów systemu\n- automatycznego zaworu odcinającego\n- urządzeń optyczno – akustycznych\n- kontrolerów wentylacji\n- przewodów łączących elementy systemu\nKto może wykonać konserwację systemu detekcji gazów?\nPrzegląd takiego systemu może wykonać osoba z odpowiednią widzą i doświadczeniem, która została przeszkolona u producenta danego systemu. Osoba powinna przedłożyć zaświadczenie uprawniające go do konserwacji danego systemu. Warto również wspomnieć, że ponowne uruchomienie wyłączonego podczas przeglądu kotła powinien wykonać uprawniony do tego personel.\nJak powinien być przeprowadzony przegląd systemu?\nOsoba wykonująca przegląd systemu detekcji gazu powinna zwrócić uwagę m.in. na:\n-sposób i miejsce zamontowania detektorów, czy detektor jest właściwie dobrany do występującego zagrożenia, czy znajduje się na właściwej wysokości, czy nie jest on zamocowany zbyt blisko np. studzienki kanalizacyjnej lub wentylatora\n-czy dławice są zakręcone\n-czy przewody są przymocowane, nie machają się, nie przecierają itp.\n-czy detektor jest zasilony jednym przewodem\n-datę kalibracji detektora\n-ilość wskazywanych błędów / uszkodzeń w centrali\n-czy liczba detektorów w obiekcie zgadza się z ilością detektorów podłączonych do systemu\n-czy centrala jest właściwie zasilana\n-czy ważność akumulatora nie została przekroczona\n-test detektorów odpowiednim stężeniem gazu testowego\n-zadziałanie urządzenia odcinającego\n-sprawdzenie elementów sygnalizująco – optycznych\nW Polce wiodącymi producentami systemów detekcji gazów wybuchowych są Gazex i Sensortech (COMAG) Nasz zespół świadczy usługę projektowania, instalacji oraz wykonuje przegląd i konserwacje systemów detekcji gazów. Posiadamy odpowiednie uprawnienia, wiedzę i doświadczenie z tego zakresu.\nDodatkowo wykonujemy przepusty instalacyjne w elementach oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej (E I) wymaganej dla poszczególnych pomieszczeń kotłowni. Zawsze służymy także radą z tego zakresu. Zapraszamy do współpracy.\ndata dodania: 2017-02-21 17:45:58\nWitaj, Aktualnie znajduję się w serwisie internetowym "besafe.net.pl", gdzie znalazłem interesujący artykuł, o którym chciałbym Cię poinformować. Artykuł ten dostępny jest pod adresem: http://www.besafe.net.pl/artykuly/11 Serdecznie polecam.\npolon alfa katowice pomiar oświetlenia warszawa szkolenie przeciwpożarowe ppoż warszawa plan ewakuacji budynku warszawa śląsk usługi ppoż katowice przegląd drzwi ppoż warszawa przegląd gazex warszawa instrukcja bezpieczeństwa pożarowego katowice przegląd gaśnic śląsk przegląd hydrantów katowice instrukcja bezpieczeństwa pożarowego warszawa Usługi ppoż warszawa przegląd gaśnic warszawa przegląd gazex katowice


Wynajmę biuro: Katowice Koszutka , ulica al. Wojciecha Korfantego, 50 m2, 2000 PLN - Domiporta.pl\nLokal użytkowy 50 m2, Katowice, Koszutka, al. Wojciech...\nKatowice, Śląskie al. Wojciecha Korfantego\nLokal użytkowy na wynajem Katowice, Koszutka, al. Wojciecha Korfantego - 50 m2\n0 % prowizji! Najemca nie płaci kosztów pośrednictwa! Oferujemy wynajem powierzchni biurowych w znakomitej lokalizacji: przy al. Korfantego w Katowicach, dzielnica Koszutka. Lokal położony na parterze z indywidualnym wejściem od strony parkingu o łącznej powierzchni ok. 50 m2 (do wyboru także inne kondygnacje). Składa się z 4 pomieszczeń o różnej wielkości. Standard wykończenia: na podłogach wykładzina, ściany odmalowane, nowa stolarka, przygotowane kanały do sieci teleinformatycznej (standard może być dostosowany pod konkretne potrzeby najemcy). Proponowana powierzchnia mieści się w 3-piętrowym biurowcu: -> na każdej kondygnacji znajdują się aneksy kuchenne oraz węzły sanitarne, -> recepcja z kontrolą dostępu oraz 24 godzinną ochroną, -> łącze światłowodowe, nowa instalacja elektryczna, grzewcza i klimatyzacyjna, -> obiekt wyposażony w windę. Do budynku przynależy duży naziemny parking- 1 miejsce postojowe w cenie, jest także możliwość wynajęcia większej ilości miejsc za dodatkową opłatą. Ponadto istnieje możliwość wynajęcia powierzchni magazynowej w budynku obok z bezpośrednim połączeniem z proponowaną powierzchnią biurową. Łączna powierzchnia magazynowa to ok. 150 m2 (parter wysokiego składowania z bramą o wymiarach 2,30 x 2,70 m oraz dźwignikiem do rozładunku). Istnieje również możliwość wejścia do magazynu bezpośrednio z parkingu. Koszty: Czynsz: 40 zł netto/m2 Energi elektryczna wg zużycia Kaucja: 2x miesięczny czynsz Korzystna lokalizacja, bardzo blisko do ścisłego centrum miasta! W sąsiedztwie obiektu znajdują się siedziby instytucji publicznych (GUS, Sąd), biurowce oraz firmy produkcyjno -usługowe. Dobrą komunikację zapewnia przebiegająca obok linia tramwajowa oraz liczne przystanki autobusowe. W ofercie także inne metraże i piętra! Polecam i zachęcam do oglądania! Zadzwoń i dopytaj o szczegóły! KONTAKT DO OSOBY PROWADZĄCEJ: Martyna Dydak 576pokaż telefon Treść niniejszego ogłoszenia nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nwojewództwo: Śląskie powiat: Katowice gmina: Katowice miejscowość: Katowice ulica: al. Wojciecha Korfantego\nZapraszam do zapoznania się z ofertą najmu lokalu w okolicy ul. Poniatowskiego. Lokal może być prze...\n48,05 m2 46 zł/m2\nBiurowiec Millennium Plaza Katowice jest podzielony na trzy niezależne segmenty biurowe, na terenie ...\nbiuro Katowice, gen. Józefa Sowińskiego\nWitam, interesują mnie szczegóły oferty opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Koszutka, al. Wojciecha Korfantego Powierzchnia: 50 m2 Cena: 2 000 PLN Proszę o kontakt


IN4.pl | Klawiatura wykradająca dane...\nForum > Hardware > Klawiatura wykradająca dane...\nWysłane 2017-11-12 01:19\nNie No... porąbane strasznie, i to klawiatura w normalnej sprzedaży, kradnie nam dane, hasła... [LINK]\nWysłane 2017-11-12 01:40 , Edytowane 2017-11-12 01:52\nTo nie klawiatura kradnie tylko sterownik, który wystarczy odinstalować/zablokować. Do tego nie wiadomo nawet co ona tam tak naprawdę wysyła, pytanie też czy przy instalacji nie wyrażamy na too zgody (której przecież nikt nie czyta).\nTytuł na miarę Faktu / SE\nO, podają wyraźnie że wysyłane były jedynie statystyki wciśnięć klawiszy a nie żadne inne dane czy wciśnięte kombinacje/sekwencje. Ewentualnie pada hipoteza że producent mógłby wysyłać coś innego (w zasadzie każdy inny producent). Ale wykradajo Panie!\nWysłane 2017-11-12 18:58\nNiby nic, ale działa w tle i zamula, bo jeśli wszystko włącznie z windowsami zbierają pierdylion danych i śle na drugi koniec Świata, to potem nie można się dziwić, że komp wstaje i wstaje.\nPo drugie - tytuł faktycznie z odbytu, ale z drugiej strony ktoś może takiego key loggera wykorzystać niezgodnie z intencjami twórców. Czy sam producent może zapewnić, że żaden z jego ludzi nie zaszyje czegoś w kodzie? Przecież były przypadki, że w tle odpalano koparkę, to czego nie miałby to być nieznacznie poprawiony 'szpieg'?\nPo trzecie - nikt normalny nie czyta zgody na używanie sterownika klawiatury, bo szkoda na to czasu. Nie każdy też potrafi takiego szpiega wytropić i/lub ubić. Nie każdy jest takim zdolnym hakierem, jak Łukasz.\nWysłane 2017-11-12 21:00\nStraszny, zawsze starasz się rzetelnie wypowiadać, a tu takie kwiatki...\nWysłane 2017-11-13 00:25 , Edytowane 2017-11-13 09:54\nCzy klawiatura nie wykrada danych? Wykrada, fakt ze ten keylogger akurat wykrada tylko statystykę, ale jeśli przy takich praktykach ludzie masowo wzruszą rękami następny poinformuje producenta ile słów i jakich było wklepanych. Oczywiście "tylko" statystycznie.\nPo za tym taki kyelogger to najprostszy sposób do przejęcia kontroli nad komputerem, ot wystarczy mińimalna modyfikacja.\nJa za informacje o tym co robię, kazałbym słono płacić, a nie ze sobie firma pobiera dane o tym jak używam ich klawiatury bez mojej wiedzy. A dj zachowuje się tak jak w tematach o Microsofcie, oj tam oj tam i mu pasuje. Mi nie.\nWysłane 2017-11-13 12:39\nMnóstwo sprzętu zbiera statystyki. M$, Android Apple. Jest to normalne. Jedyne w czym tutaj jest problem, to fakt, że producent podczas instalacji softu nie poprosił o zgodę.\nTyle, że to Chińska firma i ma spełniać wymogi tamtejszego prawa. Tutaj zawinili prawdopodobnie dystrybutorzy, którzy po prostu nie sprawdzili i nie dodali informacji np. na opakowaniu.\nWysłane 2017-11-13 14:58\nAleż nie wiadomo czy nie poprosił! Znaczy...straszny wie...\nJest na pewno licencja przy instalacji którą się akceptuje i można jej nie zaakceptować przecież.\nWysłane 2017-11-13 15:20 , Edytowane 2017-11-13 15:32\nprzecież masz jak wół napisane że nigdzie nie poinformowali!!!! O to jest cała afera dla mnie.\nprzyzwolenie na jedno złodziejskie zachowanie, oznacza lawinę nastepnych\nAssuming no malicious intent, it's possible that the keyboard maker wanted this sort of data in order to see the lifetime of its keyboard's keys or see which keys it needs to make more durable. However, doing this sort of tracking without user permission still seems like a violation of user trust. It could also be a violation of privacy laws in the European Union[i], where such consent needs to be explicit.[/i]\nżyje świadomie, wydaje kase świadomie, nie cierpie takich firm, podsuwających mi darmowe keyloggery, przez które robie za darmowego zbieracza statystyk dla firmy.\npoza tym w calutkiej Unii Europejskiej zbieranie danych o użytkownikach bez ich wiedzy jest działaniem nielegalnym i karanym.\nWysłane 2017-11-13 19:46\nPo pierwsze, po to używa się sprzętu sprawdzonych producentów. Po drugie, telemetria itd są obecne wszędzie. A po trzecie, Chiny to taki Meksyk wirtualnego świata.\nWysłane 2017-11-14 17:38\nzbieranie danych o użytkownikach bez ich wiedzy jest działaniem nielegalnym i karanym\nPrzecież tak robił np. Uber w iPhone. Nie powiadamiał użytkownika, że ma dostęp do wszystkich informacji. link\nJuż o tym rozmawialiśmy, i wtedy jakoś nie stanowiło to problemu. A przecież można tym sposobem nagrywać wszystko co było na ekranie bez jakiejkolwiek wiedzy użytkownika.


Apartamenty u Anny, Karpacz, Polska – Porównaj oferty\nApartamenty u Anny – najlepsze oferty\nOpinie o Apartamenty u Anny\nApartamenty u Anny – informacje\nApartamenty u Anny mieści się w mieście Karpacz, niedaleko wszystkich najpopularniejszych lokalnych atrakcji turystycznych. Obiekt oferuje wiele udogodnień, w tym sporty zimowe i internet bezprzewodow...\nApartamenty u Anny – udogodnienia\nKieliszki do wina, Zakaz palenia, Czajnik elektryczny, Naczynia kuchenne, Radio, Wanna, Kuchenka, Mydło do ciała, Suszarka, Pościel, Ręczniki, Kominek, Środki do czyszczenia skuteczne przeciwko koronawirusowi, Telewizor z płaskim ekranem, Lodówka, Zakwaterowanie podlega dezynfekcji po każdej wizycie...\nApartamenty u Anny - zdjęcia\nGdzie znajduje się Apartamenty u Anny\nCzęsto zadawane pytania (FAQ) rezerwujących noclegi w Apartamenty u Anny\nCzy Apartamenty u Anny oferuje Wi-Fi?\nTak, Apartamenty u Anny udostępnia swoim gościom Wi-Fi.\nHotele podobne do Apartamenty u Anny\nHotele w pobliżu Apartamenty u Anny\nul. Kolorowa 6, Karpacz, dolnośląskie, Polska\nNad Łomnicą 20C, Karpacz, dolnośląskie, Polska\nul. Kolorowa 7, Karpacz, dolnośląskie, Polska


Poszukujesz jakościowych części samochodowych? Trafiłeś w idealne miejsce – Auto szrot Chałupniki. U nas znajdziesz nie tylko części do samochodów – nie tylko blacharskie, ale też mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszego asortymentu wszystkich zainteresowanych bardzo dobrą jakością i bardzo niską ceną. Na to składają się wymagania, które opisują nasz auto szrot Chałupniki.\nJak każdy szrot samochodowy, oprócz kasacji paramy się również sprzedażą komponentów. Każdy towar jest przez nas sprawdzany pod względem stanu technicznego, więc nie ma możliwości, że zakupiony towar będzie niepełnowartościowy. Co więcej, w niektórych przypadkach możemy zaoferować bezpłatną gwarancję rozruchową.\nNajlepszym sposobem na przekonanie się o naszej jakości jest naturalnie wpadnięcie do naszego szrotu – zanim jednak to zrobisz zalecamy skorzystanie z naszego numeru telefonu w celu skontaktowania się z nami. Nasi doradcy klienta codziennie starają się znaleźć odpowiednie podzespoły dla naszych nabywców – tylko tak możemy być pewni, że nasi klienci będą usatysfakcjonowani zakupami u nas. Nasze wieloletnie doświadczenie przekonuje nas o tym, że nie ma sklepu, gdzie dostaniesz części taniej niż właśnie na złomowisku. Jest tak, bo produkty wyprzedajemy bez pośrednictwa – prosto z naszego magazynu.


Sandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Sandały › Sandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi Sandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi\nProponowane Sandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. sandały damskie marki Les Tropéziennes par M Belarbi możesz dopasować do letniego stylu i w zgodzie z obecnymi trendami w świecie mody. To poprzez Sandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi poczujesz się komfortowo podczas gorącego.. więcej » Kolor: Niebieski Grupa: Kobieta EAN: 3173531098871 Cena: 300,50 zł\nProponowane Sandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. sandały damskie marki Les Tropéziennes par M Belarbi możesz dopasować do letniego stylu i w zgodzie z obecnymi trendami w świecie mody. To poprzez Sandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi poczujesz się komfortowo podczas gorącego lata, a dzięki stylowemu i przykuwającemu uwagę designowi tych sandałów bez trudu dopasujesz je do wielu stylizacji. Poniżej techniczny opis tych eleganckich sandałów. Podaruj stopom szczyptę luksusu latem.\nSandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi. Les Tropéziennes par M Belarbi Baille Sandały Damskie Niebieskie.Zapraszamy do zobaczenia zbliżonych typów sandałów, które są niezwykle popularne latem. A może nasze modele sandałów Ci się spodobają i zdecydujesz się na zakup, który sprawi, że Twoje stopy zaznają luksus.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sandały Baille Les Tropéziennes par M Belarbi


Czy na końcu ciemnych tuneli pojawi sie światełko? - Medytacje nad książką\nJak pisałam wcześniej, zakochałam się w Metrze 2033. Według mnie jest to najlepsza książka, jaką czytałam w życiu. Zakup tamtej książki został zainspirowany otrzymaniem na święta Ciemnych tuneli Siergieja Antonowa. Oczywiście z zapoznaniem się rzeczywistości wykreowanej przez Glukhovskiego nosiłam się dość długo, ale to prezent mikołajkowy dał impuls do zakupu. Oczywiście druga w kolejności została przeczytana opisywana dziś przeze mnie książka.\n„Siergiej Antonow zabiera nas do prawdziwego Metra 2033 – Tajemniczego, pełnego niespodzianek i niebezpieczeństw: przenikniętego duchem beznadziei. Wielkim atutem powieści jest główny bohater, który chce naprawić świat, a o tym marzył kiedyś chyba każdy z nas, czy na końcu ciemnych tuneli pojawi się światełko?”\nTak pisze Dmitry Glukhovsky o grudniowym nabytku. Co ja o nim myślę?\nAnatolij wychował się na stacji Wojkowska. Jest anarchistą, nie uznaje żadnej władzy. Jak wielu chłopców w jego wieku chciałby zbawić świat. A w moskiewskim metrze nie jest kolorowo. Ludzi tutaj dzieli wszystko: status materialny, ideały, poglądy polityczne… W końcu chęć przetrwania. Na ludzi żyjących w metrze czyha wiele niebezpieczeństw. Nie zawsze to ludzie. Czasem ciężko rozróżnić co jest prawdą a co bajką, czy legendą. Co rzeczywiście zagraża ludziom, a co jest wymysłem pozbawionego witamin mózgu.\n„Nie ma bestii straszniejszej od człowieka. W metrze było aż nadto ludzi z ambicjami. Zdobycie całego świata stało się zadaniem znacznie łatwiejszym – bo i co z tego świata zostało? Nikt już chyba nie pamiętał, że tamten dawny i wielki zgubili ideowi ludzie.”\nPo metrze chodzą słuchy, że naukowcy Linii Czerwonej chcą stworzyć człowieka, który przetrwa kontakt z powietrzem na górze, którego nie zabiją potwory, ludzie ani zarazy. Nadczłowieka ze zmodyfikowanym DNA, który przeżyje w metrze. Tola z oddziałem zostaje wysłany, aby sprawdzić te doniesienia. I przeszkodzić w realizacji planu.\n„Znów jacyś dranie chcą gwałtem uszczęśliwiać ludzkość. Znów chcą eksperymentować na ciele i duszy. Będą konstruować nowego człowieka. Niewrażliwego na promieniowanie… I tyle? Nie wierzę, myślał Anatolij. Ni poprzestaną na tym. Potrzebny im człowiek doskonały we wszystkim. Idealny żołnierz. Posłuszny. Bezlitosny. Niezniszczalny. Bez osobowości. Trybik, a nie człowiek. Trybik, z jakich będą składać swoją maszynę, która zmieli ten świat.”\nCzy bohater ma rację? Czy rzeczywiście szaleni naukowcy chcą stworzyć nową rasę lepszych ludzi i zawładnąć małym światkiem, w którym żyją?\nNie odpowiem na to pytanie. Książkę należy przeczytać samemu. Powiem szczerze, że moim zdaniem warto. Wiele osób zarzuca autorowi przesadną zwięzłość. Według mnie to zaleta pozycji, a nie wada. Nie przepadam za rozwlekłymi opisami krajobrazów, bitew, czy strojów (w tym przypadku tuneli, bijatyk oraz mundurów). Absolutnie nie miałam tutaj wrażenia, że coś zostało niedopowiedziane. Podoba mi się także, że autor nie stara się naśladować Metra 2033. Akcja dzieje się w moskiewskim metrze, wiele wątków z powieści Glughovskiego zostało tutaj użyte i rozwinięte… można także tutaj dopatrywać się motywu przemiany chłopca w mężczyznę. Jednak tak książka jest zupełnie inna, niż ta o Antonie, a bohaterowie nie przypominają siebie w najmniejszym stopniu. Oczywiście Ciemne Tunele się nie mogą równać z Metrem 2033, ale uważam, że Antonow spisał się całkiem nieźle. Sądzę, że sięgnęłabym o kolejną powieść tego autora. Nie mogę się doczekać, aż poznam inne pozycje uniwersum.\n2. Wyzwanie karciane 7Karo – tłumaczenie\n3. Grunt to okładka – niepokój\n4. Klucznik – Trafny wybór\n2016Ciemne TuneleCzytam FantastykęGrunt to okładkaInsignisKarciane Wyzwanie KsiążkoweKlucznikliteratura postapokaliptycznascience fictionSiergiej AntonowUniwersum Metro 2033


Muzeum w Szczytnie powstało w 1925r . jako Kreisheimatmuseum in Ortelsburg. Od początku towarzyszyła mu wielka przychylność lokalnych władz miejskich i powiatowych: starostwo podjęło ciężar finansowania działalności muzeum, władze miejskie zaś przeznaczyły na jego siedzibę pomieszczenia w zachowanych skrzydłach, stanowiącego ich własność, zamku szczycieńskiego. Ówczesny starosta dr Victor Poser oraz burmistrz Ernst Mey weszli w skład społecznego zarządu muzeum. Bezpośrednie działania organizacyjne powierzone zostały Johannowi Tiska, nauczycielowi w miejscowym gimnazjum, który został kierownikiem placówki. To właśnie on w piśmie do starosty szczycieńskiego z 1925r. zaproponował lokalizację Heimatmuseum w zamku, który jako obiekt architektury historycznej najlepiej nadawał się do tego celu.\nZadaniem muzeum było gromadzenie, zabezpieczanie i przechowywanie wszelkich zabytków sztuki, kultury materialnej, historii oraz przyrody z obszaru powiatu szczycieńskiego. Prócz tej podstawowej działalności placówka tutejsza stawiała sobie za cel być regionalnym centrum naukowym i kulturalnym. Dlatego przewidziano prowadzenie wewnętrznej biblioteki muzeum, gromadzącej ówczesną literaturę i czasopisma naukowe, jak również wydawnictwa i druki historyczne.\nProwadzeniu intensywnej pracy w dziedzinie edukacji regionalnej miały służyć nie tylko prezentowane na wystawach zbiory oraz biblioteka muzealna, lecz także specjalnie wykonywane plany, mapy, szkice, makiety.\nPoczątek zbiorów Kreisheimatmuseum był więcej niż skromny. Organizatorzy dysponowali niewielką liczbą przedmiotów zabytkowych z dziedziny numizmatyki, a także archeologii i geologii - którymi szczególnie interesował się Johann Tiska. Dlatego od początku podjął on na wielką skalę badania i penetracje w terenie w oparciu o wiedzę zdobytą w okresie gdy pełnił społecznie funkcję opiekuna zabytków powiatu szczycieńskiego. Przy poparciu ówczesnych władz powiatowych i miejskich oraz gminnych rozpoczęto wielką kampanię propagandową w lokalnej prasie. Apelowano do mieszkańców miast i wsi powiatu o zgłaszanie wszelkich znalezisk, o przekazywanie do zbiorów muzeum, znalezionych w obejściach i domach, starych dokumentów, książek, dawnych przedmiotów codziennego użytku, zabytków sztuki: rzeźb, obrazów i in. Zmobilizowano do poszukiwań młodzież szkolną, nauczycieli, urzędników, duchownych. Kontrolowano place budów w miastach i wsiach, prace ziemne i melioracyjne, a także prace polowe na wsi.\nPoczątkowo zbiory gromadzono w pomieszczeniach zamku , gdzie miało się ulokować muzeum. Obszar powiatu, do tej pory mało zbadany, okazał się skarbnicą zabytków przeszłości i cztery sale starego zamku szybko okazały się niewystarczające. Punkty tymczasowego składowania zbiorów trzeba było utworzyć nie tylko w mieście, lecz także w terenie - rolę tę spełniały najczęściej wolne pomieszczenia w szkołach.\nDo zbiorów muzeum tą drogą, a także w depozyt, trafiły archiwalia, w tym mapy i plany, zabytki sztuki, w tym sakralnej, militaria, numizmaty, zabytki etnograficzne, w tym sztuka ludowa, zabytki archeologiczne, a także przyrodnicze, w tym geologiczne i relikty prehistoryczne.\nOficjalne otwarcie muzeum nastąpiło jesienią 1925r . Zajmowało ono wówczas zachodnie skrzydło zamku i posiadało ok. 200 m kw. powierzchni wystawowej . Czynne było przez trzy dni w tygodniu: w soboty oraz w dni targowe. Wstęp wolny dotyczył tylko młodzieży szkolnej i określonej grupy urzędników.\nPierwsze ekspozycje prezentowały wyposażenie izby mazurskiej, sztukę sakralną, numizmaty, zbiory archeologiczne, przyrodnicze i geologiczne. Przed wejściem do muzeum zrekonstruowano neolityczny grób skrzynkowy z Augusthof (później majątek Augustowo) i kilka nowo odkrytych czółen - łodzi dłubanek. W następnych latach zrekonstruowano w tym miejscu kolejne odkrywane w wyniku badań archeologicznych groby skrzynkowe z epoki kamienia. W 1928r. muzeum otrzymało kolejne pomieszczenia w murach starego zamku, tym samym powierzchnia ekspozycyjna zwiększyła się o 120 m . kw . Pozwoliło to rozszerzyć wystawę etnograficzną: urządzono drugą izbę mazurską, gdzie zrekonstruowano z ludowych kafli mazurskich piec i przedstawiono dział tkactwa regionalnego. Na początku lat trzydziestych władze miejskie przekazały na użytek muzeum dalsze pomieszczenia w południowym skrzydle zamku.\nMuzeum do końca lat trzydziestych zajmowało siedem pomieszczeń o powierzchni wystawowej wynoszącej około 560 m kw. Z zachowanych dokumentów wynika, iż nie była ona wystarczająca, w wielu pismach do władz powiatowych i miejskich kierownik Johann Tiska monitował o dalsze pomieszczenia z przeznaczeniem na ekspozycje, jak również o środki pozwalające zapewnić odpowiedni sprzęt wystawienniczy, którego również brakło.\nRealizację dalszych planów powiększania zbiorów muzealnych oraz adaptacji i przebudowy kolejnych pomieszczeń starego zamku na potrzeby muzeum w Szczytnie, przerwała II wojna światowa . Mimo zniszczenia miasta w ostatnich miesiącach wojny (w lutym 1945r. zajęte zostało przez wojska radzieckie) - siedziba muzeum - pozostałość zamku krzyżackiego - ocalała, zachowały się także jego zbiory.\nPolska administracja powołanego na terenie Prus Wschodnich Okręgu Mazurskiego, rozpoczęła oficjalne funkcjonowanie 30 marca 1945r. Zadaniem odpowiedzialnych służb Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Pełnomocnika Rządu RP na Okręg Mazurski oraz Ministerstwa Kultury i Sztuki było jak najszybsze zabezpieczenie obiektów i przedmiotów zabytkowych. Groziła im bezmyślna dewastacja, rozproszenie, zwykła grabież. Wprawdzie Pełnomocnik Rządu RP na Okręg Mazurski wydał zarządzenie w sprawie zakazu wywożenia do innych regionów przedmiotów wartości zabytkowej, lecz nie mogło ono zapobiec masowemu wywożeniu z zajętych terenów przez Armię Czerwoną wszelkiego rodzaju dóbr kultury z muzeów, bibliotek, archiwów, a także z opuszczonych pałaców i dworów. Owo zarządzenie nie mogło być również skuteczne wobec działalności grabiących mienie poniemieckie i wywożących je na handel tzw. szabrowników. Problemem był także brak świadomości wśród mas polskich osadników z jednej strony, z drugiej - uzasadniona skądinąd nienawiść do wszystkiego, co niemieckie. Skutkowało to bezmyślnym niszczeniem obiektów i przedmiotów cennych dla miejscowej historii i kultury. Dotyczyło to także niestety w dużej mierze ludzi pracujących w tworzących się organach administracji terenowej. W starostwach powiatowych powoływano referaty kultury i sztuki, na których spoczywał obowiązek zabezpieczania na podległym terenie zabytków. Jednak ze względu na brak kadr, a często ignorancję wobec problemu - łączono je z innymi, bardziej naówczas "priorytetowymi" referatami gospodarczymi. W tej perspektywie zrozumiałe wydaje się działanie wyspecjalizowanych służb ochrony zabytków szczebla ministerialnego i okręgowego. Ze względu na brak gwarancji skutecznego działania administracji terenowej, większość obiektów zabytkowych starano się przewieźć z terenu do urządzonej na zamku w Olsztynie składnicy muzealnej. Takiemu postępowaniu sprzyjała również koncepcja utworzenia jednego centralnego dla regionu muzeum w Olsztynie, gdzie miały zostać przeniesione ocalałe zbiory poniemiecke ilikwidowanych dawnych muzeów powiatowych. Spośród około dwudziestu takich placówek - tylko nielicznym udało się przetrwać ten okres. Wśród nich znalazło się muzeum w Szczytnie.\nZbiorami dawnego szczycieńskiego Heimatmuseum zaopiekował się pierwszy polski starosta powiatowy Walter Późny - Woźniak , który dotarł do Szczytna wraz z pierwszą ekipą polskiej administracji 2 kwietnia 1945r. Piastował on jednocześnie stanowisko kierownika referatu kultury. Jego natychmiastowa i konsekwentna akcja zabezpieczenia ocalałych muzealiów uchroniła je przed rozproszeniem i dewastacją.\nPowojenne dzieje muzeum w Szczytnie można podzielić na trzy okresy, których cezurę wyznaczały momenty zasadniczych zmian jego podporządkowania.\nPierwszy , pionierski, charakteryzował się licznymi zmianami organizacyjnymi, lokalowymi i kadrowymi. Krótkotrwałe kadencje szefów nie sprzyjały zachowaniu ciągłości działalności podstawowej placówki. Okres ten skończył się w 1958r ., kiedy muzeum zostało przekazane w zarząd terenowym władzom powiatowym w Szczytnie. Stabilizacja w zakresie nadzoru i finansowania pozwoliła skupić się na podstawowych zadaniach muzeum, a także stworzyła warunki dla budowania właściwej pozycji muzeum w środowisku lokalnym i w regionie.\nTrzeci etap , trwający do dziś, rozpoczął się w chwili włączenia muzeum, jako oddziału terenowego, w struktury Muzeum Okręgowego - dziś Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie . Pozwoliło to utrzymać i rozwijać osiągnięty wcześniej poziom pracy merytorycznej, przy kontynuacji tradycji intensywnej współpracy ze środowiskiem miasta i powiatu Szczytno.\nW latach 1945-1947 Muzeum Mazurskie w Szczytnie podlegało bezpośrednio Ministerstwu Kultury i Sztuki , skąd płynęły środki na jego utrzymanie. W 1947r. Powiatowy Związek Samorządowy przejął muzeum, które otrzymało nazwę Muzeum Mazurskie Wydziału Powiatowego w Szczytnie . W grudniu 1949r. znowu zostało upaństwowione i, jako Muzeum w Szczytnie, podporządkowane organizacyjnie i personalnie Muzeum Mazurskiemu w Olsztynie. W 1958r ., w wyniku zarządzeń decentralizacyjnych, powróciło pod opiekę terenowych władz administracji powiatowej, jako Muzeum Mazurskie w Szczytnie . Zachowując tę nazwę, formalnie w 1975r., a de facto w 1976r. muzeum stało się oddziałem Muzeum Okręgowego w Olsztynie. Jako takie podlegało pierwotnie Ministerstwu Kultury i Sztuki, następnie Wojewodzie Olsztyńskiemu, a obecnie Sejmikowi Warmińsko - Mazurskiemu.\nMuzeum początkowo mieściło się, jak za czasów niemieckich, w starym zamku. W 1947 r. podjęto starania, aby przenieść je do pomieszczeń o lepszych warunkach. Ostatecznie na cele muzealne przygotowano trzy sale, o łącznej powierzchni 250 m kw., w przyziemiu południowego skrzydła gmachu ratusza, gdzie miały siedzibę, ówcześnie zwierzchnie wobec muzeum, władze powiatowe. Około 1949r. muzeum zajmowało już pięć sal w przyziemiach, trzy sale na parterze, a od 1950r. także trzy pomieszczenia (z przeznaczeniem na biuro) na I piętrze południowego skrzydła gmachu. Te ostatnie musiało wprawdzie wkrótce opuścić, lecz za to w 1959r. mogło o prawie 100 m kw. powiększyć powierzchnię ekspozycyjną - w przyziemiu wschodniego skrzydła. W połowie lat siedemdziesiątych ogólna powierzchnia muzeum wynosiła ponad 807 m kw. , powierzchnia ekspozycyjna - siedem sal - zajmowała ok. 600 m kw . W 1995r. muzeum ponownie mogło znacznie powiększyć swą powierzchnię wystawową. W roku tym samorząd miasta Szczytna, będący współwłaścicielem gmachu ratusza, przekazał na rzecz muzeum pozostałe pomieszczenia wschodniego jego skrzydła. Obecnie muzeum zajmuje 797 m kw. powierzchni. Składają się nań w gmachu ratusza: w południowym skrzydle w przyziemiach - trzy sale ekspozycyjne, biblioteka, magazyn muzealiów i magazyn gospodarczy, a na parterze - dwie sale ekspozycyjne, recepcja, dwie pracownie i pomieszczenie socjalne, natomiast w przyziemiach wschodniego skrzydła - cztery sale ekspozycyjne.\nPrzez długie lata magazyn muzealny znajdował się niestety w zamku . Dopiero na początku lat siedemdziesiątych udało się go urządzić na terenie muzeum, wówczas też wygospodarowano osobne pomieszczenie na bibliotekę muzeum. W miarę powiększania się zbiorów, problem małej, wręcz niewystarczającej powierzchni magazynowej stawał się coraz bardziej dolegliwy: aby go rozwiązać, w połowie lat osiemdziesiątych, wyłączono okresowo z ekspozycji jedną z sal, przeznaczając ją właśnie na magazyn zbiorów. Sprawa właściwego magazynowania muzealiów do dziś pozostaje główną - nie rozwiązaną - bolączką muzeum.\nPo muzeum niemieckim odziedziczono, jak dzisiaj można szacować, około 600 obiektów, głównie z dziedziny etnografii i archeologii, lecz także z historii, numizmatyki, militariów. Liczba ta jest podawana na podstawie porównania opisu zbiorów autorstwa Johanna Tiski i zawartości pierwszego inwentarza, sporządzonego około 1947 - 1948r. W zamieszczonych w nim opisach i danych o proweniencji obiektów brak jest adnotacji, że należały do zbiorów dawnego Heimatmuseum, a znane są z informacji Tiski. Z ich treści wynika także, iż w tym czasie musiała istnieć jeszcze jakaś część dokumentacji zbiorów, bądź przynajmniej podpisy pod obiekty - z czasów niemieckich, która wszakże nie przetrwała do dziś. Inwentarz nie jest datowany, jednak charakter pisma - znany skądinąd, którym dokonano około czterystu pierwszych wpisów, z ponad siedmiuset w ogóle, wskazuje na autorstwo pierwszego powojennego kustosza zbiorów - Haliny Kozikowskiej . Następne pozycje tego inwentarza wpisywane były już ręką kolejnego kierownika muzeum -Waltera Późnego.\nMożna sądzić, iż w pierwszych latach powiększanie zbiorów odbywało się przede wszystkim na odnajdywaniu nie zinwentaryzowanych dotąd obiektów z dawnych zbiorów, zgromadzonych w zamku. Początkowo muzeum nie dysponowało środkami na zakup zbiorów, a brak miejscowej - wojewódzkiej - komisji zakupów dodatkowo utrudniał nabywanie zbiorów tą drogą.\nPo przeniesieniu muzeum do gmachu ratusza, część zbiorów nadal pozostała w zamku - i mogła ulec zniszczeniu podczas pożaru w pomieszczeniach zamku około połowy lat pięćdziesiątych, o którym informował kolejny kierownik Franciszek Myśliński. W inwentarzu z 1953r. prowadzonym, jak poprzedni, dla wszystkich rodzajów zbiorów razem i bez datowania nabytków, jest zapisanych już 1375 pozycji, pozyskanych w wyniku własnych poszukiwań, drogą darów, a także wreszcie - zakupów. W tym inwentarzu obiekty znane z pierwszych powojennych spisów są opisane, jako pochodzące ze "zbiorów poniemieckich" - co przyczyniło się znowu do zatarcia informacji o rzeczywistej ich proweniencji. Nie wiadomo bowiem, czy chodzi o zbiory Heimatmuseum, czy o zbiory wpływające z terenu do muzeum po 1945r. W 1970r. zbiory muzeum liczyły 2149 pozycji w działach archeologii historyczno - artystycznym, numizmatów, etnografii, przyrody oraz pomocy naukowych , dla których założono odrębne księgi inwentarzowe i wreszcie katalog naukowy.\nObecnie zbiory Muzeum Mazurskiego w Szczytnie obejmują 4263 pozycje inwentarzy działów archeologii, artystyczno - historycznego, etnografii, numizmatów, przyrody i pomocy naukowych. Są to więc, m. in. meble i tkaniny mazurskie, ceramika, sprzęty gospodarstwa domowego, narzędzia tkackie i do obróbki roślin włóknistych, sprzęt gospodarski: do uprawy roli, hodowli zwierząt, rybołówstwa, sprzęt ciesielski; ze zbiorów artystyczno - historycznych - m. in. sztuka (rzeźba, malarstwo) i rzemiosło artystyczne, dokumenty historyczne życia społecznego miasta i regionu, przedwojenne fotografie obiektów i wnętrz zabytkowych, kolekcja kart pocztowych z Mazur. Podkreślić należy, że kolekcja ludowych malowanych kafli mazurskich, około trzydzieści rzeźb sakralnych, bogate zbiory archeologiczne z epoki neolitu, kolekcja geologiczna, prezentowane na ekspozycjach w muzeum w Szczytnie - to przedmioty zabytkowe, o których wiadomo na pewno, że pochodzą z Kreisheimatmuseum in Ortelsburg.\nBiblioteka wewnętrzna muzeum , prowadzona również od 1945r. , której inwentarz obejmuje 2100 woluminów , inwentarz czasopism - 855 jednostek inwentarzowych oraz inwentarz starodruków - 124 pozycje, gromadzi literaturę i czasopisma specjalistyczne, związane z charakterem z zbiorów muzeum ze szczególnym uwzględnieniem wydawnictw dotyczących regionu Warmii i Mazur.\nZbiory prezentowane są w całym okresie powojennego funkcjonowania muzeum na wystawach stałych, których tematyką jest w szerokim zakresie kultura materialna Mazurów, historia miasta i najbliższych okolic, przyroda regionu w przeszłości i współcześnie, wzbogacona o elementy ochrony środowiska naturalnego. Dział archeologii udostępniany był dotychczas publiczności okresowo. Miały na to wpływ nie tylko względy konserwatorskie, lecz także problemy aranżacji ekspozycji archeologicznej wymagającej dodatkowych zabezpieczeń i niestandardowego sprzętu wystawienniczego.\nMuzeum od wielu lat współpracuje z innymi ośrodkami muzealnymi w Polsce. Dzięki temu społeczność regionu mogła i może nadal na wystawach czasowych tu, na miejscu, zapoznać się ze zbiorami i kolekcjami innych muzeów.\nWystawy czasowe to także okazja do prezentacji działalności lokalnych i regionalnych środowisk, kolekcjonerskich, twórczych - profesjonalnych i amatorskich i innych. Możliwości pod tym względem rozszerzyły się zwłaszcza po 1990r., kiedy powstało szereg stowarzyszeń społecznych, dzięki czemu łatwiej można było identyfikować i obserwować zjawiska, warte uwagi i prezentacji szerszej publiczności - przykładem może tu być piękna wystawa z 1994r. "Zachowane nie tylko w pamięci" - z prywatnych zbiorów członków Towarzystwa przyjaciół Ziemi Wileńsko - Nowogródzkiej. Miała ona szczególne znaczenie, bowiem otworzyła dość hermetyczne środowisko repatriantów z polskich kresów wschodnich - w efekcie zbiory muzeum mogły wzbogacić się o, nieliczne do tej pory, pamiątki tej grupy polskich osadników na terenie byłych Prus Wschodnich. Z drugiej strony nawiązana współpraca na początku lat dziewięćdziesiątych z organizacją byłych mieszkańców miasta i powiatu Szczytno - Kreisgemeinschaft Ortelsburg zaowocowała powiększeniem kolekcji zdjęć miasta sprzed 1945r., które zostały zaprezentowane na wystawie pt. "Miasto, którego nie znamy". Nie miejsce tu jednak, aby wyliczać dziesiątki różnego rodzaju wystaw zmiennych z kolekcji prywatnych i muzealnych oraz z własnych zbiorów, jak również wyliczać kolejne mutacje wystaw stałych.\nW przedstawiony na początku podział historii muzeum po 1945r. patrzeć należy także przez pryzmat działalności jego kierowników. Zasługuje bowiem na uwagę fakt, iż do 1990r. osoby kierujące muzeum w Szczytnie były jego jedynymi pracownikami działalności podstawowej. Merytorycznie więc jednoosobowo były odpowiedzialne za gromadzenie, zabezpieczanie, przechowywania, opracowywanie i upowszechnianie zbiorów.\nPierwszym opiekunem zbiorów w Szczytnie została, z tytułem kustosza, Halina Kozikowska. Miała ona do pomocy jedną osobę personelu pomocniczego, zatrudnioną w charakterze woźnego. Po uporządkowaniu pomieszczeń zamku i po wstępnym spisaniu zachowanych zbiorów udostępniła je publicznie już jesienią 1945r. Było to sprzeczne z obowiązującym do 1947r. zakazem uruchamiania muzeów regionalnych. Wiązał się on z koncepcja centralizacji zbiorów z terenu Okręgu Mazurskiego w muzeum w Olsztynie. Uzasadnioną nie mniej jego przesłanką były z reguły niewłaściwe warunki przechowywania ocalałych zbiorów oraz brak wykwalifikowanej kadry, która mogła się nimi zająć w sposób fachowy. W Szczytnie konsekwentna i nieustępliwa postawa organizatora muzeum i pierwszego starosty - Waltera Późnego - Woźniaka uchroniła placówkę przed przejęciem jej zbiorów i likwidacją. Halina Kozikowska zorganizowała przeniesienie siedziby muzeum i jego zbiorów do nowego lokalu w ratuszu i wiosną 1948r. otworzyła tam nowe wystawy. Jej następcą na stanowisku kierownika muzeum od 1949r. został sam były starosta Późny. W tym czasie, prócz niego, w muzeum pracowały już dwie osoby, w tym - jako referendarz - Maria Myślińska. To ona pełniła obowiązki kierownika po aresztowaniu Waltera Późnego w grudniu 1950r. za działalność w PSL Stanisława Mikołajczyka. Po uwolnieniu, odmówiono mu możliwości powrotu do pracy w muzeum. Z lat 1949 - 1950 zachowało się w archiwum placówki sporo materiałów dokumentujących intensywną penetrację terenu w poszukiwaniu obiektów do zbiorów, lub wyprawy do zgłoszonych znalezisk. Podróże te odbywał kierownik na służbowym rowerze.\nW 1952r. nowym kierownikiem muzeum został Franciszek Myśliński , wcześniej pracownik referatu kultury Urzędu Powiatowego w Szczytnie. Za jego czasów pojawił się w muzeum pierwszy telefon - w 1952r. oraz maszyna do pisania - w 1953r. Dziennikarz z wykształcenia, był autorem wielu informacji o muzeum w Szczytnie, zamieszczanych w informatorach i przewodnikach po muzeach w Polsce, w prasie regionalnej, a także w wydawnictwach Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Stanowią one dzisiaj w zasadzie jedyne, oprócz materiałów archiwalnych, źródło informacji o muzeum po 1945r. W dokumentacji muzeum zachowało się trochę materiałów dotyczących czasowych wystawek oświatowo - propagandowych, obrazujących osiągnięcia ustroju socjalistycznego w kraju oraz umacniających przyjaźń polsko - radziecką, co w tych czasach należało także do obowiązków muzeum. W związku ze śmiercią Stalina, na mocy zarządzenia Ministra Kultury i Sztuki z 6 marca 1953r. w muzeum wprowadzono całodobowe dyżury nad bezpieczeństwem zbiorów, jak również, wg zalecenia, wzmożono wysiłek "w celu wykonania zadań stojących przed muzeum", a portrety Józefa Stalina przepasano krepą. O czym natychmiast po wykonaniu należało donieść pisemnie ministrowi.\nW 1958r. nowym kierownikiem muzeum został Jan Jałoszyński. Nieprzeciętna osobowość, z wykształcenia polonista, potrafił wokół siebie i muzeum zgromadzić wiele interesujących postaci z grona ówczesnej szczycieńskiej inteligencji, z Gustawem Leydingiem jr. na czele. To pozwoliło muzeum inicjować i włączać się w ważne dla miasta i powiatu przedsięwzięcia. Pierwszym z nich był projekt napisania monografii Szczytna i powiatu szczycieńskiego. Na czele komitetu redakcyjnego stanął Jan Jałoszyński, w związku z tym prace nad nią skupiały się w muzeum. Monografia ta wydana została w 1962r. Mimo, iż nie można jej określić publikacją ściśle naukową, na uwagę zasługuje fakt, iż była to pierwsza tego typu monografia na terenie województwa olsztyńskiego.\nW 1964r. w muzeum zawiązało się Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Szczycieńskiej (obecnie Towarzystwo Przyjaciół Szczytna) , kierownik muzeum został sekretarzem stowarzyszenia, które do połowy lat siedemdziesiątych miało w muzeum swą siedzibę.\nPrzy wsparciu stowarzyszenia (głos tzw. czynnika społecznego bardzo ułatwiał negocjacje z władzami) muzeum mogło wówczas podjąć kroki zmierzające do zachowania chałupy mazurskiej przy ul. M. Konopnickiej 16 w Szczytnie. Był to jedyny - z kilku przetrwałych obiektów ludowej architektury dawnej wsi Bartna Strona (włączonej do miasta w 1913r.) - którego restauracja była wówczas możliwa. Obecnie jest to jedyny zachowany obiekt zabudowy najstarszej części miasta.\nZa czasów Jałoszyńskiego zrodziła się także w muzeum idea odbudowy zamku krzyżackiego w Szczytnie i przeznaczenie go na siedzibę muzeum.\nW 1968r. Jan Jałoszyński odszedł z muzeum. Obowiązki kierownika powierzono Stanisławie Ostaszewskiej, pracującej w muzeum od 1960r., która stanowisko kierownika objęła w 1970r. Tym samym muzeum wkroczyło w nową epokę. W 1962r. weszła w życie pierwsza ustawa, ustawa o ochronie dóbr kultury i o muzeach, normująca status, zadania i działalność muzeów, zwłaszcza w zakresie prowadzenia dokumentacji naukowej zbiorów. Pierwszym więc zadaniem nowego kierownika, historyka z podyplomowymi studiami w dziedzinie etnografii, było zaprowadzenie inwentarzy oraz kart katalogu naukowego zbiorów zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie ujmując niczego z zasług poprzedników, wspomnieć wypada, iż kierowała nimi bardziej intuicja i pasja, niż fachowa wiedza - zajęci bardziej działalnością upowszechnieniową - nie przywiązywali właściwej wagi do problemów opracowania zbiorów. Stąd wcześniej opisywane niejasności zapisów pierwszych prowadzonych w muzeum inwentarzy.\nInnym problemem, który zaczęto wówczas sukcesywnie rozwiązywać, było wyposażenie muzeum w sprzęt wystawienniczy. Wcześniej stałe wystawy muzealne prezentowane były w zasadzie bez żadnej oprawy, można powiedzieć, iż żaden sprzęt wystawienniczy nie zakłócał odbioru zgromadzonych w salach reliktów przeszłości regionu. Stanisława Ostaszewska przesła na emeryturę pod koniec 1996 roku, przez kilka lat pracując nadal w randze starszego kustosza.\n1 stycznia 1997 roku kierownikiem muzeum została Monika Ostaszewska-Symonowicz.


Niezbędne akcesoria do smartfona na każdą kieszeń – BlueGSM.pl – Blog\nutworzone przez admin | Apr 28, 2016 | Akcesoria do smartfonów | 0 komentarzy\nAkcesoriów do smartfona jest całe mnóstwo, a mimo to producenci regularnie zaskakują wciąż pojawiającymi się nowościami, dzięki czemu każdy, nawet najbardziej wybredny użytkownik jest w stanie wybrać dla siebie satysfakcjonujący wariant.\nSkoro już wspominamy o wyborze to najczęściej jednym z kryteriów jest cena. Nie będzie przy tym zaskoczenia jeżeli napiszemy, że dobrej jakości akcesoria niezbędne do smartfona jesteś w stanie zakupić w rozsądnej kwocie.\nJako pierwszą propozycję chcemy wymienić futerały. W tej kategorii produktowej nie brakuje etui w różnorodnych tonacjach kolorystycznych, przez co można zdecydować się na tą odpowiadającą indywidualnemu gustowi (na co szczególnie zwracają uwagę kobiety). Niemniej jednak istotnym czynnikiem jest, aby etui było praktyczne i dopasowane do twojego modelu smartfona.\nDla osób lubiących komfort zakupów i naprawdę atrakcyjne ceny idealnym rozwiązaniem wydają się być oferty prezentowane za pośrednictwem sklepów internetowych. Pamiętaj jednak, że zanim dokonasz procesu zakupowego koniecznie sprawdź i przeczytaj opinie krążące w sieci o konkretnym sklepie online. Być może będą one stanowiły ważną wskazówkę przed tym, żeby uniknąć niepotrzebnego rozczarowania. Piszemy o tym ku przestrodze.\nEstetycznie prezentujące się etui w dobrej cenie będzie stanowiło korzystną ochronę dla urządzenia mobilnego przed zarysowaniami, zabrudzeniami, ale i uszkodzeniami mechanicznymi. Natomiast dla optymalnej ochrony wyświetlacza korzystnym wyborem w naprawdę niskiej cenie są dedykowane folie ochronne. Łatwy sposób montowania bez wpływu na właściwości dotykowe wyświetlacza to kluczowe atrybuty tego typu akcesoria.\nWymieniliśmy już etui, folie ochronne jako gadżety niezbędne do smartfona, a które to dostępne są w wyjątkowo konkurencyjnych cenach. Należałoby do nich dodać również zestawy słuchawkowe jak i specjalne uchwyty samochodowe, które to dla kierowców powinny stanowić podstawowe wyposażenie, jeżeli w trakcie podróży prowadzą liczne rozmowy telefoniczne. Koszt zakupu jest niewielki, a i korzystanie z nich jest komfortowe. Chciałoby się napisać „co jeszcze”? Otóż, dysponując niekoniecznie wielkimi środkami finansowymi z powodzeniem możemy zdecydować się na zakup ładowarki do smartfona będącej przecież nieodzownym gadżetem do urządzeń mobilnych. I w tej kwestii producenci stwarzają możliwości wyboru dla użytkowników pomiędzy ładowarkami klasycznymi, przenośnymi, samochodowymi.\nZwróć jednak uwagę, że niekoniecznie cena musi kształtować twój zakup, ale potrzeba, a ta jak wiadomo są różne w przypadku każdego z nas.