Od czasu do czasu całkiem przypadkiem trafia człowiek w takie miejsca w Internecie, że oczy dęba stają, włosy nie dowierzają, a po opuszczeniu danej strony kilka następnych godzin wypełniają refleksje. Dlaczego właściwie kliknąłem? Co mnie podkusiło, żeby tam wejść i zobaczyć, co inni ludzie mają do przekazania światu? Po kiego grzyba spędziłem tam kilkanaście minut, wchłaniając jakieś niemożebne brednie? Tym razem prosto z posta spamera na pl.misc.paranauki przekierowało mnie na Ukryte sprawy. Pierwsza myśl była dość konwencjonalna - oto kolejny klon sławnego Ministerstwa Budowy Jaskiń, przeładowana linkami, zdjęciami i krzykliwymi nagłówkami strona w beznadziejnej kolorystyce, napisana w HTML 0.001 - znaczy się, wszystko wskazuja na to, że treść będzie odpowiadała formie. Muszę jednak przyznać, że mile się rozczarowałem, bo takiego odjazdu, jak na załączonym obrazku, nie widziałem w polskich Internetach od czasu, gdy po raz pierwszy zetknąłem się z twórczością Pająka Jana.\nCzy Pająk Jan jest patentowanym świrem czy eksperymentem socjologicznym na szeroko zakrojoną skalę, nikt nie jest pewien. Tutaj, jak wskazują wszystkie możliwe poszlaki, mamy do czynienia z kompletnym wariatem (lub, jeśli ktoś preferuje takie wyjaśnienia, wyjątkowo perfidnym dowcipnisiem), który w dodatku z sobie tylko znanych powodów -- być może na skutek fascynacji twórczością Jamesa Joyce'a -- postanowił swoją stronę zapisywać w formie permanentnego strumienia świadomości. Jak to dokladnie wygląda, jeszcze się przekonamy, to akurat mogę zagwarantować. Ale - ad rem!\nW pisarstwie ufologicznym idea wrogiego rządu jest prawie tak popularna, jak którykolwiek z naczelnych motywów (NOLe, katastrofy, uprowadzenia, okaleczenia zwierząt, itp.). Można zaryzykować stwierdzenie, że w pogoni za kosmitami często chodzi bardziej o znalezienie ostatecznego haka na przebrzydłego Lewiatana, aniżeli o zdobycie ostatecznych dowodów na istnienie zorganizowanej seksturystyki na Ziemi, organizowanej przez mieszkańców Syriusza. Ufologiczne teorie spiskowe mieszczą się w głównym nurcie spiskologii aż za dobrze, a jeden pomysł wesołków słyszał chyba każdy, kto kiedyś zbierał Faktor X albo oglądał błazenadę red. Macieja Trojanowskiego w TVN. Otóż my, prości ludzie, zostaliśmy kilkadziesiąt lat temu oszukani przez możnych tego świata. Te paskudne globalistyczne elity za naszymi plecami zawarły tajny pakt z kosmitami i w zamian za technologię nie z tego świata od półwiecza przymykają oczy na wycinanie krowich genitaliów i pobieranie gamet od obywateli USA. Srsly, motyw seksualny jest nader częsty w opowieściach uprowadzonych, a poziom odjazdu bywa wręcz nieprzyzwoity. Autor omawianej tutaj strony dokonuje jednak reinterpretacji pewnych faktów z historii najnowszej...\nKubański kryzys rakietowy był tak naprawdę o to, że sowieci czuli się (i słusznie) oszukiwani przez Amerykanów w kwestii udostępniania technologii pochodzących z wymiany z obcymi - wcześniej Jankesi obiecali im, że będą się uczciwie dzielić (kiedy ZSRR zagroził podpisaniem własnego traktatu), ale w praktyce wyszło inaczej: mikroprocesory, diody LED, laser, kevlar, teflon, hologram, światłowody, poszycia niewidzialne dla radarów - wszystko jakoś "wynaleziono" w USA, chociaż Rosjanie chyba cały czas mieli lepszych naukowców, skoro przodowali w dziedzinie broni pogodowych, zjawisk paranormalnych, kontroli umysłów, konstrukcji myśliwców i łodzi podwodnych, o czołgach i śmigłowcach nie wspominając. W dodatku wszystko to pojawiło się w przedziale ok. 20 lat: 1950 - 1970 r.; dla porównania tempo opracowywania innych wynalazków według współczesnej nauki: koło - 500 tys. lat, młotek - 500 tys. lat...\nSzczerze mówiąc, mnie też zawsze zastanawiało, jak to możliwe, że oni ten laser w parę lat wynaleźli, a nasi przodkowie, którzy przecież nie byli głupsi, potrzebowali na to tysięcy i milionów lat (można domniemywać, że pierwsze prace nad kołem zaczęły się jeszcze w czasach australopiteków). Wprowadzenie egzogenicznej technologii znacząco poprawia nasz model. Używając języka współczesnej beletrystyki ekonomicznej, można powiedzieć, że nad wyspą przeleciał latający spodek i zrzucił pierwszy komputer. Tak czy owak, paradne.\nOsoby zaznajomione z teoriami spiskowymi i dysponujące pewną wiedzą z poziomu "meta" na temat typologii i taksonomii teorii spiskowych na pewno pamiętają, że w spiskologii nic nie jest takie, jakie się wydaje obserwatorom. Podmioty ze sobą współpracujące w rzeczywistości są zaciekłymi wrogami (jak np. Wielka Brytania i Stany Zjednoczone), rywalizacja jest zaś zasłoną dymną, za którą toczy się szeroko zakrojona współpraca... w tej drugiej kategorii spiskolog-ufolog postrzega czasy zimnej wojny. Wprawdzie były dwa obozy, tu kapitalizm i wolność, tam komunizm i gułagi, ale istotniejsza była kwestia nawiedzających nas w nocy Szaraków. I tak, jak w bardzo fajnym serialu pt. "Dark Skies" pracujący dla tajnej agencji rządu amerykańskiego główny bohater od pewnego momentu miział się ze swoją odpowiedniczką z sowieckiego sojuza, tak w rzeczywistości dwa mocarstwa tkwiły w czułym uścisku, Szarakom i Gadom na pohybel.\nGeneralnie przez całą zimną wojnę na szczytach władzy funkcjonowała nie najgorsza komunikacja pomiędzy USA, Wlk. Brytanią i ZSRR - na powierzchni trwało napięcie i konfrontacja, patriotyczny wysiłek po obydwu stronach oceanu, a w kosmosie dzięki tej całej produkcji mogła rozwijać się współpraca i postępować ekspansja. W latach 60-tych powstała międzynarodowa baza na Marsie, na Księżycu funkcjonowała już w momencie "pierwszego lądowania". To dzieje się jakby pod egidą ONZ, np. w słynnej (i jedynej takiej, o której wiadomo) strzelaninie z Szarymi w bazie pod miejscowością Dulce w stanie Nowy Meksyk w 1979 r. zginęło 66 komandosów również z takich krajów, jak Norwegia czy Izrael. Drugi raz polityka ukrywania wszystkiego przed ludźmi okazała się mieć swoje dobre strony, kiedy w roku 1993 baza na Marsie przestała nadawać - było tam wtedy 300 000 ludzi (info: Phil Schneider). Według Alexa Colliera z wywiadu z 1994 r. bazę przejęły Gadoidy, sporo ludzi zjadły, a dla reszty nie mogliśmy nic zrobić, przynajmniej wtedy.\nTo milo, że mamy kolonie na Marsie. Mniej fajnie, że jaszczuroludzie już wszystkich zjedli.\nkolonie na Marsie powstały pod koniec lat 60-tych i szybko w atmosferze pojawił się tlen, a na równiku panuje odpowiednia dla ludzi temperatura, można uprawiać jogging; w podziemiach działała jeszcze maszyneria i udało się zapalić światło, ludzie z Marsa najwyraźniej wymarli dopiero 10-12 tys. lat temu, a sądząc po rysunkach na ścianach, byli to przodkowie amerykańskich Indian - tyle że dwukrotnie więksi\nOoops, ktoś chyba wziął na poważnie "Pamięć absolutną" i "Dark Colony". Zostawmy jednak te nieszczęsne kolonie, i tak jaszczury wszystkich zjadły. Są poważniejsze kwestie do omówienia.\nModel pustej Ziemi z niewielkim sztucznym słońcem w środku nie jest też bezbronny na polu naukowym w starciu z lansowaną przez Królewskie Towarzystwo Geograficzne hipotezą o jądrze, które nie ostygło przez 3.5 miliarda lat: dużo prościej wyjaśnia fenomeny obecności wyłącznie słodkiej wody w górach lodowych, zorzy polarnej, wariowania kompasów w okolicach podbiegunowych (w tej teorii to nie jest żadne wariowanie, tylko tak ma być)\nGdybym tego tekstu nie zobaczył na własne oczy, nigdy bym nie uwierzył, że można coś takiego twierdzić. Dopóki nie zacząłem korzystać z Internetu... Bajdełej, w jakiż to sposób model pustej Ziemi wyjaśnia obecność słodkiej wody w górach lodowych, tego autor już nam nie mówi. Swoją drogą, takie teksty są memetycznie gęste, w nich się aż roi od zgranych konceptów, wytartych schematów, zasłyszanych plotek i wielkich stert opadków ze śmietnika idei. W cytowanym monologu autor zdołał wrzucić - i powiem to na jednym wydechu - m.in. teorię starożytnych astronautów, Atlantydę, Mu, Lemurię, szejpszifting reptilians, teorię pustej Ziemi, gigantów, cały kanon ufologicznej spiskologii, Moon hoax, Freudem podszyte bajania o krzyżowaniu ludzi ze zwierzętami (jeszcze je zobaczymy), legendę o wyprawie admirała Byrda, hitlerowców na Księżycu (pozdrawiam wszystkich guglających!) i czanellingi. Ufff... na rozluźnienie proponuję porady inwestycyjne:\nW razie czego podobno najlepiej kupować srebro - ma zastosowanie w przemyśle, a wydobycie jest stałe - bo np. pieniądze są bezwartościowe już od jakiegoś czasu (info: Stewart Swerdlow), a z Księżyca przywieźli tony złota (źródło: John Lear) o niespotykanej na Ziemi liczbie karatów, czy jakoś tak, ale pracują nad tym. Według Colliera kosmiczne Gady dbają o ekosystem naszej planety i przetrwanie naszej populacji - dla nich to coś jak kurnik dla babuszki ze wsi, one by tu chciały jeszcze tysiące lat żywić się naszymi ciałami i/lub emocjami, jak to prawdopodobnie czynią już od wieków, a może od zarania pamiętanych dziejów - kto udowodnił, że to całe zło pomiędzy nami, ludźmi, bierze się tak naprawdę spomiędzy nas..?\nTak, z całą pewnością na Księżycu można znaleźć 30-karatowe złoto. I różowe jednorożce. I śnieg. Przy okazji, w wypowiedzi wielce rąbniętego autora pojawiła się znajoma nuta. Otóż bodaj wszyscy hardkorowi fani Pająka Jana z uporem godnym lepszej sprawy upierają się przy tym, że całe zło na świecie jest winą "szatańskich ufonautów". Z jakiegoś powodu zdjęcie wszystkich możliwych win z ludzkości (jako żywo przypominające wyjaśnienia niektórych świrów, którym Jezus, Lucyfer albo głosy kazały zaszlachtować sąsiada) jest bardzo atrakcyjne. Uniewinniając ludzkość, uniewinniamy siebie, nieprawdaż? Pamiętacie monolog Rorschacha? There is nothing else. Existence is random. Has no pattern save what we imagine after staring at it for too long. No meaning save what we choose to impose. This rudderless world is not shaped by vague metaphysical forces. It is not God who kills the children. Not fate that butchers them or destiny that feeds them to the dogs. It’s us. Only us. Czy wspominałem już wcześniej, że niektórym S-F miesza się z rzeczywistością? Popatrzta na to:\nZ kolei syn płk. Corso, Philip Corso Junior, utrzymuje że według jego informacji żyjemy właśnie w zmodyfikowanej linii czasu - w oryginalnej Niemcy wygrali II wojnę, ale amerykańscy naukowcy z lat 60-tych cofnęli się w czasie do lat 40-tych i dostarczyli projekty uzbrojenia, amunicji itp. rozpisane w taki sposób, żeby można je było realizować przy użyciu części dostępnych w latach 40-tych; potem z kolei ZSRR wygrał zimną wojnę i tu już potrzebne było Roswell - ziemski pojazd z androidami na pokładzie (według tego źródła ludzie nie mogą podróżować w kosmosie) przysłany z okolic roku 2112, dzięki któremu Amerykanie od lat 50-tych mogli cieszyć się światłowodami, laserami, mikroprocesorami oraz innymi technologiami wymienionymi już poprzednio; w tej wersji powodem ukrywania przez władze obecności ufo jest przede wszystkim technologia podróży w czasie, dostępna po niewielkiej modyfikacji ich napędu; jeżeli w owym roku 2112 nie skonstruujemy tego spodka i nie wyślemy go w przeszłość, żeby się "'rozbił" pod Roswell, powróci oryginalna linia czasu\nDzwoni, ale nie wiemy, w którym kościele? No więc na rozkaz przerośniętego komputera szachowego cyborg-zabójca o twarzy gubernatora Kalifornii cofa się w czasie do 1984, żeby zabić matkę przywódcy ruchu oporu przed jego narodzeniem, wraz z nim cofa się bojownik ruchu oporu, który ma Sarę Connor chronić. Ponieważ w czasie może podróżować tylko żywa tkanka, obaj lądują tutaj nago, przez co Chekov nie może zabrać zdjęcia pani burmistrz Dante's Peak (Łiktor Łiktor Tu). Tajmlajn jest bez zmian i 10 lat później w czasie cofa się zastępca Muldera i próbuje zabić Connora, ale nie udaje mu się. Po drodze główni bohaterowie zapobiegają Zagładzie, więc 10 lat później komputer wysyła Bloodrayne w przeszłość, żeby zabiła Bena Hawkinsa, gwiazdę Yvaine i innych sprzedawców hamburgerów. W odbydwu sequelach gliniarz z przedszkola jest po stronie Światła i MacDonald'sów. 15 lat później Bruce Wayne... Geeez, wprost uwielbiam takie bezproduktywne zabawy z popkulturą.\nI ta końcówka niczym z Asimova! Ponadto, na podstawie zacytowanego wyżej fragmentu każdy może sobie wyrobić zdanie na temat wiarygodności autorytetów przywoływanych w tekście. Ja na sam koniec zostawiłem sobie taki oto smaczek:\nJedną z niewielu nie związanych z ufo osób, z jakimi przeprowadził wywiad Project Camelot, jest Benjamin Fulford, kanadyjski dziennikarz i pisarz, który w młodości m.in. pomieszkiwał z dzikimi w amazońskiej dżungli jako członek pierwotnego plemienia, a na stałe osiedlił się w Japonii, gdzie zaskarbił sobie wśród miejscowych taki szacunek, że pewnego razu w hotelu niezamaskowany ninja proponował mu nawet tekę ministra finansów Japonii\nŁaskawie pominiemy dziwnie krótki przeskok między zaskarbianiem sobie sympatii u dzikich i zdobywaniem uznania w Japonii, to taka maniera autora, że lubi skladać zdania z różnokolorowych klocków. Wytluszczony fragment jest znacznie bardziej interesujący. Kosmici i podróże w czasie jeszcze ujdą, ale w co, jak w co, w niezamaskowanych ninja składających świrom propozycje pracy w rządzie ja na pewno nie uwierzę! Ponieważ już się ściemnia, to na zakończenie podrzucę obiecany fragment nt. hybryd. FTW!\nAtlantydzi sami również bynajmniej nie byli aniołkami i nie chcielibyśmy mieć ich za sąsiadów: krzyżowali ludzi, z czym tylko się dało, m.in. z insektami, delfinami - porobili np. syreny, sasquatche i yeti; autyzm to pamiątka w genach po poważnych krzyżówkach z delfinami, to prawie coś jak delfin w ciele człowieka.\nYyyyy... and then I was like... yyy... Jenny MacCarthy się chowa.\nTagi: jaszczury ttdkn UFO ukryte sprawy wariaci\n00:03, asmoasmo , Through the looking glass


I'm so lost in paradise: Time for hard work\nDziś rano obudziłam się z nową siłą i motywacją do działania. Może ten przepiękny poranek mnie tak zmotywował i postanowiłam się troszkę pouczyć na moje weekend'owe zajęcia :)) Mam nadzieję, że mój zapał do nauki nie minie za szybko, gdyż mam dość sporo pracy domowej.. Od zawsze ciekawił mnie język angielski i nie miałam trudności w nauce.. Wszystko związane z tym językiem przychodziło mi dość łatwo tak więc nigdy nie musiałam spędzać dużo czasu na naukę! :) Lecz studia troszkę zmieniły moje podejście do tego języka i teraz po jakże krótkim czasie studiowania mogę przyznać, że Filologia angielska to jednak ciężki kierunek.. Jest dużo nauki, mnóstwo nowego słownictwa, z którym nigdzie się nie spotkałam, wszystkie zajęcia są prowadzone w języku angielskim (co jest akurat dobre, bo przyzwyczajamy się do tego języka), ale i tak najgorsza jest literatura!..\nTak czy inaczej trzeba się uczyć :) przynajmniej ja będę próbować, tak długo jak mi się to uda.\nPonieważ pogoda jest piękna, postanowiłam pouczyć się na dworze :)) świeże powietrze dobrze wpływa na umysł i człowiek lepiej przyswaja wiedzę :P tak więc mam nadzieją, ze mi to pomoże w przyswojeniu tego całego materiału :)\nNo i tradycyjnie zdjęcie mojego dzisiejszego śniadanka, jak zawsze mamusia się postarała i było przepyszne! Uwielbiam spędzać czas z moją rodziną :) studia są w porządku ale po długiej nieobecności w domu zawsze miło jest, gdy ktoś się dla ciebie tak stara! :)) Dlatego też ciężko mi będzie wrócić do Wrocławia i rozstać się z tym wszystkim ;(\nAutor: TheKidrocker94 o 11:27\nMała Mi. 10 marca 2014 11:47\npowodzenia w nauce ;) a śniadanie wygląda smacznie ;d\nTheKidrocker94 10 marca 2014 12:29\na dzięki przyda się! :) i z chęcią wpadne poklikać :D\nPaulaa♥ 10 marca 2014 13:49\nAndżelika Rosenberger 10 marca 2014 14:20\npowodzenia w nauce, świetne zdjecia ;)\nAyumi 10 marca 2014 14:38\noby ci się udało i motywacja cię nie opuszczała ;)\nLost. 10 marca 2014 16:59\njakie cudne śniadanko !\nDominika Love 10 marca 2014 17:16\nJa bardzo lubię angielski . Słówka wchodzą mi łątwo do głowy jednak gorzej jest z gramatyką.\nKasia Marciniak 10 marca 2014 18:34\nZ tego co słyszałam to to jest dość wymagający kierunek. Więc życzę powodzenia i wytrwałości :)


*** Syrena do ślubu ***. Baza firm > Wynajem samochodów Kraków. Ogłoszenia i usługi > Wynajem samochodów - Polki.pl\n*** Syrena do ślubu ***\nTa śliczna, subtelna Syrenka zabierze Cię w nową drogę Twojego życia. Jeżeli jesteś oryginalny i chcesz by ten najważniejszy dzień pozostawił w Twojej pamięci niezwykłe wspomnienia wybierz Syrenkę. Samochód spełnia wszelkie normy pojazdu zabytkowego. Jest w 100% oryginalny. Oferujemy bardzo atrakcyjne ceny a dodatkowo w cenie przewozu zapewniamy zarówno wewnętrzny jak i zewnętrzny gustowny wystrój. Nasze usługi świadczymy głównie w Krakowie i na terenie południowej Polski. Wkrótce w ofercie zabytkowa Warszawa.\nTelefon 0608-32-32-29 , 0667-204-867


Drzwi wizjerowe z kamerą wideo i czujnikiem ruchu, z - Blog o naprawie\nDrzwi wizjerowe z kamerą wideo i czujnikiem ruchu, z\nOtwór podglądu wideo z nagrywaniem jest ulepszoną wersją urządzenia do przeglądania, która nazywa się "wizjer", co pozwala obserwować, co dzieje się poza pokojem. Drzwi wizjera z kamerą wideo i czujnikiem ruchu pozwalają monitorować terytorium sąsiadujące z domem, tworząc obraz na monitorze umieszczonym w pomieszczeniu. Z widokami i cechami struktur oferuje przeczytać artykuł.\nWizjer wideo do drzwi służy do sterowania wideo gości, rejestrowania zdjęć i filmów, ukrytej inwigilacji obszaru, nagrywania i przechowywania odebranych informacji w pamięci urządzenia.\nW zależności od modyfikacji, ten wizjer wideo może wykonywać wiele użytecznych funkcji:\nPowiadom właściciela domu sygnałem dźwiękowym o przybyciu gości.\nZrób zdjęcie lub wyprodukuj nagranie wideo odwiedzających.\nZapisz zdjęcia i wideo w pamięci urządzenia.\nMożliwość ich przeglądania, w razie potrzeby kopiowania.\nMonitoring gości i sytuacji wokół drzwi wejściowych w czasie rzeczywistym.\nMożliwość przeglądania zapisów odwiedzających, wykonywane w przypadku braku właściciela mieszkania.\nWykonaj fotografowanie w podczerwieni w słabym świetle lub bez niego.\nAby negocjować między właścicielem domu a gościem za pośrednictwem kanału audio.\nOdtwarzanie wiadomości automatycznej sekretarki.\nDodatkowo wizjer wideo z funkcją nagrywania i czujnikiem ruchu może wykonać:\nAutomatyczna aktywacja nagrywania, gdy osoby nieupoważnione pojawią się w pobliżu drzwi wejściowych.\nWłączenie alarmu na określony czas, gdy nieznajomi są przy drzwiach.\nUrządzenie wyposażone w moduł GSM może dodatkowo:\nPowiadamianie o przybyciu użytkowników wysyłających wiadomości MMS lub SMS na telefon komórkowy, tablet lub smartfon.\nWykonaj zdalny nadzór wideo odwiedzających i sytuację przy drzwiach wejściowych w trybie online na ekranie urządzenia GSM.\nAby negocjować между владельцем дома и посетителем с помощью сотовой связи.\nAutomatycznie wysyłaj wiadomości MMS lub SMS na telefon komórkowy hosta, gdy nieznajomi pojawiają się przy drzwiach, za pośrednictwem sygnału czujnika ruchu.\nZdalnie steruj oka wideo.\nIstnieją modele urządzeń, które umożliwiają podłączenie standardowego telewizora lub monitora komputerowego do nadzoru wideo i przeglądania nagrań.\nZalety i wady oka:\nWiększy kąt widzenia w porównaniu z prostym optycznym okiem.\nMożliwość powiększania obrazu, co zwiększa komfort oglądania.\nNadzór wideo i nagrywanie można wykonywać w przypadku braku oświetlenia w pobliżu drzwi z powodu oświetlenia w podczerwieni.\nZobacz informacje o odwiedzających w przypadku braku właścicieli.\nNie ma potrzeby zbliżania się do drzwi wejściowych i patrzenia w okular.\nŁatwa i szybka instalacja zrób to sam.\nCeny produktów są niższe niż wideodomofony i inne domowe systemy nadzoru wideo.\nKonieczność podłączenia wizjera do komputera lub innego nośnika danych podczas instalowania oka wideo z monitorem i nagrywaniem.\nŻadne wykonanie modelu nie może dostarczyć całego obrazu z witryny, znajdującej się poza drzwiami wejściowymi, ze względu na ograniczony kąt widzenia.\nWskazówka: W przypadku apartamentów znajdujących się na końcu klatki schodowej należy użyć takiego wizjera z monitorem o kącie widzenia 120 °.\nProjekt wizjera wideo\nProdukt zawiera takie elementy:\nModuł zewnętrzny. To jest urządzenie, które obsługuje:\nNiemożliwe jest zamaskowanie takiego modułu jak zwykłego optycznego, dlatego goście są świadomi jego szerokiej funkcjonalności.\nMetalowa obudowa odporna na wstrząsyposiadające powłokę przeciw wandali.\nW drzwiach, podczas instalacji oka wideo, trzeba wywiercić dodatkowe otwory na elementy mocujące.\n1 - czujnik podczerwieni wykrywający ruch.\n2 - głośnik.\n3 - kamera wideo.\n4 - element określający poziom oświetlenia obszaru przy drzwiach wejściowych.\n5 - przycisk połączenia.\n7 - diody LED na podczerwień.\nWskazówka: Należy pamiętać, że w warunkach słabego oświetlenia kamera wideo wideotelefonu będzie działać w czerni i bieli.\nPrzegląd wzorów drzwi\nOczy wideo można sklasyfikować według kilku parametrów.\nZgodnie z rodzajem matrycy mogą to być:\nCzarno-biały. Cena takiego urządzenia jest najbardziej przystępna, co czyni go najczęściej używanym, ale takie urządzenia mają mniej funkcji roboczych.\nKolorowy. Często są one łączone z innymi systemami, takimi jak: nadzór wideo, bezpieczeństwo.\nZgodnie ze schematem połączeń:\nBezprzewodowe wizjery wideo z monitorem. Podczas instalacji i konserwacji jest to najłatwiejsza opcja.\nW zależności od rodzaju używanej kamery:\nZapakowane urządzenie. Jest to kompaktowy produkt, ale do jego montażu wymagana jest dostatecznie duża średnica otworu.\nModel szafki. Jego cechą jest możliwość instalacji nawet na drzwiach wejściowych, znajdujących się na ulicy. Konstrukcja zapewnia izolację termiczną.\nKomora jest cylindryczna. Ma dość długą długość, co sprawia, że wystaje poza granice skrzydła.\nWizjer do drzwi z opcją nagrywania zapewnia akwizycję obrazu nawet w przypadku braku właściciela obudowy.\nModel z monitorem. Posiada prosty zestaw funkcji - obserwację za pomocą obrazu.\nUrządzenie z czujnikiem ruchu. Nie ma potrzeby być przy drzwiach. O przybyciu odwiedzających raporty wbudowany czujnik ruchu.\nIstnieje wiele parametrów, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze konkretnego modelu.\nPrzykładowe instrukcje wyboru produktu obejmują:\nKorzystanie z monitora o rozdzielczości co najmniej 500 linii TV.\nKorzystanie z wymiennych akumulatorów, które zapewnią automatyczne ładowanie.\nUrządzenie musi być standardowo wyposażone w kartę sieciową.\nPojemność baterii musi zapewniać działanie urządzenia w ciągu 24 godzin od momentu zaniku zasilania.\nKamera musi mieć następujące parametry:\nrozdzielczość ekranu co najmniej 1,2 megapiksela;\nświatłoczułość 0,01 Lux, z obecnością światła podczerwonego i specjalną funkcją przejścia do trybu nocnego;\npodświetlany zasięg strzelania co najmniej 10 metrów.\nModuł obsługi technicznej. Jest to najbardziej podatny element manifestacji wandali.\nAby wybrać prawe oko za pomocą kamery wideo, zapoznaj się z wideo w tym artykule.\nW zależności od funkcjonalności określany jest również koszt urządzeń.\nNajpopularniejsze modele oczu wideo przedstawiono w tabeli:\nModel oka wideo Funkcje specjalne\nJest to droga, ale bardzo funkcjonalna wersja oka wideo.\nUrządzenie posiada kolorowy ekran, możliwość nagrywania, podświetlenie IR, wysyłanie wiadomości MMS do właściciela.\nModel zasilany jest z baterii, może obsługiwać nośniki TF do 32 GB.\nPod względem kosztów jest to tańszy odpowiednik oka wideo, wraz z czujnikiem ruchu. Podczas odbierania danych będą one przechowywane na karcie pamięci microSD.\nModel zaczyna rejestrować, co dzieje się za drzwiami po naciśnięciu dzwonka, a kiedy wykrywacz wykryje ruch gościa, dopóki ten ostatni nie podejmie żadnych działań.\nUrządzenie wraz z monitorem zostanie wysłane do właściciela MMS-a i wykona połączenie z jego telefonem komórkowym.\nRejestruje i robi zdjęcie, dane są przechowywane na karcie microSD. Jednak w tej wersji kąt widzenia jest niewystarczający i wynosi zaledwie 78 °, co nie pozwala na pokrycie całego terytorium przed drzwiami, ale wystarczy uzyskać szczegółowy obraz osoby stojącej bezpośrednio przed okiem.\nBezprzewodowy monitor wideo peephole jest wyposażony we własną baterię. W tym przypadku nie ma potrzeby łączenia się z okiem złożonego systemu przewodów.\nZasilanie jest dostarczane do urządzenia z akumulatora. Ekran o rozmiarach 3,5 cala, o maksymalnej rozdzielczości 480 ÷ 320. Obraz jest nagrywany na microSD 4 GB. Urządzenie może być zainstalowane na drzwiach, których grubość mieści się w granicach 35-105 milimetrów. Do instalacji potrzebny jest otwór technologiczny o średnicy 15-58 milimetrów. Moduł GSM posiada urządzenie do przesyłania pilnych wiadomości.\nZ akumulatora może pracować w trybie gotowości do 120 godzin i fotografowania 3 godziny. Sygnał może być przesyłany na odległość 200 metrów, pod warunkiem, że częstotliwość linii wzroku wynosi 2,4 GHz.\nAparat o rozdzielczości 3Mp. Do urządzenia można podłączyć maksymalnie trzy zewnętrzne monitory. Moduł zewnętrzny wykonany jest z metalu o klasie ochrony ip66. Kąt widzenia 120 °.\nRozmiar ekranu to 2,8 cala, najwyższa rozdzielczość to 640x480.\nUrządzenie nagrywające MicroSD 4 GB. Grubość skrzydła drzwi może wynosić 10-100 milimetrów.\nŚrednica otworu do zainstalowania oka 14-40 milimetrów.\nDrzwi z nagrywaniem wideo i czujnikiem ruchu sprawiają, że życie człowieka staje się o wiele wygodniejsze. W tym przypadku można łatwo kontrolować wszystko, co dzieje się w pobliżu drzwi wejściowych obiektu, i nie ma potrzeby przebywania w pomieszczeniu.\nПредыдущаяJak rozmrozić rurę wodną\nСледующаяPodziałowe ogrodzenie metalowe: funkcje do samodzielnego\nIle kosztuje samodzielne zbudowanie domu z baru\nPrimer betonkontakt: zakres, charakterystyka\nCzyszczenie dachów i dachów ze śniegu, sopli i lodu -\nRodzaje bloków z betonu komórkowego i ich właściwości.\nMieszanki asfaltobetonu: wszystkie ich rodzaje, odmiany i\nChowane drzwi wewnętrzne robią to samodzielnie\nUkład ścieżek ogrodowych\nZrób to sam montaż bram przesuwnych\nLśniący laminat we wnętrzu\nInstalowanie zamka w bramie: opcje i metody\nJak zakryć sofę własnymi rękami


Czeski internetowy dom maklerski rozpoczął działalność w Polsce - Money.pl\nStrona głównaGiełdaWiadomości giełdoweCzeski internetowy dom maklerski rozpoczął działalność w Polsce\nCzeski internetowy dom maklerski rozpoczął działalność w Polsce\nCzeski internetowy dom maklerski FIO burzovni spolecnost as., umożliwiający inwestycje na giełdach w USA, Niemczech i Czechach, w środę rozpoczął działalność w Polsce. W ciągu roku chce pozyskać ok 200 klientów.\n"Mamy bardzo dobrą pozycję na rynku czeskim, od dwóch lat jesteśmy obecni na Słowacji, zdecydowaliśmy się również zaistnieć w Polsce. W przyszłości chcemy pojawić się także na Węgrzech" - powiedział podczas środowej konferencji prasowej Radek Lastovicka dyrektor handlowy z Fio Holding a.s.\nPrzedstawiciele spółki poinformowali, że w ciągu pierwszych sześciu miesięcy działalności chcą pozyskać w Polsce około 100 klientów, po roku natomiast liczba ta ma wzrosnąć do około 200.\nFIO, umożliwiający inwestycje na takich giełdach jak nowojorska NYSE, AMEX i NASDAQ czy frankfurcka Xetra, specjalizuje się w obsłudze klientów indywidualnych. Obsługuje też małe firmy, nie ma natomiast wielkich klientów instytucjonalnych.\n"Nasz przeciętny klient realizuje mniej więcej cztery transakcje miesięcznie na rynkach zagranicznych" - powiedział Lastovicka.\n"Część z nich inwestuje w dłuższym, ok. 6-miesięcznym okresie czasu, i ci przeprowadzają zazwyczaj duże transakcje, nawet ponad 100 tys. USD jednorazowo. Są i tacy, którzy przeprowadzają transakcje codziennie. To młodsze osoby, dysponujące mniejszą ilością pieniędzy. Przeciętna wartość ich transakcji to 1.500-2.000 USD" - dodał.\nDom maklerski FIO nie ustanowił minimalnej wartości inwestycji.\nW przyszłości chce umożliwić swoim klientom inwestowanie na warszawskiej giełdzie.\n"Postaramy się wprowadzić tą usługę najszybciej jak to będzie możliwe" - powiedział Lastovicka.\nFIO wykorzystuje aplikację e-Broker, dostępną w języku polskim. Jej używanie jest bezpłatne i nie wymaga instalacji. Umożliwia ona m.in. darmowy dostęp do notowań z giełd światowych.\nFirma oferuje klientom także raporty dzienne, tygodniowe i rekomendacje dla spółek w języku polskim.\nObroty klientów inwestujących za pośrednictwem Domu Maklerskiego FIO wyniosły w 2003 r. 4,63 mld zł. Z usług spółki korzysta około 4 tys. aktywnie inwestujących klientów. W Czechach FIO posiada 50 proc. rynku transakcji on-line.\nDom maklerski oferuje także usługi w zakresie doradztwa inwestycyjnego oraz kredytowania zakupu papierów wartościowych.\nSpółka wchodzi w skład grupy finansowej FIO, która - oprócz pośrednictwa w obrocie papierami wartościowymi - ma ofertę spółdzielni oszczędnościowo-kredytowej, obejmującą przyjmowanie depozytów, udzielanie kredytów oraz przeprowadzanie operacji finansowych. Podmioty wchodzące w skład grupy przygotowują też i wdrażają systemy informatyczne i aplikacje finansowe.


Butikermarketing -\nNiedługo po świętach wielkanocnych - w dniach 7-8 kwietnia w Hotelu OSSA Congress & SPA znajdującym się pod Warszawą odbędzie się II Kongres Biznesu SPA i Festival Kuchni Wellness. Będziemy w tych dniach świadkami licznych prelekcji. Swoje przemówienia wygłosić mają specjaliści z branży zarówno z Polki, jak i z zagranicy. Wydaje się, że spotkanie będzie bardzo twórcze, bowiem rozmowy będą dotyczyły nie tylko sposobów samego zarządzania ośrodkiem, ale i problemów związanych z marketingiem, nastawianiem na sukces, oraz doborem samego personelu. Na pewno będąc właścicielem tego typu ośrodka warto zapisać sobie tę datę w kalendarzu i pojawić się choć na moment na kongresie. Nie wszyscy jednak uważają, że taki kongres może coś dać: - "Nie możemy zapominać, że ośrodki są różne - mówi Tomasz Seder, człowiek związany z marketingiem od blisko dwudziestu lat. - Tego typu inicjatyw, jak kongresy, konferencje, etc jest wiele w naszym kraju. Zaprasza się fachowców z całego świata, ale nikt tak na prawdę nie rozpatruje ważnych zagadnień z perspektywy Polski. Gwarantuję, ze gdyby wprowadzić do naszych spa standardy, jakie obowiązują w Belgii, Francji czy innych bardziej rozwiniętych od nas krajów, to większość polskich ośrodków po prostu by zbankrutowała. Mamy zupełnie inny rynek i dużo uboższych klientów." Właściciele małych ośrodków do kongresu podchodzą sceptycznie. Nasz dobry znajomy ze Świnoujścia uważa, że ten zjazd jest dobry tylko dla potentatów, którzy świadczą usługi dla elit: - "Na ...


ami. Średnia roczna temperatura wynosi ponad 23 °C w dzień i 14 °C w nocy. Średnia temperatura miesięcy zimowych ? grudnia, stycznia i lutego wynosi 17,3 °C w dzień i 8,6 °C w nocy5. W najzimniejszym miesiącu roku ? styczniu, temperatury wynoszą zwykle od 12 do 20 °C w ciągu dnia, od 4 do 12 °C w nocy, a średnia temperatura morza wynosi 15?16 °C6. Opady śniegu, jak i mróz generalnie nie występują. Średnia temperatura ośmiu miesięcy letnich, od kwietnia do listopada wynosi około 25 °C w dzień i 16 °C w nocy5, przy czym marzec i listopad pod względem temperatury i nasłonecznienia przypomina przełom maja i czerwca oraz pierwszą połowę września w Polsce. W najcieplejszym miesiącu roku ? sierpniu, temperatury wynoszą zwykle od 26 do 34 °C w ciągu dnia, około 22 °C w nocy, a średnia temperatura morza wynosi 23 °C6. Temperatury powyżej 30 °C występują w kilkudziesięciu dniach rocznie, standardowo w lipcu i sierpniu5. Najwyższa odnotowana temperatura w mieście to 44,2 °C, która miała miejsce 18 lipca 1978 roku, natomiast najniższą zanotowaną temperaturą było ?3,8 °C w nocy 4 lutego 1956 roku7. Malaga ma tylko nieco ponad 40 dni deszczowych rocznie (?1mm), ze średnią kilka dni deszczowych w miesiącu, od bezdeszczowego lipca do 7 dni deszczowych w grudniu. Średnia roczna wilgotność wynosi 66%, od 59% w czerwcu do 73% w grudniu8. Miasto ma prawie 3000 godzin czystej słonecznej pogody rocznie, od około 160 h (średnio 5,1 godziny dziennie, ponad 5 razy więcej niż w Polsce) w grudniu do ponad 360 h (średnio 11,6 godzin czystego słońca na dobę) w lipcu5. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Malaga#KlimatNa wakacje z rodziną wybierz najlepszy hotelJeśli zależy Ci na tym, by zapewnić sobie i swoim bliskim odpowiedni standard podczas wakacyjnego wyjazdu, zaplanuj dokładnie jego każdy aspekt. Bardzo ważne jest między innymi zadbanie o odpowiedni hotel, który może zapewnić nam dobre warunki pobytu. Jeśli zdecydujemy się na odpowiedni wariant hotelu, nasze wakacje będą o wiele przyjemniejsze i bardziej atrakcyjne. Lepiej więc wybrać taką propozycję, jak hotel THB Torrequebrada, który może sprawić, że poczujemy się jak w dobrym filmie. Ponadto warto pamiętać, że nigdy do końca nie wiemy czego możemy się spodziewać po danym miejscu dopóki tam nie pojedziemy, dlatego lepiej wszystko dokładnie sprawdzić już na początku. Dzięki temu wszystko będzie lepsze. Dobre hotele, które zapewnią Ci przyjemny urlopKażdy chce by jego urlop był wyjątkowy i sprawił, że będziemy chcieli nie raz wracać w to samo miejsce. Aby mogło tak być, należy wszystko dokładnie zaplanować i ustalić wszystkie szczegóły, po to by nie musieć się niczym martwić. W tym celu przede wszystkim powinniśmy zarezerwować odpowiedni hotel, taki jak hotel THB Torrequebrada, który może zaoferować nam wszystko to, co najlepsze. Nieważne, czy wybieramy się na rodzinne wczasy, czy też szalony wakacyjny wyjazd ze znajomymi. Dobry hotel to podstawa udanego wypoczynku, dlatego powinniśmy w pierwszej kolejności zająć się jego rezerwacją. Nie warto czekać z tym do ostatniej chwili, ponieważ wtedy może nie być już dla nas odpowiednich miejsc.\nNiezapomniane widoki i romantyczne wspomnienia - Costa del Sol!Dlaczego wakacje życia warto spędzić w HiszpaniiPołudnie EuropyRomantyczne wakacje?Hiszpania!Dużo słońca, bardzo ciepło i bajeczne krajobrazyInspirująca kultura, piękne krajobrazy i pyszne jedzenia - HiszpaniaHiszpania dla turystyPołudnie EuropyKraj wina, słońca i morzaHiszpania dla turystyDestynacje wakacyjne - o atrakcjach HiszpaniiRomantyczny urlop - koniecznie Hiszpania!Dlaczego urlop życia warto spędzić w Andaluzji?Hiszpania dla turystów - o atrakcjachLekko - o urlopachAtrakcje w Hiszpanii - plaże, zabytki, widokiLubisz wino i piękne widoki? Odwiedź Costa del SolGdzie na urlop i dlaczego na południe?Dla romantyków - Costa del SolWakacje na południuAtrakcje w Hiszpanii - plaże, zabytki, widokiWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićDestynacje urlopowe - co zobaczyć w HiszpaniiO atrakcjach w AndaluzjiWakacje życia - jedź do HiszpaniiLubisz wino i piękne widoki? Odwiedź Costa del SolWakacje, których pozazdroszczą znajomi? W HiszpaniiDlaczego nie musisz jechać do TajlandiiUrloooooop - wypocznij w HiszpaniiWczasy na południu Europy


Siostra Grażyna, Dalaj Lama i mały, rodzinny sukces\nMiałem dzisiaj traumatyczne przeżycie. Sobota, dziesiąta rano. Dla kogoś takiego jak ja, to środek nocy. Przenikliwy dźwięk domofonu bezlitośnie wwiercał się w głowę. Zwlokłem się z łóżka i podszedłem do drzwi wejściowych. Podnosząc słuchawkę usłyszałem kobiecy głos:\n– Szczęść Boże, tu siostra Grażyna.\n– Kto? – odpowiedziałem zdziwiony, starając się zebrać myśli.\n– Siostra Grażyna, czy to państwo Kazik?\n– A o co chodzi? – rzuciłem, nie chcąc prostować przekręconego przez nią nazwiska.\nPowoli przypominałem sobie starszą, zasuszoną siostrę z Zakonu Salezjanek na warszawskim Powiślu, którą poznałem w dość dramatycznych okolicznościach dobrych kilkanaście lat temu. Przed oczami stanęła mi umierająca na raka matka, jej błagania, by jeszcze przed nieuchronnym zgonem chociaż ochrzcić jej wnuki, czyli moje dzieci. Pamiętam też wzrok kochającej żony Doroty, która zdecydowanie nie jest typem wojownika i dla świętego spokoju była skłonna to uczynić. „I tak będą żyły w sposób, który same wybiorą” – argumentowała w czasie naszych rozmów.\nKochałem swoją matkę i nie chciałem dodawać jej bólu przed ostatecznym rozstaniem, a z drugiej strony irytowało mnie to wymuszanie na mojej rodzinie stylu życia, który jej odpowiadał a nie mnie.\n– Przyszłam dowiedzieć się co tam słychać? – głos zakonnicy wyrwał mnie z zamyślenia.\n– To chyba jakaś pomyłka – rzuciłem niechętnie, jednocześnie pomyślałem: „To ona jeszcze żyje?”\n– Przecież przychodziłam do was kiedyś… – głos nie dawał za wygraną a ja poczułem rosnącą irytację.\n– To chyba było przed wojną – wtrąciłem niegrzecznie, a w myślach: „Jak widać złego diabli nie biorą”.\n– Już po – ripostowała przekornie.\nZrozumiałem, że próbuje podjąć grę, chcąc obrócić moje zniechęcenie w żart, a wszystko po to, by wejść tam, gdzie jej nie proszą. To zirytowało mnie jeszcze bardziej, bo nie lubię być przypierany do muru, co było i jest powodem wielu moich rozstań z bliższymi i dalszymi znajomymi.\n– Nie, dziękuję – powiedziałem i odłożyłem słuchawkę.\nW międzyczasie Dorota, obudzona tym całym zamieszaniem, wstała i zapytała:\n– Siostra Grażyna z misjonarskim przesłaniem – odpowiedziałem żartobliwie.\n– Pamiętasz, gdy umierała mama…\nKiwnęła potakująco głową a ja poszedłem do kuchni nastawić wodę.\n– Skąd ona wie, że już przyjechaliśmy? – usłyszałem pytanie.\nRzeczywiście, długo nie było nas w kraju.\n– Pewnie któraś z sąsiadek ją poinformowała – odparłem. – Chyba nas nie ukamienują w ramach chrześcijańskiej miłości bliźniego za nie wpuszczenie zakonnicy? – dodałem z uśmiechem.\n– Ale obgadają na pewno – stwierdziła.\nWoda zaczęła się gotować, a Dorota zapytała:\n– Myślisz, że oni mają nas w jakichś filach?\n– Oczywiście, przecież pierwsze na świecie służby specjalne to pomysł Watykanu – rzuciłem zalewając saszetkę z herbatą.– Chcesz też?\n– Poproszę – usłyszałem jej ciepły głos.\n„Cóż to za nieszczęście to chrześcijaństwo” – pomyślałem podając Dorocie filiżankę.\nUrodzony w połowie XX wieku, w kraju środkowej Europy, w dzieciństwie kierowałem się przekonaniem, że wszystko, co spotykam dookoła jest takie, jakie być powinno – gorzej, jakie być musi. Jak nigdy sprawdzało się powiedzenie: pod latarnią najciemniej. Wychowany na śląskiej wsi (później losy rzuciły mnie do Warszawy) pędziłem nieświadomy żywot pośród podobnych sobie – niezorientowanych. Dziadkowie, klasyczni katolicy. Rodzice trochę mniej. Balansowali na granicy niewiary, jednak z wiekiem u mamy (ojciec umarł gdy miałem trzydzieści jeden lat) strach przed śmiercią zrobił swoje i zdecydowanie opowiedziała się po stronie religii. Cóż jednak innego mogło złagodzić jej świadomość zbliżającego się końca? Tylko bajka o zmartwychwstaniu sprzed dwóch tysięcy lat, troskliwie podtrzymywana przez facetów w czarnych sukienkach. To, jej zdaniem, miało zapewnić wejście do Królestwa Bożego.\nCzy ktokolwiek jest w stanie wyjaśnić co znaczą te dwa wyrazy: „Królestwo Boże”? Szermując tymi słowami, pewni siebie, przeważnie dobrze odżywieni panowie, dziwnie modulowanym głosem obwieszczali i nadal obwieszczają z ambon, swoje płytkie mądrości przed zdezorientowanymi owieczkami. Żadnej finezji w rozumowaniu. Żadnej odwagi w mierzeniu się z problemem przemijania. Zamiast tego pokrętne wywody o niczym, przyprawiane pouczaniem i nauczaniem w stylu: w noc jest ciemno a w dzień jasno. Tu już nawet nie chce się płakać, ale po prostu śmiać.\nNomen omen, śledząc losy myśli Średniowiecza natknąłem się na analizy zjawiska śmiechu. Wczesne chrześcijaństwo – idąc śladami Chrystusa, którego wizerunki nigdy nie ukazywały roześmianego – starało się wykreślić uśmiech z ludzkiego życia. Ojcowie Kościoła Greckiego, a za nimi reszta wierzącej Europy, potępiali śmiech na wszelkie możliwe sposoby. Kiedy bowiem człowiek się śmieje? Zazwyczaj gdy jest szczęśliwy, a szczęście było zarezerwowane na czas po śmierci. Tu, na tym, jak uczy Biblia, padole nędzy i łez, bycie szczęśliwym uważano za wielce niestosowne, chyba że dotyczyło tego, co związane z Najwyższym.\nPismo Święte jest pojemne i w nie jednej sprawie można tam znaleźć przykłady wzajemnie sprzeczne, dlatego też napotykamy w Starym Testamencie hebrajskie sahag , czyli śmiech wesoły, jak i laag – śmiech drwiący. Już jednak w Nowym Testamencie śmiech występuje tylko trzy razy. Najpierw przy okazji błogosławieństw u Łukasza: „Szczęśliwi, którzy teraz płaczecie, bo będziecie się śmiali" (Łk 6, 21) – oczywiście po osiągnięciu Królestwa Bożego. Kilka wersów dalej, jako przestroga: „Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, bo smucić się będziecie i płakać” (Łk 6, 25). I wreszcie w Liście Jakuba, jako wymaganie: „ Odczuwając swą marność, biadajcie i płaczcie! Śmiech wasz niech zamieni się w żałość, a radość wasza – w smutek” (Jk 4, 9). Jak widzimy, w żadnym przypadku użycie słowa „śmiech” nie niesie ze sobą pozytywnych konotacji do doczesności (za to „płacz” występuje w NT około czterdziestu razy!). W ten sposób zdałem sobie sprawę, że mam do czynienia z religią smutasów.\nW chrześcijaństwie wszystko zawsze zależy od tendencji, która aktualnie bierze górę i zapewne zdroworozsądkowe myślenie współczesnych kapłanów nie piętnuje już teraz tak śmiechu. Jednak we wczesnym Średniowieczu podkreślano, że Jezus nigdy się nie śmiał i konsekwentnie wyciągano z tego wnioski. Pismo Święte było wtedy wystarczającym argumentem za rugowaniem z życia doczesnego śmiechu, a w szczególności rubasznego, który – jak twierdzono – miał zniekształcać ciało śmiejącego się. Jakkolwiek powstrzymywanie się od śmiechu było wyjątkowo trudne, gdyż sprzeczne z naturą człowieka to jednak aż przez ponad sześćset lat, do X wieku chrześcijaństwo, jak tylko mogło rugowało go z wszelkich przejawów ludzkiego życia. Uważało bowiem, że śmiech jest dowodem na opętanie przez diabła i dlatego musi być tępiony.\nNa szczęście w późniejszym okresie dotarła do Średniowiecza na zasadzie „wykopalisk” z Kwintyliana, również myśl starożytnych Greków na ten temat, a w szczególności Arystotelesa, mówiąca o tym, że śmiech jest cechą właściwą człowiekowi, a nie przejawem szatańskiej aktywności…\nNa samą myśl, jak wyglądałaby Europa, gdyby przed chrześcijaństwem nie było myślicieli starożytnej Grecji przechodzą mnie dreszcze.\nSłuchałem ostatnio wykładów Dalaj Lamy. Mimo tragicznych losów w jakie obfituje historia Tybetu, jest to człowiek tryskający radością, śmiejący się w prawie każdym momencie – nie ważne, czy są to oficjalne spotkania z najbardziej wpływowymi osobistościami współczesnego świata, czy ze zwykłymi śmiertelnikami. W Polsce swoje wystąpienia rozpoczynał od następującego wyjaśnienia:\n„Każdy bez wyjątku ma takie same prawo do szczęśliwej egzystencji. Moje doświadczenia w tej materii są mi pomocne i dają odwagę do rozmowy z publicznością. Jeśli jednak przyszliście tu z jakimiś oczekiwaniami, co do moich nadludzkich możliwości, to jest to błędne podejście, gdyż ja nie mam nic tajemniczego do zaoferowania. Nie mam nadprzyrodzonych zdolności. Dlatego, proszę odnośmy się do siebie jak człowiek do człowieka."\nSłysząc te słowa pomyślałem: „Ten przynajmniej nie udaje, że jakiś wszechmogący za nim stoi”. Wszystko, czego uczy, to jak być szczęśliwym w świecie i do ludzi podchodzić z buddyjskim współczuciem. Oddaje im też należny szacunek przyznając:\n„Dzięki publicznym spotkaniom i pytaniom zadawanym przez słuchaczy, uczę się wielu nowych rzeczy. Te ciekawe pytania i inne punkty widzenia reprezentowane przez widownię, inspirują mnie do myślenia o nowych sprawach. Jak więc widzicie, publiczna wymiana myśli dużo daje i jest korzystna dla obu stron.”\nA oto opis działania mocy, do korzystania z której nas namawia:\n„Pewien naukowiec powiedział mi, że gdy jesteśmy zdenerwowani to krew spływa nam do ramion, gdyż jesteśmy gotowi do walki. Gdy się boimy, to krew spływa do nóg bo gotowi jesteśmy do ucieczki. Tak więc, widać jak emocje są związane z fizyczną stroną. Ja sam miałem operację na woreczek żółciowy, która okazała się bardziej poważna niż zazwyczaj w takim przypadku. Mimo to w przeciągu tygodnia wyzdrowiałem. Lekarz był zadowolony, ale i zaskoczony. Moje ozdrowienie spowodowane było dobrym, spokojnym nastawieniem mojego umysłu. Nawet sam lekarz zmienił się pod moim wpływem o czym powiedziała mi jego żona. Podobno stał się spokojniejszy odkąd zaczął mnie leczyć. Przy czym nie twierdzę, że dysponuję jakimiś magicznymi mocami.”\nJak to? – można by zapytać ironicznie – To nie jakiś niezidentyfikowany Wszechmogący przyczynił się do szybkiego powrotu do zdrowia? To nie nadprzyrodzone zdolności Jego Świątobliwości? Tylko jakieś głupie nastawienie umysłu! Coś podobnego…\nPrzypominam sobie, jak Jan Paweł II po zamachu na jego życie twierdził, że to dzięki opiece Matki Bożej Fatimskiej nie zginął i potem wyzdrowiał. Że też nie mogła ona tak pokierować kulą, by w ogóle go ominęła…\nWspółcześni chrześcijanie wolą trwać w średniowiecznej pewności, że istnieje ponad siłami przyrody jakiś troskliwy Bóg-Ojciec, który od czasu do czasu zerka na naszą planetę i w gruncie rzeczy decyduje: O! Tego chorego na raka uratuję, a tamtego, e…, nie.\n„Wszechświat, w którym człowiek żyje, nie zamyka się w obrębie tego tylko porządku, dostępnego zmysłom i samemu rozumowi uwarunkowanemu poznaniem zmysłowym. Cud jest „znakiem”, iż porządek ten zostaje przewyższony „mocą z wysokości”, a więc, że jest tej Mocy również poddany. Owa „Moc z wysokości” (por. Łk.24,29), to znaczy sam Bóg, jest ponad całym porządkiem natury. Kieruje nim, a równocześnie daje poznać, że poprzez ten porządek i ponad nim przeznaczeniem człowieka jest królestwo Boże.”\nPotem pojawiają się książki pełne przykładów owych cudownych uzdrowień, czyli objaśnień ludzi, nie rozumiejących jak działa umysł. Zauważmy przy okazji, że pośrednik owych boskich sił (w tym wypadku J.P.II) tłumaczy bardzo asekuracyjnie działanie „mocy z wysokości”:\n„Papież wziął Wiktorię na ręce i pocałował ją.\nUfaj Bogu – powiedział (do matki dziewczynki – przyp. J.K). Jeśli On zdecyduje, że chce mieć ją obok siebie, to zabierze ją. Jeśli będzie chciał, aby była z tobą, nie musisz się o nic martwić i nic robić. Traktuj ją jak pozostałe dzieci. Będzie tak, jak postanowi Bóg.”\nPrzyznajmy od razu, nie jest to tak spektakularne działanie jak uzdrowienie przez Jezusa na przykład trędowatego:\n„I przychodzi do Niego trędowaty i woła na klęczkach:\n- Jeżeli chcesz możesz mnie oczyścić!\nI ulitowawszy się, wyciągnął rękę, dotknął go i mówi mu:\n- Chcę, bądź oczyszczony!\nI zaraz trąd zniknął z jego ciała, i został oczyszczony.” (Mk 1, 40-42)\nEwangelia Marka, z której zacytowaliśmy powyższy fragment powstała około trzydzieści dwa lata po śmierci Jezusa. Biorąc pod uwagę mentalność ówczesnych ludzi oraz ogólny stan wiedzy, takie właśnie wyobrażenia cudownych uzdrowień mogły być zachowywane w ich pamięci. Prawie dwa tysiące lat później sytuacja jest już zupełnie inna, dlatego współczesna relacja z takich wydarzeń zawiera w sobie styl: na dwoje babka wróżyła. Oczywiście, pocałowana przez papieża dziewczynka wyzdrowiała. Przypadek podobnego pocałunku ze skutkiem negatywnym nie został opisany…\nA może by się ktoś pokusił o napisanie książki pełnej zapisów spotkań, chociażby z polskim papieżem, tych wszystkich, nieuleczalnie chorych, którzy nie doznali po takich audiencjach łaski uleczenia? Może by tak zapoznać czytelników z ich przemyśleniami i niespełnionymi nadziejami. Tytuł takiego zbioru mógłby brzmieć: „Których tragedia nie znalazła zrozumienia…”.\nDla chrześcijanina odpowiedź na taką ewentualną książkę jest prosta: „Bóg zdecydował, by chorzy jeszcze pocierpieli i potem weźmie ich do siebie” – zapewne nikt o zdrowych zmysłach nie przejdzie obojętnie wobec takiego rozwiązania, skoro będący samą miłością Ojciec Niebieski innym nie odmówił pomocy.\nW styczniu, na rzadko używanej klatce schodowej bloku, w którym mieszkam, minąłem młodego księdza. Stał i przeglądał swój notes, gdzie miał (jak zauważyłem), wynotowane numery mieszkań, w których oczekiwano jego wizyty, w ramach tradycyjnego chodzenia po kolędzie. Nasze oczy spotkały się i zobaczyłem w nich niepewność. Chyba był zakłopotany całą sytuacją. Mijając go przypomniałem sobie, jak dość dawno temu o tej samej porze roku ktoś zapukał do mojego mieszkania. Akurat zmywałem naczynia, a Dorota z dziećmi była w kinie.\nTrzymając ścierkę w ręce otwarłem drzwi i zobaczyłem starszego mężczyznę w sutannie. Chcąc nie chcąc zaprosiłem, jak się okazało księdza proboszcza, do środka. Usiedliśmy przy stole i rozpoczęliśmy pogawędkę. W jej trakcie wyjaśniłem nieobecność małżonki i potomstwa. Przyznałem, że rzeczywiście znalazłem kilka dni wcześniej kartkę w drzwiach informującą o dacie i godzinie przyjścia pasterza po kolędzie. Z rozbrajającą szczerością wyznałem jednak, że po prostu o tym zapomniałem. Proboszcz zapytał mnie czy wierzę w Boga, na co otrzymał odpowiedź przeczącą. Nie był specjalnie oburzony, stwierdził tylko, że trzeba mieć odwagę, by nie wierzyć, na co z uśmiechem odpowiedziałem, że gdy jestem zdrowy to mam ją większą, a gdy przytrafia mi się jakaś cięższa choroba, to ona maleje. Mimo że już wtedy nie byłem pierwszej młodości, zauważył, że młodzi ludzie w ogóle nie potrzebują Boga, że to przychodzi z wiekiem, a już szczególnie w późnej starości. Stwierdziłem, że w późnej starości pojawia się strach przed śmiercią i żal za życiem, które minęło. Czy to ma prowadzić do wiary w Boga? Nie chciałem rozstrzygać, bo w ogóle nie miałem ochoty wyłuszczać swoich racji, z góry wiedząc, że nie zyskam tu zrozumienia.\nKiedyś jednak było inaczej. Kilka lat wcześniej spędziłem pewien, jak na moje możliwości, spory przedział czasu nad Biblią i chrześcijaństwem w ogóle. Urodziło się z tego morze pytań, a te (jak mi się wydawało) najciekawsze zaniosłem do księdza: „który jest bardzo mądry i nawet wykłada na KUL-u” – jak poinformowała mnie osoba udzielająca się w „naszym”, osiedlowym kościele.\nW godzinach przyjęć zaszedłem więc do parafialnej kancelarii, gdzie siedzący za biurkiem, ów mądry ksiądz spojrzał na mnie uważnie i wziął do ręki kartkę z pytaniami. Następnie bez patrzenia na nią, lewą ręką otwarł górną szufladę biurka, a prawą wrzucił moje wypociny do środka. Szuflada z trzaskiem zamknęła się i jego uśmiechnięta twarz zapytała o co mi chodzi. Po ogólnych wyjaśnieniach nawiązałem do myśli Jana Pawła II, bo dręczyły mnie pewne kwestie moralne, ale od razu dowiedziałem się, że Wojtyła filozofem był żadnym, a etykiem…, to trochę tak! Zaskoczony surowością oceny – bądź co bądź, mówił o bezpośrednim i najwyższym przedstawicielu wszechwiedzącego (i słyszącego!) Boga, w którego przecież sam wierzył – przeszedłem do kolejnego pytania, ale kapłan oświadczył, że zapozna się z nimi później i żebym przyszedł za tydzień.\nPo tygodniu niecierpliwie czekałem na ławce w kancelaryjnej poczekalni. Gdy tylko pojawił się ksiądz – mimo moich protestów, że jedna z czekających starszych pań była przede mną – jako pierwszego zaprosił mnie do siebie. Siadając naprzeciw biurka byłem pełen nadziei na rozmowę o dręczących mnie problemach. Zamiast tego usłyszałem pytania w stylu: Co robię? Skąd pochodzę? Itp. Ponieważ opowiadanie swojej życiowej drogi nie uważałem za na tyle ciekawe, by zawracać tym głowę w gruncie rzeczy nie znanemu mi człowiekowi, zapytałem o pozostawioną kartkę. Niestety, dowiedziałem się, że ksiądz nie miał czasu jeszcze zerknąć do niej. Przełamując wewnętrzny opór wstałem i to było moje ostatnie spotkanie z „bardzo mądrym wykładowcą KUL-u”.\nMoja mama umarła, ale wcześniej dzieci zostały ochrzczone w czym sporą zasługę miała właśnie siostra Grażyna energicznie kierująca całą sprawą tak, że nim się razem z żoną zorientowaliśmy, już było po wszystkim. Ponieważ sam nie miałem ślubu kościelnego pamiętam jak dziś, że musiałem podpisać jakieś papiery zobowiązujące mnie do wychowywania potomstwa w duchu chrześcijańskim. Zrobiłem to wbrew własnym intencjom, celowo i z rozmysłem, gdyż była to jedyna droga przyjścia z ulgą mojej mamie. Po co Kościół każe podpisywać takie, pisane patykiem na wodzie zobowiązania do dzisiaj pozostaje dla mnie tajemnicą.\nCzy powinienem się wstydzić, że zgodziłem się na coś, czego w żaden sposób nie miałem zamiaru zrealizować? W sumie nie do końca, bo zawsze wiedziałem, że jeżeli dzieci będą chciały, to do Kościoła będą mogły chodzić, ostatecznie to było ich życie i nie miałem zamiaru narzucać im swojego. Z drugiej strony wiedziałem też, że w rozmowach będę sprawy stawiał jasno i tłumaczył dlaczego sam jestem ateistą.\nDzieci, jak wiadomo mają wielką skłonność do naśladowania rodziców i stało się tak, że dzisiaj, kiedy już są dorosłe, Kościół według nich, to egzotyczne miejsce dla ludzi mających kłopot z racjonalnym podejściem do świata. Ot i wszystko. Wiara nie zajmuje więcej miejsca w ich życiu. Mają ważniejsze sprawy.\nWiem, wiem, można podać dużą liczbę nazwisk osób, które mają wielkie osiągnięcia w różnych dziedzinach i wierzą lub wierzyły w Boga. Cóż jednak mam na to poradzić? Moje dzieci takie mają na ten temat zdanie, a ja nie zamierzam o to kruszyć kopii.\nZa to one często dziwią się mojej pasji z jaką reaguję na religię, której wszelkie misjonarskie zabiegi działają na mnie, jak przysłowiowa płachta na byka. Tak naprawdę, nie rozumieją o co mi chodzi i uważają, że mam z tym jakiś problem. „Skąd to twoje zacietrzewienie?” – pytają. Dla nich religia to jakaś paleontologiczna pozostałość i „niech sobie jest, skoro ktoś to lubi” – tłumaczą. Zupełnie im to nie przeszkadza. Chciałoby się powiedzieć, że prawie z taką samą siłą, z jaką wierzącym przeszkadza istnienie niewierzących.\nPrzyznam szczerze, że jestem dumny z ich reakcji na moją irytację chrześcijaństwem. One po prostu nie spędziły dzieciństwa na polskiej wsi, nie miały takich dziadków jak ja (dobrych, ale beznadziejnie zindoktrynowanych). Do ich domu nie przychodził ksiądz i nie wypytywał ich matki, dlaczego syn znowu nie pojawił się na lekcji religii (wtedy jeszcze odbywały się one na plebanii), a ona nie musiała zasłaniać się mężem i jego stanowczością. Z drugiej strony, całe szczęście, że moja mama tak robiła, bo przecież mogło się zdarzyć, że wychowywany byłbym w głęboko religijnej rodzinie, dla której wiejski ksiądz jest chodzącą wyrocznią. Wtedy mój ojciec nie byłby tak tolerancyjny, tylko dostałbym lanie jak się patrzy. Gdybym próbował trwać przy swoim, to o tym, co wtedy działoby się z moją psychiką i pupą wolę nawet nie myśleć.\nStąd widać, że z moimi rodzicami było trochę lepiej, chociaż nie aż tak, by moja mama czując oddech śmierci na plecach nie przechyliła się pod wpływem strachu na stronę wiary. Nie mam o to do niej żalu, chociaż kiedyś miałem. Ale wtedy żyła i byłem smutny, bo wyłączyła swoje szare komórki (a może, ta myśląca ich część po prostu obumarła). Teraz jej już od długiego czasu nie ma i w sercu pozostała mi tylko miłość do jej czułości, z jaką przeprowadziła mnie przez dzieciństwo i młodość do świata dorosłych.\nMoje dzieci swobodnie mogły chodzić na lekcje etyki, które na szczęście były w ich szkole i na kolejne szczęście, nie były prowadzone przez nawiedzoną siostrę zakonną tylko przeze mnie! Zostały więc wychowane bez straszenia piekłem i dosłownie – Bóg wie czym tam jeszcze. A ponieważ uczęszczały do szkół w stolicy, to grupka uczniów chodzących na etykę była całkiem spora. Nie zaznały więc tej samotności ucznia pośród praktykujących, bez – czyniących tak wielkie spustoszenie w dziecięcych umysłach chwil – bycia nieakceptowanym i wreszcie, bycia napiętnowanym przez wierzących nauczycieli – a w wiejskich szkołach inni raczej się nie zdarzają.\nJak wiadomo, to co dzieje się z człowiekiem w dzieciństwie, odciska się w nim najmocniej i zostaje już na całe życie. Moje dzieci są normalne i to jest mój, a ściślej nasz – Dorota podziela moje poglądy w tej sprawie – mały, rodzinny sukces.\nData publikacji: 15-02-2009


Biały latawiec [Ewelina Matuszkiewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00550 010420 20669571 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ewelina Matuszkiewicz Liczba stron:\nWydawca: Wydawnictwo Skarabeusz Język publikacji: polski\nISBN: 978-83-945873-9-0 Data wydania: 2018-03-08\nCopyright © Ewelina Matuszkiewicz 2017 Copyright © Wydawnictwo Skarabeusz 2017 Wydanie I Warszawa 2017 PROJEKT OKŁADKI I KONCEPCJA GRAFICZNA Agata MuszalskaREDAKCJA Olga Gorczyca-Popławska KOREKTA Rafał Sarna SKŁAD PAM ISBN 978-83-945873-5-2 www.wydawnictwoskarabeusz.pl redakcja@wydawnictwoskarabeusz.pl ul. Krzyżówki 36 lok. 27 03-193 WarszawaSKŁAD WERSJI ELEKTRONICZNEJ Marcin Kapusta konwersja.virtualo.pl\nSpis treści19 czerwca, czwartek. Boże CiałoJa ci to mówię najpoważniej: będzie źleStoi w oknie, stoi panienkaCzekają sny niewypełnioneObiecuje nam ranek wszystko, co chcemy miećCzy znasz taki dzień, co nie kończy się zmierzchaniemPod nogami huczy ziemia20 czerwca, piątekPłoną chmury w pijanej bieliNikt nie uciszy morzaNie dzwoń do mnie, kiedy będę staryJak dobrze wcześnie wstać dla tych chwilJak dziecinny w klatce bąkOn czekał, on czekał21 czerwca, sobotaI gorzej wciąż, i gorzej jest ze mnąAch jakże, ach jakże jej brak22 czerwca, niedzielaPrzyjechało ruchome kinoCzy znasz morza brzeg, bez poszumu fal?Gdy nie ma wad wspaniały, piękny światCzekają wiatry nieschwytane, a każdy woła w twoją stronęPłyną w dni wolne od pracy na łodziach wynajętych23 czerwca, poniedziałekI nikt tutaj nie dojedzie autem ani roweremPrzed każdym zawałem stawiała kabałęŚwiat się kręci w szalonym tańcu24 czerwca, wtorekNadzieja i jutrzenka siostry dwieCzy znasz taki wiatr, co w bezruchu trwa?Nie znam twoich zalet ani nie znam twoich wadNie oglądaj się za siebieA ty jesteś taka nowoczesna25 czerwca, środaKtoś na alarm w chmurę uderzył26 czerwca, czwartekDlatego tak uroczyście Grande Jatte się zaludniaNa chandrę znów będę za twardyOn ją woła, ona nie słyszy27 czerwca, piątekWszędzie tam, gdzie czas nagliŻal nic tu nie pomożeBudzimy się do życia naiwni takDlaczego ciągniesz wspomnień tren i przywołujesz, co odeszło?Nie patrz mi w oczy tak odważnie28 czerwca, sobotaSchowajcie ostrza waszych mieczy29 czerwca, niedzielaWyspa ta niepokojem wypełniona po brzegiCzy znasz rzeki nurt, co nie płynie w dal?Sen, bezsenny sen ją kołysze30 czerwca, poniedziałekW ogniu stanęły świata strony1 lipca, wtorekChodziła co wtorek na podwieczorekOn przyrzeka, ona mu wierzyGdy sen ma przyjść, słyszę znów twój głos2 lipca, środaCisza, której nie słychaćCentymetrem miłość wymierzę3 lipca, czwartekLudzie wielcy, ludzie mali5 lipca, sobotaDajcie mi snu godzinę cichą6 lipca, niedzielaBiałym latawcem dzień wypłynąłWróć do krainy marzeń7 lipca, poniedziałekTaki piękny to czasNareszcie świt zastąpił noc, powietrze świeże jak po burzyByła cnotliwa, była wstydliwaNoc komety (w przygotowaniu)Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nDla Gosi, dziewczyny z Kozienic\nJa ci to mówię najpoważniej: będzie źleSKRĘCILI W STRONĘ LASU. Już nie biegli tak szybko jak na początku. Zerwać się z procesji to jest coś. Basi wystarczyła sekunda na decyzję. Maciek wypatrzył ją w tłumie, przechylił lekko głowę i podniósł pytająco brew. Tak! W odpowiedzi jedynie przymknęła powieki i powoli zaczęła się przesuwać na koniec procesji. Jeszcze kilka kroków i już, wziął ją za rękę, ścisnął lekko, znak, że teraz, zaraz trzeba odbić za dom starego Kaziuka. Biegli, zanosząc się śmiechem. „Ależ to śmieszne! Boże! Widzisz i nie grzmisz”, pomyślała. Zwolnili dopiero na końcu ulicy; w tym miejscu droga zamieniała się w piaszczysty dukt, można było jechać prosto aż do torów, ale po co, więc nie wylano asfaltu, rzadko kto tędy chodził. Za torami był las, sosnowy, piaszczysty, wonny, dziś prześwietlony ostrym, pełnym słońcem. Szli ścieżką obok siebie, biodro w biodro, już wolniej. Czuła się jak królewna w animacji Disneya: motylki fruwające wokół jej różowej sukienki, dzwonki kołyszące się przy każdym ruchu. I ten upajający zapach sosen. Rytmiczne stukanie dzięcioła niosło się echem, tak samo biło jej serce. Pewnie ją pocałuje. Jednocześnie chciała tego i się bała. Maciek był od niej sporo starszy, nowy w miasteczku. Skąd i po co przyjechał, nieważne, ważne, że inaczej niż miejscowi wiedział, że codzienna zadbana nonszalancja jest dużo atrakcyjniejsza niż odpicowanie od góry do dołu raz na pół roku. I tak było też teraz, ciemną koszulę miał rozpiętą pod szyją, żadnego krawata, spodnie postrzępione na brzegach i espadryle. Jeszcze niedawno nie wiedziała, że mężczyźni mogą nosić buty bez skarpet. Szedł obok skupiony, milczący, od czasu do czasu przesuwał ręką po jej przedramieniu. – Ojciec będzie cię szukać – bardziej stwierdził niż zapytał. – Tata wyjechał na cały weekend. Do kolegi, na wieś. – Czemu tak powiedziała? Nie miała pojęcia. W Boże Ciało po procesji zawsze przychodzi burza, tak mówi się w chórze. I rzeczywiście, z daleka dały się słyszeć delikatne pomruki. Może przejdzie obok, teraz to nieważne. Puścił jej dłoń, zszedł ze ścieżki i oparł się o brzozę. Schował ręce za sobą i znów patrzył na nią tak jak na procesji. „Odważysz się”, pytała jego uniesiona brew. Basi szumiało w głowie, kiedy podchodziła bliżej. – Nie zrobię niczego, czego nie będziesz chciała – mruknął, kiedy była bardzo blisko. Pocałowała go raz, drugi i kolejny. I znów. „Jest zupełnie inaczej, gdy ty kogoś całujesz”, pomyślała. Grzmot uderzył gdzieś blisko, kiedy kładła jego ciężką, niby oporną rękę na swojej talii. Zaczęła rozpinać guziki sweterka, ściągać rękawy. Choćby miała zostać rażona piorunem, nie przerwie. – To niezbyt rozsądne kryć się pod drzewem w czasie burzy, co? – mruknął i delikatnie ją odsunął. – Musimy wracać. Poprawił jej sweter jak opiekunka maluchowi w przedszkolu. RUSZYLI Z POWROTEM. Teraz ona prowadziła, wybrała taką ścieżkę, by wyjść za starą stacją kolejową. Mogliby tam przeczekać burzę. Ciężkie krople deszczu moczyły jej włosy. Już nie była księżniczką z bajki. Gałęzie dzikich malin szarpały brzeg sukienki. Zrobiło się dużo chłodniej, sweterek powoli przemakał. Ściągnęła go, nie chronił przed wilgocią, a nieprzyjemnie przyklejał się do skóry. Mokre trawy smagały ją po nogach. Przyspieszyli, ale do stacji został jeszcze spory kawałek. Grzmoty przycichały, deszcz padał coraz słabiej. „O czym ja myślałam? Byłam gotowa, żeby… żeby…” Przełknęła ślinę. Znów szli wśród sosen, po piachu, gdzieniegdzie wystawały korzenie, śliskie w deszczu, rzemyki jej sandałków coraz bardziej wrzynały się w stopy. Coś szamotało się w zaroślach, całkiem blisko, jakiś ptak albo małe zwierzę. – Słyszysz? Pustułka! – Zatrzymał się. – Pustułka? – Nie rozumiała, o czym on mówi. – Lubi taki las – odpowiedział, wyraźnie skupiony już na ptaku, nie na niej. – Może uda nam się znaleźć gniazdo. – Z zadartą głową przeszukiwał wzrokiem najwyższe gałęzie sosen. Ruszył po ścieżce, a ona szła za nim. „On się mną tylko bawi. I zaraz znów zajmie się robieniem zdjęć. Tylko zdjęcia i zdjęcia”. Poprzez sosny było widać skraj Kozienic. Maciek odwrócił się, zobaczył jej nadąsaną minę i się roześmiał: – Dzieciaku, odprowadzę cię do domu, bo się jeszcze zgubisz. – Nie zgubię się. – Zadarła brodę. – A potem, co będziesz robić potem? – Jej głos chyba rzeczywiście czasem brzmiał dziecinnie. – Potem? – Obejmował ją ramieniem i głaskał drobnymi ruchami. – Potem wrócę i poszukam gniazd pustułek. – A mogłabym poszukać ich razem z tobą?\nStoi w oknie, stoi panienkaOBUDZIŁO JĄ BICIE W DZWONY W SAMO POŁUDNIE. Spod kościoła ruszyła procesja Bożego Ciała. Maja zwlekła się z leżanki, umyła w miednicy jedną ręką, trzymając drugą – zabandażowaną – w górze, wciągnęła z trudem spodnie i zaparzyła sobie kawę. Grzałka pozwalała jedynie na zagotowanie wrzątku, po dodaniu neski trzy w jednym w kubku powstawała namiastka kawy, ale dobre i to. Warunki były spartańskie, dziadek Staszek nigdy nie przywiązywał wagi ani do porządku, ani do higieny, ani do komfortu, czego skutki próbowała usunąć od dwóch tygodni, mniej lub bardziej systematycznie, i co z czasem doprowadziło ją na skraj wytrzymałości. Dom dziadka Staszka stał w starym centrum Kozienic, parterowy budynek z malutkim stryszkiem na pięknej działce z wiekowymi jabłoniami i zagłębiem porzeczek od południowej strony. Od ulicy Topolowej ciągnęły się krzewy bzu, nieprzycinane od lat, dalej kalin, spośród których gdzieniegdzie dzielnie przebijały się malwy i ostróżki. Pod płotem oddzielającym posesję od sąsiadów stały dwie drewniane komórki ze składem spróchniałego drewna i pieńkiem z wbitą zardzewiałą siekierą. W porzuconej pralce Frani ślimaki urządziły sobie wylęgarnię, dalej leżały cztery zdarte opony samochodowe i kilka szyb różnej wielkości. Ścieżki w ogrodzie dawno zarosły, pokrzywy i mlecze zdobyły tu każdy przyczółek. W domu nie było lepiej. Sień wyglądała jeszcze jako tako, pomalowana niegdyś na buraczkowy kolor z fantazyjnym pasem esów-floresów u samej góry, z nieużywaną lampą, pełna kaloszy i wykrzywionych pantofli, z wieszakiem zawalonym paltami i czarnym kapeluszem z niegdyś elegancką tasiemką. Dalej robiło się już tylko gorzej. Obydwa pokoje od frontu zapełniały graty, których przeznaczenia trudno było się domyślić, gazety, książki, ubrania i buty oraz pudła, pudełka, pudełeczka, układane przez lata w malownicze stosy. Maja przebrnęła przez jeden pokój, by stwierdzić, że jest przechodni, a przynajmniej ma jeszcze jedne drzwi, które nie wiadomo, dokąd prowadzą, bo zostały zamknięte na klucz. Drugi pokój na razie odpuściła, uznawszy, że skupi się choć trochę na kuchni, która przyda jej się w dalszych pracach. I to właśnie porządkowanie kuchni ją przerosło. To, że dziadek Staszek nie wyrzucał gazet czy ubrań, jakoś dało się zrozumieć, ale nie pozbywał się też słoików, butelek, papierowych torebek, siatek na włoszczyznę, paragonów ze sklepu, biletów PKS i karteluszków z notatkami robionymi fioletową kredką. Jedną szufladę zapełniały kapsle i gumki recepturki, kolejne były pełne pudełek po zapałkach, gwoździ i nakrętek; ołówki leżały razem ze sznurkami, a świeczki i wosk z czymś – Maja nie była pewna – co przypominało kit do okien. A jeszcze nie zajrzała do wszystkich kątów i schowków. Mdlący gorzki smród przenikał każde pomieszczenie, ale najbardziej właśnie kuchnię, w której można było znaleźć także truchła myszy, wielkie pająki i tłuste białe larwy. – Nie wytrzymam tego, nie wytrzymam – popłakała się w słuchawkę Elizie. – Wynajmij firmę. Po co robisz to sama? – Nie wiem, jak to zorganizować. – Po prostu. Dzwonisz i umawiasz się na jakiś termin. Za trzy dni masz pusty dom i można zacząć remont. – Eliza była najlepiej zorganizowaną osobą w rodzinie. – Ale nie chcę wszystkiego wyrzucać. Może znajduje się tu coś wartościowego. Mama zawsze mówiła, że dziadek Staszek miał skarb, którego strzegł. – No to już wiesz, jaka jest najlepsza metoda, żeby ukryć skarb: zakopać go w górze śmieci. DOM STAŁ PUSTY OD LAT. Kiedy dziadek umarł, nikt nie umiał zdecydować, co dalej. Ciotka Gabrysia powiedziała, że nie czuje się na siłach, by się tym zajmować, ale od czego ma trzy dorosłe córki? Druga spadkobierczyni, mama Mai, poważnie już wtedy chorowała i to była ostatnia sprawa, którą mogła i chciała się zajmować. W końcu Eliza, najstarsza z córek cioci Gabrysi, zaproponowała, żeby dom i działkę po prostu sprzedać i podzielić pieniądze na cztery części. Nie byłoby tego wiele, dom stary, ceny jak to w małym miasteczku, ale miałyby problem z głowy i parę groszy w kieszeni, trzeba tylko zainwestować w agencję, która się wszystkim zajmie. Ada i Daga zmieniały zdanie na przemian. Jeśli Ada zgadzała się na propozycję Elizy, Daga protestowała, że nie można tak po prostu sprzedać jedynej rodzinnej posiadłości, co jednak przestawało mieć znaczenie, gdy tylko Ada proponowała, żeby w takim razie zrzucić się na remont i potraktować dom dziadka jako miejsce na weekendowe wypady i okazjonalne spotkania rodzinne. Tak naprawdę żadna z nich nie miała dość pieniędzy i czasu, żeby się tym zająć. Maja w tym czasie rozkręcała sklep internetowy z pasmanterią i włóczkami. Od wielu lat myślała tylko o tym, żeby przestać pracować dla kogoś i pójść na swoje. „Uważaj, o czym marzysz”, pomyślała, kiedy wręczono jej wypowiedzenie. Dofinansowanie z Unii na wspieranie przedsiębiorczości kobiet wystarczyło na nowy laptop i projekt strony sklepu, dalej musiała sobie radzić sama, a niewiele zostało jej oszczędności. Nie uśmiechało jej się dokładanie w tej sytuacji do czegokolwiek, wyłączyła się więc z dyskusji ciotecznych sióstr, czasem tylko dostawała kąśliwy raport od Elizy, za czym obecnie optuje Adrianna, a za czym Dagmara. Od rana do nocy zajmowała się sklepem. „Robię za prezeskę i za sprzątaczkę”, żartowała do znajomych, kiedy pytali, jak jej idzie. Szło. Powoli, opornie, ale szło. Miała kilkoro stałych klientów, głównie kobiety takie jak ona, które zaczęły własny interes, tyle że w branży krawieckiej. Jej kawalerka na Tarchominie służyła za magazyn, miejsce do pakowania paczek, biuro, pracownię pokazowych aranżacji oraz skład materiałów promocyjnych, które Maja dołączała do każdej paczki. Dla jej osobistych rzeczy powoli przestało wystarczać miejsca. I wtedy pomyślała, że dom dziadka Staszka byłby doskonałym rozwiązaniem. Nie potrzebowała już Warszawy do szczęścia, jej firma mogła prosperować w dowolnym miejscu, byle były tam dostęp do internetu i poczta. Wyprowadzka z Warszawy pozwoliłaby jej opuścić miejsca, w których wszystko boleśnie wskazywało, jak była naiwna, jak długo dawała się zwodzić, jak pokazowo zmarnowała swoje tak zwane najlepsze lata na znalezienie towarzysza życia. Najpierw tkwiła w związku z Jackiem, słodkim, łagodnym chłopcem, którego cechowała niemożność podjęcia jakiejkolwiek decyzji wykraczającej ponad to, co tu i teraz. Skończyła studia i jednocześnie skończyła ten związek. Potem poszła do swojej pierwszej pracy, gdzie poznała Daniela, uroczego przystojniaka i jak się okazało – bardzo przekonującego lawiranta. „Czy każdy Daniel jest taki?”, zastanawiała się, czytając o perypetiach uczuciowych Bridget Jones. Jej Daniel posunął się jeszcze dalej niż tamten. Zanim rozpoczął nowy związek, załatwił jej inną, lepszą pracę. Po czym wywiózł na Korsykę. Maja miała już na zawsze czuć wstręt do cytrynówki, jedynego alkoholu, jaki wtedy znalazła w swoim pokoju wśród souvenirów, które kupiła dla sióstr. Wypiła trzy buteleczki, jedną za drugą, w tę najgorszą noc swojego życia. Wcześniej, w bardzo romantycznych okolicznościach, w restauracji nad brzegiem morza tuż po zachodzie słońca Daniel oznajmił, że to koniec, że bardzo jej dziękuje za te wszystkie lata, że jest cudowną dziewczyną, ale on, niestety, zakochał się w kimś innym. A potem w ciągu kilku lat z tym kimś innym dorobił się dwojga dzieci i udanego życia rodzinnego, o czym Maja dowiadywała się z opowieści wspólnych znajomych. „Tak, wyprowadzka z Warszawy jest dobrym pomysłem i nie można nazwać jej ucieczką, w końcu wytrzymałam tu całe cztery lata po rozstaniu, prawda?” Dogadywanie się z siostrami ciotecznymi trwało prawie pół roku, znów wróciła wersja, że mógłby to być wspólny dom, o dziwo teraz popierana i przez Adę, i przez Dagę. Eliza od razu zrozumiała, że pomysł Mai to realna szansa, żeby dom został w rodzinie, i poparła ją w najbardziej skuteczny sposób, czyli zrzekła się na jej rzecz swojej części. W tej sytuacji Maja wystawiła mieszkanie na sprzedaż, spakowała rzeczy i zawiesiła działalność na miesiąc. Tydzień sprzątania, trzy tygodnie remontu, na koniec porządkowanie ogrodu – tak miało to wyglądać. Widziała siebie siedzącą wśród drzew i cieszącą się spokojem letniego wieczoru. Ale ilość śmieci i gratów dziadka przekroczyła jej najgorsze wyobrażenia. Wczoraj postawiono przed posesją kolejny kontener na śmieci, a Maja miała wrażenie, jakby dopiero zaczynała. Jedynym pocieszeniem było znalezienie kilku być może wartościowych rzeczy – zegarków z grawerowaną kopertą, zaśniedziałych moździerzy i metalowej puszki ze startym rysunkiem pawia na wieczku, wypełnionej zapiskami poukładanymi w datowanych kopertach. Zajrzała do pierwszej z nich – kwoty, daty i podsumowanie na dole. Przejrzy to później, na razie ma ważniejsze zadania. Dzień wcześniej, niestety, miała mały wypadek. Wybierając metalowe puszki spod schodów na stryszek, rozcięła sobie dłoń na tyle głęboko, że postanowiła pójść do przychodni. Stamtąd odesłano ją na dyżur do szpitala, gdzie spędziła cały wieczór w oczekiwaniu, aż ktoś się nią zajmie. Cały czas czuła od siebie zapaszek z kuchni. Najlepiej byłoby wziąć porządny prysznic, ale jak? Gdzie? Bez szans. Wyraźnie przemęczony chirurg obejrzał jej skaleczenie, kazał podać zastrzyk przeciwtężcowy i założył szwy. Nie mogła nic wyczytać z jego twarzy, a on poza poleceniami rzucanymi pielęgniarce nie odezwał się ani słowem. Wróciła do domu po północy. Godziny spędzone w szpitalu na coś się jednak przydały, miała plan. Zapisze się na pływalnię. Będzie codziennie brała długi prysznic i w ten sposób wytrzyma wszystko. Następnego dnia wypadało Boże Ciało i wszystko było pozamykane, łącznie z basenem. Jakoś przetrwa jeszcze jeden dzień bez prysznica, umyta jedną ręką w miednicy. Z opatrzoną dłonią nie mogła zająć się niczym wymagającym wysiłku czy grożącym pobrudzeniem. Postanowiła przejść się na spacer wzdłuż torów, zupełnie jak za dawnych lat. Zamknęła drzwi, zatrzasnęła furtkę i ruszyła przez miasteczko w stronę lasu. Grzmiało i było coraz bardziej duszno. „Za chwilę będzie padać”, pomyślała. Skręciła w prawo koło rozpadającej się chałupy i szła piaszczystym duktem. Sosny pachniały z daleka, pierwsze krople deszczu przywitała z radością. „Tak czy inaczej będzie prysznic”, uśmiechnęła się. Szła dalej, coraz bardziej przemoknięta, coraz dalej od kurzu, brudu, pająków i larw. Zawróciła przy torach. Pewna myśl nie dawała jej spokoju. „Pod tym wielkim bałaganem kryje się czyjeś życie", pomyślała. „Nie mogę się zgodzić, żeby obcy ludzie po prostu wyrzucili wszystko, jak leci. Nie umiałabym żyć, zastanawiając się, czy nie przepadły na zawsze stare zdjęcie zaplątane w strony gazet, moneta sprzed lat zostawiona w kieszeni nieużywanej marynarki, list pełen czułości schowany na dnie szuflady”. „Nie. Nie zadzwonię do żadnej firmy. Duchy przodków straszyłyby mnie po nocach. Z dziadkiem Staszkiem na czele”. Stanisław Pliszka był zasadniczym starszym panem, zajętym zbieraniem mało potrzebnych rzeczy, gromadzeniem w kieszeniach cukierków i drobnych monet oraz paleniem tytoniu. Był dziadkiem, do którego przyjeżdżało się latem, żeby wykąpać się w jeziorze, przejść na spacer po małym miasteczku i zjeść lody na ganku coraz bardziej zagraconego domu. Dziadkiem, który naszkicował węglem portret każdej z wnuczek na szóste urodziny. Dziadkiem, który przyjął Maję i jej matkę pod swój dach, kiedy nie miały innego miejsca. Oczywiście, pojawiał się temat skarbu, o którym dziadek mówił niechętnie. Kiedyś, gdy ciotka Gabrysia zaczęła żartować i prowokować, jaki to skarb może tu być, nagle spoważniał, wyprostował się i huknął: – Gówniary nie powinny się interesować sprawami dorosłych! Ciotka była wtedy dobrze po czterdziestce, więc określenie było mocno przesadzone, ale poskutkowało. Nie znalazło się więcej chętnych do żartowania. DŁUGI SPACER DOBRZE JEJ ZROBIŁ. Maja wracała, przeskakując przez kałuże. Zerwała kilka gałęzi jaśminu przy furtce. Drobne kropelki wody spadały na jej dłonie razem z delikatnymi płatkami. Weszła do domu i stanęła bez ruchu. Ktoś był w środku. Wyraźnie usłyszała głos. Krótkie słowo, wypowiedziane przez mężczyznę. I zaraz potem trzask okiennicy w kuchni. Jeszcze się kołysała, kiedy Maja tam weszła. Rozejrzała się oszołomiona. Ktoś najwyraźniej przeszukiwał rzeczy w kredensie i w workach, które wcześniej naszykowała do wyrzucenia. Wyszła z kuchni, wyciągnęła z kieszeni telefon i wybrała numer policji. Usiadła na schodkach werandy, żeby poczekać. „Jakby było mało problemów”, pomyślała.\nCzekają sny niewypełnioneOJCIEC SZYKOWAŁ SIĘ DO WYJAZDU. Dwa chleby, pęta podsuszanej kiełbasy zawinięte w papier, słoiki musztardy, korniszonów i grzybków w occie, butelki z wodą posłodzoną sokiem oraz krakersy czekały naszykowane na kuchennym stole. Przez okno Kris obserwował, jak ojciec upycha w samochodzie narzędzia do naprawiania ramek, torbę z ubraniami i kapelusz. Upał stawał się powoli nie do zniesienia, ale Kris wiedział, że tłumaczenie ojcu, aby nie męczył się w skwarze czerwcowego dnia, mija się z celem. Pszczoły na mnie czekają, padłaby krótka odpowiedź. I może jeszcze, że najwyższa pora na pożytek gryczany. Pasieka była kilka kilometrów za miastem, stał tam stary barakowóz, gdzie ojciec nocował, jeśli nie chciało mu się wracać na noc, bo następnego dnia nadal miał dużo roboty przy ulach. Należało się spodziewać, że tym razem wróci dopiero za trzy dni, w niedzielę, sztywny ze zmęczenia, upaprany i bardzo zadowolony. Kris nie jeździł tam, jeśli nie musiał. Nie przepadał za pszczołami, ale czasem ojciec potrzebował pomocy, zwłaszcza przy dokarmianiu na zimę, kiedy trzeba było dźwigać bańki z wodą i cukrem. Wszelkie próby ograniczenia pasieki do kilku uli spotykały się z pogardliwym prychnięciem ojca i stwierdzeniem: – Prawidłowa gospodarka w pasiece zaczyna się od piętnastu uli. Mniej nie ma sensu. I tak było od ponad dwudziestu lat, kiedy ojciec odszedł na nauczycielską emeryturę. Niemal cały rok podporządkowywał pszczołom. Krisowi to nie przeszkadzało. Przeciwnie, ojciec – zajęty swoimi sprawami podobnie jak wcześniej, kiedy pracował w liceum i jako nauczyciel geografii przez cały rok organizował dla uczniów piesze rajdy po puszczy – nie wtrącał się w to, co robi syn. A ten zazwyczaj robił, co chciał, i chodził, gdzie chciał, najchętniej razem z Mariem, przyjacielem jeszcze ze szkoły. Kris, dziennikarz i dźwiękowiec lokalnego radia, i Mario, policjant i niespełniony informatyk, dalej razem szwendali się po uliczkach miasteczka, mimo że dziś nie byli już uczniami liceum, lecz facetami dobrze po trzydziestce. Ojciec zebrał jedzenie do koszyka, rozejrzał się jeszcze po kuchni, zajrzał w talerz Krisowi. – To ja jadę, będę w sobotę. Dasz sobie radę ze wszystkim? – Jasne, tato. To ty uważaj na siebie. – A wiesz co? Jeszcze kawkę z tobą wypiję, jak już wstałeś. – Ojciec włączył czajnik z wodą, nasypał sobie kawy do kubka, naszykował cukier. – Co planujesz dzisiaj robić? – Dwupłatowiec Heinkel, prototyp z trzydziestego pierwszego. Dłubanina przy kadłubie, do malowania jeszcze daleko. Siedzieli razem w ciszy, jeden nad śniadaniem, drugi nad kawą. – Mario przyjdzie? – Pewnie tak. Ma dzisiaj wolne. – Nie woli, żeby mówić na niego Marian? – zainteresował się po raz setny ojciec. – Nie, nie znosi, kiedy się tak do niego mówi. Ojciec dopił kawę, wstawił kubek do zlewu. W drzwiach od kuchni jeszcze dodał: – Krzysztof, pamiętaj, żeby wieczorem nakarmić rybki. JAKO PASJONAT GEOGRAFII OJCIEC NIE MÓGŁ DAĆ MU INACZEJ NA IMIĘ. A Krzysztof był godnym imiennikiem wielkiego podróżnika, przynajmniej na antenie podczas autorskiej audycji Przystanek w podróży. Codziennie po południu, między szesnastą a osiemnastą, objeżdżał w swoich opowieściach egzotyczne zakątki świata, o których wiedzę czerpał z zaczytanych egzemplarzy „National Geographic”, które wypożyczał z biblioteki. Składał też hołd jeszcze jednej postaci, tym razem fikcyjnej, Chrisowi Stevensowi, bohaterowi ulubionego serialu, mentorowi w kwestiach damsko-męskich, któremu – jakkolwiek by patrzeć – zawdzięczał i przezwisko, i ukochane zajęcie. Druga audycja, wieczorna, od osiemnastej do dwudziestej, była poświęcona starym, sentymentalnym piosenkom, zupełnie zapomnianym, których trudno szukać na innych antenach radiowych. Kiedy Mario stawiał pierwsze kroki w policji, było włamanie w domu kultury. Natrafił wówczas na pudło z pocztówkami dźwiękowymi, wyciągniętymi z magazynku na poddaszu. Kolorowe pocztówki z piosenkami, puszczanymi nad jeziorem w letnie wieczory w trakcie potańcówek dla mieszkańców, od lat leżały nieużywane. – Znalazłem coś. Coś w sam raz dla ciebie – oznajmił Krisowi tego dnia. Wieczorem pudło trafiło do studia, skąd nadawało Radio Kozienice. Kris przeszedł przez hol domu kultury, skręcił do pracowni modelarskiej, zapalił światła nad stołem. He-59 leżał rozgrzebany w porządku zrozumiałym tylko dla nich. Dzisiaj czekało ich wywiercenie otworów, przez które wsuną pręty niezbędne podczas łączenia kadłuba z dolnymi skrzydłami. Do audycji zostało jeszcze kilka godzin, mógł spokojnie wkleić kokpit pilota i obserwatora, zanim dołączy Mario i razem spasują zbiorniki z kadłubem. Kolejny model trafi na półki Klubu Młodego Modelarza. Kris i Mario żegnali się z nimi bez żalu, żaden z nich nie miał u siebie wystarczająco wiele miejsca. Kris – nadal mieszkający z ojcem – dysponował tylko jednym pokoikiem. Właściwie nigdy nie wyprowadził się z domu, nawet na studiach zabierał ze sobą rzeczy tylko na najbliższy tydzień. Kiedy ojciec owdowiał, szukanie innego lokum nie miało sensu. Mario natomiast po tym, jak udało mu się wynająć, a potem wykupić poddasze nad piekarnią przy Warszawskiej, dysponował całymi szesnastoma metrami kwadratowymi oraz kilkoma dodatkowymi pod skosami. Tak więc od lat zapełniali modelami regały klubu. Wiązało się to z dodatkowymi profitami. Kris i Mario dorobili się zgody na korzystanie z pomieszczeń klubu, nawet jeśli dom kultury był akurat zamknięty. Właśnie wtedy przychodzili tu najchętniej, bo było cicho i spokojnie i mogli palić bez wychodzenia na zewnątrz, jako że nie było w tym momencie nikogo, kto by ich pogonił z budynku. Kiedy powstało radio, dalej zdarzało się, że przychodzili razem. Kris prowadził swoje pierwsze serwisy informacyjne, a Mario słuchał, jak jego przyjaciel sobie radzi. Zupełnie tak, jakby dalej bawili się w szkolny radiowęzeł w czasach, kiedy Kris przestał interesować się aktorstwem, a zaczął się uczyć realizacji dźwięku. O ILE KRIS MIAŁ GADANE, O TYLE MARIO MIAŁ CIOS. Skuteczność tego zestawu legła u podstaw ich przyjaźni. Kiedy Mario zaczynał naukę w liceum, był idealnym obiektem kpin; imię Marian, włosy obcięte przez matkę, sweterek z bazarku i zaległości w stosunku do reszty klasy. „Marianka”, jak zaczęto go natychmiast przezywać, dość dobrze grał w piłkę i chyba tylko to uratowało go przed pełnym ostracyzmem rówieśników. Rozpaczliwie kaleczył angielski, miał niewiele do powiedzenia w klasowych dyskusjach, w których z kolei brylował Kris, przysypiał na zajęciach, a po szkole, zamiast włóczyć się po miasteczku jak inni, natychmiast wracał do domu PKS-em. Raz, na zakończenie drugiej klasy, dał się namówić na wspólny spacer. Poszli nad jezioro. Wszyscy wskoczyli do wody z pomostu, tylko on nie. Niby nic, usiadł na brzegu i majtał nogami. Kto wpadł na pomysł, żeby go ściągnąć za stopy do wody? Przytopili go wtedy, jego paniczne ruchy rozbawiły ich jeszcze bardziej. Nie dorastał nad wodą tak jak reszta, teraz Kris to wiedział. Mario w każde wakacje pracował razem z resztą rodzeństwa w gospodarstwie. Zbierał agrest, porzeczki, maliny i jeżyny rękami poszarpanymi przez kolce, pielił grządki z marchewką, ogórkami i sałatą w największym słońcu lata, przebierał groszek i fasolkę, żeby od jednego spleśniałego strączka nie zgnił cały worek. Tamtego dnia wyszedł na brzeg żałosny, prychający smarkami i wodą. – Marian! Marian! Marianka! Wracaj do wody! – darli się z kąpieliska, ale on odszedł, nie oglądając się na nich. Kiedy Kris zobaczył go po wakacjach, wiedział, że coś się zmieniło przez to lato. Jak Mario znalazł czas między zapełnianiem łubianek, nie wiadomo, ale zaczął trenować i to było widać. To już nie była Marianka, śmieszny Marian w dziwnym sweterku. To był właśnie Mario, Wielki Mario, jak go zaczęto nazywać, od tej pory ubrany na czarno, w ciężkich wojskowych butach. I na to przezwisko Mario przystał. Wybrał technikę walki, która pozwala wykopać w kosmos żartownisiów. Jego chód i podniesione czoło sprowokowały kolejne wygłupy, ale tym razem Mario się bronił i pilnie potrzebował adwokata. I tu niezaproszony wkroczył Kris, rozważający wówczas wybór szkoły aktorskiej. Wysoki, długowłosy, o przyjemnym głosie i uroczym uśmiechu gadał, załamywał ręce i prosił do skutku. Kiedy kolejny raz wyciągnął Maria z zaplecza sali do fizyki, gdzie wychowawczyni zapraszała rodziców po odbiór delikwenta, który naruszył regulamin szkolny, Mario podał mu rękę i powiedział: – Dzięki. Możesz na mnie liczyć. I Kris potraktował to najzupełniej poważnie.KRIS WYCIĄGNĄŁ Z PLECAKA WODĘ I KILKA JABŁEK. Będą musieli później wykombinować, do kogo się wkręcić na obiad. A może pójdą do baru pana Janka nad jeziorem? Na razie musi wystarczyć to, co przyniósł, i kawa parzona w małej kuchence domu kultury. Gdy tylko przyjdzie Mario, ustalą plany na długi weekend.\nObiecuje nam ranek wszystko, co chcemy miećPAWEŁ OD TYGODNIA GROMADZIŁ RZECZY DO ZABRANIA ZE SOBĄ. Buty, kurtka, koszulki i bielizna, dżinsy na zmianę, kąpielówki, gdyby im przyszło do głowy pojechać nad Wisłę. Od tak dawna szykował się na ten wyjazd, tyle starań. Grzegorz miał dużo obowiązków, to oczywiste przy jego funkcji. Do tego ciągle mnóstwo osób wokół niego oraz ich spraw, on sam wciąż na celowniku opinii publicznej. Paweł najczęściej miał wrażenie, że może tylko patrzeć z daleka i podziwiać, a także coraz bardziej jaskrawym kolorem krawata sygnalizować natężenie tęsknoty. To, że nikt nie mógł się dowiedzieć o ich związku – przy tym określeniu Paweł zawsze się uśmiechał – było oczywiste, tego nie trzeba było tłumaczyć. Rozumieli się bez słów od tak dawna. Kiedy Grzegorz zaczynał pracę jako szef biura burmistrza, Paweł właśnie otwierał swoją kancelarię w Kozienicach. Został zaproszony do burmistrza, który wygrał wybory samorządowe, na spotkanie otwierające nową kadencję w mniej formalny sposób. Usiadł wśród miejscowych notabli i zastanawiał się, czy będzie warto tu spędzić pół dnia. – Specjalizuję się w sprawach cywilnych. Rozwody i podział majątku to moja specjalność. Wcześniej czy później każdy do mnie trafi! – Tak się przedstawił, co zostało przywitane uprzejmymi śmieszkami. W czasie rozmów przy kieliszku wina podszedł do niego burmistrz i powiedział, nawiązując do jego słów, że ma właśnie taki problem, w którym mecenas prawdopodobnie mógłby pomóc. Oczywiście, rozwód burmistrza tuż po wyborach, które wygrał hasłem: „Wszystkie rodziny szczęśliwe w Kozienicach”, byłby skandalem, ale można by się do niego przygotować, czyż nie? Szczęśliwe rodziny zagłosowały na swojego burmistrza jeszcze raz, i kolejny, ale wtedy żaden z nich nie mógł tego przewidzieć. Rozwód burmistrza przekładany przez kolejne kadencje stał się równie nieziszczalny jak marzenie Pawła, żeby zamieszkać z Grzegorzem. Burmistrz przedstawił mu Grzegorza. Wysoki, ciemnowłosy, w dobrze skrojonym garniturze wyglądał niczym włoski piłkarz podczas konferencji prasowej. Uścisnęli sobie dłonie i Paweł wpadł po uszy. Grzegorz zaprosił go na obiad i tak zaczęli się w miarę regularnie spotykać. Tyle że Grzegorz postawił jeden warunek: dopóki żyje jego matka, sprawa jego preferencji, jak to określił, ma pozostać ściśle poufna. Paweł był gotów czekać tyle, ile będzie trzeba, żeby mogli w końcu razem zamieszkać. Tymczasem wymyślał fortele, żeby spędzać z Grzegorzem czas bez cudzych spojrzeń. Jednym z pretekstów, jakie wymyślili na samym początku, była rzekoma pasja wędkarska Grzegorza. Paweł kupił komplet wędek i innych akcesoriów, znalazł gospodarstwo, w którym jego partner, wracając do domu, kupował kilka okoni lub płoci. Miejsca, w których mogli pobyć sami, wyszukiwał przez internet. Tym razem była to chałupa po drugiej stronie Wisły, kawałek drogi, ale z wszelkimi wygodami i w bardzo dyskretnym miejscu. I tak pierwszy raz w tym roku uda im się wyjechać razem na weekend. Dzisiaj, zaraz po procesji Bożego Ciała, na którą burmistrz i ludzie z jego ekipy mieli iść z rodzinami. WĘDKI LEŻAŁY PORZUCONE W KĄCIE. Zapach letniego popołudnia wpadał przez uchylone okno, słychać było ćwierkanie ptaków uwolnionych wreszcie od upału. Grzegorz spał na kanapie, jak zwykle z rozrzuconymi ramionami, z siwiejącym torsem okrytym jedynie prześcieradłem. Paweł powoli rozpakowywał rzeczy z torby i układał w szafie na półkach i wieszakach, starając się przy tym jak najmniej hałasować. Sprawdził, czy w lodówce znalazły się wszystkie przywiezione produkty, wstawił jeszcze trzy butelki piwa, które Grzegorz lubił pijać przed snem. Ułożył jabłka na talerzu, wysypał pistacje do miseczki. Wyniósł kurtki do sieni, powiesił na wieszaku, ustawił porządnie buty. Zatrzymał się i chwilę patrzył przez okno sieni na drogę, którą przyjechali, otoczoną lipami aż po horyzont. Może i była to tylko chałupa wynajęta przez dwóch podstarzałych gejów na schadzkę, ale dla niego był to jedyny dom, jaki miał. I przez te niecałe cztery dni nikt i nic mu tego nie odbierze. Wsunął rękę do wewnętrznej kieszeni kurtki Grzegorza, wyciszył zupełnie dźwięk, wyłączył wibracje. To samo zrobił ze swoim telefonem. „Nikt i nic nas tu nie znajdzie”, uśmiechnął się.\nCzy znasz taki dzień, co nie kończy się zmierzchaniemDRZEMKĘ WISŁAWY PRZERWAŁ DZWONEK DO DRZWI. Jeden, drugi, trzeci. Po co ten alarm?! Najpierw okulary, potem kapcie, na końcu sweter. Trzy sekundy z pochylonym nisko czołem, żeby nie zakręciło się w głowie przy wstawaniu. Powoli przeszła przez jadalnię, kuchnię, sień. Otworzyła zamek, uchyliła drzwi. No tak, Jagoda. – Wisławo, moja kochana! Pomyślałam, że wpadnę! – Jagoda, ubrana jak zwykle w fiolety, była już w środku. – Zastanawiałam się, co tam robi nasza Wisia. I od razu po procesji przybiegłam! – Położyła torebkę, zdjęła żakiet i rozglądała się po pokoju. – Tak dawno u ciebie, kochana, nie byłam! „W rzeczy samej", pomyślała Wisława, "całe trzy dni. Czy przez kilkadziesiąt lat nie można się nauczyć, że po obiedzie muszę się przespać, że przed piętnastą nie ma po co do mnie zaglądać, że lubię zapowiedziane wizyty?” Jagoda była niereformowalna, ale miała wiele zalet, które należało docenić, szczególnie jeśli samej nie mogło się wiele zdziałać. Dzięki niej sprawy w banku czy urzędzie załatwiały się same, z biblioteki miała zawsze dostawę nowości, no i nie bez znaczenia było towarzystwo – godzina z Jagodą to jak cały dzień z kimś innym. Wisława wyjrzała na werandę. Ciemne chmury wisiały od strony jeziora. „Niestety, nie będzie herbatki na dworze. Szkoda. Trzeba zabrać pościel do domu i złożyć krzesełka”. Pierwsze krople deszczu spadły, kiedy kończyła. Na stole w jadalni czekała herbata, Jagoda kroiła kawałki placka i układała na talerzyku. – Wiesz, martwi mnie ta cała sprawa z monografią naszego miasta. Nie wiem, czy to dobry pomysł. Należy się to naszemu miastu, ale nie wiem, czy mieszkańcom? Mecenas Oleś też tak myśli. – Jagoda Marszałek jako sekretarz lokalnego stowarzyszenia i dyrektorka biblioteki powiatowej dowodziła najnowszym przedsięwzięciem burmistrza. – Doszliśmy nawet do wniosku, że być może trzeba zakończyć pisanie na II wojnie światowej, choć to już pewnie za blisko, bo jeszcze żyje kilka osób urodzonych przed wojną. A po co grzebać w historii rodzin, które żyją, mieszkają tuż o b o k ? – A co dokładnie mówi pan mecenas?… („lepiej podzielmy przez dwa”) – dokończyła w myśli Wisława. – Że najlepiej skupić się na królach – grzmiała na cały pokój dumnie wyprostowana Jagoda. – Władysław Jagiełło w drodze pod Grunwald, piękny moment naszej historii. Narodziny Zygmunta Starego, jeszcze lepiej. Stanisław August wizytuje fabrykę broni. Nie ma na to dowodów, ale można przyjąć, że tak było. Jest bardzo prawdopodobne, że tak było! Tak uważam, tak uważam – powtórzyła stanowczo Jagoda – że jest o czym pisać. Jest! Kozienice – miasto królów! A nie grzebanie w kółko w tym, co kto robił po wojnie. Jedni wracali, drudzy uciekali. Czego tu szukać? Tylko się ludzi drażni! SŁOŃCE WYSZŁO PO BURZY I OSUSZAŁO KAŁUŻE NA PODWÓRKU. Ze wszystkiego jest jakiś pożytek, z deszczu też. Zrobiło się chłodniej, nie trzeba podlewać kwiatów w ogrodzie, zamiast tego można posiedzieć wśród pachnącej zieleni. Wisława potrzebowała ciszy po tym, jak Jagoda powtórzyła wszystkie ploteczki z miasta i podsumowała kolejny raz, jak żałosnym mężczyzną jest mąż jej siostry. Jagoda nigdy nie mówiła o nim per szwagier i nie znosiła, gdy o mówiło się niej jako o s z w a g i e r c e Tolaka. Sławek Tolak był niskim, brzydkim facetem, pieniaczem, a jego jedynym osiągnięciem było ożenienie się z Malwiną, siostrą Jagody. Trzecia siostra, Kalina, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących, więc na innego szwagra nie było większych szans. Nie dość, że Tolak pił od lat, to jeszcze Malwina – a wraz nią Jagoda – zamartwiała się o najstarszego syna, Radka, który nie wiadomo, czym się zajmował. Malwina powiedziała siostrze w zaufaniu, że Radek zbiera dane, ale jakie, dla kogo i po co? Mało miała zmartwień i roboty na gospodarce, żeby jeszcze za młodym biegać i śledztwo robić? Jagoda kręciła głową nad tym, jak ciężkie życie wybrała jej siostra. Ploteczki płynęły żywym strumieniem, wystarczyło, że Wisława zapytała, co słychać w mieście. Na początek o tym, że stary Kaziuk znów pasł świnie na trawniku przy ulicy, czego mu tyle razy zabraniano, jakby nie wiedział, że mieszka w stolicy powiatu. – Długo się jeszcze tego może uczyć – skomentowała Wisława, ale Jagoda nie dostrzegła żadnej aluzji. Potem było o tym, że dom po Stanisławie Pliszce najwyraźniej ktoś wreszcie sprząta, bo kolejny tydzień kontener na śmieci stoi i złomiarze krążą wokół codziennie od rana i znów w bibliotece się mówi o skarbie pana Stanisława, co Jagoda uważa za bzdury i mecenas Oleś też. Później należało omówić sprawy biblioteki. Ta młoda, śliczna Basia z wypożyczalni chyba zupełnie straciła głowę, bo nic tylko wypatruje chłopaka z Krakowa, tego, co go powiat zatrudnił, żeby zdjęcia i dokumentację porobił do monografii, a on sobie z niej tylko żarty robi, tak przynajmniej to wygląda, żartuje i tyle. I najważniejsze, że burmistrz pochwalił bibliotekę za konkurs recytatorski na Dzień Dziecka, choć wcale na nim nie był, to chwalił jednak o g r o m n i e. O czym Wisława już słyszała i wiedziała, że usłyszy jeszcze tyle razy, ile będzie u niej Jagoda do czasu, aż burmistrz pochwali bibliotekę za coś innego. TRZASNĘŁA FURTKA ZA JAGODĄ. Za ogrodzeniem zaszczekał pies sąsiadów, potem dały się słyszeć skamlenie, wrzaski i strzelanie z bata. Najwyraźniej Pietrek nie pił dziś z Tolakiem, tylko wyżywał się na inwentarzu. O ciszy w ogrodzie można było tylko pomarzyć. Wisława podniosła się z krzesełka, trudno, czas zająć się kolacją. Weszła na werandę, odłożyła sekator i zapatrzyła się na stary hebel, zostawiony nie wiedzieć kiedy i czemu pod ławką. Coś w tym, co opowiedziała jej dziś Jagoda, nie dawało jej spokoju, ale co to było? „Mam osiemdziesiątkę – pomyślała – i mam prawo nie kojarzyć tak jak kiedyś”.\nPod nogami huczy ziemiaWRÓCIŁ DOPIERO PÓŹNĄ NOCĄ. Plątał się po drogach, kluczył; nie chciał, żeby ktokolwiek go zobaczył. Matka jeszcze nie spała. Wystarczyło jej jedno spojrzenie. – Raduś, dziecko, co się stało? – Nic. – Jeszcze tego brakowało, żeby jej powiedział. – Przecież widzę. – Mówię, że nic! – krzyknął. Poszedł do siebie. Zatrzasnął drzwi. „Co teraz? Co teraz?!” Rzucił się w ubraniu na łóżko. Zasłonił dłońmi twarz i z całej siły zacisnął powieki. Chciał wrzeszczeć, ale wiedział, że nie może. Walnął zaciśniętą pięścią w materac. Jeszcze raz. To nie pomoże. Usiadł. Wziął głęboki wdech i wyciągnął telefon z kieszeni. Wybrał numer, czekał na połączenie. Właściwie nie wiedział, co powie, kiedy usłyszy głos z drugiej strony. Sygnał w słuchawce powtarzał się raz po raz. Nikt nie odbierał. Nie udało się. Znowu się nie udało. Wstał. Przeszedł się po pokoju. Znów miał ochotę ryknąć z całej piersi, na cały dom. Albo czymś rzucić. Starał się zapanować nad oddechem. Zacisnął pięści. „Skup się! Co teraz?” Musi czekać. Po prostu musi czekać.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Bialy_latawiec-ebookRO/p02043749i020" target="_blank" title="Biały latawiec [Ewelina Matuszkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Biały latawiec [Ewelina Matuszkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Europa zimą - Zależna w podróży - blog podróżniczy z sensem\n0 2 m czytania 109 wyświetleń\nJest nas siedmioro. Ja z rodzicami, tak, jestem tak singielką jak i jedynaczką, i ich przyjaciele również z “dziećmi” w moim wieku. Decydują oczywiście ci którzy płacą, czyli ojcowie. Coraz bardziej wygodniccy, szukają pensjonatów przy stoku, z termami zaraz obok. Wieczory spędzają z alkoholem i kartami – zwłaszcza kartami, tu rządzi kanasta. Tydzień biesiady, tydzień spokoju, tydzień którego rodzice w życiu by nie oddali.\nradio w aucie nie działa, a jakoś trzeba przeżyć te 9 godzin\nNo i siedzimy w samochodzie zapełnionym nartami, książkami, jedzeniem i audiobookami (słuchamy “Gaumardżos” Mellerów – książkę podróżniczą o Gruzji. Przyjemną. Bardzo przyjemną. W Gruzji podobno nartki też mogą być niczego sobie). Jedziemy, jedziemy, zaraz wjedziemy do Austrii. Krajobraz bialusieńki, krajobraz coraz bardziej górzysty. Po prawej widzę już coś prawdziwie wyższego, a mijane po drodze miejscowości swoim architektonicznym stylem oznajmiają, że Salzburg tuż tuż. No to szu!\nW roku 2017 odkryłam Vorarlberg. Tam to się dopiero jeździ. Zobaczcie te stoki!\nNext PostNastępny Wracając do Azji: kilka słów o Melace


Brazowy zestaw ogrodowy Corfu z doniczką Keter - Aranżacje - Meblobranie.pl\nBrazowy zestaw ogrodowy Corfu z doniczką Keter\nElegancka doniczka Keter Large Planter (L-144L) - Brązowa\nNadesłane przez naszego klienta zdjęcie pokazuje ciekawą aranżację bardzo niewielkiego i prostego tarasu znajdującego się przy domu. Wykonana na ciemno żółto elewacja domu doskonale kontrastuje z kupionymi, ciemno brązowymi meblami. Na zdjęciu doskonale widać, jak niewiele trzeba, aby urządzić sobie przyjemny, przytulny wręcz taras, na którym bezproblemowo będzie można usiąść i odpocząć. Przedstawione na zdjęciu brązowy zestaw ogrodowy Corfu z doniczką Keter, to jedne z najchętniej wybieranych mebli ogrodowo-tarasowych, które cieszą się ogromnym zadowoleniem ze strony użytkowników.\nZestaw Corfu Set Curver zawiera stolik kawowy, dwa fotele oraz dwuosobową sofę. Najważniejszą jego cechą jest fakt, że cały komplet może być wykorzystywany zarówno w ogrodzie, czy tarasie, ewentualnie większym balkonie, jak również w pomieszczeniach wewnątrz domu. To bardzo duża zaleta mebli, ponieważ zwiększa niesamowicie ich funkcjonalność i elastyczność dostosowaną do zmian przestrzeni. Zestaw Corfu Set Curver wykonany został z tworzywa sztucznego, formowanego wtryskowo. Materiał ten, czyli polipropylen jest odporny na wszelkiego rodzaju warunki atmosferyczne, opady deszczu, śniegu, promienie słoneczne, temperaturę, a co najważniejsze bardzo wytrzymały i lekki. Bez większych problemów można przenosić pojedyncze fotele, bądź stolik samodzielnie. Ważną cechą tego zestawu jest jego przystosowanie użytkowe, które objawia się solidnie wykonanymi oparciami, dołączanymi poduszkami na siedziska, czy podłokietnikami, które mają szerokość pozwalającą swobodnie postawić na nich kubek z kawą, czy herbatą.\nzestaw ogrodowy corfu max 3 brązowy zestaw ogrodowy corfu weekend rattan efekt curver zestaw ogrodowy corfu set cappuccino curver keter zestaw ogrodowy corfu set cappuccino zestaw ogrodowy corfu opinie zestaw ogrodowy corfu set brown curver keter zestaw ogrodowy corfu fiesta zestaw ogrodowy corfu box set ze stolikiem skrzynią meble ogrodowe corfu max 3 zestaw corfu fiesta family