Zaostrza się akcja strajkowa w British Airways - Europejski Informator Lotniczy => Air-Europa.pl\nZaostrza się akcja strajkowa w British Airways\nNa przyszły tydzień związki zawodowe pilotów British Airways zapowiedziały pierwszą falę strajku. Zarząd przewoźnika potwierdził, że 70 proc. lotów odbędzie się zgodnie z rozkładem.\nJak twierdzi zarząd British Airways wszystkie operacje na lotniska Gatwick oraz City odbędą się planowo. Na Heathrow bez problemów ma się odbyć 60 proc. lotów długodystansowych oraz połowa krótkodystansowych.\nZwiązek zawodowy Union przedstawił grafik akcji protestacyjnych na najbliższe tygodnie. Protesty mają się odbyć w następujących dniach:\n30 maja – 3 czerwca\nZarząd British Airways nie chce zgodzić się na niektóre postulaty związkowców, wśród których są m.in. przywrócenie przywilejów emerytalnych oraz przywrócenie do pracy 55 osób zaangażowanych w strajk. Konflikt między zarządem BA a związkowcami jest już jednak coraz mniej merytoryczny, a obie strony coraz bardziej bronią swoich pozycji. Spór coraz bardziej przybiera charakter ambicjonalny, by pokazać, która strona okaże się silniejsza. Na wszystkim tracą pasażerowie, których plany wakacyjne oraz wyjazdy na Mundial w RPA są coraz bardziej zagrożone. Cierpią także finanse British Airways – tylko na okres strajku firma chce zatrudnić dodatkowych 1000 pilotów, wynająć samoloty oraz skierować pasażerów mających rezerwacje do konkurencji.


1978 • Strona 135 z 142 • 1 ... 132, 133, 134, 135, 136, 137, 138 ... 142\nprzez tylkospokojnie 23 paź 2015, 00:41\nPo kilkunastu latach walki z depresja i nerwica lekarz rodzinny przepisal mi Trittico CR w dawce 150mg. Po kilku tygodniach stosowania poczulem sie naprawde dobrze lecz cierpialem na taka sennosc, ze mialem problemy aby swobodnie sie porozumiewac. Teraz zazywam Escitaloparm Activis 10mg - sennosc znikla podobnie jak wszystkie pozytywy zwiazane z braniem Trittico. Czy myslicie, ze rozwiazaniem mogloby byc polaczenie tych lekow? Problem w tym, ze jestem teraz w Anglii i w Polsce bede dopiero na swieta. Moze ktos z was poradzi mi w jaki sposob moglbym pozyskac jakas konkretna porade/recepte? Moze konsultacje online? Dziekuje za wszelka pomoc.\n22 paź 2015, 23:36\nprzez Hooded Spirit 23 paź 2015, 14:44\ntutaj możesz sprawdzić interakcje leków. Nawet jeżeli teoretycznie wyjdzie Ci na tej stronce, że można mixowac to i tak poradziłbym się lekarza, albo kogoś zorientowanego z forum.\nprzez alu 28 paź 2015, 13:11\nCzy mirtazapina wyklucza stosowanie metoklopramidu? Tylko ten drugi pomaga mi na mdłości, lekarka nastraszyła mnie zespołem serotoninowym, ale ani w interakcjach ministerstwa zdrowia nic nie ma, ani na stronach zagranicznych. Napisane jest tylko, że takie połączenie może wywoływać wzmożoną senność. No i ufać psychiatrze, czy brać doraźnie jeśli potrzebuje?\nprzez Lord Cappuccino 28 paź 2015, 13:25\nOdnoszę wrażenie, że Ci lekarze coraz częściej zdobywają dyplomy w komórce pod schodami i w ogóle nie używają organu zwanego mózgiem... W jaki niby sposób jednoczesne stosowania metoklopramidu i mirtazapiny miałoby doprowadzić do zespołu serotoninowego? Zespół serotoninowy to z definicji stan nagromadzenia zbyt dużej ilości serotoniny w oun. Może wystąpić przy jednoczesnym zastosowaniu SSRI+IMAO, kilku inh. wych. zwrt. serotoniny naraz (SSRI, TLPD, trazodon, dekstrometorfan, dziurawiec itp.), albo leków serotoninergicznych+ trzeba by zjeść chyba z kilkukilogramowy worek prekursorów serotoniny (pokroju 5-HTP). Mirtazapina nie wpływa na wychwyt zwrotny serotoniny, a większość receptorów serotoninowych, jeśli nie wszystkie , do których posiada powinowactwo- blokuje. Metoklopramid jest antagonistą receptora serotoninowego 5-HT3 i agonistą receptora 5-HT4.\nEwentualna interakcja jaka może nastąpić pomiędzy tymi lekami to taka, że metoklopramid jest inhibitorem CYP2D6, a to jeden z enzymów metabolizujących mirtazapinę, więc może do pewnego stopnia podbijać jej stężenia , ale nieznacznie , bo mirtazapina jest metabolizowana na kilku szlakach , przez kilka izoenzymów cytochromu P450. Plus dwa te leki do jakiegoś stopnia wpływają na oun (metoklopramid jest też antagonistą receptora D2), więc jak sama napisałaś- mogą się delikatnie nasilić pewne objawy ze strony oun- typu senność.\nPani doktor pier.doli jak potłuczona.\nprzez alu 28 paź 2015, 13:34\nDark Passenger, tak też myślałam! Na moje wątpliwości odpowiedziała tylko "proszę panią, nasze leki bardzo się nie lubią z metoklopramidem, proszę tego nie brać, bo może się to skończyć nieprzyjemnym zespołem serotoninowym". OK, rozumiem, że SSRI+metoklopramid nie powinny się łączyć, ale mirtazapina ... już przewertowałam cały internet w tej sprawie, dzięki za upewnienie mnie!\nZwłaszcza, ż ena stronie MZ połączenie tych dwóch leków oznaczone jest na zielono jako "brak interakcji".\nprzez Lord Cappuccino 28 paź 2015, 13:44\nNajbardziej mnie rozyebały opracowania, opisy przypadków klinicznych, gdzie wystąpił rzekomy zespół serotoninowy podczas jednoczesnego stosowania SSRI i metoklopramidu. O dziwo, tylko u osób w wieku podeszłym. Przypadek? Nie sądzę. Autorzy tam zwrócili uwagę, że przy takim połączeniu u niektórych pacjentów wystąpiły nasilone objawy pozapiramidowe (sami chyba nie wiedzieli o czym piszą, bo EPS , a zespół serotoninowy to są dwie różne sprawy , EPSy występują w złośliwym zespole neuroleptycznym mylonym z ZS). A konkluzja pod koniec była taka- że przyczyną tego stanu rzeczy jest interakcja na poziomie farmakodynamicznym, tj. SSRI blokują wychwyt zwrt. serotoniny = zwiększona ilość serotoniny = nasilona transmisja serotoninergiczna = osłabiona transmisja dopaminergiczna (bo te dwa układy stoją w kontrze do siebie) , + metoklopramid, który ma działanie antydopaminergiczne (jest antagonistą receptora dopaminowego D2) = objawy pozapiramidowe. No myślałem, że yebnę ze śmiechu. Gdyby w istocie tak było to 90% pacjentów psychiatrycznych, którym psychiatrzy augmentują kurację SSRI przy pomocy neuroleptyków (które są antagonistami D2) powinno wylądować w szpitalu albo na cmentarzu. Nawet pomimo tego, że niektóre neurolepy atypowe posiadają bajery typu blokada 5-HT2a co częściowo może chronić przed EPS. A jakoś multum osób zgodnie z zaleceniem lekarza wesoło łyka SSRI + kwetiapinę , olanzapinę , amisulpryd, sulpiryd czy risperidon (itd.) i nic złego im się nie dzieje. Reasumując- dziadki zapewne doświadczyły NMS, a nie ZS, ale tępe cepy nie potrafią wyciągnąć logicznych wniosków.\nprzez alu 30 paź 2015, 21:41\na propos interakcji metoklopramidu z mirtagenem - aż z ciekawości zapytałam na abc zdrowie i kolejny lekarz powiedział, że nie wolno ;] https://portal.abczdrowie.pl/pytania/je ... Zdrowie.pl\nprzez Lord Cappuccino 31 paź 2015, 07:52\nBo Ci lekarze sa tepi. Bazuja na nieaktualnych , ksiazkowych truizmach I nie potrafia wyjsc z mysleniem poza schematycznosc. Tak jak wszyscy mowili, ze nie wolno laczyc SSRI z tianeptyna(SSRE), bo grozi to zespolem serotoninowym. No ciekawe kur.wa w jaki niby sposob jak SSRI blokuja wychywt zwrt. serotoniny I zwiekszaja jej stezenia , a tianeptyna miala byc induktorem wychwytu zwrt. serotoniny I zmniejszac jej stezenia, a ZS to Stan z definicji zwiazany z nadmiernym nagromadzeniem serotoniny w oun. Juz pomijam fakt ze od dawna wiadomo, ze byl to blad , bo w swietle najnowszych badan tianeptyna w ogole w klinicznie istotnym stopniu nie wplywa na serotonine, tylko jest agonista opio I modulatorem DA I GLUT. No ale w polskiej literaturze fachowej dalej czytamy nieaktualne bzdury wg ktorych uczy sie studentow.\nprzez Franz Maurer 31 paź 2015, 12:14\nCzy do Anafranil SR 75 (klomipramina) branego 1 x rano i 1 x wieczorem można dodać mirtazapinę (Mirtagen)? Jeżeli tak, to czy robić jakiś odstęp pomiędzy wieczorną dawką Anafranilu i mirtazapiny, czy można razem?\nprzez hellian 06 lis 2015, 12:18\nMożesz łączyć oba leki, nie ma żadnego problemu. A żadne przerwy nie są konieczne.\nprzez TylerDurden23 10 gru 2015, 23:51\nCzy może zachdzic jakaś interakcja między lekami: Anafranil, Mianserin i Pernazyna, a SARMami: Ostatyna, MK-667 ? Za odpowiedź z góry dziękuję :)\nOstatnio edytowano 10 gru 2015, 23:53 przez TylerDurden23, łącznie edytowano 1 raz\nprzez alu 10 gru 2015, 23:52\nTylerDurden23, tu możesz sprawdzić wszystkie interakcje http://bil.aptek.pl/servlet/interakcje/list?who=doctor\nprzez Lord Cappuccino 11 gru 2015, 00:01\nNie sprawdzisz tego bo enobosarm(ostaryna) i ibutamoren(MK-667) to nowe "leki", substancje dopiero w fazie badań klinicznych, w związku z czym nie występują w żadnych bazach danych i nie są znane interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi, neuroleptycznymi itp.\nprzez remson5 11 gru 2015, 14:40\nJestem tu nowy.Mam pytanie odnośnie mojej kombinacji ktora dostałem na ciężka depresje lękową.\nObecnie biore(od dwuch miesięcy) mirtazapinę 30mg ,dipeperon 40mg na noc i wenlafaksyne 150 mg z rana.\nNiestety dalej nie czuje sie jeszcze dobrze.Dzisiaj moja psychiatra dołorzyła mi do tego wszystkiego jeszcze\nabilify 5mg.Chciałbym dowiedzieć czy brał może ktoś taką kombinacje.Troche tego dużo i mam pewne obawy .Dodam ,że największym moim problemen teraz jest brak koncentracji,zaburzona pamięć krótkotrwała,widzenie jakby zza szyby.


Jaki rozmiar ubranek wybrać dla noworodka? Blog Zyzio&Zuzia\n» Jaki rozmiar ubranek wybrać dla noworodka?\nWyprawka dla noworodka to dla przyszłej mamy nie lada wyzwanie. W artykułach, gazetach, czy na forach znajdziemy tysiące złotych rad i wskazówek. Również wokół rozmiarów toczy się niejedna zażarta dyskusja. Jaki rozmiar ubranek kupić dla noworodka? Czy standarowe 56? A może zacząć dopiero od 62? A co to ten rozmiar 50? Czy tylko dla wcześniaków?\nNa te kilka pytań postaramy się udzielić Wam dzisiaj odpowiedzi.\nWyprawka to cały proces przygotowywania się przyszłych rodziców do przybycia nowego członka rodziny. Musimy zadbać o odpowiednie dla niego miejsce, potrzebne meble i akcesoria. Również musimy skompletować całą garderobę dla noworodka.\nW internecie możemy znaleźć gotowe listy ubrań, jakie powinniśmy mieć na start. Należy jednak zwrócić uwagę, że te listy są ogólne i nie zawsze musimy się ich sztywno trzymać. Inaczej będzie wyglądała wyprawka przygotowana na styczeń, inaczej ta na lipiec, a jeszcze inna to ta na październik.\nJak tylko zdobędziemy informacje, co powinniśmy dla naszego Malucha zakupić pojawia się kolejne ważne pytanie. W jakim rozmiarze?\nTypowym rozmiarem dla noworodka jest rozmiar 56\nDla typowego dziecka 56 powinno starczyć na 1 do 2 miesięcy. Rozmiar 62 nosi się już dłużej od 2 do 4miesiąca. Rozmiar 68 zaś od 3 do 6 miesiąca życia. Oczywiście zdarza się niejednokrotnie, że dziecko pomimo wskazań USG rodzi się sporo mniejsze lub sporo większe.\nJeśli Maluszek będzie miał ok 48-53 cm długości, to przez pierwsze tygodnie najlepiej będzie na nim leżał rozmiar 50. Jeśli w przedziale 54-58 to idealny będzie rozmiar 56. Rzadko zdarza się dziecko dłuższe 59-62cm. Dla tak dużych dzieci rozmiar 56 może być od razu na styk lub przyciasny.\nCzęsto słyszymy również mit, że warto zaczynać od kilku ubranek na 62 i znacznie więcej na 68 bo dziecko dłużej ponosi. Owszem jest to po części prawdą. Rozmiar 62 i 68 każdy niemowlak na pewno założy nie raz. Jednak malutki noworodek, który przez pierwsze tygodnie dodatkowo podkurcza rączki i nóżki, najczęściej się w nich będzie topił. Czasami zdarzy się, że wybrane na zapas ubranka, na 5,6 miesiąc życia rozminą nam się z pogodą i w efekcie nie założymy ich w ogóle.\nDobierając ubranka, warto również zwrócić uwagę na różnicę w rozmiarówkach między firmami. Typowo polska rozmiarówka to ta opisana wyżej, w niektórych sieciówkach, np. H&M, Cocodrillo czy Lidl ubranka wypadają większe. Najlepiej posortować sobie je zaraz po praniu i prasowaniu patrząc po długości. Zabezpieczy nas to przed sytuacją, że ciuszek nie zostanie nigdy założony.\nPrzy wyborze rozmiarów warto zwrócić szczególną uwagę na rzeczy jednoczęściowe.\nPajacyk, śpioch czy kombinezon najszybciej staną się ciasne. Spodnie, półśpiochy, bluzy, bluzki czy kurtki starczają zwykle na dłużej. Niektóre ubranka pomyślane są przez producentów tak, aby rosły wraz z dzieckiem. Pajacyki mają wiązanie, którym regulujemy długość, dresy czy kombinezony, np. podwójne ściągacze przy rękach i przy nogach. Spodnie i półśpiochy mogą mieć podwijany ściągacz również w pasie. Takie sprytne rozwiązania sprawiają, że poszczególne ubranka nosimy dużo dłużej.\nSzukajmy zatem sprytnych i funkcjonalnych rozwiązań. Pamiętajmy, że pomiary z USG nie muszą się potwierdzić, a duże na USG dziecko może mieć faktycznie 4kg wagi, ale np. tylko 52cm długości.\n#komplet na chrzest\n#komplet dla niemowlaka\n#zestaw na start\nSzlafrok dziecięcy mięciutki ciepły gruby rozmiary 86-164 szaro-różowy


Anonymo przegrywa powtórzony mecz przeciwko NiP – APYnews - Portal Ludzi Internetu\nAnonymo przegrywa powtórzony mecz przeciwko NiP\nPo esportowej aferze z ostatnich dni, trzecia, decydująca mapa spotkania polskiego zespołu Anonymo przeciwko szwedzkiemu NiP, została dziś powtórzona. O 21:00 rozpoczęło się spotkanie, które śledziły dziesiątki tysięcy esportowych kibiców z Polski. Starcie na Mirage niestety dla rodzimej formacji skończyło się wynikiem 16:11 dla NiP.\nO aferze związanej z powtórzeniem meczu, pisaliśmy wczoraj w artykule na naszej stronie. Ostatecznie mecz polskiej drużyny przeciwko NiP na turnieju Flashpoint został powtórzony dziś o 21:00. Transmisję na kanale Izaka w szczytowym monecie oglądało ponad 111 tysięcy widzów.\nSpotkanie od samego początku było bardzo zacięte i wyrównane. Anonymo rozpoczęło od strony zawodników terrorystów. Pierwsza część mapy zakończyła się jednak wynikiem 8:7 na korzyść NiP. W drugiej części spotkania działo się równie dużo. Szwedzi ruszyli z 3 wygranymi rundami, a chwilę później odrobili je Polacy, doprowadzając do wyniku 11:11. Dalsza część spotkania należała do NiP, które doprowadziło do wyniku 15:11. Polacy obronili 3 rundy meczowe, ale niestety to nie wystarczyło. Spotkanie skończyło się wynikiem 16:14 dla NiP.\nNiestety, pomimo olbrzymiego wsparcia esportowej społeczności, polskiej drużynie nie udało się powtórzyć piątkowego zwycięstwa. Polacy pokazali jednak wielkie umiejętności i serce do gry, a widzowie udowodnili, jak ważny był to mecz. Liczba 111 tysięcy widzów na polskim streamie to wynik porównywalny jedynie do legendarnych spotkań Virtus.pro sprzed lat.


Puchar Lavera: drużyna Europy mistrzem pierwszej edycji turnieju. Decydujące punkty zdobył Roger Federer - Sport WP SportoweFakty\nDrużyna Europy wygrała rozgrywany na korcie twardym w hali w Pradze Puchar Lavera. Tenisiści ze Starego Kontynentu pokonali ekipę Reszty Świata 15:9.\nMarcin Motyka 24 Września 2017, 20:59\nPAP/EPA / MARTIN DIVISEK / Tenisiści z Europy cieszą się ze zwycięstwa w Pucharze Lavera 2017\nTenisiści wznowili rywalizację przy prowadzeniu Europy 9:3 po dwóch dniach zmagań. W niedzielę za każdy wygrany mecz przyznawane były trzy punkty, dlatego też mimo dużej straty, drużyna Reszty Świata miała szansę, by rozstrzygnąć turniej na swoją korzyść.\nNiedzielne zmagania zaczęły się od meczu deblowego. Reprezentujący Resztę Świata Amerykanie John Isner i Jack Sock pokonali 7:6(5), 7:6(6) parę Tomas Berdych / Marin Cilić i podtrzymali nadzieję swojej drużyny.\nLecz w następnym pojedynku trzy punkty powędrowały na konto Europejczyków. Alexander Zverev wygrał 6:4, 6:4 z Samem Querreyem i w tym momencie wynik brzmiał 12:6 dla tenisistów ze Starego Kontynentu. Rywalizację mógł zakończyć Rafael Nadal, ale niespodziewanie przegrał 5:7, 6:7(1) z Johnem Isnerem.\nTo oznaczało, że po 11 meczach Europa prowadziła, ale tylko 12:9. W ostatnim spotkaniu zmierzyli się Roger Federer i Nick Kyrgios. Sytuacja była jasna. Zwycięstwo Szwajcara oznaczało zdobycie Pucharu Lavera przez ekipę gospodarzy. Gdyby wygrał Australijczyk, o losach całej rywalizacji musiałaby zadecydować dodatkowa gra deblowa.\nStarcie Federera z Kyrgiosem od początku trzymało w napięciu, a obaj gracze prezentowali tenis na najwyższym poziomie. Pierwszego seta 6:4 wygrał Australijczyk, w drugim lepszy 7:6(6) był Szwajcar.\nRemis po dwóch setach oznaczał rozgrywanego do dziesięciu wygranych punktów super tie breaka. W nim emocje sięgnęły zenitu. Federer przegrywał już 5-8, ale popisał się znakomitym finiszem. Odrobił stratę, przy stanie 8-9 obronił piłkę meczową i zwyciężył 11-9.\nRadość w obozie Europejczyków była ogromna. Federer i Nadal padli sobie w objęcia. Reszta Świata natomiast pogrążyła się w smutku. Najbardziej Kyrgios, który po zakończeniu meczu płakał.\nTym samym Puchar Lavera został wygrany przez Europę. W składzie triumfatorów znaleźli się Rafael Nadal, Roger Federer, Alexander Zverev, Dominic Thiem, Marin Cilić, Tomas Berdych i Fernando Verdasco, który pełnił rolę rezerwowego. - Jestem dumy z postawy swojej drużyny - powiedział kapitan zwycięzców Bjoern Borg.\nTo była pierwsza edycja Pucharu Lavera. Turnieju, choć nieoficjalnego, w którym jednak wzięły udział największe gwiazdy męskich rozgrywek. Druga odbędzie się za rok w Chicago.\nPuchar Lavera, Praga (Czechy)\npiątek-niedziela, 22-24 września\nEuropa - Reszta Świata 15:9\nGra 1.: Marin Cilić - Frances Tiafoe 7:6(3), 7:6(0)\nGra 2.: Dominic Thiem - John Isner 6:7(15), 7:6(2), 10-7\nGra 3.: Alexander Zverev - Denis Shapovalov 7:6(3), 7:6(5)\nGra 4.: Tomas Berdych / Rafael Nadal - Nick Kyrgios / Jack Sock 3:6, 7:6(7), 7-10\nGra 5.: Roger Federer - Sam Querrey 6:4, 6:2\nGra 6.: Rafael Nadal - Jack Sock 6:3, 3:6, 11-9\nGra 7.: Tomas Berdych - Nick Kyrgios 6:4, 6:7(4), 6-10\nGra 8.: Roger Federer / Rafael Nadal - Sam Querrey / Jack Sock 6:4, 1:6, 10-5\nGra 9.: Tomas Berdych / Marin Cilić - John Isner / Jack Sock 6:7(5), 6:7(6)\nGra 10.: Alexander Zverev - Sam Querrey 6:4, 6:4\nGra 11.: Rafael Nadal - John Isner 5:7, 6:7(1)\nGra 12.: Roger Federer - Nick Kyrgios 4:6, 7:6(6), 11-9\nCzy uważasz, że Puchar Lavera na stałe zagości w kalendarzu męskich rozgrywek?\nkaman 25-09 13:19 Zgłoś komentarz\nWielki Roger Federer potwierdził swą mityczną wielkość! Cóż za wspaniały tenis w wykonaniu Maestro! Nie mogłem oderwać oczu od Rogera lejącego niewychowaną miernotę Kyrgiosa. ^_-\nUpośledzony Australijczyk po meczu się popłakał, cóż za zachowanie niegodne 22 latka! Słusznie Roger utarł nosa jemu i jego równie "mądrym" kolegom - wszyscy zachowywali się jakby pomylili przedszkole z poważną rywalizacją! Zachowanie tych chłystków było karygodne, przed wielkimi mistrzami z #TeamEurope to pożal się Boże #TeamWorld wyglądało jak małpy z zoo! Cóż to za maniery? Czy to mają być przyszli mistrzowie? Tiafoe i Shapovalov, którzy zrobili na mnie dobre wrażenie w ostatnich miesiącach tym razem bardzo mnie zawiedli swym zachowaniem niegodnym przyszłych mistrzów! Jestem pewny, iż z taką arogancją podzielą los swoich miernych drużynowych kolegów - ulubieńca (nie)drogiego Baselinera grubasa Socka, niezrównoważonego troglodyty Kyrgiosa i głównego podrywacza mało urodziwych tenisistek Kokkinakisa. Ciekaw jestem jaką rolę przyjmą Tiafoe i Shapovalov w tej grupie miernot? Czas pokaże, a ja będę teraz krytyczniej ich oceniał, gdyż wysoko sobie cenie zachowanie godne mistrzów, czym pochwalili się spokojny Domi Thiem i ku memu zdziwieniu Sasha Zverev, który na światowych kortach był godny stać obok pajaców Socka, Kyrgiosa i Kokkinakisa, lecz udział w Laver Cup obok takich mistrzów wielkoszlemowych jak Roger Federer, Rod Laver, Bjorn Borg, John McEnroe, Rafael Nadal i Marin Cilic obudził w Sashy dobre maniery. Będe teraz dla Niemca łaskawszy, jeśli ten podtrzyma swoje grzeczne zachowanie. ^_- Byłem wściekły, gdy pseudo liderek Hiszpanik Nadal rutynowo przegrał z pseudo tenisistą Isnerem, gdyż numerowi 1 nie przystoi taka porażka! Mam nadzieje, iż ten mecz zaliczą Hiszpanikowi do bilansu meczów z Isnerem, który do wczoraj wynosił 6-0, gdyż Nadal powinien się wstydzić i widzieć ten blamaż w oficjalnych statystykach! Roger na pewno bardzo się wstydził za swojego "kolegę" z drużyny. Na szczęście "Rafa" odrobinę poprawił moje zdanie o nim swoim oddanym kibicowaniem Bogowi Tenisa. Maestro potrzebował ogromnego dopingu, by zlać irytującego gburowatego Kyrgiosa i zapewnić zasłużone zwycięstwo Europie, gdyż przegrana z takimi amatorami to byłby wstyd. Już żałuję, iż Laver Cup dobiegł kożca, były to fascynujżce 3 dni wspaniałego tenisa i historyczny debel Fedala. ^_-\nAllez 25-09 07:47 Zgłoś komentarz\nFantastyczny mecz Rogera i Kyrgiosa. Dramaturgia niezwykla. Nick prowadzil , ale Roger walczyl do konca, bylo warto! Dlugie wymiany i te bomby Nicka z jego diabelnie szybka reka - jak ten Federer to wytrzymywal na swojej rakiecie... Fantastyczna gra obu. W pierwszym secie zazarty osmy gem, skladajacy sie z 16 pilek, gdzie Nick obronil 3 breakpointy. I drugi set, w ktorym do ostatniej pilki i breakpointa nie bylo wiadomo, czy zaraz mecz sie nie skonczy zwyciestwem Nicka, No i 3.set czyli supertiebreak. W koncowce nerwy i double faulty ale to nic dziwnego. Dramatyczna pogon Federera od 2-5 i zaciekla walka ...I wreszcie ta ogromna radosc Rogera wsrod kolegow i lzy Nicka, pocieszanego porzez swoj zespol. Tutaj skrot meczu, warto obejrzec:\nAllez 25-09 07:46 Zgłoś komentarz\nNiesamowite bylo widziec Team Spirit najwiekszych graczy, ktorzy zwykle walcza przeciw sobie o najwyzsze cele a oto dzis nagle znalezli sie w jednej druzynie\nSeb Glamour 24-09 22:36 Zgłoś komentarz\nEch Rafa......tak wtopić....i to z Long Johnem.\nKamileki 24-09 21:48 Zgłoś komentarz\nFajny turniej - zawodnicy grali skoncentrowani jak na największych turniejach i pokazali dużo dobrego tenisa. Kolejne edycje mogą być równie ciekawe, kilku panów przecież w tym roku\nbrakowało. Dobrze, że ktoś taki jak Rod Laver doczekał się zorganizowania tego typu imprezy. Przyzwyczailiśmy się w turze do zażartej rywalizacji na śmierć i życie, dlatego wiele sytuacji było tutaj zupełnie nowych. Szczególnie interesująca była drużyna Europy w której każdy z sześciu zawodników był innej narodowości. Ciekawie było zobaczyć jak kortowi rywale stają się doskonałą jednością na krótki okres Pucharu Lavera. Nadal szalał w swoim obozie, a podczas decydującego rozdania przeżywał mecz Federera tak jak swój własny by po ostatniej piłce rzucić się Szwajcarowi na ramiona (a co z biednymi plecami Feda?, Oj Rafa uważaj!). Roger cieszył się z wygranej tak jakby wygrał Wielki Szlem i pokazał, że będzie mocny w ostatniej części sezonu - wygrał wszystkie trzy swoje pojedynki, które rozegrał i zdobył najwięcej punktów dla Europy (dla drużyny Reszty Świata liderem okazał się John Isner, który lubi grać w hali.) Gratulacje więc dla drużyny chłodnego Borga, za rok w Chicago McEnroe z pewnością będzie chciał wziąć rewanż - bo jak pokazała pierwsza edycja turniej ten mało miał wspólnego z grą towarzyską , a walka toczyła się do upadłego.\nCzechy Praga Tenis ATP Roger Federer Rafael Nadal Marin Cilić Tomas Berdych Fernando Verdasco Sam Querrey Bjoern Borg John Isner Jack Sock Dominic Thiem Nick Kyrgios Alexander Zverev Puchar Lavera


CD Projekt wyłącznym dystrybutorem filmów DVD The Walt Disney Company | GRYOnline.pl\npress release CDP.pl Press Release 4 czerwca 2009, 23:39\nCD Projekt ma ogromną przyjemność poinformować o rozszerzeniu współpracy z The Walt Disney Company Polska.\nCD Projekt ma ogromną przyjemność poinformować o rozszerzeniu współpracy z The Walt Disney Company Polska. Od siedmiu lat CD Projekt jest wyłącznym partnerem licencyjnym Disneya w dystrybucji gier. W wyniku rozszerzenia współpracy firma będzie również wyłącznym dystrybutorem filmów Disneya na DVD i Blu-Ray. 9 listopada 2009 roku w strukturze CD Projekt rozpocznie działalność dział domowej rozrywki i gier – specjalny zespół odpowiedzialny za sprzedaż i marketing obu linii produktów. CD Projekt wchodząc w nowy obszar rozrywki, jakim są filmy, chce wykorzystać swoje kilkunastoletnie doświadczenie w branży gier. Firma planuje m.in. popularyzację nowych nośników oraz wprowadzenie filmowych serii wydawniczych. Pierwszym filmem, który CD Projekt wyda na BluRay i Disney DVD będzie „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków”.\n„TWDC Polska, WDSHE i DIS konsolidują w ten sposób sprzedaż produktów multimedialnych w rękach jednego partnera. Disney DVD i Blu-Ray będą teraz sprzedawane razem z grami na PC i na konsole, dzięki czemu nasi konsumenci otrzymają zintegrowana, szeroką ofertę rozrywki rodzinnej” – mówi Katarzyna Westermark, dyrektor generalny The Walt Disney Company (Polska). „My jako Disney Polska będziemy mogli zapewnić ujednolicone wsparcie marketingowe dla wszystkich premier DVD, Blu Ray i gier, a także dla naszego katalogu produktów przeznaczonych dla dorosłych i dla dzieci.” – dodaje.\n„Wspólna dystrybucja Disney DVD i Blu-Ray z grami oznacza dla klientów jeszcze więcej magii Disneya. To bardzo symboliczne, że pierwszym tytułem wydanym przez CD Projekt będzie ten, od którego wszystko się zaczęło dla naszej firmy – Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków, film który po raz pierwszy ukaże się w high definition na Blu-Ray” – komentuje Cecilia Tosting, Senior Vice President Walt Disney Studios Home Entertainment, EMEA. „Dzięki naszym klasycznym tytułom i fantastycznymi premierami, jak Dzwoneczek i zaginiony skarb czy Załoga G, CD Projekt będzie mógł zaoferować klientom w Polsce wartościowy produkt wysokiej jakości.”\n„Pracując wspólnie, mamy doskonałą okazję, by w sposób naturalny dotrzeć z naszymi grami do jeszcze większej liczby graczy w całej Polsce” – mówi Theirry Braille, Vice Presdident Disney Interactive Studios. „Ogromne doświadczenie CD Projektu gwarantuje, że z łatwością obsłużymy tak nasze obecne, jak i nowe rynki w przyszłości.”\nMichał Kiciński, wspówłaściciel CD Projekt, uważa, że połączenie dwóch linii biznesu – gier komputerowych oraz filmów DVD – to wielka szansa dla rozwoju domowej rozrywki w Polsce: „Bardzo się cieszymy z możliwości dalszego rozwoju, jaki daje praca przy filmach Disneya. Chcemy nasze wieloletnie doświadczenie w branży gier komputerowych wykorzystać w pracy przy filmach. Uważam, że połączenie marketingu gier z marketingiem filmowym będzie korzystne dla obu branż”.\nWśród wydawanych przez CD Projekt tytułów znajdą się wspaniałe historie i niezapomniane postaci z przepastnego katalogu Disneya. Wśród nadchodzących premier są m.in.: Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków, Dzwoneczek i zaginiony skarb, Załoga G oraz Odlot. I to dopiero początek. Przypominamy, że firma Disney ma w sowim portfolio nie tylko produkcje dla najmłodszych, ale także dla starszych odbiorców: np. bardzo popularne seriale i filmy jak Piraci z Karaibów, Skarb Narodów, LOST: Zagubieni, Gotowe na Wszystko, czy też Chirurdzy.\npress releasefilmy Grupa CD Projekt Disney\nBatman: Arkham Asylum w planie wydawniczym Cenega


Wyniki 11-20 spośród 22 dla zapytania: authorDesc:"Sylwester Robak"\nNarażenie pracowników zajmujących się instalacją, serwisem oraz demontażem systemów fotowoltaicznych na szkodliwe czynniki biologiczne, chemiczne i psychofizyczne DOI:10.15199/48.2017.12.57\nDo najważniejszych wyzwań przed jakimi stoi współczesna cywilizacja zalicza się ochronę środowiska naturalnego. W zakresie energetyki, spośród wielu działań mających proekologiczny charakter, szansę na poprawę sytuacji upatruje się w zmianie struktury wytwarzania energii elektrycznej, charakteryzującej się wzrostem wykorzystania odnawialnych źródeł energii (OZE) . Obecnie systemy OZE mogą być elementem rozproszonych zasobów energii , to jest generacji rozproszonej, funkcjonującej w formie mikroinstalacji montowanych u prosumentów, ale także mogą stanowić wielkie źródła wytwórcze o mocy setek lub tysięcy megawatów. W systemach fotowoltaicznych energia słoneczna jest przetwarzana na energię elektryczną za pomocą metody helielektrycznej, która polega na bezpośredniej przemianie energii promieniowania słonecznego w energie elektryczną na skutek efektu fotoelektrycznego, bez udziału mas wirujących. Ponieważ efekt fotowoltaiczny prowadzi do uzyskania energii związanej z przepływem niewielkiego prądu stałego, system fotowoltaiczny składa się z połączonych szeregowo i/lub równolegle ogniw fotowoltaicznych przyłączonych do sieci elektroenergetycznej za pomocą falownika. Obecnie w Polsce, zgodnie z danymi Urzędu Regulacji Energetyki, zainstalowane są systemy fotowoltaiczne o mocy jedynie 99 MW , podczas gdy w Niemczech, kraju o podobnych do Polski warunkach nasłoneczniania, moc systemów fotowoltaicznych przekracza 40 GW. Jedną z barier szybkiego rozwoju systemów fotowoltaicznych w Polsce może być brak wykwalifikowanej kadry technicznej. Poniższy artykuł został opracowany w celu wypełnienia luki z zakresu tematyki bezpieczeństwa pracy osób związanych z montażem i serwisem systemów fotowoltaicznych. Do zagrożeń zdrowotnych dla pracowników zajmujących się instalacją, serwisem oraz demontażem systemów fotowoltaicznych należą: czynniki fizyczne, biologiczne, chemiczne oraz czynniki psychofizyczne. Czynniki fizyczne omówione s[...]\nNarażenie pracowników zajmujących się instalacją, serwisem oraz demontażem systemów fotowoltaicznych na szkodliwe czynniki fizyczne DOI:10.15199/48.2017.12.58\nObecnie na świecie, spośród różnych źródeł energii elektrycznej zaliczanych do OZE, obserwuje się lawinowy rozwój systemów fotowoltaicznych. Na koniec roku 2014 na całym świecie całkowita moc zainstalowana systemów fotowoltaicznych wynosiła 178 GW. W samym roku 2014 zainstalowano systemy o mocy 40 GW . Główny podział systemów fotowoltaicznych jest dokonywany ze względu na ich współpracę z zewnętrzną siecią elektroenergetyczną (najczęściej rozdzielczą) . Wyróżnia się zatem systemy on-grid czyli systemy, które są połączone z zewnętrzną siecią elektroenergetyczną i mogą do niej oddawać energię oraz systemy off-grid, które zasilają pewną grupę odbiorników w wydzielonej instalacji lub sieci (bez połączenia z siecią rozdzielczą). Oba rodzaje systemów fotowoltaicznych mogą być również wyposażone w zasobnik energii - zwykle w postaci baterii akumulatorów chemicznych. W Polsce, zgodnie z danymi Urzędu Regulacji Energetyki, zainstalowane są systemy fotowoltaiczne o mocy jedynie 99 MW , podczas gdy w Niemczech, kraju o podobnych do Polski warunkach nasłoneczniania, moc systemów fotowoltaicznych przekracza 40 GW. Jednakże, zgodnie z obecnymi trendami cenowymi oczekuje się, że w Polsce ok. 2020-2025 r. systemy fotowoltaiczne zaczną być ekonomicznie opłacalne dla użytkowników indywidualnych działających w modelu rozproszonym (retail grid parity) , a tym samym nastąpi znaczący przyrost zainstalowanych systemów fotowoltaicznych. Mało widocznym utrudnieniem szybkiego rozwoju systemów fotowoltaicznych w Polsce może być niedostateczna liczba wykwalifikowanej kadry technicznej. W wielu przypadkach, wśród osób zajmujących się systemami fotowoltaicznymi, widoczny jest nieodpowiedni poziom wiedzy w zakresie występujących zagrożeń fizycznych podczas instalacji, obsługi i demontażu systemów fotowoltaicznych. Warto wskazać, że do szkodliwych czynników fizycznych należą: praca na niebezpiecznej wysokości na śliskim podłożu, przenoszeni[...]


Polska - Norwegia - www.sport.pl\nMiało być ciężko i było ciężko. A nawet bardzo ciężko. I, niestety, tym razem happy endu nie było. Polscy piłkarzy ręczni przegrali pierwszy mecz drugiej rundy mistrzostw Europy z Norwegią 28:30 i skomplikowali sobie drogę do półfinału. Choć ta ca...\nME piłkarzy ręcznych. Świetny norweski kołowy wraca na mecz z Polską\n- Zagram przeciwko Polsce! - obwieścił norweskim mediom Bjarte Myrhol. Występ tego świetnego kołowego przeciwko biało-czerwonym na mistrzostwach Europy piłkarzy ręcznych stał bowiem pod znakiem zapytania. Mecz Polska - Norwegia w sobotę o godz....\nLigowa reprezentacja Polski pokonała w towarzyskim meczu w Abu Zabi Norwegię 3:0. Największym wygranym tego meczu jest obrońca pierwszoligowego GKS-u Bełchatów Maciej Wilusz, największym przegranym - Łukasz Teodorczyk.


20 rowerów już rozdanych. Zobaczcie!\nW roku 2019 w akcji BIKE HELPS planujemy przejechać wspólnie 20 milion rowerowych kilometrów przez rowerzystów z całego świata .\nPozwoli nam to rozdać dzieciom/ sierotom wojny na Ukrainie 20 rowerów.\nA może uda się więcej? To zależy od WAS. Promujcie akcję!\nW naszej akcji bazujemy na społecznym zaufaniu do rowerzystów biorących w niej udział. Dlatego też dopuszczamy wpisywanie przejechanych kilometrów bezpośrednio na naszej stronie. To ukłon dla tych, którzy nie mają lub nie lubią aplikacji rowerowych. Osoby, które chcą wpisać więcej niż 300 rowerowych kilometrów prosimy o podzielenie tej trasy.\nZachęcamy do skorzystania z naszej akcji na Endomondo i Strava.\nMożna dołączyć TUTAJ\nProwadzona przez nas od 5 lat akcja Rower Pomaga, w której za przejechane kilometry przekazujemy rowery dla dzieci z domów dziecka będzie także prowadzona jako projekt międzynarodowy. Chcemy wspólnie z rowerzystami z całego świata jeździć dla dzieci/ sierot wojny na Ukrainie.\nRowery dla sierot wojny na Ukrainie\nDzięki nawiązaniu współpracy z grupom „Dzieci niebiańskiego legionu” z Ukrainy chcemy przekazać już w czerwcu na Dzień Dziecka pierwszych 20 rowerów dzieciom/ sierotom wojny na Ukrainie.\nRozdaniu rowerów towarzyszył widowiskowy happening. Zobaczcie jak to wyglądało z lotu ptaka. Zdjęcia dzięki współpracy z Marcinem Szendołem z Nowe Studio z Bielska-Białej.\nMamy doświadczenie i armię zaprzyjaźnionych rowerzystów\nFundacja ekologiczna ARKA ma już duże doświadczenie w organizacji tego typu akcji. W czasie 5 lat akcji Rower Pomaga przekazaliśmy dzieciom 221 rowerów. Damy radę!\nDzieci niebiańskiego legionu


11 nowych sposóbw w 2020 aby wybrać dobre panele fotowoltaiczne - http://prad.w.warmia.pl/\n11 nowych sposóbw w 2020 aby wybrać dobre panele fotowoltaiczne czyli panele fotowoltaiczne qcells , że chcą być "zielonymi" i chronić w ten sposób naszą planetę przed niebezpiecznymi skutkami zanieczyszczeń. Jednym z podstawowych zagrożeń jest efekt cieplarniany, który powoduje podwyższenie śre\nCzy masz możliwość kupić zestaw fotowoltaiczny?Jesteś elektrykiem? Sprawdź nasz wpis o transformatorachCo potrzeba do instalacji fotowoltaicznejAle jak kupić panele fotowoltaiczne?Kto może zamontować panele fotowoltaiczne.Jak długo musisz wybrać dobre panele fotowoltaiczne?Fotowoltaika - jak zacząćTransformatory energetyczne - do czego są potrzebne?Kilka kwestii związanych z energetyką i transformatoramiJak zamontować panele fotowoltaiczne. Kilka poradCoraz więcej paneli słonecznych w PolsceLiczba paneli fotowoltaicznych ciągle rośnie. Dlaczego?Co potrzeba do instalacji fotowoltaicznejLiczba paneli fotowoltaicznych ciągle rośnie. Dlaczego?Bądź eko, produkuj swój prąd2020 czas aby lepiej wybrać dobre panele fotowoltaiczneCeny prądu idą w górę! Jest na to rada... SOLARYKilka kwestii odnośnie transformatorówDobre strony paneli fotowoltaicznychJak zamontować panele fotowoltaiczne. Kilka poradZmiany napięcia prądu - krótki artykuł o elektryceKrótko o transformatorachKilka mniej znanych faktów o transformatorach5 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak kupić panele fotowoltaiczneJak zamontować panele fotowoltaiczne. Kilka poradCzego nie wiesz o transformatorach?Czym są transformatoryCzy wybrać dobre panele fotowoltaiczne można tanio?Kilka mniej znanych faktów o transformatorachJak długo musisz optymalizować panele solarne?


Sprawdzone Sposoby Na Zabrudzenia | agdManiaK\nsprawdzone sposoby na zabrudzenia\n… z obuwia – lista jest długa. To tanie, sprawdzone i skuteczne sposoby na zneutralizowanie brudu/zapachu, a przy tym… wazon przepłukujemy pod bieżącą wodą. Usuwamy plamy i zabrudzenia 29. Brud z ziemi Potrzebne produkty: 2-4…, wystawiając tkaniny na pełen żar – po pewnym czasu zabrudzenia się zmniejszą. [...]\n… mycia naczyń. W ten sposób łatwo pozbyć się zabrudzeń (nawet tych uporczywych) i tłuszczu, by potem jedynie… też energii elektrycznej. Co jeszcze? Wspomniane przed momentem sposoby na obniżenie zużycia wody nie wyczerpują tematu. Część…\n… umożliwia zainstalowanie jednej komory zlewozmywaka BOX na trzy sposoby. Zlewozmywaki z linii BOX marki Franke posiadają głębokie…, w których najczęściej gromadzą się bakterie. Wszelkie powstałe zabrudzenia z łatwością usuniemy za pomocą środków czyszczących Franke… do stali szlachetnej. Nie od dziś wiadomo, że [...]\n…, że tak! Pomogą w tym nie tylko sprawdzone, domowe sposoby, ale i odpowiedni sprzęt. Dzięki nim możesz zaoszczędzić… środkach do usuwania kamienia oraz trudnych do usunięcia zabrudzeń. Środki czystości – zrób to sam! Nie musisz wydawać… oraz warstwy ścierne, które doskonale usuwają nawet najcięższe [...]\n… zrobić sobie wcześniejszy prezent, sięgając po jeden ze sprawdzonych, porządnych produktów do sprzątania? Co kupić? Doskonałe … obecności specjalnej, obracającej się szczotki szybko zbierze wszelkie zabrudzenia – nawet „wbitą” w dywan sierść zwierząt. Ciekawym …wbudowanej elektroszczotce sprawnie [...]


Zaha Hadid: Projektuję ikony miast - Sztuka architektury\nStrona główna Opinie Zaha Hadid: Projektuję ik...\nZaha Hadid: Projektuję ikony miast\nIrakijka z angielskim paszportem przyjechała do Warszawy promować swój projekt wieży Lilium Tower, wysokiej na ćwierć kilometra. Udzieliła wywiadu wąskiej grupie dziennikarzy Czy czuje się pani królową architektury? Zaha Hadid: Lubię to określenie, ale – szczerze mówiąc – codzienne życie architekta jest dosyć przykre. Nie wierzę... Nasza praca to zwyczajna harówka, w trakcie której nie mam czasu pomyśleć o sobie, jak o królowej architektury. Ale kocham ten zawód. Sprawia mi ogromną przyjemność i dostarcza satysfakcji. Uwielbiam rozmyślać nad tym, co moja wyobraźnia może wnieść do miasta, w którym projekt będzie realizowany. Wcale nie jest to proste, bo właściwie wszystko już zostało zrobione, a każdy oczekuje ode mnie czegoś świeżego i nowego. Nie jest to też życie wygodne, bo pracuję na całym świecie i w związku z tym muszę wiele podróżować. Setki godzin spędzam w samolotach. Staram się wtedy układać myśli w głowie, nie marnuję czasu. Architekci tworzą dziś dzieła oderwane od rzeczywistości, a kombinacje struktur i płaszczyzn nazywają później budynkami. Woli pani projektować architektoniczne ikony czy obiekty użyteczne dla ludzi? Jedno i drugie, ponieważ architektura symboliczna może być głupia, a budynek użyteczny po prostu brzydki. Szkoła, dom mieszkalny czy centrum handlowe muszą być wygodne dla ludzi, ale nie mogą też szpecić otoczenia. Podobnie jest z wieżowcami, dlatego staram się łączyć te dwie cechy. Musi to pani całkiem nieźle wychodzić. Jest pani pierwszą kobietą, która otrzymała najbardziej prestiżową w środowisku architektonicznym Nagrodę Pritzkera... ...i jak dotąd ostatnią, a minęło już pięć lat. Martwi mnie to, ponieważ na świecie jest mnóstwo zdolnych i wybitnych kobiet architektów. Często jednak stoją one w cieniu, a laury zbierają ich zawodowi partnerzy. Dzieje się tak z powodu płci? To jeden z czynników. Kiedy zaczynałam pracę, było z tym bardzo ciężko. Teraz powiedziałabym, że płeć ma w tym zawodzie znaczenie pół na pół. Ale to się zmienia na lepsze. Od 20 lat wykładam architekturę i spotykam coraz więcej młodych i szalenie aktywnych kobiet, które są u progu błyskotliwej kariery. Mam nadzieję, że szybko wystrzelą w górę, zdobędą sławę, a co za tym idzie – prestiżowe nagrody. Wspomniała pani o swoich studentach. Pod pani ręką stają się architektami czy bardziej inżynierami? Jestem architektem i kształcę architektów. To zawód polegający na kształtowaniu przestrzeni i byciu artystą. Z kolei inżynier zajmuje się materią, czyli czymś zupełnie innym. Stoi na ziemi obiema nogami. Ale paradoks polega na tym, że jeden bez drugiego nic nie zdziała. Przy każdym projekcie zawsze kooperuje zespół architektów i inżynierów. Bez pomysłu architekta nie powstanie jednak żaden projekt. Jak się pani podoba Warszawa? Jestem tu zbyt krótko, żeby ją uczciwie ocenić. Byłam w Warszawie już wcześniej, ale to było wiele, wiele lat temu i niewiele z tego pamiętam. Ale zainteresował mnie budynek Pałacu Kultury i Nauki, do którego mnie zaproszono. Przypomina mi wieżowce w Chicago, budowane w latach 60. XX w. Wjechaliśmy na 30. piętro, żeby obejrzeć panoramę miasta. Ale nie będę dzielić się wrażeniami. Pani prace w wielu miastach zyskały status ikon. Tak stało się m.in. ze skocznią narciarską i stacją kolejową w Insbrucku. Teraz zaprojektowała pani serię wizjonerskich wieżowców w tym m.in. Lilium Tower, który ma stanąć obok hotelu Marriott, na rogu Al. Jerozolimskich i Chałubińskiego. Czy celem pani projektu było zapewnienie stolicy nowego symbolu miasta? A to byłby – według pana – skandal? Wolę projektować ikony niż obiekty kontrowersyjne. A słyszałam, że skandalem zakończył się konkurs na projekt Muzeum Sztuki Nowoczesnej (Hadid zgłosiła się do jego pierwszego etapu, ale nie nadesłała swojej koncepcji – przyp. red.). Siadając do pracy, nie myślę sobie, że mój wieżowiec stanie się symbolem jakiejś stolicy. Ale często tak się po prostu dzieje. Chcemy, by nasze projekty zmieniały obraz całego miasta, a nie tylko jego części, oraz by były nowoczesne, narzucały nowy kierunek. Skąd pomysł na taki właśnie kształt wieży? Chcieliśmy czegoś lekkiego, co w bardzo delikatny sposób oprze się na gruncie. Właściwie Lilium Tower wyrasta z ziemi i przez to jest bardziej dostępny dla ludzi. Na szerszą podstawę nie było zresztą miejsca. Czy podczas projektowania ważne było dla pani dopasowanie wieżowca do otoczenia i miasta? Naszym najbliższym sąsiadem jest inny wieżowiec, więc to trochę ułatwiło sprawę. Ale nie zawracaliśmy sobie tym głowy za bardzo. Architektura idzie do przodu. To, jak budowało się 30 lat temu, nie pasuje już do nowoczesności. Dlatego obok Marriotta nie powstanie kolejny kanciasty budynek. Ale w materiałach dla prasy inwestor chwali się, że Lilium Tower idealnie wpasowuje się w otoczenie. Co sprawia, że tak jest? OK, poddaję się. Nie pasuje w ogóle. Nie chcieliśmy, żeby pasował. Jestem Irakijką mieszkającą w Londynie, mogę więc nie do końca rozumieć, co oznacza dopasowanie do otoczenia. Czy nowa wieża będzie dobrze prezentować się w centrum Warszawy? Nie wiem. A czy pan lepiej się prezentuje obok tego pana czy drugiego? Chciałam dać miastu interesujący projekt, a mieszkańcom nową panoramę centrum. Chcieliśmy uniknąć projektowania budynku odciętego od chodnika. Dlatego Lilium nie ma postumentu, wielkiego bloku ze ścianami, który odcina przechodniów od budynku. Zatopienie niższych kondygnacji pod ziemią, ale łatwo dostępnych i częściowo przeszklonych, da mieszkańcom Warszawy przestrzeń publiczną wysokiej jakości. Każdy nowy projekt wieżowca w Warszawie wzbudza kontrowersje. Wszyscy pytają zaraz o duszę budynku, jego powiązania z miastem. Czy Lilium Tower powstał specjalnie dla nas, czy mógłby powstać w każdym innym mieście? Zna pan w ogóle moje prace? Czy choć raz widział pan coś dwa razy? Czy myśli pan, że mamy szufladę z szablonami i gdy trzeba, wyjmujemy je i rozwozimy po całym świecie? Odpowiem panu. Nie mamy. Ta cała obsesja z dopasowywaniem budynków do kontekstu irytuje mnie. Przecież kontekst miast cały czas się zmienia. Gdyby chcieć wszystko doskonale dopasować do otoczenia, nie powstałby ani jeden oryginalny budynek. Wszystkie byłyby podobne. Takie postępowanie w prostej drodze prowadzi do stagnacji miasta. Wenecja jest piękna, ale jest także jak zakonserwowane miasto. Oczywiście nowe budynki trzeba asymilować, ale nie upodabniać do reszty. Idealną sytuacją byłoby wyburzenie wszystkich dotychczasowych wieżowców, żeby nowego nie trzeba było dopasowywać. Tak się oczywiście nie stało, a my nie zdecydowaliśmy się na kanciasty wieżowiec, bo obok stoją podobne. Nowe technologie dają dziś architektom niesamowite pole do popisu. Obecnie można wybudować właściwie wszystko, czego się zapragnie. Czy stołeczny Lilium Tower o wyjątkowym kształcie jest taką właśnie zachcianką architekta? Wielu z nas tworzy kombinacje struktur oraz płaszczyzn i nazywa to potem budynkiem. Nasz wieżowiec taki nie jest. W jego kształcie nie ma niczego dziwacznego. W prosty sposób wychodzi z ziemi i pnie się w górę. Nowe technologie pomagają nam w wypełnianiu wieżowca nowoczesną infrastrukturą, budowaniu go z ekologicznych materiałów, ale nie do zaskakiwania dziwactwem. Chociaż oryginalny na pewno jest. Nie przeczę. Czy architekt z takim ogromnym doświadczeniem może się czegoś nauczyć w Warszawie, wyjechać stąd zainspirowanym do pracy? Każda sytuacja, w której uczestniczę, ma na mnie wpływ. Rozmowa, język – który słyszę, wszystko, co widzę. Ale to nie dzieje się ot, tak po prostu. Nie jestem dzieckiem, które wyjrzy za okno i zachwyci się czymś, co zobaczyło. A potem narysuje wyjątkowy wieżowiec. Ale z wizyty w stolicy Polski wyjadę z wrażeniami, które może odbiją się na moim następnym projekcie. Żródło: Rzeczpospolita


Stworzenie silnej i angażującej obecności w Internecie musi rozpocząć się od bezpiecznego, funkcjonalnego i atrakcyjnego projektu witryny internetowej. Oferuję wiedzę i doświadczenie, aby zaprezentować Twoją markę tak, jak na to zasługuje.\nStrona wykonana dla serwisu opon\nStrona wykonana dla firmy z Longford. Klient dostarczył zdjęcia oraz teksty na stronę. Strona wykonana w przeciągu 3 dni.


Ferie Zimowe 2017 z MOK Terespol (16-27.01) - relacja.\nTegoroczne ferie zimowe obfitowały w szereg atrakcji.\nW pierwszym tygodniu (poniedziałek) każdy chętny mógł obejrzeć przedstawienie teatralne pt: „Złote jajko” w wykonaniu kukiełkowego Teatru IGRASZKA. Opowieść z morałem i wspaniała gra aktorska były powodem do uśmiechów na twarzach małych i dużych widzów.\nW kolejnych dniach wszyscy chcący spróbować swoich sił mieli okazję wziąć udział w warsztatach teatralnych i zajęciach aktorskich, podczas których wykonali własne lalki i wystawili własną etiudę.\nRównie dużym zainteresowaniem cieszyły się warsztaty garncarskie (czwartek), które prowadził Krystian Nowak z Podedwórza k/Parczewa. Uczestnicy zapoznali się z pracą na kole garncarskim, usłyszeli różne ciekawostki z tym związane. Wszystkie dzieci własnoręcznie wykonały naczynia z podpisami, które po wypaleniu w piecu ceramicznym są do odebrania.\nNa zakończenie pierwszego tygodnia (piątek) odbyła się wycieczka do Białej Podlaskiej. Dzień rozpoczął się od odwiedzin w sali zabaw „fit AND fun”. Dzieci bawiły się m.in.: na zjeżdżalniach tubowych, pływały w basenie z kuleczkami, miały też do dyspozycji trampolinę, wieżę do wspinania czy dmuchany zamek.\nDrugim etapem wycieczki był seans w kinie CINEMA. „Sing” muzyczny film animowany dla dzieci i dorosłych z motywem konkursu wokalnego wywołał w naszych widzach wiele pozytywnych emocji. Zakończeniem dnia był posiłek w Mc Donaldzie.\nDrugi tydzień ferii zimowych rozpoczęła wycieczka do Chełma (wtorek). Wizyta w Chełmskich Podziemiach Kredowych i poznanie ,,Ducha Bielucha” dostarczyła dzieciom nie lada atrakcji.\nPo przygodzie w kopalni kredy na uczestników czekał Chełmski Park Wodny. Szaleństwom na basenach i zjeżdżalniach nie było końca.\nNastępnie dzieci miały okazje sprawdzić się na kręgielni, gdzie chętnie podejmowały rywalizację a finalnie odwiedziły restaurację Mc Donald.\nCiekawie było również dzień wcześniej podczas akcji ,,Malujemy razem” (poniedziałek) gdzie dzieci z kółka plastycznego i podopieczni terespolskiego Klubu Mam wspólnie kolorowali obrazki na specjalnie przygotowanych dużych kartonach.\nDużą atrakcją ferii był występ Iluzjonisty „Yasha Show” (środa). Niewiarygodne sztuczki poruszyły wszystkich widzów. Zabawne show pełne interaktywnej rozrywki cieszyło się bardzo dużym zainteresowaniem.\nOprócz wymienionych atrakcji przez cały okres ferii w MOKu odbywały się także stałe zajęcia: warsztaty w pracowni tkackiej i plastycznej, zajęcia z tańca nowoczesnego, konsultacje muzyczne, zajęcia sportowe a także turnieje piłki nożnej dla dzieci i siatkówki dla dorosłych.\nPodczas drugiego tygodnia ferii (poniedziałek) Klub Szachowy MOK „Debiut” Terespol zorganizował turniej o tytuł terespolskiego mistrza klubu szachowego. Udział wzięło 16 osób w różnych kategoriach wiekowych, w których zwyciężyli: Jakub Pastuszak (do 10 lat), Kacper Machnowski (do 14 lat) i Witold Pytka (kat. Open).\nDziękujemy dzieciom i rodzicom za zainteresowanie naszą ofertą i zapraszamy do stałego korzystania naszych usług: edukacyjnych, animacyjnych, integracyjnych.


Zakochana w czytaniu ...: David Nicholls - My\ntytuł oryginału: Us\nWyobraźcie sobie wycieczkę po Europie, podczas której macie okazje pozwiedzać takie miasta jak Madryt, Paryż, Wenecję czy Weronę. By móc przy okazji chłonąć sztukę przez duże S. Takie podróże są niezwykle pouczające, bywają też męczące, ale warte zachodu. Któż by nie chciał, prawda? Ja sama chętnie odwiedziłabym kilka malowniczych, sławnych miejsc. Niestety, na co dzień nie każdy może sobie pozwolić na taki luksus. Dlatego z wielką przyjemnością i ciekawością sięgnęłam po książkę Davida Nichollsa „My”. Jest to najnowsza powieść tego autora, który wielu osobom kojarzy się przede wszystkim z wyśmienitą książką „Jeden dzień”. Przyznaję się szczerze, że sama zaliczam się do tego grona. Przeczytałam wspomnianą książkę i byłam tak zauroczona, że zapamiętałam nazwisko by móc w przyszłości sięgnąć po coś podobnego i równie emocjonującego i zarazem klimatycznego. Stąd też mój zapał do najnowszej powieści autora. Można by nawet rzecz, że odczuwałam pewnego rodzaju sentyment i nadal przechowuję w pamięci bohaterów „Jednego dnia”.\nDouglas Petersen dostrzega, że jego żona poszukuje nowej drogi życia, a wydawało mu się, że będą szukali tej drogi we dwoje. Tym bardziej, że ich syn wkrótce opuści rodzinny dom i wyjedzie na studia. Kiedy więc Connie oświadcza, że i ona wkrótce się wyprowadzi, Douglas postanawia zamienić ostatnie rodzinne wakacje w podróż życia. Ma nadzieję, że czas spędzony razem pozwoli jemu i Connie znów się zbliżyć; sprawi, że żona pokocha go na nowo, a syn odzyska do niego szacunek. Bukuje więc hotele, kupuje bilety i wszystko starannie planuje. Czy coś może pójść nie tak? Okazuje się, że bardzo wiele...\n„[…] małżeństwo nie jest płaskowyżem, przeciwnie. Są tam wąwozy, wysokie, postrzępione szczyty i ukryte szczeliny, w które oboje możecie wpaść i runąć w ciemność. Są także nudne, spieczone na kamień równiny, które zdają się nie mieć końca, a większość podróży upływa w pełnym napięcia milczeniu. Czasem w ogóle nie widzi się partnera, czasem się go widzi, lecz z daleka, bo obydwoje oddalają się od siebie tak bardzo, że prawie znikają sobie z oczu. Podróż jest ciężka. Bardzo, bardzo, ale to bardzo ciężka.”\nAutor zabiera nas w nostalgiczną podróż nie tylko po Europie, ale także po życiu we dwoje (troje …). Mamy tutaj przykład dwojga dorosłych ludzi, którzy wyruszyli w podróż zwaną „RODZINĄ” i z paszportami w ręku zatytułowanymi „MAŁŻEŃSTWO”. Krok po kroku przemierzamy razem z Douglasem i Connie góry, doliny i wąwozy jakie napotykają na swej drodze. Bywa ciężko, mokro, ciemno, słonecznie i upalnie. Kolory oślepiają i napełniają optymizmem by za chwilę zmienić się w szarość dnia codziennego z domieszką brutalności życia. Podróż ta bywa ekscytująca ale i męcząca. Przyprawia o zawrót głowy jak i o dreszcze. Autor posługując się „piórem” namalował nam słowami obraz, który możemy chłonąć wszystkimi zmysłami. Fabuła jest powolna (rytmiczna), a także urozmaicona czasowo – teraźniejszość miesza się z przeszłością by dowiedzieć się okruszka przyszłości. Narratorem i zarazem głównym bohaterem jest tutaj Douglas, naukowiec, mąż i ojciec. Człowiek wykształcony, praktyczny, czasem zbyt wymagający i sztywny. Nie jest bez wad, bywa irytujący i dziwny – trudny – jednak mimo wszystko dobry człowiek. Istota, która popełnia błędy, która żałuje tego, co zrobiła lub czego nie zrobiła. Facet, który twardo stąpa po ziemi… Opisuje nam swoje życie, kontakty z synem, stosunki z żoną. Wyruszymy wraz z nimi w podróż po Europie, po muzeach, miastach, wspomnieniach. Ta wycieczka ma w sobie nutkę melancholii, nadziei i doświadczenia. W co się przerodzi? Dokąd zabierze bohaterów książki? Douglas opowiada momentami chaotycznie, całość jest spokojna i nostalgiczna. W pewnym momencie doświadczymy pewnego zwrotu akcji, a w zasadzie nie tylko jednego. Pojawi się pewien dynamizm a bohaterowie się przetasują. Jest to historia, która warto się delektować, warto wniknąć do świata wymyślonego przez autora i zwiedzić kawałek Europy. Poznać dzieła sztuki, zwiedzić malownicze uliczki, knajpki czy nawet popływać w Barcelonie. Całość jest tak dobrze poskładana, że czytelnik może czuć się zarówno jako obserwator (uczestnik wyprawy) jak i słuchacz, któremu główny bohater opowiada swoją historię. Myślę, że każdy znajdzie w tej książce coś dla siebie. Sprawdzi się też jako lekcja dla ludzi, którzy są w związkach małżeńskich (zarówno dla tych z małym stażem jak i dla tych z większym) jak i tych, którzy jeszcze nie powiedzieli tego sakramentalnego „tak”.\nTa książka to przewodnik po Europie, po sztuce i po małżeństwie. Jest to melancholijna, nostalgiczna i pouczająca powieść, która potrafi czytelnika zachęcić, wyciszyć i pobudzić do refleksji. Bywa także zabawnie… Autor zostawia nam na końcu małą nagrodę… tabula rasa – czystą, niezapisaną kartkę – zatytułowany rozdział, który możemy sobie sami dokończyć w wyobraźni… Nie każdemu „My” przypadnie do gustu i wiem to doskonale. Jestem przekonana, że zachwycą się nią miłośnicy tego rodzaju literatury. Miłośnicy pięknych krajobrazów, sztuki i chwili wytchnienia. Jeśli komuś spodobał się „Jeden dzień” to i ta książka okaże się ciekawa. Jest to książka, do której można powrócić, która nie ma nudnej fabuły, jest ponadczasowa i do tego rozbudza ciekawość względem sztuki. Jeśli macie ochotę pozwiedzać to zapraszam… Być może to będzie to także Wasza Podróż Życia.\n„ W domu jest tyle smutku. Po kolejnej zdradzie\nTych, którzy zeń odeszli, wnętrze wciąż sięłudzi,\nŻe znęci ich z powrotem. Parkiet wciąż się kładzie\nPod stopy, które znikły. Ograbiony z ludzi,\nDom nie umie się zdobyć, by przeboleć kradzież\nI wrócić do pierwotnych swych architektonik:\nRadosnych prób trafienia w to, jak być powinno,\nDawno chybionych. Widać jeszcze ślady po nich:\nSpójrz na te zdjęcia w ramkach, sztućce. To pianino\nZ nutami pod siedzeniem stołka. Ten wazonik.”\nPhilip Larkin, W domu jest tyle smutku\nEtykiety: David Nicholls, David Nicholls - My, literatura współczesna, wydawnictwo Świat książki\nAlicja S. 4 marca 2015 12:02\nCiekawe czy mi by się podobała, chętnie się o tym przekonam, mam tę książkę pod koniec swojej listy :)\nWioleta Sadowska 4 marca 2015 12:26\nUwielbiam takie książki, które bawią i skłaniają do refleksji. Chętnie przeczytam.\nMirabelkowa Biblioteczka 4 marca 2015 12:34\nIntryguje mnie ta książka i na pewno kiedyś przeczytam, ale teraz potrzebuję chyba czegoś bardziej pobudzającego i dynamicznego;)\nKsiążkowa Fantazja 4 marca 2015 12:48\nSzczerze czytałam 2 książki autora, o ile "Jeden dzień" mi się spodobała, to "Dubler" już nie, dlatego mam mieszane czy sięgnąć czy nie, ewentualnie poszukam w bibliotece, bo zakupić nie zakupię to wiem na pewno.\nBeti G. 4 marca 2015 15:17\nA ja sobie kupiłam "Jeden dzień" więc z autorem na pewno się zapoznam i może też sięgnę po powyższą książkę:)\nElenkaa 4 marca 2015 16:26\nTę książkę wygrałam kilka dni temu i czekam na nią niecierpliwie ;)\nUnknown 4 marca 2015 16:50\nNie wiem czy mi się spodoba, ale chętnie przeczytam :)\nTo Read Or Not To Read 4 marca 2015 16:51\nBardzo ciekawa jestem, jak na nią zareaguję. Książka ląduje na liście :D\nLustro Rzeczywistości 4 marca 2015 17:08\nZ przyjemnością kiedyś przeczytam ;) Na razie zadowoliłam się koszulką ze wzorem jak na okładce ;) Nie rzucałam się na tę książkę z obawy przed nudą...\nMagdalena T. 5 marca 2015 22:00\nTeż chce taką koszulkę! ;p;p;p Nie każdy lubi tego typu klimaty, mnie coś urzeka w ksiązkach tego autora... wyciszają mnie i jakoś tak zostają w pamięci ;)\nUnknown 4 marca 2015 17:53\nOkładka totalnie nie zachęca :DNie wiem, czy to dla mnie, ale na razie nie będe kusić losu, bo moja lista rośnie ;)\nRozkminy Hadyny 4 marca 2015 17:56\nBrzmi bardzo ciekawie i malowniczo, a jeszcze nie czytałam żadnego Nichollsa:)\nhttp://rudarecenzuje.blogspot.com/ 4 marca 2015 18:22\nOch, bardzo chciałabym ją mieć :)\nKaśka Pe. 4 marca 2015 18:31\nStrasznie głośno po blogach o tej książce :D kusi mnie :)\nUpadły czy Anioł 4 marca 2015 19:03\nZdecydowanie mowie poradnikowi-książce - NIE.\nMagdalena T. 5 marca 2015 21:48\nTo nie jest typowy poradnik... to taka bardziej metafora ;)\nUnknown 4 marca 2015 19:08\nKiedyś może się skuszę :)\nFashion Angel Sent 4 marca 2015 20:07\nJak będzie okazja to przeczytam :) Bardzo lubię Twój blog, choć czytam go od niedawna.\nMagdalena T. 5 marca 2015 21:55\nBardzo mi miło;) Mam nadzieje, że zagościsz u mnie na dłużej... ;)\nJolaK 4 marca 2015 20:52\nChętnie wybrałabym się w taką podróż po miastach Europy, ale na razie pozostaje podróż czytelnicza:)\nUnknown 4 marca 2015 21:28\nCzeka na mnie w domu i już się nie mogę doczekać powrotu :)\nUnknown 4 marca 2015 21:37\nJeśli ta książka wpadnie w moje ręce to na pewno przeczytam, ale jej nie kupię :]\nUnknown 4 marca 2015 22:26\nByć może kiedyś ją przeczytam. Obecnie nie mam jej w planach, choć nie ukrywam że mnie zaintrygowałaś, bo książka zapowiada się naprawdę ciekawie. Uwielbiam książki które wyciszają i skłaniają do refleksji :)\nWciąż głodna życia 5 marca 2015 10:16\nJestem zawsze pod wrażeniem Twoich recenzji, są niezwykle zachęcające:))) I znów podoba mi się kolejna książka...:)\nMagdalena T. 5 marca 2015 21:49\nMam nadzieje, że nie zawiodłaś się na tych polecanych - chociaż zdaje sobie sprawę z tego, że to co podoba się mi nie koniecznie musi innym ;)\nUnknown 5 marca 2015 13:44\nMarzę o zobaczeniu najważniejszych miast świata (szczególnie Paryż i Nowy Jork), ale na razie musi mi wystarczyć ta książka :)\nKaro 5 marca 2015 14:01\nZ chęcią przeczytam, jak wpadnie w moje ręce. Powinnam zabrać się za jego wcześniejsze pozycje, które kurzą się na mojej półce… :P\nKaś 5 marca 2015 16:01\nTrochę różnorodnych opinii na temat tej książki pojawiło się ostatnio - dowód, że rzeczywiście nie każdemu przypadnie do gustu. Ale jestem niesamowicie ciekawa, jak to będzie ze mną, więc już w najbliższych dniach biorę się za czytanie. :)\naaagusiek 5 marca 2015 22:09\nWyjątkowo nie przeczytałam Twojej recenzji, bo mam na tę książkę mega apetyt i czeka już na półce przy łóżku! :)\nAnnRK 5 marca 2015 22:31\nBrzmi ciekawie, choć trudno mi wyczuć czy w stu procentach trafiłaby w mój gust.\nScarlett 7 marca 2015 09:05\nMam w planach "Jeden dzień", ale tę też na pewno przeczytam. Brzmi intrygująco. Lubię takie życiowe, melancholijne powieści.\nUnknown 7 marca 2015 17:27\nO, przeczytam :) może się dowiem czegoś więcej o tej podstawowej komórce społeczeństwa :)\nNatalia13 7 marca 2015 19:12\nFabuła książki brzmi zachęcająco, recenzja pozytywna nic tylko zapisać sobie tytuł i sięgnąć po tą pozycję :)\nMusze przyznać, że po przeczytaniu Twojej recenzji naszła mnie wielka ochota aby poznać tego autora :)\ntommy 7 marca 2015 21:06\nHm... słyszałam już o tej książce, jednak nie byłam, co do niej przekonana. Jednak po przeczytaniu twojej recenzji czuję się zachęcona, teraz czeka mnie jeden problem - jak ją zdobyć?\nWspaniała recenzje, czyta się ją z przyjemnością.\nWydaje się być ciekawa. Zapewne się skuszę, bo odkąd odkryłam Twojego bloga większość książek po Twoich recenzjach chciałabym przeczytać :)\nUnknown 23 marca 2015 17:54\nWłaśnie dziś ją zakupiłam i biorę się za lekturę :) mam nadzieję, że mi się spodoba :)


Życie krawata – Fundacja Vitriol\nStart / Życie krawata\nWisiałem w szafie długo nie używany. Było nudno. Czasami przy otwarciu drzwi wpadało trochę światła i ukazywał się właściciel – mój, szafy i wszystkiego, co się w niej znajdowało. Tymi otwarciami mierzyłem swój czas. Dzień zaczynał się, gdy pan szafy ukazywał w otwartych drzwiach, z miną nieszczęśnika zmuszanego do czynów, które są wbrew jego naturze. Przeważnie przeciągle ziewał i drapał się ostentacyjnie pod pachą. Czasami stękał i robił zbolałą minę. Innym razem, ze wzrokiem pełnym winy i barkami pochylonymi do przodu wpatrywał się tępo we wnętrze szafy. Jego oczy, szkliste i bez wyrazu patrzyły nic nie widząc. Całość przedstawiała obraz rezygnacji i totalnego braku energii.\nByły też dni, kiedy w promieniach słońca ukazywał się człowiek zadowolony z siebie, w jego oczach błyskała iskra i unosząc lekko brew, jakby w zalotach, podśpiewywał coś cicho.\nNa szczęście cicho. Pewny siebie, wyjmował ubranie zdecydowanym ruchem.\nChyba każde poranne wejście było inne.\nMyślał pewnie, że nikt go nie obserwuje. Mylił się bardzo. Mieliśmy wspaniały ubaw, a tak naprawdę jego życie było naszym życiem. Byliśmy jego częścią, ale sami przeżywaliśmy wszystko po swojemu. Komentowaliśmy jego nastroje. Martwiliśmy się o niego lub cieszyliśmy razem z nim jego radościami i szczęściami. Sami poznawaliśmy życie dzięki niemu, zachowując jednocześnie samodzielność i wolność. Życie krawata, garnituru czy koszuli było z nim związane, ale zarazem dla każdego odrębne. Wybieranie przez człowieka garderoby dawało nam powody do całodziennej dyskusji. Mogliśmy się domyślać, co planuje na dziś, dokonując wyboru ubrania. Wiedzieliśmy, kiedy idzie tylko do pracy, kiedy ma randkę, pogrzeb, ślub. Mówił nam swoim wyborem, kiedy są niedziele, święta, a o wyjazdach na urlop informował nas bardzo dokładnie. Nie zdawał sobie nawet sprawy jak dużo o nim wiedzieliśmy i jak byliśmy mu życzliwi i bliscy.\nNie było to tak do końca bezinteresowne, przecież jego sukcesy w życiu wpływały na nasze bytowanie. Mieszkaliśmy teraz nie w jakiejś zatłoczonej szafie tylko w dość wygodnej garderobie. Żaden superluksus, znany nam z opowiadań innych ubrań spotykanych w naszej pracy, ale byliśmy z tego zadowoleni, bo przecież wiedzieliśmy, że może być gorzej.\nTen rodzaj naszego lokum zapewniał nam też możliwość wspólnego przebywania. Mieliśmy swobodny kontakt pomiędzy marynarkami, spodniami, koszulami, płaszczami i butami. Trochę gorzej przebiegała komunikacja z bielizną i skarpetkami. Leżały w szufladach, ale mogliśmy się przynajmniej słyszeć. Piżamy przeważnie odsypiały nocną robotę, ukryte w szafie.\nNa półkach leżały swetry, koszulki i cała dzianina.\nNasz system komunikacji działał bez zarzutu.\nTo, że naszemu właścicielowi dobrze się wiodło, dawało nam też możliwość zachowywania odpowiedniej higieny. Byliśmy na czas prani, ładnie pachnieliśmy. Prasowanie trochę bolało, ale rekompensował to dobry wygląd i poczucie świeżości.\nŁączyła nas pewnego rodzaju symbioza wegetacyjna, o której nie wiedział nasz pan. Był przekonany, że jesteśmy tylko martwymi przedmiotami. Może to i dobrze, bo mogliśmy wtedy zachowywać w tajemnicy swój świat i, jak to w symbiozie, staraliśmy się przydawać w życiu naszemu panu, by nasz los też się nie pogarszał.\nNasze bytowanie było ciekawe i pełne niespodzianek. Panował ciągły ruch, a liczba informacji, które sobie przekazywaliśmy, imponująca. Mówiłem na początku, że się nudziłem, ale tylko dlatego, że wisiałem bezczynnie i sam nie miałem ostatnio o czym opowiadać. Natomiast mogłem słuchać i dyskutować o codziennych wydarzeniach do woli.\nKażdy z lokatorów naszej szafy, po powrocie zdawał relację. Oczywiście mógł zachować niektóre przeżycia dla siebie, ale w zasadzie nie mieliśmy przed sobą tajemnic.\nZresztą taki „tajemniczy” zostawał od razu rozpoznawany i będąc pod delikatną presją otoczenia, wcześniej czy później, wyrzucał z siebie skrywaną tajemnicę. Przeważnie dotyczyła ona nie naszego właściciela, ale własnych przeżyć związanych ze spotkaniami z mieszkańcami innych szaf.\nJak w każdym środowisku, nie obyło się bez podziałów. Jedni z nas byli starsi i uzurpowali sobie prawo do mądrości. Pewni siebie poprzez długie doświadczenie przebywania z ludźmi, pragnęli, by ich słuchano i podziwiano. Czasami rzeczywiście pomagali, ale czasem naleciałości z minionych lat tylko wystawiały ich na śmieszność.\nBył też podział przebiegający przez gatunek, rodzaj materiału, nazwę firmy, to budziło respekt. Znaliśmy się na tym wszyscy i od razu wiedzieliśmy, komu należy się odpowiedni szacunek. Wiele kryteriów, o tym decydowało. Ważne było miejsce gdzie zostaliśmy wyprodukowani, materiały, jakich użyto do naszej produkcji i to, jak bardzo człowiek trudził się nad naszą ostateczną formą, a ile w tym dziele pozostawił maszynom.\nZdarzali się bufoni i aroganccy karierowicze, za którymi stały tylko buta i fatalne poliestry z okropnym wykończeniem. Chcieli nadrobić wszystko samozwańczą metką, która nic nikomu nie mówiła. Najgorsi w tym byli ci z Chin. Całe towarzystwo było międzynarodowe – Włosi, Hiszpanie, Polacy, Francuzi, Tajwańczycy … Dużo. Na szczęście porozumiewaliśmy się uniwersalnym językiem – nazywaliśmy go tekstilvoxem, ale nie odnosił się on tylko do tekstyliów, buty też go doskonale opanowały. Najłatwiej szło tym, które miały języki. Mokasyny mówiły z początku tylko po indiańsku, więc od samej podeszwy musiały uczyć się języka odzieżowego. Wiemy z opowiadań, że tylko dumne angielskie Wellingtony zachowały swój język. Były gumowe a poprzez swoją anglosaską pychę pozostały im tylko rozmowy z gumiakami rolników.\nLudzie są jedynymi stworzeniami na świecie, które muszą używać ubrań – dobrze – bo dzięki temu możemy istnieć. Chyba jakiś podświadomy lęk człowieka przed tym jak jest od nas zależny nakazał mu wymyślić coś, co utrzyma nas w ryzach i uczyni nasz świat tak samo nieprzewidywalnym, jakim jest świat ludzi. Wymyślił więc MODĘ.\nStraszny mechanizm, który eliminował co jakiś czas, część mieszkańców szaf. Długo pozostawali bez używania, a później znikali bezpowrotnie.\nSzansę na oparcie się modzie dawała jakość i uniwersalność. Dlatego też niektórzy z nas zasługiwali na szacunek i podziw, wprost proporcjonalny do możliwości przeciwstawiania się modzie.\nJa byłem w dobrej sytuacji, wykonano mnie z materiału zwanego jedwabiem. Rodziłem się dość mozolnie. Najpierw nitki, z których się składam wysnuły ze swoich gruczołów larwy jedwabnika. Służyły im one do budowy kokonów, ale sprytni Chińczycy już przed wiekami odkryli ich zastosowanie w służbie ludziom. Dzięki temu materiałowi należałem do elity.\nNa poziomie pojedynczych nitek nie miałem żadnej świadomości. Dopiero prawdziwy ból przychodzenia na świat dotarł, gdy wszystkie moje składniki łączyły się w maszynach tkających materiał. W miarę jak stawało się mnie coraz więcej, rosła moja zdolność odczuwania i zwiększał się ból rodzenia. Nagle wszystko ustąpiło. Byłem.\nPóźniejsze kąpiele w różnych substancjach i barwnikach, łagodziły tylko traumę narodzin. Nie wiedziałem wtedy, kim zostanę. Tak jak przed ludzkim dzieckiem cały świat stał przede mną otworem. Moja przyszłość tak jak u ludzi była uwarunkowana miejscem, gdzie powstałem, przydatnością, tradycją i przede wszystkim przypadkiem. Moje dalsze życie zależało, mimo tych wszystkich uwarunkowań, od decyzji człowieka. Tak zostałem krawatem. Miało to, swoje zalety i wady. Zaletą było to, że ze swojego miejsca mogłem obserwować wszystko z tego samego poziomu, co człowiek. Jesteśmy wraz z plastronami, musznikami, fularami i muchami elitą, jeżeli chodzi o pozycję postrzegania. Dzięki temu nasze opowiadania i sugestie są przyjmowane zawsze z uwagą.\nZdecydowaną wadą była konieczność wiązania, to bardzo nieprzyjemne. W jego trakcie ściskano mnie i skręcano, ale po krótkim czasie przyzwyczajałem się do tego i już nie bolało.\nTo dziwne, ale ten ból poprzedzał moje zaistnienie w świecie poza szafą, a to sprawiało, że oczekiwałem go z niecierpliwością i pożądaniem, jak człowiek, który gotowy jest zapłacić cierpieniem za możliwość zmiany swojego życia.\nWszyscy zostaliśmy stworzeni z materiałów mogących służyć ludziom, ale nasze korzenie były zupełnie różne. Moich sąsiadów wykonano z produktów, dla których pierwotnymi składnikami było zwierzęce runo, węgiel, ropa naftowa, krzaki bawełny, lnu, i ciągle dochodziły jakieś nowości. Jednak cele, do których nas używano były różne. Ogrzać człowieka, przykryć jego brzydką w świecie przyrody goliznę, a w miarę rozwoju upiększyć ten dziwny goły wytwór Boga. O Bogu wiem z ich rozmów, nie bardzo rozumiałem jego rolę w życiu, ale wiem, że był dla nich kimś bardzo ważnym. Nigdy nie mówili o nim obojętnie. Mogli mieć różne zdania na jego temat, ale zawsze budziły one dużo emocji. Ci, którzy naigrawali się z wiary w niego, przeżywając ciężkie chwile, w strasznej panice szukali u niego pomocy. Ci, którzy wierzyli, kłócili się z nim i dziękowali mu, na przemian. Tak naprawdę to jakby dzięki niemu żyli jedni i drudzy, tak samo w niego wierząc, a tylko pozornie różnili się tak bardzo. Mogę o tym mówić, bo, my krawaty, mamy jeszcze jedną ważną zaletę, jesteśmy blisko serca człowieka. Odczuwanie go mówi nam więcej niż słuchanie.\nNie używano mnie zbyt często. Ze względu na moją pozycję przypisaną materiałowi, z którego zostałem wykonany, wyłącznie na specjalne okazje. Różnie mi z tym było. Narzekałem, że nie mogę zbyt często wychodzić, bo nie noszono mnie do codziennych zajęć, ale z drugiej strony bardzo podobało mi się to, co oglądałem i w czym uczestniczyłem, kiedy miałem już taką możliwość. Obraz świata uzupełniałem sobie opowiadaniami innych, a oni swój obraz moimi przekazami. Każdy miał swoje zadanie, by pozostali mogli ogarnąć jak największy kawałek tego, co było poza szafą. Mieliśmy informacje z różnych pór dnia, roku, z różnych miejsc i wysokości. Skarpetki opowiadały szalikowi o swoim punkcie widzenia i odwrotnie. Korzystaliśmy wszyscy, jednocześnie dobrze się bawiąc przy wykonywaniu swojego kawałka roboty potrzebnej do zaspokojenia ciekawości mieszkańców szafy.\nTylko ze skarpetkami były ciągle kłopoty. Często nie pasowało im sparowanie po praniu. Nawoływały się wtedy głośno poszukując swojej starej towarzyszki lub przebywały ze sobą już tak zadługo, że ciągle się kłóciły. Czasami też ich zapach był nie do zniesienia, wiedziały o tym i bardzo się wstydziły. Wtedy było trochę spokoju, a do zapachu jakoś się przyzwyczajaliśmy, przecież to nie ich wina. Buty skazane na życie w parach były spokojniejsze. Wiedziały, że żadna zmiana partnera nie wchodzi w rachubę, więc pogodziły się z losem i w pokorze akceptowały swoją bucią rzeczywistość. Ich zależność od siebie wymuszała współpracę i konieczność dbania o siebie nawzajem. Taka narzucona współpraca powodowała frustrację i buty często piły.\nCzas w szafie upływał na opowiadaniu najnowszych przeżyć związanych z człowiekiem, obserwacją świata, komentowaniu znajomości zawartych z mieszkańcami innych szaf i różnych zasłyszanych plotek. Najwięcej plotkowała bielizna. Jej opowieści różniły się od reszty. Widziała tylko fragment życia wyrwany z całości np. spodnie widziały to, co jest dookoła i to, co widziały majtki, natomiast majtki widziały tylko same szokujące je rzeczy. Przecież odkrywano je w miejscach intymnych. Dużo z nimi pracowaliśmy, bo były przekonane, że wszystko jest tak szokujące jak one to widzą. Trapiły się bardzo swoim losem. Zamykały się w sobie i miały okresy chowania się po kątach szuflad tak, jakby chciały uciec od swojego świata. Mieliśmy też chwile, kiedy zazdrościliśmy bieliźnie, była blisko lub przekraczała granice, do których inni nie mogli się zbliżyć.\nJa w tej grze odpadałem jako jeden z pierwszych, a ona na samym końcu.\nJaka to gra? Dlaczego nazwałem to grą?\nByliśmy szafą ubrań męskich. Na zewnątrz spotykaliśmy się z naszą damską wersją. Była ona zdecydowanie bardziej urozmaicona, delikatna, bardziej kolorowa i miała w sobie coś tak dziwnie pociągającego…\nNa początku myślałem, że to samo do tych ubrań odczuwa człowiek, którego ozdabiałem, bo będąc blisko jego serca czułem, co z nim się dzieje, kiedy się do nich zbliżał. Nie wszystkie budziły takie emocje. Ale to działało. Później zorientowałem się, że obiektem wzmożonego zainteresowania nie jest ubranie tylko osoba, którą ono zdobi. Jakby tego było mało, okazało się, że emocje mojego właściciela rosły w miarę jak ubrań było mniej!\nTą dziwną obserwację potwierdzili wszyscy moi sąsiedzi. Nie rozumiałem tego, ale było to faktem.\nKiedyś późnym popołudniem usłyszeliśmy kroki, otworzyły się drzwi i snop światła zalał naszą szafę. Przed nami stał nasz ludzki władca i pogwizdując wesoło wpatrywał się we wnętrze naszego domu. Późne popołudnie – pomyślałem – może mam szanse!\nTaksował nas wzrokiem, dotykał dłońmi. Wreszcie wybrał koszulę w bladoniebieskim kolorze. Spojrzeliśmy na siebie z granatowym garniturem w drobniutki tenis, bo często ta właśnie koszula, ten garnitur i ja tworzyliśmy komplet. Była szansa. Ja jestem jasnogranatowy z niebieskim wzorkiem, pasuję do nich. Jestem ładny. Stanowiliśmy zgraną paczkę, często wychodziliśmy razem. Mieliśmy różne wspólne wspomnienia i przeżycia. Pamiętam jak nasz właściciel poplamił klapę marynarki i próbował ją mną wyczyścić. Efekt był taki, że obydwoje mieliśmy, z czym walczyć, pozbywając się tych plam.\nUdało się, znowu ruszamy razem. Tylko to wiązanie. Podtrzymywali mnie na duchu i jakoś przetrwałem. Im szykowanie się do wyjścia przychodziło łatwiej, ale chyba lubili mnie za to, że z taką pokorą i bez żadnych narzekań znosiłem swoje przeznaczenie.\nByło ciepło poszliśmy bez płaszcza i szalika. Mogłem dzięki temu oglądać ludzi na ulicy, ich ubrania i miejsca, gdzie przebywają.\nPojechaliśmy do restauracji w centrum miasta. Sala nie była bardzo duża. Zasiedliśmy przy obszernym stole. Nie miałem pojęcia co, to impreza. Śluby rozpoznawałem od razu po stroju jednej z par. To przyjęcie wyglądało na dość wystawne imieniny lub urodziny, jak to ludzie określają w swoim języku.\nPrzywitałem się z kolegami, jednego znałem z poprzednich wyjść. Pozostali dzielili się na rutyniarzy z których spierano nie jedną plamę i dwóch zupełnie nowych. Zdziwienie wszystkim, co się działo dookoła wyzierało z ich oblicza. Wyglądali podobnie jak ludzie z rozdziawionymi ustami na widok bankiera rozdającego pieniądze. Widać było, że poczuli się lepiej, gdy przekazaliśmy sobie pozdrowienia.\nLudzie muszą jeść i pić, żeby mogli funkcjonować i głównie właśnie na tym polegają te przyjęcia. Wiem z praktyki, że lubią przesadzać z jednym i z drugim. Szczególnie jeden rodzaj napoi bardzo ich zmienia. Najwięcej męczą się z tym buty i najbardziej na to narzekają, a jednocześnie same jak tylko mogą, o czym już wcześniej mówiłem, piją. Czasami ofiarami tych napitków są spodnie w okolicach kolan, ale jest to rzadkość.\nPo przywitaniu się z męską częścią garderoby skupiłem uwagę na jej damskich odpowiednikach. Było na co popatrzeć – sukienki, garsonki, bluzki i coś, co jest mi szczególnie bliskie, różnego rodzaju dodatki: chustki, szale, opaski na włosy itp.\nPrzez gwar rozmów przy stole przebijała muzyka. Zawsze mile mi się kojarzyła z fajnym ludzkim rytuałem, nazywanym tańcem. Dawało to wspaniałą możliwość bliskiego kontaktu z damską odzieżą. Przy stole wszystko znajdowało się daleko, a w tańcu blisko. Siedzieliśmy z Arturem, bo tak na imię miał mój człowiek, przy stole. Widziałem jego gestykulujące ręce, wyrzucał z siebie mnóstwo słów. Pochylał się witając się ze znajomymi, innym się kłaniał skinieniem głowy lub pozdrawiał ruchem ręki. Czułem jednak w nim jakieś napięcie, oczekiwanie. Nagle jego serce na chwilę się zatrzymało, by zaraz zacząć bić jak oszalałe. Tętnice na szyi, z którymi miałem przecież bliski kontakt, nabrzmiały. Zrobiło się nam bardzo gorąco. Rozglądałem się uważnie, co takiego mogło się wydarzyć, żeby wywołać taką falę uczuć u Artura. Przecież nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło. Jedynym elementem wyróżniającym się z tła gwaru i spokojnego ruchu panującego wokół, było wejście do sali nowo przybyłej kobiety. Czyżby to ona tak zadziałała na Artura?Ale jak to możliwe, przecież stanowiła tylko małą częścią obrazu przed nami, a już tak mocno przykuła jego uwagę? Nie znałem wcześniej tego zjawiska. Przyjaciele z szafy opowiadali o takich przypadkach wśród ludzi. Trudno było mi to pojąć, więc tylko słuchałem, a oni też ograniczali się do ogólnych informacji.Kobieta zbliżała się do nas, Artur poderwał się z krzesła, ale zaraz zapanował nad sobą. Jego ruchy stały się powolne, jakby nonszalanckie, chciał za wszelką cenę ukryć swoje podniecenie. Prowadził jakąś grę. W miarę jak kobieta zbliżała się do nas, moją uwagę zaczęła przykuwać chustka, którą miała na szyi. Coś dziwnego stało się z moim postrzeganiem. Wszystko jakby zwolniło, całe otoczenie straciło swoją barwę. Kolory chustki wyraźnie odcinały się na czarno – białym tle otoczenia. Kontury wzorów mocno zaznaczały swoje granice. Widziałem też jej ruch – powolny, delikatny, związany z rytmem kroków kobiety, a jednocześnie przypisany do właściwości materiału, z którego został zrobiony ozdobny szaliczek.\nByło mi miło i bardzo inaczej.\nArtur musiał wcześniej znać tę dziewczynę, bo przywitali się pocałunkiem w policzek. Dotknąłem chusteczki, dotknęliśmy się nawzajem. Też się przywitaliśmy, nic sobie nie mówiąc. Było to dla mnie zbyt nowe i zbyt szybko się działo. Poza tym sama chwila dotyku… Tak fascynująca, że wyduszenie z siebie jakiegokolwiek słowa było już niemożliwe.\nJej materiał był intrygujący w dotyku, poprzez łagodność jedwabiu przebijała odrobina delikatnej szorstkości. Na wpół przezroczysty, zmieniał swoją przejrzystość, a ciepłe kolory dodawały jej, używając ludzkiego języka, kobiecości. Ale było coś jeszcze – zapach. Ulotny, ale nie pozwalający się ominąć, pozostawić bez reakcji. Zostawał i stawał się wspomnieniem oraz pragnieniem. Do tej pory tylko widziałem, teraz zacząłem odczuwać. Oddaliliśmy się od siebie po powitaniu, a ja próbowałem ogarnąć w osłupieniu to, co przed chwilą się działo. Patrzyłem w jedno miejsce na stole, na rybie oko na półmisku z pięknie podanym pstrągiem. Jakoś dochodziłem do siebie.\nPodniosłem wzrok i pierwsze, co zobaczyłem, to uśmiech znajomego krawata. Puszczał do mnie oko i pokazywał na nowo przybyłą chustkę. Cała jego pozawerbalna gimnastyka wyrażała jedno – „Ale wpadłeś! Wszystko widziałem, ona jest super”.\nWiedziałem, że niewiele mogę zrobić, by się do niej zbliżyć. Moje przemieszczanie i miejsce gdzie się znajdowałem zależało od Artura. Mogłem, co prawda zsunąć się kiedyś z oparcia krzesła, na którym byłem przewieszony, ale to wszystko. Moje możliwości decydowania były ograniczone i dlatego wiedziałem, że muszę korzystać z każdej okazji do działania, która się przydarzy.\nArtur i właścicielka chustki usiedli obok siebie. Mówił do niej – Aniu. Starali się podczas rozmowy być zwróceni do siebie, dawało mi to możliwość obcowania z moim tekstylnym cudem. Mogłem się teraz przyjrzeć dziewczynie, która korzystała z piękna chustki, wykorzystując ją do ozdabiania siebie. Dużo ozdób nie potrzebowała. Z ludzkiego punktu widzenia była bardzo ładna. Zachwycający mnie szaliczek udawał, że okrywa piękną długą szyję. Czarna sukienka z dekoltem podkreślała jej zgrabną sylwetkę, a wcięcie w nim pobudzało wyobraźnię. Pełne usta, kształtna broda, spiczasty nosek i oczy – mówiące przez cały czas, wyrażające uczucia i skupiające uwagę rozmówcy. Wszystko piękne osobno i piękne w całym obrazie tworzącym jej twarz. Szyję ozdabiał łańcuszek z wisiorkiem o egipskiej symbolice, ale zauważyłem coś jeszcze – delikatne ślady po szwach operacyjnych. Nie ukryte i nie eksponowane nadmiernie.\nKiedy się im przyjrzałem, ogarnęło mnie wrażenie pełnej prawdziwości i otwartości tej dziewczyny. Tak jakby chciała powiedzieć: „Patrzcie to jestem ja, nie mam nic do ukrycia, pragnę być sobą”. Chusteczka nie miała skrywać śladów operacji, ale poprzez swoją urodę i piękno przyciągać uwagę, jakby mówiąc – „Tu jest szczerość wobec ludzi, jeżeli cię na to stać, możesz zostać moim przyjacielem, jeżeli nie, to uciekaj”.\nPatrzyłem na Anię i chustkę mając wrażenie, że widzę dwie przyjaciółki, rozumiejące się, uzupełniające i szczęśliwe. Ten widok wydawał się mi bardzo kompletny. Chusteczka delikatnie przemieszczała się pod wpływem ruchów Ani, układając się naturalnie i z wdziękiem w ciągle nowej pozycji. Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Musiała dostrzec moje krawatowe zbaranienie, bo odezwała się pierwsza. – Cześć, wyglądasz jakby za chwilę miał wpaść na ciebie śledź w oleju. – mówiła. – Ocknij się to pogadamy. – Już ją kochałem, a głos, jakim to mówiła! Chciałem, żeby mówiła za mnie i za siebie, pragnąłem tylko słuchać, a uchodziłem przecież za gadułę. Wyksztusiłem z siebie powitanie i z minuty na minutę odzyskiwałem mowę. Pomagała mi w tym jej autentyczność i naturalność. Nie czułem w niej żadnego napięcia czy chęci ukrycia czegokolwiek. Byłem przy niej swobodny, nie musiałem niczego udawać. Zaraziłem się tym od niej i oby nigdy nie wynaleziono na to lekarstwa.\nW taki sam sposób zachowywała się Ania. Czułem jak serce Artura uspokaja się, a coraz częściej słyszany śmiech był oznaką zadowolenia i swobody. Nie rozglądałem się nigdzie, patrzyłem na, no właśnie, na kogo? Jak nazwać swoją towarzyszkę? Cisnęły mi się do głowy same zdrobnienia: szalinka, chusteczka, chustusia, aż wreszcie zapytałem. – Mogę mówić do ciebie Lusia? – Zobaczyłem zaskoczenie na jej obliczu i zaraz padło pytanie. – Skąd wiedziałeś że Ania tak do mnie mówi? – Nie wiedziałem – odparłem.- Ale to tak do ciebie pasuje. Wieczór był cudny. Tańczyliśmy, rozmawialiśmy, przytulaliśmy się do siebie na parkiecie. Tego właśnie chciała Ania z Arturem i tego pragnęliśmy my – krawat i Lusia. Gdy Artur pochylał się do Ani, by szeptać jej coś do ucha, ja robiłem to samo, po chwili podobnie rewanżowała się mi Lusia. Zawsze na takich przyjęciach widziałem wszystko, co działo się dookoła mnie. Ciekawie pochłaniałem to, co mogłem dostrzec. Starałem się wykorzystać czas przebywania poza szafą bardzo intensywnie. Nie marnować go, tylko chłonąć. Teraz robiłem to samo, z tą różnicą, że nie interesowało mnie nic poza nami – Lusią i mną.Ale czas, mimo że nie zwracałem na niego uwagi, mijał. Nadszedł moment rozstania. Długo tuliliśmy się do siebie we czworo, później wracaliśmy z Arturem, on do domu, ja do szafy, we wspaniałych nastrojach. Miałem ochotę mocno go uścisnąć z wdzięczności za to, że wybrał mnie na ten wieczór, ale biorąc pod uwagę moje umiejscowienie na Arturze i możliwe skutki tego uścisku, zaniechałem tego pomysłu.\nPo powrocie do domu Artur długo stał przed lustrem z rozmarzonym wzrokiem i zdejmował mnie ze swojej szyi delikatnie, nie spiesząc się, tak by wspomnienia tego wieczoru zostały przy nim jak najdłużej. Czułem to samo i robiłem się rozlazły jak materiał na wiekowej narzucie. Garnitur i ja wróciliśmy do szafy, a koszula wylądowała w koszu do prania. Było to niedobre zakończenie wieczoru dla koszul, bo nie mogły podzielić się na bieżąco przeżyciami ze swoimi sąsiadami w szafie, ale miały swoją rolę do spełnienia. Opowiadały o wszystkim, skarpetkom i bieliźnie, które też były wrzucane do prania. Nam z kolei brakowało pikantnych opowieści bielizny. W szafie garnitur pierwszy zaczął opowiadać jak to mnie „wzięło” tego wieczoru. Pytań było mnóstwo, a mnie nie chciało się odpowiadać na żadne z nich. Udawałem, że jestem zły na garnitur, ale tak naprawdę byłem zadowolony, że opisywał to wszystko. Czuło się w jego słowach lekką przyjacielską zazdrość i chęć przeżycia tego samego. Ten nastrój udzielił się całej szafie. Było miło, miałem akceptację, doceniano mnie. Powoli odpływałem.\nRano bardzo wcześnie Artur wskoczył w dawno nieużywany strój sportowy i podśpiewując” Naprawdę, jaka jesteś nie wie nikt”, wystrzelił gdzieś z domu. Przez ten wczorajszy wieczór wydał się mi bliższy. Miałem wrażenie, że coś nas łączy. Zdawałem sobie sprawę, że on nigdy mi się tym samym nie odwzajemni, ale i tak było to bardzo przyjemne uczucie. Myślałem o Lusi. Trochę odpocząłem i oceniałem swoje możliwości następnego spotkania się z nią. To, że znowu zostanę wybrany na randkę Artura i Ani w najbliższym czasie było mało prawdopodobne. Jeżeli znowu się spotkają, a wszystko na to wskazywało, to już nie w tak eleganckich warunkach, do których mnie wykorzystywano. Pewnie nawet gdyby one zaistniały, to Artur nie będzie występował w tym samym garniturze i krawacie. Ania mogłaby wtedy sobie pomyśleć, że ma tylko jeden taki zestaw. Ona też postara się za każdym razem wyglądać inaczej, jeżeli jej pragnieniem będzie wzbudzenie zainteresowania Artura. Schemat był mi dobrze znany, ale nigdy nie dotyczył mnie tak mocno. Wcześniej się nie zastanawiałem, jakie mogą być opcje i jaki ja mogę mieć wpływ, żeby przyspieszyć moment założenia mnie przez Artura.\nNa wieszaku krawatowym było nas pięciu, ale tak naprawdę Artur używał tylko trzech. Z pozostałych dwóch jeden to, dziwak zakończony gumką, którą wkładało się pod kołnierzyk, ozdobiony wizerunkiem baletnicy w tanecznej figurze. Wesołek i prześmiewca, nieużywany, żył tylko opowiadaniami zasłyszanymi w szafie. Był przedstawicielem krawaciego kiczu, obraz piękna jest umowny i trzeba mieć odniesienie do tego, co jest umownie brzydkie, więc był nam bardzo potrzebny. Drugi z rezydentów to stary, czysto poliestrowy, grubo tkany krawat o mdłych i niezdecydowanych kolorach. Darzyliśmy go wielkim szacunkiem. Opowiadał nam o młodych latach Artura, to jego pierwszy krawat. Miał duże doświadczenie, bywał w różnych szafach. Opowiedziałem kolegom o moich rozterkach. Stary krawat odpowiedział. – Znam ten ból, przeżywałem to samo, zastanówmy się jak możemy ci pomóc. – ciągnął spokojnym głosem i zaproponował taki plan. – Musimy dla dobra kolegi stać się bezużyteczni na następne wyjście krawatowe Artura. – tłumaczył stary krawat. – Ja i model z baletnicą odpadamy, więc wy – tu zwrócił się do dwóch pozostałych kumpli. – Musicie się zastanowić jak na krótko zniechęcić Artura do używania was.\nKoleś bordowy w jasnobeżowe wzorki od razu podchwycił temat – Mam plamę, którą skrzętnie ukrywałem, może uda się mi wyeksponować ją na tyle mocno, że to zniechęci Artura do wybrania właśnie mnie. Pozostał jeszcze jeden, bardzo ładny, wykonany z doskonałego cienkiego jedwabiu, łagodnie zielono – seledynowy kumpel. Znał swoją wartość, ale był normalnym krawatem, więc chciał pomóc. Zaproponował – Ze względu na swój materiał jestem bardzo cienki i śliski. Jeżeli mi pomożecie zsunę się z wieszaka i postaram schować na dnie szafy. – zakończył. Zatkało mnie.- Naprawdę zrobisz to dla mnie? – zapytałem.- Jasne. – odpowiedział. – Przecież wiem, że jak będzie taka potrzeba, to też mi pomożecie. Z naszego rodzaju galanterii były jeszcze, plastron i fular. Oni nic nie mogli zrobić, byli zapakowani w pudełka z przezroczystym przykryciem, dzięki czemu wszystko widzieli i słyszeli, odpowiedzieli tylko – Trzymajcie się.\nZadowolony z tego planu był też garnitur w tenis, miał nadzieję na wspólne wyjście.\nW realizacji ukrycia jedwabnego pięknisia pomógł nam sam Artur. Gdy wrócił do szafy po ubrania, otworzył drzwi i delikatnie spowolnionym ruchem pogłaskał klapę garnituru a mnie położył na dłoni nie zdejmując z wieszaka i głaskał kciukiem moje wzorki. Wspominał poprzedni wieczór. Było dobrze. Puszczając mnie z dłoni i przesuwając ją do góry naruszył stabilność wieszaka. Wykorzystał to mój przystojny kolega i, nie starając się zachować równowagi, runął w dół szafy, krzyknął tylko z dołu. – Jest w porządku, odpocznę tu trochę w innej pozycji, powodzenia.\nPozostało tylko cierpliwie czekać. Przez pierwsze dni wpatrywałem się w drzwi szafy i za każdym otwarciem przeżywałem nadzieję, a później rozczarowanie. Robiło się niewesoło. Czułem się coraz gorzej i przestałem rozmawiać. Denerwowałem się na wszystkie hałasy wewnątrz szafy, bo zakłócały mi nasłuchiwanie odgłosów z zewnątrz. Zacząłem tracić nadzieję, a ciągłe napięcie stawało się tak nieznośne, że chciałem przestać żyć.\nArtur wyglądał na zadowolonego. Chodził pewnym krokiem pogwizdując lub podśpiewując. Biegał, trenował, dbał o siebie, tym bardziej zdziwiło nas, gdy w szafie wylądowała nowa koszula, ale nie była zapakowana tak jak każda, która po raz pierwszy pojawia się w szafie i nie miała metki. Nowe koszule są zawsze bardzo zagubione, jest to ich pierwsza szafa i nic nie wiedzą o życiu. Stanowią wtedy bardzo dobre pole do zrealizowania naszych altruistycznych ambicji. Pomagamy im i prowadzimy w nieznany świat, dzieląc się naszym doświadczeniem. Nie dotyczy to tylko koszul, ale wszystkich nowo przybyłych.\nOkazało się, że do nowego nabytku Artura słowo „ nowa” nie pasowało, ona była używana. Używana sportowa koszula! Co się stało? Taki kryzys finansowy? Ale przecież nie było widać po jego zachowaniu, że coś się pogorszyło. Ta niby – nowa mieszkanka naszej szafy wszystko nam wyjaśniła. Opowiadała o pewnych sklepach, gdzie można kupić ciuchy i buty już wcześniej używane. Z jej relacji wynikało, że są one obecnie bardzo modne i ich klienci wcale nie muszą mieć kłopotów finansowych. Nasza szafa była jej trzecim domem, a jej opowiadań wszyscy słuchali bardzo uważnie. Ja mało słuchałem. Myślałem o Lusi i było mi ciężko. Chwilami nawet żałowałem, że ją spotkałem. Gdyby nie było tego wieczoru, nie byłoby tęsknoty i oczekiwań z nim związanych.\nDowiedziała się o moich problemach bywała w świecie koszula i od razu wypaliła.\n– O, zakochany, ale masz fajnie.- Na moją ripostę, że lepiej, żeby to nigdy się nie wydarzyło, odpowiedziała. – Czy lepiej było przeżyć te wspaniałe chwile i mieć nadzieję na następne spotkania? Czy uciekać od uczuć i chować się przed możliwością ich przeżywania? – zapytała i ciągnęła dalej – Oddaj mi to, co przeżyłeś, a ja chętnie wezmę na siebie twoje cierpienia, zgadzasz się? Trafiła mocno. Nigdy bym nie oddał tamtych chwil. Tak też odpowiedziałem. Przestałem się już tak mocno od tej chwili oszukiwać. Uprościłem to, co przeżywałem. Chciałem być blisko Lusi, ale dla dobra tej miłości nie żyć oczekiwaniami, tylko zaakceptować swoje miejsce i czekać, wiedząc, że na resztę nie mam wpływu.\nPrzybycie wcześniej używanej koszuli jako nowej wywołało jeszcze jedną bardzo ciekawą i budującą dyskusję. Do tej pory stare ubrania lądowały gdzieś jako szmaty, były niszczone, palone, a przed tym używane do sprzątania itp. Przerabiano nas na papier i wiele innych rzeczy, ale nigdy się nie odradzaliśmy. Znikaliśmy. To, że możemy być w takim sklepie, a później dostać drugie życie było czymś nowym i wspaniałym.\nPrzybycie nowego lokatora naszej szafy wprowadziło wiele zamieszania, wzbudziło dużo uczuć i emocji. Mimo woli zacząłem w tym uczestniczyć. Złapałem się na tym, że nie myślę już bez przerwy o Lusi. Wcale przez to moje uczucie do niej nie było mniejsze, stało się jakby dojrzalsze, pełniejsze. Poczułem satysfakcję i pewność siebie. Chwila zauroczenia przechodziła w fazę miłości. Zauroczenie było ślepe, miłość otwierała mi oczy i pozwalała prawdziwie przyjmować rzeczywistość. Nagle poczułem wiarę w siebie i dzięki temu mogłem dać komuś przy moim boku poczucie bezpieczeństwa. Chyba nie na darmo jakaś siła trzymała mnie teraz w tej szafie. Wcześniej nie byłem gotowy do pewnych działań. Do tej pory wszystko przypisywałem przypadkowi, teraz czułem, że jest coś, co temu przypadkowi pomaga. Powodowany uczuciami mogę podejmować działanie i kierować do pewnego momentu swoim życiem. Z pozostałą częścią, na którą nie mam wpływu muszę się pogodzić, bo nie jest zależna już od moich decyzji i działań. Tylko, od kogo biorą się te uczucia? Niektórzy ludzie mówią, że od Boga. Ci, którzy tak twierdzą są spokojniejsi i częściej się uśmiechają. Inni przekonują, że pierwsza zawsze jest myśl wynikająca z biochemii ludzkiego mózgu. Ale coś jest w tej teorii niespójnego, bo zapewniając o tym, stają się agresywni tak, jakby chcieli przykryć głęboko skrywane wątpliwości co do tego sposobu myślenia.\nSłyszałem też, że – „przypadek jest tylko jeszcze jednym nie wyjaśnionym zjawiskiem”.\nTo problemy ludzi, ja czułem się już dobrze. Przestałem użalać się nad sobą, że lepiej było tego nie przeżywać, by potem nie cierpieć. Zobaczyłem w tym, co mogłem poczuć przebywając z Lusią, dar i spełnienie życia. Można uciekać od tego całe życie mając zakorzeniony lęk przed odrzuceniem lub przed niemożnością zrealizowania idealnego związku i rezygnować z miłości, ale to tak, jak nie żyć. Zrozumiałem, co znaczy słowo „wegetacja”. Wcale nie odnosiło się ono do braków materialnych, ale do ubogości życia duchowego.\nArtur wybierał różne ubrania. Raz nawet, od czasu tamtego przyjęcia, wyjście miał garnitur w tenis. Dopytywałem go później, czy nie widział Lusi, ale opowiedział tylko o jakimś nieciekawym spotkaniu w męskim gronie. Aż zaczął się pewien niespokojny dla Artura wieczór. Można było zauważyć, że mocno coś przeżywa. Zostawił otwarte drzwi do szafy i krzątał się po pokoju wykazując duże niezdecydowanie. Szykował się do czegoś bardzo ważnego i wymagającego odwagi, przystawał czasami zamyślony, patrzył przez okno, słuchał muzyki. Wyglądało to tak, jakby żegnał się z jakimś etapem swojego życia. W pewnej chwili przeszedł do działania, nie zastanawiając się nawet przez moment, zdecydowanym ruchem wyjął z szafy garnitur w tenis, koszulę i mnie. Taki sam zestaw jak na pamiętnym przyjęciu. Spryskał się podwójną porcją męskich perfum, upchnął w kieszeni spodni małe pudełeczko i ruszyliśmy. Byłem tak podekscytowany, że nawet wiązanie nie zrobiło na mnie wrażenia.\nDotarliśmy do eleganckiej restauracji. Artur usiadł przy zarezerwowanym stoliku, na którym były dwa nakrycia. Wszystko pachniało wystawną randką. Zapłonęły świece.\nAnalizowałem z lękiem tą sytuację, jeżeli pojawi się Ania, to mam duże szanse, jeżeli nie teraz, to w przyszłości spotkać się z Lusią. Natomiast, jeżeli pojawi się inna kobieta, to koniec marzeń i pozostanie gorzka akceptacja rzeczywistości. Dzieliłem się swoimi myślami z koszulą, kiedy poczułem jak serce Artura zaczęło łomotać niczym młot pneumatyczny. Spojrzałem szybko w kierunku drzwi, a tam stała Ania, machała do nas ręką a w rytm jej ruchów poruszała się na jej szyi Lusia. Ania była ubrana tak samo jak podczas pierwszego spotkania. Podeszła zdecydowanym krokiem do stolika, Artur poderwał się i przywitaliśmy się czule, on z Anią, a ja z Lusią. Usiedliśmy, nie mogłem oderwać od niej wzroku. Dzieliła nas odległość niewielkiego stolika, ale nie przeszkadzało to nam rozmawiać. Opowiadaliśmy sobie o naszych tęsknotach i pragnieniach. Chcieliśmy powiedzieć szybko i jak najwięcej, bo nie wiedzieliśmy, ile mamy na to czasu. Okazało się, że Ania, wybierając swoje ubrania rozmawiała z nimi. Nie było to po raz pierwszy, często to robiła. Mówiąc do siebie, prowadziła z nimi niby – konwersację, stąd Lusia wiedziała, że strój Ani jest taki sam jak na pierwszym spotkaniu na życzenie Artura. Obserwowała też od rana napięcie Ani podobne, jakie przejawiał Artur. Rozmawiając ze sobą, mało zwracaliśmy uwagi na naszych właścicieli. Nagle zaczęło dziać się coś odbiegającego od standartowych zachowań przy takich spotkaniach. Artur wstał i wyjął z kieszeni pudełko. Otworzył je, w środku był pierścionek. Oczy Ani zrobiły się jeszcze większe niż były w rzeczywistości, a twarz i szyja zaczerwieniły się lekko. Jej oczy, teraz szkliste i przykryte mgiełką, tak samo jak cała twarz, wyrażały zakłopotanie, ale zaskoczenia tam nie było. Jej mina zmieniła się, gdy Artur zapytał czy chciałaby zostać jego żoną. Pojawił się uśmiech i łzy. Wpatrywałem się w czasie tej sceny w twarz Ani, ale to, co malowało się na twarzy Artura było podobne, jak opowiadała mi później Lusia.\nSzampan, pocałunki, szepty, pieszczoty, tak wyglądała kolacja i powrót do domu. Do domu Artura! Lusia była ze mną. Po powrocie ja byłem zdejmowany przez Anię, a Lusia przez Artura. Wtedy Ania zrobiła coś, co nigdy nie przyszłoby nam do głowy, zawiązała Lusię wokół mnie mówiąc – Zobacz jak pięknie razem wyglądają, niech zostaną naszym talizmanem. Są z nami od początku, może przyniosą nam szczęście – dokończyła.\nByliśmy w takim uścisku, w jakim za chwilę znaleźli się nasi ludzcy właściciele. Czy mogło wydarzyć się coś lepszego?\nBałem się tylko, czy nie jest to chwilowy kaprys i zaraz wszystko nie wróci do starej normy, czyli obydwoje do osobnych szaf. Ale następnego dnia rano wylądowaliśmy z Lusią w szufladzie razem, bez próby oddzielania nas od siebie.\nW szafie Artura zrobiła się prawdziwa rewolucja, przybyło pełno damskich ubrań, bielizny i butów. Zaczęło się nowe życie nie tylko dla naszej dwójki, ale dla wszystkich. Niesnaski, kłótnie o terytorium i plotki. Pełno uczuć i emocji, które stanowiły koloryt życia. Wszystko tętniło i pulsowało, zachłystywaliśmy się nowymi wrażeniami. Lusia i ja mogliśmy to wszystko obserwować i uczestniczyć w tym wspaniałym zamieszaniu z otwartej półki, gdzie cały czas przebywaliśmy razem. Nie byliśmy bez przerwy związani węzłem. Mieliśmy swoje wyjścia, – wspólne i osobne oraz obszary życia, które przeżywaliśmy we dwoje albo zupełnie indywidualnie. Wspaniale czuliśmy się w roli talizmanu, którą przypisała nam Ania. Czasami lądowaliśmy na stole przy kolacji, będąc przypomnieniem początku uczucia pomiędzy Anią i Arturem. Chyba pomagało to im wychodzić z kryzysowych sytuacji.\nByło nam dobrze, chociaż i nas nie omijały różnice zdań i dąsy. Mieliśmy wielu przyjaciół, ale co najważniejsze byliśmy przyjaciółmi dla siebie.\nNasze dalsze przygody? Może trochę później?


czytelnicy będą mieli możliwość zapoznania się z obecnie obowiązującą wiedzą na ten temat i wnioskami, które płyną z doświadczenia wielu ekspertów z branży pozycjonowania stron www. Zwrot z inwestycji będzie możl\nDodane: 30-05-2019 14:34\nCiepło w domu oznacza komfortDecorate your house with moldingBelgia, Niemcy Holandia - opłaca się autokaremWhy You should visit Cracow?Zakup mieszkania - trudna decyzja, jak nie żałować?Porady o sprzątaniu How to fix a car - hourly rate Article about pipes issuesWycena tego jak iść do sąduListwy ozdobneNie chcesz stawiać rusztowania do wykonania prac wokół domu? Zobacz inne rozwiązanieCo dla klasyków?Wybieramy drzwi - jakie?O płotach i ogrodzeniach. Style i fasonyPomoc prawna - kilka informacji oraz faktówStomatologia ZabrzeJak znaleźć dobrego prawnik?Stomatologicznie - o bólu zębówKrótko i na temat: o przewozach osóbSport to zdrowie. Jak się suplementowaćDobre grzanie i chłodzenie- klima w działaniuO psychoterapii i psychologachJak wybrać rolety?Porady o bezpieczeństwieDentysta nie sadysta, pomaga i zapobiegaKiedy opłaca się skorzystać z paneli słonecznych?Skąd wziąć części do auta?Fotowoltaika w praktyce. Dla domu i firmyFotowoltaiczna instalacja na dachuArtykuł o dbaniu o mechaniczne części samochodu