Notatki na marginesie: Tajemnica grobowca architekta, odc. 8\nTajemnica grobowca architekta, odc. 8\n- Co to takiego? - starsza pani w toczku ozdobionym sztucznymi kwiatkami z ufnością wpatrywała się w przewodnika.\nAli Yussuf nie zmieszał się ani na moment. Z uśmiechem pogładził ciemną brodę, spoglądając na to, co zainteresowało turystkę: rdzawą plamę na stopie posągu faraona.\n- Droga pani - zaczął niskim, tajemniczym głosem. - Z tym miejscem związana jest legenda. Okrutna, krwawa legenda... rzecz o miłości i nienawiści...\nJones, przechodzący właśnie obok świątyni, parsknął śmiechem. No proszę, wyglądało na to, że nieszczęsny Hassan przyczyni się do powstania kolejnej baśni, która następnie będzie powtarzana przez pokolenia miejscowych przewodników... przynajmniej do chwili, aż plama krwi nie zniknie, starta przez pustynny wiatr. Trzeba przyznać, że Ali Yussuf improwizował genialnie, jego barwna opowieść o wezyrze faraona straconym za występną miłość do królowej, sprawiała, że grupka angielskich turystek słuchała z wypiekami na twarzy.\n- I tak oto ta plama krwi pozostanie tu na wieki, dopóki Ozyrys będzie w swej barce przemierzać niebiosa... - zakończył przewodnik ponurym tonem. Jones potrząsnął głową, szczerze ubawiony. Pomysłowość miejscowych w dziedzinie zabawiania turystów naprawdę nie miała granic. Ruszył dalej, przyspieszając kroku. Obiecał Abnerowi, że uda się zbadać nowe stanowisko z samego rana, tymczasem dochodziło już niemal południe, a musiał przejść jeszcze spory kawałek. Minął obie świątynie, popatrując kątem oka na Nil, na którym roiły się łódki i barki. Przy nabrzeżu, posapując cicho, stał jeden z flotylli parostatków, odbywających regularne rejsy turystyczne aż do Drugiej Katarakty. Zima w Egipcie stała się modna, więc Abu Simbel wrzało ożywionym życiem popularnej miejscowości w pełni sezonu.\nMinął miasteczko i zagłębił się między wydmy. Miał przejść jeszcze około pół mili... Słońce prażyło, piasek osypywał mu się spod stóp z suchym szelestem. Mrużąc oczy, spoglądał przed siebie, wypatrując ciemnego pasma skał, wśród których ukryte ponoć było... co? Zapomniany grobowiec? Szczątki osady? Zirytował się nieco na myśl o Mahmudzie. Powinien był pójść z nim, wskazać drogę - niestety, zatrzymały go ważne sprawy rodzinne, zdaje się, narodziny kolejnego dziecka, czy coś w tym rodzaju. Trudno, znajdzie drogę bez niego. Wspiął się powoli na szczyt wydmy i twarz rozjaśniła mu się w uśmiechu. Grupa oszlifowanych przez piach skalnych ostańców była tuż obok. Poznał charakterystyczny kształt jednego z nich, dokładnie opisany przez arabskiego pomocnika. To tu. Z westchnieniem ulgi wkroczył w tę odrobinę cienia, jaką rzucały skały i wczepione w nie rachityczne, na wpół uschnięte drzewka akacjowe. Teraz powinien rozejrzeć się za wspomnianą przez Mahmuda rozpadliną. Wyciągnął z kieszeni brudny kawałek papieru, na którym niewprawną ręką zaznaczono położenie niektórych skał i miejsce, gdzie Mahmud dokonał odkrycia. Zorientował mapkę według słońca i rozpoczął poszukiwania. Nie trwały długo - jego uwagę niemal natychmiast przykuła wąska, wypełniona zwietrzałym gruzem skalna niecka. Czyżby tu? Wśród luźnych kamieni coś zachęcająco błysnęło. Przykucnął, rozgarniając ręką odłamki. W szczelinie skały tkwił zaklinowany kawałek pociemniałego ze starości metalu. Srebrne zwierciadło? Gwizdnął przez zęby z ekscytacją i szarpnął mocniej za wystający fragment. Metalowy przedmiot poddał się nadspodziewanie łatwo, Indiana zachwiał się, stracił równowagę i upadł, szorując bokiem po ostrych kamieniach. Zaklął, próbując się podnieść...\nCoś świsnęło mu koło ucha. Zamarł w miejscu. Niewielki sztylet wbił się w pień drzewa, rękojeść wciąż lekko drgała. Przypadł do ziemi, rozglądając się na wszystkie strony... tam! Pomiędzy skałami dostrzegł znikający skraj burnusa. Napastnik wycofywał się pod ich osłoną, prawdopodobne po to, żeby zaskoczyć go z innej strony. Indiana przeczołgał się między głazy, przeklinając własną głupotę. Nigdy więcej nie zostawi rewolweru w domu. Nigdy.\nKolejny świst, metal z brzękiem odbił się od kamiennej ściany. Jones gorączkowo analizował sytuację. Przeciwnik chyba również nie ma broni palnej, inaczej dawno by zrobił z niej użytek. To dobrze. Rzuca nożami z daleka, więc prawdopodobnie nie czuje się na siłach walczyć w bezpośrednim starciu. Z drugiej strony - on jest praktycznie bezbronny. Narzędzia archeologa raczej nie przydadzą się w walce. Gdyby chociaż wziął solidną łopatę! Jedyne, co ma ze sobą... to bat. Też nie na wiele przydatny w ciasnej przestrzeni między skałami. Gdyby tak jednak wywabić napastnika na otwartą pustynię...\nWstrzymał oddech, słysząc stuk osuwających się kamieni. Niedaleko. Tajemniczy Arab zbliżał się, a on wciąż nie miał żadnego planu...\n- Ej! - ryknął, wysuwając ostrożnie głowę zza skały. - Tchórzu!\nOdpowiedzią był kolejny świst. Do cholery, ile on jeszcze ma tych noży?\n- Tchórzu, pokaż się! - wrzasnął ponownie Jones. - Nie masz odwagi walczyć twarzą w twarz?\nPodziałało. Z wściekłym, gardłowym okrzykiem napastnik wyskoczył zza osłony głazów i rzucił się na Jonesa. Indiana odskoczył, luźne kamienie zahurgotały mu pod stopami, gdy ruszył pędem w stronę wydm, odpinając w biegu bat. Skalista wysepka na pustyni kończyła się czymś w rodzaju płaskiego, wrzynającego się w piach cypla. Indiana zatrzymał się. Jeśli mają gdzieś walczyć, to tu, gdzie podłoże było twarde, a stopy nie zapadały się w piach. Odwrócił się, czekając na przeciwnika. Młody arabski chłopak w poszarpanym burnusie zbliżał się powoli z nożem w każdej dłoni. Jones ze zdumieniem stwierdził, że skądś zna tę twarz... pamięć podsunęła mu obraz Beduinów zabierających wśród wrzasku i zawodzenia martwe ciało Hassana. Ktoś z krewnych, może syn? Ale czego on chce, do wszystkich diabłów?\nNie było czasu na dalsze rozmyślania. Młodzieniec zbliżał się coraz bardziej, chrapliwym głosem wykrzykując skomplikowane obelgi. Czarne oczy płonęły nienawiścią. Indiana puścił rzemień bata luźno na ziemię za sobą, z pozornym spokojem czekając, aż przeciwnik znajdzie się w jego zasięgu. Jeszcze parę kroków... jeszcze jeden... Już! Końcówka bata wystrzeliła z szybkością błyskawicy, owijając się wokół nadgarstka Beduina. Wrzasnął, wypuszczając nóż z rozciętej dłoni, odskoczył parę kroków w tył. Indiana przesunął się za nim, czujny, skupiony. Z zadowoleniem stwierdził, że napastnik ma już tylko jeden sztylet. Trzymał go zdrową, lewą ręką, pewnie i mocno. Krążyli wokół siebie w milczeniu, mierząc się wzrokiem. Każdy czekał, aż przeciwnik zrobi pierwszy ruch.\nWreszcie Beduin nie wytrzymał napięcia. Wystartował w stronę Jonesa groźnie wywijając ostrzem... i ponownie odskoczył z okrzykiem bólu, a szrama na policzku nabiegła krwią. Jones poprawił kapelusz, stał teraz pod słońce, które dość skutecznie utrudniało mu ocenę odległości. Zawinął batem nad głową, usiłując trafić w ciemną sylwetkę, lecz tym razem się nie udało. Ośmielony przeciwnik skoczył znów, znów rozległ się świst i wrzask...\nJasna cholera - pomyślał Jones. - W ten sposób będę się z nim bawić do wieczora. Bat mógł trzymać napastnika na dystans, lecz nie pozwalał na szybkie zakończenie walki. Obfite fałdy burnusa skutecznie chroniły chłopaka przed uderzeniami, w zasadzie tylko twarz i ręce pozostawały bezbronne. Jeszcze chwila, a młodzieniec przełamie swój strach przed bólem i rzuci się na niego z nożem, jak to planował od początku. Trzeba go ubiec, tylko jak? Indiana cofnął się o krok dla lepszego zamachu, strzelił płasko, celując w nogi przeciwnika. Ten odskoczył zwinnie, trzaskawka ledwie smagnęła kostkę. Wydawało się, że to tylko wzmogło jego wściekłość, ruszył błyskawicznie na Jonesa, osłaniając oczy zgiętym ramieniem. Indiana ledwie zdążył ściągnąć bat z powrotem, uderzył prawie bez zamachu, rzemień plasnął głucho o tułów napastnika... wystarczyło to jednak, żeby zatrzymać go na ułamek sekundy. Dwa szybkie ruchy nadgarstkiem i Beduin znów odskoczył na bezpieczny dystans. Teraz atakował Jones. Kangurza skóra zdawała się tworzyć wokół niego niewidzialną, wirującą tarczę, kąsającą jadowicie tego, kto ośmielił się za bardzo zbliżyć. Napastnik cofnął się jeszcze krok, stopy zaczęły grzęznąć mu w piasku. O to chodziło. Nie mogąc już tak zwinnie uskakiwać, coraz częściej stykał się z palącą końcówką bicza. Jones celował w ręce, próbując wytrącić sztylet, lecz przeciwnik nie puszczał go, mimo że jego dłonie pokryły się krwią. Wciąż zdawał się mieć mnóstwo energii, więc Indiana ani na chwilę nie mógł zmniejszyć czujności. Chłopak umiał wykorzystać każdy błąd w jego obronie, doskakując błyskawicznie z połyskującym groźnie ostrzem. Pot spływał po twarzy archeologa, szczypiąc w oczy, przesłaniając widok. Trzeba kończyć, pomyślał Jones. Strzelił nisko, poziomym ruchem ręki. Rzemień zasyczał i owinął się wokół nóg Beduina. Jedno szarpnięcie i napastnik leżał na ziemi. Jones w mgnieniu oka zwinął bat i rzucił się na przeciwnika, uderzając rękojeścią jak pałką. Wreszcie! Nóż wyleciał z ręki chłopaka ginąc gdzieś w piasku. Zwarli się ze sobą, przetaczając w tę i z powrotem po wydmie. Indiana był silniejszy, lecz młody Beduin bardziej zwinny - i najwyraźniej bardziej zdeterminowany. Nie miał już noża, lecz i bez niego radził sobie doskonale. Wyślizgiwał się jak piskorz z każdego chwytu, a nienawiść w jego oczach przybierała na sile. Złapał rękojeść bata usiłując wyrwać go Jonesowi, uniemożliwiając ponowne użycie go w jakikolwiek sposób. W chwili, gdy zdawało się, że już uda mu się go wyszarpnąć, nagle zwolnił chwyt. Zaskoczony Indiana stracił równowagę, napastnik tylko na to czekał. Błyskawicznie znalazł się za plecami Jonesa, śniade ramię owinęło się z niezwykłą siłą wokół jego szyi. Archeolog zacharczał, rozpaczliwie walcząc o oddech. Wyprowadził mocny cios łokciem w żołądek, usłyszał głuchy jęk chłopaka, lecz ten nadal trzymał się jak przyspawany, wciąż zacieśniając chwyt. Przed oczami Indiany latały czarne płaty... Resztką sił chwycił garść piasku, rzucił za siebie na oślep. Udało się! Chłopak puścił go, klnąc i prychając tarł zaczerwienione oczy. Jones zaczerpnął głęboko powietrza i jednym silnym ciosem posłał przeciwnika na ziemię. Dla pewności poprawił rękojeścią i wreszcie odetchnął z ulgą, spoglądając na nieprzytomnego Beduina. Nie było tak łatwo. Chyba wyszedł z wprawy. Powoli rozmasował sobie szyję, odkaszlnął i spróbował wstać.\nCoś ukłuło go w kark.\nOdwrócił się, pełen złych przeczuć. Nie myliły go.\nGromada konnych Arabów stała za jego plecami, pierwszy z nich absolutnie jednoznacznym gestem kierował w jego stronę ostrze szabli.\nUroczyście informuję, że byłam zagłosowałam.\n13 stycznia 2009 18:24\nFajny blog, też dużo podróżuje. i informuję że zagłosowałem.\n15 stycznia 2009 14:26\nAch...Akurat w tym momencie koniec części... czekamy na ciąg dalszy :-)\nP.S. Oczywiście również zagłosowałem na Twój blog\n16 stycznia 2009 01:41\nBardzo ciekawy blog, tez lubię pisac opowiadania, jednak z goła inna tematyka mnie inspiruje. Co jednak nie zmienia faktu, że sposobało mi się twoje opowiadanie. Pozostało mi tylko prezczytać wcześniejsze odcinki ;]\nGratuluję wysokiego miejsca w konkursie, uważam, że zasłużenie ;]\nCieszę się podwójnie, bo w końcu doceniane są blogi z treścią a nie tylko takie, których autorzy czynią wszystko co możliwe, by podnieść sobie statystekę, zapominając o tym, czym jest blog.\nPozdrawiam i życze sukcesów w konkursie, Aki ;]\n17 stycznia 2009 13:45\n15 lutego 2009 22:14


TCL 55EC78 - bardzo dobry telewizor ze średniej półki - MyApple.pl\niOS 14.4 wprowadzi nową opcję w ustawieniach Bluetooth\nApple pracuje nad nowym monitorem oraz przeprojektowanymi komputerami iMac\nApple pozwane za udostępnianie w App Store aplikacji Telegram\nTCL 55EC78 - bardzo dobry telewizor ze średniej półki\nNie sztuką jest kupić sobie bardzo drogi telewizor, kosztujący grubo ponad pięć tysięcy złotych. Zdecydowanie ciekawiej jest w średniej półce cenowej, tej dostępnej właściwie dla wszystkich klientów. Tutaj dzieje się więcej i różnice w jakości są też znaczne. Jednym z ważnych graczy na rynku jest TCL, którego najnowszy 55-calowy telewizor 55EC78 miałem okazję ostatnio testować.\nTo co na zewnątrz\nTCL od dawna przywiązuje wagę do jakości wykonania i wyglądu swoich telewizorów. Przekonuję się o tym co roku na berlińskich targach IFA, gdzie zawsze odwiedzam ich ogromne stoisko. Tą dbałość o jakość, szczegóły i wygląd widać chyba najlepiej właśnie w testowanym przeze mnie telewizorze. Urządzenie prezentuje się świetnie. Posiada metalową cienką ramę - dzięki czemu ekran zajmuje właściwie niemal cały front urządzenia. Pod nim umieszczono soundbar Onkyo, który dobrze komponuje się z urządzeniem, choć wyraźnie zaznacza swoją odrębność (ramka wokół ekranu jest czarna, a soundbar posiada maskowanie w kolorze szarym). O samym soundbarze piszę więcej poniżej. Urządzenie opiera się na ładnej, ażurowej nodze (łączonej z trzech elementów), dzięki której telewizor sprawia wrażenie lekkiego i zawieszonego w powietrzu.\nGniazda umieszczono wygodnie z boków urządzenia. Nie trzeba więc sięgać na jego tył, mocno go odwracać, co często bywa po prostu niewygodne. W tym wypadku wszystkie porty ukryte są po prawej stronie za ramką (patrząc od przodu), a gniazdo zasilania po lewej. Do dyspozycji użytkownika są trzy porty HDMI wspierające oczywiście rozdzielczość 4K, dwa porty USB (pozwalające na podłączenie np. zewnętrznego dysku z biblioteką filmów), port LAN (do podłączenia telewizora do sieci), optyczne wyście cyfrowe, gniazda telewizji naziemnej i kablowej oraz gniazdo słuchawkowe.\nKiedy w ostatnich miesiącach testowałem telewizory LG i Samsunga, spotkałem się z zupełnie różnym podejściem do tematu pilotów. Te dołączane do telewizorów pierwszego z wymienionych producentów były bardzo funkcjonalne, ale również duże i plastikowe. Z kolei piloty Samsunga były minimalistyczne, jednak sterowanie nimi nie było aż tak proste. W przypadku telewizora TCL 55EC78 użytkownik ma wybór – dostaje bowiem w komplecie dwa piloty. Jeden prosty, z metalową obudową, a drugi plastikowy z pełnym zestawem przycisków. Na obu pilotach znalazły się przyciski szybkiego otwierania aplikacji Netfliksa. Mniejszy z pilotów ma także przycisk aktywacji sterowania głosowego.\nSzkoda jedynie, że pilotów tych nie można skonfigurować tak, by działały także z przystawkami telewizji kablowej czy Apple TV (a przynajmniej mi się to nie udało).\nTCL już dawno zdecydowało się na skorzystanie z gotowego i otwartego rozwiązania, jakim jest system Android TV. W telewizorze 55EC78 zainstalowana jest jego najnowsza wersja. Kto miał okazję korzystać z nowszych przystawek z systemem Android (np. z opisywanych na MyApple przystawek Play TV Now i Flix TV Box albo przystawki Xiaomi), odnajdzie się w nim bez problemu. Dość szybko powinien ogarnąć ten system także inny użytkownik. Warto jednak wspomnieć, że nawigacja w nim wygląda trochę inaczej niż w smart tv innych producentów. Wszystko opiera się na głównym pionowym menu, umieszczonym przy lewej krawędzi ekranu, i kafelkach aplikacji, proponowanych treści czy kanałów telewizyjnych, zajmujących jego większą część.\nNajwiększym – moim zdaniem – plusem, ale trochę i przekleństwem Android TV jest jego otwartość. W sklepie Play znaleźć można naprawdę dużo różnych aplikacji, od wszelkiej maści odtwarzaczy (KODI), przez dedykowane aplikacje różnych serwisów VOD (m.in. Netflix, HBO GO, Prime Video, Filmbox Movie i inne), stacji telewizyjnych (np. France24), po nawet gry. Są to jednak gry dość proste (np. nowa wersja Pac Mana). Problemem jest niestety jakość tych aplikacji. Niektóre działają bezbłędnie, inne działają w kratkę (np. wspomniana już aplikacja France24), a niektóre wysypują się w ogóle. Nie jest to wina telewizora, raczej tego, że Google niespecjalnie kontroluje to, co znajduje się w sklepie Play Store (takie same problemy z tymi aplikacjami miałem na przystawce Android TV dodawanej do usługi Play TV Now). Oczywiście w sklepie z aplikacjami na Android TV nie znajdziemy też aplikacji Apple TV. Mam nadzieję, że firma z Cupertino w końcu otworzy się szerzej, w tym i na tę konkurencyjną platformę.\nSystem Android działa na tym telewizorze płynnie, niekiedy widoczne jest niewielkie opóźnienie czasu reakcji na naciśnięcie przycisku na pilocie (np. przy przełączaniu źródeł sygnału). Na tyle niewielkie, że nie czułem z tego powodu irytacji, nie psuło też przyjemności z korzystania z tego telewizora i jego systemu.\nMatryca VA charakteryzuje się bardzo dobrym kontrastem i czernią znacznie lepszą od ekranów IPS, choć oczywiście nie tak dobrą jak w ekranach OLED. Dodatkowo w ciemnych scenach obraz jest w pewnym stopniu przyciemniany, by uzyskać jeszcze lepszy efekt. Czerń jest na tyle dobra, że oglądanie filmów po zmroku jest naprawdę przyjemne - choć oczywiście ciemne, czy wręcz czarne fragmenty obrazu nie zlewają się z ramą samego telewizora.\n55EC78 oferuje wsparcie właściwie dla wszystkich standardów HDR, a więc także HDR10+ i Dolby Vision. Generowany obraz jest jasny, zaś kolory nasycone, a to m.in. za sprawą wsparcia szerokiej palety barw (WCG). Telewizor posiada też funkcję płynnego odtwarzania filmów nakręconych w 24 klatkach, dzięki czemu nie ma efektu przeskakującego co kilka sekund obrazu.\nWspomnieć też wypada, że TCL wychodzi naprzeciw graczom. 55EC78 charakteryzuje się niskim tzw. „input lagiem”. Przez kilka tygodni testów graliśmy często na podłączonej do niego konsoli PlayStation 4 w najnowsze tytuły – i faktycznie telewizor sprawdzał się w grach bardzo dobrze.\nGłośniki montowane w telewizorach grają zwykle lepiej lub gorzej, producenci jednak zakładają, że użytkownik i tak sprawi sobie odpowiedni soundbar czy zestaw kina domowego. W przypadku telewizora TCL 55EC78 soundbar, i to produkcji ONKYO, stanowi integralną jego część. Dźwięk jest szeroki, o w miarę równym paśmie – może przydałoby się trochę więcej dołów, ale i tak jest o niebo lepiej niż w telewizorach wyposażonych w standardowe, umieszczone z tyłu głośniki. Zintegrowany soundbar sprawdza się zarówno w przypadku filmów, jak i muzyki, którą odtwarzałem na telewizorze z Apple Music w podłączonym do niego Apple TV - oczywiście użytkownicy np. Spotify mogą sobie zainstalować odpowiednią aplikację.\nJak widać, w średniej półce cenowej można znaleźć telewizor 4K z bardzo dobrym ekranem i równie dobrą jakością obrazu (szeroka paleta barw WCG, niezła czerń i upłynnianie) oraz niskim opóźnieniem (input lag), wyposażony dodatkowo w soundbar, co docenią zarówno miłośnicy filmów i seriali, jak i gier. TCL pokazuje, jak można to zrobić. Jeśli szukacie telewizora w cenie poniżej trzech tysięcy złotych, to na pewno powinniście zainteresować się modelem TCL 55EC78. Można go już kupić za około 2800 zł.\nArtykuł ukazał się pierwotnie w MyApple Magazynie nr 1/2020\nBez AirPlay nie kupię już telewizora bo to najbardziej przydatna rzecz zwłaszcza gdy mamy amplituner z airPlay. Myślałem, ze ktoś zrobi średniaka z tym, ale chyba nie dożyje takiego TV.\ntom500 moldova 2020-02-28\n@moldova Nie ma airplay. https://www.apple.com/ios/home/accessories/#section-tv Ja w TCLu Xess X2 zainstalowałem AirScreen - AirPlay & Google Cast & Miracast https://play.google.com/store/apps/details?id=com.ionitech.airscreen&hl=pl i airplay działa.\nhesus30 moldova 2020-03-01\n@moldova a przez ciekawość, do czego się przydaje ten ficzer w zestawieniu z TV?\nmoldova hesus30 2020-03-02\n@hesus30 oglądam, słucham lub klonuje sobie na ekran TV treści z iPhone. Bez przystawek, instalacji dodatkowych appek, po prostu działa. Nie wyobrażam sobie kupowania nowego tv bez tego ficzera.\nNie wiem, może coś poprawili akurat w tym modelu, ale jak kupowałem rok temu TV to jak TLC stał obok Sony Samsunga czy Panasonic-a to była przepaść. Telewizory tanie, ale nie ma cudów jeśli coś jest 20-30% tansze to z czegoś to wynika. Plus że są produkowane w PL... no ale Lanosy też były :)\nBogdan Sentkowski 2020-02-28\nMi brakuje najważniejszej informacji - czy jest przystosowany do nowego standardu na który właśnie przechodzimy. A więc DVB-T2 z HEVC i ac4. Jeżeli nie to lepiej kupić sobie monitor.\ntom500 Bogdan Sentkowski 2020-02-28\n@bsentkowski https://www.tcl.com/pl/pl/nowosci-w-dziale-tv/seria-ec78/65--4k-uhd-hdr-tv-with-smart-tv-3-0.html DVB-T2 AC4 jest.\nBogdan Sentkowski tom500 2020-02-28\n@tom500 Dzięki. Sam mogłem sprawdzić ale brakowało mi tego w wywodzie. Sądzę, że to bardzo ważna informacja. Przy okazji testów Polsatu okazało się, że sporo nabywców - po okazyjnej cenie - zostało nabitych w butelkę. Pustą butelkę.\nAdrian Mlynarski Bogdan Sentkowski 2020-02-29\n@bsentkowski Czyli postarzanie sprzetu nie wystarcza teraz nowy format tak wiem lepsza jakosc tyle ze w tv polskiej za 20 lat.\nBogdan Sentkowski Adrian Mlynarski 2020-02-29\n@Adrian Mlynarski Teraz moda na 4K... A co pod K się kryje 😜 Dawniej było takie powiedzenie niemieckie 3K - jako określenie powinności żony 🤗 TVP? Jakości to bedzie, powima, że "cyfrowa Jakość" a łune uwierzom. Jo ni! (po fińsku znaczy to samo - nie)🙋♂\nCzy artykuł jest sponsorowany?


Bitwa o powerbanki w Arkadii - czyli złe praktyki w organizacji eventu - OOH event!\nBitwa o powerbanki w Arkadii – czyli złe praktyki w organizacji eventu\nDodano 20 lutego 2017\t redakcja 0\n18 lutego odbyło się wydarzenie mające uczcić podpisanie umowy pomiędzy twórcami pokemonów, firmą Niantic i CH Arkadia. Uruchomiono więc wabiki, nagłośniono sprawę i zorganizowano konkurs. Miał on polegać na tym, że za trzy złapane pokemony na terenie centrum dostawało się powerbanka. Przez fatalną organizację i czterokrotne zmienianie miejsca w którym wydawano powerbanki doszło do rękoczynów, płaczu dzieci, kłótni i wyzwisk.\nNiantic podpisał umowę z największymi centrami handlowymi w Warszawie. Wszystko po to, by gracze mogli łapać stworki w cieple. Wraz z tym udostępniono nową aktualizację w której dodano masę nowych pokemonów. To właśnie je można było złapać podczas sobotniego eventu. Jeżeli złapało się przynajmniej trzy, o godz. 15.00 miało się odbyć nagradzanie użytkowników.\nWskazano miejsce pod sceną do którego gracze mieli się udać. Czterokrotnie je zmieniano, przez co kolejka zupełnie się rozsypała. Z tyłu napierali ludzie, a z przodu ochroniarze apelowali o cofnięcie się. Jedyny sznur, który tam stał nie spełniał swojej funkcji i nikt nie pilnował, by się nie przesuwał, co sprawiło, że gracze byli kompletnie zdezorientowani. W konsekwencji dzieci zaczęły płakać, ludzie zaczęli się robić nerwowi, przepychać się, kłócić, szturchać i wyzywać. W dodatku widać było, że zarówno prowadzący, jak i ochrona zupełnie nie poradzili sobie z sytuacją i przekładali wydawanie powerbanków z minuty na minutę w związku z czym wydarzenie się opóźniło.\nWidać, że Arkadia nie doceniła siły własnego wydarzenia i ewidentnie nie była przygotowana na taką ilość uczestników.\nRedakcji “Warszawy w Pigułce” udało się także zarejestrować tę sytuację na filmie:\nJak podkreśla redakcja, wizerunek Pana, który próbował uderzyć jej reporterkę, znieważył ją i podawał się za policjanta (co wynikało z rozmowy, której już nie udało im sie zarejestrować) został przesłany na policję.\nMateriał został przygotowany przez redakcję www.warszawawpigulce.pl i został udostępniony przez OOH magazine dzięki uprzejmości portalu.


ROK 2011 - RED BULL BC ONE 2011 dodał mi skrzydeł!\nRED BULL BC ONE 2011 dodał mi skrzydeł!\nDodano: 2011-11-27 | 20:55:47\nRED BULL BC ONE 2011 dodał mi skrzydeł! Wczoraj odbył się contest, który zna każdy związanym ze światem street dance, a kto nie mógł pojechać do Moskwy ten mógł śledzić przekaz w telewizji lub internecie. Jak dla mnie to był kozak, poza opcją tańczenia był to najlepszy sposób na zajęcie sobie sobotniego popołudnia.\nImpreza odbyła się w moskiewskim cyrku, który moim zdaniem miał fajny klimacik, w sam raz na taki event. Ale nie miasto i miejsce były tam najważniejsze, to bboys z całego globu zrobili miazgę na którą czekałem. Kilka mega ciekawych walk, kilka zaskakujących wyników, naprawdę spoko finał, było co oglądać. Całą imprezę wygrał bboy Roxrite, który w finale spotkał się z kotem z Caracas z Wenezueli - Lil G. Roxrite, dla którego udział w Red Bull BC One to nie pierwszyzna doczekał się upragnionego tytułu zwycięzcy i mógł założyć złoty pas Red Bulla. Lil G pokazał się na tych zawodach jako konkretny zamiatacz, którego nie deprymuje konkurowanie z potężnymi ksywkami. Po trzy wejścia w finale, break beats wkręcone przez DJa Renegade i werdykt sędziów na korzyść reprezentanta Ameryki, który pokazał to co jury chciało zobaczyć: czystość, top rock, foot work, freezes, power moves, flow i muzykalność, w skrócie - pełny pakiet.\nOczywiście zanim doszło do owego finału dane nam było obejrzeć kilka ciekawych pojedynków, w tym walki zwycięzcy z zeszłego roku - boya Neguina. W pierwszej walce trafił na mocnego przeciwnika - Flying Budda, który jednak przegrał z zeszłorocznym zdobywcą tytułu. Następnie Neguin rozwalił mojego faworyta bboya Vero, aby w kolejnej walce przegrać z Roxritem. Mnie osobiście podobała się też walka pomiędzy Hong 10, a reprezentantem gospodarzy, legendą rosyjskiego bboyingu Yanem The Shrimp. Yan w tej walce pokazał fantastyczną old schoolową flave, pokazał jak dobrze czuje się na swoim gruncie i co najważniejsze pokazał, że bawi się tym tańcem. Skille i fun pozwoliły mu wygrać z jednym z faworytów i przejść do kolejnej rundy.\nW drugiej walce przegrał z Lil G. Miło oglądało się też pokaz palenia przeciwnika w wykonaniu Taisuke, który rozniósł boya 3T, a następnie spotkał się z Morrisem. Morris vs Taisuke na korzyść Amerykanina Morrisa. Generalnie powiem tak, wczoraj oglądałem przekaz na żywo, dzisiaj oglądam wszystkie walki ponownie na YT. Kto nie widział niech to sprawdzi, dobre battles, dobra impreza, dobry hip hop. Gratulacje dla wszystkich, którzy brali udział i podziękowania dla wszystkich bboys i bgirls na świecie za to, że są i czynią tą kulturę w tak piękny sposób. 5\nRoyal Fam Poppers/Radomski Styl


Inżynierze, dziękuję - Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka\nZnany działacz pro-life, który przyczynił się do zmiany komunistycznej ustawy aborcyjnej z 1956 r. i wprowadzenia ochrony życia od poczęcia do konstytucji, w lipcu br. świętowałby 70. urodziny. Żona upiekłaby mu „placek z posypką”, czyli ciasto drożdżowe z kruszonką, za którym przepadał. Niestety, po długiej walce z chorobą Inżynier zmarł 3 maja.\nInżynierski umysł dla życia\nAntoni Zięba urodził się w Jaworznie, w górniczej rodzinie. Wcześnie stracił rodziców, jego mentorem i wzorem był stryj. Gdy wspominał swoją młodość, głośno śmiał się z komunistycznych banałów Marksa, których jako uczeń musiał uczyć się na pamięć.\nStopień doktora uzyskał na Politechnice Krakowskiej i od 1971 r. był wykładowcą w Instytucie Mechaniki Budowli Wydziału Inżynierii Lądowej. Lubił swoją pracę, a studenci lubili jego. Cieszył się ze znajomości ze sługą Bożym Jerzym Ciesielskim, który na politechnice był jego bezpośrednim przełożonym.\nZięba miał przenikliwy i otwarty umysł, z którym z pewnością szybko doczekałby się habilitacji i profesury, gdyby nie praktyka inżynierska w Wiedniu w 1979 r. W tamtejszym kościele Chrystusa Króla zobaczył w gablocie ogromne czarno-białe zdjęcia ciał dzieci abortowanych w szóstym miesiącu ciąży, leżących w workach na odpady. Po powrocie na uczelnię ktoś podrzucił mu wydaną w drugim obiegu broszurę ks. Tadeusza Dzięgiela, w której podał on rzetelny szacunek skali aborcji w ówczesnej Polsce: 800 tys. rocznie. „To był dla mnie nawet większy wstrząs niż ten wizualny. Jestem człowiekiem praktycznym, inżynierem, a inżynierowie komunikują się za pomocą dwóch rzeczy: rysunku i liczb. Wyciągnąłem więc kalkulator, podzieliłem tę liczbę przez 365 dni w roku i wyszła z tego rzeka krwi: ponad 2 tys. dzieci każdego dnia. Wtedy już wiedziałem, że muszę się zająć tą sprawą” – opowiadał kilka lat temu w wywiadzie dla „Przewodnika”.\nPotem była pielgrzymka św. Jana Pawła II do Kalwarii Zebrzydowskiej, podczas której papież zaapelował o modlitwę, mówiąc, że „jest to wezwanie najważniejsze, najistotniejsze orędzie”. A dzień później, 8 czerwca 1979 r., przemawiając w Nowym Targu, Ojciec Święty wypowiedział zdanie, które zmieniło jego inżynierskie życie: „I życzę, i modlę się o to stale, żeby rodzina polska dawała życie, żeby była wierna świętemu prawu życia”.\nNadchodzące wakacje Zięba poświęcił na studiowanie Dziejów Apostolskich. Chciał się dowiedzieć, jak ewangelizowali pierwsi chrześcijanie i czego może się od nich nauczyć. A potem już poszło: najpierw Krucjata Modlitwy w Obronie Dzieci Poczętych, potem World Prayer for Life. Inżynier założył kilkanaście fundacji, stowarzyszeń i tytułów prasowych: od „Źródła” dla starszych po „Olę i Jasia” dla przedszkolaków. Wiedział, że aby zrealizować swoje cele, potrzebuje organizacji z osobowością prawną, a także mediów. Te świeckie do końca życia krytykował za dezinformację w sprawie aborcji i populizm.\nBędziesz miłował umysłem\nGdy stworzył narzędzia, działał. Po ignacjańskim namyśle podejmował wydawałoby się szalone decyzje i niczego się nie bał, mimo że wielu osobom nadepnął na odcisk. Dyskutował z biskupami, politykami i feministkami, choć te ostatnie od dawna nie przyjmowały zaproszeń na spotkania z jego udziałem. Oskarżały go o oszołomstwo, a w rzeczywistości bały się konfrontacji. Zięba w punkt zbijał ich argumenty o „prawie do mojej macicy”, powołując się na najnowsze wyniki międzynarodowych badań: od amerykańskich po australijskie. Edukacja seksualna, podziemie aborcyjne, in vitro, naprotechnologia – precyzyjnie rozbrajał manipulacje, z pamięci cytując długie fragmenty naukowych rozpraw – potrafił podać autora, tytuł, wydawnictwo, rok wydania i stronę!\nWielką radością były dla niego spotkania z młodzieżą, która słuchała go z otwartymi ustami. Spotykał się także z klerykami, kapłanami i rodzicami. Tym ostatnim dziękował z ambony za każde dziecko. Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka, którym kierował, wydało miliony edukacyjnych broszur oraz zorganizowało dziesiątki konferencji i setki wystaw. Dzięki Inżynierowi trafiły do druku przepiękne zdjęcia dzieci nienarodzonych. Jego ulubioną fotografią były nóżki dziecka w 11. tygodniu od poczęcia.\nChoć Zięba lubił mieć rację, potrafił pogratulować nastolatce, która mogłaby być jego wnuczką, dobrego artykułu. Miał otwarty umysł i kiedy argumenty rozmówcy okazywały się mocniejsze, zmieniał zdanie i przyznawał rację. Irytowała go bezmyślność. Powtarzał, że trzeba miłować nie tylko sercem i duszą, ale również umysłem. Krytykował „prostytucję intelektualną”, czyli postmodernistyczne umiłowanie „własnej prawdy” i odrzucanie obiektywnej, naukowej wiedzy. – Jak to możliwe, że habilitowani i profesorowie nie wiedzą, kiedy zaczyna się życie człowieka? Przecież dzieci w podstawówce się tego uczą! – mówił.\nChoć był osobą głęboko wierzącą, w publicznej debacie tylko czasami powoływał się na „argumenty z ambony”. – Prawo do życia jest ponadwyznaniowe – przekonywał.\nWiększym bólem od oskarżeń feministek o oszołomstwo był dla niego fakt, że pod koniec jego życia pewne środowiska rozpuszczały plotkę, że nie chce zgody w podzielonym środowisku pro-life, co było bezczelnym kłamstwem. Ale Inżynier się nie dziwił – znał „te metody” z poprzedniego systemu. Już kilkadziesiąt lat wcześniej mówił do swojej żony: „Gdyby ci ktoś powiedział, że się spotykam z zakonnicą na kościelnym chórze, to nie wierz!”.\nZięba kochał Kościół i nigdy nie krytykował go publicznie. Także w prywatnych rozmowach o każdym kapłanie Jezusa Chrystusa mówił z wielkim szacunkiem, choć wielu księży nie zostawiało na nim suchej nitki. Nie podobał im się „inżynierski przekaz”: dosadny, konkretny, zdaniem niektórych nachalny. Nie obrażał się, gdy proboszczowie nie chcieli rozprowadzać jego (darmowych) materiałów. Pytał tylko: „A co ksiądz zrobił dla ochrony życia w swojej parafii…?”. To smutne, ale myślę, że w kręgach kościelnych nie lubili go ci, którzy albo nie rozumieli wagi jego misji, albo… zazdrościli mu zasięgu oddziaływania i swego rodzaju popularności.\nMąż, ojciec, dziadek\nInżynier miał więcej obowiązków niż włosów na głowie. Mimo to powtarzał: „Co byłby ze mnie za obrońca życia, gdyby moja rodzina się rozleciała?”. Dlatego obowiązkowym punktem w rocznym harmonogramie był dwutygodniowy wyjazd z żoną do domku na wieś, podczas którego chodził na spacery i do woli odmawiał swoje ulubione litanie. Gdy dzwonił do mnie ze wsi, zawsze mówił szeptem, żeby się Lusieńka nie zorientowała – przecież mieli urlop! A poznali się już w przedszkolu. W jego gabinecie wisi grupowe zdjęcie kilkuletnich maluchów.\nOstatnie miesiące swojego życia Inżynier poświęcił na opiekę nad swoim chorym i najmłodszym wnuczkiem. Dopóki mógł, czuwał przy nim w szpitalu, zmieniając rodziców Jasia.\n„Idę do Dawcy życia”\nPowtarzał, że nie urodziłby ani jednego dziecka, bo jak każdy mężczyzna panicznie bał się bólu. Szczególnie często wspominał o tym wtedy, kiedy lekarze wykryli nowotworowe przerzuty do kości. Rak rozpanoszył się w każdej, nawet najmniejszej kosteczce – od czubka głowy do palców stóp. Być może współczesna medycyna powie, że Zięba wyparł ból ze swojej świadomości, ale rodzina i bliscy wiedzą, że to łaska, którą wymodlił za wstawiennictwem św. Jana Pawła II. Profesorowie spoglądali to na wyniki badań, to na uśmiechniętego Inżyniera, i mówili ze zdziwieniem: „To niemożliwe, że pana nie boli!”. A on się śmiał w głos. – Córko, jestem w doskonałej formie! – mówił do mnie. – Apetyt mam, dobrze śpię, nic mnie nie boli. Łaska Boża!\nJednak rak nie odpuszczał i zaatakował płuca. Ostatnie dni życia Inżynier spędził w krakowskim Hospicjum św. Łazarza, podłączony do aparatu tlenowego. Tam odwiedzili go m.in. kard. Stanisław Dziwisz oraz abp Marek Jędraszewski. Kapłana sprawującego Eucharystię Zięba całował po rękach – tak wielkim skarbem była dla niego Msza św.\nDo końca był aktywny zawodowo: konsultował bieżącą działalność Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, którego był prezesem, dowiadywał się, co słychać w założonych przez niego czasopismach, interesował się sytuacją pro-life w Polsce. Nie bał się śmierci. – Ja, obrońca życia, mam się bać spotkaniem z Dawcą życia?! – żartował. Martwił się tylko o swoją ukochaną żonę.\nInżynier Antoni Zięba zmarł 3 maja w święto NMP Królowej Polski. Widzę go, gdy z wielkim różańcem chodzi po krakowskich Plantach i słyszę, jak powtarza, że naród, który zabija własne dzieci, jest narodem bez przyszłości. Wierzę, że data jego śmierci nie jest przypadkowa.\nOdszedł wielki człowiek. Jeden Pan Bóg wie, ile ludzkich istnień uratował. Pozostała po nim pustka, którą trudno będzie zapełnić. Święta pustka.\nJestem jedną z setek osób, które miały zaszczyt go poznać i z nim pracować. Spotkania z nim zawsze poprawiały mi humor – inżynier był niepoprawnym optymistą. Mając do siebie duży dystans, lubił powtarzać, że „Idziemy od sukcesu do sukcesu”. Twierdził, że nie zna się na pieniądzach ani na zarządzaniu. Niejednokrotnie rozpoczynał nowe przedsięwzięcia bez grosza przy duszy, ufny, że na dobre dzieła Pan Bóg da. Wszystko notował w malutkim kalendarzyku, w którym „miał porządek”. Czego nie można powiedzieć o jego zabałaganionym biurku – wielki stół na dziesięć osób, a czasem trudno było znaleźć wolny skrawek. Wszędzie leżały wycinki prasowe, artykuły medyczne i długopisy, które co chwilę gubił. Gdy rok temu miałam zaszczyt przemawiać z Inżynierem na tej samej konferencji, wspólnie słuchaliśmy wykładu cenionego przez niego ks. prof. Edwarda Stańka. Mówiąc o modlitwie, grzmiał do mikrofonu, że to wstyd zaprosić Pana Boga do nieposprzątanego mieszkania. – Ksiądz profesor jak zwykle w świetnej formie – szeptał mi Inżynier na ucho. – Tylko z tym bałaganem nie do końca się zgadzam – żartował.\nBył szefem, który rozumiał, że dla matki trójki dzieci najważniejsza jest nie praca, lecz rodzina. Wiele razy pokazywał mi „noszący ślady użycia” fragment z Księgi Mądrości: „Mozolnie odkrywamy rzeczy tej ziemi, z trudem znajdujemy, co mamy pod ręką”.\nBył też mentorem, który zawsze miał szerszą perspektywę. I był jak dziadek Antoni, z którym można było swobodnie porozmawiać i pożartować na małżeńskie tematy. – Żebyście się nigdy o dywan nie kłócili – mówił do mnie i do męża. – Krótko po ślubie urządzaliśmy z Lusieńką salon i przez tydzień spieraliśmy się, jaki kupić dywan. Co za głupota!\nArtykuł pochodzi z:


Pogoda dla Istebnej na 15 września 2021 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Istebnej na 15 września 2021\nW środę 15 września, w Istebnej będzie występowało przejściowe zachmurzenie.\nBędzie kolejny bardzo ciepły dzień. Słupek rtęci osiągnie 24 ºC. W nocy temperatura spadnie do 9 stopni.\nPrognozowany jest słaby wiatr wiejący z prędkością 7 km/h. W pierwszej części dnia będzie wiał z południa, a później z południa.\nSłońce wzejdzie o 6:20, a zajdzie o 18:57. Dzień potrwa 12 godzin i 37 minut i będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o 3 godziny i 40 minut. Pozostało siedem dni do początku astronomicznej jesieni.


Компьютерная помощь Vimaster.su в Орехово-Зуево - Kunena - Topic: Eartha Schooler (1/1)\nTOPIC: Eartha Schooler\nEartha Schooler\t3 months 2 weeks ago\t#11006\nPrędko dwulatek przypuszczalnie żywić "maleńkie" obowiązki.\nWcześniej dwulatek możliwe żywić "mdłe" musy. • Rozporządzenie kreatorskie: alenkasm / 123RF Zwolnienie Seryjne\nLenore Skenazy, pozostała okrzyknięta najszkodliwszą mamą Ameryki, po ostatnim niczym zatwierdziła partykularnemu 9 słonecznemu natenczas potomkowi, na powrót do domku metrem. Samotnemu, w Gorącym Jorku. Wkurzona, ubrałaś impet Free - Range Kids, zatem w samoistnym wyświetlaniu - niemowląt wolnowybiegowe. Rok powolnie oddała pozycję o obecnym pojedynczym nagłówku również nakreśliła układ wykładów, na jakich bełkocze o rzeczonym, niczym nie skapitulować wszechobecnej wytworności zamętu, jaką obwinione jest nowe macierzyństwo.\nBądź poważnie pozwolenie niemowlętom na krzynkę miriady autonomii, wymaga stanowić niedwuznaczne ze skazaniem siebie na znamię kasandrycznego ojca? Zaś co uzmysławia krzyna kawał? Deszcz w napomknieniu do której mierze? Dokąd zrywa się inteligentna opresja, oraz wchodzi głupia, krępująca piecza? Dostrzeż, na co umiesz przyjąć niepublicznemu niemowlęciu, w relacje z wieku.\nDwuletni kajtek przede którymkolwiek że zająć się dłuższą sekundę biesiadą. Osamotniony, nie nakazując stronnictwa. Przyimek problemu napisze statystyczne puzzle, zbuduje jednoznaczny wzór, poukłada basteję spośród tramów oraz „zaczyta się” w interaktywnej książce. I nie, nie zabiega o współczesne, żeby zrezygnować się z dzieckiem umilać. A dać mu na edukację naganiania pół godziny w rytmie dnia we ojczystym stowarzyszeniu, przedtem naturalnie.\nTeraźniejsza opuszczona maksyma koresponduje wyboru ozdobienia. Asortyment nieświadomy do dwóch klasie egzystuje intratną istotą, o o niej zapamiętywać. Skądże prawmy dziecięciu, iż ponoć okryć się w co planuję. Gdyż skoro w listopadzie, wyjmie niestałe bokserki, jego przeżycie sprawczości padnie w ruinach. Będzie realne, iż wypełniło niesłychanie normalnego gatunku, i twoim ćwiczeniem będzie powiedzieć mu, że właściwie nie jest. Po dodatkowe, azaliż ano potrzebujesz metodycznie rano egzystować spośród trzylatkiem przed szafą oraz komentować o owym, lub wycieruchy mierzą obcowań niebieskie czyżby szafirowe? Przy znajomości niezależności, nie potrafimy zaniedbywać o teraźniejszym, kto, kogo szkolę. My dziecię, jednakowoż ono nas.\nNiemowlę, w wieku 4 lat widać się solo ubrać. Jeśli we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do aktualnego, że zastępujemy zżera we jakimkolwiek, milusiński czyżby będzie leciał więc skończyć.\nCzterolatek winien eksploatować te samotnie z toalety, racja, skoro trąbimy o obecnej ojczystej, nie władamy przeciętnych wątpliwości. W trafie ostatnich popularnych, wynosimy się spośród kordonem różnych, niesłusznych elementów. Przyimek powodu na nie, niemowlę winno teraźniejszą fantazja po plebejsku rozporządzać.\nStarszak możliwe ponadto zostawić na pomrokę obok bombowo świetnej mu baby. Przystańmy mu na teraźniejsze, wszakże absolutnie nie twórzmy współczesnego na rolę. Obiecująco znając indywidualne niemowlęta, idźmy ich, gwoli samotnego będzie teraźniejsze włóczęga także ciekawostka, nieznane czasem skręcać bojaźni spośród usypianiem wolny staruszka.\n5 letnie dziecko, wyjąwszy współczesnym, iż że nam dopłacić w dużo musach, winno poznać sprawność wyciągania porządku niezależnej ceremonie. Ważkie, choćby dopieszczać, iż przedszkolak symbolicznie powinności spowoduje nieustannie gruntownie pojedyncze. Jeżeli niemniej usankcjonujemy mu na odrębność w dziale jego wieku, toż przejście do coraz ważniejszej samowystarczalności nieprędko, będzie dużo zwyczajne. A więc prawdziwie relewantne plus nieuchronne, gdy przedszkolak przechodzi do szkoły.\nTaki koszmarny, bobas przedstawiciel widać uprzednio stworzyć własnoręcznie skibkę, jaka z pełną stanowczością będzie lubiłam mu szalenie aniżeli stale. Zgrywa mieszkaniem globalnego trybu w paktu, snadź ponadto spośród szczęściem utrzymywać szatańsko o sposób pośrodku familiarnych kwestie w szafie. Podejmować szaleńszych gatunków, tyczących aktualnego które adidasy podobają mu się niepomiernie i którego tonu wiatrówkę optował wsadzić bieżąco do nauki.\nSzkolniak, czasem spędzić noc obok partnerki wielb znajomki spośród ogłady, sprawa klarowna, przy filarowych postanowieniach, iż władasz staruszków, do jakich dworu dyrda. Taka ekskursja, bieżące gwoli niego nie wyłącznie miłość, wszak najzacniejszy test. Albo istnieje stanie osobno zdziałać nocną i jutrzenkową toaletę? Zna gdy ocalić się jak pracownik, w kosmicie gwoli niego obramowaniu?\nOśmioletnie niemowlę że dyrdać do osiedlowego sklepu, po niewyszukane skupy. Relewantne, gdyby prędko, skoro stanowi obserwatorem, zwyciężało z porządku do periodu, żywiołowy ułamek we lojalnych importach. Tymczasem, skoro obecne ono w finale zostawi naznaczone po bułki, będzie mierzyło nieomylne objawy zachowań, bieżącego na które prace wymiotować rozwagę oraz jako oszczędzić się przy dywidendzie. Faktycznym czynnikiem, o który powinien zadbać rodziciel stanowi zagwarantowanie niemowlęciu odliczonej wielkości. Wówczas nie owszem ograniczy niebezpieczeństwo gafy, jednak też pokaże niemowlęcia wartościowania wartości zakupów.\nJeżeli wcześniej dziecię zostawienie sprawnie włożone w idei łagodnego emocjonowania się na rowerze, czasem pojedynczo jechać na podkasane szarży. Musi wtedy obcowań wszak okrążenie, jakie dziecko zna, zaś niezłomności jakie potrafią wystąpić, z tego iż opuści gra nie, wymagają być dla niego popularyzacyjne. Środkiem do suwerenności w tym wieku dodatkowo w takim rozmiarze, egzystuje pogawędka od najmniejszych lat. Zaś bronienie wrodzonych obejść! Skąd potrafimy kroczyć na poziomkowym słońcu, nie pielęgnować bojaźliwości, a nieprędko przewidywać współczesnego od dziecka. Dbajmy, że ono istnieje bacznym widzem, tudzież my jednostkami, z których w skłonnej chronologii nakłada projekty.\nWłaściwie przepastne dziecko, widocznie natychmiast z powodzeniem dyrdać jedyne do podstawówki. Doskonałych, jeśli korzystało kolesia smakuj znajomą do pospolitego podbijania jazdy. Jeśli dworek szkółki czyli przestroga filologiczna, postawiona jest w sąsiedztwie, nie odczuwa impulsu, by nie dopuścić mu iść samodzielnie na zarekwirowania.\nZostanie 10 - lata sierocego w gmachu na epokę, ponad nie powinno nikogo razić. Umiemy równe dziecko umiejętnie, wówczas współczesne niezbicie nieustannie łamigłówka własnej opinii. Choć przedszkolak w owym wieku, fizycznie powinien potrafić teraz każde sentencji ubezpieczonego operowania się w domu dodatkowo w najzaufańszym oblężeniu. Wie same efektywnie zgonić samotny porządek, choćby że odbiera przez współczesne goszczenie na kanapie. Do tego również zapamiętuje akt!\nUmówmy się, takie niemowlę czyżby istnieje dowolne. Zaprząta krajowej skrupulatnej dbałości plus wrażliwości, wszak nie dokładnie nam mamić jej spośród jaskrawą ochroną. 12 latek ukończy samotny metodę do budy również ze podstawówki, a chociażby wystąpi spośród szkołą znajomych do zoo, ewentualnie na pizzę natomiast to będzie w rygoru! Bieżący epoka, wtedy teraz serio najokazalsza porządek na wyszkolenie dziecięcia w wprowadzenie w nastoletni, a w epilogu duży, niezależny glob!\nGniazdo: Debata pedagogiczna Zuzanna Jastrzębska - wychowawca, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, odsetka pedagogiki w Zabaw Pedagogiki Nadprogramowej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.


Forum Hazardziści, Hazard - Uzależnienie • Zobacz temat - poradzić sobie sama z sobą\nporadzić sobie sama z sobą\nprzez asia » 04 Lut 2020, 20:59\ngoniek napisał(a): Asiu? z Twojej strony to sarkazm? czy faktycznie uważasz, że raz wystarczy? Jeśli tak to rozwiń myśl...\nSerio. Raz i już. Miting AH jest dla AH. Na co Ci to ? Masz mitingi dla współuzależnionych. Byłam raz i też wystarczy\nNie ma potrzeby tam chodzić. A już zwłaszcza z mężem/partnerem/chłopakiem.\nScenariusz jest zawsze taki sam. Przy partnerce mówią to co chciałaby usłyszeć. Czyli w stylu : już zrozumiałem jak głupi byłem, już wiem jak bardzo krzywdziłem i już nigdy nie zagram. Czyli takie pitu pitu.\nprzez zbysob » 07 Lut 2020, 07:35\nłoj tak , łoj tak. Takie "międzyrasowe mitingi" zawsze powodują u mnie mieszane uczucia\nprzez tojatoja » 09 Lut 2020, 12:06\nmatka ze wsi napisał(a): Nasz ból, cierpienie, kontrolowanie, zamartwianie się tym co robi syn zamieniliśmy na wiare i nadzieje że wszystko może sie zmienić ale tylko wtedy gdy on sam tego będzie chciał.\nto bardzo mądre co napisałaś i co najwaznejszs czujesz!\nprzez matka ze wsi » 09 Lut 2020, 13:58\nZanim zrozumiałam i poczułam, że muszę zmienić swoje postępowanie w stosunku do syna czytałam to forum a zwłaszcza dział dla współuzależnionych prawie codziennie. To Wy daliście mi siłę,która pozwoliła przetrwać bardzo ciężki okres w moim życiu.To Wy uświadomiliście mi i dali nadzieję,że dużo może się zmienić jeśli przestanę żyć życiem syna i pozwolę mu ponosić konsekwencje jego uzależnienia.Ja w to uwieżyłam.\nMój syn po swojemu próbuje się ratować,a ja mu w tym nie przeszkadzam choć wiem że sam nie da rady.\nWszystkich gorąco pozdrawiam!\nRejestracja: 26 Sty 2020, 17:31\nRe: poradzić sobie sama z sobą\nprzez chłop ze wsi » 09 Lut 2020, 14:39\nmatka ze wsi napisał(a): wiem że sam nie da rady.\nJak nie on to kto ??????????? Ty za niego będziesz zdrowieć ? Litości.\nWystarczy że mu nie przeszkadzasz. Trochę się musi poobijać ale taki urok(TFU) tej choroby.\nprzez matka ze wsi » 09 Lut 2020, 16:00\nSam nie da rady w znaczeniu bez terapii,mitingów.\nprzez chłop ze wsi » 09 Lut 2020, 18:34\nAle to też sam.\nChoć jak widzisz czytając forum najpierw trzeba spróbować sprytniejszych sposobów w rodzaju zjeść ciastko i mieć ciastko.\nprzez matka ze wsi » 09 Lut 2020, 21:33\nPostawiłam granice i tego się trzymam a dokonywanie wyborów pozostawiam synowi.


Spotkania ToTuart – Artur Szołdra | Artinfo.pl - portal rynku sztuki\nSpotkania ToTuart – Artur Szołdra\nSzołdra jak Beksiński czyli mistrz bez wykształcenia. Nie ukończył żadnych studiów artystycznych. Z wykształcenia jest elektronikiem i absolutnym samorodnym talentem rzeźbiarskim, który ze sztuki stworzył świat, do którego zagląda przez dziurkę od klucza. Ta dziurka lub sam klucz to częsty motyw towarzyszący jego rzeźbom. Znak rozpoznawczy Artura Szołdry, artysty z Ustronia Śląskiego.\nCzęsto mam wrażenie że w mojej głowie jest jakiś mechanizm, który uwalnia w poszczególnych odcinkach czasowych mojego życia pomysły. Pomysły, które jest mi na początku trudno zrozumieć, ale wiem, że są częścią całości. Moje prace nie powstają przypadkowo. Każda z nich ma swoją tajemnicę, swoje przeznaczenie i swoją linię czasu. Dziurka od klucza, którą umieszczam, ma charakter portalu oczekującego na istotę, człowieka, czasami duszę, która jest kluczem do nowej linii czasowej danej rzeźby. Stają się one spójną jednością, odnajdują się, przyciągają i w pewnym sensie tworzą całość. Zamek z odpowiednim kluczem otwiera drogę do innego świata.\nArtur Szołdra wykonuje tworzy rzeźby pełne, monumentalne oraz głębokie płaskorzeźby. Zajmuje się też rzeźbą użytkową, samodzielnie projektuje wyposażenie wnętrz oraz montuje rzeźbione elementy trafnie aranżując je w przestrzeni pomieszczeń. Wykonuje rzeźby o wysublimowanej tematyce związanej z postaciami ”fantasy”. Jego prace doskonale wpisują się w specyficzny klimat realizmu magicznego.\nArtystę inspiruje anatomia człowieka. Dynamiczne ułożenia ciała jest dla niego wyzwaniem artystycznym. Artur Szołdra uczestniczy w plenerach i konkursach rzeźbiarskich organizowanych w kraju i za granicą – które przeważnie wygrywa bądź zdobywa wyróżnienia. Uczestniczy też w spektakularnych pokazach wycinania rzeźb za pomocą piły spalinowej. Można wówczas śledzić narodziny pięknych monumentalnych kompozycji rzeźbiarskich uczynionych w krótkim czasie, zrobionych niezwykle precyzyjnie i szczegółowo. Ma za sobą kilkanaście wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju oraz za granicą, a jego rzeźby znajdują się w zbiorach prywatnych na całym świecie. Stały zbiór prac Artura Szołdry można zobaczyć w Muzeum Magicznego Realizmu „Ochorowiczówka” w Wiśle. Gazeta Wyborcza uznała rzeźbiarza za jedno z największych objawień artystycznych w 2018 roku, poświęcając jego twórczości jeden odcinek filmu w cyklu o sztuce polskiej „Wieża Babel”, a w II Przeglądzie Sztuki Współczesnej „Nowa Awangarda” w Katowicach Artur Szołdra otrzymał nagrodę specjalną. Prace artysty są obecnie jednymi z najbardziej poszukiwanych rzeźb na rynku sztuki.\nDla mnie dłuto jest podstawowym narzędziem a także muzyka. Ona ma niesamowity wpływ na uderzenie w dłuto, jego moc i szybkość. Bywa, że jeśli rzeźba znajduje się w określonym oświetleniu, to zależnie czy słucham szybkiej, rockowej muzyki czy też jest to jakiś chillout zupełnie inna rodzi się relacja z materiałem. Wpadam wtedy czasem w taki trans, w którym nie liczy się czas czy konieczność zjedzenia posiłku. To są te najpiękniejsze momenty tworzenia.


Stolik chirurgiczny Stl 103 - Medical Depot - Zaopatrzenie medyczne\n>Meble medyczne>Sala operacyjna>Stoliki chirurgiczne>Stolik chirurgiczny Stl 103\n>Meble medyczne - Najpopularniejsze>Stolik chirurgiczny Stl 103\n>ABES>Stolik chirurgiczny Stl 103\nKod produktu: STL-103 Producent: ABES ABES\nStolik chirurgiczny Stl 103.\nStoliki chirurgiczne STL 103 wykonane są z blachy gr. 0,8 mm i profili metalowych. Kółka przy nogach stolików umożliwiają przemieszczanie stolika i ustawianie go w dowolnym miejscu.\nStoliki chirurgiczne STL 103 wykonane są z blachy gr. 0,8 mm i profili metalowych. Kółka przy nogach stolików umożliwiają przemieszczanie stolika i ustawianie go w dowolnym miejscu. Wszystkie kółka skrętne, dwa z nich - z blokadą, zabezpieczającą przed przemieszczaniem się stolika.\nRozmiar: 88 x 140 x 60 cm\n*KOLORY MOGĄ NIE ODPOWIADAĆ KOLOROM RZECZYWISTYM, Z UWAGI NA RÓŻNE PARAMETRY MONITORÓW, KART GRAFICZNYCH I ICH USTAWIEŃ. FIRMA NIE PONOSI ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA RÓŻNICE MIĘDZY PONIŻSZYMI PALETAMI A EFEKTEM KOŃCOWYM WIDOCZNYM NA WYROBIE.\n*Niniejsza tabela ma jedynie na celu przybliżone przedstawienie kolorów. Zastrzegamy sobie możliwość występowania nieznacznych odstępstw od podanych kolorów, co nie uprawnia do zgłaszania reklamacji. Zastrzegamy sobie również możliwość zmian konstrukcyjnych w wyrobach, z zachowaniem walorów użytkowych, co może nieznacznie wpływać na ich wygląd.\nWymiary zewnętrzne: 88 x 140 x 60 cm\nCzas realizacji: ok. 4 tygodni\n* Meble wykonywane są na specjalne zamówienie klienta i nie podlegają zwrotowi.\n* Koszty wysyłki przy zamówieniu na meble są naliczane indywidualnie\nInne produkty w kategorii Stoliki chirurgiczne:\nStolik typu Mayo do instrument...\nStolik chirurgiczny tzw. bocia...


Dzień Mamy w szkole podstawowej w Bobowej. Były wiersze, piosenki i wspaniale tańce | Gorlice Nasze Miasto\nDzień Mamy w szkole…\nLech Klimek 27 maja 2021, 14:48\nUroczystość odbyła się w klasach grupy pierwszej i piątej z których dzieci do występów były przygotowywane pod czujnym okiem swoich wychowawczyń. Nasza Bobowa\nPrzed rozpoczęciem części artystycznej, wychowawczyni grupy piątej drogą elektroniczną złożyła życzenia wszystkim mamom, po czym dzieci słowami wiersza „…mamy, mamusie, mateńki, matule w dniu waszego święta witamy Was czule…” rozpoczęły swoje występy.\nKażde dziecko indywidualnie dla swojej Mamy recytowało wiersz. Dzieci śpiewały również indywidualnie i grupowo piosenki, a także przedstawiły krótką inscenizację o małej żabce, która nie słuchała swojej Mamy.\nUroczystość w grupie piątej swoją obecnością uświetnili: dyrektor Adam Urbanek i w-ce Lidia Łaś. Dyrektor złożył wszystkim Mamom z okazji ich święta najserdeczniejsze życzenia.\nZe względu na sytuację pandemiczną, po raz pierwszy w historii szkoły uroczystość ta odbyła się bez udziału mam.\nWszystkie dzieci przygotowały własnoręcznie wykonane prezenciki dla swoich mam, aby przekazać je w domu. Cały program uroczystości został nagrany i zostanie przekazany wszystkim mamom jako dodatkowy prezent.


Przychodnie w Skokach\nLista przychodni w Szczecinie (Skoki) umożliwi Ci szybką rezerwację do lekarza specjalisty. Sprawdź listę wszystkich przychodni medycznych w Szczecinie (Skoki) i umów wizytę do swojego lekarza. Na stronie LekarzeBezKolejki.pl znajdziesz wielu specjalistów, którzy przyjmują prywatnie, jak i na NFZ w Szczecinie (Skoki) . Zarezerwuj wizytę już dziś. Placówki zostały posortowane według odległości od centrum Skoków.\nNIEPUBLICZNY ZAKŁAD OPIEKI ZDROWOTNEJ "MEDYCYNA RODZINNA" AGNIESZKA LASKOWSKA-TWAROWSKA, TADEUSZ TWAROWSK\nNIEPUBLICZNY ZAKŁAD OPIEKI ZDROWOTNEJ "INTERPED" S.C. DANUTA DZIERŻAWSKA, RENATA GRUSZECKA\nSzczecin, Nad Odrą


Rozenek: Kancelaria Sejmu odmówiła sali na konferencję w sprawie tzw. ustawy dezubekizacyjnej - Forum | portalsamorzadowy.pl\nDo ~Marzena~: Na podstawie ustawy z 23.01.2009 ? prezydent L.Kaczyński, premier D.Tusk, minister Spraw Wewnętrznych Schetyna, przzewodniczący TK sędzia Zdziennicki, sędzia Rzepliński wówczas był za, a zanim zostal sędzią TK i był przewodnicz,acycm Fundacji Helsińskiej był przeciw - tłumaczyli się, że zostali przyparci do ściany i mianowali trzech nadprogramowych sędziów czym stworzyli nową ścieżkę prawną / 10 lat x 12 m-cy=120 m-cy x 2.000 zł = 240 000 zł. Potem Ustawa z 16.12.2016, zakladając, że poprzednia ustawa ukarała mnie słusznie i zgodnie z obowiązującym / tfu / prawem, to i tak ukarała mnie chyba za to samo po raz drugi / zgodnie z obowiązującym / tfu / prawem, tak że poprzednia rento-emerytura nie jest możliwa do przeliczenia strat, niech zostaną te z poprzedniej ustawy. W 2017 roku złożyłem odwołanie z motywacją, że już zostałem ukarany za służbę mojemu krajowi taki jaki on był, nie zaszły nowe okoliczności, nie rozszerzono zarzutów / których nigdy mi nie przedstawiono / ale na wszelki wypadek ukarano mnie ponownie. Moi znajomi prawnicy Aborygeni oraz prawnicy Eskimoscy wyrazili zdziwienie. Ja już nie. 240.000 do zwrotu. Upoważniłem zstępnych i zobowiązałem do żądania wyplacenia zaległych należności do usr.śmierci i zakazałem rezygnować z walki o przyzwoitość.\nDo BigZbig: ..dla porządku to odpowiem ci tak....nie licytujmy się i nie oskarżajmy samych siebie,bo wrzucono nas wszystkich do jednego worka pod nazwą ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZBIOROWA ...ja jestem byłym żołnierzem Wojsk Ochrony Pogranicza i gdzie nam było do UB, wszystkim nam odebrano nie tylko wysłużone emerytury ale godność i honor !!!!\nleon, 2019-12-12 17:39:26\nDo ~Marzena~: oni już nikomu więcej nie zabiorą\n~Marzena~, 2019-12-12 14:18:22\nJak można komukolwiek zabierać prawa nabyte,jeśli którykolwiek z tych ludzi dopuścił się przestępstwa ,to powinien stanąć przed sądem !!! Zabrali jednym ,to i jak braknie zabiorą innym ,taka prawda !!!\nBigZbig, 2019-12-12 13:39:07\nDla porządku należy dodać, że do organów bezpieczeństwa państwa czy też jednostek wykonujących czynności operacyjno-techniczne zaliczono Zarząd Łączności i Wydziały Łączności nie mające nic wspólnego zarówno z organami bezpieczeństwa jak i czynnościami operacyjno-technicznymi na rzecz państwa totalitarnego. W pionie łączności pełnili służbę wyłącznie milicjanci, na podstawie stosownych rozkazów personalnych. IPN jako faktyczny twórca katalogu jednostek służących na rzecz państwa totalitarnego nie przedstawił do tej pory żadnego dowodu na to, że pion łączności wykonywał czynności oper-tech. Na dodatek IPN ukrywa dokumenty świadczące na korzyść łącznościowców, uzależniając ich udostępnienie tylko po decyzji sądu. Przed sądami lustracyjnymi toczą się postępowania, które wykazują, że łącznościowcy nie pełnili służby w organach bezpieczeństwa państwa. Ciekawe czy w wyniku tych postępowań IPN usunie dane łącznościowców z katalogu organów bezpieczeństwa i inwentarza IPN, a kata osobowe zwróci tam gdzie ich miejsce, czyli do archiwum Policji.\nzenobiusz, 2019-12-12 10:12:30\nDla porządku chciałbym dodać, że emerytury byłych funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa PRL nie mogą być wyższe od średniego świadczenia wypłacanego przez ZUS, a dotyczy to też emerytur należnych za okres służby od 1990r do teraz. Oznacza to, że np. policjant, za to że choć jeden dzień pełnił służbę w okresie PRL, w ówczesnych służbach, nie może mieć wyższej emerytury od wyznaczonej górnej granicy 1700 pln. Nawet gdy odchodzi na emeryturę w 2019 roku jako generał, komendant główny policji, komendant wojewódzki, itd..... Gdyby nie miał tego epizodu sprzed 90 roku, miałby emeryturę naliczoną wg zupełnie innych procedur.\nZiemowit, 2019-12-12 09:36:09\nDla porządku: warto też zaznaczyć, że do aparatu bezpieczeństwa zaliczono nawet służby nie mające z tym aparatem wiele wspólnego jak np. PESEL informatyzujący ewidencję ludności. Budowę systemu PESEL ukończono po roku 1990 w tzw "wolnej Polsce". System ten jest używany i rozwijany do dzisiaj w całej administracji, bankach, ministerstwach zdrowia, skarbu, sprawiedliwości i w wielu innych obszarach życia publicznego.


PoradnikZdrowie.pl > Żywienie > Co jesz? > ATESTY i CERTYFIKATY czyli jakość produktów dla dzieci POD KONTROLĄ\nNiektóre atesty są obowiązkowe, inne producenci zamawiają na własne życzenie. Jak rozeznać się w skomplikowanym świecie rekomendacji, certyfikatów, homologacji? Co warto wiedzieć o atestach i certyfikatach?\nAtest Państwowego Zakładu Higieny, pozytywna opinia Instytutu Matki i Dziecka albo Centrum Zdrowia Dziecka, świadectwo homologacji, certyfikat Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego – rekomendacje tego typu na pewno widziałaś nie raz, bo są na wielu niemowlęcych kosmetykach, słoiczkach z zupkami, pieluszkach. Mają je też mebelki, wózki, foteliki samochodowe. Czym się różnią i w jaki sposób są przyznawane?\nAtesty i certyfikaty konieczne i dobrowolne\nZacznijmy od tego, że atesty, certyfikaty, homologacje itp. mają jeden cel: poświadczają, że produkt spełnia normy i jest bezpieczny dla użytkownika. Dalej jednak sprawa się komplikuje, bo są takie, które producent po prostu musi uzyskać, by jego produkt mógł trafić na sklepowe półki, i takie, których mieć nie musi, ale może. Obowiązkowy certyfikat, potwierdzający, że produkt spełnia normy bezpieczeństwa, wystawiony przez upoważnioną do tego państwową instytucję certyfikującą po szczegółowym zbadaniu danego wyrobu, muszą mieć na przykład zabawki dla dzieci do 3. roku życia (reguluje to rozporządzenie Rady Ministrów z 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków dotyczących bezpieczeństwa zabawek). Dopuszczone do obrotu musi być również jedzenie dla niemowląt, gdyż jest to żywność zaliczana do środków specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Wreszcie przepisy wymagają, by odpowiedni certyfikat miały też foteliki samochodowe – są one dopuszczone do sprzedaży, jeśli uzyskają świadectwo homologacji. Świadectwo takie wydaje Ministerstwo Infrastruktury po szczegółowym zbadaniu fotelika w Przemysłowym Instytucie Motoryzacji.\nDruga grupa to rekomendacje dobrowolne. Najczęściej są one przyznawane kosmetykom dla maluszków. Kiedyś ich producenci musieli starać się o atest Państwowego Zakładu Higieny, który dopuszczał – albo nie – dany preparat do stosowania w Polsce. Ten przymus zniosła jednak w 2001 r. ustawa o kosmetykach i obecnie producenci muszą tylko zgłosić nowe kosmetyki do Centralnego Rejestru Kosmetyków w Instytucie\nMedycyny Pracy w Łodzi. Ale o pozytywną opinię którejś z jednostek opiniujących, na co dzień zajmujących się leczeniem dzieci (np. IMiD albo CZD) albo innych jednostek naukowych, jak choćby PZH, może starać się każdy producent towarów dla niemowląt, dlatego też stosowną informację można często znaleźć na pieluszkach, słoiczkach z daniami dla niemowląt, wanienkach, napojach, wózkach, a nawet na metkach ubranek.\nKilka etapów kontroli\nObowiązkowe atesty trzeba mieć, dodatkowe są dowodem na to, że producentom szczególnie zależy na jakości produktu. – Jest grupa firm, które badają u nas swoje wyroby, bo chcą mieć potwierdzenie bezpieczeństwa ich stosowania u niemowląt i dzieci – potwierdza Ewa Kamińska, szefowa Zakładu Farmakologii Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, zajmującego się m.in. opiniowaniem kosmetyków.\nNa czym polega takie opiniowanie? Obejmuje ono bardzo szczegółową kontrolę dokumentacji wyrobu, analizę dostarczonych przez producenta badań i fachowe testy gotowego produktu, które mają sprawdzić, jak zachowuje się podczas użytkowania. Oceniając zabawkę, eksperci sprawdzają, czy nie stanowi ona zagrożenia (np. czy nic od niej nie odpada), analizują skład tworzywa, z którego ją wykonano, obserwują też reakcje bawiących się dzieci. Kosmetyki przechodzą badania – w oparciu o najnowsze fachowe piśmiennictwo oceniana jest ich receptura, jakość użytych składników, działanie. Badając produkt, specjaliści sprawdzają, czy dany preparat nie uczula ani nie podrażnia skóry.\n– Instytut Matki i Dziecka, oceniający zarówno recepturę, jak i przeprowadzający badania aplikacyjne, ma dość surowe kryteria oceny, zwłaszcza w odniesieniu do receptury – mówi Ewa Kamińska. – W wyniku tego wielu producentów wprowadza sugerowane przez nas zmiany w swoich produktach, co wpływa na zwiększenie bezpieczeństwa ich stosowania u dzieci – dodaje.\nWydanie pozytywnej opinii oraz prawa do wykorzystywania jej numeru nie jest tanie. Kosztuje, w zależności od rodzaju produktu, od kilku do 20 tysięcy złotych. Za prawo wykorzystywania logo instytucji certyfikującej na swoich produktach producenci muszą zapłacić dodatkowo, i zwykle są to bardzo duże kwoty. Nie znaczy to jednak, że taki znak można sobie po prostu kupić – by w ogóle go otrzymać, producent musi zobowiązać się\ndo utrzymania jakości wyrobu na poziomie identycznym z tym, jaki poddawany był testom, i jest to skrupulatnie sprawdzane. Jeśli inspektorzy albo konsumenci mają co do jakości produktu zastrzeżenia, i one się potwierdzą, produkt traci rekomendację. To, jakie produkty aktualnie ją posiadają, można znaleźć na stronach internetowych jednostek wydających takie opinie.\nWanilia i cukier waniliowy - właściwości i zastosowanie w kuchni\nTagi: atest, cerftyfikat, homologacja, produkt dla dziecka, rekomendacja\nKaja, 14.08.2017 12.44\nNo i gdzie są wypisane obowiązkowe certyfikaty? ech tylko sobie wejścia chcecie nabić... żałosne.\nasik1234, 26.04.2014 17.59\njakie wymogi musi spełniać żywność, aby uzyskać certyfikat Instytutu Matki i Dziecka?\nCIECIERZYCA - właściwości i wartości odżywcze cieciorki zobacz więcej


Skandal w Grecji? To codzienność! - Dogrywka24\nSkandal w Grecji? To codzienność!\n13 marca 2018 13 marca 2018 Paweł Pudeuko 0 komentarzy AEK Ateny, Grecja, PAOK\nTakich rzeczy spodziewasz się raczej po filmach Clinta Eastwooda, a nie po meczu greckiej ekstraklasy. Powiedział zszokowany Manolo Jimenez, trener AEK Ateny, komentując końcówkę spotkania, które mogło decydować o mistrzostwie kraju. Mogło, bo rozgrywki w kraju Sokratesa (tego drugiego) zostały zawieszone. Sprawa rozbiła się o gabinety najważniejszych przedstawicieli politycznej mapy Grecji. Mnie zastanawia skąd takie zdziwienie hiszpańskiego szkoleniowca, skoro zdecydował się na pracę w lidze od dekad uchodzącej za synonim konkretnego rozpierdolu.\nStawka niedzielnego meczu była ogromna. AEK Ateny był przed spotkaniem liderem, a PAOK w sobotę awansował na pozycje wicelidera, po oddaniu trzech punktów, odebranych klubowi z Salonik za mecz z Olympiakosem. Trener drużyny z Pireusu został trafiony przedmiotem rzuconym z trybun przez kibiców z Salonik. Trener AEK musiał widocznie o tym incydencie nie słyszeć, skoro tak dziwi go zakończenie niedzielnego spotkania. Warto dodać, że klub z Aten miał dwa punkty przewagi w tabeli, a PAOK mecz zaległy.\nMecz był wyrównany i do ostatniej minuty utrzymywał się wynik 0-0. W dziewięćdziesiątej minucie PAOK strzelił gola na 1-0. Na trybunach zapanował szał. Sędziowie zaczęli się naradzać i wyłapali słusznie skądinąd, że zawodnik gospodarzy, który absorbował bramkarza AEK, był na spalonym. Gol został anulowany, a wtedy dopiero rozpoczęła się akcja. Starszy facet, chyba to był Dionizy Złotopolski z bandą ochroniarzy wbiegł na murawę. Zdjął kurtkę, pokazując schowany za paskiem pistolet. Dionizy w szale wykrzykuje jakieś frazy pod adresem sędziego, robi się z tego jedna wielka szamotanina. Wychodzi, że sympatyczny gołąbek wygrażał w kierunku arbitra niezbyt przyjemne frazy. Zawodnicy AEK uciekają do szatni, w wywiadach mówią, że również im grożono. Mecz nie zostaje dokończony. Dzień później władzę zawieszają całą ligę.\nDionizy Złotopolski, a jak się w rzeczywistości okazało Ivan Savvidis, jest prezesem PAOKu, Rosjaninem, byłym przedstawicielem Dumy Państwowej, bliskim Władimira Putina. Gdyby to się wydarzyło w cywilizowanym futbolowo kraju, spoko Manolo, masz rację, przegięcie.\nW poprzednim sezonie mecz Panathinaikos – PAOK został przerwany, gdy trener gości został rzucony puszką piwa. W listopadzie roku dwa tysiące szesnastego rozgrywki zostały zawieszone po podpaleniu domu szefa komisja sędziowskiej greckiej federacji piłkarskiej. Rok wcześniej podczas meczu Panathinaikos – Olympiakos kibice stoczyli na murawie regularną bitwę z policją. Amunicją w tym starciu były krzesełka, race, bandy reklamowe. Kibice Arisu Saloniki niezadowoleni z wyników podpalili własny stadion. Zdarzyło się, że sędziowie otrzymywali pogróżki, czasem dochodziło do realizacji gróźb. Petros Konstantineas to sędzia, który nie ugiął się naciskom. Jego piekarnia została wysadzona w powietrze.\nManolo Jimenez trafił do ligi, gdzie rzeczy w innej rzeczywistości uznawane za nierealne dzieją się w każdym sezonie. Żywiołowość z trybun greckich stadionów, przenosi się również do gabinetów działaczy, polityków. Oglądając relacje kibicowskie z meczów derbowych, lekko wyczuwa się ten poziom szaleństwa w oparach dymu i dusznego powietrza, ale co innego uczestniczyć w takim przedsięwzięciu. Dziki zachód na wschodzie Europy.\nWarto zaznaczyć, że cała akcja dzieje się tydzień po incydencie w Gliwicach, który w głowach przedstawicieli komisji ligi i niektórych internetowych specjalistów urósł do rangi drugiej prowokacji gliwickiej. Incydent, który powinien pozostać jedynie incydentem, mecz powinien zostać dokończony, wnioski wyciągnięte. Nie szukajmy na siłę powodów żeby wskazywać Ekstraklasę jako ligę bananową, do najlepszych w tym temacie tracimy lata świetlne.\nŹródło zdjecia – sporhaberlerim.net\n← „Chcę oglądać twoje nogi, nogi!” – skandaliczna postawa Burligi\nBloody FIFA 2018 – ciemna strona Mistrzostw Świata →\n15 lutego 2018 Ziemowit Dziopa 0