Bo musi być równowaga...\nDziś Andrzeja. No więc okazja do imprezy. Organizacji podjęłam się ja.\nA więc zakupy, sprzatanie, gotowanie. dzień zapowiadał sie milo. Szybko do pracy i heja.\nRano piękna informacja Andrzejowi rodzi sie córa. Godzinę później, że inny Andrzej umiera, wylew, młody facet, kurwa mać!\nRadość z narodzin trwała krótko, ktoś tam na górze dba żeby nie było nas tu za dużo, żeby nie było nam za wesoło. Żeby uśmiechy za długo nie widniały na naszych z góry skazanych na porażke ryjach.\nA może nie powinnam tak pisać, sama nie wiem.\nByć wdzięczna? czy wściekła?\nCieszyc sie z tego co mam? czy drzeć ryja o to czego nie ma?\nJak cieszyć się piekna chwilą, kiedy dzieją się takie rzeczy...\nGości już nie odwołam a nastrój mizerny. Więć bedę pić.\nA Andrzej będzie opijał narodziny córy.\nA inny będzie walczył o życie. A przecież też miał pić, swiętować, cieszyć się ze swoimi przyjaciólmi.\nNie ma co planować życia, jutra, niczego.\nDziś jestesmy, jutro nas nie ma, a pociąg jedzie...\nMimo wszystko wszystkim Andrzejom sto lat...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 14:12 5 komentarzy:\nA jakie są moje marzenia?\nEch mnie też natchnęły dziewuchy:)\n- zdrowa bym być chciała, oczywizda:)\n- z mężem żyć w zgodzie\n- rodzina też żeby zdrowa była\n- i jeszcze bym chciała do grecji na wakacje\n- i do chorwacji tyż:)\n- i chudą żeby być, szczuplutką laską\n- i długie kasztanowe, UKŁADAJĄCE SIĘ WŁOSY mieć\nA najbardziej na świecie dzidziuś mnie się marzy, na razie lekarz kazał czekać, potem obaczymy czy się uda.\nPrzeciwności jest kilka, niestety. Tak bardzo bym chciała. Wiem, że gdybym przytuliła do piersi to w końcu poczułabym się naprawdę szczęśliwa.\nNa razie jeszcze panuję nad tym marzeniem i biorę je na dystans, cieszę się wolnością, wizualizuję małego bombla zmierzającego chwiejnym krokiem do wracającego z pracy tatusia:))))\nTak będzie, wierzę w to :))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:35 24 komentarze:\nWeekendowo. Zjechali się starzy znajomi z całej polski. Poznaliśmy się dawno temu na obczyźnie, w pracy.\nPotem każdy wrócił w swoje rodzinne strony. Mimo to się widujemy, przyjaźnimy. Jedni po ślubie, inni się budują, kolejni przyjechali z nowym potomkiem. Pamiętam, że gdy się wszyscy poznaliśmy, byliśmy świeżo upieczonymi dwudziestolatkami, bez problemów, bez doświadczeń, bez raka.\nI tak się wszystko plecie, zmienia, nie wiadomo co będzie za rok.\nNo to ciśniemy się wszyscy jak na kolonii i jest cudnie. Dobrze mieć przyjaciół i dobrze o nich dbać.\nTo takie moje przesłanie hihi:)\nSzkoda tylko, że po głowie się kołacze, że nie wszyscy są teraz szczęśliwi, zdrowi, że właśnie komuś zawala się świat. Smutne. Chciałabym żeby wszystkim było dobrze...ech bardzo bym chciała.\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 17:08 10 komentarzy:\nNo i stało się, poważne problemy zeszły na drugi plan.\nNastały te dni gdy:\n-płakać się chce bez powodu\n-fryzjer beznadziejnie mnie ściął (tak jak zawsze, ostatnio byłam zachwycona)\n-do dupy kolor farby do włosów (taki jak ostatnio)\n-jestem gruba, nie chudnę już\n-wszystko mnie wkurwia\n-nie umiem się cieszyć\n-nie umiem się śmiać\nNo to mam co chciałam. Mam dość. Niech już mi minie:))))) Baby naprawdę są jakieś inne:)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 20:37 20 komentarzy:\nDoszłam do siebie. ufff...\nCudny poranek, wbrew temu co w tv nie ma mgły, piękne słońce, lekki mrozik i przeraźliwie kraczące wrony. popijając zieloną herbatkę rozkoszuję się tym porankiem.\nLubię takie chwile. Powinnam wskoczyć w dres i polatać po parku ale nie mam siły:)\nKac po 30-stce trwa 2 dni, potwierdzam:)))\nA więc dziś na spokojnie, kawka, herbatka, obiad na mieście bo zamarzyło mi się sushi.\nTo będzie taki zwykły, nudny dzień. Oby takich jak najwięcej, czego i wam życzę:)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 08:52 17 komentarzy:\nParę dni temu coś wyczułam, coś zabolało. Nie chcąc siać paniki na blogu, zasiałam ja w sobie i cichutko działałam. A miejsce w jakim to wyczułam już wołało o pomstę do nieba.\nDziś przyszedł ten dzień, kiedy kłamiąc iż jadę na basen udałam się do doktora.\nZ duszą na ramieniu, bo przecież to niemożliwe żeby znowu się udało, w tajemnicy przed światem wyłożyłam stówę i weszłam do gabinetu.\nMaść, leki, wchłonie się. Nie panikować, koło raka to nawet nie leżało.\n-Panie doktorze czy ja jestem normalna?\n-Jak najbardziej, coś Pani wyczuła, trzeba sprawdzać! Odpowiedzialność, świadomość!!!...\nNo to mi polał miód na serce bo myślałam, że już skretyniałam do końca. Znowu mogę zacząć się cieszyć bo lekko dygałam przez ostatnie parę dni.\nA jak się upiję to dodam szczegóły co i gdzie se wymacałam i rak czego niby miałby to być.\nAle będzie ryk...:) kupa śmiechu:))) Ale to jak się upije, narazie się wstydzę:)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 21:25 20 komentarzy:\nAch jakieś chłodne dni przyszły i nie bardzo wiem jak sobie z nimi poradzić :(\nNie potrafię być sama, żyć w tęsknocie, którą niestety odczuwam. No właśnie, znowu ta samotność we dwoje. Wszechobecna i tak bardzo dołująca.\nI strach gdzieś w tyle, a co jeżeli nic się już nie zmieni, a co jeżeli nie pozwoli to spełnić moich największych marzeń?\nA co? A co? Nic. Próbuję nie myśleć, nie smucić się, nie gdybać. Szukam pozytywów, choć to bardzo trudne :(\nA Wy, czy taki stan ducha jest wam znany, czy może obcy?\nA czy ktoś wie jak tej samotności zaradzić? Jak przywrócić życiu dawne barwy?\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 22:31 9 komentarzy:\nAleż mam zakwasy. Jezusie. Postanowiłam zacząć biegać. No i se wczoraj pobiegałam. Dziś ryczę z bólu ale warto było. Byłam z siebie dumna. Będę biegać regularnie i już. Dla zdrowia, dla poukładania sobie świata, może trochę dla ucieczki. Może jak trochę pouciekam to zatęskni? A może nie.\nAle przede wszystkim dla samej siebie.\nDla nauczenia się dawania samej sobie radości poprzez wygrywanie choćby z lenistwem.\nDla wzmocnienia poczucia własnej wartości, żeby już się nie dawać, żeby nie pozwalać jej w sobie zabijać. Dla wykrzyczenia żalu...też trochę. Dobranoc\nP.S Kto nie chce ryczeć, niech nie słucha\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 21:34 8 komentarzy:\nOczywiście jest okej...\nNo już po i wiadomo, że jest okej. Doczekałam się nerwowo wyników, w między czasie naszło mnie trochę czarnych chmur, ale co po niektóre osoby ;) pięknie je rozgoniły rycząc na mnie żem durna. Bo jestem, to pewne.\nZ biodrem lekarz zrobił minę moją ukochaną i kazał mniej ćwiczyć, odpocząć. Wykluczył przeżuty.\nRozjuszona kazałam mu jeszcze pomacać gulkę na plecach, którą mam z 10 lat (WARIATKA!!!)\nA że humor już mi się polepszył, to wracając do wczorajszej licytacji przypomniałam sobie, że ostatnio miałam na skórze piersi może z 0,2 mm krostkę, taką czerwoną plamkę, no i oczywiście żyłam parę dni w przekonaniu, że to rumień, rak itd.\nSzkoda słów, szkoda gadać. Po raz setny powiem, że rak to choroba głowy, nie ciała.\nNo to sobie teraz odreagowuję cichutko w domu. Dla mnie dzień po badaniach to jak po maratonie.\nDo tematu wracam w połowie stycznia, na razie spokój.\nDzięki Wam bardzo Ludziska, dzięki, dzięki, dzięki!!!\nA w tym podziękowaniu dobra muza, choć nowa kilkuletnia to słowa mądre jak diabli, radzę się wsłuchać.\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 14:58 21 komentarzy:\nPrzyszło popołudnie, zaczął się świadomy dół. Smutno mi, beczę pod nosem, cichutko, oddalam się na czytanie książki zamiast zwyczajowo ślęczeć przed tv.\nŚwiadomy dół na maksa. Jutro badania kontrolne i wszystko jasne. zawsze tak mam nachodzi mnie mega wyciszenie, podszyte ogromnym strachem i niepewnością. Żołądek mi się ściska w znajomy sposób.\nPo ostatnim aerobiku boli mnie biodro ale tylko przy pierwszych 3 krokach po długim zasiedzeniu, nie ruszaniu się. Typowy zakwas, przeciążenie. Normalnie nie boli w ogóle.\nNo to teraz w mojej bani od tygodnia kołatają się myśli o przerzutach do kości. I na nic rozmowa z ortopedą, że to zakwas, przeciążenie, że rak nie boli tylko przy pierwszym kroku na rozruch.\nJutro będę musiała powiedzieć o tym swojemu lekarzowi.\nA jak się przejmie?\nA jak będzie chciał badać dokładniej?\nA jak skieruje na coś jeszcze?\nJezu jak się boję, jezu jak się modlę żeby mnie wyśmiał i powiedział, że rak tak nie boli.\nŻeby było tak jak ostatnio gdy narzekałam na kolano, a on powiedział, że jeszcze nie słyszał o przerzutach do kolana.\nAleż to jest męka. Ależ to jest koszmar, ten strach jest nie do ogarnięcia.\nCzy dzisiaj jest ostatni normalny dzień?\nCo będzie jutro o tej porze?\nCo będę myśleć?\nJutro będzie wszystko jasne, może znowu wygram los na kolejne dwa miesiące.\nNie musicie mnie pocieszać, w głębi serca wierzę, że będzie dobrze, że musi być dobrze.\nTak tylko wyrzyguję najbardziej skryte obawy, których na dzień prze nie potrafię schować...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 17:03 28 komentarzy:\nDzisiejszy dzień całkiem miły, normalny bym powiedziała. Z rana postanowiłam zmęczyć męża 10 kilometrami, potem śniadanko. Wieczorem kolacja na mieście i kino.\nPostanowiłam zabrać go na randkę. Nie dość, że chodzimy na te randki raz na ruski rok, to jeszcze zawsze on zaprasza. A co mi tam? Pomyślałam i zaprosiłam.\nTaka jestem często wredna dla niego, taka byłam nie do zniesienia w trakcie choroby. No to w ten sposób chociaż trochę odkupię swoje winy nie:)))\nNo i taki to był normalny dzień, jak u zwykłych ludzi:)\nAch brakuje mi takich chwil, nie kina, nie kolacji a czasu w którym głowa nie buzuje od myśli, najczęściej czarnych myśli. Trafiło na mnie, nie ma co. Ale obiecałam sobie terapię no to kontynuuję, jutro robię w domu czystki, w niedzielę mały trening. Byleby się czymś zająć...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 23:37 23 komentarze:\nDzień spokojny, rodzinny. Po południu poszliśmy na cmentarz, po ciemku już. Udało mi się wszędzie trafić.\nPod krzyżem zapaliliśmy 3 dodatkowe znicze, za Chustkę, za Magdę Prokopowicz i za wszystkich z zeszłego roku Renate, Pauline Foodancera...\nPatrzyłam na te trzy znicze stojące obok siebie i widziałam ich twarze, wszystkie takie uśmiechnięte. I widziałam Magdę i Chustkę jak się śmiały jak im się oczy świeciły. Mi też się świeciły od łez i gardło jakieś zaciśnięte.\nMyślałam o tym, że za kilkadziesiąt lat nasze dzieci będą szły tymi samymi alejkami, zapalić nam znicze.\nWszystko takie samo, świat był i będzie. Tylko my się na nim zmieniamy, tak po prostu przemijamy, pstryk i nas nie ma.\nA teraz na spokojnie, popijamy zieloną i oglądamy strażnika na dwójce.\nA taki wciągający:)...że aż piszę sobie do was. dobranoc:)\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 20:50 9 komentarzy:\nChciałabym powiedzieć, że nauczyłam sie wiele, wyciągnęłam wnioski, nabrałam dystansu, wdzięczności. Niestety:( Mam wrażenie, że nic sie we mnie nie zmienia, że nie mam w sobie za grosz łagodności dla ludzi, pokory do życia. Tyle negatywnych myśli przelatuje mi przez głowę każdego dnia. Tyle czasu marnuję na myśleniu o tym jak ktos mógł coś. Bzdury, zwykłe pieprzenie, po co to komu. Kiedyś marzyłam tylko o tym żeby choć przez chwilę być zdrowa, a teraz mam wrażenie że ten czas marnuję.\nCzy wy też macie chwile złości na bzdury, o głupoty, chwile zwykłego czepiania sie męża, bycia niemiłym? Czy wy też zapominacie jak ważne jest zycie, jak trzeba cenic każdą chwilę.? Czy wy tez zapominacie co jest tak naprawdę najważniejsze? Mi się niestety zdarza, dość często.\nMuszę nad sobą pracować, zatrzymać się od czasu do czasu, pomyśleć, złagodnieć.\nMoże w te wolne dni pojadę w góry, pooddycham, posłucham ciszy, nabiore dystansu.\nJutro wiadomo jakie święto, martwi mnie to że muszę zapalać coraz więcej świeczek i jeszcze kolejna... Za każdego po kolei z cichutko wyszeptanym imieniem. Stoję pod tym głównym krzyżem i odpalam, jedna po drugiej i następna. Już czas przestać kochani, wystarczy, nikt więcej, proszę o siebie dbać i jaj mi juz nie robić bo nie zniese.\nNa jutro wszystkim dużo siły i może jednak radości, uśmiechu, łagodności...\nP.s w poniedziałek kontrola, jakbym nie zdązyła się odezwać to bardzo proszę o trzymanie kciuków, mocno!!!\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 07:42 6 komentarzy:\nDziś już lepiej, a jak wróciłam z pracy to już w ogóle odżyłam. Ach gdyby tak móc nie pracować. Byłabym extra kurą domową, a tak to podaje mrożone pierogi bo na inne nie mam czasu. Czytałam dzisiaj u Chustki komentarze i byłam w szoku. Jak można tak się wpierdalać w cudze życie. Pomiędzy normalnymi komentarzam rozkwitają tematy dotyczące jej życia, wyborów, decyzji. Niepytani oceniają. Niepytani radzą. Niepytani negują, drwią, szydzą. Niepytani żrą się między sobą jak wściekłe dzikusy. Robią to na komentach czyjegoś bloga już dawno nie pamiętając o co chodzi. Trochę to przerażające.\nNo i tak postanowiłam się wyżalić, że to po prostu przykre, smutne i żałosne. Ha będzie lincz?\nA tak to jeszcze zalinkuję do pięknego utworu, w związku z dużą jak dla mnie stratą. Może warto czasem pomyśleć, zatrzymać się zastanowić...BUZIOLE:)))\n21:45 Nie wiedziałam jeszcze pisząc dziś wieczorem. Nie przypuszczałam. Może to ona kazała mi to tu zamieścić? W takim razie to dla Ciebie, dla Was, dla Nas. Piękny tekst. Piękna muzyka, taka jak Ty.\nJutro zbudzisz dzień.\nJutro ja- twój cień.\nBędę wszędzie, wszędzie będę,\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 18:49 15 komentarzy:\nO masakra, cała niedziela przeleżana. Piję, piję, nawadniam swe wysuszone ciało. Podsypiam, piję, jem i znowu podsypiam. Ależ człowiek głupi:) Ale impreza była fajowa. Wróciliśmy do domu o 5 nowego czasu. To zdecydowanie za późno. A i jako starzy ludzie tak się świetnie bawiliśmy, że odwiedziła nas para w mundurach:) No i mandacik. Jeeeee, dobrze że ciągle potrafimy dać czadu.\nA, że potrafimy to teraz zdycham sobie w milczeniu :))))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 18:04 4 komentarze:\nW końcu weekend. Bardzo na niego czekałam. Włosy zafarbowane, szafy przebrane. Tym razem nic nie wyrzucam, ale za to znalazło się kilka szmat, które bardziej wiszą na mych rubensowskich kształtach i stały się całkiem całkiem fajnymi ciuchami. A co za tym idzie z kartonów trzymanych w pawlaczu awansowały poprzez pralkę do szafy. To miłe kiedy ciuch, który był za mały nagle pasuje.\nAle niestety jeszcze parę szmat jest ciągle za małych.\nW związku z tym jutro z rana lecę na nordic i cisnę do utraty tchu.\nOd wczoraj rozpoczęłam również prowadzenie obserwacji ,,ducha" i jak na złość była cisza.\nNatomiast ja poprzez pisanie z wami o tym, lekko się wkręciłam i w nocy przechodząc obok kuchni do toalety lekko podbiegałam bo się bałam, że ktoś za mną idzie.\nStara a głupia wiem. He he, ale sama byłam w domu i to pewnie dlatego. Zobaczymy, obadamy:))\nLecę zamieszać swoją dietetyczną kalafiorowo -brokułową zupkę. Mniam, mniam\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:10 7 komentarzy:\nJuż jestem i to od paru dni. Tylko tak zwyczajnie nie miałam siły, czasu, może natchnienia. Wróciłam szczęśliwa, wypoczęta, trochę lżejsza. I już tęsknię, już bym wracała. Pracowniczy nastrój już dał o sobie znać. Uśmiecham się sztywno, składam ukłony komu trzeba, przytakując na kolejne idiotyzmy krzyczę w głowie: spierdalaj, spierdalaj stąd jak najszybciej. Bo cie zeżrą, ot co:) pogryzą, przeżują i wyplują, światowe korporacje, firmy, firemki, phi, koń by się uśmiał.\nAle jestem twarda.\nPokonując wzdłuż morza kolejne kilometry z kijami jak mantrę powtarzałam, że jestem zdrowa, jestem szczęśliwa, jestem wdzięczna za to co mam, jestem spokojna.........jestem zdrowa, jestem szczęśliwa, jestem wdzięczna za to co mam, jestem spokojna.\nPomagało, przynosiło ulgę i więcej pewności siebie.\nRozmawiałam z mądrymi, mądrzejszymi na pewno i dowiedziałam się, że nasza podświadomość nie umie rozpoznawać, czytać słowa NIE. W związku z tym nie wolno powtarzać NIE zachoruję, tylko trzeba mówić będę zdrowa. Takie to o to mądrości. Dla wszystkich co się śmieją powiem tylko, że spokój wewnętrzny i nastawienie to bardzo ważna rzecz. A dla tych co się nie śmieją i jest ich na bank zdecydowana większość powiem, że nawet jak w to nie wierzymy, jak nie jesteśmy czegoś pewni to powtarzajmy tę naszą mantrę, w końcu uda się wmówić to podświadomości i będzie nam lżej.\nDobra nie truję już i się nie wymądrzam. Ze spraw ważnych to jeszcze kontrola, ola, ola obija mi się o uszy, kołacze w łepetynie. Trzeba się zarejestrować no cóż. I za dwa miesiące znowu będzie trzeba.\nCzy ten strach kiedyś minie?\nNo nic, a teraz w piżamce co się zwie dresem, leżę już w wyrku i szykuje się do spania, co by na wkurwie czwartku nie powitać od niewyspania. A że rano trzeba wstać bardzo wcześnie to wszystkim dobranoc życzę.\nO i jeszcze dopiszę, że co wieczór kiedy leżymy w łóżku to nam szafki w kuchni trzaskają, poskrzypują, jakby...brrrr ktoś, coś. No i właśnie teraz zaczęły. Dobra nie pisze już o tym bo sama w domu jestem, małż w delegacji no i zaraz padne na zawał. Byleby szybko zasnąć. Pa\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 22:15 13 komentarzy:\nJeszcze chwila i wybywam na urlop dla łba. Łba zapracowanego, zalanego tysiącem myśli na sekundę, milionem trosk o siebie i innych. Ta łepetyna zdecydowanie potrzebuje tak zwanego resetu. Więc najbliższy czas postaram się wykorzystać na to żeby ją troszkę naprawić. To będzie tylko mój czas za, którym bardzo bardzo tęsknię. A i łepetyna ma zmieniła dzisiaj kolor z brązu ciemnego na brąz w odcieniu machoniu, ale takim leciutkim odcieniu. W sumie nie ma różnicy, tyle tylko że odrostów nie widać :)))\nNo cóż spadam spać. Jutro wyjazd. Ściskam, całuję. Do usłyszonka.\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 00:17 6 komentarzy:\nSobotnio snuję się po mieszkaniu, w piekarniku zawitała lazania a na mych paznokciach dosycha czekoladowy brąz. W planach miałam jeszcze ogarnięcie szaf, ale telewizor niestety zżarł mi pół dnia.\nNo cóż teraz już jestem udupiona bo paznokcie schną, wiadomo:)\nŻeby życie składało się tylko z takich pierdół, żeby głowa była zajęta tylko takimi gównami.\nŻyczę tego wszystkim i sobie też. Wieczorem wybywam na miasto i będę się bawić. Dziś oficjalnie jestem zdrowa i tego się trzymam. Muszę wyciskać dobre dni jak cytrynę, na maksa, do końca.\nJeszcze parę dni pracy i wybywam z przyjaciółką nad morze. Wczasy zdrowotne, odchudzające, relaksacyjne. Wszystkiego po trochu. A przede wszystkim terapia dla mózgu, bardzo nam wszstkim potrzebna. Ściskam\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 16:36 8 komentarzy:\nJa i moja pieprzona obsesja...\nNie czuję sie ani starsza, ani mądrzejsza :) niestety. No cóż, to było do przewidzenia. Dopadła mnie jednak moja pieprzona, rakowa obsesja. Czuję coś, ciągle coś kurwa czuję. Raz ciśnie, raz zakuje. Jak podniose rękę to znowu coś poczuję, taki tępy ucisk, albo ukłucie albo swędzenie.\nMiesiąc temu miałam badania i było ok. Lekarz powiedział, że wszczepione implanty to nic innego jak ciało obce, które może lekko pobolewać, uciskać, kłuć, sprawiać wrażenie takie, srakie i owakie. I że to wszystko jest jak najbardziej normalne. No to co ja na to? To sama co chwile macam, sprawdzam czy nic tam nie ma. teraz to mnie ten cycek pobolewa od tego uciskania mojego. A na darmo są tłumaczenia, że po mastektomii raczej w cycku nic sie nie pojawii, że prędzej ryzyko gdzie indziej ale nie w cycku. Obsesja została, boje sie własnych cycków. Jestem tym zmęczona. Czas na tak zwany samoopierdol, przywołanie sie do porządku i inne takie tam. jak mozna tracic czas na zamartwianie się. Słyszał ktoś o metodzie Silvy, wieczne myslenie o złych rzeczach, sciaga je na nas. A wiec dobrze by było zebym te mądrości umiała wprowadzic do zycia codziennego. oj dobrze by było...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 07:50 14 komentarzy:\nMałe podsumowanko ;)\nIdzie weekend, ma być ładnie więc dupa w troki. Przede mną dwie ważne imprezy. Dużo okazji do świętowania. I od poniedziałku wskakuję w nowy wymiar. Wymiar dorosły, rozważny i romantyczny.\nPostaram się być mniej rozkapryszona, mniej wrażliwa, mniej wybuchowa, mniej oceniająca innych, mniej podirytowana, mniej leniwa, mniej rozpieszczona, mniej płaczliwa.\nBędę łagodniejsza, bardziej kobieca, spokojna, pozytywna, bardziej dorosła, częściej się będę uśmiechać i starać się osiągnąć jak największą równowagę :)))\nPrzestanę również rozkminiać, ciągle myśleć, analizować, wspominać i zadręczać się tysiącem spraw.\nTakie to są moje świąteczne postanowienia.\nA gdyby tak jeszcze podsumować ostatnie dekady to powiem, że były szalone, czasem głupie, nieodpowiedzialne. Parę rzeczy bym pewnie znalazła, których się wstydzę, z kilku jestem dumna. Mam mnóstwo cudownych wspomnień, przyjaciół. Nawet Ci ludzie z kolonii, kiedy mieliśmy po 12 lat powodują u mnie łezkę wzruszenia w oku. Wszystko pamiętam, pamiętam doskonale. Tęsknię za tyloma rzeczami, zapachami, ludźmi. Wszystko co się wydarzyło ma dla mnie ogromną wartość. Dużo mi życie dało radości, uciechy. Nie można jednak pominąć, że również nieźle przypierdoliło mi w dupę.\nOkej godzę się ze wszystkim:) muszę :)).\nMam tylko nadzieję, że ta następna dekada będzie dla mnie dobra, łagodna i pozwoli mi spełnić wszystkie moje wyżej opisane postanowienia, oby ;) Trzymajcie kciuki ;)))))\nChciałabym również pogodzić się z życiem, bo jeszcze trochę mamy ze sobą na pieńku;)\nA co przyniesie los? Zobaczymy...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 22:43 5 komentarzy:\nNo czyli potwierdziłyście moje obawy, dopada mnie jesienna deprecha czy jakoś tam :)\nNic mi się nie chce, pisać mi się nie chce, ruszać, śmiać inne ceregiele. Spała bym, jadła ;p i oglądała seriale. Bleeeeee!!! Okej w weekend miałam oderwanie od marazmu. Boże jak się wybawiłam, wytańczyłam i pochlałam. Aczkolwiek skutki tego ostatniego czuję do dziś, no może do wczoraj:)))\nPotrzebuję jeszcze kilku dni, kopa w dupę i wracam do świata. Lecę na basen, wpieprzam marchewki i przestaję narzekać. Jeszcze tylko kilka dni:)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 12:24 5 komentarzy:\nSzaro buro w sercu mam...\nOj jakiś ten tydzień niedobry, męczący. Pracowałam i pracowałam. W między czasie żarłam jak świnia. Ćwiczyłam w myślach, nie miałam czasu z małżem pogadać. Nie było w serduchu energii, radości.\nZ tyłu łba czai się jakby smutek, nie wiem tylko co go powoduje. Jakby czekał w gotowości kiedy wyleźć i mnie dobić.\nW ten weekend świętujemy ślub przyjaciół, będzie głośno, pijano i tańcząco. I obiecuję sobie, że na tej fali imprezy postaram się wkroczyć w następny tydzień i wytrwać we wszystkich swoich postanowieniach, nie podpalać również. Dam rade, dam rade. Potrzebuję tylko trochę motywacji, siły i pozytywnej energii, żeby wybić tego smutasa, hen daleko. Może to jakaś jesienna deprecha się zaczyna, przesilenie.\nCzy jest coś takiego jak jesienne przesilenie? Wiosenne to wiem.\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 09:09 7 komentarzy:\nO rzesz !!! Nie wyrabiam, dużo się dzieje w robocie, dużo samej roboty w robocie.\nAle spokojnie bez stresu, na luzie. Po prostu najbliższe dwa tygodnie będą niestety obfitować w długie godziny za biurkiem i wieczorne służbowe kolacyjki. Niekoniecznie tak przeze mnie uwielbiane, co po prostu konieczne. A to oznacza, że w domu będę gościem i zagrożona będzie moja dieta:)\nTrza się trzymać bardzo, bardzo mocno. Lecę...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 18:21 3 komentarze:\nJestem, przepraszam, nie miałam dostępu do neta. Melduję wszem i wobec, że w piątek miałam kontrolę i wszystko gra. Cieszę się jak cholera bo miałam jakieś dziwne przeczucie. Na szczęście jest ok, no i teraz mam czas żeby się cieszyć, cieszyć się przez dwa miesiące, a potem znowu sraczka:)\nObecnie po przytyciu 5 kilo w wakacje, postanowiłam zakończyć piwną labę i wziąć się ostro do roboty, bo za chwilę odrobię wszystko na co tak ciężko ostatni rok pracowałam.\nJednak grubas zawsze będzie grubasem :))) Ciężko się zmobilizować, oj ciężko:)\nA po piesku serce się dalej tłucze i smutno i źle. I wzięłoby się smycz i poszło z czworonogiem przed siebie, razem, łapa w łapę. Niestety:( Dzisiaj, teraz mijają dwa tygodnie jak ostatni raz trzymałam ja na rękach i mówiłam jak bardzo ją kocham. Bardzo...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:46 13 komentarzy:\nWeekend był bardzo, bardzo aktywny. Dużo sportu, mało czasu na myślenie. Nie znaczy to, że nie myślałam w ogóle. Otóż myślałam, wspominałam psiaka w każdej chwili ale nie miałam czasu rozwinąć tych myśli w mojej głowie, rozczulić się i doprowadzić do łez. Tak więc uważam ten weekend za sukces, bo bałam się że go zwyczajnie przeryczę. Jutro będzie ciężej bo będę myśleć, że tydzień temu o tej porze...\nCzemu w naszym życiu tak ważne są te zaokrąglenia, tydzień, miesiąc rok? Co za różnica czy 6 dni temu, czy siedem? Postaram się jutro trzymać tej myśli.\nTak poza tym to po wielkiej miesięcznej wakacyjnej rozpuście, wróciłam do diety. Muszę się wkręcić tak jak przed wakacjami. Już zakupiłam karnety na basen:) Mam nadzieję że się uda odrobić nadrobione 4 kg i lecieć z wagi dalej. To jedno z moich marzeń i od roku ciężko na nie pracuję:)\nA tym czasem trzeba iść spać, jutro praca, a do piątku jeszcze bardzo daleko. Buziaki dla wszystkich...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 21:26 9 komentarzy:\nCzy mozna tak bardzo kochać zwierzę, psa? Niektórzy sie pewnie śmieją, że wariatka, psia mama. Inni za swoim skoczyliby w ogień. Ja, gdzieś po środku w tym wszystkim, uważam że można kochać i to bardzo, bardzo. Wracam do domu, patrzę w pusty koszyk i gardło mi sie od razu zaciska. Nikt się nie podrywa, nie przeciąga ziejąc z paszczy rześkim smrodem, nikt nie kręci obok mnie dupką żeby go pogłaskać. Brakuje 1/3 naszej rodziny, a to dużo. Tęsknie za psiakiem zwyczajnie, po ludzku. Bo jak juz byłam poobrażana na cały świat to zawsze miałam ją, a ona mnie, pełna komitywa:)\nNo i teraz tak smutno, samotnie. Ciągle analizuję czy byłam dla niej dobra, jak spędziłyśmy ostatnie chwile. Wyrzucam sobie, że nad tym morzem mogłam jej poswięcic więcej czasu, ale jak gdy nie miała sił na dłuższe spacery? I tak w koło. Bezsensu wiem, wiem, wiem. Wszystko wiem, tylko że to mi nie pomaga. Psiara byłam zawsze, więc teraz muszę swoje wycierpieć, wypłakać...\nA ze spraw przyziemnych to gdzieś za tydzień wybieram sie na kontrole, juz mi sie giry trzęsą. Ale co myslimy pozytywnie nie?\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 06:33 9 komentarzy:\nJuż nie ma psiaka...\nJuż jej z nami nie ma. Wczoraj po pracy zabrałam ją do weterynarza, który stwierdził, że w tym momencie pies zaczyna się męczyć. Faktycznie było gorzej, szczekała do ściany i ciągle się wywracała. Jej stan pogaszał się na naszych oczach.\nMiałam wrócić z pieskiem na koniec przyjmowania, wieczorem. Te ostatnie 3 godziny spędziłyśmy tuląc sie do siebie na wyrku (na które miała zakaz wstępu:))) Ona juz nie do końca wiedziała co sie dzieje, usypiała w każdej pozycji. Z milion razy wyszeptałam jej jak bardzo ją kocham i jak jej dziękuję za ten czas razem, wycałowałam, wygłaskałam. Sama wizyta u lekarza nie była już taka straszna bo psinka nie miała juz z nami prawie kontaktu, i nie zdawała sobie sprawy gdzie jest. Wzięła ostatni oddech i usnęła sobie na zawsze. Zawinęłam ją w kocyk, wsunęłam rękę i głaskałam ją i tuliłam chociaż lekarz twierdził, że juz nie żyje. Pochowaliśmy ją godzinę później...\nI tak się skończyła moja wielka miłość i przyjaźń. Moja kochana znajda, miałam ją tylko 6 lat. Dałam jej dobrą starość, a ona dała mi tyle radości. Wiem, że to głupie ale ciągle myślę gdzie ona jest, czy ma wodę w misce, czy ma ułożony kocyk tak jak lubi, czy ktoś dba o to żeby pogłaskać ją za uszkiem.\nTo był mój pies, którym opiekowałam się z największą czułością. Od wczoraj wylałam morze łez. Dziś rano wszystkie czynności były bezsensu. Idąc do łazienki nie zauważyłam kontem oka, ze mała sobie śpi w swoim koszyku. Po chwili nie usłyszałam skrzypienia wikliny - o wstała! Nie orzyszła do mnie do łazienki powąchać, przywitać się. Nie węszyła obok misek czy nie pojawił sie w nich jakiś nowy smakołyk i nikt nie spojżał mi w oczy kiedy wychodząc zamykałam drzwi. Mimo to już do pustego przedpokoju, jak codziennie wyszeptałam: ,,zostań, papa" i cmoknełam w powietrze...\nKocham Cię malutka:)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 06:39 10 komentarzy:\nWróciłam z kilkudniowego pobytu nad naszym pięknym, cudownym, jedynym morzem.J jestem, skonana. Ostatniej nocy przespałam godzinę. Mój stary piesio, (który niby nie cierpi, ale chodzi już powolutku, ledwo widzi i słyszy) dostał w nocy szału. Chodził w kółko, jakby coś widział, właził w szafę, meble, wywracał miskę, sam siebie. Serce się krajało i aż strach było patrzeć na zegarek, który coraz bliżej wskazywał 5 (godzina wyjazdu 5:30) I co tu zrobić z takim starym psem. Ledwo bida łazi, potyka się ale kocha mnie straszliwie, a ja ją. Jak spojrzeć w oczy zwierzęciu i podjąć decyzję o jego końcu.\nJak mam znieść widok konającego psiaka na własnych rękach:(((\nRyczę jak to piszę bo wiem, że ta chwila zbliża się nieuchronnie. Jak zadecydować, jak się na to zdecydować, jak to przeżyć??? Wiem są gorsze problemy. Odwiedziłam dzisiaj wszystkie zaprzyjaźnione blogi, jest wielu którzy mają gorzej :( Mimo to zwierzaki zawsze mnie wzruszały. Mój był ze mną całą moją chorobę, kazał zwlec się z łóżka i iść nad rzekę, wystawiać łysą łepetynę do słońca, tulił się do mnie kiedy wyłam, dotrzymywał towarzystwa w tak trudnych dla mnie chwilach...\nCo zrobię kiedy spojrzy mi w oczy, a jeżeli zobaczę w nich żal...? Posrane życie, posrane...\nP.S nad morzem było cudnie, cieszę się, że mój psiak był ze mną:(((\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 16:52 14 komentarzy:\nA może szarlotki?...\nOd rana walczę z szarlotką. Dlaczego walczę? Otóż nie jestem wytrawną kucharą i mam dziwne skłonności do nie trzymania się przepisów. No więc po zrobieniu jabłek okazało się, że skurczyły się o połowę. No to pobiegłam po kolejne jabłka i prażyłam jeszcze raz. A potem co innego, a to piana się nie ubija. Ostateczny efekt jednak wart był tego całego zachodu. Mniam, mniam...jeszcze gorąca.\nŻeby ludzie mieli tylko takie problemy:(, żeby sen z powiek spędzała nam niedopieczona szarlotka:(\nMarzenia ściętej głowy. Postanowiłam trochę wyluzować, będę piec szarlotki hehe.\nJuż mam dość myślenia o tej chorobie. Za parę dni mijają 2 lata jak usłyszałam ,,to" słowo, 1,5 roku od ostatniej chemii. Może czas zacząć żyć? Tylko jak? Jak się nie bać. Skąd wziąć gwarancje?\nPieprzenie dla pieprzenia. Jeżeli uda mi się chociaż jednego dnia nie pomyśleć o raku będę przeszczęśliwa:)))\nStartuję od dziś:)\nA jutro wybywamy ponownie urlopowo na parę dni, w stronę Amriczka. Już się nie mogę doczekać jak zakopię stopy w ciepłym piachu i pogadam sobie z naszym morzem...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 12:17 6 komentarzy:\nAle mi smutno. Ta informacja dociera do mnie w bardzo zwolnionym tempie, Przygniata mocniej i mocniej. Dziś wracając z pracy spojrzałam w niebo i poczułam jakbyśmy zostały tu same, bez niej. Bez osoby, która w życiu większości z nas aktywnie nie istniała, ale w podświadomości zawsze gdzieś tam była. Taka piękna, kolorowa. Nigdy nie zapomnę tych wielkich oczu. Niepisana przewodniczka, chodząca nadzieja, że można...żyć i robić to wspaniale, że damy rade, bo ona daje...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 20:18 12 komentarzy:\nŁeb do słońca:)...\nMagdula Kochana, w serduszkach naszych będziesz na zawsze jako przykład, wzór walki, kobiety, matki. Jak dowiedziałam się, że mam raka oglądnęłam w samotności twój film. Dałaś mi nim ogromną siłę. Dowiedziałam się jak to teraz będzie wyglądać, co się będzie dziać. Dzięki Tobie bałam się trochę mniej.\nTa piosenka z poprzedniego posta dla ciebie, teraz już na zawsze nucąc ją będę dawać łeb do słońca...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:26 1 komentarz:\nAle młyn, w pracy aż się kurzy, nie wiem w co ręce włożyć. No cóż praca jak to praca, ważne że jest. Weekend ciekawy bo mamy wesele najlepszego przyjaciela mojego męża. Uwielbiam wesela, uwielbiam tańcować, wzruszać się:) Wiem jestem porąbana. Ach ale jaka mam kieckę:))) Taki lachon ze mnie jakich mało. No nic trza się wyspać. Obiecuję, że po weekendzie znajdę czas, napisze więcej.\nA dziś zostawiam po sobie cudną, rokową piosenkę. Puszczam ją w aucie na ful i drę się w niebogłosy.\nMocna muza, a do tego przepiękny tekst. Proszę uprzejmie doczekać do refrenu, a najlepiej przesłuchać z dwa razy. Komuś się podoba? Jakieś opinie? Dla mnie to miód na serce. Gardło zdarte na maxa:) Całuję.\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 01:36 Brak komentarzy:\nNo niestety nie udało się wygrać. Jednak oglądanie meczu w kilkudziesięciotysięcznym tłumie wzbudza niesamowite emocje. Potem bawiliśmy się do rana na ulicach miasta, z czechami, włochami itd.\nAtmosfera przyjacielska, świetna, wszyscy sobie gratulowali.\nA dziś...to chyba wiadomo, dzień przeleżany niestety:)\nA to niedzielnie dla Was, piękne słowa, o wokaliście nie wspomnę...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 20:54 6 komentarzy:\nSyndrom wdowy euro...\nPolska, Polska!!! Wszystko fajos, ale już mam małego wq... Mój małż zapowiedział mi, że przejmuje na euro pilota, zgodziłam się, a cóż miałam powiedzieć. No to siedzi jak zahipnotyzowany, o 18, o 20, o 23 na powtórkach. Cały dzień w domu odgłos wrzasków i gwizdów z telewizora, a z kanapy dobiega do mnie dźwięk otwieranej puszki i czasem efekty nagazowanego piwa. O mój boże, zaczęło się, pomyślałam 2 tygodnie temu. Grzecznie oglądałam powtórki goli, śmieszne sytuacje i wszystko na co byłam zwoływana do salonu. Obiecałam sobie pokorę i cierpliwość:))) Ja rozumiem mecze Polski, ale wszystkie aż tak?:)\nAle ileż można, zaczyna mnie już trochę ten stan wq...ać:) Małż się śmieje, a ja z nim bo te różnice płciowe są zachwycające. Patrze sobie właśnie na niego z ukosa. Siedzi taki budda (brzuch piwku nie wybacza:) i patrzy i się wzrusza i dalej patrzy. Właściwie od tygodnia, średnio 5 godzin dziennie ogląda zieloną trawę i biegających po niej facetów.\nCzy to nie fascynujące, że mamy w domach takie cuda natury:))) Jeszcze siedzi i się ze mnie śmieje:))\nZ drugiej strony pamiętam jak na ostatniej imprezie rozmawiałyśmy z dziewczynami jak pomalować paznokcie na biało czerwono, z której stronie białe, a z której czerwone??? Co by nie wyszła nam flaga Monako:) Gderając i gderając napotkałyśmy wzrok mężczyzn, którzy zamilkli ze zdumienia czym zajmują się ich kobiety.\nNo i właśnie tak siebie postrzegamy:))). A wy jak kobity radzicie sobie z erą euro? Jak mężowie?\nPrzeniosłyście się do kuchni, czy dzielnie im towarzyszycie? Miłego weekendu dla wszystkich...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 21:47 8 komentarzy:\nOdsapnęłam, rozpoczęłam kolejne dwa miesiące. Teraz tak już jest, odliczam życie w dwumiesięcznych odcinkach. No cóż przynajmniej początek jest spokojny, ta pewność zaraz po badaniach daje dobry nastrój i moc. Wczoraj moi drodzy udałam się do strefy kibica na wiadomy mecz i jak się na co dzień średnio interesuję, to ten mecz zapadnie w mojej pamięci na długo. Świetna zabawa, gardło zdarte, atmosfera rewelacyjna. Przy okazji tego, że bezkarnie można było krzyczeć, krzyczałam...\nOj wydarłam z siebie stres, frustracje i strach, a że mi mało to w sobotę też idę się powydzierać:)\nA dziś kupiłam piękną sukienkę, niebieską, wiosenną, na dobry początek:))) ...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 18:16 11 komentarzy:\nRelacja z dzisiejszego dnia...\nPodjeżdżam pod szpital. Potrzebuję jeszcze chwili dla siebie, chociaż minutkę. Łzy się cisną do gardła, więc próbuję zebrać się w sobie. Okej już czas, sunę jak we mgle i lapie za wielką klamkę. Idę środkiem korytarza mijając ludzi w perukach, chorych, zwykłych, eleganckich, biednych. Nerwowo pocieram żyle. Kiedyś pielęgniarce w trakcie wkłuwania pękła u mnie żyła. Powiedziała że była zimna, pewnie kłamała ale ja już do końca życia będę pocierać to miejsce jak szalona. Wkłucie z wenflonem.... kurwa boli.\nBoli jak zwykle, słyszę jak krew sika do probówek i chce mi się rzygać.\nChwilę później stoję przyciskając mocno ukłutą przed chwilą żyłę. Nikt mnie z stąd nie ruszy, nie przestanę ściskać. Pani powiedziała ze to moja ostatnia super żyła. A że igieł się panicznie boję, chcę się ustrzec przed tysiącem nieudanych prób pobrania krwi. Liczę 67,68,69,70 myśląc sobie że najgorsze za mną. Ale za chwilę orientuje się że jeszcze lekarz, potem usg brzucha, więc może nie tak do końca za mną.\n71,72,73 nie ma dzisiaj młodych osób, pan obok kroi bułkę dla żony, osób od cholery, rak nie odpuszcza. 118,119,120 wystarczy tego ściskania. Jeszcze chwilę stoję i obserwuję innych, tych innych. Nagle moje nazwisko w korytarzu. Wchodzę..., węzły, piersi, brzuch pougniatane. Czy to jest gwarancja zdrowia? Czekam na usg, teraz już wiem że boję się go najbardziej. Tej ciszy i przesuwającej się powoli głowicy. To już zostanie we mnie na zawsze, to konsylium zebrane nad monitorem na którym był mój guz. Wszyscy patrzyli kręcąc głowami, przewiercali mnie tą ciszą na wylot. Oni jeszcze nie wiedzieli a ja już dawno tak. Ech to życie.\nCzekam dalej na usg a strach narasta. Ciężka dla mnie ta kontrola blisko rocznicy ślubnej. Wraca ten żal, że ja, że zaraz po ślubie, ze kurwa w ogóle. Za parę godzin wyniki krwi, usg od razu. Wieczorem będzie po wszystkim. Myśli mi się plączą. Pisząc do was przynajmniej czas szybciej leci. Czekam... Już po. Trwało to wieczność. Każda prośba o wstrzymanie powietrza, każde zatrzymanie głowicy... Wynik ok, wszystkie bebechy bez zmian i łzy się od razu cisną jakby nie było już nadziei. A przecież jest wiec skąd te łzy? Teraz już tylko czekam na wynik krwi. Przede mną kilka godzin sinusoidy. Od pewności że ok, po panikę że coś za długo to trwa i na pewno jest źle. Ale na to poczekam już w domu. Uciekam rozglądając się niepewnie, że może kogoś z was tu dzisiaj mijam nieświadoma, że może ktoś z was tu jest.\nPuszczam, a wyniki dopiszę później jak będą...........i już mam wszystko gra. Jak się czuję? Zmęczona, jakaś taka nijaka ale na pewno szczęśliwa...\nP.s Ula poniżej link, moja rada daj podwójną porcję truskawek:)\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 12:00 10 komentarzy:\nWitam wszystkich w nowym miejscu, które mam dzięki Ksenie ;) i Pauliśce ;)\nNa powitanie ciasto truskawkowe, nadgryzione przez małża z kruszonką:))).\nPozazdrościłam Ksenie i też zrobiłam, trwało to 10 minut więc będę piec częściej i dupę paść:) Mam nadzieję, że kiedyś takie ciasto wszamię z wami moje laseczki:))))\nŻycie jakoś leci, mam nadzieję, że na tym blogu komentarze i inne będą hulać bez zastrzeżeń.\nZa dwa dni kontrola, już zaczyna się lekka sraczka, ale trzymam, nie puszczam. Na razie jemy ciasto:)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:52 17 komentarzy:\nZaatakował tak z nienacka\nZbliża się kolejna rocznica wszystkiego co dobre i złe. Wszystkiego co wywróciło moje życie do góry nogami. Był ślub, wielka radość, plany rodzinne i ten dzień kiedy go wyczułam, kiedy przygniótł mnie swoją wielkością, zjadliwością. Wyskoczył nie wiadomo kiedy, nie wiadomo skąd, za co, czemu, co dalej?????????????????\nMnóstwo pytań, mnóstwo strachu. Strach się bać, strach się nie bać. Czy to dobrze, że już tyle czasu minęło, czy źle bo coraz bliżej niewiadomej????\nZniszczył mi kawał życia. Wychodzi na to że w dniu własnego ślubu, że w podróży poślubnej miałam już raka. Wciąż niczego nieświadoma spędzałam najpiękniejsze chwile swojego życia z rakiem w piersi. Zaskoczył mnie podczas poślubnej ekstazy, radości z życiowych zmian. Pamiętam byłam jak na haju, byłam szczęśliwą żoną. Czemu nie dane mi było trwać w tej ekstazie dłużej?\nDecyzja, że chcemy mieć dziecko, nawet nie zdążyliśmy się za nie zabrać, kiedy on podciął nam wszystkie plany, radość i skrzydła.\nDziś już nic nie jest takie łatwe. Nie wiadomo co będzie. Życie nie chce już być takie beztroskie, podszyte jest żalem i strachem. No cóż.:( Z drugiej strony gdyby nie on, nigdy nie zaczęłabym o siebie tak dbać, starać sie zdrowo żyć, szanować swój organizm. Mam nadzieję, że tylko moja praca nie pójdzie na marne, że uda mi się zebrać plony...\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:36 3 komentarze:\nTak jakoś mi smutno, depresyjnie czyli wiosenno. Przesilenie, zrzucam na nie całą winę i staram się nie doszukiwać.\nZmian mnóstwo przed nami, małż z powodu pracy będzie więcej w delegacji niż w domu. Znowu smutne wieczory i jogurt w lodówce:( Tak myślę, że rozstanie nie jest wskazane szczególnie teraz, kiedy między nami też jakby chłodniej. I jak tu walczyć o siebie?, kiedy każde już na swój sposób zmęczone, coraz bardziej bezsilne. I dlaczego kochamy się tak bardzo, że nigdy nie zrezygnujemy? A może byłoby łatwiej?\nNie wiem za wiele, niestety, ale walczyć będę, nie odpuszczę, nie zamienię na żadnego innego:), a po co mi inny, niepoukładany taki:)))) nie puszczę na marne tych lat pracy nad męskim charakterem i buńczucznością:)))))) Nie odpuszczę nam Małżu, nawet na to nie licz.:)!!! Tylko po co nam te nerwy i nieprzespane noce? Człowiek stary a durny. Kap, kap, kap:(((\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:27 Brak komentarzy:\nCoś się popieprzyło i całe wczorajsze pisanie poszło na marne. No nic. Melduję, że jestem zdrowa, zdrowa, zdrowa!!!\nCieszę się, stres był jakby mniejszy, nie czułam się tam źle, nie drażnił mnie zapach, nie chciało mi się rzygać.\nTylko łzy mi wisiały na rzęsach, takie ogromne, ciężkie, wielkie jak ocean. Bo wlazłam na oddział i poczułam się jakby wróciły odległe wspomnienia z przed 100 lat.\n- Panie w chustkach, perukach, bez chustek\n- Obok zasmuceni mężowie, trzymający za rękę\n- Wielka łagodność w oczach, jakby nikt nie chciał zostawić po sobie złości, bo nie wiadomo który dzień będzie ostatni\nPoczułam ten lęk, smutek i to całe zamieszanie, które wtedy się dookoła człowieka odbywa. Poczułam jak wiele już czasu upłynęło. Może się trochę w ten sposób dystansuje?\nW każdym razie jak te wielkie grochy już się przestały na tych rzęsach trzymać, potoczyły się jak tsunami po polikach. Wtedy przyszedł z pomocą małż. Wytarł grochy i powiedział z miłością żem durna:)))\nI ma racje durna jestem, ryczka:))) Tylko bym ryczała i ryczała:)\nAle dziś się cieszę. Wszystkich Was całuję i życzę spokojnych Świąt:)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:26 Brak komentarzy:\nU mnie w pracy młyn, małż to samo. Praca będzie lub nie. Mnóstwo stresu i spraw do załatwienia. Nie mam czasu powłazić na wasze blogi, zobaczyć co u was słychać. Obiecuję poprawę, może w święta. Jutro badania. Trzymać kciuki, na szczęście:)\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:24 Brak komentarzy:\nże jest za fajnie, zawsze coś się musi spier... Takie to życie dorosłych ludzi. Problemy, problemy, problemy. A już nam było tak fajnie.\nZobaczymy jeszcze po badaniach czy może być jeszcze gorzej, ale trzymam się poprzedniego wpisu i nadal wierzę, że wszystko będzie dobrze. A z całą resztą będziemy sobie musieli poradzić, bele razem i w zdrowiu. Ojej jak to brzmi. A niech se brzmi jak chce.\nZa tydzień święta, czy będzie pogoda? Mam straszną nadzieję, że tak, bo to ci się dzisiaj dzieje to szkoda gadać. Tak mi się marzy słoneczko, rodzinka, śmichy i zamieszanie. Święta uwielbiam, to wie już każdy:) bom stadne zwierze, zdecydowanie.\nPowoli zmierzam do kuchni zaparzyć zieloną i pod kocyk. Pracom domowym mówię dzisiaj nie:))))))\nRok temu wychodziłam ze szpitala po drugiej operacji. Leczenie było oficjalnie zakończone. Boże jak ten rok szybko zleciał. Boże jak ten czas szybko mija. W tym tygodniu będę się rejestrować na badania kontrolne, staram się o nich nie myśleć. Wiosna, kije, basen, słońce. Sezon krótkich spodenek został rozpoczęty, kolorowe paznokcie, tylko o tym staram się myśleć. A za chwilę święta, majówka, wakacje...\nBadania to tylko jeden dzień przemkną jak zmrużenie oka, wierzę w to, staram się przynajmniej:)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:23 Brak komentarzy:\nKawa wypita, dresy wciągnięte. Wybywamy z kijachami.\nAleż cudnie mi nie być już tą co o 7 kończy imprezę.\nMałż się śmieje z nas, że już starzy jesteśmy. Tak, tak może i tak:)\np.s waga znowu drgnęła w dół, więc lecę. :)))\nAutor: Anna http://milosc-rak-codziennosc.blogspot.com o 19:22 Brak komentarzy:


Małgorzata Zofia Kolton - Mentors4Starters\nZdobyła międzynarodowe doświadczenie na stanowiskach operacyjnych i kierowniczych na rynkach rozwiniętych i rozwijających się (Azja, Ameryka Południowa, Afryka i Europa), ostatnio jako Dyrektor sprzedaży w Wietnamie oraz Dyrektor zarządzający w Polsce i krajach naddunajskich.\nPrzez ponad 15 lat pracy w Tetra Pak osiągnęła spektakularne rezultaty dzięki budowaniu zwycięskich zespołów, opracowywaniu i wdrażaniu mądrych strategii oraz dbaniu o doskonałe relacje z partnerami biznesowymi.\nSkupiona na ludziach – klientach oraz pracownikach – wierzy w budowanie długotrwałego sukcesu opartego na zaufaniu i szacunku.\nPo rezygnacji z pracy w Tetra Pak Małgorzata ufundowała BrainPower Factory (BPF), skupiając się na wszechstronnym doradztwie strategicznym oraz coachingu i mentoringu kadry zarządzającej.\nMałgorzata jest zaangażowana w pracę społeczną z dziećmi z rodzin potrzebujących.\nJej hobby to m.in. golf, taniec latynoski i zamiłowanie do jedzenia (członkini „Chaîne des Rôtisseurs”).\nPracuj ze mną nad: rozwojem biznesu, przywództwem, budowaniem efektywnych zespołów, zarządzaniem konfliktem, budowaniem i wdrażaniem strategii, zarządzaniem sprzedażą i produktem, zmianą ścieżki kariery.


Parownica KARCHER 1.512-040.0 Parownica SC 2 Premium Home Line, Oczyszczacze parowe - opinie, cena - sklep saturn.pl\nErgonomiczny, miękki uchwyt , Kompaktowe rozmiary , Uchwyt do przenoszenia , Wskaźnik gotowości do pracy , Zawór bezpieczeństwa\nDysza podłogowa , Dysza power , Dysza punktowa , Dysza ręczna , Ściereczka frotte do dyszy ręcznej , Ściereczka podłogowa , Szczotka okrągła , Szczotka okrągła czarna , Szczotka okrągła czerwona , Wąż parowy z pistoletem\nFunkcje parownicy i jej działanie jest ok. Ale ogromnym minusem jest to, że posiada tzw. zintegrowany wkład odkamieniający. W momencie, kiedy wkład się skończy, parownica przestaje działać i trzeba zakupić kolejny wkład. Bardzo sprytne. Z tego powodu zwróciłam parownicę. Myślę, że każdy potrafi odkamienić sprzęt i nie trzeba do tego tak drogich wkładów. Dlatego moim zdaniem model wcześniejszy jest lepszy.\nOd 3 dni intensywnie użytkuję parownicę i oto moje uwagi, może komuś się przydadzą. Powodem dla którego zdecydowałam się kupić parownicę było to, żebym nie musiała chodzić po drabinie przy myciu okien i to osiągnęłam. Rurki przedłużające załatwiły tę sprawę. Mycie okien- parownica tylko zaparowuje szyby natomiast brudną wodę z szyb trzeba ściągnąć jakąś ręczną ściągaczką. Mycie ram - ja nie mam zastrzeżeń. Mycie płytek i fug - bez zarzutu. Natomiast mycie wanny czy umywalki parownicą, do czego, wg producenta, parownica się nadaje, to zawracanie głowy, kto nie wierzy niech sam spróbuje. Do urządzenia dodane są :ściereczki frotte: mop do podług i frotka na szczotkę do mycia okien. Zaletą dla mnie jest to, że łatwo je wyprać w ręku, bo obie nakładki są stosunkowo cienkie, szczególnie ta podłogowa. Oczywiście można prać je pralce. Dokupienie dodatkowych nakładek to wydatek 119 zł. Ja dokupiłam nakładki do innego modelu ale pasujące do tego za 50 zł. Wszystkie nakładki i te w zestawie przy parownice i te dodatkowe są śnieżnobiałe i szkoda, bo kolorowe czy choćby w jakiej różne wzorki ułatwiają rozpoznanie do czego którą przeznaczyliśmy.\nDoskonałe urządzenie. Perfekcyjnie czyści glazurę, terakotę, fugi. Świetnie sprawdza się do mycia szyb. Naprwdę warto kupić.\nKupiłem głównie do mycia okien. I jedyny minus to taki, że nie ma w urządzeniu możliwości odessania wody z szyby. Gdyby taka opcja była to mycie okien było by przyjemnością. Tak czy inaczej sprawdziło się wyśmienicie. Pociągnąłem parą po szybie, przetarłem szmatką i okno jak nowe. Tak samo kuchenka, para rozpuściła zaschnięty tłuszcz, przetarłem do schucha i kuchenka jak nowa. Z nalotem kamiennym sobie nie radzi, ale nie wymagajmy zbyt wiele.\nJak najbardziej polecam. Rewelacyjnie sprawdza się do mycia okien i podłóg łącznie z usuwaniem starszych bardziej uciążliwych zabrudzeń. Dobrze czyści fugi i armaturę, choć przy mocno zakamienionej armaturze cudów nie ma i trzeba się trochę napracować oraz wspomagać octem lub kwaskiem cytrynowym. Duży zbiornik umożliwia dosyć długą pracę. jedyny mankament to konieczność odczekania ok 6 min na zagrzanie się wody oraz brak zwijacza kabla zasilającego\nNa razie wypróbowałam urządzenie tylko do czyszczenia płytek w łazience. Efekt rewelacyjny.


Mirrors Edge Catalyst (PC) - Sklep Polygamia.pl\nMirror’s Edge, kultowa przygodowa gra akcji, powraca w nowej odsłonie. Wciel się w Faith, nieustraszonego sprintera walczącego o wolność w Mieście Szkła. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się elegancką, progresywną metropolią, skrywa w sobie straszliwą tajemnicę. Zbadaj każdy zakątek – od najwyższych, efektownie oświetlonych dachów, po najgłębsze, pogrążone w mroku tunele. Miasto jest ogromne, otwarte, a w samym jego centrum znajduje się Faith. Obserwując akcję z perspektywy pierwszej osoby, łącz płynne ruchy bohaterki z nowoczesną mechaniką walki, by zapanować nad otoczeniem i ujawnić spisek. To Mirror’s Edge nowej generacji, zupełnie nowa jakość w gatunku przygodowych gier akcji. Gra w polskiej wersji językowej (napisy) GŁÓWNE właściwości: - Pierwszoosobowa akcja — Stań twarzą w twarz z przeciwnikami. Połącz dowolność poruszania się z umiejętnościami walki wręcz i korzystaj z otoczenia, biorąc udział w pierwszoosobowej rozgrywce o niesłychanej płynności. - Odkryj Miasto Szkła — We własnym tempie przemierzaj piękne, nowoczesne miasto i odblokowuj jego kolejne dzielnice. Biegnij, dokąd zechcesz i zbadaj każdy zakątek metropolii – od najwyższych szklanych wieżowców po ukryte podziemne tunele. - Poznaj historię Faith – Dorastająca na marginesie totalitarnego społeczeństwa Faith znalazła schronienie wśród outsiderów zwanych Sprinterami....\nKingdoms of Amalur: Reckoning to RPG akcji dedykowany dla pojedynczego gracza. Debiutancki projekt 38 Studios łączy rozległy, różny świat intensywną walkę. Za powstanie gry odpowiadają ludzie znani...\nNeed For Speed 2016 Sięgnij po nową odsłonę kolekcji Need for Speed™ i odkryj niesamowity realizm nocnej miejskiej jazdy w otwartym świecie, zawarty w pięciu ścieżkach rozgrywki. Poznaj niemało...\nGra EA SPORTS™ FIFA 19 wykorzystuje silnik Frostbite, aby zapewnić mistrzowskie wrażenia tak na boisku, jak i poza nim. Dodatkowo posiada prestiżowe rozgrywki UEFA Champions League i nowości w...\nNeed for Speed™, jedna z najpopularniejszych serii gier na świecie, powraca w wielkim stylu w nowej, pełnej aktywnej akcji odsłonie – Need for Speed Payback. Gra po raz pierwszy w historii linii...\nWcielisz się w Takkara, doświadczonego myśliwego i jedynego ocalałego członka wyprawy łowieckiej. Masz wyłącznie jeden cel: przetrwać w świecie, w którym to Ty jesteś zwierzyną. • Dbaj o swoje...


Rosnieft szuka partnerów do eksploatacji złóż ropy i gazu na szelfie - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesRosnieft szuka partnerów do eksploatacji złóż ropy i gazu na szelfie\n18.04.2012, 16:55; Aktualizacja: 18.04.2012, 17:02\nRosnieft nie ma doświadczenia i własnych technologii głębokich wierceń, co zmusza go do szukania partnerówźródło: Bloomberg\nSam ExxonMobil w 2003 roku przymierzał się już do przejęcia pakietu kontrolnego Jukosu, wówczas jednego z największych koncernów naftowych w Rosji. Jednak transakcję tamtą zablokował Kreml. Władze oskarżyły Jukos o oszustwa podatkowe i na drodze sądowej doprowadziły do zamrożenia aktywów koncernu. Zmusiły go też do sprzedaży udziałów w innych firmach. W 2006 roku ogłosiły jego upadłość. Najcenniejsze aktywa Jukosu przejął Rosnieft.\nSzef Jukosu Michaił Chodorkowski i jego partner biznesowy Płaton Lebiediew zostali aresztowani. W grudniu 2010 roku Chamowniczeski Sąd Rejonowy w Moskwie skazał ich na na 13,5 roku pozbawienia wolności za rzekome przywłaszczenie 218 mln ton ropy naftowej i wypranie uzyskanych w ten sposób pieniędzy. W maju 2011 roku Moskiewski Sąd Miejski złagodził kary wymierzone im przez sąd I instancji do 13 lat.\nWedług niektórych analityków porozumienia Rosnieftu z ExxonMobil zamykają sprawę Jukosu. Politolog Fiodor Łukjanow nawet określił te umowy jako "legitymizację przez wielki biznes amerykański, do którego zalicza się ExxonMobil, ekspropriacji Jukosu".\n"Argumenty z ubiegłych lat, że Rosnieft w sposób nielegalny wszedł w posiadanie tych aktywów, najwyraźniej są już nieaktualne. Z politycznego punktu widzenia to dobra nowina dla rosyjskiego kierownictwa" - zauważył Łukjanow, którego opinię przytoczył dziennik "Moskowskije Nowosti".\nTagi:ropa, gaz ziemny, inwestycje, Rosja\nGość(2012-04-19 08:44) Zgłoś naruszenie 00\nDo Rosji można pojechać z kasą, ale gorzej z nią wrócić.


Firma rodziny synowej Zenona Martyniuka nie płaci podatków - Radio ZET Biznes\nfot. Anatol Chomicz/Polska Press/East News (ilustracyjne)\nSyn Zenona Martyniuk, Daniel, w październiku ubiegłego roku ożenił się z Eweliną. Jej ojciec Arkadiusz Golczyński przez tabloidy był przedstawiany jako wielkopolski milioner.\nJak podał portal WP.pl, ojciec synowej twórcy hity "Przez twe oczy zielone" jest właścicielem firmy Gospodarstwo Rolne Chylin. Bogactwa Golczyńskiego nie potwierdzają jednak sprawozdania finansowe. Pod koniec 2017 roku spółka przyniosła zaledwie 59 tys. zł zysku netto.\nFirma nie płaciła podatku dochodowego\nOkazuje się, że firma rodziny synowej Zenona Martyniuka wygenerowała znacznie większe przychody.\nW 2017 roku Gospodarstwo Rolnego Chylin przyniosło 618 tys. złotych przychodu netto. Firma przyniosła niemal milion złotych kosztów, przede wszystkim na materiały i energię elektryczną (niemal 400 tys. zł) oraz wynagrodzenia (ponad 220 tys. zł).\nW sprawozdaniu finansowym Gospodarstwo Rolnego Chylin w rubryce podatek dochodowy wpisano zero złotych. Ponadto firma Golczyńskiego posiada bardzo duże aktywa. Pod koniec 2017 roku ich wartość wynosiła 1,7 miliona złotych - w kasie i na rachunkach bankowych spółka posiadała 1,2 mln zł.\nWP.pl zwraca uwagę na brak informacji o spółce rodziny synowej Zenona Martyniuka. Pomimo, że firma jest duża nie posiada strony internetowej, nikt nie odbiera telefonów, a władze lokalne nie wiele wiedzą o prowadzonej przez Golczyńskiego działalności.\nZdaniem samorządowców, na których powołuje się portal, przedsiębiorcy przejęli gigantyczne obszary należące go Państwowych Gospodarstw Rolnych (PGR).\nSyn Martyniuka zatrzymany przez policję\nDaniel M., syn znanego piosenkarza disco polo, został 30 grudnia ubiegłego roku zatrzymany przez policję.\nMężczyzna miał wszcząć awanturę swojej żonie Ewelinie. Funkcjonariusze musieli uspokajać agresywnego mężczyznę oraz znaleźć przy nim narkotyki.\n- Na chwilę obecną postępowanie prokuratorskie dotyczy posiadania przez zatrzymanego suszu roślinnego konopi innych niż włókniste, popularnie zwanych marihuaną. Grozi za to nawet 3 lata więzienia - przekazał Karol Radziwonowicz, szef Prokuratury Okręgowego w Białymstoku, cytowany przez "Super Express".


Samochody i…koparki Wodociągów Kieleckich pod kontrolą GPS! | Echo Dnia\nSamochody i…koparki Wodociągów Kieleckich pod kontrolą GPS!\nRedakcja 13 kwietnia 2012, 9:28\nPracownik Wodociągów na ekranie komputera kontroluje wszystkie pojazdy.\nPrawie 50 pojazdów Wodociągów Kieleckich – samochody osobowe, ciężarówki a nawet koparki – są kontrolowane przez system GPS. System pozwala na racjonalniejsze gospodarowanie pojazdami i oszczędności paliwa.\nW nadajniki GPS wyposażono 49 pojazdów Wodociągów Kieleckich. System pomyślnie przeszedł fazę testów. Z pierwszych raportów wynika, że na niektórych trasach uda się oszczędzić nawet ponad 50 procent paliwa. Jak to możliwe? Operator systemu na monitorze komputera widzi mapkę Kielc i okolic, a na niej sylwetki pojazdów. Po kliknięciu na ikonkę pojazdu można odczytywać nie tylko jego prędkość, ale aktualne zużycie paliwa, to czy pracuje na przykład łyżka koparki czy pompa cysterny. A planując pracę na dany dzień to operator systemu, a nie kierowca, decyduje w jakie punkty pojechać, jaką trasą, w jakiej kolejności.\nPrzeczytaj też: Autoterapia sposobem na biznes.\nSystem umożliwia sporządzanie wiele szczegółowych ra-portów z pracy pojazdów, w podziale na przykład na auta osobowe, poszczególne pojazdy itp. Wiadomo również, kiedy pojazd pracuje, a kiedy stoi w miejscu i „nic nie robi”. System pozwoli wyeliminować papierowe raporty, wypełnianie przez kierowców i podpisywane przez szereg pracowników.\nSystem działa od początku marca i firma jest z niego zadowolona. System GPS dla Wodociągów Kieleckich dostarczyła, po wygranym przetargu, radomska firma Tekom Technologia. Oprócz dostawy sprzętu odpowiada ona za jego instalację i serwis.\nPrzeczytaj też: Kto ma szanse na akcje grzybowskiego Siarkopolu?\nWojsko sprzedaje samochody. Wśród nich są m.in. mercedesy i fordy a także pojazdy użytkowe. Najciekawsze oferty z AMW [15.05.2022]


Klimontowianka Klimontów - Dla Ciebie Dominik!\n2020-08-10 10:57 - Weronika\nDla Ciebie Dominik!\n9-tego sierpnia 2020r. Klimontowianie rozegrali kolejny mecz ligowy. Ich sportowym rywalem była drużyna Piaskowianka Piaski, którą pokonali z wynikiem 1:0 dla zielono-czerwonych. W 13. minucie meczu strzelcem bramki dla Klimontowian był Kamil Wochniak. Niestety pojawiły się także żółte kartki, którymi ukarani zostali Karol Borycki oraz Kamil Wochniak.\nSkład Klimontowianki: Majchrowski- Śmiech, Wochniak, Niziołek, Mikosa, Kaczmarczyk, Wiśniewski, Kiliański, Stępień, Rożek, Hołody, Gadowski, Borycki, Miłek, Pacholczak, Konecki, Wójcik, Lasota.\nWczorajszy dzień był dla wszystkich wyjątkowy. Mecz ten poświęcono na upamiętnienie tragicznie zmarłego Dominika Kaczora. Zawodnicy Klimontowianki ukazali się na boisku w koszulkach z wizerunkiem zmarłego kolegi. Wszyscy zgromadzeni na stadionie uczcili pamięć Dominika minutą ciszy. W trakcie meczu można było ujrzeć wolontariuszki zbierające pieniądze na akcje pt. ,,Spokojny powrót Dominika’’.\nPrzed meczem była minuta ciszy dla Dominika Kaczora, zmarłego w Holandii 23-letniego piłkarza Klimontowianki. -nasi zawodnicy bardzo chcieli wygrać, zagrali z ogromna determinację. To zwycięstwo dedykujemy Dominikowi, z którego odejściem ciężko jest się nam pogodzić. W trakcie meczu były też zbierane pieniądze na sprowadzenie Ciała Dominika do Polski. Wpływy z biletów, zebrane pieniądze w całości przekażemy rodzinie Dominika. W sumie ze zbiórki w czasie meczu i z biletów zebraliśmy 12 tysięcy złotych. Puszki z pieniędzmi przywieźli OKS Obrazów i Piast Osiek, za co bardzo dziękujemy - powiedział nam Piotr Ziomek, kierownik drużyny z Klimontowa.\nRównież na dzień 9 sierpnia suma pieniędzy dla Dominika na koncie klubu wyniosła około 12 tyś.\nChcemy Państwu podziękować za tak ogromny odzew, obecność i każdą przekazaną złotówkę. Razem mamy wielką moc!\nSezon: SEZON 2020/21\n1 Klimontowianka Klimontów 16 45 36\n2 SPARTA Kazimierza Wielka 16 36 35\n3 UNIA Sędziszów 16 29 13\n4 PIAST Stopnica 16 28 10\n5 WICHER Miedziana Góra 16 27 -5\n6 PIASKOWIANKA Piaski 16 26 11\n7 ORLĘTA Kielce 16 23 4\n8 ZENIT Chmielnik 16 23 9\n9 GKS BUCOVIA Bukowa 16 22 -2\n10 KAMIENNA Brody 16 19 -1\n11 STAL Kunów 16 17 -18\n12 ŚWIT Ćmielów 16 16 -10\n13 SPARTA Dwikozy 16 15 -8\n14 VICTORIA 2015 Skalbmierz 16 12 -10\n15 ZORZA TEMPO Pacanów 16 10 -29\n16 ZRYW Zbigniewice 16 9 -35\nSPARTA Dwikozy 0 : 1 GKS BUCOVIA Bukowa\nŚWIT Ćmielów 1 : 2 SPARTA Kazimierza Wielka\nZORZA TEMPO Pacanów 0 : 9 ZENIT Chmielnik\nVICTORIA 2015 Skalbmierz 0 : 1 WICHER Miedziana Góra\nUNIA Sędziszów 1 : 1 PIAST Stopnica\nSTAL Kunów 2 : 1 ZRYW Zbigniewice\nKlimontowianka Klimontów 2 : 0 ORLĘTA Kielce\nKAMIENNA Brody 2 : 6 PIASKOWIANKA Piaski\nKlimontowianka Klimontów : ZRYW Zbigniewice\nSTAL Kunów : Klimontowianka Klimontów\nKlimontowianka Klimontów : UNIA Sędziszów\nŚWIT Ćmielów : Klimontowianka Klimontów\nKlimontowianka Klimontów : KAMIENNA Brody\nLiczba odwiedzin dzisiaj: 306\nLiczba odwiedzin łącznie: 166281


UE: Stewia moÅ¼e byÄ‡ dodawana do Å¼ywnoÅ›ci i napojÃ³w - Warzywa/owoce\nUE: Stewia moÅ¼e byÄ‡ dodawana do Å¼ywnoÅ›ci i napojÃ³w\nData: 06-06-2010, 11:19\nEuropejski UrzÄ…d ds. BezpieczeÅ„stwa Å¼ywnoÅ›ci EFSA potwierdziÅ‚, Å¼e sÅ‚odzik oparty na bazie stewii jest bezpieczny i moÅ¼e byÄ‡ uÅ¼ywany w Å¼ywnoÅ›ci i napojach. Maksymalna dzienna dawka zostaÅ‚a okreÅ›lona na 4 mg na kilogram masy caÅ‚a - informuje FAPA/FAMMU na podstawie AgraNet.\nSfaÅ‚szowane jedzenie zagraÅ¼a ludziom\nStewii jako sÅ‚odzika uÅ¼ywa m. in. Cargill, którego zdaniem dzienna dawka odpowiada aÅ¼ 23 Å‚yÅ¼eczkom do herbaty.\nStewia to roÅ›lina pochodzÄ…ca z Paragwaju, ale od lat jest wykorzystywana takÅ¼e z Azji. Charakteryzuje siÄ™ niskÄ… zawartoÅ›ciÄ… kalorii, wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ciami bakterio- i grzybobójczymi oraz obniÅ¼a ciÅ›nienie krwi. Od grudnia 2008 roku jest dopuszczona do obrotu w USA.\nsÅ‚odzik RSS ALERT\nCukier znÃ³w wyraÅºnie tanieje, moÅ¼liwy jest jednak krotkotrwaÅ‚y wzrost\nEkspert KPMG: WkrÃ³tce polskie firmy ruszÄ… z przejÄ™ciami i inwestycjami typu green field na rynkach wschodnich\nMarylka_666 07-06-2010, 18:45:\nCoÅ› takiego ! Cargill nie chce monsantowskiego aspartamu?\nI dobrze. Stewia znana jest od setek lat, stosowaÅ‚em jÄ… sam. Trzeba smak zÅ‚amaÄ‡ jakim innym naturalnym sÅ‚odzikiem.\nAspartam, jak kaÅ¼dy wie, rozpuszcza mÃ³zg.


Przez wzgląd na dawne czasy, Sam - ipsylon - Portal Pisarski\nPrzez wzgląd na dawne czasy, Sam - ipsylon\nProza » Miniatura » Przez wzgląd na dawne czasy, Sam\nOd autora: Tytuł jest parafrazą cytatu z filmu Casablanca (1942, reż. M. Curtiz)\nNazwaliśmy go Dahaką.\nNasza fascynacja przygodami Księcia Persji łamała wtedy wszelkie reguły. Zarywaliśmy długie noce przed komputerem, łamiąc palce przy klawiaturze, ścigaliśmy się na czas, kombinacje ciosów, wszystko. To były wspaniałe lata dla nas – jako graczy. Ówczesne twory powalały na kolana grafiką (jak na tamte czasy), ale też klimatem, zapadały w pamięć; tej poprzeczki nie przeskoczy żadna nowa produkcja. Nie sądziłem, że Dahaka dotrwa do dzisiejszego dnia w tak dobrym stanie. Nie sądziłem, że w ogóle dożyje tej chwili. Za duży jak na aktualne trendy elektroniki, za mała pamięć, staroświecki design. A jednak przetrzymał mnóstwo chińskich podróbek. I nadal budzi tyle skrajnych emocji.\nDzisiaj nie potrafię powiedzieć, kto wpadł na ten pomysł, tym bardziej – kto nadał mu taki właśnie przydomek. Czas zatarł część faktów, a może to po prostu ja zbyt rzadko do nich wracałem. Nieważne. Gdy wyjąłem Dahakę z folii bąbelkowej, zbladłem. Małe urządzenie w ręku przeraziło mnie bardziej niż zdalnie sterowana bomba czy torebka z wąglikiem. Czułem, jakbym dzierżył przeklętą taśmę wideo, a mimo to miał zamiar przejrzeć jej zawartość; widmo nadchodzących problemów nie powstrzymywała umysłu przed wyrządzeniem sobie świadomej krzywdy. Pokusa wsadzenia ręki w gniazdo szerszeni brała górę, nawet nie wiem czy chciałem z nią walczyć.\nŻona aż przerwała lekturę książki, patrząc na mnie zaniepokojonym wzrokiem.\n- Wszystko ok, kochanie?\nZ początku nie odpowiedziałem. Później też nie. Gapiłem się tępo w odtwarzacz, bojąc się ruszyć ręką choćby o milimetr, jakbym trzymał w dłoni jadowitego pająka. Czas stanął w miejscu, strzępy wspomnień sypały się z dziurawego worka, kalecząc mi głowę ostrymi krawędziami. Po chwili usłyszałem Klarę szepczącą za gdzieś za mną, poczułem jej ciepły oddech na karku, brodę opierającą się na moim ramieniu.\nSięgnęła po odtwarzacz, ale zamknąłem dłoń szybkim, zdecydowanym ruchem. Nie wyglądało to dobrze. Dopiero po chwili zdałem sobie z tego sprawę. W mojej postawie musiało być coś nieprzyjemnego, bo Klara się odsunęła. Już nie była tylko zmartwiona. Wyglądała na przestraszoną. Wreszcie stanęła ze mną twarzą w twarz.\n- Skarbie, co się dzieje? Co to za gadżet?\nSłowa nie chciały przejść mi przez gardło. Obserwowałem żonę, nie mogąc dobyć głosu. Klara jeszcze raz sięgnęła po odtwarzacz. Rozprostowała mi palce, jej spojrzenie przeszywało mnie na wylot, przez krótką chwilę czułem dziwny, irracjonalny gniew; coś totalnie niewytłumaczalnego. Miałem ochotę zacisnąć pięści i wybiec z domu, zostać sam na jakiś czas, uporać się z demonami bez zbędnej widowni ani pomocy; tylko ja, przeszłość i teraźniejszość, spokój i młodzieńcza buta.\n- Dahaka – odparłem, czując jak moje ciało napina się niczym struna. - Strażnik Piasków Czasu.\nKlara zrobiła zdziwioną minę. To i tak dobrze. Niejedna żona już dzwoniłaby po psychiatrę, odbezpieczała broń i zamykała się w pokoju. Ale nie ona. Znaliśmy się tylko i aż parę lat; dla jednych za krótko, dla nas wystarczająco dużo, by czytać się jak otwarte księgi. Wszystko sprowadza się do szczerości.\n- Mówiłeś, że nie wiesz, co się z tym stało.\n- Bo nie wiedziałem.\nSzczerze mówiąc, miałem nadzieję, że to cholerstwo przepadnie gdzieś w klamotach z kolejnej przeprowadzki jednego z nas, że pomysł rzucony z głupoty nie przetrzyma próby czasu, odległości czy zwyczajnej pamięci. A jednak Dahaka był tutaj ze mną, milczący i groźny jak potwór w grze Ubisoftu.\n- Przepraszam – jęknąłem do Klary. – Nie powinienem się tak zachować.\nNa jej twarzy pojawił się blady uśmiech. Była rozczarowana; miała do tego pełne prawo. Ja nie miałem żadnego wytłumaczenia.\n- Wysłuchasz zawartości?\nRozmyślałem nad tym przez moment. Nie ma nic złego w powrotach do przeszłości, wspominaniu dawnych przyjaciół czy miejsc, takie w końcu jest życie. Ale nie każdy potrafi zawrócić w odpowiednim miejscu; niektórzy kochają przeszłość, boją się przyszłości, a teraźniejszość wydaje im się zwyczajnie mętna. Toksyczny sentymentalizm.\nCholera. Bałem się. Klara i nasza córeczka znaczą dla mnie wszystko, oddałbym za nie życie bez chwili wahania, a mimo to powroty do czasów szkolnej beztroski napawały mnie panicznym lękiem; co osiągnąłem, czy tego chciałem, czy to, co mam, naprawdę wystarczy mi na resztę dni? Znam siebie; wiem, że mogę mieć przy sobie najpiękniejszą kobietę na świecie, trzymać w rękach moje najukochańsze dziecko, a i tak ten głupi wewnętrzny głosik będzie mi wmawiać, iż to za mało. Nienawidzę siebie za to, bo mam pewność, że gdyby którejś z dziewczyn teraz przy mnie zabrakło, ryczałbym w poduszkę przez miesiąc.\nCzasami męska psychika to ocean gówna.\nSpojrzałem w piwne oczy Klary.\nIdea Dahaki narodziła się w dużej mierze przez przypadek. Wspólnie z moimi dwoma szkolnymi przyjaciółmi kupiliśmy sobie odtwarzacze mp3. Mówcie, co chcecie, ale w tamtych czasach postęp technologiczny nie pędził na złamanie karku; na głupie urządzenie do słuchania muzyki trzeba było zapierniczać w wakacje przy pracach polowych, a pieniądze i nowoczesna elektronika nie rosły na drzewach, przynajmniej dla nas. Pamiętam, że na pierwszą komunię dostałem mniej niż czterysta złotych; jako ośmiolatek nigdy nie trzymałem w rękach takiej forsy. Kiedy teraz patrzę na dziecięce prezenty, łapię się za głowę. Maja jeszcze nie chodzi, ale przy takim tempie życia muszę już zacząć odkładać pieniądze, zamawiać salę biesiadne i szukać zagranicznej wycieczki na jej roczek.\nZ trzech sztuk tylko jeden sprzęt wytrzymał do końca liceum. Jako że byliśmy zgraną paczką, gadżet wędrował z rąk do rąk. Każdy z nas słuchał czegoś innego, więc pierwszą rzeczą, jaką robiliśmy po powrocie do domu, było włączenie komputera i zmiana repertuaru. Łącznie dało się tam zmieścić kilka pełnych albumów, więc wybieraliśmy najlepsze utwory, tworząc składankę hitów.\nKtóregoś dnia jeden z nas rzucił pomysł przerobienia odtwarzacza na kapsułę czasu. Wydzieliliśmy trzy względnie równe obszary w pamięci urządzenia i zapełniliśmy je piosenkami, które najbardziej lubiliśmy. Ostatni z grupy zobowiązał się pilnować gadżetu oraz sprawdzać czy technicznie wszystko w porządku. Nie mieliśmy pojęcia, kiedy nasz komputerowiec zdecyduje się odkurzyć Dahakę. Zresztą, potraktowaliśmy to jako przyjacielski żart, zbagatelizowaliśmy sprawę, sądząc, że cudo techniki Made In Taiwan wkrótce padnie, jak pozostałe dwa modele.\nPoczątkowo miałem zamiar przesłuchać zawartość odtwarzacza w samotności. Tak właściwie, to chciałem zamknąć się w pokoju, zalać ustrojstwo wodą, a później powiedzieć, że musiało się zepsuć podczas transportu, bo nie działa. Wiedziałem jednak, że Klara od razu pozna moje kłamstwo; w kwestii wciskania kitu byłem fatalnym łgarzem. Leżałem więc przez prawie godzinę na naszym małżeńskim łóżku, bijąc się z myślami. Przytrzymywałem przycisk zasilania, a gdy wyświetlacz rozbłyskał kolorami, traciłem rezon. Tak długo nie myślałem o mojej szkolnej paczce; głupio mi teraz powiedzieć, że kiedyś byliśmy przyjaciółmi. Po szkole każdy poszedł w swoją stronę. Trochę pisaliśmy, trochę dzwoniliśmy, lecz do każdego z nas docierała bolesna prawda: skończyły się czasy beztroski, a miejsce niezobowiązujących rozmów o pierdołach zajęła twarda proza życia. Uświadomiliśmy sobie, że po liceum, gdy każdy rozpoczął inne studia lub zajął się od razu pracą, nasze weekendowe rozmowy sprowadzały się wyłącznie do przeszłości. Tkwiliśmy w potwornym zawieszeniu, bojąc się mówić o życiu, które czeka za zakrętem.\nWyprowadziliśmy się z rodzinnych domów, uwiliśmy własne gniazda (z tego, co wiem), zepchnęliśmy młodzieńcze lata w zakamarki pamięci, by nie mąciły nam w głowach. Znamy nasze nowe adresy, ale poza kartkami świątecznymi nie potrafimy już rozmawiać tak jak wtedy. Coś pękło, pięć minut szkolnej przyjaźni przeminęło. Właściwie, to nie wiem czemu. Bo tak jest prościej? Bo życie czasem nas przygniata i chcielibyśmy na powrót stać się nastolatkami, a to przecież niemożliwe? Może jedno i drugie?\nNie wiem jak moi ziomkowie, ale ja chyba najbardziej obawiam się straconych szans. Mam wspaniałą żonę i córkę, własny dom, pracę, ale też kilka spalonych mostów, które wciąż wołają, by rzucić na nie okiem, stracić równowagę nad przepaścią. Mówi się, że najbardziej bolą niewykorzystane okazje. Ktoś miał cholerną rację. A co, jeśli po chwili zadumy obudzę się z ręką w nocniku, albo po raz kolejny zapragnę być kimś innym, tak skrajnie różnym od obecnego siebie, że to będzie zwyczajnie niemożliwe? A co, jeśli się po prostu rozsypię?\nZwlokłem się z łóżka, otępiały od nadmiaru myśli i sprzecznych uczuć. Choć Klara zna mnóstwo szczegółów z mojego młodzieńczego życia, nie umiałem tak po prostu podzielić się z nią tym doświadczeniem. Takie prywatne, intymne; wypowiedziane na głos mogło stracić na wartości.\nAle przecież jestem tutaj, teraz. Z nią.\nOtworzyłem drzwi do salonu. Klara stała po drugiej stronie, na wyciągnięcie ręki.\n- Chodźmy do pokoju Mai – powiedziała.\nUsiedliśmy na sofie. Klara włączyła odtwarzacz, podała jedną słuchawkę mi, drugą zatrzymała dla siebie.\n- Może chcesz sprawdzić zawartość przed przesłuchaniem?\nMaja drzemała, zaciskając co jakiś czas malutkie rączki. Wziąłem głęboki wdech.\n- Nikt z nas nie wie, co pozostali tu umieścili. Taka była umowa.\n- Więc zobaczmy, co tu jest – powiedziała Klara, mocniej wtulając się we mnie.\nSpędziliśmy na sofie całą noc bez zmrużenia oka. Piosenki przychodziły i odchodziły, zostawiając mnie z gęsią skórką przez praktycznie cały czas. Nigdy nie przypuszczałem, że muzyka może zrobić komuś w głowie takie spustoszenie. Czułem się jak Salvatore w ostatnich minutach Cinema Paradiso. Obrazy powracały jeden za drugim, kawałki wspomnień układały się oraz uzupełniały w chronologicznym porządku, tak klarowne i drobiazgowe, jakby wszystko to działo się wczoraj, a nie dziesięć lat temu. Teksty piosenek nagle zmieniły wydźwięk, zupełnie jakbym dawniej w ogóle nie rozumiał ich przekazu, choć wtedy przecież myślałem inaczej. Część z utworów na pewno trafi jutro do mojego telefonu, dziś odkryłem je na nowo, tak „naprawdę”. Miałem ochotę słuchać ich na okrągło, puszczać raz za razem, gdy tylko wybrzmią ostatnie nuty.\nRóżnorodność gatunkowa przyprawiała o zawrót głowy. Było tu absolutnie wszystko; pop, rock, metal, klubowe klimaty, hip-hop, muzyka alternatywna, filmowa, klasyczna, disco polo?! Mniejsza z tym, każdy popełnia błędy.\nNawet po tylu latach pamiętałem teksty większości piosenek, teraz mógłbym wyrecytować je bez żadnej pomyłki. Byłem tak przytłoczony ogromem odmiennych myśli, że nie wiedziałem, co właściwie mam robić. Śmiać się, płakać, ciąć nadgarstki, wymiotować... Czasami miłe wspomnienia najbardziej bolą, tak odległe w czasie, nie do powtórzenia. Przypominało to trochę oglądanie chwytającego za serce dramatu; włączasz go, chociaż wiesz, że po tym seansie przez kilka dni będziesz czuł, jakby ktoś otworzył ci czaszkę i nasrał do środka. Życie zacznie ci po prostu śmierdzieć, i to śmierdzieć fiołkami.\n- A niech mnie – westchnęła Klara, gdy po ostatniej piosence zapadła cisza.\nByła późna noc. Wstyd przyznać, ale po moich policzkach poleciało kilka łez. Klara może nie była tak zaabsorbowana, ale zauważyłem, że kilka utworów wprawiło ją w zadumę. Maja czasami budziła się z płaczem, więc musieliśmy robić małe przerwy. I dobrze. Przesłuchanie tego wszystkiego na dosłownie jeden raz mogło mnie sporo kosztować.\nŻona mocniej wtuliła się we mnie. Przegadaliśmy jeszcze kilka godzin, rozprawiając o naszych odczuciach. Zdziwiłem się, jak dużo faktów - niby banalnych informacji – uszło naszej uwadze, o ilu rzeczach w ogóle nie rozmawialiśmy, bo nie uznaliśmy tego za konieczne. Nie czułem się w stu procentach komfortowo. Bliskość Klary była dla mnie bezcenna, to oczywiste. Utwierdziłem się w przekonaniu, że z tą kobietą chcę spędzić całe życie, że ona nadaje sens wszystkiemu, co mnie otacza.\nA mimo to gdzieś w środku znów odezwał się ten wredny nostalgiczny głos, głupie przekonanie, iż mogłem to wszystko zrobić lepiej, albo po prostu inaczej. Gdzie bym teraz był, z kim, jak bym się czuł... Czy to wystarczający powód, by zapukać do drzwi gabinetu psychiatrycznego i powiedzieć „Dzień dobry, chyba coś ze mną jest nie tak?”.\n- Zostawię cię samego – powiedziała w końcu Klara, wstając z sofy.\nPozwoliłem jej wstać, ale wciąż trzymałem za rękę.\n- Nie – szepnąłem, choć spojrzenie w oczy kosztowało mnie dużo wysiłku.\nBałem się pokazać, że coś mnie gryzie, że wizerunek dobrego męża i ojca, a przede wszystkim prawdziwego mężczyzny, po prostu runie. Co się stanie, kiedy Klara pomyśli: Boże, poślubiłam mięczaka!\n- Nie wychodź – ponownie szepnąłem.\nUsiadła z powrotem, uśmiechając się nieznacznie.\nWyrwałem się z głupiej zadumy. Powtarzamy to sobie dość często, a jednak w tych okolicznościach poczułem się dziwnie, jakbym znów patrzył na nią pierwszy raz, zafascynowany niczym nastolatek. Myślałem, że miłość odsłoniła przede mną już wszystko. Myliłem się. Chciałem jej powiedzieć to samo, wykrzyczeć to w niebo, ale miałem wrażenie, jakby to było za mało. Próbowałem znaleźć inny sposób, by przekazać, jak ważna dla mnie jest.\nCóż, po Kocham Cię nikt już nie wymyślił niczego mądrzejszego.\nKlara wzięła odtwarzacz i włączyła laptopa. Dzisiaj uruchomienie systemu trwa sekundy; kiedyś mogłem sobie spokojnie szykować kolację, zanim komputer pokazał pulpit. Podłączyła urządzenie i dostała się jego zawartości.\n- Zobaczysz – odpowiedziała, nie patrząc na mnie.\nWyczyściła całą pamięć odtwarzacza. Z wrażenia aż wybałuszyłem oczy. W pierwszym odruchu zapragnąłem wyszarpnąć kabel USB, lecz byłem chyba zbyt zdziwiony, by wykonać jakikolwiek ruch. Gdy wszystko do mnie dotarło, Klara uśmiechała się najpiękniej jak tylko potrafiła. Tym mnie zawsze przekonuje. W międzyczasie Maja znów zaczęła pojękiwać.\n- Pora wpuścić trochę świeżości do tego grata – powiedziała żona. – Gdzie tu jest dyktafon? W ogóle jest?\nSzybko znalazła. Włączyła przycisk nagrywania i podeszła do łóżeczka. Maja zdążyła się rozbudzić, mamrotała coś do sufitu, popłakiwała, znowu mamrotała.\nJa też wstałem. Nie żałowałem zawartości odtwarzacza, dzisiaj mogę ją pobrać na laptopa w kilka minut. Czułem lekkie ukłucie żalu, że tyle lat składania idealnej listy można usunąć w kilka sekund. Z drugiej strony, to tylko piosenki.\nLub Aż piosenki.\nObjąłem Klarę. Zaczęliśmy mówić, w akompaniamencie pokrzykującej Mai.\nW końcu jest tyle do opowiedzenia.\nipsylon · dnia 29.02.2016 00:01 · Czytań: 1161 · Średnia ocena: 4,67 · Komentarzy: 16\npurpur dnia 29.02.2016 13:56\nTo co napisałem powyżej, spokojnie mogło by wystarczyć za cały komentarz.\nBo to "ojej" jest zarówno okrzykiem odczuć które pojawiły się po przeczytaniu - bo trafiłeś w bardzo nostalgiczne, ale przez to i cudownie lukrowane przesłodkim cukrem - wspomnienia. Które, jak sam powyżej zauważyłeś - no mają moc. Do tego w ciekawy - "horrorowaty" sposób przedstawione - już myślałem że to będzie jap horror\n"ojej" oznacza również reakcję na sposób zapisania tego, fajnie, naprawdę fajnie i jest atmosfera i nie jest jakieś "pouczające", jest miło, nostalgicznie i z wyczuciem.\nNo i "ojej" jest również dla puenty, którą wierz mi, że musiałem "powstrzymywać" - tak, bardzo chciałem przewinąć i zobaczyć gdzie to pójdzie...\nTo jest dla mnie kwintesencja opowiadania, które ma poruszyć. Nie ma tu wyciskacza łez, nie ma tu jakiś wymyślnych mądrości, ot ... jest coś, coś co ma każdy a Twój tekst tylko trąca rozmyślania, nad samym sobą.\nNaprawdę gratuluję - bardzo dobry tekst!\na i tak ten głupi wewnętrzny głosik będzie mi wmawiać, iż to za mało\n- tiaaa, nie tylko ty masz takie "głupie" głosiki w głowie Chyba po prostu tak jest ... Co "fcale" nie znaczy, że łatiwej z tym żyć\nW końcu jest tyle do opowiedzenia.\n- chyba nie jest konieczne, daj się "zawiesić" czytelnikowi, poprzednie zdanie daje do myślenia , aż nadto\naha... jeszcze jedno - fatalny tytuł Naprawdę jakoś mnie zniechęcał do czytania No ale to tylko moja opinia\nUsunięty dnia 29.02.2016 14:21\nMi również bardzo podobało się twoje opowiadanie Nie mam się do czego przyczepić.\nipsylon dnia 29.02.2016 15:49\npurpur dnia 29.02.2016 16:09\nJasne - myśl chłopie - to na pewno nie zagrozi Twoim tekstom\nWidziałem - tytulik fajowy, szczególnie ten Sam, na końcu. Od razu do atmosfery +1, "acotam", +2!\nTak, też jak już coś napiszę, i przeczytam to sto razy, to wydaje mi się mizerny i właśnie po to są czytelnicy, aby uwiadamiać jak bardzo mylę się w ocenie\nJaga dnia 01.03.2016 10:10\nMoże dlatego, że też mam swoją Dahakę, a może z powodu innych zbieżności, bardzo się wzruszyłam czytającą ten tekst. Mądre opowiadanie z morałem, lecz nie moralizatorskie. Skłania do refleksji...\nipsylon dnia 01.03.2016 23:04\nQuentin dnia 02.03.2016 21:53 Ocena: Bardzo dobre\nHistoria zaklęta w dźwiękach\nLubię takie historie, po których wzbiera się na wspomnienia. Zdecydowanie takie chwile sprawiają, że odrywamy się na chwilę od ziemi i przemieszczamy się do innego świata. Świata, którego już nie ma, ale był.\nPewnie będę nieco obok tekstu, ale motyw muzyki w życiu większości ludzi jest bardzo ważny. Któż nie ma swojej ukochanej piosenki, która wywołuje milion skojarzeń albo choćby jedno konkretne. Oto jest magia. I tu fajnie jeśli w wielkich, wspaniałych chwilach towarzyszy nam dobra muzyka z dobrego filmu. Ale z drugiej strony zaśpiew "Pizda nad głową" też może wywołać jakieś skojarzenia. Może nawet i pozytywne. Wiem, że trochę popłynąłem, ale tak mnie naszło po twoim opowiadaniu. Mam nadzieję, że wybaczysz\nipsylon dnia 03.03.2016 13:08\nWasinka dnia 03.03.2016 20:29\nmasz w swoim pisaniu coś takiego, co wciąga. Jest to między innym umiejętność stworzenia niedomówionej tajemnicy; nawet jeżeli nic wielkiego się nie wydarzy, czytelnik podąża głębiej, mimo że nie jest pewny, czy tajemnica w ogóle istnieje (stąd owa niedomówiona tajemnica). Masz też przyjemny dla mnie styl wprowadzający złowieszczy klimat.\nNie wiem, czy mogę to powiedzieć, bo jestem zwykłym czytelnikiem, ale powiem: rozwinąłeś się w pisaniu; nie twierdzę przy tym, że kiedyś Twój styl był kiepski, po prostu - coraz płynniej i bardziej świadomie poruszasz się w jego sferze, jeśli tak to można ująć.\nTutaj temat niby błahy, choć dla bohatera niezwykle istotny. Zresztą - każdy z nas przywiązuje wagę do przeszłości, nawet jeżeli chce się od niej odciąć lub temu zaprzecza. I Ty to tutaj pokazałeś - akurat na przykładzie muzyki, co nie jest wcale dziwne; wszak muzyka to bardzo ważna część życia wielu ludzi i niesamowicie działa na świat w środku.\nŁadnie pokazałeś bohatera, jego emocje i relacje z rodziną; nie zawsze tak gładko przez niego przepływające, bo i też życie nawet w najbardziej prostym aspekcie nie jest oczywiste.\nipsylon dnia 04.03.2016 22:46\nWasinka dnia 05.03.2016 13:08\nChciałbym, by było tak jak piszesz, odnośnie stylu i płynności, lecz podejrzewam, iż po prostu miałem lepszy dzień i we właściwym momencie usiadłem do laptopa.\nTomku, ale ja nie piszę tylko o tym tekście; wysnułam prz tej okazji po prostu ogólny wniosek.\nZawieszenia bywają potrzebne, ale też bywają zdradliwie. Cieszę się zatem, że coś jednak w Twoim przypadku się zrodziło.\nPewnie, że tak też jest okej. Zwyczajnie się "rozbuchałam"; miałam chyba "zapęd" na coś mroczniejszego, chi chi.\nPozdrowienia sobotnie, słoneczne mimo ponurawej aury za oknem.\nipsylon dnia 06.03.2016 21:21\nmike17 dnia 08.03.2016 14:00 Ocena: Świetne!\nI ja bardzo lubię i cenię sobie opowieści, gdzie jednym z wątków są wspomnienia, im starszy człek jest, tym częściej wraca do tego, co było kiedyś, łapie się na tym, że nie pamięta tego, co robił miesiąc temu, a pamięta wszystko doskonale sprzed 20 lat.\nLubię taką nostalgię jak tu, u Ciebie, Tomku, otuloną niedopowiedzeniem i swoistą magią, że trudno przewidzieć, w którą stronę bujnie się opko, jakie może być zakończenie.\nTrzymasz w niepewności do końca, to się ceni.\nPoza tym odpowiada mi gawędziarski ton tej miniatury, bez napuszenia i ckliwości dałeś coś, co przywołuje własne wspomnienia, wzrusza i porusza.\nJa akurat jestem fanem muzyki i muzykiem amatorem, więc tym bardziej odnalazłem się w Twoim pisaniu\nI też mamy swój gadżet - kubańską gitarę akustyczną, za którą kiedyś dałem kupę szmalu.\nUtwór udany, bo operujesz świetną polszczyzną, czyta się płynie, wciąga aż do końca.\nW czwartek ukaże się moje nowe opko - zapraszam Cię już dziś\nipsylon dnia 09.03.2016 11:45\nNiczyja dnia 18.03.2016 15:07 Ocena: Świetne!\nNie napiszę długiego komentarza, teraz, po przeczytaniu nie potrafię. Niech wystarczy jedno zdanie:\nBardzo mądre, piękne i życiowe opowiadanie\nTekst taki jak lubię, z nutką zamyślenia i smutku. I płynnie napisany.\nSzkoda tylko tej muzyki. Ja na miejscu bohatera nie pozwoliłabym usunąć swojej historii, swoich wspomnień. Każdy, nawet w związku, ma prawo do swoich tajemnic, oby tylko nie było ich zbyt wiele.\nZnalazłam jedno zbędne słowo "dopiero", ale nie pamiętam już, w której części tekstu. Może autor sam je odnajdzie i usunie\nTekst świetny! Gratuluję!\nipsylon dnia 20.03.2016 22:25


Recenzja Sound BlasterX G6 | iMagazine\n09/06/2020, 12:13 · Wojtek Pietrusiewicz · @morid1n · 0\nJeśli z jakiegoś powodu korzystacie z wbudowanej karty dźwiękowej i głośników do Waszego komputera, szczególnie jeśli jest to PC lub macie słuchawki przewodowe, które grałyby lepiej ze wzmacniaczem, to polecam rozejrzenie się za jakimś lepszym rozwiązaniem. Gracze z kolei skorzystają z funkcji dźwięku przestrzennego 7.1. Większość z Was powinien zadowolić Sound BlasterX G6. To urządzenie dodatkowo współpracuje z PS4, Xbox One i Nintendo Switch, więc jest zdecydowanie jednym z bardziej wszechstronnych na rynku.\nWbudowany DAC jest 32-bitowy (384 kHz), oferuje wirtualne 7.1, dyskretny wzmacniacz Xamp dla słuchawek, dekodowanie dźwięku Dolby Digital i balansowanie audio dla graczy (tryb Scout). Wsparcie dla konsol i komputerów jest możliwe dzięki wielu złączom, w tym dzięki wejściu optycznemu, analogowemu i USB (micro USB, dla precyzji). Wejście i wyjście Jack na tyle urządzenia wspiera dodatkowo mini TOSLINK, dla osób chcących skorzystać z kabli optycznych, a dwa przednie Jacki przeznaczono dla słuchawek oraz mikrofonu. Pomiędzy nimi znalazło się sporych rozmiarów pokrętło do regulacji poziomu dźwięku. W komplecie zawarto jeden kabel micro USB do USB-A oraz mini TOSLINK, więc w razie większych potrzeb będziecie musieli poszukać dodatkowych kabli we własnym zakresie (właściciele nowszych Maców mogą skorzystać z kabla micro USB do USB-C, aby uniknąć korzystania z przejściówki). Ponadto urządzenie zasilane jest po USB, więc nie ma ani baterii, ani zasilacza.\nWsparcie pod macOS i Linuxem jest oczywiście ograniczone w porównaniu z Windows, gdzie Creative oferuje dodatkowy software do sterowania urządzeniem, ale oba te systemy widzą go jako dwukanałowy DAC na USB i możecie go wybrać jako źródło w ustawieniach dźwięku. W moim konkretnym przypadku przeznaczyłem G6-tkę jako wzmacniacz dla moich B & O H6, które grają jeszcze lepiej, gdy otrzymają wzmocniony sygnał i tutaj Sound BlasterX nie zawiódł. Wystarczyło go podłączyć do wolnego portu USB, a panel Dźwięku w Preferencjach Systemowych natychmiast go wykrył i zaprezentował mi szereg różnych wejść oraz jedno wyjście. Na boku urządzenia dodatkowo znajdują się dwa przyciski i jeden suwak – pierwszy uruchamia Scout Mode (dla graczy, aby lepiej i precyzyjniej słyszeć, gdzie względem nas znajduje się przeciwnik), a drugi SBX (surround). Suwak służy do przełączania Gain między Low a High.\nJakość wykonania całości jest zaskakująco wysoka, a plastikowa obudowa nie wygląda na takową – dopóki nie wziąłem G6-tki do ręki, to byłem przekonany, że to metal. Jeśli miałbym do czegokolwiek pretensje, to do pokrętła regulacji głośności, które nie chodzi tak płynnie, jakby mogło, ale jednocześnie zaznaczam, że działa prawidłowo i nie jest uciążliwe dla użytkownika.\nOsobiście przypadła mi do gustu wielofunkcyjność tego urządzenia, bo obsługuje nie tylko nasz komputer, gdy chcemy posłuchać audio w lepszej jakości, ale możemy go również wykorzystać z różnymi konsolami czy podczas grania na PC, co powinno mieć szczególne znacznie dla gier, które obsługują dźwięk 7.1 i gdzie orientacja w przestrzeni dla gracza jest kluczowa dla jego przetrwania.\nSoundBlasterX G6 kosztuje1 około 640 PLN.\nKosztował w trakcie publikacji tego artykułu w lutowym wydaniu iMagazine. ↩\n#Creative #hardware #Sound BlasterX G6 #Sprzęt\nCreative Sound BlasterX G6 Creative Sound BlasterX H5 i H7 Creative Sound BlasterX P5 Creative Sound BlasterX Kratos S3 Creative Sound BlasterX Katana Recenzja Sound Blaster E5


Regionalne Obserwatorium Terytorialne Województwa Łódzkiego Współpraca w ramach zintegrowanego systemu monitorowania polityk publicznych w województwie. - ppt pobierz\nRegionalne Obserwatorium Terytorialne Województwa Łódzkiego Współpraca w ramach zintegrowanego systemu monitorowania polityk publicznych w województwie.\nOpublikowałKamil Krawczyk Został zmieniony 3 lata temu\nPrezentacja na temat: "Regionalne Obserwatorium Terytorialne Województwa Łódzkiego Współpraca w ramach zintegrowanego systemu monitorowania polityk publicznych w województwie."— Zapis prezentacji:\n1 Regionalne Obserwatorium Terytorialne Województwa Łódzkiego Współpraca w ramach zintegrowanego systemu monitorowania polityk publicznych w województwie łódzkim 24 kwietnia 2015 r.\n2 Uchwała ZWŁ nr 435/14 z dnia 8 kwietnia 2014 r. oraz Uchwała nr 424/15 z dnia 21 kwietnia 2015 r.  Współpraca z Regionalnym Obserwatorium Terytorialnym Województwa Łódzkiego na rzecz opracowania i wdrożenia systemu monitorowania polityk publicznych w woj. łódzkim  Przekazywania danych spoza statystyki publicznej niezbędnych do monitorowania Strategii Rozwoju Województwa Łódzkiego 2020 Zadania Grupy roboczej:\n3 Zadania Grupy roboczej i Partnerów współpracy z BPPWŁ  Włączenie członków Grupy roboczej oraz Partnerów w proces monitorowania Strategii, w tym m. in. do: −oceny potencjałów i barier rozwojowych regionu; −oceny realizacji zadań z Wieloletniej prognozy finansowej województwa oraz wskazanie kluczowych projektów realizowanych z funduszy unijnych −wskazania innych działań i przedsięwzięć realizujących cele i kierunki działań SRWŁ 2020;  Przekazywanie raportów i informacji z realizacji programów i strategii branżowych szczebla regionalnego realizowanych przez poszczególne instytucje;  Informacja o wykonywanych i proponowanych do realizacji w przyszłości badaniach własnych i zlecanych, ekspertyzach, analizach.\n4 Zadania BPPWŁ/ROT WŁ  Realizacja badań własnych do uzupełnienia wskaźników monitorowania SRWŁ 2020 i oceny realizacji Strategii.  Opracowanie metryczek wskaźników spoza statystyki publicznej do zamieszczenia w systemie STRATEG.  Przygotowanie rocznego Raportu z realizacji SRWŁ 2020, grudzień2015/styczeń 2016.  Zasilanie portalu internetowego danymi pozyskanymi z badań własnych i zleconych oraz danymi przekazanymi przez instytucje zewnętrzne.\n5 DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ www.rot-lodzkie.pl\nPobierz ppt "Regionalne Obserwatorium Terytorialne Województwa Łódzkiego Współpraca w ramach zintegrowanego systemu monitorowania polityk publicznych w województwie."\nMożliwości rozwoju Łódzko-Świętokrzyskiej Platformy Zaawansowanych Materiałów Budowlanych Założenia do badania współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej.


Velika Gorica domki letniskowe to wspaniały urlop w Chorwacji\nVelika Gorica apartamenty i domki letniskowe to właściwa decyzja i udane wakacje\nVelika Gorica, to piękne miasto położone wśród pół uprawnych. Trzy rzeki przepływające przez dolinę, sprawiają że okoliczne krajobrazy są naprawdę wyjątkowe. Znajdujące się tu apartamenty Velika Gorica, są doskonałym miejscem na wypoczynek. Zapewniają komfort a ich ceny należą do wyjątkowo umiarkowanych. Jeśli pragną Państwo poznać Chorwację jakiej jeszcze nie znacie, warto wybrać się na urlop, w ten właśnie rejon. Domki letniskowe Velika Gorica, to bardzo dobry wybór dla każdego turysty. Pozwalają indywidualne zaplanować czas zwiedzania i ilość wycieczek.\nPokoje Velika Gorica to niesamowite drewniane zabytki Chorwacji\nTu w Velika Gorica, znajdziecie Państwo wiele tras spacerowych oraz miejsc do uprawiania trekkingu. Niezwykłą atrakcją tego miejsca jest architektura zbytków drewnianych. Drewniane kaplice, pochodzące z siedemnastego wieku, należą do wyjątkowych atrakcji, bardzo cenionych w świecie historyków architektury. Przy ich budowie zastosowano techniki średniowieczne. Do dnia dzisiejszego, na terenie doliny, zachowało się zaledwie jedenaście tego typu obiektów. Przyjazd zimą do domki letniskowe Velika Gorica, to równie dobry pomysł na urlop, jak letnie wakacje. Wiele szlaków prowadzi przez las Turopolijski, wokół miasta. Właśnie na jednym z nich napotkają Państwo drewniany pomnik – bramę. Niegdyś cała dolina była porośnięta gęstym lasem, z przewagą dębów. Z czasem tereny leśne zostały przerzedzone a na polach uprawnych powstały winnice. Okolice Velika Gorica, zasługują na poświęcenie im nieco większej ilości czasu. Apartamenty Velika Gorica są idealną bazą wypadową do spacerów i wycieczek. Dzięki doskonałemu zakwaterowaniu odnajdą Państwo przyjemność w zwiedzaniu. Z propozycji przedstawionych przez nas Państwa zainteresowanie wzbudzić mogą także:\ndomki letniskowe Wolwelange\nW odległości około ośmiu kilometrów od miasta Velika Gorica, znajdują się wykopaliska archeologiczne. Dowiodły one, że dolina była zamieszkała od czasów neolitu. Wykopaliska doprowadziły też do odkrycia starego rzymskiego miasta – Andautonia. Dzięki temu, że okolica posiada tego typu atrakcje, lato spędzone w apartamenty Velika Gorica, może być niezwykłą przygodą. Dla wielbicieli nieco krótszych i mniej męczących wycieczek ideale będą spacery po starym mieście i poznawanie jego zabytków. Letnie wakacje w domki letniskowe Velika Gorica, z pewnością zapamiętacie Państwo na wiele lat. Będąc w centrum warto odwiedzić muzeum Turopolje, gdzie przechowywane są pamiątki historyczne pochodzące z tego regionu oraz pozostałości po osadnictwie z czasów neolitu. Dla tych z Państwa którzy chcą poszerzyć własny horyzont alternatywą proponowaną przez nas są: