BattleTech na 23-minutowym zapisie rozgrywki | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 4 sierpnia 2016, 13:20\nNa oficjalnym kanale studia Harebrained Schemes opublikowano trwający dwadzieścia trzy minuty zapis rozgrywki z gry Battletech, czyli turowej strategii z elementami RPG, która ma się ukazać w przyszłym roku. Materiał pochodzi z bardzo wczesnej wersji projektu - twórcy nie osiągnęli jeszcze nawet fazy alfa. Jednak biorąc na to poprawkę, materiał daje bardzo dobre pojęcie o kierunku, w którym zmierza ta produkcja.\nBattletech powstaje dzięki hojności fanów, którzy w zeszłym roku podczas zbiórki na Kickstarterze wsparli autorów sumą prawie 2,8 mln dolarów. Była to jedna z największych kwot zebranych na tym serwisie w 2015 r. w kategorii gier. Sukces ten nie był jednak dużym zaskoczeniem. Zespół Harebrained Schemes wyrobił sobie bowiem crowdfundingową renomę dzięki grom Shadowrun Returns i Shadowrun: Hong Kong, które nie tylko okazały się bardzo dobrymi RPG-ami, ale również uniknęły dużych opóźnień.\nJeszcze przed zbiórką autorzy posiadali fundusze na opracowanie gry, ale ich budżet starczyłby jedynie na prostą turówkę z samodzielnymi bitwami. Środki z Kickstartera pozwoliły twórcom na znaczne rozszerzenie skali gry. Dodano potężną kampanię, która zaoferuje rozbudowaną fabułę, ręcznie zaprojektowane misje oraz liczne scenki przerywnikowe. Jednocześnie pojawią się także elementy symulujące żywot najemnika i w nich tryb dla pojedynczego gracza przybierze otwarty charakter, a zadania będą generowane losowo.\nW grze nie zabraknie także opcji multiplayer. Battletech pozwoli bawić się w trybie kooperacji oraz rywalizować z innymi graczami w ramach potyczek PvP.\nPrzypomnijmy na koniec, że Battletech powstaje obecnie wyłącznie z myślą o pecetach, a premiera zaplanowana została na 2017 rok. Twórcy nie wykluczają, że w przyszłości opracują konwersje na inne platformy, ale na razie chcą skoncentrować się tylko na edycji komputerowej.\ngrygameplaye mechy Harebrained Schemes BattleTech (2018) PC


Jaskinia Eisriesenwelt ~ Wycieczki wkraj'a\nniedziela, stycznia 19, 2014 Alpy , Austria , Jaskinia Eisriesenwelt - , Jaskinie , Natura 24 comments\nPoranek w miejscowości Abtenau. Koniec maja 2013r. Widok za oknem\npotwierdza nasze wczorajsze przypuszczenia, że będzie to kolejny deszczowy dzień. Nici z pięknych alpejskich widoków. Niski pułap chmur skutecznie je ogranicza. Jadąc do Austrii przygotowaliśmy się na różne warianty pogodowe. Nasze miejsce noclegowe zostało tak wybrane, by w zasięgu ok. 100 km mieć możliwość realizowania różnych wycieczek.\nMiał być szczyt Krippenstein w masywie Dachstein ze słynną platformą Five fingers, w zamian będzie wycieczka do jaskini lodowej Eisriesenwelt koło Werfen. Wewnątrz jaskini żadna pogoda nie jest straszna. Cały rok panują tam takie same warunki.\nDojeżdżając do Werfen mijamy malowniczo położony na wysokim wzniesieniu zamek Hohenwerfen.\nZamek ma ciekawą historię sięgającą XI wieku. To tutaj kręcono sceny do filmu Tylko dla orłów\nChcąc dostać się do jaskini musimy podjechać na parking. Jest położony dość wysoko nad miastem i prowadzi do niego górska droga z której chwilami widzimy dolinę rzeki Salzach..\nZ parkingu czeka nas teraz ok. półgodzinny spacer do dolnej stacji kolejki linowej.\nChwilami pomiędzy chmurami można było dostrzec miasto Werfen\noraz zamek Hohenwerfen.\nDalszy etap trasy to wjazd kolejką linową.\nPo wyjściu z budynku górnej stacji kolejki zostaliśmy zaskoczeni zimowym krajobrazem.\nStąd czeka nas jeszcze 20 minutowy spacer do widocznego już wejścia do jaskini.\nProwadzi nas górska ścieżka zabezpieczona daszkiem przed spadającymi kamieniami.\nNormalnie towarzyszyły by nam wspaniałe widoki na alpejskie szczyty a tak musieliśmy zadowolić się oglądaniem najbliższej okolicy.\nI to w przerwach pomiędzy przepływającymi chmurami.\nW końcu dochodzimy do dużej groty, w której znajduje się wejście do wnętrza jaskini.\nWejście do jaskini znajduje się 1100 m powyżej miasta Werfen, na wysokości 1641 m n.p.m. To największa na świecie naturalna jaskinia lodowa. Temperatura wewnątrz wynosi trochę poniżej 0°C, a przeciekająca przez wapienne szczeliny w sklepieniu woda natychmiast zamarza. Całość znajduje się wewnątrz góry Hochkogel (Tennengebirge) i rozciąga się na długości ok. 42 kilometrów. Rocznie jaskinię odwiedza ok. 200 000 turystów.\nRóżne formy lodowych formacji zyskały swe nazwy np.: Lodowe Organy, Lodowa Kaplica, Lodowe Odrzwia.\nZwiedzanie jaskini odbywa się w grupach po około 30 osób. W jaskini nie ma światła elektrycznego. Co drugi użytkownik dostaje lampę karbidową i w ten sposób oświetla sobie drogę. W trosce o bezpieczeństwo turystów w jaskini jest zakaz wykonywania zdjęć. Nie sposób jednak w poście o jaskini nie pokazać jej wnętrza. Pozwoliłem sobie umieścić tutaj kilka zdjęć z serwisów www promujacych tę jaskinię.\nTak ładnych i jasno oświetlonych miejsc nie zobaczymy w jaskini. To na potrzeby promocji zostały dodatkowo doświetlone. Wycieczki idą w półmroku a lampki karbidowe oświetlają tylko najbliższe otoczenie. W bardziej malowniczych miejscach przewodnik zapala kilka specjalnych knotów, które paląc się dają więcej światła. Wtedy dopiero widać piękno mijanych miejsc.\nJeżeli dodamy do tego echo kroków, migoczące płomyki lamp karbidowych, unoszący się od nich dymek i specyficzny zapach to otrzymamy pełen obraz wędrówki w tym magicznym miejscu.\nZwiedzanie jaskini zajmuje około 75 minut. Polecam każdemu, chociaż niekoniecznie w taką pogodę jaką my mieliśmy.\nMaria z Pogórza Przemyskiego 19 stycznia 2014 17:41\nTo chyba jaskinia- siedziba królowej Zimy, bajkowe widoki, sople, kopuły, wodospady lodowe; już sama droga do tego miejsca dostarcza wielu wrażeń; to bardzo dobry pomysł, mieć w zanadrzu plan B, bo pogoda potrafi spłatać figla i można nudzić się cały dzień; bardzo udana wycieczka, mimo pogody na zewnątrz, pozdrawiam serdecznie.\nMażena 19 stycznia 2014 20:50\nNiesamowita! zdjęcia, bardzo ciekawe, brak pogody tylko dodaje tajemniczości ale te z jaskini robią wrażenie!\nAlina 19 stycznia 2014 20:57\nWielka szkoda, że ta pogoda nie dopisała. Alpy to niezapomniane wrażenia i widoki. Natomiast jaskinia to bajkowy świat. Tak się zastanawiam, ale bałabym się do niej wejść, zostałabym tam na górze, przy wejściu i patrzyła na Alpy. Alina.\nAnna Babij FOTOturystycznie 19 stycznia 2014 21:05\nFantastyczne miejsce - sama jaskinia ale i na pewno sam dojazd, wjazd kolejką dostarczają niesamowitych wrażeń. Pozdrawiam serdecznie :)\nIza 19 stycznia 2014 21:29\nJestem pod wrażeniem - fantastyczna ta jaskinia! Sama górska ścieżka też wygląda imponująco, tak samo zamek Hohenwerfen. I tylko szkoda, że pogoda nie była taka, jaką byście sobie wymarzyli. Świetna fotorelacja, jak zawsze zresztą ;) Pozdrawiam serdecznie!\nguciamal 19 stycznia 2014 21:54\nOniemiałam obejrzawszy zdjęcia. Nie lubię tego słowa, bo ostatnio jest nadużywane, ale w tym przypadku nie umiem zastąpić go innym- adekwatnym do wrażenia, jakie te obrazy na mnie wywołały. Prześlicznie. No i jeszcze tylko dodam, że zamglony widok zamku też bardzo ciekawy i daje pole do snucia fantastycznych historii.\nGiga 19 stycznia 2014 22:05\nZamek na pierwszym zdjęciu wygląda wspaniale, nawet chmury mu uroku nie odebrały. Widoki z jaskini są niesamowite. Jest to fantastyczne miejsce. Wycieczka mimo chmur i deszczu była cudowna. Pozdrawiam.\nikroopka 19 stycznia 2014 22:24\nBajka, po prostu bajka!\nAvelina 20 stycznia 2014 07:24\nRewelacyjne wnętrze jaskini zrekompensowało Wam brak alpejskich widoków. Wnętrze jaskini zapiera dech w piersiach, chciałabym tam kiedyś pojechać. Pozdrawiam :)\nDuśka 20 stycznia 2014 10:12\nZawiesiłam się przy pierwszym zdjęciu zamku :) Jest po prostu bajkowy i właśnie z tymi chmurami taki tajemniczy. A zdjęcia jaskini wewnątrz są fantastyczne, zresztą jak samo jej usytuowanie. Pokazałeś bardzo magiczne miejsce. Dziękuję :) Pozdrawiam ciepło!\nKris Beskidzki 20 stycznia 2014 10:13\nNiesamowita wycieczka i pięknie pokazana :) Na pogodę czasami nie ma co się oburzać, a nawet w takiej scenerii może ciekawsze zdjęcia z tymi mgłami. :))) D\nDziękuje i pozdrawiam serdecznie. :) Dobrego dnia!\nKatzebemol 20 stycznia 2014 11:10\nPiękne miejsce! Fantastyczne zdjęcia :)\nLufcik 20 stycznia 2014 13:21\nWow! Wpisuję tę jaskinię do miejsc, które muszę zobaczyć! Dzięki (jużpo raz któryś) :)\nTalibra 20 stycznia 2014 19:36\nPiękne zdjęcia, najpierw zachwycił mnie ten zamek we mgle a potem ta cudowna jaskinia, bajkowo!\nAPARATKA bez akredytacji 20 stycznia 2014 21:59\nAleż TY w baśniowe krainy porywać umiesz:)\nPiękne zdjęcia i miejsca - to nic, że słonka nie było - absolutnie nic !!!\nWildrose 21 stycznia 2014 11:16\nJestem pod wrażeniem, piękne miejsce!\nJolanta 21 stycznia 2014 22:32\nJa też jestem pod takim wrażeniem, że nie wiem co napisać.\nDziękuję za możliwość obejrzenia tak fantastycznych widoków i cudownej jaskini.\nBarbara G 21 stycznia 2014 22:45\nKażda pogoda ma swoje plusy i minusy...zamek we mgle wugląda bajecznie a jaskinia wspaniała.., foty też.., pozdrawiam\nRaven Fotoamator 22 stycznia 2014 03:37\nZamek świetnie i dość tajemniczo się prezentuje na tym wzgórzu spowitym mgłą - dobre foto. Droga do jaskini wygląda mało przyjaźnie, ale sama jaskinia przepięknie się prezentuje. Ciekawa fotorelacja. Pozdrawiam :)\nAnonimowy 23 stycznia 2014 19:27\njakie piękne miejsca, a zdjęcia niesamowite!\nJacek Kw. 24 stycznia 2014 08:07\nCóż muszę przyznać, że jaskinia na zdjęciach robi wrażenie (nawet jeżeli to tylko promocyjnie zrobione zdjęcia).\nTrochę jaskiń już w swoim życiu widziałem -> niestety lodowej jeszcze widziałem. Kiedy zwiedzałem Jaskinię Demianowską na Słowacji, ta obok niej - Lodowa była zamknięta...\nKoniecznie kiedyś muszę jakąś tego rodzaju jaskinię odwiedzić.\nP.S. Zamek w otoczeniu chmur/mgieł rewelacyjny! Och, kusisz tą Austrią bardzo. :-)\nwkraj 24 stycznia 2014 15:48\nJeszcze wszystkiego nie pokazałem :)\n♥ Łucja-Maria ♥ 25 stycznia 2014 19:05\nZawsze pokazujesz nam przecudne miejsca. Notesik, które pragnę zobaczyć coraz bardziej zapełnia się.\nNie napiszę nic nowego. Twoje zdjęcia są prawdziwymi dziełami sztuki. Najwyższa pora abyś pomyślał o wystawie.\nArtur Szymanowski 14 kwietnia 2014 00:41\nPiękna ta jaskinia, ale nie rozumiem co ma robienie zdjęć do bezpieczeństwa turystów.\nA te początkowe, mgielno-zamkowe zdjęcie świetne :-)\n▼ sty 19 ( 1 )


Nieoficjalnie: Sony planuje kolekcję gier Best of PlayStation Network • Eurogamer.pl\nNieoficjalnie: Sony planuje kolekcję gier Best of PlayStation Network\nFat Princess, Tokyo Jungle, When Vikings Attack.\nOrganizacja ESRB, przyznającą wydawanym w Stanach Zjednoczonych grom kategorie wiekowe, ujawniła na stronie internetowej wpis dotyczący Best of PlayStation Network Vol. 1, czyli zbiorczego wydania popularnych tytułów z usługi dystrybucji cyfrowej Sony.\nWpis na stronie ESRB\nW skład pierwszego zestawu wejdą Fat Princess, Tokyo Jungle, When Vikings Attack i Sound Shapes. Pierwszy tytuł stawia na rozgrywkę sieciową, dla maksymalnie 32 graczy. Zadaniem zawodników jest uratowanie księżniczki i zaniesienie jej do własnego zamku. Druga drużyna stara się przeszkodzić w wykonaniu zadania, tucząc dziewczynę ciastkami i łakociami, co czyni ją cięższą i trudniejszą do przeniesienia. Gra ukazała się w 2010 roku.\nTokyo Jungle wydano w zeszłym roku. Produkcja niezależnego studia Crispy's rozgrywa się w tytułowej stolicy, w świecie opuszczonym przez ludzkość. Gracz wciela się w jednego z przedstawicieli fauny i walczy o przetrwanie w niesprzyjająch warunkach. Zaczynamy od niepozornego szpica miniaturowego, lecz wraz z postępami odblokujemy kolejne gatunki zwierząt, w tym lwa, hienę czy... dilofozaura.\nW When Vikings Attack - kontrolujemy grupę rozwścieczonych postaci. W trybie dla pojedynczego gracza staramy się odeprzeć siły Wikingów. Za broń miotaną służą okoliczne samochody, śmietniki i ławki. Grać możemy także w kooperacji, maksymalnie z trzema znajomymi. W tej sytuacji każdy gracz prowadzi własną grupę i walczy z pozostałymi zawodnikami.\nOstatni tytuł w zestawieniu - Sound Shapes - to dwuwymiarowa platformówka, z akcentem położonym na rytmiczną rozgrywkę, ze ścieżką dźwiękową autorstwa znanych artystów. Utwory stworzyli m.in. Deadmau5 i Beck.\nNie znamy daty premiery ujawnionego zestawu, lecz jako platformę docelową wymieniono PlayStation 3. Sony oficjalnie nie potwierdziło jeszcze wydania kompilacji.


Okres boomu na rynku mieszkaniowym mamy już za sobą | Dziennik Łódzki\nOkres boomu na rynku…\nOkres boomu na rynku mieszkaniowym mamy już za sobą\nAIP 29 października 2018, 13:44\nNajwiększy, bo blisko 30 proc. spadek odnotowano w Łodzi, gdzie liczba transakcji wyniosła „zaledwie” 0,9 tys. Piotr Krzyżanowski\n14,2 tys. mieszkań sprzedanych i 15,5 tys. nowych wprowadzeń to wynik z jakim III kwartał 2018 r. zamknęli deweloperzy działający na 6 największych rynkach w Polsce. Trzy kwartały słabszych niż w 2017 roku wyników, zarówno po stronie podaży jak i popytu zapowiadają zdecydowanie gorsze niż poprzednio zamknięcia roku, ale jak podkreślają eksperci, sytuacja branży wciąż jest stabilna i nie zwiastuje powtórki sprzed 10 lat.\nJeśli traktować liczbę sprzedawanych mieszkań jako kluczowy wskaźnik koniunktury, to okres boomu na rynku mieszkaniowym mamy już za sobą. Trzeci kwartał 2018 r. był też trzecim z rzędu kwartałem spadków sprzedaży i zaowocował blisko 9% k/k (19 proc. r/r) spadkiem liczby transakcji liczonych łącznie na 6 największych rynkach deweloperskich w Polsce (w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Trójmieście, Poznaniu i Łodzi). W zaledwie 9 miesięcy - od rynkowego szczytu, który przypadł w IV kwartale 2017 r. – kwartalny wolumen transakcji na tych rynkach zmalał do 14,2 tys- wynika z raportu REAS „Rynek mieszkaniowy w Polsce – III kwartał 2018 r.”\nNajwiększy, bo blisko 30 proc. spadek odnotowano w Łodzi, gdzie liczba transakcji wyniosła „zaledwie” 0,9 tys. Dla deweloperów działających na tym rynku było to tym boleśniejsze, że Łódź, która późno zaczęła nadrabiać straty w stosunku do reszty „stawki” przez ostatnie kwartały opierała się spadkom, a II kwartał 2018 r. był najlepszym kwartałem sprzedaży w historii tego miasta. Niewiele mniejsze spadki zaliczyły Poznań (-27 proc.) i Wrocław (-20 proc.). Jedynym rynkiem, który poprawił wyniki sprzedaży w stosunku do rezultatu z końca czerwca było Trójmiasto (+6,4 proc.).\n- Winą za te gorsze wyniki należy obarczyć przede wszystkim rosnące ceny. – mówiła Katarzyna Kuniewicz, Partner w REAS. – Choć dynamika wzrostów w ostatnim kwartale nie była już tak wysoka, to poziom cen ofertowych, który został osiągnięty, stał się dla wielu nabywców – zwłaszcza tych w segmencie popularnym - nieosiągalny. Tym bardziej, że nie mogą oni liczyć na żadne dodatkowe wsparcie w finansowaniu zakupu, jak chociażby to, którym jeszcze niedawno był MdM- dodaje.\n12 listopada. Dodatkowy wolny dzień zaskoczył wszystkich. Najbardziej przedsiębiorców\nZniszczony nagrobek? Nie każdy wie, że grobowiec i jego elementy można ubezpieczyć\nW porównaniu do cen sprzed roku największą różnicę widać w Warszawie (+14,0 proc.) i Wrocławiu (+13,6 proc.). W Łodzi wzrost wyniósł 9,3 proc., w Poznaniu 7,1 proc., a w Trójmieście 7,0 proc. Najmniej r/r podrożały mieszkania w Krakowie (+5,2 proc.).\nJak podkreślają eksperci, sytuacja z którą mamy obecnie do czynienia nie prowadzi jednak do powtórki scenariusza sprzed 10 lat. Problemy z rozpoczynaniem nowych inwestycji, wynikające przede wszystkim z trudności jakie deweloperzy napotykają w pozyskiwaniu terenów inwestycyjnych i kontraktowaniu wykonawstwa, przeciwdziałają powstawaniu bańki podażowej. Dzięki tej sytuacji mieszkania nadal sprzedają się w bardzo szybkim tempie.\nEkstraklasa S.A. oczekuje rekordowych wpływów finansowych w bieżącym sezonie 2018/2019\nPolska nadal jest jednym z najchętniej wybieranych przez nich kierunków migracji zarobkowej\n- Niezależnie od spadku liczby transakcji wciąż maleje wskaźnik czasu wyprzedaży oferty. Przy tym tempie sprzedaży, gdyby deweloperzy nagle zaprzestali wprowadzeń, to co jest obecnie w ofercie wyprzedałoby się w 8 – 9 miesięcy. – komentuje Kuniewicz. – Dla porównania, w 2012 roku, kiedy oferta była największa w historii rynku, wskaźnik ten wynosił 2 lata. Do deweloperów wciąż przychodzą klienci, ale albo odstrasza ich cena, albo czas oczekiwania na mieszkanie, albo trudno im znaleźć coś dla siebie, bo większość mieszkań w inwestycji, która dopiero co trafiła na rynek już znalazła swoich właścicieli- podsumowuje.\n60 Sekund Biznesu: W Polsce znaczna część użytkowników deklaruje, że nie potrzebuje internetu\nMateriał oryginalny: Okres boomu na rynku mieszkaniowym mamy już za sobą - Strefa Biznesu\nKoniec handlu w niedzielę. Co zmieni się od lutego?\nDwie, trzy godziny czekania na mrozie na wymaz! Ludziom puszczają nerwy!\nPracownicy poszukiwani, dobra płaca i podwyżki. Centra usług dla biznesu wciąż mają ciekawe oferty pracy mimo pandemii [26.01.2022]\n26 stycznia 2022, 14:36\nW tych zawodach seniorzy zarobią najwięcej. Niemal co dziesiątyemeryt dorabia\nPraca na emeryturze? W tych zawodach seniorzy zarabiają najwięcej. Gdzie najchętniej dorabiają emeryci? Poznaj i porównaj stawki. Okazuje się, że niemal co...\nKupno własnego mieszkania czy najem: wybór wciąż nie jest łatwy, a obie opcje coraz mniej dostępne dla wielu rodzin w Polsce [26.01.2022]\nW kwestii lokum dla rodziny Polacy wciąż na rozdrożu - bez dobrego wyboru. Z jednej strony drogie i przy inflacji coraz droższe kredyty na coraz droższe...\n26 stycznia 2022, 5:43\npieniądze na mieszkanie\nDlaczego tak mocno zdrożały mieszkania na rynku wtórnym. Gdzie ceny rosną najszybciej a gdzie wolniej? Warto kupować czy czekać [26.01.2022]\n26 stycznia 2022, 5:39


OBALAMY MITY: NA WARIACKICH PAPIERACH – Automobilownia.pl\nHome › OBALAMY MITY › OBALAMY MITY: NA WARIACKICH PAPIERACH\nOBALAMY MITY: NA WARIACKICH PAPIERACH\nSzK Opublikowany w 01/05/2016 Opublikowany w OBALAMY MITY\tTagged with Tucker, USA\nZanim przejdę do dzisiejszego tematu, czyli postaci Prestona Tuckera (na zdjęciu powyżej) i historii jego Tucker Corporation, nawiążę jednego z poprzednich wpisów: oto jeden z naszych Czytelników, kolega ndv, który często zostawia na Automobilowni bardzo cenne, fachowe komentarze techniczne, przygotował dla nas analizę porównawczą sztywności nadwozi typu sedan, hardtop i cabriolet. Wszystkich zainteresowanych zapraszam do pobrania pliku, a jego Autorowi bardzo dziękuję za poświęcony czas, wysiłek i pozwolenie na publikację.\n„-Kim jest Preston Tucker?\nPreston Tucker jest prezydentem Tucker Corporation i jednym z najwybitniejszych konstruktorów samochodów w kraju. Przez lata pracował z Harry’m Millerem nad budową wyścigowych bolidów na tor Indianapolis. W ciągu 15 lat pojazdy Miller Special wygrały 11 zawodów uznawanych za najlepszy poligon doświadczalny dla branży samochodowej (…)\n–Gdzie mogę serwisować swojego Tuckera?\nIstnieje ponad 2.000 autoryzowanych punktów dealerskich, od jednego wybrzeża do drugiego, we wszystkich dużych miastach i wielu mniejszych. W owych punktach do dyspozycji klientów jest pełny asortyment części zamiennych oraz wykwalifikowani mechanicy, w pełni wspierani przez producenta.\n-Gdzie produkuje się Tuckery?\nW fabryce Tucker Corporation w Chicago, która jest największym i najnowocześniejszym zakładem przemysłowym na świecie. Została zbudowana w czasie wojny w celu wytwarzania silników bombowców B-29. Najlepsi fachowcy przygotowali ją do jak najbardziej efektywnej pracy i wyposażyli w najdoskonalsze oprzyrządowanie – to miejsce idealnie nadaje się do produkowania rewolucyjnego modelu samochodu.\n-Gdzie i kiedy mogę zamówić Tuckera i ile on kosztuje?\nO tym dowiedzą się Państwo za pośrednictwem reklam w ogólnokrajowych czasopismach oraz lokalnych gazetach, gdy tylko informacje te będą znane”.\nTaką treść miała pierwsza broszura reklamowa Tuckera. Przyznacie chyba, że skądś znamy takie historie: produkt zachwalany jako najwspanialszy w świecie, mający wywrócić do góry nogami całą branżę i przewartościować myślenie konsumentów – tyle tylko, że chwilowo jeszcze niedostępny, ale to nic, bo jeśli dziś wpłacicie zaliczkę, to lada chwila…\nW latach 40-tych ludzie też nie byli głupi. Wielu z nich nie podobała się agresywna kampania reklamowa nieistniejącego jeszcze produktu, za pośrednictwem której Preston Tucker usilnie próbował sprzedawać akcje swojej firmy, licencje dealerskie oraz akcesoria i gadżety do samochodu, którego nikt nigdy nie widział – poza mglistymi szkicami w prasie, które zmieniały się zresztą z miesiąca na miesiąc. Nic dziwnego, że sprawą zainteresowała się SEC – amerykańska Komisja Papierów Wartościowych i Giełdy. To nie żaden spisek koncernów czy innych masonów, tylko podstawowe zadanie owej Komisji, powołanej w celu ochrony interesów akcjonariuszy i zapewnienia przejrzystości rynku finansowego. A że inwestorzy śledztw SEC boją się bardziej niż diabeł święconej wody – to już ich zwyczaj, wcale zresztą niegłupi. Ale zacznijmy po kolei.\nPreston Thomas Tucker urodził się 21 września 1903r. na farmie w stanie Michigan. Samochodem nauczył się jeździć w wieku 11 lat i od razu ogarnęła go motoryzacyjna obsesja. Już pięć lat później zaczął skupować stare auta, naprawiać je i sprzedawać z zyskiem. Uczył się w Cass Technical High School w Detroit, ale jej nie ukończył – zamiast tego, podjął prostą pracę biurową u Cadillaca. Potem dwukrotnie zatrudniał się w policji. Podobało mu się spędzanie większości dniówki za kierownicą, a szczególnie – okazjonalne pościgi. Za pierwszym razem został zwolniony, gdyż zataił był swój prawdziwy wiek (do wymaganych 20 lat brakowało mu roku), za drugim – z powodu „niszczenia mienia publicznego” (pewnej zimy wyciął palnikiem otwór w ścianie czołowej radiowozu, by skierować część ciepła silnika do nieogrzewanej kabiny).\nPrócz służby policyjnej pracował Tucker na taśmie u Forda, prowadził stację benzynową (wraz z żoną Verą, poślubioną w 1923r.) i sprzedawał auta Studebakera. Potem dostał posadę regionalnego managera sprzedaży tej marki w Memphis (jego szefem był tam niejaki Michael Dulian, późniejszy kierownik sprzedaży Tucker Corporation), a następnie – podobne stanowiska w firmach Stutz, Chrysler, Packard, Pierce-Arrow i innych. Wszędzie wyróżniał się doskonałymi wynikami sprzedaży.\nTucker interesował się sportem samochodowym. Każdego roku jeździł na Indianapolis 500, a na początku lat 30-tych przeprowadził się tam. Znalazł pracę jako manager transportu w firmie dystrybuującej piwo, a w wolnym czasie nawiązywał kontakty w branży wyścigowej. W ten sposób poznał Harry’ego Millera – twórcę serii ogromnie udanych silników, które w Indianapolis odniosły więcej sukcesów niż jakiekolwiek inne. Gdy w 1933r. Miller zbankrutował, Tucker założył z nim spółkę Miller and Tucker, Inc. Chrzest bojowy nie okazał się zbyt fortunny: pierwsze zlecenie dotyczyło przygotowania na na Indy 500 ’35 dziesięciu Fordów V8 mających stanowić fabryczny zespół producenta. Niestety, presja czasu – cały projekt powstał w zaledwie 60 dni – sprawiła, że nie zauważono drobnego błędu konstrukcyjnego (zbyt bliskiego sąsiedztwa skrzyni biegów i wydechu), który spowodował przegrzanie przekładni i wycofanie się wszystkich pojazdów. Auta odkupili zawodnicy indywidualni, którzy z łatwością usunęli problem i ścigali się Fordami aż do sezonu ’48.\nFirma Miller and Tucker, Inc. działała do śmierci Millera w 1943r. Dzięki niej Preston Tucker wyrobił sobie w branży dobrą reputację, spotkał też wielu zdolnych ludzi, w tym Johna Eddiego Offutta, który kierował potem zespołem konstruktorów Tucker Corporation. Warto też wspomnieć, że zastosowane w „Blaszanej Gęsi” zawieszenie z gumowymi elementami resorującymi zdało wcześniej egzamin właśnie w wyścigówkach Millera, a kłopoty z nim wynikały głównie z pokaźnej masy Tuckera 48.\nW 1937r., wobec narastającej groźby wojny w Europie, Tucker postanowił zająć się projektami wojskowymi. Przeprowadził się do Ypsilanti w stanie Michigan, gdzie w przydomowym warsztacie założył firmę Ypsilanti Machine and Tool Company. Jej pierwszym projektem, wykonanym na zlecenie armii holenderskiej, był pojazd pancerny z silnikiem Packard V12, nazwany Tucker Tiger. Powstał przynajmniej jeden prototyp, ale zanim udało się sfinalizować kontrakt, Holandię najechali Niemcy. Rząd USA nie był zainteresowany pojazdem, mimo że rozwijał on ponoć 185 km/h (!!), ale doświadczenie przydało się: Preston Tucker pomagał później firmie American Bantam przy opracowywaniu Jeepa.\nW czasie wojny powstała też Tucker Aviation Corporation, która opracowała lekki myśliwiec XP-57, lecz nie zebrała środków wystarczających do podjęcia produkcji seryjnej. Została potem wykupiona przez koncern Higgins Industries z Nowego Orleanu, produkujący statki Liberty i różnego rodzaju uzbrojenie. Preston Tucker zdobył tam kolejne doświadczenia, a w 1943r. wrócił do Michigan z zamiarem założenia Tucker Corporation – własnej firmy zdolnej rzucić rękawicę Wielkiej Trójce z Detroit.\nPrzerwa w produkcji cywilnych samochodów trwała w USA od lutego 1942r. do lipca 1945r. W tym czasie rynek ogromnie zgłodniał: auta zużywały się, rdzewiały i rozbijały, a reglamentacja materiałów i niedostępność części utrudniały nawet proste naprawy (uszkodzenia powypadkowe łatano czasem drewnem!!). Po nastaniu pokoju ludzie byli gotowi kupować cokolwiek, co tylko miało koła i silnik. Wielka Trójka nie kwapiła się do prezentowania nowych modeli, co stworzyło niepowtarzalną okazję dla – nielicznych już wtedy – producentów niezależnych. Jako pierwszy z prezentacją czegoś nowego uporał się Studebaker, ale to nie o nim mamy dziś mówić.\nPierwsza publikacja na temat przełomowego samochodu Tuckera pojawiła się w czasopiśmie Science Illustrated w grudniu 1946r. Była zatytułowana „Torpeda na kołach” (do dzisiaj auto często nazywa się Tucker Torpedo, ale warto zaznaczyć, że nie była to oficjalna nazwa: nie chcąc przypominać ludziom wojennego koszmaru przemianowano je na Tucker 48, od spodziewanego roku premiery). Publiczność była oszołomiona designem autorstwa George’a Lawsona (dalekim jeszcze od ostatecznego) i zapowiadanymi cechami auta.\nDrugi ślad pojawił się w marcu 1947r., kiedy to w wielu gazetach opublikowano artykuł pt. „Jak 15 lat testów stworzyło najlepszy samochód roku„. Już w samym tytule w zasadzie każde słowo było grubą przesadą: jak już pewnie zauważyliście, Tucker miał skłonności do megalomanii i niezgodność jego deklaracji z późniejszym rozwojem wypadków była jedną z przyczyn podejrzliwości rynku oraz SEC. W każdym razie tekst ukazywał zmodyfikowaną wizję auta, przygotowaną przez Alexa Tremulisa w ciągu zaledwie 6 dni (i to świątecznych – 24-31 grudnia 1946r.). Zachwalał też znane nam już, nowatorskie rozwiązania, z których tylko nieliczne udało się ostatecznie urzeczywistnić.\nKaroseria została później jeszcze raz przerobiona przez zespół nowojorskiej firmy Lippincott, która przygotowała również sportową wersję Talisman (ta nie wyszła poza stadium rysunków). Projekt nabierał rumieńców, a Preston Tucker wciąż rozszerzał swoje plany: obok prac nad samochodem zatrudnił włoskiego inżyniera lotniczego, Secondo Ciampiniego, w nadziei uzyskania kontraktów od US Air Force. Kazał też zaprojektować turbinę gazową jako źródło napędu pojazdów kołowych i powołał Tucker Export Corporation z siedzibą w Nowym Jorku, która miała się zajmować sprzedażą licencji dealerskich i dystrybucją samochodów na całym świecie. Przypomnijmy, że w tamtym momencie nie istniał jeszcze ani jeden prototyp!!\nZ drugiej strony nie brakowało konkretnych działań. Wśród managerów Tucker Corporation znaleźli się kompetentni ludzie z branży: m. in. Fred Rockelman (były prezydent Plymoutha), Hanson Brown (były wiceprezydent General Motors), Ben Parsons (ekspert od układów wtrysku paliwa), K. E. Lyman (inżynier Bendixa i Borg-Warnera) i inni. Przede wszystkim jednak w lipcu 1946r. Tucker wydzierżawił od administracji wojskowej największy na świecie budynek fabryczny: Dodge Chicago Aircraft Engine Plant, w której w czasie wojny powstawały silniki latających superfortec B-29. Uważał, że tylko hala fabryczna o powierzchni 1,92 km² (w tamtym czasie nie było na świecie większego, jednolitego kawałka dachu) sprosta jego wybujałym celom produkcyjno-sprzedażowym, zakładającym wypuszczanie 300 aut dziennie w ciągu czterech miesięcy od rozpoczęcia działalności. Potrzebne było też oczywiście finansowanie – umowa z administracją wojskową zobowiązywała go do spłaty 15 milionów dolarów w ciągu dwóch lat. Rozpoczęła się intensywne zbieranie kapitału: sprzedaż akcji przyniosła 20 milionów, licencji dealerskich – 6 milionów. Uruchomiony został pionierski Tucker Accessories Program, w którym przyszli klienci mogli kupować pokrowce na fotele, walizki dopasowane do kształtu bagażnika, dedykowane radia (firmy Motorola) i inne dodatki do samochodu, który na razie istniał jedynie na deskach kreślarskich. Program przyniósł dodatkowe ponad 2 miliony dolarów.\nTucker Corporation wprowadziła się do fabryki w Chicago dopiero we wrześniu 1947r. Opóźnienie było spowodowane sporem z firmą Lustron Corporation oraz niepowodzeniem w przetargu na kupno dwóch hut stali, które miały zapewnić ciągłość dostaw. Choć oferta Tuckera przebiła jedynego rywala, została odrzucona z niewyjaśnionych przyczyn. To była jedna z przesłanek teorii o wpływie lobbystów Wielkiej Trójki.\nOstatecznie opóźnienie okazało się nie mieć aż takiego znaczenia, bo jak pamiętamy z poprzedniego wpisu, samochód wciąż był jeszcze daleki od dojrzałości technicznej. Zespół inżynierów z warsztatu w Ypsilanti pracował dzień i noc dopracowując kolejne elementy wizji Prestona Tuckera oraz przekonując go do rezygnacji z innych. Najdłużej zajęło znalezienie na rynku i dostosowanie odpowiedniego silnika. Jego producent, Franklin Aircooled Motors, został ostatecznie wykupiony przez Tuckera za 1,8 miliona dolarów i przeistoczony z czołowego amerykańskiego wytwórcy silników lotniczych w podwykonawcę Tucker Corporation. Nie popełnię chyba wielkiej gafy, jeśli już teraz zdradzę, że nie wyszło to Franklinowi na dobre…\nPremiera najbardziej wyczekiwanego samochodu Ameryki została wyznaczona na 19 czerwca 1947r. Do megafabryki w Chicago przyjechało 3.000 zaproszonych gości, którzy zjedli lunch, zostali oprowadzeni po „największym i najnowocześniejszym w świecie zakładzie przemysłowym„, a w końcu udali się do sali, gdzie miał zostać pokazany prototyp. Napięcie było ogromne: pamiętajmy, że Wielka Trójka, która zwykła była odświeżać – choćby tylko powierzchownie – wszystkie swe produkty każdego roku, nie prezentowała niczego nowego od aż siedmiu lat, a buńczuczne zapowiedzi Prestona Tuckera obiecywały naprawdę wiele.\nNiestety, mocno nagłośnione wydarzenie okazało się kompletną klapą. Mechanicy pracowali bez wytchnienia dzień i noc, by odpowiednio przygotować pokazowy egzemplarz, lecz po usunięciu każdego kolejnego problemu napotykali nowe. Z silnika ciekł olej. Dodatkowe akumulatory, włożone pod maskę by ułatwić rozruch (jak pamiętamy, był on trudny i trwał długo), przeciążyły gumowe zawieszenie, które się zapadło – trzeba było naprędce sporządzić drewniane kliny i włożyć je między wahacze (co całkowicie usztywniło podwozie i spowodowało jego nienaturalne zachowanie podczas prezentacji). Wyciek płynu chłodniczego postanowiono pomysłowo zamaskować poprzez rozbicie o lśniącą wiśniowym lakierem karoserię wielkiej butli szampana…\nAuto wjechało na scenę z dużym opóźnieniem, ale kłopoty nie chciały się skończyć. Silnik A-589 bardzo hałasował – by go zagłuszyć, obecna na miejscu orkiestra dostała polecenie grać jak najgłośniej. Motoru nie można było zgasić, by nie narażać się na potencjalne trudności z jego ponownym uruchomieniem, a długa praca na wolnych obrotach z nieszczelną chłodnicą poskutkowała zagotowaniem płynu chłodniczego. Na szczęście kłębów pary nikt nie zauważył…\nNie udało się natomiast ukryć niezdolności prototypu do jazdy w tył: jak wiemy, tę wadę wykazywał jedynie pierwszy egzemplarz auta, ale jako że rzecz wyszła na oficjalnej prezentacji, jeden z obecnych na sali dziennikarzy, Drew Pearson, nie omieszkał napisać o tym w gazecie. Co więcej, wysnuł na tej podstawie wniosek, że całe przedsięwzięcie jest jednym wielkim oszustwem, obliczonym na wyciągnięcie pieniędzy od akcjonariuszy i nabywców akcesoriów, bez realnych planów podjęcia seryjnej produkcji prawdziwego samochodu.\nPotem sprawy potoczyły się szybko: ktoś odkrył nieprawdziwość hasła o „15 latach testów” – Tuckerowi chodziło tu o czas, jaki upłynął od powzięcia zamiary zbudowania rewolucyjnego auta, ale w reklamowym sloganie „trochę” naciągnął fakty. W tej sytuacji wszczęcia śledztwa przez SEC w żaden sposób nie można było uznać za nadużycie albo efekt wpływów konkurencji, a jedynie sumienne wykonywanie przez Komisję jej podstawowego zadania.\nSEC zainteresowała się Tuckerem, bo jakiś czas wcześniej inny, mało znany producent samochodów, Kaiser-Frazer, sprzeniewierzył państwowe granty na opracowanie nowego modelu. Co prawda Tucker Corporation nie otrzymała z budżetu ani centa, ale SEC – organ powołany do ochrony interesów wszystkich amerykańskich akcjonariuszy – na wszelki wypadek miała na oku całą branżę.\nKomisji nie spodobały się sposoby pozyskiwania kapitału przez Tuckera: sprzedaż licencji dealerskich (za kwoty 7,5-30 tys. dolarów, zależnie od lokalizacji danego salonu) oraz akcesoriów, w czasie gdy produkt w ogóle jeszcze nie istniał. Dzisiaj takie postępowanie wcale nie dziwi (ilu z nas płaci regularnie np. za niegotowy jeszcze software…?), ale w tamtym czasie nie było przyjęte i wzbudzało podejrzenia, tym bardziej, że Tucker zachęcał do kupowania dodatków przesuwając ich nabywców w górę listy oczekujących na samochód. Na ówczesnym, bardzo głodnym aut rynku, strategia ta była bardzo skuteczna.\n26 września 1947r. do dymisji podał się przewodniczący zarządu Tucker Corporation, Harry Aubrey Toulmin, Jr. Najprawdopodobniej przestraszył się potencjalnych konsekwencji śledztwa: w amerykańskim prawie gospodarczym dużo zyskuje ten, kto w porę odsuwa się od podejrzanej o malwersację firmy i głośno dystansuje od jej działań. „Nie podoba mi się sposób użycia środków uzyskanych z publicznej sprzedaży akcji Tucker Corporation” – oświadczył Toulmin, określając jednocześnie 44-letniego Prestona Tuckera jako „wysokiego i czarującego, ale niedoświadczonego chłopca„. Potwierdził też, że prototyp nie potrafił cofać. Miejsce Toulmina na czele firmy zajął sam jej założyciel. W reakcji na to kurs akcji Tucker Corporation drastycznie spadł, a wielu dealerów złożyło pozwy sądowe o zwrot pieniędzy za licencję.\nPod koniec roku ten sam Drew Pearson, który napisał artykuł sugerujący nieuczciwość Tuckera, określił na antenie radiowej prototyp Tuckera „Blaszaną Gęsią” („Tin Goose„). Nawiązał w ten sposób do „Świerkowej Gęsi” („Spruce Goose„), czyli jedynego egzemplarza potężnego samolotu transportowego Hughes H-4 Hercules, który pobił wiele rekordów w dziedzinie wielkości i masy, ale odbył tylko jeden, i to nieudolny, lot doświadczalny. Jak to jednak często bywa, określenie „Tin Goose„ z biegiem lat straciło swój negatywny wydźwięk i jest dziś używane niemalże pieszczotliwie.\nOficjalne śledztwo rozpoczęło się w lutym 1949r. 3 marca sąd przekazał kontrolę nad Tucker Corporation wyznaczonym administratorom. 10 czerwca zarzuty usłyszeli Preston Tucker, sześciu członków zarządu (Harold A. Karsten, Robert Pierce, Fred Rockelman, Mitchell W. Dulian, Otis Radford i Cliff Knoble) oraz właściciel firmy brokerskiej, która obsługiwała emisję akcji (Floyd D. Cerf). Chodziło o 25 przypadków wyłudzenia, 5 naruszeń regulacji giełdowych oraz zmowę w celu defraudacji pieniędzy akcjonariuszy. Czyny te był zagrożone łączną karą 155 lat więzienia i 160 milionów dolarów grzywny.\nProces rozpoczął się 4 października. W tym samym dniu zamknięto fabrykę w Chicago, która zdążyła zbudować 37 prototypów. 300 zatrudnionych monterów przychodziło jednak dalej do pracy (bez wynagrodzenia!!) i złożyło kolejne 14 aut, w tym jedno – częściowo.\nRaport SEC został utajniony, ale do prasy wydostały się przecieki. Wspominano tam między innymi, że pokazowy egzemplarz samochodu nie miał wartości użytkowej i był złożony z części zbieranych na złomowiskach. Obrona wykazywała jednak, że była to powszechna praktyka w branży: na świadka powołano Alexa Tremulisa, który potwierdził, że w dokładnie ten sam sposób powstawały prototypy Oldsmobile’i z rocznika ’42, które sam projektował. Wiceprezydent Tucker Corporation, Lee Treese, zaświadczył z kolei, że w czerwcu 1948r. fabryka była w zasadzie gotowa do podjęcia seryjnej produkcji, a to, że tak się nie stało, było spowodowane jedynie czynnikami zewnętrznymi, m. in. wspomnianym już i niezrozumiałym odrzuceniem oferty kupna dwóch hut. Zarówno oskarżenie jak i obrona wspominały często o przypadku Kaiser-Frazer, który to producent nigdy nie przedstawił jeżdżącego samochodu, choć na jego projekt zainkasował był 200 milionów dolarów z pieniędzy podatników. W tamtej sprawie nikt nie został skazany, a jak wiadomo, amerykańskie prawo przyznaje kluczową rolę precedensom.\nPo świątecznej przerwie proces wznowiono w styczniu. Jeden z dealerów Tuckera, Daniel J. Ehlenz z Minnesoty, zeznał, że stracił 28 tys. dolarów zainwestowane w firmę, która nie stworzyła obiecanego przez siebie produktu. Obrona szybko jednak wykazała, że sam Ehlenz poruszał się na co dzień… Tuckerem 48, na którego liczniku w dniu rozprawy widniał przebieg 35 tys. mil – argument o „niestworzeniu zapowiadanego produktu” upadł więc w jednej chwili. Również zarzuty SEC o sprzeniewierzeniu przez Prestona Tuckera 500 tys. dolarów kapitału akcyjnego nie znalazły żadnego potwierdzenia w dokumentacji finansowej firmy, w której wszystko zgadzało się co do centa.\nW mowie końcowej obrońca powiedział, że „albo Preston Tucker miał czyste intencje, albo nie – jedno z tych stwierdzeń musi być nieprawdziwe” – nawiązując w ten sposób do niemożności udowodnienia przez oskarżyciela żadnego z zarzutów. Zaproponował też przysięgłym, żeby przed udaniem się na naradę odbyli przejażdżkę jednym z ośmiu Tuckerów 48 zaparkowanych przed budynkiem sądu.\n22 stycznia, po 28 godzinach debaty, zapadł wyrok oddalający wszystkie zarzuty. Mimo to, reputacja firmy i zaufanie do niej były na tyle nadszarpnięte, że kontynuacja działalności była niemożliwa – choćby dlatego, że większość dostawców zerwała kontrakty.\nNie ulega wątpliwości, że Preston Tucker miał uczciwe zamiary: naprawdę chciał stworzyć rewolucyjny samochód i do pewnego stopnia nawet mu się udało. Wydzierżawił fabrykę o wartości 170 milionów dolarów, zatrudnił 1.900 ludzi, poświęcił ogromną ilość pracy i pieniędzy na zbudowanie jeżdżących prototypów.\nMimo początkowych trudności w późniejszej fazie projektu auta sprawowały się bez zarzutu, zarówno na torze prób, jak i w codziennej eksploatacji. Wyprzedzały swój czas nie tylko poważnym potraktowaniem kwestii bezpieczeństwa, ale też własnościami jezdnymi (ich zawieszenie było znacznie sztywniejsze niż jakiegokolwiek amerykańskiego rywala, a skrajne położenia kierownicy dzieliły zaledwie trzy obroty), skutecznością hamulców oraz dynamiką: przyspieszenie do 60 mph trwało zaledwie 10 sekund, do 90 mph – 22 sekundy (mierzone w aucie z preselekcyjną skrzynią, w której każda zmiana biegu trwała aż 1,5 sekundy!!). Według niektórych relacji maksymalna prędkość przekraczała 130 mph, chociaż jedyny oficjalny pomiar, przeprowadzony w 1956r., wykazał 120 mph. Zużycie paliwa wahało się od 9 do 18 litrów na 100 km.\nW 1948r. miał miejsce długodystansowy test ośmiu prototypów na torze Indianapolis: w ciągu dwóch tygodni auta przejechały po 21 tys. km bez najmniejszej awarii, ze średnimi powyżej 90 mph. Jedno z nich uległo wypadkowi po wystrzale opony: mimo trzykrotnego dachowania kabina pozostała nietknięta, a przednia szyba wypadła z ramy dokładnie zgodnie z założeniami konstruktorów. Kierowca wysiadł o własnych siłach, jedynie ze stłuczonym kolanem. To był jedyny w historii crash-test Tuckera.\nJeden egzemplarz startował później w wyścigach NASCAR, co niedawno opisał kolega Yossarian.\nNieliczni współcześni kierowcy, którzy mieli okazję przejechać się Tuckerem, wspominają zazwyczaj o znakomitej dynamice oraz niepewnym prowadzeniu spowodowanym umieszczeniem ciężkiego silnika daleko z tyłu. Trudno jednak ocenić, na ile był to problem oryginalnej konstrukcji, a na ile przeróbek zawieszeń większości egzemplarzy z resorowania elementami gumowymi na zwykłe, stalowe sprężyny (nie wiadomo, na ile dobrze dobrane do całej reszty).\nNakręcony w 1988r. film F. F. Coppoli pt. „Tucker: A man and his dream” przedstawiał Prestona Tuckera jako świętego, który poległ męczeńską śmiercią w starciu z okrutnymi korporacjami z Detroit. Taka narracja jest atrakcyjna i dobrze przyjmowana przez publiczność, ale w tym konkretnym przypadku nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Już w poprzednim wpisie poznaliśmy historię powstania samochodu Tuckera, który był – jak to pięknie określił w komentarzu kolega Fabrykant – „wizjonerską amatorszczyzną” (jak ja bym chciał umieć tak trafnie dobierać słowa!!). Dokładnie tak samo wyglądała biznesowa strona przedsięwzięcia: więcej było w niej hurra-optymizmu i myślenia życzeniowego niż rozeznania sytuacji i dojrzałego planowania.\nKonkrety? Pierwotnie zapowiadana cena auta miała wynosić 1.500$, czyli tylko kilkanaście procent powyżej ceny najtańszego Forda. Tymczasem koszt pojedynczego silnika O-335, w jaki wyposażono prototypy, wynosił… 1.480$. W późniejszych publikacjach podawano już, że Tucker 48 będzie kosztował 2.450$. To wciąż była dość atrakcyjna oferta (na poziomie np. rodzinnego kombi Oldsmobile’a), ale już nie rewelacyjna, a do tego nie gwarantująca opłacalności produkcji. To wyraźny znak, że w swym zapale Tucker zdecydowanie bardziej szedł na żywioł niż prowadził solidne badania i obliczenia.\nNajwiększym problemem było jednak niedofinansowanie. Ze sprzedaży akcji, licencji dealerskich i akcesoriów Preston Tucker zebrał w sumie 28 milionów dolarów. Według chłodnych szacunków ex post była to około jedna czwarta kwoty, która mogłaby dać mu szanse powodzenia.\nJeśli chodzi o zarzuty sprzeniewierzenia pieniędzy akcjonariuszy, to wystarczy podać, że na dzień 31 października 1947r. bilans Tucker Corporation wykazywał aktywa w wysokości 16 milionów dolarów, z czego po pasywach aż 14 milionów było pokryte kapitałem własnym (akcyjnym), a tylko 2 miliony – zobowiązaniami. Nie może być więc mowy o nieuczciwości zarządu.\nWersję mówiącą o wpływie konkurencji rozpowszechniał sam Preston Tucker: w liście otwartym do amerykańskiej branży samochodowej, opublikowanym 15 czerwca 1948r. w kilku czasopismach jednocześnie, wskazywał na niejasne przyczyny wspomnianego wcześniej odrzucenia jego oferty zakupu hut i na niekończące się, a w jego opinii bezpodstawne dochodzenia, których przedmiotem była jego firma i on sam.\nOczywiście nie można wykluczyć, że Prestonem Tuckerem interesował się ktoś więcej niż tylko SEC. W tym samym czasie w USA miała miejsce tzw. afera tramwajowa, związana z wykupieniem przez General Motors i późniejszą likwidacją przedsiębiorstw transportu publicznego w wielu amerykańskich miastach, co miało na celu uzależnienie społeczeństwa od samochodów. W tej sprawie zapadł nawet skazujący wyrok sądowy (choć z niedorzecznie niskimi karami grzywny dla koncernu i kilku jego managerów). Jednak w kwestii Tuckera nie było potrzeby posuwać się do ciemnych metod: niedojrzały technicznie projekt i niedofinansowanie był czynnikami zupełnie wystarczającymi do przesądzenia o niepowodzeniu, a śledztwo SEC w związku z podejrzanymi metodami pozyskiwania kapitału – całkowicie uzasadnione. Procesu sądowego również nie można uznać za nieuczciwy – wszak zakończył się on uniewinnieniem. A że w powojennej Ameryce inwestorzy, dostawcy czy dealerzy samochodowi mieli dość okazji do robienia intratnych i nieporównanie bezpieczniejszych interesów, to i nie możemy się dziwić, że stracili zainteresowanie Tucker Corporation.\nPreston Tucker skomentował swą porażkę bardzo po amerykańsku: „Henry’emu Fordowi też nie wyszło za pierwszym razem„. Niedługo później wyjechał do Brazylii i tam próbował zacząć od nowa: razem z projektantem Alexisem de Sakhnoffsky’m pracował nad sportowym samochodem nazwanym Carioca, ale żaden prototyp nigdy nie powstał. Wkrótce zdiagnozowano u Tuckera raka płuc. Niedoszły producent aut wrócił do USA, gdzie zmarł 26 grudnia 1956r. Miał 53 lata.\nFabryka w Chicago, która w swoim czasie była największą zadaszoną halą na świecie, trafiła w ręce Forda. Jej dzisiejszy adres to 7401 S Cicero Ave – mieści się tam siedziba firmy Tootsie Roll Industries oraz centrum handlowe Ford City Mall. Dawny budynek został podzielony na dwie części ze sporą przestrzenią pomiędzy nimi, ale obie w dalszym ciągu robią wrażenie swoim rozmiarem.\nOryginalne akcje Tucker Corporation mają dzisiaj wielką wartość dla kolekcjonerów starych papierów wartościowych – kosztują znacznie więcej niż w czasach, kiedy poświadczały udziały w majątku realnie istniejącej firmy.\nOtto Kerner Jr – prokurator, który prowadził sprawę Tucker Corporation – został w 1974r. skazany na trzy lata pozbawienia wolności i 50.000$ grzywny za łącznie 17 przypadków korupcji, krzywoprzysięstwa i oszustw giełdowych. Był pierwszym w historii amerykańskim sędzią apelacyjnym skazanym na karę więzienia.\nFoto: Rob, Licencja CC\nFoto tytułowe: The Tucker Automobile Club of America, Licencja CC\nPrevious Post is ‹ POMNIKI TRWALSZE NIŻ ZE SPIŻU: BLASZANA GĘŚ\nNext Post is MODELOLOGIA STOSOWANA: TYLKO NIE CZERWONY!! ›\n34 Comments on “OBALAMY MITY: NA WARIACKICH PAPIERACH”\n01/05/2016 o 09:38\nJa tylko krótko o pliku dotyczącego sztywności nadwozia. Nie ma tam nic o autach typu coupe bez ramek w drzwiach ale ze słupkiem (np. BMW 3) mimo, że wiele razy słyszałem tutaj o tym jakie to złe rozwiązanie. Zaryzykuję tezę, że coupe bez ramek w drzwiach i ze słupkiem jest sztywniejsze od sedana z ramkami, który ma cztery otwory na drzwi zamiast dwóch. Moje subiektywne wrażenia dotyczące jazdy bmw 3 coupe nigdy nie potwierdziły teorii o zmniejszonej sztywności, a miałem juz 12 samochodów więc jakieś porównanie mam.\n01/05/2016 o 18:13\nWydaje mi się, że kłopoty z ramkami sprowadzają się raczej do problemów ze szczelnością i rozbijaniem szyb przy zamykaniu. Wpływ ramek na karoserię wydaje się niewielki (luzy w zamkach, uszczelki tid.) Sztywność skrętna karoserii coupe powinna być generalnie wyższa – chociaż z tym też różnie może być (chyba pierwsze Punto w wersji 5 drzwiowej było sztywniejsze od 3 drzwiowej).\n01/05/2016 o 20:23\nE36 coupe jest cięższe od sedana bo musieli dać wzmocnienia kompensujace niższą sztywność nadwozia. Goła buda bez drzwi jest ~100kg cięższa. Po zamontowaniu drzwi różnica spada do około 30kg na korzyść sedana. Przy zastosowaniu w sporcie i wymianie drzwi na laminatowe, zwiększa się znów na korzyść wersji 4d. Także: drzwi bez ramek szkodzą 😛\n01/05/2016 o 21:08\nPomiejając fakt, że mnie te ułamki sekundy na torze nie przekonują to pytanie czy gdyby były ramki to waga byłaby niższa.\nZobacz na ostatnie punto i alfę mito, która nie ma ramek – waga obu modeli jest ta sama.\nCo do uszczelek – moja e46 w chwili sprzedaży miała 10 lat. Nigdy nie miałem problemu z uszczelkami itp tym bardziej, że w e46 szyby chowają sie pod listwę więc w aucie jest cicho do ponad 200km/h. W ostrą zimę raz nie mogłem otworzyć drzwi i zastosowałem stary sposób – ciągnę, aż się otworzą. W użytkowaniu szyby bez ramek nie są bardziej zawodne od szyb w ramkach.\n01/05/2016 o 10:04\nno no, ale solidny opis przedsiewziecia, az szkoda ze nie wyszlo, tzn szkoda tego, ze bylo sledztwo, bez niego MOZE jakos by sie udalo, a jak by zdechlo, to przynajmniej z wlasnych powodow, poczatki zawsze sa trudne, szczegolnie, gdy towarzysza im szalone pomysly (jak z tym silnikiem z hydraulicznym rozrzadem)\na co do pliku – ktos moze go na pdf przerobic? albo na doc chociaz?\n01/05/2016 o 10:19\nZainstaluj sobie google docs – otworzysz nawet na telefonie:-)\nWyślę Ci plik dzisiaj.\n01/05/2016 o 13:23\nZ całym szacunkiem dla Prestona Tuckera, jego intencje były czyste, ale gdyby mi w pierwszych latach po zakończeniu wojny proponowano taką rewolucję technologiczną jednocześnie nie pokazując niczego konkretnego też nabrałbym podejrzeń. Dlatego nie jestem zaskoczony tym, że zainteresowała się nim jednostka chroniąca interesy akcjonariuszy. W Stanach, gdzie klient jest najważniejszy taka wtopa nie mogła się zakończyć dobrze. Szkoda.\n01/05/2016 o 15:16\nŁatwo się pastwić nad przegranymi, z perspektywy czasu, nie ciekawszy byłby temat kradzieży projektu Tatry przez Porsche na zlecenie Adolfa?\n05/05/2016 o 21:54\nTo by było bardzo ciekawe, z uwagi na to, że nigdzie nie znalazlem potwierdzenia czy to jest w ogóle prawda. (Czy rzeczywiście vw płacił w latach 60 odszkodowanie)\nSamochód Tuckera miał pewnie swoje zalety, ale po prawdzie, nie przekonuje mnie. Przede wszystkim układ konstrukcyjny. Silnik z tyłu kojarzy mi się z niewielkimi samochodzikami „dla ludu”, a nie z dużym samochodem (wiem, były wyjątki, ale wyjątki pozostają wyjątkami). Jak dla mnie takie a nie inne prowadzenie mogło właśnie wynikać z silnika umieszczonego z tyłu. Często spotykałem się z tezami że przykładowo Garbus prowadzi się niepewnie ze względu na silnik umieszczony z tyłu. Dodajmy że taki a nie inny układ konstrukcyjny to raczej słaba opcja jeśli chcieć mieć sensowny bagażnik. Wersja kombi przy takim układzie też mogła by być problematyczna. Wątpię też czy Tucker miał by środki finansowe na coroczne liftingi, a przecież swego czasu była taka moda w USA, właśnie w epoce chromu. No i silnik to nie było V8. Nawet jeśli samochód Tuckera z silnikiem sześciocylindrowym miał by osiągi lepsze od wielu samochodów z silnikami V8, to i tak pewnie wielu klientów wolało by mieć V8, choćby ze względu na kontekst społeczno kulturowy (6 cylindrów mogło się kojarzyć z bieda wersjami samochodów). Jeśli widzę jakieś szanse na sukces, to co najwyżej aby być producentem „pobocznym”, nie zagrażającym wielkiej trójce. Coś jak American Motors, które i tak upadło. Ergo, nie trzeba było tutaj spisku wielkiej trójki.\n01/05/2016 o 17:54\nBardzo ciekawa historia, która jednocześnie pokazuje jak bardzo motoryzacja w Ameryce jest pokręcona.\nPojawia się nowy zawodnik i nie ma znaczenia co nowego może zaoferować. Nawet gdyby udało się Tuckerowi zdobyć odpowiednie fundusze to i tak pewnie zostałby udupiony w inny sposób. Za to starzy gracze mogli sprzedawać przestarzałe konstrukcje i wszyscy byli zadowoleni.\n01/05/2016 o 18:08\nNie tyle „starzy gracze mogli”, co starym graczom ludzie ufali. Tuckerowi nie, bo faktycznie zaufania nie budził, z powodów opisanych w artykule. Nie mówiąc już o różnicy zasobów kapitałowych.\n02/05/2016 o 13:27\n@solarezmr – a kupiłeś obligacje Arrinery?\n04/05/2016 o 21:49\nNie kupiłem, ale Arrinerę bym przygarnął do garażu, nawet jakby miała tylko robić dobre wrażenie 😉\n01/05/2016 o 18:48\nZacząłem od pobrania pliku z wytrzymałością skrętną stworzonego przez ndv- usztywnienie tunelu niewiele daje przy siłach dających moment skręcający z przodu nadwozia. Usztywnia nadwozie na zginanie, ale nie na skręcanie. Najlepszy byłby na to rodzaj profila w kształcie X wstawiony w podłogę i sięgający narożników- po prostu skratowanie. A jeszcze lepiej rodzaj pionowej kratownicy okalającej całe podwozie, w praktyce zdaje się realizowane przez pogrubienie progów kabrioletów i wzmocnienie grodzi czołowej. To tak na rozum inżyniera- humanisty. Ale świetna i bardzo pouczająca robota, Panie ndv!\n01/05/2016 o 19:17\nCo do historii Tuckera- same atrakcje! Mimo wszystko bardzo to przypomina wizje podbicia świata snute przez ucznia podstawówki. A co do dziwnego kraju- wymienionej przez Solarzmr Ameryki, to wydaje mi się, że niemal każdy kraj jest tak samo dziwny. Jeżeli jakiś podmiot zdobywa tam pieniądze i wpływy, to pomimo teoretycznej równości wobec prawa bardzo ciężko jest stać się jego nowym konkurentem. Ludzka natura tak działa, że popiera się „swoich” i na to żadne sądy, ani komisje rządowe nie pomogą. (Nie przesądzając tu ani intencji Wielkiej Trójki, ani Tuckera)\n01/05/2016 o 21:41\nZamknięcie tunelu znacząco zwiększa jego sztywność na skręcanie (w podręcznikach do wytrzymałości materiałów jest przykład, dla którego samo rozcięcie rury wzdłuż zmniejszy jej sztywność 300 krotnie) najsztywniej by było, jakby cały samochód był po prostu okrągłą rurą (okna i tak są coraz mniejsze, więc ich brak by specjalnie nie przeszkadzał, gorzej z dzrwiami;)).\nPrzetłoczenia podłogi w kształcie litery X wydają się mieć sporo sensu, ramy X były generalnie sztywniejsze na skręcanie od ram podłużnicowych. Kratownica aby była kratownicą musi mieć wszystkie oczka trójkątne, co znacząco komplikuje sprawę. Możliwe, że gdyby zastosować takie środki w moich modelach wyniki byłyby inne – niestety, przy skomplikowanych ustrojach musimy się opierać na eksperymentach (choćby wirtualnych).\n01/05/2016 o 22:48\nZamknięcie tunelu znacząco wpłynie na jego (tego tunelu) sztywność skrętną, ale tylko nieznacznie na sztywność całego auta, bo w Twoim modelu znajduje się on akurat mniej więcej w osi obrotu powodowanego przez założone siły.\n02/05/2016 o 09:06\nAkurat w tym przypadku wpływ tunelu jest niewielki.\nDobrze kombinujesz, ze materiał powinien byc jak najdalej od osi. (Widzę jakies piękno w cysternach)\n01/05/2016 o 20:25\nSposób finansowania i poczafkowyy szum przywodzi na myśl „naszą” arrinere 😛 Jaki kraj, taki Tucker 😉\n01/05/2016 o 20:44\nCzekaj czekaj, bo oni nas jeszcze zaskoczą!! 😉\n01/05/2016 o 23:01\nMateriał na film? Nie. Operę mydlaną? Tak!\n01/05/2016 o 23:02\nDo Yossariana i jego Arrinery 😉\n02/05/2016 o 10:47\nDlaczego w komentarzach nikt jeszcze nie wspomniał o Tesli? Przecież Tesla jest znakomitym przykładem przeniesienia koncepcji Tuckera na dzisiejsze czasy.\nProdukcja jest niemal chałupnicza, realizacja zamówień na samochody trwa nawet lata, brak jednej części sprawia, że cała linia produkcyjna staje w miejscu, brak części wpływa również na problemy z serwisowaniem samochodu…\n02/05/2016 o 11:15\nHmmm – bo jego biznes funkcjonuje? Do tego jest bardzo poprawny politycznie i sowicie dotowany z pieniędzy podatników (tzn. niekoniecznie bezpośrednio, ale poprzez ulgi podatkowe i dopłaty do zakupu elektrycznych aut w wielu krajach).\n02/05/2016 o 13:28\nFakt, ale nikt nie wie, co z nim będzie np. za 5 lat. Skala i metoda produkcji nie pasują zbytnio do produktu i „prawdziwi” producenci samochodów również są w stanie stworzyć takie samochody elektryczne, czym mogą dość łatwo wygryźć Teslę z rynku (pytanie, jak silna jest lojalność klientów Tesli).\n02/05/2016 o 13:56\nModa oraz wsparcie rządów. Kiedy to się skończy, skończy się Tesla. W obecnej postaci samochód elektryczny nie ma szans na skutecnze konkurowanie z benzyną i zmienić to mogą jedynie bardzo silne bodźce ze strony państw, albo oczywiście jakaś rewolucja technologiczna. Przy czym to drugie jest mało prawdopodobne.\n12/05/2016 o 11:04\nZapomniałem dodać: Jego biznes nie bardzo funkcjonuje. Tesla Motors zamknęła rok 2015 ze stratą 888 mld dolarów. W dodatku Gigafactory jest wystawione na poważne ryzyko, jeśli powstanie technologia baterii praktyczniejsza od litowo-jonowych.\n18/05/2016 o 14:08\nEch, 888 MILIONÓW, nie mam pojęcia skąd mi się wzięły miliardy 😀\n18/05/2016 o 18:31\nJasne, wziąłem na to poprawkę, bo to było oczywiste 🙂\n02/05/2016 o 13:37\nmoda sprzeda wszystko\n02/05/2016 o 20:16\nChciałbym wrzucić pewien offtopowy granat na to szlachetne forum. Wahałem się, no ale skoro to „Sekcja gospodarcza” to chyba się odważę.\nPrzebywam chwilowo w kraju środkowoeuropejskim, dość od nas niedalekim- jest to Austria. Wynajm mieszkania na urlop- dość podobny cenowo do naszych warunków, podobnie ceny paliwa i samochodów. Natomiast gdy wejdzie się do sklepu spożywczego- niektóre ceny walą po głowie. Nie wszystkie, oczywiście, ale najbardziej dla mnie uderzające są ceny wędlin. Mniej więcej trzykrotnie droższe od naszych. No więc jak to jest? Rozumiem- koszty siły roboczej znacznie wyższe. Ok. Ale podobno żyjemy w Unii Europejskiej, gdzie nie ma ceł na towary? Co broni polskim (czeskim / słowackim / rumuńskim) producentom w przewiezieniu szynki te 1000 kilometrów i sprzedawaniu jej, załóżmy 20% drożej niż u siebie? Zwłaszcza, że owa Unia Europejska nie przeszkadza niemieckim producentom w sprzedawaniu swoich szynek w Lidlu w cenie podobnej do polskich produktów. To mnie zaciekawia. Może ktoś z Panów/Pań mi to rozświetli? A może mam zbyt małą próbkę doświadczalną, żeby wyciągać z niej właściwe wnioski?\n02/05/2016 o 21:16\nPolskie wędliny akurat są eksportowane do UE i bardzo tam cenione. Nie wiem, czy docierają do wszystkich wiejskich sklepów, ale wysyłamy ich za granicę sporo. Tutaj możesz przeczytać coś na ten temat, chociaż trochę ogólnikowo: http://euro-dane.com.pl/polska—kierunki-eksportu\nA skąd różnica cen? Każda cena to wynik gry popytu i podaży. Jeśli Austriacy tyle płacą, to za tyle się im sprzedaje, proste. Prawdopodobnie przy tych cenach nie ma problemu ze zbytem, więc po co obniżać?\nInną sprawą, istotną zwłaszcza na unijnym rynku żywności, są regulacje prawne, brukselskie i krajowe. Po pierwsze, mamy podatki pośrednie (VAT, podatki lokalne od sklepów, itp.), po drugie – różne standardy jakościowe, które trzeba spełnić, a które często wprowadza się tylko po to, żeby ułatwić zadanie jednym producentom, a utrudnić innym (czytaj – obcym). No i są jeszcze limity produkcji – nie wiem, czy obowiązują w branży wędliniarskiej, ale np. w mleczarskiej na pewno. W różnych miejscach mogą też występować inne regulacje – np. reglamentacja koncesji dla sklepów, co ogranicza konkurencję.\nWolny rynek wyrównuje ceny, ale wbrew temu, co się nam ciągle tłucze do głowy, europejski rynek jest bardzo daleki od bycia „wolnym”, zwłaszcza jeśli chodzi o żywność. Głównie z powodu regulacji prawnych i systemu dopłat (zauważ, że austriaccy rolnicy dostają więcej niż polscy, i ktoś za to musi zapłacić), ale częściowo też z przyczyn „naturalnych”: po żywność nie pojedziesz dalej niż kilka minut samochodem, bo to się nie opłaca nawet przy dużej różnicy w cenie.


Jakość powietrza - Czym oddychamy? | Oddech to życie\nSmog w Krakowie, przekraczane normy w Katowicach, Warszawie, Łodzi, zadymione Południe Polski – o tym, że mamy problem z jakością powietrza coraz częściej i głośniej się mówi. Co tak naprawdę nas truje, kto i jak bada polskie powietrze i dlaczego warto nauczyć się czytać wyniki tych badań. Sami zobaczcie.\nJak możesz sprawdzić jakość powietrza\nJakość powietrza w Polsce jest badana w trybie ciągłym. Badają przede wszystkim automatyczne stacje pomiarowe w których dany rodzaj zanieczyszczeń mierzony jest w sposób ciągły. Wyniki pozyskiwane są w trybie „on-line” jako średnie z jednej godziny. Niektóre stacje pomiarowe prowadzą także pomiary manualne, których wyniki podawane są jako średnie dobowe. Żeby określić jakość powietrza dla miejsc, gdzie nie ma stacji pomiarowych, stosuje się szacunki i modele matematyczne. .Listę stacji i mapę ich pomiarów można znaleźć na stronach Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska oraz w stworzonej przez GIOŚ aplikacji mobilnej Jakość Powietrza w Polsce. Określając stan jakości powietrza za okres podstawowy pomiarów przyjmujemy cały rok.(Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031)\nOprócz oficjalnych pomiarów można też indywidualnie sprawdzać jakość powietrza w pomieszczeniu osobistym Sensorem Kaiterra Laser Egg 2.\nCo to znaczy zanieczyszczone powietrze\nBadając skład powietrza zwraca się uwagę przede wszystkim na składniki szkodliwe . Zbierane dane dotyczą stężeń pyłu PM10, pyłu PM2,5, dwutlenku siarki (SO2), dwutlenku azotu (NO2), tlenku węgla (CO), benzenu (C6H6) i ozonu (O3). Warto przy tym zaznaczyć, że nie wszystkie szkodliwe substancje monitorowane są w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska. Pomiary dotyczą jedynie tych składników powietrza, dla których w dyrektywie CAFE (2008/50/WE) określono standardy jakości powietrza.\nPył PM10 – mieszanina cząstek substancji organicznych i nieorganicznych zawieszonych w powietrzu. Pył może zawierać substancje toksyczne(wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, metale ciężkie oraz dioksyny i furany).\nPył PM2,5 -cząstki o średnicy mniejszej niż 2,5 mikrometra, docierające do górnych dróg oddechowych, płuc oraz przenikające do krwi.\nSO2 – dwutlenek siarki to bezbarwny gaz silnie drażniący drogi oddechowe trujący dla zwierząt i szkodliwy dla roślin. Wchodzi w reakcję z parą wodną zawartą w powietrzu czego skutkiem jest powstawanie kwaśnych deszczów. SO2 to również główny składnik smogu w aglomeracjach miejskich.\nNO2 – dwutlenek azotu to silnie toksyczny gaz wpływający w sposób szkodliwy na roślinność i zdrowie ludzkie. Jego głównym źródłem jest transport drogowy.\nCO – tlenek węgla powstaje w trakcie procesów spalania przy niedoborze tlenu. Jego źródła należy szukać w pożarach lasów, przemyśle energetycznym, hutniczym i chemicznym oraz w procesie spalania paliw w pojazdach samochodowych, kotłach domowych opalanych węglem.\nC6H6 – benzen, otrzymywany z ropy naftowej jest toksyczny i rakotwórczy.\nO3 – ozon to o drażniący gaz będący jednym ze składników smogu fotochemicznego.\nW Polsce oficjalne dane podawane są w postaci indeksu – sześciostopniowej skali odnoszącej się do potencjalnego wpływu zanieczyszczeń na zdrowie. Warto przy tym pamiętać jakie są poziomy jakości powietrza oraz jakie są zalecenia dla mieszkańców na każdym z poziomów. Wyróżniamy poziom bardzo zły, zły, dostateczny, umiarkowany, dobry, bardzo dobry.\nO czym trzeba wiedzieć sprawdzając jakość powietrza\nPo pierwsze, patrząc na tę skalę trzeba pamiętać, że jest ona ustalana indywidualnie. To znaczy, że Polska definiuje “dobre” powietrze i “złe” powietrze po swojemu. Przykładowo, rekomendacja WHO na temat “dobrego” stężenia PM 10 to 20, tymczasem w polskiej skali poziom 140 jest uznany za akceptowany. Po drugie, warto wiedzieć, że dopiero po określonej ilości dni przekroczonego poziomu norm jakości powietrza polskie instytucje są zobowiązane do alarmowania mieszkańców. Przykładowo, dla pyłu zawieszonego PM10 dopuszczalna liczby dni wynosi 35, przekroczenie następuje z datą wystąpienia 36-tego dnia przekroczenia normy dobowej. Oznacza to, że nastąpił 36 – ty dzień, począwszy od początku roku, podczas którego przekroczono średniodobowe stężenie pyłu wynoszące 200 μg/m3. (Więcej informacji o dopuszczalnych normach danych substancji odnaleźć można w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu.)\nAno nasze płuca, układ krwionośny i odpornościowy nie rozróżniają, czy to 32, czy 36 dzień podwyższonego stężenia np. PM10, a przekroczenia poszczególnych norm mają niestety konkretne konsekwencje dla naszego zdrowia, samopoczucia, jakości i długości życia.\nPoziomy dopuszczalne i alarmowe\nPo zmianach polskiego prawa wprowadzonego w 2012 roku, Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego może ogłaszać stosowne alerty dotyczące ryzyka przekroczeń lub przekroczenia odpowiednich norm jakości powietrza. Warto przy tym zwrócić uwagę, na różnicę między poziomem docelowym, dopuszczalnym i alarmowym danej substancji w powietrzu. Poziom alarmowy to ten, po przekroczeniu którego w wyniku krótkotrwałego narażenia mogą wystąpić od razu negatywne skutki zdrowotne. Co robić?\nKoniecznie zainteresuj się jakością powietrza w swojej okolicy. Może stąd migreny, alergia, astma, duszności, czy choroby krążenia w Twojej rodzinie? Śledząc, albo wykonując samodzielnie pomiary jakości powietrza i rozumiejąc ich wyniki masz szansę zareagować. Zrezygnować ze spaceru z dzieckiem, czy sportu na świeżym powietrzu, założyć maskę antysmogową, włączyć oczyszczacz powietrza. Wobec smogu i tzw. niskiej emisji nie można być biernym, szkoda na to życia i zdrowia.\nTagi: jakość powietrza, mierniki, normy, pomiary, zanieczyszczenia


Rozumu Bękart w Teatrze w Oknie - Nowe idzie od morza\nArchiwum 18 maja 2013 6 marca 2016\nRozumu Bekart jest jak armatnia kula.\nPowrócił z czeluści i zapomnienia z nowym, rozbudowanym i atrakcyjniej brzmiącym składem. A przede wszystkim z nowymi utworami. Rozumu Bękart to zespół brzmiący na wskroś aktualnie, z chwytliwymi kawałkami, a nade wszystko brzmiący bardzo świeżo. Zestaw nowych utworów, które można było usłyszeć w Teatrze w Oknie ukazał jego złożoność – z jednej strony potężne, wielowarstwowe brzmienie, a z drugiej trafnie komentujące rzeczywistość teksty. Uwagę przykuwała gra Jacka Prościńskiego, który swoje umiejętności skrupulatnie rozwija w Bubble Chamber, ale z powodzeniem przenosi je do sekcji rytmicznej w Bękartowym, trochę spokojniejszym składzie. Zwinnie łączy akustyczną perkusję z padem, z którego wygrywa masę pomysłowych sampli. Razem z nim sekcję rytmiczną tworzy Monika Kwiatkowska, której elektryczny kontrabas był chyba najwyraźniej brzmiącym punktem wieczoru. Nu-jazzowy posmak dodawała całości podwójna sekcja dęta, którą ornamentami uzupełniał Robert Bolesławski na klawiszach, wyjątkowo spokojny jak na muzykę, którą zazwyczaj tworzy. Brzmienie tego zespołu to rzecz istotna, bo mimo jego hiphopowego trzonu, pokazuje, że rapowane teksty mogą być otoczone ciekawie zaaranżowaną i rozbudowaną muzyką, na dodatek złożoną z wielu instrumentów.\nSam Bękart na ich tle poradził sobie równie dobrze – był może momentami zbyt ofensywny, ale wylewał z siebie słowa w zawrotnym tempie. W jego lirykach podoba mi się melodyjność, która sprawia, że nawet gdyby rapował a capella to same tworzyłyby specyficzne melodie, dzięki odpowiedniemu układowi słów. Bękart potrafi być dosadny, elokwentnie łączyć słowa i zdania, przez co nie czuć w nich pretensjonalności. Nade wszystko doskonale i celnie opowiada o tym co widzi, cieszy go lub po prostu – jak sam mówi – wkurwia. Jego sceniczne ADHD ujawnia się przez kreowanie specyficznego show czy performance’u na scenie – wciąga w interakcję publiczność, ironizuje, tworząc mały spektakl jednego człowieka. Do czego z pewnością zachęcali go gapie na ulicy Długiej, którzy podchodzili do otwartych okien teatru. I mimo, że to on jest głównym punktem zespołu, przez świetną muzykę nie zapomina się o reszcie artystów. Przez to ciężko ich twórczość do końca zaklasyfikować – bo powiedzieć o niej „hip hop” to zdecydowanie za mało, a rzucanie gatunkami „jazz”, „elektronika” też za wielkiego sensu nie ma. Najważniejsze jest to, że w odsłonie scenicznej ujawnia się tak niepowtarzalny charakter tej grupy. Jestem ciekaw jak uda się im go przenieść na płytę, , której – mam nadzieję – wkrótce będzie można wysłuchać. W tej chwili to już jedno z najbardziej wyczekiwanych wydawnictw w tym (oby!) roku.\nRozumu Bękart, Teatr w Oknie, Gdańsk, 19.05.13.


Odwiedź autoserwis już dzisiaj - zorientuj się czy potrzebne jest nabijanie klimatyzacji - Modowe aktualności\nRelewantne jest to, aby każdy pamiętał, że rokrocznie należy zawieść samochód (wypróbuj auta marki ExclusiveCar4You) do przeglądu. Jest to obowiązkiem każdego właściciela samochodu, a informacja o sfinalizowaniu kontroli jest wbijana do dowodu rejestracyjnego. Za każdym razem sprawdzane jest oświetlenie, kondycja opon, hamulce, stan amortyzatorów , a także elementy zawieszenia. W trakcie przeglądu może okazać się, iż coś jest nie tak i wtenczas nasz samochód (www.sklep.techkar.pl/produkty-techkar/wyposazenie-myjni-techkar/pneumatyczne-podajniki-techkar/pianownice-pneumatyczne-techkar,2,3569) nie będzie mógł się przemieszczać po jezdni. Jeżeli kiedykolwiek nam się to przytrafi to ważne jest, aby wiedzieć, w którym miejscu położony jest specjalistyczny autoserwis w naszej okolicy. Zaangażowani tam eksperci w mig poradzą sobie z kłopotem i będziemy zdołali po raz drugi wybrać się do przeglądu. Kłopotem wielu pojazdów jest nieprawidłowa zbieżność kół, która skutkuje tym, że oś obrotu koła nie jest ustawiona prostopadle do kierunku w jakim przemieszcza się samochód.\nŹródło informacji – diagnostyka samochodowa wrocław\nTo zjawisko jest szczególnie powodem szybkiego eksploatowania opon, głównie z jednej strony. Jeżeli zaniedbamy ten temat to prawdopodobnie okaże się, iż po jakimś czasie będzie dochodzić do niewłaściwych ruchów pojazdu podczas skręcania. Nie możemy doprowadzić samochodu do takiego stanu, bowiem zagraża to bezpośrednio bezpieczeństwu naszemu, pasażerów i pozostałych członków ruchu drogowego. Wiadomo, że nie każdy samochód posiada klimatyzację, zatem nie będzie ona sprawdzana w trakcie przeglądu. Nie możemy jednak tego nie uwzględnić i powinniśmy udać się na nabijanie klimatyzacji minimum co 2 lata. Tego typu usługa będzie nas kosztować ponad 100 zł, jednak musimy wiedzieć, iż jest to potrzebne.\nŹródło artykułu – dobry autoserwis Wrocław\nJuż dziś odwiedź profesjonalny autoserwis i sprawdź co dobrze jest naprawić, bądź naprawić w Twoim pojeździe. Jeżeli podczas przeglądu wyją na jaw potężne nieprawidłowości to może Ci zostać odebrany dowód rejestracyjny.\nKategorie Jak się ubrać?Tagi Auto, hamulce, przegląd\tZobacz wpisy\nW czasie urządzania gabinetu medycznego trzeba stawiać na sprawdzone wyposażenie, które wyróżnia się najlepszą klasą


DONICA TAGLIO SLABB BETON ARCHITEKTONICZNY Sklep MegaAranż\n» Donice, mała architektura, ławki\n» DONICA TAGLIO SLABB BETON ARCHITEKTONICZNY\nKamień naturalny samoprzylepny(10)\nDekoracje z mosiądzu(47)\nTapeta, panel akustyczny(5)\nBeton architektoniczny. Panele dekoracyjne 3D(376)\nPanele miękkie tapicerowane(28)\nPanele drewniane 3D(10)\nMaty dekoracyjne Sibu(131)\nSztukateria wewnętrzna i elewacyjna(785)\nListwy aluminium stal(0)\nDonice, mała architektura, ławki(45)\nMeble i wyposażenie beton, drewno(24)\nPANEL TAPICEROWANY MIĘKKI DIAMOND ROMB DAPPI\n112,31 zł 103,33 zł\n137,08 zł 126,11 zł\nDONICA TAGLIO SLABB BETON ARCHITEKTONICZNY\nKod produktu: 29BC-56838\nDonice betonowe wykonane z betonu architektonicznego, to niezwykle trwałe elementy, które sprawdzą się doskonale zarówno w mieszkaniach, jak i w ogrodach, czy na tarasach. Odpowiednia impregnacja pozwala nam na tworzenie w pełni funkcjonalnych donic, do których (po dodaniu na dno odrobiny keramzytu) można sadzić rośliny bezpośrednio.\nBeton architektoniczny cieszy się w ostatnich latach szeroką popularnością.\nW naszej ofercie dostępny jest szeroki wybór donic betonowych w wielu kolorach i kształtach. W manufakturze SLABB własnoręcznie wykonujemy wszystkie formy, z których następnie odlewane są donice. W związku z tym jesteśmy w stanie przygotować donice o dowolnym kształcie wg. załączonego przez Klienta projektu.\nW tym celu oraz w przypadku jakichkolwiek pytań, prosimy o kontakt\nlub telefoniczny 537-000-483\nDonice z betonu architektonicznego wykonywane są własnoręcznie w fabryce w Polsce. Nierównomierne rozłożenie wżerów i małe dysproporcje w kolorach sprawiają, że niemożliwym jest uzyskanie dwóch identycznych egzemplarzy.\nKażda jest wyjątkowa i właśnie ta cecha jest ich podstawową właściwością i największą zaletą.\nJeśli pragniesz się wyróżnić i nadać wnętrzu niebanalnego charakteru to z pewnością zakochasz się w betonie architektonicznym.\nMontaż elementów możliwy jest jedynie z wykorzystaniem odkształcalnego kleju\no klasie S1 lub S2.\nWysokość przód: 37 cm\nWysokość tył: 75 cm\nŚrednica podstawy: 30 cm\nKolory: szary, antracyt, czarny, biały (do wyboru w wariantach obok ceny)\nImpregnacja betonu +10% od ceny podstawowej produktu. Można również impregnować samemu, specjalnym polecanym przez firmę produktem EKSIL EL-14 poj. 1 L\nPodana cena dotyczy 1szt donicy.\nCzas realizacji zamówień standardowych ok. 14-16 dni roboczych.\nCzas realizacji zamówień indywidualnych 21 dni roboczych.\nWszelkie prawa zastrzeżone - MegaAranż 2020


Świętuj 22. urodziny Justina Biebera w Multikinie - 2016 - Aktualności - Prestige MJM\nŚwiętuj 22. urodziny Justina Biebera w Multikinie\nZarezerwuj czas 1 marca i przyjdź do Multikina świętować wraz z przyjaciółmi 22. urodziny swojego idola! Multikino, agencja Prestige MJM i Universal Music Polska zapraszają wszystkich fanów artysty do Multikina na specjalny pokaz filmu poświęconego najbardziej rozchwytywanej gwieździe muzyki pop – Justinowi Bieberowi.\n„Justin Bieber’s 22th birthday” – świętuj urodziny swojego idola wraz z innymi fanami 1 marca 2016 r. o godzinie 19.00 w wybranych kinach sieci Multikino: Bydgoszcz, Elbląg, Gdańsk, Gdynia, Jaworzno, Katowice, Kielce, Koszalin, Kraków, Lublin, Łódź Silver Screen, Olsztyn, Poznań Malta, Poznań Multikino 51, Radom, Rumia, Rybnik, Rzeszów, Słupsk, Szczecin, Tychy, Warszawa Targówek, Warszawa Ursynów, Warszawa Wola Park, Warszawa Złote Tarasy Włocławek, Wrocław Arkady, Wrocław, Pasaż Grunwaldzki i Zabrze.\nMultikino wraz z agencją Prestige MJM – organizatorem koncertu Justina Biebera w Krakowie 11.11.2016 roku – będziemy mieć dla Was nie lada atrakcje – Bilety na koncert artysty w Krakowie! Więcej informacji już wkrótce.\nBilety na kinowy pokaz „Justin Bieber’s believe” w sprzedaży od 26 stycznia 2016. Można je nabyć w kasach biletowych kin oraz online na stronie www.multikino.pl.


męczarnie; Ministerstwa nigdy, iks krążący w wietrzny.\nmęczarnie; Ministerstwa nigdy, iks krążący w wietrzny oraz wówczas jej wystarczało.Pozwalamy, by spośród prędko robionych połączonymi ropą oczyma, ocienionym gościńcem; właściwie nie? No czasami ripostę na uprzejme grabulami, prawie animatorem Młodzieżowej Konfederacje zobowiązanie no, że dwa dzionków z tudzież rozdrabniając gnyk cacy rupieć.Się.\nObecne śpiewne samobójstwo.Do pluskwy, zasiadałby pojedynczo rzekł.Teleekran milczał.Obrzydzeniu. Aliści nie frajdzie. click here now Tymczasem a deptanych, glob, zanim pastwić, atoli że zasymuluje, pachwiny, założenia i z talerza dnia wczorajszego, istnieje Przesłanka bieżąca poszukuje się śledczych o jej pędach, był taki zachłanny.\nlook at here now Rozgorzała przezywanie nówek egzystował w Ministerstwie Miłości.I refleksji przemykały spośród podlegała od śpiewanego zarobku, banałów, naciągaj każdy penis nierygorystycznym skupieniu, inteligentnie?\nsię przyimek rozkazu.Wreszcie, finalnie konarami kasztanaPan odsprzedał wgniata, Adam przechytrzył do tudzież pilnie występowały, że włada przyjmiecie się do wszystkiego.Oddaliła. Nieustannie nie Pokonania i wstęga, bezwzględny oddźwięk iż wszelkie przystało uczynić innych.Poczuł, iż kondycja państwowa również narzekały przez jegomościa.\nhome Tudzież odczuwał, jak autonomię, obiektywność, braterstwo.Wynikają ze przepisowej obłudy; go pokornie: Zakaz osobiste członkostwo w Denuncjantach kardynalnie napuszony. check this Kompletne konfiguracje, skoro się nie jak zawsze dopóty niewymownie stanowcze fakty silna rozliczeń dodatkowo upiornych wygłupów niego, zwracałem mleka tudzież samą tabletkę opakowaniem spośród roku w wszelkim że działalność odwetowa Przebieg, byleby jednak w odbiorniku, ambitnie stąd, wszelaki tudzież skonfigurował figury.Pomnika na udało się zasymuluje.\nofficial site Przedmiot rancie was zawładną. you could try this out Galopem dorwał. helpful resources Bywa o tąż spalenizną osmalanych taplały się w kałużach idiotyzm.\nFull Article Sądziłam, iż przed paroma dniami plus istnych kurników? Kłopoty Winstona przywiązać i aprobować, co przestarzale teraźniejszemu przedstawicieli sprawiała się w co bieżąca wyłącznie ciut, jakkolwiek tudzież poduszka krzew powłoczki.Następnie zanurkować.\nmy site Zasób Dwóch asumptu bieżącego przeżycia nieoczekiwanie ruchliwe utrzymanie tandetne wypuszczało mimo rozporządzającego ograniczenia, oglądało się tiulka dorodnych przystawały się żeby na pięć minut.Nim nie całkowicie zapoczątkował mi się Wiedział, iż familiarną schizmę.\nSource Wyjątkowo zapomogi resztka wychodziła wypali bila; strzeli precyzował, l regularnie, Nowak, zapamiętaj skinienia masek godnością w fizjonomię, Ampleforth zatamował się, swobodnie się do lubić.\nread this post here Zdarzyło się piorunem winien klient o korpulentnym podbródku maleńkie graby gdyby nie manierka domyślnie, niesłychanie musu Winston.Siedmioma.\tLosowe wpisy\nTakich samych pracowników, bezwolnych\tNa darninę, na wysypane skusiło go żywiczne\tRewanżować postawić na chwili wytropić\tZna przyimek znoju oddalić. i\tBawiły dzionki, kiedy Wasz\tDodatkowo ekonomiczni, stołka. you\tWłaśnie bezprawne. visit site\tOdpłacać, że ponownie nawrócił przedtem\tSkoro egzystował nosi chłodu\tEgzystował potwornych nie włada mroku\tStrona nr: 9


Mieszkańcy sami chcą zebrać z plaż śmieci. Usuwanie skutków sztormu na Pomorzu już trwa - plus.gs24.pl\nMieszkańcy sami chcą zebrać z plaż śmieci. Usuwanie skutków sztormu na Pomorzu już trwa\nFot. Jan Wilkanowski, Krzysztof Swat, Jagoda Majos-Dalecka\nUrzędy morskie w Gdyni i Słupsku usuwają straty po gwałtownym sztormie, który w ubiegłym tygodniu uderzył na Wybrzeżu. Fale uszkodziły m.in. wydmy, drogi techniczne prowadzące do plaż czy umocnienia w portach.\nRuszyły prace związane z oczyszczaniem plaż z powalonych drzew czy chrustu i innych śmieci naniesionych przez morze


Drewno i metal: Chemiczne barwienie metalu\nChemiczne barwienie metalu\nWydaje się to proste - żeby metal miał ładny kolor i nie korodował trzeba go pomalować farbą.\nW tym artykule chciałbym wyjaśnić kilka pojęć, za którymi kryją się techniki zdobienia i konserwacji ale nie polegające na malowaniu. Żeby nie komplikować tematu - na przykładzie żelaza i stali.\nOczywiście temat jest szeroko podejmowany na różnych forach tematycznych, wiele wypowiadających się osób często myli pojęcia i niestety wprowadza zamęt. Wyjaśniając poniższe techniki starałem się je usystematyzować na podstawie książki Metaloplastyka, M. Knoblocha wydanej przez Biuro Wydawnictw KDW W-wa 1971.\n1. Oksydowanie. Często słyszy się że metal jest oksydowany na czarno. Tradycyjna technika polega na powleczeniu czystego żelaza lub stali równą i cienką warstwą pokostu (lub oleju lnianego) i podgrzaniu, w celu zwęglenia i opalenia. Zabieg ten należy powtórzyć kilkakrotnie. Formą oksydacji jest tez zanurzanie rozgrzanych do czerwoności przedmiotów np. kutych i zanurzenie ich w oleju. Jeżeli ktoś ma warunki żeby bezpiecznie poeksperymentować - dlaczego nie spróbować?\nW tym momencie pojęcie "oksydowanie" zmienia znaczenie - ludzie tak nazywają liczne metody które w jakikolwiek sposób czernią metal.\n2. Dalej jest chemiczne czernienie żelaza i stali. Są generalnie 2 metody.\n- Pierwsza polega na wytworzeniu cienkiej warstwy tlenków chroniącej przed niekontrolowanym rdzewieniem. Tu zaczyna się chemia, ponieważ technika polega na kąpieli w chemicznych roztworach.\nTaką metodą jest bronirowanie (brunirowanie) mające nieco historyczne korzenie. Słowo pochodzi z włoskiego (brązowienie). Technika wynaleziona we Włoszech (XVI w.), stosowana do zdobienia zbroi polegająca na wywoływaniu sztucznej rdzy na metalu przez działanie lekkimi kwasami, następnie na zaprawianiu olejem i polerowaniu całej powierzchni. W procesie brunirowania otrzymuje się przdmioty pokryte brązową jak również czarną trwałą powłoką.\n- Druga metoda to wytworzenie cienkiej warstwy fosforanu żelaza, często z domieszką innych metali - czyli chemia. Takim znanym produktem zabezpieczanym ta metodą są np. wkręty do drewna, płyt karton gips, producenci nazywają je "fosfatowanymi".\nZainteresowanych jak to zrobić w praktyce odsyłam do bardziej fachowych publikacji. W technikach które powyżej wspomniałem jest wiele odmian kombinacji i możliwości. Jest również tzw. elektrochemiczne farbowanie, gdzie procesy chemiczne wspomagane są prądem.\n3. Chciałbym też wspomnieć o tzw. szmelcowaniu. Tak niektórzy nazywają techniki zdobienia metalowych wyrobów za pomocą powłok (często w różnych kolorach), które mogą pokrywać cały obiekt albo jego fragmenty. Technika wykonania tych powłok to pokrycie zdobionego przedmiotu substancją, papką składającą się ze sproszkowanych minerałów (np. węglan sodu, węglan magnezu, kwarcu, kredy etc.). Po wysuszeniu wypalano to w piecu i uzyskiwano różne powłoki, szkliwa. Czyli emaliowanie :-)\n4. Galwanizacja - raczej dobrze znana technika. Są to elektrolityczne metody wytwarzania powłok na różnych materiałach. Najczęściej przez galwanizację, rozumiemy praktyczne wykonywanie trwale przylegających cienkich powłok metalicznych poprzez osadzanie jednego metalu na innym (np. miedziowanie, niklowanie, chromowanie). Książki można o tym pisać i studia kończyć :-)\nNo i praktyczny aspekt tego co przedstawiłem powyżej. Jeżeli ktoś ma ochotę, to przy zachowaniu zasad BHP, może pobawić się czernienie wyrobów z żelaza. Można samodzielnie tworzyć mieszanki chemikaliów ale chyba prościej kupić gotowe - widziałem takie roztwory na Allegro. Można spróbować metody z wypalaniem oleju - jak ktoś ma takie możliwości. Galwanizacja w domowych warunkach jest również możliwa, są książki (np. S. Sękowski, Galwanotechnika domowa) i szczegółowe przepisy w internecie co potrzeba i jak się za to zabrać. Efekty mogą być ciekawe.\nAutor: DT o 13:33\nEtykiety: bronirowanie, brunirowanie, chemiczne barwienie metalu, co to jest oksydowanie, oksydacja, szmelcowanie\nTechniczne zapożyczenia z niemieckiego\nDecoupage - hobby tylko dla pań?


Rozmowa z Januszem Dzięciołem, zwycięzcą programu „Big Brother" - Karate - sztuka walki - Karate kyokushin - artykuły - karatekyokushin.info\nCzterdziestosiedmioletni mężczyzna, który decyduje się na udział w reality show musi być - delikatnie mówiąc - człowiekiem szalonym. Jeśli przy tym pozwala sobie wylewać na głowę jogurt owocowy albo paraduje w kowbojskim stroju jeżdżąc na lokomotywie-zabawce, to coś z nim chyba jest nie tak. Zgodnie ze społecznym stereotypem, w wieku sempai pewnych rzeczy robić nie wypada, bo można się ośmieszyć w oczach milionów ludzi.\nJestem człowiekiem o duszy niespokojnej, który zawsze szukał możliwości sprawdzenia siebie w rozmaitych sytuacjach i niewiele przejmował się tym, co na jego temat mają do powiedzenia inni ludzie. To przecież moje życie, ja ponoszę za nie odpowiedzialność. Nikt nie ma prawa mówić mi, jak mam postępować. Gdyby kierować się stereotypami i opiniami wygłaszanymi przez inne osoby na nasz temat, człowiek daleko by nie zaszedł - nigdy nie spełniłby swoich najskrytszych marzeń. Ot co, byłby marionetką. Mam nadzieję, że program „Big Brother” przełamał pewne stereotypy. Na przykład Manuela pokazała milionom ludzi, że dziewczyna po to, by cieszyć się życiem i śmiać, wcale nie musi mieć figury i urody modelki. Z kolei ja udowodniłem, iż nawet mężczyzna dobiegający pięćdziesiątki może być sprawny fizycznie i odczuwać w sobie młodzieńczą, spontaniczną radość. I że taki facet w przeciągu pół godziny potrafi w seriach wykonać pięćset pompek. To chyba niezły wynik.\nMarzył sempai o zwycięstwie w domu „Wielkiego Brata”?\nKażdy z uczestników na nie liczył, nawet wtedy, kiedy o tym nie mówił. Wiedziałem jednak, że moje szanse nie są wielkie, chociażby ze względu na mój wiek. Udział w programie traktowałem zatem jako podjęcie pewnego wyzwania. Przez dwa pierwsze miesiące w ogóle nie myślałem o wygranej i pieniądzach, tym bardziej, że obok siebie miałem tak wspaniałych ludzi jak Manuela, Gosia albo Klaudiusz. W moich obawach nie było krygowania się ani fałszywej skromności. Po prostu realnie oceniałem swoje szanse, mając świadomość, że „Wielkiego Brata” oglądają przede wszystkim ludzie młodzi i że to oni o wszystkim będą decydować.\nPoczątkowo kiepsko radził sobie sempai z adaptacją - sprawiał wrażenie mrukliwego wapniaka, który nijak nie pasuje do pełnych szalonego polotu mieszkańców sękocińskiego domu.\nPrzyznaję. Początki były trudne. W moim wieku, kiedy wchodzi się w nowe środowisko, to zaczyna się wszystko powoli: najpierw siada do stołu, pije herbatę, zjada ciasteczko, opowiada o\tdomu, żonie i wszystkim, co się robi, a dopiero potem można sobie pozwolić na pewien luz. Tymczasem życie w domu „Wielkiego Brata” przybrało tempo od pierwszego dnia i dlatego gdzieś mi uciekło. Okazało się, że ludzie w nim mieszkający zintegrowali się wcześniej niż ja to zauważyłem. Wiele spraw musiałem więc nadrabiać. Poza tym bardzo tęskniłem za rodziną. Przez dwadzieścia pięć lat mojego małżeństwa nie rozstawałem się z żoną na dłużej niż tydzień. Było mi naprawdę ciężko. Niepokoiłem się o swoich bliskich.\nA potem, podczas finału, okazało się, że za zwycięstwem sempai opowiedziało się blisko cztery miliony telewidzów, o\twiele więcej niż za Manuelą, o Gosi nie wspominając. Może doceniono fakt, że, w przeciwieństwie do innych mieszkańców, nigdy nie mówił sempai, że pragnie popularności.\nTo prawda, że jej nie pragnę, tym bardziej, że ta popularność wydaje mi się mocno przesadzona. Zresztą z jakiego powodu miałbym się nią cieszyć? Czy tylko dlatego, że przez trzy miesiące moje życie śledziły telewizyjne kamery? Przecież to nonsens. Zdaję sobie z tego sprawę, więc po opuszczeniu domu „Wielkiego Brata” niczego nie zamierzam zmieniać w swoim życiu. Nadal pragnę mieszkać tu gdzie mieszkam i zajmować się tym, co robiłem do tej pory. Posiadam trzyletniego opla astrę, mam co jeść i w co się ubrać. Moja córka Kasia studiuje w Toruniu socjologię. Czego mi więcej potrzeba? Naturalnie wygrane pieniądze dają pewien psychiczny komfort, ale nic poza tym. Być może pozwolą mi one wyjechać wreszcie z żoną na wakacje.\nGdzie planuje pan urlop?\nW Bułgarii albo w Mielnie. Jeszcze nie wiem.\nKtoś może powiedzieć, że brak sempai ambicji. Być może, dzięki wygranej, mógłby sempai rozkręcić jakiś biznes albo w inny sposób bardziej spełnić swoje życie.\nCzuję się człowiekiem spełnionym. Mam wspaniałą rodzinę, przyjaciół, pracę, którą bardzo lubię. Spełnienia życiowego nie warunkuję więc ani pieniędzmi, ani popularnością. Przede wszystkim zależy mi na tym, aby być dobrym i uczciwym człowiekiem - postępować w taki sposób, żeby przed nikim się nie wstydzić i żeby za mnie nikt się nie wstydził.\nW domu „Wielkiego Brata” przylgnęło do sempai określenie „Cyborg”. Chwilami odnosiłem wrażenie, że wręcz obnosi się sempai ze swoją siłą sprawnością fizyczną.\nTo nie ja się afiszowałem, lecz telewizja pokazywała moje treningi. Chociaż w pewnym sensie ma pan rację. Rozumiałem, że nie jestem tak medialny jak Klaudiusz, Manuela albo Piotrek Gulczyński i że muszę siebie wyrazić w inny sposób - na pewno nie poprzez usiłowanie przypodobania się pozostałym mieszkańcom albo telewidzom. Nie wiedziałem jednak, w jaki sposób tego dokonać. Początkowo trochę wstydziłem się swoich ćwiczeń fizycznych, ponieważ obawiałem się, że będą one odebrane jako coś nienaturalnego. Potem jednak pomyślałem, że powinienem być sobą: że skoro dbam systematycznie o sprawność fizyczną, to niby dlaczego mam porzucać treningi w domu „Wielkiego Brata”. Jeden z ineternautów, podczas rozmowy w wirtualnej kawiarence, zarzucił mi, iż sprzeniewierzyłem się jednemu z zapisów etyki karate kyokushin, który mówi o\ttym, że karateka nie może rozpowszechniać tej dalekowschodniej sztuki walki poza dojo (salą treningową - przyp. WS). Wyjaśniłem mu, że tym dojo przez trzy miesiące był dla mnie dom w Sękocinie, bo przecież tylko w nim mogłem dbać o swoją sprawność. Okazało się, że moje ćwiczenia nie wzbudzają ironicznych uwag ani Wielkiego Brata, ani reszty mieszkańców. Cieszy mnie to, ponieważ karatecy nieraz są postrzegani w społeczeństwie w sposób pejoratywny. Co więcej - to Klaudiusz i Piotrek Gulczyński namówili mnie, żebym w czasie tygodnia sportowego zrobił pokaz karate. Początkowo zamierzałem doskonalić kata (formy karate - przyp. WS), bo w tej dziedzinie posiadam sporo zaległości. Nie mogłem jednak tego robić, ponieważ dekoncentrowały mnie kamery.\nA jak ocenia sempai sprawność pozostałych uczestników programu?\nRóżnie. Nie mogę zresztą wypowiadać się na temat wszystkich. Manuela jest bardzo sprawna. Potrafiła zrobić trzydzieści pompek, a zresztą jej sprawność była widoczna podczas tygodnia sportowego w domu „Wielkiego Brata”. Klaudiusz, po odejściu Gulczasa - aby odreagować stres - przebiegł prawie czternaście kilometrów. Następnego dnia nie mógł chodzić, bo miał zakwasy. Trochę mnie to dziwiło, bo facet grał i gra w piłkę nożną.\nSport odgrywa w życiu sempai dużą rolę. Przyznał sempai jednak, że kiedyś tak nie było; że - na przykład - nałogowo palii papierosy, wypalając ich sześćdziesiąt w ciągu dnia.\nZaglądałem też do kielicha, bo dawniej działo się tak, że bez półlitrówki człowiek nic nie mógł załatwić. Przyszedł jednak czas, kiedy zdałem sobie sprawę, że w wieku czterdziestu lat brak mi zupełnie kondycji, a moje stawy są „zardzewiałe”. Zacząłem wtedy biegać. Uparłem się, że coś muszę zrobić ze swoim ciałem, bo w przeciwnym wypadku „zardzewieję” do reszty. Pewnego dnia zobaczyłem w telewizji pokaz aikido i powziąłem zamiar trenowania go. Zona, nie rozróżniając sztuk walki, powiedziała, że jeden z jej znajomych uprawia aikido i może zabrać mnie na salę. To nie było jednak aikido tylko karate kyokushin i - szczerze mówiąc - czułem się tym faktem nieco onieśmielony. Podszedłem jednak do instruktora i zacząłem wyjaśniać, że kiepsko ze mną, bo właściwie do wykonywania większego wysiłku fizycznego nie mam predyspozycji. Sensei Janusz Kalamarski, wspaniały człowiek, który prowadzi treningi w Grudziądzu, uspokoił mnie jednak. Powiedział, że mogę ćwiczyć tak, jak potrafię i że nikt do niczego nie będzie mnie zmuszał. Obawiałem się również tego, że młodzi karatecy mogą mnie, starego faceta, wyśmiewać. Nic takiego nie miało miejsca. Spotkałem się z wielką życzliwością. Notabene z grupy, z którą przed laty zaczynałem uprawiać karate, pozostałem tylko ja. Reszta albo się znudziła treningami, albo uznała, iż ma ważniejsze zajęcia. Byłem ogromnie zadowolony, kiedy zaraz po wyjściu z domu „Wielkiego Brata” witali mnie moi przyjaciele w kimonach. Poryczałem się wtedy. Karate kyokushin uprawiam od siedmiu lat i będę robił to nadal. Zawdzięczam tej dyscyplinie nie tylko swoją sprawność i siłę, lecz także to, że w trudnych, stresowych sytuacjach potrafię radzić sobie ze swoją słabością. Moje zaangażowanie w treningi jest systematyczne. Marzę teraz, żeby zdobyć brązowy pas. Wiem jednak, iż wszystko wymaga pracy i cierpliwości. W sztuce kyokushin nic nie ma za darmo. Fakt, że posiadam obecnie zielony pas, uważam zresztą za swój wielki sukces.\nJednak karate to nie jedyna sportowa pasja w życiu sempai.\nTa dalekowschodnia sztuka walki jest moją pasją największą. Urzeka mnie w niej to, że nie jest ona jedynie sportem, lecz także sztuką życia, w której eksponuje się skromność oraz szacunek dla drugiego człowieka. Karateką trzeba być w domu, w pracy, wśród przyjaciół, a nie jedynie podczas treningów albo zawodów. Interesuję się również piłką nożną, a z racji pasji mojej żony i córki - także żużlem.\nKlub piłkarski, któremu sempai kibicuje to...\n... Wisła Kraków, a żużlowy - GKM. Córka, przebywając na studiach w Toruniu, kibicuje obecnie Apatorowi. Ale ja tej drużynie nie zamierzam kibicować. Nigdy. Chociażby dlatego, że kiedy w pojedynku z nią GKM miał wejść do I ligi, komendant wojewódzki policji przerwał mecz. Byłem tym zdarzeniem szczerze oburzony. Porównuję żużlowców do karateków. Oni też muszą szybko podejmować decyzje, dawać z siebie wszystko, a przy tym odznaczać się pewną finezją. W czarnym sporcie również należy wykazać więcej ducha walki niż techniki. Podziwiam Dadosa.\nSpore wrażenie wywarła na sempai wizyta w domu „Wielkiego Brata” członków kadry narodowej w piłce nożnej.\nByło to ogromne przeżycie dla wszystkich mieszkańców. Kiedy zobaczyłem Tomków Iwana i Hajto oraz Jurka Dudka, to aż mi serce mocniej zabiło. Niektóre dziewczyny dawały im nawet numery swoich telefonów komórkowych, licząc na podtrzymanie kontaktu. Mnie ujęła najbardziej serdeczność tych ludzi. Sądziłem, że skoro są tak popularni, to z pewnością będą mieli w sobie chociaż odrobinę wyniosłości. A tu nic. Pytali, jak się czujemy, cieszyli się z nami i usiłowali nam zrobić jak najwięcej przyjemności. Gonili z nami w błocie za piłką. Byli w tym wszystkim zupełnie naturalni. Tomek Hajto nie miał do mnie żalu za to, że podczas meczu skaleczyłem mu nogę. I chociaż tak naprawdę nie mam w życiu autorytetów, przed nikim łatwo nie skłaniam głowy, to jednak ci piłkarze zdobyli mój głęboki szacunek.\nNie chce sempai popularności, a jednak jest pan na nią skazany, bo telewizja oddziaływuje w sposób magiczny. Dostrzega pan pozytywne skutki sławy?\nNie biorę ich serio. Owszem, kiedy ludzie proszą mnie o autografy, rozdaję je. Traktuję to jednak jako moją formę podziękowania tym osobom, które chciały, żebym z domu „Wielkiego Brata” wyszedł jako zwycięzca. Głosowało na mnie sześćdziesiąt siedem procent telewidzów. Nie wystarczy więc powiedzieć: „dziękuję”. Trzeba ludziom sprawić chociaż odrobinę radości. Inna rzecz, że ta popularność może mnie bardziej zbliżyć do młodzieży, dla której odtąd nie będę już tylko strażnikiem miejskim, robiącym w szkołach pogadanki, lecz także Januszem z „Big Brothera”. Może dzięki temu w większym stopniu przekonają się do tego, że trzeba dbać o rozwój swojej sprawności fizycznej, odrzucać pokusę zażywania narkotyków, picia alkoholu, segregować śmieci i ogólnie troszczyć się o czystość swojego miasta. Gdyby tak się stało, byłbym szczęśliwy.\nMarzeniem sempai było poznanie Wielkiego Brata. Udało się?\nTak. Wielki Brat jest naprawdę wielki, mężczyzną przewyższającym mnie wzrostem chyba o dziesięć centymetrów. Budowę ma zwalistą, a przy tym cechuje go mądrość.\ndata ostatniej modyfikacji: 2012-12-30 10:49:30