Zainwestuj mądrze 500 zł od państwa - Adcity - miasto informacji\nYou are here: Home / Aktualności / Zainwestuj mądrze 500 zł od państwa\nJuż 100 zł otrzymywane co miesiąc i odłożone na konto oszczędnościowe, po 18 latach pozwoli zgromadzić 28 206 zł. Inwestując całe 500 zł będziemy mogli sprezentować dziecku na „osiemnastkę” dobrej klasy samochód, albo kawalerkę. Wczoraj Sejm pracował nad sztandarowym programem rządu „Rodzina 500+”. BGŻOptima podpowiada, co można zrobić z otrzymywanymi regularnie pieniędzmi, aby jak najskuteczniej pomnożyć je z myślą o przyszłości dziecka.\nAlbert Einstein miał powiedzieć, że procent składany jest największym wynalazkiem ludzkości. Niewielka nawet kwota wpłacana regularnie może przekształcić się w sporą sumę dzięki kapitalizacji odsetek powiększających kapitał, od którego są liczone. Eksperci BGŻOptima wyliczyli, ile na procencie składanym mogliby zarobić beneficjenci programu „Rodzina 500+”, gdyby część lub całość wsparcia od państwa oszczędzali lub inwestowali przez maksymalny czas wypłacania świadczenia, czyli przez 18 lat. Po 216 miesiącach, nawet lokując pieniądze systematycznie na zwykłym koncie oszczędnościowym, można uzbierać co najmniej na czesne na pięć lat studiów.\n“Ideę systematycznego oszczędzania dobrze oddaje stwierdzenie, że jest to obecne wyrzeczenie dla przyszłych korzyści. Ta myśl powinna przyświecać każdemu, kto zastanawia się jak zabezpieczyć finansowo przyszłość swoich dzieci. Moment na rozpoczęcie inwestowania jest idealny. W budżecie domowym pojawią się dodatkowe pieniądze, które można wydać na kolejną zabawkę, ale można też zacząć odkładać na przyszłość. Zabawka po 18 latach będzie na pewno mniej warta niż środki które zgromadzimy” – mówi Maciej Kudyba z BGŻOptima.\nEksperci BGŻOptima przyjęli trzy warianty pomnażania pieniędzy z rządowego programu „Rodzina 500+”: minimalistyczny, w którym odkładamy co miesiąc 100 zł, pośredni – 300 zł i wersję zakładająca przeznaczenie na przyszłość dziecka pełnych 500 zł. Zysk z każdej opcji został obliczony według trzech scenariuszy inwestycyjnych. W pierwszym założenie jest takie, że średnioroczna stopa zwrotu z inwestycji przez 18 lat wyniesie 2,5 proc., w drugim będzie to 4,2 proc., w trzecim 5,3 proc.\nPierwszy scenariusz jest mocno konserwatywny, odpowiedni dla osób o niskiej tolerancji na ryzyko inwestycyjne, zainteresowanych lokowaniem środków na koncie oszczędnościowym. Drugi również jest mocno zachowawczy. Obrazuje strategię inwestowania np. w fundusze pieniężne. Trzeci uwzględnia nieco wyższy profil ryzyka i odnosi się do inwestycji w fundusze mieszane.\nW pierwszym scenariuszu z dużą dozą pewności możemy wyliczyć ile pieniędzy uzbiera się na koncie po 18 latach. W obliczeniach uwzględniono dokonywane samodzielnie regularne miesięczne wpłaty na konto oszczędnościowe, w tej samej wysokości, z miesięczną kapitalizacją, pomniejszone o „podatek Belki”. Nie wzięto natomiast pod uwagę korekty na wpływ inflacji na ostateczny wynik, jak również podatku z tytułu przekroczenia drugiego progu podatkowego.\nTrzeba zaznaczyć, że w drugim i trzecim scenariuszu wyliczenie zysku przysparza już większych trudności, gdyż wartość jednostki uczestnictwa podlega stałym zmianom. Dla uproszczenia przyjęliśmy średnioroczną stopę zwrotu inwestycji w fundusze rynku pieniężnego oraz mieszane z ostatnich 10 lat i na tej podstawie oszacowaliśmy potencjalne korzyści z inwestycji.\nW najbardziej konserwatywnym scenariuszu, gdzie po prostu regularnie wpłacamy część lub całość środków z pomocy rządowej na konto oszczędnościowe, po 18 latach, przy wpłacie 100 zł miesięcznie, uzbiera się kwota 26 080 zł. W tym wartość kapitału wyniesie 21 600 zł. Reszta to odsetki. Nie dużo, ale na opłacenie czesnego na studia wystarczy.\nPrzeznaczając 300 zł na oszczędności uzbieramy i na opłacenie nauki i zostanie jeszcze niemałe kieszonkowe. Zgromadzimy 64 800 zł kapitału, który wypracuje 19 817 tys. odsetek. Łącznie na koncie beneficjenta uzbiera się aż 84 617 zł. Gdyby na inwestycję przeznaczyć całe 500 zł, suma na koniec okresu oszczędzania wyniesie 130 398 zł. W tym 108 000 zł to wpłacony kapitał.\nCo, jeśli rodzice mają większe apetyty i chcieliby uzyskać większe korzyści, niż te możliwe do wypracowania na koncie oszczędnościowym? Zobaczmy jakie efekty przyniesie inwestycja w prosty, mało ryzykowny fundusz inwestycyjny. Przyjmując średnie roczne stopy zwrotu takich funduszy w ciągu ostatnich 10 lat (4,2 proc.), kwota wypracowana ze 100 zł rośnie do 29 826 tys. zł. Inwestowanie 300 zł przyniesie już 89 479 zł, a całe 500 zł po 18 latach może dać potencjalnie aż 149 131 zł zysku.\nZyskowność inwestycji ze środków wypłacanych przez państwo idzie znacząco w górę w trzecim scenariuszu, kiedy lokujemy pieniądze w fundusz mieszany. Ryzyko jest większe niż w scenariuszu drugim, ale też potencjalny zysk jest bardziej atrakcyjny. Zainwestowane 100 zł zamieni się w 32 617 zł, 300 zł po 216 miesiącach regularnych wpłat przyniesie 97 850 zł. Dzięki 500 zł, możemy wypracować nawet do 163 084 zł.\nTo już naprawdę spory kapitał na start w dorosłe życie. Spokojnie wystarczy na kawalerkę, a w niektórych miastach nawet na mieszkanie kilkupokojowe.\n“Warto pamiętać, że długoterminowe oszczędzanie nie musi oznaczać nabycia konkretnego, dedykowanego produktu inwestycyjnego. Na rynku znajdziemy wiele funduszy umożliwiających pomnażanie oszczędności w formule otwartej, czyli, bez opłat za wejście i wyjście, z możliwością zakończenia lub zmiany na inny fundusz w każdej chwili – np. w jakiejś nagłej sytuacji życiowej. Wysoka płynność jednostek uczestnictwa TFI jest jedną z ich podstawowych zalet. Co więcej, dają one możliwość inwestowania zarówno na rynku krajowym, jak i za granicą” – podkreśla Maciej Kudyba.\nPrevious article Światło LED bezpieczne dla wzroku – obalamy mity\nNext article Do końca lutego nowa wersja podatku od sprzedaży detalicznej\nW INEA można będzie zobaczyć widowiskową galę bokserską – Polsat Boxing Night „Chwila


Archiwum Ringelbluma. Konspiracyjne Archiwum Getta Warszawy. Tom 24, Obozy pracy przymusowej [Marta Janczewska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00066 002989 21513921 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Marta Janczewska Liczba stron:\nISBN: 978-83-235-2138-9 Data wydania: 2017-10-22\nW s t ę p Obozy pracy przymusowej dla Żydów na terenie Generalnego Gubernatorstwa Obozy pracy przymusowej dla Żydów do akcji „Reinhardt” Już na drugi dzień po utworzeniu Generalnego Gubernatorstwa Hans Frank wydał dwa rozporządzenia dotyczące pracy Polaków i Żydów (oba datowane 26 paździer- nika 1939 r.). Pierwsze z nich wprowadzało obowiązek pracy dla Polaków w wieku 18–60 lat, rozszerzone rozporządzeniem Franka z 14 grudnia 1939 r. na młodzież w wieku 14–18 lat1. Na mocy drugiego rozporządzenia przymusowi pracy podlegali wszyscy Żydzi od 14 do 60 roku życia, z zastrzeżeniem, że granice wieku mogą zostać w razie potrzeby rozszerzone2. Te dwa akty prawne stały się podstawą tworzenia wszyst- kich obozów pracy powstających na terenie GG. Niemcy korzystali z darmowej (lub prawie darmowej, o czym dalej) żydowskiej siły roboczej już od pierwszych dni okupacji, wraz z upływem czasu zmieniały się jedy- nie formy jej organizacji. Stałym elementem pozostawał terror, który temu towarzyszył oraz prymat ideologii nad rachunkiem ekonomicznym. Od wiosny 1940 r. poszczególne Judenraty zostały zobowiązane do dostarczania codziennie stałej liczby robotników żydowskich, którzy byli zatrudniani na licznych pla- cówkach pracy (czyli w warsztatach, fabrykach, urzędach itp. znajdujących się w miejscu zamieszkania robotników, w miejscach, gdzie istniały społeczności żydowskie). Ponadto musiały one dostarczać robotników do obozów pracy, czyli zamkniętych miejsc pracy przymusowej w miejscowościach odległych, do których pracownicy byli przewożeni z miejsc stałego pobytu (często robotników do obozu dowożono z kilku miejscowości 1 Na temat organizacji powszechnego przymusu pracy dla Polaków zob. C. Madajczyk, Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce, Warszawa 1970, zwłaszcza rozdz. XXIV. 2 Zob. Zbiór rozporządzeń władz niemieckich obowiązujących na terenie Generalnego Guberna- torstwa (ze szczególnym uwzględnieniem Okręgu Szefostwa Warszawskiego) normujących stosunki majątkowe i gospodarcze w szczególności rozporządzeń o obrocie pieniężnym i dewizach oraz doty- czących ludności żydowskiej, zebrali W. Świecicki i F. Zadrowski, Warszawa 1940. Wstęp XIX jednocześnie). Obozy takie zaczęły powstawać od maja 1940 r. Pierwsze z nich, zało- żone z inicjatywy Odilo Globocnika, dowódcy SS i policji w dystrykcie lubelskim, były utworzone na potrzeby budowy fortyﬁ kacji wzdłuż wschodniej granicy z ZSRR (obozy bełżeckie, zob. dalej) i podlegały bezpośrednio SS. Od lipca 1940 r. do czerwca 1942 r. wszelkie kwestie związane z dysponowa- niem pracą Żydów zostały podporządkowane niemieckim władzom cywilnym3. Wydział Pracy przy Urzędzie Generalnego Gubernatora oraz sieć podległych mu urzędów pracy (Arbeitsamtów) zarządzały odtąd tysiącami żydowskich robotników. W tym właśnie okresie nastąpił gwałtowny rozwój sieci obozów pracy (Arbeitslager), w których zostali przymusowo zatrudnieni żydowscy robotnicy zwerbowani za pośrednictwem Juden- ratów. Jednocześnie istniała stale pewna liczba obozów podległych nadal SS i policji (Zwangsarbeitslager)4. Rozwój sieci obozów na terenie GG wiązał się z trzema kwestiami: chęcią gospo- darczego wykorzystania podbitych terenów (obozy melioracyjne, rolne, w fabrykach i kopalniach), a także przygotowaniami do wojny z ZSRR (obozy budowy dróg) oraz wzmacnianiem potencjału zbrojeniowego Rzeszy (obozy w fabrykach zbro- jeniowych). Ogółem, jak podaje informator Obozy hitlerowskie na ziemiach pol- skich 1939–1945 w różnym okresie na terenie Polski działało ok. 450 obozów pracy przymusowej dla Żydów. Większość z nich funkcjonowała krótko, a jedynie nieliczne przetrwały do 1944 r.5 W latach 1940–1942 większość obozów pracy przymusowej w dziedzinie gospo- darki wodnej, rolnictwa oraz budowy dróg była związana z wielkimi niemieckimi pla- nami zagospodarowania podbitych terenów6. Wiosną 1940 r. rząd GG rozpoczął zakro- jone na ogromną skalę roboty melioracyjne i regulacyjne mające na celu uporządko- wanie stosunków wodnych w dystryktach. Czteroletni program (opracowany zimą 1940 r.) zakładał prace melioracyjne, regulowanie potoków górskich i niespławnych rzek, zakończenie budowy zapory w Rożnowie, rekultywację nieużytków itp. Należy podkreślić, że w dużej części były one realizacją przedwojennych polskich planów gospodarczych7. Równolegle z tym programem opracowano drugi projekt regulacji Wisły (aby połączyć Rzeszę z GG oraz Białorusią i Ukrainą). Organizacje robót w tym projekcie powierzono Wydziałowi Budownictwa, natomiast regulacja mniejszych rzek oraz prace melioracyjne zostały podporządkowane Grupie Gospodarki Wodnej (Gruppe 3 O kulisach sporów między niemieckimi władzami policyjnymi a cywilnymi w GG oraz wynika- jącymi z tego konsekwencjami dla Żydów zob. m.in. T. Berenstein, O podłożu gospodarczym spo- rów między władzami administracyjnymi a policyjnymi w Generalnej Guberni (1939–1944), BŻIH 1965, nr 53 oraz F. Karay, Żydowskie obozy pracy w czasie „akcji Reinhardt”, w: Akcja Reinhardt. Zagłada Żydów w Generalnym Gubernatorstwie, red. D. Libionka, Warszawa 2004, s. 248–260. 4 Na temat kategoryzacji obozów pracy ze względu na różne kryteria zob. W. Mędykowski, Between Slavery, Extermination and Survival: Forced Labor of Jews in the General Government During the Years 1939–1943, maszynopis, s. 10–12. 5 Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939–1945. Informator encyklopedyczny, red. C. Pili- chowski, Warszawa 1979, s. 45. 6 Niemieckie plany gospodarcze względem GG referuję na podstawie: J. Marszałek, Obozy pracy w Generalnym Gubernatorstwie w latach 1939–1945, Lublin 1998. 7 J. Marszałek, Obozy pracy, s. 30. XX Wstęp Wasserwirtschaft), a od 1941 r. Oddziałowi Gospodarki Wodnej (Wasserwirtschaft Abteilung) w Wydziale Wyżywienia i Rolnictwa rządu GG. Nadzorowaniem robót w terenie w latach 1940–1941 zajmowało się 12 inspekcji gospodarki wodnej (Was- serwirtschaftsinspektion). W urzędach tych pracowali polscy inżynierowie oraz polskie kadry administracyjne. Największe prace tego typu prowadzono na terenie dystryktu lubelskiego (pow. Biała Podlaska, Chełm, Hrubieszów, Zamość, Radzyń) oraz warszawskiego i krakow- skiego. Żydzi stanowili główną siłę roboczą przy tych projektach melioracyjnych. W całej GG na 175 obozów gospodarki wodnej 118 było obozami pracy przymusowej dla Żydów. Przeszło przez nie ok. 60 000 robotników żydowskich. Kolejne plany okupanta wiązały się z modernizacją dróg, lotnisk i linii kolejo- wych, co zostało podporządkowane celom militarnym. Głównym inwestorem w tym zakresie była Grupa Budowy Dróg w Wydziale Budownictwa Rządu GG, a od 1941 r. Oddział Budowy Dróg (Strassenbau) w Rządzie GG. Oddział miał 11 ekspozytur okrę- gowych, odpowiedzialnych za nadzór prac w terenie. W tych strukturach powstał właś- nie program „Straost” (drogi wschodnie), realizowany od początku 1940 r. do wrze- śnia tego roku. Od lipca 1940 r. rozpoczęto realizację „Otto Programm” – moderniza- cję i budowę szlaków komunikacyjnych na wielką skalę w związku z rozpoczęciem przygotowań do wojny z ZSRR. „Otto Programm” zakładał w GG budowę nowych odcinków szos w kierunku wschodnim oraz w kierunku północ–południe w pobliżu granicy GG–ZSRR, a także budowę rowu przeciwczołgowego na linii demarkacyjnej z ZSRR. Jak ustalił Józef Marszałek, Żydów kierowano do budów dróg o mniejszym znaczeniu, dystryktowych lub powiatowych prawdopodobnie dlatego, aby nie rzucał się w oczy stosunek do nich policji i nadzoru budowlanego. Według wyliczeń Marszałka na 163 obozy modernizacji i budowy dróg w GG 117 było obozami dla Żydów. Z budową umocnień przeciwczołgowych było związane powstanie sieci obozów pracy dla Żydów w Bełżcu i okolicach (zob. dok. 28–33). Wymienione obozy były z reguły obozami tymczasowymi, powołanymi do wyko- nania określonych zadań, a następnie rozwiązywanymi. Przeważnie działały jedynie w sezonie wiosna–jesień (na temat „obozów zimowych” zob. dok. 45). Żydzi zatrudniani byli również w dużej mierze w tzw. Liegenschaftach, czyli mająt- kach ziemskich administrowanych przez Niemców i podległych Wydziałowi Wyży- wienia i Rolnictwa GG8. Ogółem w całym GG istniało ok. 44 takich majątków (90 ulokowanych we wschodnich okręgach GG), z czego w 38 pracowali jedynie Żydzi, w 3 – Żydzi i Polacy, a 1 obóz (w Dąbrowicy k. Lublina) był międzynarodowy (Polacy, Żydzi, Luksemburczycy, Niemcy). Szczególne znaczenie miały żydowskie obozy pracy w powiatach Czortków i Tarnopol, gdzie uprawiano koksagiz (odmiana mniszka lekar- skiego, ważny dla przemysłu zbrojeniowego z powodu kauczuku zawartego w korze- niach). Żydzi byli zatrudniani także w majątkach pozostających w rękach SS oraz w administracji dotychczasowych właścicieli (Polaków). Obozy pracy przymusowej dla Żydów tworzone były również na kolei, lotniskach oraz w dziesiątkach zakładów przemysłowych. Największy obóz przy zakładzie prze- mysłowym założono w sierpniu 1942 r. w Skarżysku-Kamiennej przy fabryce amunicji, 8 J. Marszałek, Obozy pracy, s. 57. należącej od 1940 r. do koncernu Hugo-Schneider-Aktiengesellschaft (Hasag); na początku marca 1944 r. pracowało tam ok. 9000 robotników (zob. dalsza część tekstu)9. Wstęp XXI Realizacja powszechnego przymusu pracy przez Judenraty Urzędy niemieckie, odpowiedzialne za przeprowadzenie konkretnych inwestycji na tere- nie GG (tj. Grupa Gospodarka Wodna czy Grupa Budowy Dróg w Wydziale Budow- nictwa Rządu GG) ogłaszały przetarg. Zwycięska ﬁ rma (niemiecka lub polska) zgła- szała zapotrzebowanie do miejscowego Arbeitsamtu na określoną liczbę robotników. Arbeitsamt wydawał natomiast nakaz dostarczenia robotników Judenratom. Organizacja powszechnego przymusu pracy została zatem w całości przerzucona przez Niemców na rady żydowskie, które odpowiadały nie tylko za skuteczne i terminowe dostarczenie siły roboczej, lecz także za opiekę nad robotnikami w obozie i ich rodzinami na miej- scu. Należy przy tym pamiętać, że oprócz tego obowiązku, rady musiały sprostać także nakazowi codziennego dostarczania robotników na placówki w najbliższej okolicy. Zadanie to stało się dla rad żydowskich probierzem ich sprawności i jednocześ- nie egzaminem ich zaufania społecznego. Od razu trzeba zaznaczyć, że w odbiorze społecznym nie zdały tego egzaminu. Zamieszczone w tomie relacje pełne są wyrzeka- nia na korupcję i bezduszność urzędników rad oraz powszechny chaos, towarzyszący rejestracji robotników, niezależnie od wielkości miasta. Zwerbowanie robotników wiązało się z przeprowadzeniem trudnej logistycznie i kosztownej procedury: rejestracji, badań lekarskich, skierowania na kwarantannę (w przypadku Warszawy), ewentualnego wyekwipowania i opłacenia podróży, za którą były rady odpowiedzialne. Dla ludności wyjazd do obozu jawił się jako największa tragedia. Ze względu na obﬁ tość świadectw najlepiej znamy sytuację w Warszawie. Już w styczniu 1940 r., a zatem jeszcze przed masowymi doświadczeniami obozowymi, Emanuel Ringelblum odnotował „głęboki niepokój” ludności żydowskiej z powodu obozów10. Wkrótce, gdy zaczęły nadchodzić informacje z obozów, najgorsze przypuszczenia się potwier- dziły, a groźba zesłania do pracy stała się rodzajem szantażu, stosowanym często przez żydowską administrację11. Opór przed wyjazdem do obozu pracy dotyczył także obo- zowego personelu żydowskiego, m.in. lekarzy. „Wyjazd na obóz był straszakiem dla każdego lekarza” – wspominał Henryk Makower, lekarz w warszawskim getcie, który 9 Więcej na temat tego obozu: F. Karay, Death Comes in Yellow: Skarżysko-Kamienna Slave Labor Camp, Amsterdam 1996 oraz K. Gibaszewski, HASAG: Historia obozu pracy w Skarżysku Kamien- nej, Skarżysko Kamienna 2011 i R. Bauminger, Przy pikrynie i trotylu (Obóz pracy przymusowej w Skarżysku-Kamiennej), Kraków 1946. 10 Kronika getta, s. 85. 11 Wysyłką do obozu inż. Lipszyc groził m.in. niezadowolonym robotnikom szopu krawieckiego, którzy skarżyli się na głodowe racje żywnościowe przyznawane przez RŻ. Zob. Rada Żydowska w Warszawie, s. 183. „Gazeta Żydowska” donosiła o kierowaniu do obozu „elementu, który szkodzi społeczności”, zob. GŻ, 13 maja 1941, nr 38. Szef Arbeitsamtu warszawskiego Friedrich Ziegler nakazał natychmiastową wysyłkę do obozu pracy robotników, którzy uchylali się od obowiązku pracy na placówkach na terenie Warszawy (sierpień 1940). Zob. Rada Żydowska w Warszawie, dok. 101. XXII Wstęp przeprowadzał badania robotników przed wysłaniem do obozu12. Według zapisu z dzien- nika Adama Czerniakowa na 20 wymaganych obozowych lekarzy, których miała wysłać społeczność warszawska, dobrowolnie zgłosił się tylko jeden13. Nie pomogły nawet obietnice kuszące pensją w wysokości 300 zł14. Opór przed wyjazdem do obozów pracy był powszechny, a absencja wśród wezwanych do obozów wynosiła w 1940 r. w Warsza- wie 25 , choć za niestawiennictwo groziły najsurowsze represje ze strony niemieckiej15. Kolejne etapy, przez które przechodził robotnik od momentu rejestracji do wysłania do obozu, były pasmem udręki. W dużych miastach było to związane z większą ilo- ścią formalności, w mniejszych – odbywało się w sposób mniej formalny. Zachowane w tym tomie relacje szczególnie dobrze ilustrują sytuację w Warszawie. Otóż pierw- szym etapem było stawienie się do rejestracji (zob. dok. 2), przeprowadzanej kilkakrot- nie16. Zarejestrowanie oznaczało przejście badań lekarskich kwaliﬁ kujących do pracy ﬁ zycznej. Badania takie (przeprowadzane przez lekarzy żydowskich, nadzorowanych przez lekarza niemieckiego) odbywały się w Warszawie przy ul. Kawęczyńskiej 12, a po zamknięciu getta (tj. od listopada 1940 r.) – w budynku przy ul. Prostej 10 (zob. dok. 5, 6, 7)17. Rejestracja do pracy wiązała się z poniesieniem kosztów, dla najuboższych musiała być sporym wydatkiem i znaczącym uszczerbkiem dla ich budżetów18. Osoby, które zostały uznane za „zdolne do pracy”, oczekiwały na wezwanie na konkretny dzień, w którym opuszczały Warszawę. Jeżeli żądany kontyngent nie został wypełniony przez ochotników, to Wydział Pracy RŻ wysyłał wezwania mężczyznom wybranym z kar- toteki „zdolnych”. Ochotnikom przysługiwał przywilej wybrania obozu, do którego pojadą. Bezpośrednio przed wyjazdem kontyngent robotników (ochotników i przymu- sowo doprowadzonych) był gromadzony w tzw. punkcie etapowym, który znajdował się w budynku Wydziału Pracy przy ul. Leszno 84, tzw. Collegium (na ten temat zob. m.in. dok. 67). Stamtąd robotników prowadzono do kwarantanny przy ul. Leszno 109/111, gdzie przechodzili kąpiel, a ich bagaż tzw. parówkę. Od maja 1941 r. na ul. Leszno prze- niesiono całkowicie „punkt etapowy”19. Po kilkugodzinnej lub kilkudniowej kwarantan- nie robotnicy byli pod eskortą odprowadzeni na dworzec, skąd wyjeżdżali do obozu. 12 H. Makower, Pamiętnik z getta warszawskiego, październik 1940 – styczeń 1943, Wrocław 1987, s. 55 13 Adama Czerniakowa dziennik getta warszawskiego, zapis z 3 i 9 września 1940, s. 148, 150. 14 L. Landau, Kronika lat wojny i okupacji, Warszawa 1962–1963, t. 1, s. 677. 15 W czerwcu 1940 r. Sąd Specjalny w Białej Podlaskiej za niestawianie się do pracy skazał na kary więzienia od 1–3 lat, za: T. Radzik, Lubelska dzielnica zamknięta, Lublin 1999, s. 116. Zob. także Sprawozdanie ogólne Batalionu Pracy za 1940, w: Rada Żydowska w Warszawie, s. 382. 16 Na temat atmosfery panującej wśród rejestrowanych mężczyzn oraz przebiegu rejestracji zob. Ch. Hasenfuss, Dziennik, AŻIH, sygn. 302/157. Szczegółowo z punktu widzenia urzędniczej machiny kwestia ta jest opisana w Sprawozdaniu ogólnym Batalionu Pracy za rok 1940, w: Rada Żydowska w Warszawie. 17 Na temat badań zob. H. Makower, Pamiętnik z getta. 18 Dla Warszawy podsumowuje je Chaim Hasenfuss: za przesłanie do specjalisty 5,50 zł (ubożsi – 2 zł), badanie bez skierowania – 10 zł, opłata za odroczenie – 5 zł. Ponadto należało przynieść 2 zdjęcia ostemplowane przez rządcę domu, któremu także wnosiło się za to drobną opłatę; zob. Ch. Hasenfuss, Dziennik, s. 12. 19 GŻ, 9 maja 1941, nr 37/41. Wstęp XXIII Zasady stosowane przez Judenraty przy wyznaczaniu robotników były bardzo różne. Na przykład w Mińsku Mazowieckim „Żonaci mężczyźni mieli być zwolnieni od wyjazdu. Takie rodziny, które posiadały jedynego syna, to ten syn także nie poje- dzie. Brać się będzie tylko z takiej rodziny, która posiada kilku synów. Z takiej rodziny jeden syn będzie musiał pojechać do pracy”20. Według Mosze Zisermana autora tej rela- cji Judenrat miński „zachował się w tej sprawie bardzo przyzwoicie”. W Częstochowie wysyłano „kawalerów nieobarczonych obowiązkami rodzinnymi, ludzi zdrowych kategorii «A» do lat 28–30”21. Z reguły jednak, jak mówią relacje, obciążenia były rozkładane w sposób rażąco nie- sprawiedliwy. W Łowiczu, według relacji świadków, „Bogaci synalkowie nie pojechali. Wybrano biedaków, którzy nie mieli protekcji”22. Czasami o wysyłce tych, a nie innych ludzi, decydował przypadek, np. w Lublinie 13 czerwca 1940 r. do obozu w Tyszowcach wysłano grupę robotników, która poprzedniego dnia zgłosiła się do pracy przy ul. Lipo- wej23. W Kielcach wiosną 1941 r. wskazano do wysyłki te same osoby, które były w obo- zach rok wcześniej. W przypadkach, gdy robotnik się nie zgłosił, brano zakładników24. Strach przed obozami wzrastał wraz z powracającymi z nich robotnikami. Ringel- blum zapisuje wymowną scenę, kiedy to zgromadzeni do wyjazdu robotnicy w gmachu Collegium widzieli przez okno wóz, wiozący skatowanych powracających robotników: „Zobaczywszy, w jakim stanie powrócili [ich poprzednicy], zbuntowali się i krzyczeli: «Zabijcie nas, ale tam nie pojedziemy!» I zaczęli wyskakiwać przez okna”25. Izrael Lang z Miedzeszyna przed wyjazdem do obozu rozważał samobójstwo, które dawałoby jego rodzinie pewność, co do okoliczności jego śmierci, gdyż był pewien, że z obozu pracy nie wróci żywy26. O stanie „kompletnej depresji” na widok powracających robotników pisał w maju 1941 r. Gustaw Wielikowski27. Z powodu braku ochotników rady uciekały się do środków nadzwyczajnych – łapa- nek ulicznych oraz usankcjonowania instytucji „zastępcy”. Instytucja „zastępcy” istniała najpierw nieformalnie, a wszelkie układy w tej kwe- stii odbywały się między zainteresowanymi. Ze względu na kłopoty ﬁ nansowe oraz per- manentny brak chętnych do wyjazdu w wielu radach zgodzono się na tzw. pracę zastęp- czą. Formuła taka została zaakceptowana przez Niemców. W ten sposób np. w Radomiu od osób niechcących lub niemogących pracować pobierano opłatę 4 zł dziennie. 20 Mosze Ziserman, Relacja, AŻIH, sygn. 301/4234. 21 Sprawozdanie z działalności Wydziału Robót Przymusowych RŻ w Częstochowie, w: Gene- ralne Gubernatorstwa. Relacje i dokumenty, s. 217. 22 Szymon Kon i Mojsze Zajde, Relacja, AŻIH, sygn. 301/3180. 23 T. Radzik, Lubelska dzielnica, s. 121. 24 N.N., Relacja z Kielc, w: Generalne Gubernatorstwa. Relacje i dokumenty, s. 247. 25 Kronika getta, s. 321. 26 Izrael Lang, Relacja, AŻIH, sygn. 301/2207. 27 AŻIH, 211/127, s. 48. Gustaw (Gamzej) Wielikowski (1889–1943) – adwokat, członek prezy- dium ŻSS, przewodniczący Wydziału Opieki Społecznej oraz Wydziału Prawnego RŻ, jedyny żydowski członek Rady Głównej Opiekuńczej, doradca ŻSS przy szeﬁ e dystryktu warszawskiego, po śmierci Czerniakowa członek Prezydium Rady Żydowskiej, zamordowany 23 kwietnia 1943 r. Z ramienia ŻSS wielokrotnie wizytował obozy pracy. Zob. korespondencję Wielikowskiego z Pre- zydium ŻSS w Krakowie, AŻIH, sygn. 211/124–211/129. XXIV Wstęp W Lublinie 25 marca 1940 r. RŻ wydała zakaz dogadywania się „prywatnych zastęp- ców”, a wnoszonymi do Rady pieniędzmi opłacała kierowanych do prac przymusowych Żydów. W Warszawie oﬁ cjalnie opłata zastępcza została zaakceptowana przez Niemców w kwietniu 1941 r. z zaleceniem, aby nie pobierać od poborowych więcej niż 500 zł, a wszystkie pobrane pieniądze miały być wykorzystane na rzecz opieki nad Żydami, pracującymi w obozach pracy28. Kwoty wnoszone z tytułu opłat zastępczych były znaczącą pozycją w budżetach rad. W Lublinie od stycznia do końca sierpnia 1940 r. wpływy do budżetu RŻ z tytułu opłat zastępczych wyniosły prawie 452 000 zł, co stanowiło 90 wynagrodzeń robot- ników kierowanych do obozów pracy, a prawie co czwarty zdolny do pracy skorzystał z możliwości zastępstwa29. W Warszawie w 1940 r. wpływy z tytułu opłaty zastępczej oraz opłat za zwolnienia i odroczenia wyniosły 1,5 mln zł30. Oprócz możliwości oﬁ cjalnego wykupienia się, istniała możliwość wykupienia „nie- oﬁ cjalnego” (ale w tej sytuacji droższego). „Jeśli nie chcesz iść do obozu nie powinie- neś, broń Boże, być chorym lub kaleką, potrzebujesz tylko trochę grosza i już”31 – zapi- sał w dzienniku Hersz Wasser, przytaczając nieoﬁ cjalny cennik: 15 zł łapówki dla leka- rza na miejscu, a za 500 zł można nawet „odwołać” skierowanie do konkretnego obozu. Możliwość urzędowego wykupienia się od pracy przymusowej i obozu budziła wśród społeczności żydowskiej liczne kontrowersje. Ringelblum w gwałtownych sło- wach zwracał uwagę na niemoralność procederu wykupywania się: „Bogaci paniczyko- wie pracują w policji, w instytucjach społecznych, są ubezpieczeni w Kasie Chorych, jako zatrudnieni rzekomo w rozmaitych ﬁ rmach, i dlatego w pierwszym rzędzie mogą się wykupić od obozów pracy. Można się wykupić za niewielką sumę. Znam pewnego wielkiego bogacza, który płaci za swego syna 100 zł miesięcznie. Wielu bogatych synal- ków wykupuje się u doktorów żydowskich podczas badań lekarskich”32. W ostrych słowach nadużycia przy wysyłaniu robotników do obozów potępiała żydowska prasa konspiracyjna33. W latach 1940–1941 „zastępcy” rekrutowali się głównie spośród uchodźców i prze- siedleńców, najbiedniejszych, którzy z jednej strony nie mieli nic do stracenia, z dru- giej zaś liczyli na powrót w swoje rodzinne okolice i ewentualną możliwość ucieczki. Jeden z ochotników tak pisał o swoim położeniu: „Zmuszony krytycznym położeniem materialnym, powziąłem decyzję ochotniczego zgłoszenia się na obóz pracy. Nietrudno pojąć ogrom mojej nędzy, będącej w stanie skłonić mnie do dobrowolnego udania się do tego piekła, przed którym drżą setki tysięcy Żydów” (zob. dok. 73). Zdarzało się, że do prac dobrowolnie zgłaszali się chaluce, traktując wyjazd do majątku rolnego jako element szkolenia (zob. dok. 45). Były to jednak sytuacje wyjątkowe. 28 Pismo Ottona Mohnsa, kierownika wydziału administracji wewnętrznej w Urzędzie Szefa Dys- tryktu, do Przewodniczącego RŻ A. Czerniakowa z dnia 24 kwietnia 1941, w: Rada Żydowska w Warszawie, dok. 38. 29 T. Radzik, Lubelska dzielnica, s. 111. 30 Sprawozdanie ogólne Batalionu Pracy, s. 387. 31 Dziennik Hersza Wassera, w: Kolekcja Hersza Wassera, s. 41. 32 Kronika getta, s. 271. 33 Zob. m.in. pismo „Dror” – „Wolność” maj 1941, w: Hechaluc, Dror, Gordonia, dok. 4, s. 17. Wstęp XXV Jak wynika ze wspomnień Icchaka Cukiermana, młodzież z Haszomer Hacair oraz z Droru34 była przeciwna zgłaszaniu się do pracy, a sam Cukierman i jego towarzysze byli chronieni przed wywózką dokumentami ŻSS35. Należy też dodać, że nabór do prac i agitację w tym kierunku Toporol prowadził wspólnie z RŻ (dot. Warszawy; zob. dok. 61, 62), namawiając do wyjazdu do obozów w majątkach ziemskich36. Jeżeli wszystkie sposoby zawiodły, to RŻ przy pomocy SP lub policji granatowej urządzała na ulicach łapanki, którym towarzyszyły dramatyczne sceny. Przed złapaniem nie chronił żaden dokument ani zaświadczenie. Szmul Orgun, sekretarz ŻSS w Hru- bieszowie, przebywający chwilowo w Lublinie po odbiór leków dla swojej wspólnoty, został złapany na ulicy i wysłany do obozu pracy w Bełżcu (sierpień 1940 r.). 16 i 17 kwietnia 1941 r. w warszawskim getcie granatowi policjanci złapali do pracy grupę interesantów przebywających na dziedzińcu RŻ. O specjalną przepustkę u władz GG zwalniającą z pracy przymusowej ubiegał się nawet Gustaw Wielikowski37. W wyjątkowych przypadkach, gdy RŻ nie mogła zebrać potrzebnego kontyn- gentu, usiłowano przekupić urzędników Arbeitsamtu, by kontyngent został zmniejszony (m.in. w Skierniewicach38). Ostatecznie do obozów traﬁ ali najczęściej jedynie mężczyźni najubożsi, a jedno- cześnie będący w najgorszej kondycji ﬁ zycznej. Meissner, szef Lagerschutzu w dys- trykcie warszawskim, utyskując na to, że Judenrat przysyłał najgorszy element, cho- rych i wycieńczonych, stworzył cały katalog niepełnosprawności, z którymi przy- jeżdżali robotnicy („niektórzy są ślepi lub jednoocy, niektórym brak kończyn” itd.). Listy robotników sporządzane przez Wydział Pracy RŻ były nieprecyzyjne, zdarzało się, że do obozu traﬁ ali kilkukrotnie ci sami robotnicy, uznani uprzednio za niezdol- nych do pracy39. Warunki pracy w obozach Podsumowując warunki życia i pracy w obozach, można przytoczyć słowa Icchaka Cukiermana, które odnoszą się do jego tygodniowego pobytu w obozie pracy w Kam- pinosie: „Obóz pracy i obóz koncentracyjny – to jedno”40. 34 O dyskusji w organizacjach młodzieżowych na temat pracy dla Niemców zob. Wstęp, w: Hecha- luc, Dror, Gordonia. 35 Zob. I. Cukierman, Nadmiar pamięci (Siedem owych lat). Wspomnienia 1939–1946, Warszawa 2000, s. 101; tu także o dyskusjach w organizacjach młodzieżowych na temat pracy przymusowej wśród Żydów. 36 Agitację do prac w majątkach ziemskich prowadziła pośrednio także GŻ, np. w artykule Kwit- nący ogród przedstawiała pracę w majątku rolnym Czarnów pod Kielcami w idylliczny sposób, zob. GŻ 1940, nr 19. Na temat wyjazdu młodzieży chalucowej do pracy w majątku ziemskim zob. także artykuł „Bez policji i Lagerschutzu”, w: Hechaluc, Dror, Gordonia, dok. 4, s. 18. 37 AŻIH, 211/127, s. 25. 38 N.N., Relacja Skierniewice, w: Generalne Gubernatorstwo. Relacje i dokumenty, s. 518. 39 AMW, Komisarz dla dzielnicy żydowskiej, sygn. 108, s. 23. 40 I. Cukierman, Nadmiar pamięci, s. 108. Swoje doświadczenia z obozu opisał także na gorąco w konspiracyjnym piśmie „Droru”; zob. przyp. do dok. 63. XXVI Wstęp Ze względu na to, że większość obozów została powołana do wykonania okreś- lonych prac i z założenia miała istnieć krótko, warunki życia w nich były bardzo złe. Pospiesznie budowane baraki nie dawały ochrony przed zimnem i wilgocią, jeśli budynki były murowane – to niedostosowywane do potrzeb mieszkaniowych. Brako- wało elementarnych urządzeń sanitarnych czy wyposażenia kuchni. Robotnicy spali najczęściej na niezmienianej słomie, przykryci własnymi paltami. Jednym z największych problemów obozowych była aprowizacja. Choć za wyży- wienie robotników odpowiadały ﬁ rmy prowadzące prace41, permanentnie nie wywią- zywały się one z tego zobowiązania, składając winę na ogólne trudności z aprowizacją w GG. Racje żywnościowe, które otrzymywali robotnicy ledwie, i to nie zawsze, star- czały dla podtrzymania ich egzystencji, były jednak zupełnie niewystarczające dla ciężko pracujących mężczyzn. Trudności z aprowizacją obozów stawały się jednym z powodów ich zamykania. Robotnicy wysłani do pracy w kwietniu 1941 r. już w maju powracali do domu z powodu braku żywności w obozach42. Niedożywienie i urągające wszelkim nor- mom warunki higieniczne sprzyjały chorobom, także zakaźnym. W obozach brakowało izb chorych i opieki medycznej. Zdarzało się, że sposobem na rozwiązanie problemu epidemii było rozstrzelanie chorych (m.in. w Bełżcu rozstrzeliwano chorych na dezyn- terię, w Ossowie dokonano masowej egzekucji 53 chorych na tyfus, zob. dok. 40, 41). Zdecydowana większość zamieszczonych w tym tomie dokumentów relacjonuje w niezwykle sugestywny, dramatyczny sposób nędzę codziennej egzystencji robotni- ków w obozach. Najbardziej dramatyczne przeżycia wiążą się bezpośrednio z obozowymi strażni- kami. Większość obozów dla Żydów podlegała władzom administracyjnym. Nadzór nad robotnikami pełnili głównie przedstawiciele Selbstschutzu (a zatem oddziały złożone z miejscowych volksdeutschów) – owiani złą sławą „czarni” (nazywani tak od koloru mundurów). Wiosną 1941 r. szef dystryktu warszawskiego ogłosił specjalny nabór wśród polskiej i ukraińskiej ludności do formacji Lagerschutzu. W wyniku tej akcji do obozów dystryktu warszawskiego zostało skierowanych ok. 200 obozowych straż- ników, przeszkolonych uprzednio także pod kątem ideologicznym (zob. dok. 1). Nie- które obozy nadzorowały inne formacje wojskowe lub SS (m.in. obozy fortyﬁ kacyjne na granicy z ZSRR, podległe SS-Grenzsicherungskommando oraz obóz w Pustkowie). W prezentowanych relacjach Czytelnik znajdzie dziesiątki bezprzykładnych aktów przemocy i sadyzmu, jakich dopuszczali się strażnicy obozowi. Ich zachowanie wyraź- nie ogniskuje sprzeczność wpisaną w koncepcję obozów pracy dla Żydów: z jednej strony miały służyć realizacji gospodarczych planów III Rzeszy, z drugiej zaś – były elementem procesu eksterminacji. Warunki życia i pracy, a ponadto troska o los pozostawionej rodziny, powodowały, że więźniowie decydowali się na ucieczkę, ryzykując najpoważniejszymi konsekwen- cjami z utratą życia włącznie. Ucieczki z obozów pracy musiały być na tyle częstym zjawiskiem, że Wydział Pracy w Częstochowie na łamach GŻ ostrzegał robotników, 41 Oﬁ cjalnie wyżywienie w obozach pracy miało odpowiadać temu, jakie średnio przysługiwało Niemcom w latach 1917–1919. Zob. AMW, Komisarz dla dzielnicy, s. 25. 42 Opracowanie pt. „Rok pod rządami komisarza dla dzielnicy żydowskiej w Warszawie”, w: Rada Żydowska w Warszawie, s. 101. Wstęp XXVII że samodzielne opuszczanie placówki pracy Gospodarki Wodnej ścigane będzie przez władze z całą surowością43. Rzeczywiście, nader często robotnicy byli karani śmier- cią. Najszerzej opisane są okoliczności śmierci braci Adler, zastrzelonych w obozie w Nartach (grupa Kampinos). Świadkowie wskazują nie tylko na bezwzględny sadyzm oprawcy, lecz także na chęć zysku, która w dużym stopniu była przyczyną tego morder- stwa (zob. dok. 55, 63). Mimo wszystko robotnicy często podejmowali ryzyko. Tatiana Berenstein szacuje, że na ok. 15 400 robotników żydowskich z Warszawy w latach 1940–1941 uciekło kilkanaście procent44. Do legendy przeszła śmierć innego robotnika w Sajczycach: „Człowiek ten, reli- gijny i ortodoksa, miał czterdzieści kilka lat. Chciał uciec do żony i sześciorga dzieci, których zostawił w Warszawie. Schwytany i prowadzony na śmierć powiedział komen- dantowi z godnością i spokojem, że umiera za cały naród żydowski i niechaj jego oﬁ ara zbawi braci. Zginął jak bohater” (dok. 36). Zwraca uwagę i zastanawia także następujący fakt: relacje robotników żydowskich obﬁ tują w opisy aktów brutalnej przemocy, stosowanych przez cywilnych pracowników obozów, przedstawicieli ﬁ rm, prowadzących prace – niemieckich i polskich inżynierów, kierowników robót, brygadzistów. Można odnieść wrażenie, że w wielu przypadkach bardziej zależało im na wyładowaniu własnych sadystycznych skłonności niż na osią- gnięciu zamierzonego celu prac45 (choć nie było to bezwzględną regułą). „Zwykli oby- watele”, którzy otrzymali władzę, momentalnie przyjmowali sposób bycia i traktowania robotników analogiczny do zachowania „czarnych”. Według oﬁ cjalnych wytycznych praca w obozach stanowiła nie Zwangsarbeit (pracę przymusową), ale Lohnarbeit (pracę najemną), robotnikom przysługiwało zatem wynagrodzenie. Zgodnie z zarządzeniem Maxa Frauendorfera, szefa Wydziału Pracy w Rządzie GG, płaca dla Żydów miała zasadniczo wynosić 80 wysokości płacy dla Polaków, preferowanym trybem pracy dla Żydów był akord46. Tak np. w dystrykcie warszawskim na mocy umowy między ﬁ rmami Żydom przysługiwało 3,20 zł dziennie, z czego potrącane miały być koszty utrzymania oraz koszty pracy (m.in. składka na Ubezpieczalnię Społeczną). W obozach na Rzeszowszczyźnie ﬁ rmy zobowiązały się płacić za godzinę pracy 0,52 zł i potrącać na wyżywienie 0,92 zł dziennie47. W prak- tyce w obozach pracy prawie nigdy robotnikom nie była wypłacana gotówka (choć zdarzało się, że pensja była regularnie wypłacana, m.in. w Siedliszczu, Końskowoli i Milejowie). Nawet w sytuacjach, gdy wypłacano pensję, mogli na tym skorzystać nie więźniowie, ale nieuczciwi pośrednicy: „Robotnicy jednak twierdzą, że wypłaty do rąk nie otrzymywali, a należności ich były deponowane u nieznanych Radzie Żydowskiej 43 GŻ, 14 listopada 1941. 44 T. Berenstein, Żydzi warszawscy w obozach pracy przymusowej, BŻIH 1968, nr 47, s. 62 (w dużej części oparte na materiałach z ARG). 45 Na temat ﬁ rmy Ferch z obozu w Nartach zeznawał robotnik: „Bili nas przedstawiciele ﬁ rmy, a w czasie drogi [do pracy] bili nas członkowie Lagerschutzu. Przedstawiciele ﬁ rmy zmuszali nas, żebyśmy bili jeden drugiego, i w takich przypadkach jeden robotnik musiał dotkliwie bić drugiego, w przeciwnym razie sam zostawał pobity przez przedstawiciela ﬁ rmy”, zob. AMW, Komisarz dla dzielnicy, sygn. 108, s. 16. 46 Treść zarządzenia zob. Rada Żydowska w Warszawie, dok. 16. 47 Cyt. za T. Berenstein, Żydzi warszawscy, s. 51.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Archiwum_Ringelbluma__Konspiracyjne_Archiwum_Getta_Warszawy__Tom_24__Obozy_pracy_przymusowej-ebookRO/p02041304i020" target="_blank" title="Archiwum Ringelbluma. Konspiracyjne Archiwum Getta Warszawy. Tom 24, Obozy pracy przymusowej [Marta Janczewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Archiwum Ringelbluma. Konspiracyjne Archiwum Getta Warszawy. Tom 24, Obozy pracy przymusowej [Marta Janczewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dlaczego masz zgagę? - Wągrowiec - NaszeMiasto.pl\n2014-11-18, Aktualizacja: 2014-11-19 13:43\nZmagasz się każdego dnia z palącym problemem? Nie jesteś jedyny. Wielu Polaków cierpi z powodu zgagi. Kiedy więc w domu lub w pracy pojawiają się nieprzyjemne dolegliwości, wtedy szybko sięgamy po tabletkę, którą widzieliśmy w reklamie telewizyjnej. Czy jesteśmy jednak przekonani, że to dobry pomysł? Owszem, pigułka przynosi ulgę, ale jest to pomoc doraźna. Jeżeli chcemy na dobre uporać się ze zgagą, warto poznać ją od podszewki, a więc dowiedzieć się, jakie jest podłoże jej powstawania.\nZanim przejdziemy do przyczyn zgagi, poznajmy definicję tej dolegliwości. Zgaga to cofanie się treści żołądkowej do przełyku. Towarzyszy temu uczucie kwaśności w ustach. Ponadto można doświadczać bólu w okolicy mostka.\nZgaga to częsty problem, jednak niektóre osoby nie doświadczyły go nigdy w życiu. Dlaczego jedni muszą męczyć się z paleniem w przełyku a inni nie? Aby sprecyzować powody jej powstawania, poprosiliśmy o pomoc dietetyk Ewę Ceborską-Scheiterbauer. Twierdzi ona, że: „zgaga nasila się przede wszystkim po produktach smażonych, ale także ostrych (w tym po czosnku i cebuli) czy wzdymających (np. po kapuście, czasami po kalafiorze, brokułach czy brukselce, ale też np. po napojach gazowanych)”. Pierwszą przyczyną jest więc nieodpowiednia dieta. Jeśli jemy za dużo i zbyt „ciężko”, wtedy od czasu do czasu może pojawić się problem zgagi.\nZdarza się, że zgaga ma znacznie poważniejsze przyczyny. Może być symptomem nieprawidłowej motoryki przełyku. Treść pokarmowa powinna przechodzić sprawnie przez przełyk, jednak czasem – na przekór ruchom perystaltycznym – powraca wraz z enzymami i kwasami żołądkowymi.\nO czym jeszcze może świadczyć zgaga? Bardzo częstym powodem tej dolegliwości jest refluks żołądkowo-przełykowy (GERD). Choroba ta jest z kolei wynikiem zaburzeń funkcjonowania dolnego zwieracza przełyku. Jeżeli nieprawidłowo kurczy się i rozkurcza, wówczas treść żołądkowa, a więc pokarm, enzymy, soki żołądkowe, cofają się do przełyku. Chorobie refluksowej towarzyszą również nudności, wymioty, bóle w klatce piersiowej, czkawka.\nCzy spodziewalibyście się, że choroba skóry może mieć wpływ na występowanie zgagi? Twardzina, inaczej nazywana sklerodermią, to schorzenie, które powstaje na skutek zbyt dużego nagromadzenia kolagenu w organizmie, przez co twardnieją tkanki oraz skóra. Leki, które mają pomóc przy twardzinie, wywołują zakłócenia w funkcjonowaniu przełyku.\nTo jednak nie wszystko. Zgaga może być objawem przepukliny przepony. W normalnie funkcjonującym organizmie przepona znajduje się nad żołądkiem, jednak przez przepuklinę może ona znaleźć się pod nim. Prowadzi to do zaburzenia pracy układu pokarmowego.\nNie zapominajmy też, że zgaga to dolegliwość charakterystyczna dla stanu błogosławionego. Jeżeli więc jesteś w ciąży, nie musisz martwić się zgagą. Po urodzeniu dziecka problem sam ustąpi.\nZnamy już przyczyny zgagi, a stąd już prosta droga do rozwiązania problemu. Jeśli palenie w przełyku pojawia się tylko po przejedzeniu lub gdy zjemy jakieś potrawy, to wtedy najlepszym pomysłem będzie zmiana przyzwyczajeń żywieniowych. Dietetyk Ewa Ceborska-Scheiterbauer podpowiada: „Osoby z problemem zgagi powinny przejść na dietę łatwostrawną i ograniczyć produkty drażniące. Należy wobec tego unikać pewnych rodzajów żywności. Czasami konieczne jest wyeliminowanie produktów zbożowych z pełnego ziarna. Ważną zasadą jest także spożywanie mniejszych porcji, ale częściej, oraz niepopijanie posiłków. Nie poleca się także zjadania np. zup przed położeniem się spać”.\nJeśli zgaga jest notorycznym problemem, to nie warto ratować się domowymi sposobami czy tabletkami. W takiej sytuacji należy udać się jak najszybciej do lekarza. Być może zgaga jest tylko wierzchołkiem góry lodowej, a problem tkwi znacznie głębiej.\nŹródło: Dlaczego masz zgagę? - Gdańsk NaszeMiasto.pl\nto wszystko przed marichóane i wrednych ćpunów !!!\nJa mam zgage po ogorkach posolonych wiec mysle ze to od tego jak przestalam uzywac soli i ogorkow solonych problem zniknal wiec mysle ze problem tkwi w soli kazdy z nas nie obejdzie sie bez niej ani bez ogorkow\nja mam zgagę po wyborach !!!!!!!!!!\nNajczęściej zgaga jest wynikiem NIEDOBORU KWASU ŻOŁĄDKOWEGO!!!!!Co nalezy zrobić- zwiększość jego ilość w żołądku. Proste.\nCo to za Pani dietetyk pisała ta odpowiedź? Poproszę o nazwisko.\nSinice już na 49 plażach na Pomorzu\nKoniec z kwaśną miną – walczymy ze zgagą!\nSkończ ze zgagą! Naturalne sposoby na palenie w przełyku\nRefluks żołądka. Jakie są objawy refluksu żołądkowo-przełykowego?...


Odzież ochronna spodnie tekstylne Dainese CARVE MASTER 2 GORE-TEX® - lagunaseca.pl\nSpodnie w całości zbudowana z elastycznej tkaniny Mugello, posiadają liczne dopasowania, zapewniając wyjątkową mobilność. Spodnie wyposażone w wodoodporną i oddychającą membraną GORE-TEX®, otwory wentylacyjne w zasięgu ręki oraz odblaskowe wstawki. Ochronę przed urazami zapewnią certyfikowane, miękkie, wymienne ochraniacze Pro-Shape. Spodnie można połączyć z kurtką Carve Master 2 Gore-Tex. Dostępne rozmiary niestandardowe oraz damska wersja.\nMęska kurtka tekstylna Dainese CARVE MASTER 2 GORE-TEX® [rozmiary niestandardowe]


Ikona stylu: kurtka parka - w Men's Health\nIkona stylu: kurtka parka\nKurtka z militarnym rodowodem jest uznawana za wzór funkcjonalności. Wymyślona dla amerykańskich żołnierzy, stała się ikoną stylu casual. Wykonana z grubej bawełny odpornej na wiatr i wodę, w kolorze oliwkowym lub khaki, idealnie nada się na każdą niezobowiązującą okazję.\nSkąd się wzięła parka?\nProsto z amerykańskiej armii. Od początku lat 50. w takie kurtki ubierano żołnierzy, którzy służyli w rejonach o trudnych warunkach pogodowych, np. na Alasce. W latach 60. parka została zaadoptowana przez subkulturę modsów, wystąpiła nawet w kultowym filmie „Quadrophenia”.\nW latach 80. upodobali ją sobie amerykańscy kibice footballu i zaczęli nosić z bejsbolówkami. Od tego czasu parka kojarzy się nie tylko ze stylem militarnym, ale i sportowym.\nNajbardziej znaną parką jest model Alpha M-65 wytwarzany przez firmę Alpha Industries od poczatku lat 50., kiedy to Departament Obrony USA zlecił jej zaprojektowanie kurtki wojskowej. Ma prosty fason ściągany na sznurki u dołu, w pasie i przy kapturze, jest wodo i wiatroodporna, ma także możliwość dołożenia podpinki na chłodniejsze dni.\nW wersji oryginalnej sięgała kolan, dzisiaj uległa skróceniu do połowy uda. Charakteryzuje ją duża liczba nakładanych kieszeni, mankiety zapinane na rzepy, pagony i kaptur umieszczony na stójce. Często parka jest zawiązywana na dole i w pasie, co dodatkowo miało chronić przed deszczem i wiatrem.\nNajbardziej typowy kolor parki to oliwka, ale parki można spotkać również w kolorze khaki lub granatowym. Wykonana z impregnowanej bawełny, w wersji zimowej ocieplona puchem.\nTo kurtka typowo casualowa, więc nie wkładaj jej do garnituru. Mimo militarnego rodowodu jest uniwersalna - dobrze komponuje się nie tylko z glanami i bojówkami (zestaw środkowy), ale też z dżinsami i sportowymi butami (zestaw z lewej), a nawet z kolorowymi chinosami i trampkami (zestaw z prawej).\nPasuje do niej wiele okryć głowy - wełniane czapki, bejsbolówki, militarne czapki z daszkiem, ale nie kapelusz. To bardzo praktyczne i stylowe okrycie na weekend. No i głupio wygląda w towarzystwie parasola.


Jeżeli nie jesteś przyzwyczajona do wysiłku fizycznego, zacznij stopniowo, od kilku powtórzeń, a z czasem zwiększ intensywność ćwiczeń. Tylko wtedy unikniesz możliwych kontuzji. 0\nNieodpowiedni sposób odżywiania się i siedzący tryb życia powodują, że na brzuchu zaczyna gromadzić się nieestetyczny tłuszczyk. Na szczęście nie ma potrzeby codziennego odwiedzania siłowni, ani katowania się dietami odchudzającymi Wystarczy zbilansowany plan żywieniowy i kilka prostych ćwiczeń, które możesz wykonać w domu, a rezultaty przyjdą same. Dzisiaj podzielimy się z Wami siedmioma ćwiczeniami, które skutecznie redukują ten niechciany tłuszczyk. Pamiętaj, że musisz zadbać o wszystkie 3 strefy: górną, dolną i oba boczki. Zacznij już dzisiaj! Ćwiczenia redukujące tłuszczyk na brzuchu 1. Plank czyli „deska” Plank czyli deska, a inaczej: podpór przodem na przedramionach. Jest to ćwiczenie izometryczne, pięknie modelujące mięśnie brzucha. Liczy się odporność fizyczna, równowaga, zdolność koncentracji i siła. Jak poprawnie je wykonać? Połóż się na macie do jogi i podeprzyj na przedramionach i palcach stóp. Biodra powinny być lekko uniesione, plecy wyprostowane, a szyja zrelaksowana. Wytrzymaj w tej pozycji 15 – 20 sekund i odpocznij. Powtórz ćwiczenie 3 razy. Przeczytaj również: Śniadanie na płaski brzuch 2. Curl To prosty sposób na typowe brzuszki: nogi pozostaną zrelaksowane, a całe napięcie skupi się w okolicy brzucha. Co należy zrobić? Połóż się na ławce, utrzymując stopy na podłodze, a ręce za głową. Unieś górną część ciała, uciskając mięśnie brzucha. Powoli wracamy do pozycji początkowej. Wykonaj 12 powtórzeń. Konieczne będą minimum 3 serie. 3. Uginanie nóg Uginanie nóg wymaga sporo wytrzymałości, ale jest niezwykle skuteczne, zwłaszcza jeżeli chodzi o tłuszczyk na brzuchu i na udach. Potrzebne Ci będzie krzesło. Chodzi o to, żeby napinały się mięśnie jedynie dolnej części ciała. Jak je wykonać? Usiądź na skraju krzesła, wychyl się do tyłu i wyprostuj nogi w kolanach. Zacznij uginać nogi, zbliżając uda w stronę brzucha. Staraj się mieć przez cały czas napinać mięśnie brzucha. Wykonaj 8 – 10 powtórzeń. 3 serie. 4. Podnoszenie nóg Istnieje kilka ćwiczeń na ponoszenie nóg. My proponujemy jedno z nich, takie wyjątkowe, ponieważ pozwala pracować nie tylko nad brzuchem, ale też nad udami i pośladkami. Co należy zrobić? Połóż się na macie. Ramiona wyprostowane wzdłuż tułowia. Rozciągnij nogi i zacznij je powoli unosić. Pamiętaj, żeby nie uginać kolan. Podnieś nogi tak wysoko, jak możesz i powoli zacznij opuszczać. Wykonaj 3 serie po 10 powtórzeń. 5. Brzuszki ukośne Brzuszki tego typu pomagają wystylizować sylwetkę w pasie i zredukować zlokalizowany tam tłuszczyk. Są bardzo skuteczne; trzeba jedynie wykonywać je regularnie. Jak je wykonać? Połóż się na macie. Ręce za głowę i nogi wyprostowane. Zginamy prawe kolano i podnosimy tak, żeby zderzyło się z lewym łokciem. Wracamy do pozycji początkowej i robimy to samo, ale z drugim kolanem. Staraj się, żeby mięśnie brzucha były możliwie napięte. Wykonaj 3 serie po 15 powtórzeń. Polecamy Ci przeczytać: Szczupła talia? Poznaj niezawodny przepis! 6. Chwytaj się za palce u stóp Rozciąganie ramion aż do palców u stóp zmusza mięśnie brzucha do napinania się. W ten sposób wyszczuplamy talię. Zamiast wykonywać to ćwiczenie w sposób tradycjonalny, proponujemy pozycję leżącą. Jest wtedy dużo bardziej efektywne. Co należy zrobić? Połóż się na plecach, unieś nogi w stronę sufitu, wyciągnij ramiona i staraj się zbliżyć do placów u stóp. Pamiętaj o uciskaniu mięśni brzucha. Wytrzymaj w tej pozycji 10 – 15 sekund i odpocznij. Wykonaj 3 powtórzenia. 7. Ćwiczenie z ciężarkami Na zakończenie naszej serii ćwiczeń weź dwa niewielkie ciężarki. Co należy zrobić? Stań w lekkim rozkroku, z wyprostowanymi plecami. Weź ciężarki w dłonie i usytuuj je wzdłuż talii. Pochyl się najpierw na prawo, tyle ile możesz, bez uginania kolan. Wróć do pozycji początkowej i powtórz ćwiczenie, ale w lewą stronę. Wykonaj 3 serie po 10 powtórzeń. Wszystkie powyższe ćwiczenia możesz wykonywać w domu, bez konieczności poświęcania im zbyt dużej ilości czasu. Staraj się być konsekwentna i realizować je codziennie. Nie zapominaj o zbilansowanej diecie. Już po krótkim czasie tłuszczyk na brzuchu przestanie być dla Ciebie problemem i będziesz mogła cieszyć się wspaniałą sylwetką. 0\nTEMATÓW: Brzuch, Ćwiczenie, Talia, Tłuszcz ArchiwumCzosnek z miodem – tygodniowa terapiaOstatniCebula – 12 zaskakujących zastosowań Chcesz utrzymać dobrą formę?\tPrzytulanie lekiem na wszystkoPo treningu – 6 najczęstszych błędówSzpinak, marchew, jabłko w energetycznym napojuSzklanka gorącej wody na czczo: oto 7 korzyściPor na utratę wagi i detoksWychowanie nastolatka – 3 zasadyPodrażnienia pochwy — przyczyny i leczenieCytryna – 12 mało znanych zaletNegatywne emocje mogą być konstruktywneWzmocnienie paznokci – 7 naturalnych sposobów\tUroda


Przegląd wydarzeń tygodnia we Francji (10) - iFrancja\nWitam Państwa bardzo serdecznie na naszym dziesiątym spotkaniu z wydarzeniami minionego tygodnia, a jest o czym mówić.\n– Iskrzy między Merkel a Macronem – to pokłosie wywiadu dla The Economist\n– Macron za otwarciem chińskich rynków\n– Manifestacje przeciwko islamofobii we Francji\n– Święto Niepodległości w Polsce i rocznica zakończenia Wielkiej Wojny we Francji\nNiemiecka kanclerz Angela Merkel nie owija słów w bawełnę. I wypaliła prosto z mostu, że między nią a Emmanuelem Macronem wyrasta przepaść. Prezydent Francji pojechał do Niemiec w związku z uroczystościami trzydziestej rocznicy obalenia Muru Berlińskiego co utorowało drogę do zjednoczenia Niemiec, a w dalszym planie było krokiem na drodze do stworzenia francusko-niemieckiej lokomotywy ciągnącej wagony Europy. Przyczyną takiego iskrzenia jest wywiad jakiego Emmanuel Macron udzielił tygodnikowi The Economist, w którym skrytykował NATO. Jego zdaniem Sojusz Północnoatlantycki jest w stanie śmierci klinicznej i wymaga reform. Trudno się w tym nie doszukać kilku podtekstów. Po pierwsze ciosu wymierzonego Trumpowi. Po drugie braku reakcji NATO na agresję Turcji wobec Kurdów w Syrii. I wreszcie po trzecie wyssanej z mlekiem matki awersji Francuzów do Amerykanów. Nie chcę tu sięgać do La Fayetta lecz wystarczy do de Gaulle’a i jego wyprowadzenia Francji z Sojuszu. Co więcej Macron chce zbliżenia z Rosją z zakopaniem toporów sankcji między Zachodem a Moskwą. Na takie dictum w państwach bałtyckich powinni ogłosić stan pogotowia bojowego wśród myśliwców.\nEmmanuel Macron zaapelował w Szanghaju, gospodarczej stolicy Chin, do otwarcia rynku chińskiego przed zagranicznymi inwestorami – czytaj w domyśle, głównie francuskimi. Ale z ust prezydenta V Republiki padło także zdanie o konieczności zrobienia kroku przez Pekin i zacieśnienia współpracy z Europą. Przyznał, że w ostatnich latach wiele uczyniono w dziedzinie obniżenia ceł i w sektorze finansowym, ale wiele też zostało do zrobienia. Trudno się nie domyśleć, że to kolejny kamyczek wrzucony przez Macrona do ogródka Białego Domu, bo Trump forsuje swoją politykę walki handlowej z Chinami. Macron uchylił furtkę, a póki co w Szanghaju otwarto pierwsze poza granicami Europy Centrum Pompidou.\nTrzynaście i pół tysiąca osób w Paryżu manifestowało przeciwko islamofobii we Francji. Demonstracje miały miejsce także w Tuluzie, w Marsylii, w Aix-en-Provence i w Awinionie. Prawica i socjaliści odcięli się. Lewica była podzielona. Jej skrajna część z Jean-Luciem Mélenchonem wzięła udział w demonstracji, inni nie, bo stwierdzili, że organizatorzy są zbyt blisko radykałów z Bractwa Muzułmańskiego. Manifestację zorganizowano na znak protestu przeciwko atakom na miejsca kultu islamskiego, ostatnio na meczet w Bayonne, w południowo-zachodniej Francji.\nNad Wisłą Święto Niepodległości – nad Sekwaną 101. rocznica zakończenia pierwszej wojny światowej, w której zginęło niemal 10 milionów osób, w tym prawie półtora miliona Francuzów. Kolejne tysiące wracały do domów ze straszliwymi okaleczeniami. Prezydent Emmanuel Macron złożył wieniec na Grobie Nieznanego Żołnierza pod Łukiem Tryumfalnym, gdzie od lat dwudziestych płonie znicz, a potem także pod pomnikiem jednego z architektów zwycięstwa nad Niemcami Georges’a Clemenceau – zwanego “Tygrysem” – ze względu na to jak rozprawiał się ze swoimi przeciwnikami politycznymi. To on był także twórcą legendarnej “brygady Tygrysa”, jednostki policji zdolnej stawić czoła groźnym gangsterom La Belle Epoque stosującym najnowocześniejsze technologie i wynalazki tamtych czasów.\nEpiskopat Francji na nadzwyczajnym zjeździe w Lourdes doszedł do wniosku, że ofiarom molestowania seksualnego ze strony duchownych należy się odszkodowanie finansowe. Co do jego wysokości Episkopat ma podjąć decyzję w przyszłym roku na kolejnym zjeździe. Płacić mają sami sprawcy, ale Episkopat apeluje też do wiernych o wsparcie datkami. Wśród katolików zawrzało. Część z nich się zgadza, inni pytają, dlaczego oni mają ponosić koszty postępowania duchownych.\nWiele zamieszania wywołało znalezisko na plażach w Kraju Basków. Natrafiono tam na paczki z kokaina. I to jaką! 90-procentową. Nie wiadomo, czy ładunek zmyło z pokładu w wyniku fatalnych warunków atmosferycznych czy też, wyrzucono go, by mniejsze jednostki mogły narkotyki wyłowić i zacząć je rozprowadzać.\nW Bretanii szło jak po grudzie piłkarzom Paris St. Germain. W meczu z zajmującym dziesiąte miejsce Brestem, bardziej znanym z bazy francuskich okrętów podwodnych o napędzie nuklearnym niż z piłki nożnej, PSG wymęczyło zwycięstwo dwa do jednego. Niezawodny di Maria strzelił pierwszego gola. A na pięć minut przed końcem Icardi zdobył drugiego. No cóż, Cavani może mieć koszmary. Grał przez osiemdziesiąt minut. I nic. Icardi wszedł i trafił do siatki. A w bramce PSG zadebiutował, zastępując kontuzjowanego w czasie rozgrzewki Navasa, Hiszpan Sergio Rico i pokazał kilka znakomitych interwencji, mimo puszczenia piłki między nogami, zasłużył na słowa uznania.\nI to wszystko w naszym dziesiątym spotkaniu z wydarzeniami tygodnia\nZapraszam za tydzień, 18 listopada\nEmmanuel MacronFrancjaprzegląd wydarzeńŚwięto Niepodległości


Kuchnia Fryzjera ECO SALON • Warszawa • Moment.pl\nKuchnia Fryzjera ECO SALON, Warszawa Bracka 18\nBracka 18, 00-028 Warszawa (Lokal usytuowany na parterze w bramie obok kawiarni)\nChcesz poczuć się naprawdę wyjątkowo? Pragniesz, aby o Twoje włosy zadbali najlepsi specjaliści w Warszawie? Jeśli tak, to zapraszamy do naszego salonu Kuchnia Fryzjera ECO SALON. Jest to wyjątkowy salon – zadbaliśmy o to, by nasz zespół składał się z najlepszych specjalistów, a także o miłą i przyjazną Klientowi atmosferę. Salon został urządzony tak, by zapewnić komfort w czasie korzystania z usług, a także czekających na wykonanie strzyżenia lub koloryzacji. Wystrój umożliwia zrelaksowanie się i zachęca do miłej pogawędki, co pozwala zapomnieć o trudach codzienności.\nW naszym salonie oferujemy usługi takie jak:\n- strzyżenie: strzyżenie damskie z modelowaniem, strzyżenie męskie;\n- koloryzacja: koloryzacja jednolita ze strzyżeniem i modelowaniem, koloryzacja z refleksami, strzyżeniem i modelowaniem, koloryzacja sombre/ombre ze strzyżeniem i modelowaniem (przy każdej koloryzacji jest wykonywana również pielęgnacja włosów);\n- modelowanie: modelowanie klasyczne, modelowanie okolicznościowe;\nUmów się na wizytę w naszym salonie i poczuj się wyjątkowo. Czekamy na Ciebie przy ulicy Brackiej 18 w Warszawie. Na wizytę możesz łatwo umówić się poprzez system rezerwacji online.\nNiepowtarzalny salon w centrum Warszawy


BeachCruiser.pl :: Zobacz temat - Bagażnik do cruisera - dylematy\nBeachCruiser.pl Strona Główna » Rowery nasza miłość » Warsztat » Bagażnik do cruisera - dylematy Poprzedni temat «» Następny temat\nBagażnik do cruisera - dylematy\nRower: Schwinn Corvette 2012\nWysłany: 2012-07-23, 09:41 Bagażnik do cruisera - dylematy\nCześć, styl stylem, a praktyczne aspekty są również ważne. W sezonie letnim lubię samochód zostawić w domu i dojeżdżać do pracy na rowerze, plecak jednak powoduje że człek się poci na grzbiecie. Bagażnik z możliwością doczepienia bocznej sakwy oczywiście rozwiązuje problem. Tylko jaki bagażnik nadaje się do cruisera i jednocześnie nie szpeci roweru zbyt mocno? Wiem, że na forum jest kilku posiadaczy tego wozidła, ma ktoś jakieś doświadczenia w tej sprawie?\nRower: Rallye Rat, Schwinn Deluxe\nWysłany: 2012-07-23, 12:25\nZawsze możesz wyposażyć się w schwinnowską "deskę do prasowania".\nRower: "Electric" Electra, Drewniak 2kW\nWysłany: 2012-07-23, 15:59\nTe sakwy z cc.de są bardzo porządne... a i ładnie się prezentują... mocowanie to już wedle uznania...\nSilesia Customs 2012\nWysłany: 2012-07-23, 19:46\nDzięki za odpowiedzi. Bagażnik faktycznie w porządku, sakwa również. Czekają mnie zatem zakupy u Niemców. W przypadku sakwy zastanawiam się tylko czy da radę w deszczu i wilgoci. Czy nie lepiej jakiś materiał wodoodporny. Tu widzę alternatywę: http://www.rowerystylowe....ano-p-5752.html\nMuszę się z tym przespać. Bagażnik zamawiam.\nRower: Electra Deluxe 3i\nWysłany: 2012-07-24, 06:51\nMam te sakwy przy swoim cruiserku, dobrze się sprawdzają. Jeśli się na takie zdecydujesz, to zajrzyj tutaj http://www.bikebelle.pl/t...asnoszara.html, mają zdecydowanie tańsze. Tylko najlepiej się z nimi skontaktuj, czy na pewno je mają na miejscu, ja czekałem 2 tygodnie.\nWysłany: 2012-07-24, 08:54\nFaktycznie taniej. Podobno wysyłka za 4 dni, więc nie jest tak źle. Dzięki.\nWysłany: 2012-07-24, 20:56\nJak się zdecydujesz, to daj znać, bo albo je mogę mieć taniej, albo wezmę Ci od BikeBelle bo to znajomi\nWysłany: 2012-07-25, 08:13\nNa sakwę jestem zdecydowany. Jeśli masz tam znajomych i będzie taniej, to poproszę ten model: http://www.bikebelle.pl/t...no_brazowa.html\nJak zrealizujemy transakcję?\nRower: Schwinn Corvette\nWysłany: 2015-09-01, 16:23\nChciałbym odkopać ten wątek, czy ktoś mógłby potwierdzić, że ten bagażnik od Niemców pasuje jak ulał do nowożytnych Corvette ?\newentualnie, czy ktoś już ćwiczył temat tylnego bagażnika w tych rowerach ? z góry dziękuję za informacje.\nRower: Electra Streight 8\nWysłany: 2016-10-02, 07:15\nZna ktoś może jakiś bagażnik albo sakwy, które pozwoliłby na przewóz plecaka, nie szpecąc przy tym za bardzo electry 8?\nMoże jak nie ze standartowej oferty to może gdzieś na zamowienie uszyć? Jak takie coś ewentualnie estetycznie zamontować....?\nWysłany: 2016-10-02, 11:15\nMoże jak nie ze standartowej oferty to może gdzieś na zamowienie uszyć?\nareks, Pogadaj z Iwoną >>> https://www.facebook.com/...aTorba/?fref=ts >>> Nona2001@poczta.onet.pl\nWysłany: 2016-10-02, 20:22\nMarcore dziękuję bardzo. Rozumiem, że to,w kwestii samych sakw?\nA macie jakiś pomysł na mało obrzydliwe mocowanie? Wozi ktoś na na pokroju Electry 8 jakieś sakwy, plecaku itp.?\nWysłany: 2016-10-03, 08:47\nZamontować na bagażniku Electry i mocowaniu na obejmie sztycy. Albo powyginać coś, pospawać i pomalować.\nJa tam plecak zazwyczaj wożę na plecach\nMiewasz w ogóle jakieś własne pomysły na swój rower..? Bo to wiesz, czasem wystarczy coś wymyślić, samemu zadecydować czy to fajne, poszukać, zrobić, lub zwyczajnie kupić..\nWysłany: 2016-10-03, 20:08\n!markos, nie mam jakieś specjalnej potrzeby personalizowania roweru. Ma mi się podobać i być funkcjonalny.\nNa dłubanie nie zawsze mam czas, a jak są gotowe propozycje na rynku nie odczuwam potrzeby wyważania drzwi do lasu.\nJak jest szansa dowiedzieć się czego tutaj to jestem wdzięczny za pomoc.\nJak jest to forum tylko dla customowiczów, gdzie poruszane są tematy o innowacyjnych pomysłach wdrażanych do roweru to będę tylko się przyglądał i postaram się nie zawracać głowy swoim nudnym seryjnym rowerem.\nAle dziękuję za otrzymane do tej pory rady i pomoc.\nRower: Electra Cruiser Lux 3i\nWysłany: 2018-05-07, 13:04\nJa potrzebujÄ bagaĹźnik okazjonalnie - nie staĹe nie mam ochoty nic montowaÄ.\nPlanowaĹem zaopatrzyÄ siÄ w bagaĹźnik na sztycÄ, ale standardowe nie pasujÄ\nt mocowania sprawia, Ĺźe na Cruiserze bagaĹźnik bÄdzie "zwisaĹ" do doĹu.\nPrzerĂłbka mocowania (ciÄcie/spawanie) poza moim i znajomych zasiÄgiem, bo to amelinium ...\nMoĹźe ktoĹ miaĹ podobny problem i jakoĹ go rozwiÄ\nzaĹ? Czy pozostaje mi tylko znalezienie dobrego czĹowieka, ktĂłry siÄ z tym pobawi i nie zgarnie miliona monet?\nBeachCruiser.pl Strona Główna » Rowery nasza miłość » Warsztat » Bagażnik do cruisera - dylematy


» RAFAKO obejmuje udział w InnoEnergy | Nowa Energia - Jedyny wortal energetyczny - Mariusz Marchwiak, Dorota Kubek S.C\nNews » RAFAKO obejmuje udział w InnoEnergy\n23 Sty 2018 Możliwość komentowania RAFAKO obejmuje udział w InnoEnergy została wyłączona\nZ początkiem 2018 r. InnoEnergy i RAFAKO podpisały umowę, na mocy której wiodąca polska spółka branży energetycznej stała się udziałowcem InnoEnergy – europejskiej firmy inwestującej w innowacje w energetyce. Obie firmy współpracowały już wcześniej przy projektach innowacyjnych, a w ub. r. podczas organizacji PowerUp! – największego konkursu dla start-upów energetycznych w Europie Środkowej.\n– Nasze partnerstwo jest najlepszym znakiem pozytywnych zmian, które zachodzą w polskich firmach. RAFAKO, dołączając do grona wiodących podmiotów, takich jak ABB, Schneider Electric czy EDF, potwierdza swoją ambicję nie tylko w zakresie podążania za trendami w światowej energetyce, ale również do ich aktywnego współtworzenia. InnoEnergy angażuje się we flagowe projekty europejskie, takie jak powstająca w Szwecji gigafabryka Northvolt Petera Carlssona, byłego wiceprezesa Tesli, czy uruchomiona w 2017 roku przez estońską firmę Skeleton fabryka superkondensatorów opartych na grafenie – tłumaczy Jakub Miler, Dyrektor Generalny InnoEnergy Central Europe. – Liczę, że dzięki naszej współpracy z Rafako będziemy mogli się wkrótce pochwalić podobnymi inwestycjami w Polsce – dodaje.\nAgnieszka Wasilewska-Semail, Prezes i Dyrektor generalny RAFAKO: Misja InnoEnergy w zakresie nowatorskich rozwiązań w dziedzinie energii zrównoważonej jest zgodna z filozofią biznesową RAFAKO – nasza praca nie ogranicza się do projektowania i produkcji różnego rodzaju instalacji. Mamy ambitny cel, by doprowadzić do wytwarzania energii elektrycznej w jak najbardziej przyjazny dla środowiska sposób. Obecnie szukamy między innymi rozwiązań z zakresu energetyki rozproszonej i circular economy. Przyglądam się projektom wspieranym przez InnoEnergy i jestem pewna, że wiele z nich ma szansę na komercjalizację w niedalekiej przyszłości.\nWpis został opublikowany 23 Sty 2018 w następujących kategoriach: News, Technologie. Możesz śledzić komentarze przez RSS. Komentowanie i korzystanie z trackbacków zabronione.


5 lat temu na www.tokfm.pl/blogi/gaz\nNawet najmłodszy polski osesek wie doskonale, że gdy argumentów na rzecz narodowych racji zaczyna brakować, należy uciec się do retorycznej broni ostatecznej, werbalnej wunderwaffe, jokera erystyki, czyli „A my wygraliśmy wojnę/obaliliśmy komunizm!”. Gdyby jednak nieszczęśnik, leżąc już na łopatkach, próbował się odwinąć, dobić takiego możemy niezawodnym „największy z papieży był Polakiem!”. Koniec i kropka, leży i nawet nie wierzga. Obie uniwersalne prawdy ...\nMłoty od roboty\nWystraszony własnym lenistwem nie raz i nie dwa kombinowałem w zamierzchłej młodości, jak olać szkołę, pójść na umysłowe skróty i odbębnić sprawdzian oszukując. Pech chciał, że moje nieudolne cwaniactwo zawsze kończyło się sromotą, z której gęsto musiałem się tłumaczyć rodzicom, widzącym mnie w ambitnej umysłowej pracy. Bo skoro będzie taka, to z pewnością także popłatna, prestiżowa, a nader wszystko przydatna w rozwiązywaniu problemów nowego – ponoć wyzwolonego...\nO autorze g4rr3t


Jednym z największych paradoksów Bożego powołania wydaje się fakt, że Bóg powołuje tych, którzy z ludzkiego punktu widzenia do niczego się nie nadają. Podobnie jest z Jonaszem, który na tle całego Starego Testamentu odnosi największy sukces w nawracaniu ludzkich serc i umysłów, a przecież w gruncie rzeczy, wcale tego nie chciał.\nHistoria przepowiadania Słowa Bożego i ewangelizacji bardzo często uświadamia nam, że do wielkich dzieł wybierani są ludzie, którzy w ręku Bożym stają się słabym narzędziem. Tak było z Mojżeszem, który nie potrafił się wysłowić. Podobne rozterki przeżywał Izajasz – „człowiek o nieczystych wargach”. Na tym tle również Jonasz nie wydaje się kimś, kto wypełni polecenie Boże w najlepszy sposób. Przecież nie można nazwać wytrawnym prorokiem kogoś, kto po usłyszeniu wezwania Bożego siada na pierwszy lepszy statek i płynie do portu na końcu świata. Bóg jednak upodobał sobie w słabych narzędziach i to dzięki Jonaszowi, który kompletnie się nie nadawał do wielkich czynów, Niniwa się nawróciła, a Żydzi poznali, że miłosierdzie Boga dotyka nie tylko ich, jako naród wybrany, ale także ogarnia swoim zasięgiem cały świat, także tych, o których myślą jak o wrogach.\nWe współczesnym świecie ewangelizacja przynosi różne owoce. Każdy z nas jako chrześcijanin w pewien sposób uczestniczy w ewangelizowaniu tego świata. Nie zawsze jesteśmy mocnymi narzędziami w ręku Boga, ale przecież właśnie o to chodzi, aby w słabości ukazała się moc Boża. Jedyny warunek, jaki musimy spełnić, to całkowite oddanie. Kiepskie narzędzie w ręku artysty i mistrza wykonuje więcej niż to, do czego zostało stworzone. Zniechęcenie, które może nam towarzyszyć po uświadomieniu sobie swojej słabości nie może przeszkodzić w przeprowadzeniu Bożego dzieła. Jesteśmy sługami nieużytecznymi, ale tylko dzięki nam nawróci się „Niniwa”. W tym przesłaniu nie wolno nam zapomnieć o jednym: na zawsze pozostaniemy kiepskim narzędziem, ale narzędzie to należy do Boga i będąc jego własnością uczestniczy w jego wielkości.


Prezes Millennium Travel: Staraliśmy się dotrwać do końca. Nie udało się - RMF 24\nPiątek, 21 września 2018 (11:09)\nBartłomiej Paulus, RMF FM: Ogłosiliście niewypłacalność.\nArkadiusz Kurowski, prezes zarządu Millennium Travel: Zgadza się. Staraliśmy się dotrwać do końca sezonu. Niestety nie udało się.\nIlu Państwa klientów jest za granicą? Kiedy wrócą?\nMamy 40 osób w Bułgarii, które już w tym momencie szykuje się do wylotu. Loty są opłacone i przygotowane dla tych państwa. W dniu jutrzejszym wracają osoby z Grecji i Albanii, oraz we wtorek wraca Bułgaria, tam jest też 40 osób, i w środę kończymy ostatni rejs. Wszystkie loty są już przygotowane i opłacone dla państwa. W sumie to około 350 osób.\nCo z osobami, które mają wykupione wyjazdy, a już z nich nie skorzystają? Ile to osób?\nTo jest około 150 osób, które miały lecieć w dniu jutrzejszym do Grecji i Albanii. Te osoby muszą się zgłaszać do marszałka. Firma posiada pełne ubezpieczenie. Polisa w zupełności wystarczy na zwrot stu procent środków dla wszystkich. Nikt nie będzie poszkodowany. Wszystkie osoby, które są za granicą otrzymają wszystkie świadczenia do końca. To jest zapewnione i przygotowane. Millennium od dwóch dni jest w stałym kontakcie z marszałkiem i przygotowujemy wszystko. To co Millennium mogło opłacić, opłaciło, pozostałe różnice po prostu opłaci marszałek razem z firmą AXA, która jest gwarantem polisy ubezpieczeniowej.\nCzyli osoby, które nie polecą na wakacje mają się zgłaszać do urzędu marszałkowskiego?\nTak dokładnie. W poniedziałek przedstawimy na stronach naszych, na stronie Millennium i na stronach marszałka będzie pełna procedura. AXA już zapowiedziała natychmiastowe zwroty środków, więc tutaj jak powtarzam nikt nie straci ani złotówki.\nJeżeli chodzi o powrót osób obecnie przebywających za granicą - kto to opłacił?\nTe osoby, które są za granicą, mają opłacone w pięćdziesięciu procentach, bo na tyle jeszcze starczyło środków w Millennium, żeby opłacić powroty, pozostałą różnicę płaci ubezpieczyciel i marszałek.\nPowiem panu, że Millennium to jest dwanaście lat mojej ciężkiej pracy, jak i całego zespołu tutaj w Legnicy. Niestety ten sezon był najgorszym w historii. Ceny imprez, które zostały wymuszone przez rynek, ceny bardzo niskie spowodowały, że wiele biur pracowało na granicy opłacalności. Nam udało się dociągnąć do tego momentu, w którym jesteśmy, ale powiem szczerze, że po prostu, to i tak jest... To jest po prostu cud, że tyle to trwało. Chciałbym przeprosić turystów, że zawiedliśmy, że nie udało się tego dokończyć tak jak powinniśmy to zrobić.\nTagi:Podróże, niewypłacalność, Turyści\nNewsNieznane dzieło Karola Wojtyły już wkrótce w księgarniach!


HYPERLIFT™ Natychmiastowa kuracja napinająca i liftingująca pod oczy | puderikrem.pl\nHYPERLIFT™ Natychmiastowa kuracja napinająca i liftingująca pod oczy\nNatychmiastowa poprawa wyglądu skóry pod oczami\nKod produktu: ST320120\nStriVectin – serum pod oczy o natychmiastowym działaniu\nSkóra wokół oczu zdradza wiek kobiety. Proces starzenia możesz jednak opóźnić. Wystarczy, że zaopatrzysz się w serum napinające pod oczy Hyperlift Eye Instant Eye Fix od StriVectin. Ten kosmetyk bogaty w składniki aktywne skutecznie pomoże Ci zniwelować kurze łapki oraz worki pod oczami.\nNatychmiastowe działanie serum pod oczy zostało klinicznie potwierdzone. 93% badanych oceniło, że po zastosowaniu Hyperlift Eye Instant Eye Fix linie i zmarszczki wokół oczu wyglądają na wygładzone. StriVectin – serum pod oczy, dzięki zawartości peptydów wykazuje silne działanie ujędrniające. Działa niczym błyskawiczny lifting, dlatego polecany jest dla skóry dojrzałej i zmęczonej.\nSerum napinające pod oczy – efekt napięcia i wygładzenia skóry gwarantowany!\nSerum pod oczy zawiera mineralny kompleks napinający oraz ekstrakty z komórek macierzystych. Głęboko nawilża cienką skórę wokół oczu, a jego płynna formuła szybko się wchłania. Kosmetyk nie zawiera substancji drażniących (alkoholu, parabenów) i został przebadany dermatologicznie. Hyperlift Eye Instant Eye Fix dostępny jest w kompaktowym opakowaniu z dozownikiem o pojemności 10 ml.\nDlaczego warto stosować serum pod oczy StriVectin?\nSkóra wokół oczu jest naturalnie cieńsza i delikatniejsza, przez co jest bardziej podatna na oznaki starzenia i zmęczenia, takie jak kurze łapki, obrzęki i cienie pod oczami. StriVectin prezentuje rozwiązanie jakim jest Hyperlift Eye ™ Instant Eye Fix. Jest to czasowa kuracja ujędrniająca, zawierająca opatentowaną technologię NIA-114 ™, mineralny kompleks napinający, ekstrakty z komórek macierzystych i silne peptydy, które natychmiastowo, w widoczny sposób i na wiele godzin redukują opuchnięcie, worki pod oczami oraz zmarszczki.\n- błyskawicznie poprawia wygląd worków pod oczami i opuchlizny\n- wyraźnie wygładza drobne linie i zmarszczki\n- napina i ujędrnia okolice oczu\nSkładniki serum napinające pod oczy StriVectin\nWklep opuszkiem palca małą ilość produktu w obszar pod oczami. Dla najlepszego rezultatu stosuj na czystą skórę i nie napinaj mięśni twarzy do czasu aż się wchłonie. Jeśli wystąpi taka potrzeba, produkt może być aplikowany również na makijaż. UWAGA Chroń oczy. Przestań używać w przypadku wystąpienia podrażnienia.\nWyraźnie napina skórę pod oczami. Pięknie wygladza\nFajny krem. Ładnie unosi powiekę\nKrem bardzo mocno ściąga skórę, więc trzeba nakładać naprawdę odrobinę, bo inaczej zachowuje się jak super glue... :-D Czyli biały nalot się tworzy. Osobom, które mają zmarszczki pod oczami proponuję raczej pod makijaż niż na, bo inaczej ścina korektor pod oczami.


doradca jagodowy - Sad24.pl\nStrona główna Tagi Doradca jagodowy\nPo ubiegłorocznym, skokowym wzroście cen nawozów mineralnych wielu plantatorów zaczęło poszukiwać sposobów obniżających koszty nawożenia. Jako jedną z najważniejszych alternatyw zaczęto brać pod uwagę...\nJak racjonalnie podchodzić do wszechobecnych podwyżek? To jeden z tematów, o którym rozmawiamy z Doradcą Jagodowym. Przypominamy - ten i inne tematy pojawią się...\nW dniach 31 lipca – 1 sierpnia w sumie w czterech lokalizacjach odbył się BERRY TECH 2021 – wydarzenie skierowane do producentów owoców jagodowych....\nNasze ostatnie spotkanie z dr Zbigniewem Jaroszem z Doradcy Jagodowego w miejscowości Falbogi Wielkie w gospodarstwie państwa Milewskich. Prowadzone są tam testy porównawcze kilku...\nJaki program przygotowali Organizatorzy dla uczestników Berry Tech 2021? Zapraszamy do obejrzenia relacji filmowej ze Stacji Badawczo-Rozwojowej w Starych Olszynach (powiat płoński), w której...\nJak uprawiać jeżyny? dr Zbigniew Jarosz i Piotr Figura, 16.06.21\nDziś publikujemy drugą część relacji z gospodarstwa p. Piotra Figury w Karmanowicach w woj. lubelskim. Plantator oprócz malin uprawia również jeżyny. Posłuchajcie, z jakimi...\nPierwsze polskie maliny – gospodarstwo Piotra Figury [Video]\nW ubiegłym tygodniu rozpoczęto zbiory pierwszych polskich malin w gospodarstwie p. Piotra Figury w Karmanowicach na Lubelszczyźnie. Obecnie cena malin wynosi około 50 zł/kg....\nCzy uprawa malin w podłożu kokosowym to dobre rozwiązanie? Kiedy wziąć pod uwagę taki kierunek uprawy? S potkaliśmy się z doktorem Zbigniewem Jaroszem w okolicach Czerwińska...\nCzy bezglebowa uprawa truskawek stanie się w przyszłości koniecznością? Z jakimi wyzwaniami łączy się taki sposób uprawy? Jak zacząć przygodę z włóknem kokosowym? Zapraszamy...


Jak dopasować długą suknię do figury? | blog o wszystkim i o niczym\nmokry kamień onger just to hold\nPeniSizeXL – Zwiększ członka i spraw rozkosz swojej partnerce\nPeniSizeXL – Rewelacyjny suplement, który wyraźnie polepszy twoją kondycję seksualną\nPeniSizeXL – Większy penis zapewni Ci przyjemniejszych doznań seksualnych\nOilidermis 2 – Trapią Cię zmarszczki? Teraz możesz je błyskawicznie usunąć!\nYou are here: Home / moda / Jak dopasować długą suknię do figury?\nLipiec 26, 2014 By admin 23\nUroczystości i rozdania hollywoodzkich wyróżnień udowadniają, że kunsztowna, długa suknia służy każdej kobiecie, niezależnie od figury czy rozmiaru. Udzielamy porad, jakie fasony sprawdzą się u różnych sylwetek.\nWydłużona suknia wygląda wyjątkowo na pannie o wielkim wzroście, lecz wszystkie, obojętnie od liczby centymetrów, powinny zakładać ją w komplecie z butkami na wysokim obcasie. Szpilki sprawiają, że wyglądamy na potężniejsze, także dodatkowo polepszają wygląd sylwetki – mając je na nogach pośladki są podniesione, i klatka piersiowa wyeksponowana, co natychmiast wyszczupla talię.\nDziewczyny o sylwetce klepsydry powinny znaleźć modeli z gorsetem, który wyeksponuje piersi także talię i podkreśli ładne ramiona. W tym wypadku świetnym wyborem byłaby długa suknia o syrenim ogonie, czyli dopasowana w okolicy bioder oraz ud oraz rozszerzająca się od kolan w dół. Sukienki takiego rodzaju nagminnie ubierają 2 sexi klepsydry ze świata biznesu rozrywkowego – Beyonce i Sofia Vergara.\nGruszka musi ukrywać wielkie biodra oraz mocne uda, toteż długa suknia dla niej musi przypominać strój księżniczki z dopasowaną górą i rozkloszowanym dołem. Posiadając taką sylwetkę unikaj rzeczy rodzaju „beza”, bardziej odpowiednie będą modele z dołem w formacie trapezu czy litery A, które ukryją dół także zrównoważą proporcje.\nNietęga i wysoka kolumna może sobie pozwolić na kreację geometryczną i odsłaniającą wiele kilogramów, ale by dodać mu krągłości, powinna być wykonana z nieco grubszego oraz sztywnego materiału, który da sylwetce formę, zamiast ściśle ją opasowywać. Doskonałym wyborem będzie suknia połyskująca lub wyszyta 3D aplikacjami.\nDługa suknia dla dziewczyny o sylwetce jabłka powinna mieć -prosty albo nieco pofalowany krój. Uwagę odciągnie od środkowej części sylwetki gorset z przycięciem pod piersiami. W tym wypadku powinno się także szukać sukienek z głębokim dekoltem w kształcie litery V, który wizualnie wysmukla figurę.\nModa weselna: śłub w plenerze ! Lipiec 26, 2014 By admin\nNa co polować na letnich wyprzedażach? Lipiec 26, 2014 By admin


Na plebanii w Haworth. Dzieje rodziny Bronte - jedynie 31,92 zł w matras.pl\nZnana tłumaczka literatury angielskiej zajęła się mało znanymi w Polsce losami niezwykłej pisarskiej rodziny Bronte żyjącej przed blisko dwustu laty na odludnej plebanii w dalekim Yorkshire. Prosty, georgiański budynek na wrzosowiskach Yorkshire, otoczony z dwóch stron cmentarzem, to teren życia, twórczości i śmierci rodzeństwa Bronte - trzech utalentowanych sióstr oraz brata, autorów niezwykłych powieści takich jak "Wichrowe wzgórza", "Dziwne losy Jane Eyre", "Villette".\nGratka dla miłośników twórczości sióstr Bronte\nBardzo rzetelnie napisana biografia rodziny Bronte, obfitująca w materiały źródłowe, anegdoty, fragmenty listów oraz utworów trzech sióstr i ich mniej znanego brata.\nAutorka wykonała tytaniczną pracę badawczą, ale nie poprzestała na wynikach swoich badań i poszukiwań - zestawiła je z dorobkiem innych biografów, wśród których jest m.in. współczesna siostrom Bronte pisarka, Elizabeth Gaskell.\nMimo iż jest to literatura faktu, czyta się tę książkę jak najlepszą powieść ... której akcja rozgrywa się wśród targanych wiatrem wrzosowisk. Autorce udało się bardzo wiarygodnie i przystępnie przedstawić losy słynnych pisarek i ich bliskich. Poznajemy nie tylko życie prywatne, pasje i poglądy rodziny Bronte, ale także genezę utworów i ich autobiograficzny charakter, nastroje literackie w dziewiętnastowiecznej Anglii, przekonania i gusta ówczesnych poetów, prozaików, wydawców oraz czytelników.\nCałość napisana jest pięknym, a jednocześnie komunikatywnym językiem. Lektura tej książki była dla mnie wielką przyjemnością i dostarczyła mi wielu cennych informacji o poznanych już utworach Charlotty, Anny I Emilii.\nPolecam nie tylko fanom twórczości uzdolnionych sióstr i literatury wiktoriańskiej, ale wszystkim, którzy lubią ciekawe historie (tym razem napisane przez życie) Czytaj dalej >> << Zwiń\nPiękna opowieść o niezwykłych siostrach\nPolecam nie tylko fanom twórczości uzdolnionych sióstr i literatury wiktoriańskiej, ale wszystkim, którzy lubią ciekawe historie (tym razem napisane przez życie). Czytaj dalej >> << Zwiń


RFID USB DESK ICLA - odczyt transponderów HID iClass przez USB\nBiurkowy czytnik tagów HID iClass®\nRFID USB Desk iCla\nCzytnik RFID USB Desk iCla służy do odczytu tagów w standardzie HID iClass®. Komunikacja odbywa się przez port USB. Czytnik funkcjonuje w oparciu o klasy CDC (wirtualny port szeregowy) oraz HID (emulacja klawiatury) interfejsu USB.\nRFID USB Desk ICLA posiada 3 diody, do których mogą być przyporządkowane zdarzenia: ON, OFF lub ON READ a także buzer, który sygnalizuje podłączenie zasilania oraz odczyt tagu.\nStandard obsługiwanych transponderów: HID iClass® (tylko CSN)\nWymiary: wysokość: 22mm, szerokość: 57,5 mm, długość: 91,3mm\nKonfiguracja pozwala na ustawienie Prefixu oraz Postfixu kodu, a także wybór formatu kodu:\nBinary – ciąg bajtów odebranych bezpośrednio z transpondera. Ten format wykorzystywany jest praktycznie wyłącznie w trybie pracy: wirtualny port COM\nHEX UpperCase Letter – odebrany kod przekształcony jest na system heksadecymalny (szesnastkowy) z dużymi literami np. 1A2B3C4D5E.\nHEX UpperCase Letter Minus – odebrany kod z karty przekształcony jest na system heksadecymalny (szesnastkowy) z dużymi literami a dodatkowo pomiędzy bajtami wprowadzony został znak –, np. 1A-2B-3C-4D-5E\nDecimal – kod w formacie dziesiętnym\nPrzydatną funkcją może być ustawienie Prefixu lub Postfixu. Dzięki temu można tak zaprogramować czytnik aby oddawał odczytany kod z transpondera w formie np:\nKod odebrany z transpondera może być modyfikowany przy pomocy funkcji:\nnegowania – Bit Negation,\nzamieniania – Swap Bit, Swap Byte,\ndefiniowania jego długości – Begin (bit), End (bit), Padding,\nwyrównywania długości – Align\ndopasowania długości – Auto Lenght\nCzytnik posiada opcję Read Delay, pozwalającą definiować czas, po upływie którego dany transponder ma zostać odczytany:\nOnly new TAG – odczyt tego samego tagu następuje po określonym przez użytkownika czasie. Nowy transponder będzie odczytany natychmiast\nNo delay – natychmiastowy odczyt każdego transpondera.\nCzytniki serii RFID USB Desk można integrować z własnym oprogramowaniem dzięki zastosowaniu trybu CDC (wirtualny port szeregowy), który pozwala na całkowite przejęcie kontroli nad urządzeniem. Można zapalać każdą diodę z osobna oraz uruchamiać wbudowany generator dźwiękowy a po przyłożeniu transpondera dane automatycznie zostaną wysłane na port szeregowy. Dzięki temu w bardzo prosty sposób można stworzyć aplikację która oczekuje przyłożenia transpondera i w zależności od odczytanego kodu może wygenerować dźwięk narastający (np. akceptacja) lub dźwięk opadający (np. odrzucenie).\nCzytnik, we współpracy z programami działającymi na systemach operacyjnych Microsoft Windows oraz Linux może być wykorzystany wszędzie tam, gdzie istnieje konieczność częstego przelogowywania użytkowników na jednym komputerze, do identyfikacji sprzętu w wypożyczalniach, w gabinetach weterynaryjnych, klubach, systemach lojalnościowych itp.\nCzytnik występuje w wersjach obsługujących transpondery:\nMifare Classic® (ISO/IEC 14443-A), Mifare Plus® (UID), Mifare DESFire® (UID),\nICODE® (ISO 15693),\nDokumentacja RFID Desk iCla


Stal w produkcji sanek\nSezon zimowy trwa w najlepsze. Za oknem mnóstwo śniegu, którego z dnia na dzień przybywa, dzięki czemu miłośnicy zimowych szaleństw mogą liczyć na wiele atrakcji.\nW dzisiejszych czasach bardzo modne stały się plastikowe sanki, tzw. „talerzyki” czy „jabłuszka”, ale nic nie zastąpi solidnych stalowych konstrukcji, które sprawią dziecku frajdę na długie lata. Obecnie na rynku jest wiele modeli sanek, z oparciem lub bez, pojedyncze, podwójne, a nawet potrójne.\nPrzede wszystkim należy dostosować sanki do wieku dziecka. Dla najmłodszych idealne będą te z oparciem. Niektórzy producenci oferują również dodatkowe zabezpieczenia od przodu, aby uchronić malucha przed wypadnięciem. Dla starszych, siedzących już samodzielnie dzieci, oparcie nie jest konieczne. Najlepszym i najbardziej ekonomicznym rozwiązaniem są sanki modułowe, które dzięki łatwemu montażowi i demontażowi poszczególnych części dostosowują się do wieku użytkownika.\nMówiąc sanki mamy przed oczami klasyczny drewniany lub metalowy pojazd na płozach, ciągnięty za sznurek. Otóż niekoniecznie. Zaletą sanek modułowych jest to, że mogą być one również popychane za pomocą rączki z rury stalowej. Wygląda to tak, że pojazd prowadzony jest w sposób identyczny jak dziecięcy wózek.\nNajlepszym materiałem do wykonania sanek metalowych są rury stalowe okrągłe. Firma Stal Impex jest producentem rur i profili stalowych z wysokojakościowej stali, który zaopatruje w materiał producentów sanek. Dodatkową zaletą jest to, że rury i profile Stal Impex są cynkowane i cynkowane ogniowo, dzięki czemu są trwalsze i wykazują zwiększoną odporność na korodowanie oraz uszkodzenia mechaniczne, co jest bardzo ważne podczas użytkowania na zewnątrz.\nDo wykonania siedziska wykorzystywane są różne materiały – drewno, tkanina, jednak takie mogą się szybko wyeksploatować. Na rynku możemy spotkać również sanki w całości wyprodukowane z rur stalowych. O ile siedzisko zrobione jest z profili kwadratowych lub prostokątnych, stwarza komfort dla „podróżującego” bez potrzeby montowania dodatkowych udogodnień. Jeśli natomiast siedzisko wykonane jest z rur okrągłych, pokrywa się je miękkim tworzywem, np. gąbką, o prostokątnym kształcie.\nAby urozmaicić ofertę i przyciągnąć uwagę kupującego, producenci wytwarzają sanki w różnych kolorach. Żeby tak się jednak stało, materiał musi być odpowiednio przygotowany. Rury i profile z wysokojakościowej stali dają gwarancję, że produkt będzie idealnie pokryty, a farba będzie trwała przez długi czas, bez konieczności konserwacji.


Współpraca Wicik Motorsport i Automax Motorsport | Wicik i Skorupski\nDon Pablo 24 February 2019\nMarcin Wicik, Mistrz Polski Rallycross z 2007 roku, już jakiś czas temu zapowiadał powrót do rallycrossu. Informacje dotyczące swoich planów dozował bardzo oszczędnie w serii filmów Focus Build na kanale wiciklife. W ostatnim filmie zdradził, że nawiązał współpracę z Krzysztofem Skorupskim i firmą Automax Motorsport na sezon 2019. Czy ten duet ma szansę na sukces? Co jeszcze wiadomo o tym duecie i samochodzie? W jakich zawodach wystartują?\nMarcin Wicik – powrót Mistrza Rallycross\nO tym powrocie słyszeliśmy już wiele plotek. Teraz możemy być już prawie pewni, że ponownie zobaczymy Wicika na torach rallycrossowych w Europie. Tym razem poprowadzi on 600-konnego potwora Forda Focusa RX SuperCars. Marcin Wicik to polski konstruktor samochodów do motorsportu oraz profesjonalny kierowca. Poza tytułem Mistrza Polski Rallycross 2007 w najsilniejszej klasie, Wicik aż 5-krotnie sięgał po WiceMistrzostwo kraju i 3-krotnie zdobywał Puchar Polski Rallycross. Zaliczał starty na zagranicznych torach, rywalizując między innymi w Mistrzostwach Europy Rallycross. Młodsi fani motorsportu mogą kojarzyć go z budowy pierwszego samochodu dostawczego do driftu, który występował w programie Top Gear, serii The Hoonigan oraz na dziesiątkach imprez motorsportowych.\nMarcin Wicik | wiciklife | Carcaine\nKierowca nie postanowił jeszcze w jakiej serii wystąpi. Współpraca z Automax Motorsport otwiera mu drzwi do rywalizacji w różnych seriach: Mistrzostwach Europy (Euro RX), Mistrzostwach Strefy Europy Centralnej (FIA CEZ), czy ojczystej serii Oponeo Mistrzostw Polski Rallycross. Pojawiały się także plotki dotyczące startu w nowej serii GRC Europe jednakże trzeba do nich podejść z bardzo dużym dystansem. Czas ucieka, do rozpoczęcia poszczególnych cyklów rallycross nie zostało już wiele czasu, więc możemy spodziewać się oficjalnej decyzji w niedalekiej przyszłości. Na pewno Was o tym poinformujemy! Jedno jest pewne – współpraca Wicik Motorsport i Automax Motorsport to mieszanka wybuchowa, która razem może zdziałać naprawdę wiele. Mamy tylko nadzieję, że kierowca nie zrezygnuje ze startów równie szybko jak zrobił to w sezonie 2018 inny powracający Mistrz – Jacek Ptaszek.\nKrzysztof Skorupski – najlepszy polski kierowca rallycross w historii?\nOd 2008 roku Skorupski regularnie zgarniał kolejne tytuły na krajowym podwórku, w ramach Mistrzostw Polski Rallycross oraz Pucharu Polski Rallycross. Zaczynał od klasy narodowej, by w 2011 roku przesiąść się na Super 1600 i zgarnąć od razu Mistrzostwo Polski. W 2011 roku wystartował również w Mistrzostwach Europy, zajmując 3. miejsce w klasyfikacji generalnej. Mało? Wygrał także rywalizację w Pucharze Europy Strefy Centralnej w klasie Super 1600. Po zakończeniu sezonu Międzynarodowa Federacja Samochodowa przyznała mu tytuł „Talentu Roku”.\nKrzysztof Skorupski | World RX 2014 Round 2 Lydden Hill (McKlein)\nW 2012 roku, kierowca nie zwalniał tempa. Zaliczył pełen sezon Euro RX (10/10 rund), który zakończył tytułem WiceMistrza Europy! W 2013 roku, Krzysztof Skorupski zaangażował i przyczynił się do reaktywacji rallycrossu w Polsce poprzez organizacje cyklu Rallycross Cup.\nW 2014 roku, wystartował w Mistrzostwach Świata Rallycross, w najmocniejszej klasie SuperCars, za kierownicą Citroena DS3 T16. Kierowca dołączył do LD Motorsports by z Liamem Doranem i Darekiem Tohillem reprezentować zespół Monster Energy RX World Team. Niestety kierowcę nie opuszczały problemy natury technicznej. Największym sukcesem w World RX okazało się 4. miejsce w klasie SuperCars podczas finlandzkiej rundy Mistrzostw Świata w 2014 roku.\n2014 FIA World RX | Round 1 | Montalegre RX | Krzysztof Skorupski (McKlein)\nKilka lat temu, Skorupski zrezygnował ze startów w rallycrossie i zaangażował się w rozwój własnego, profesjonalnego serwisu do motorsportu – Automax Motorsport. Chociaż zważając na zaplecze jakim dysponują, serwis to mało powiedziane! Z resztą, liczby mówią same za siebie. W Oponeo MPRC 2018 mogliśmy oglądać trzech kierowców startujących z zespołu Automax Motorsport. Zdobyli oni aż 4 tytuły, wygrywając 10 z 11 półfinałów oraz 5 z 7 rund w jakich startowali! Zeszłoroczne sukcesy Pawła Melona i Radosława Raczkowskiego to najlepsza wizytówka dla tego zespołu. W końcu walka o tytuł mistrzowski w klasie SuperNational toczyła się pomiędzy tymi dwoma kierowcami jeszcze podczas ostatniej rundy MPRC 2018! Czy Wicik podąży ich ścieżką? Czy współpraca z Automaxem to przepis na sukces? Specjalnie dla nerdów, ekipa Skorupskiego przygotowała bardziej szczegółową grafikę:\nMechaniczna Pomarańcza – Ford Focus RX SuperCars\nW końcu doszliśmy do części, która wiele osób interesuje najbardziej. Co to za samochód? Z serii Focus Build dowiedzieliśmy się, że Wicik dysponuje dwoma samochodami Ford Focus RX. Wedle informacji do których dotarła nasza redakcja, pierwszy z samochodów został zbudowany przez Michaela Jernberga we współpracy z Larsem Larssonem. Za budowę karoserii odpowiedzialny był Ingvar Gunnarsson Motorsport. Serce auta to Cosworth 2.0 Turbo, dostarczony przez Juliana Godfreya. Na jego podstawie, Automax Motorsport zbudował kolejny, identyczny egzemplarz.\nMechaniczna Pomarańcza | Ford Focus RX\nMechaniczna Pomarańcza |wiciklife\nMechaniczna Pomarańcza | Ford Focus RX | Marcin Wicik\nSamochód zyskał nazwę: Mechaniczna Pomarańcza, nawiązującą do charakterystycznej barwy samochodów Wicika. Nie znamy jeszcze projektu obklejenia ani finalnej formy wizualnej samochodu. Nie wiemy również czy oba samochody będą pomarańczowe. Wciąż wiele rzeczy pozostaje pod znakiem zapytania. Jednak czy współpraca takich nazwisk jak Skorupski i Wicik nie jest skazana na sukces? Zapraszamy do dyskusji w komentarzach oraz na naszym profilu na facebooku! Dla bardziej dociekliwych zostawiamy film:


Święto Żołnierzy Wyklętych w Grójcu: Próbowali zmienić historię - Grójec\nŚwięto Żołnierzy Wyklętych w Grójcu: Próbowali zmienić historię\n24 marca 2015; 12:59\nPo raz kolejny 1 marcu w Grójcu obchodziliśmy Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. To wyraz pamięci dla walczących z narzuconym Polsce przez Sowietów i zachodnich aliantów komunizmem. Hołd dla tych, co już odeszli na wieczną wartę i hołd dla ostatnich żyjących żołnierzy lokalnego podziemia antykomunistycznego, Henryka Kowalczyka „Sępa” i Leona Komorowskiego „Żbika”.\nUroczysta msza św. odprawiona w kościele Miłosierdzia Bożego w Grójcu w intencji żołnierzy podziemia niepodległościowego i spotkanie w Grójeckim Ośrodku Kultury ze świadkiem tamtych wydarzeń, Henrykiem Kowalczykiem pseudonim „Sęp”, żołnierzem AK „Głuszec” Grójec i Ruchu Oporu Armii Krajowej Ziemi Grójeckiej. – Komendant powiedział, żeby każdy w zgodzie z własnym sumieniem zdecydował, czy chce walczyć dalej. Moje sumienie było „niespokojne” i sprzeciwiało się narzuconemu nam ustrojowi. Walczyliśmy, próbowaliśmy to zmienić. Prawie wszyscy moi koledzy z tamtych czasów spoczywają już na cmentarzu. Na Ziemi Grójeckiej zostałem jeszcze ja i kolega Leon Komorowski. Być może jeszcze w Polsce żyje ktoś z dawnych żołnierzy kapitana Stefana Głogowskiego „Józefa”. Nie ma się co dziwić, czas zrobił swoje, od tamtych chwil minęło już siedemdziesiąt lat – wspominał Henryk Kowalczyk. Starosta, Marek Ścisłowski, życzył głównemu bohaterowi uroczystości dużo zdrowia. – Mam nadzieję, że w tak dobrej formie doczeka Pan kolejnej, bardziej hucznej uroczystości poświęconej Żołnierzom Wyklętym.\nW 1945 r. wojna w Polsce się nie skończyła. Zmienił się tylko wróg, Niemców zastąpili Sowieci i rodzimi komuniści. Żołnierze drugiej konspiracji walczyli o prawdziwą wolność i niepodległość Polski. Ich walka była sprzeciwem wobec sowietyzacji kraju. Odpowiedzią na represje i wywożenie Polaków na Syberię przez sowieckich i polskich komunistów. Struktury konspiracyjne podziemia antykomunistycznego były często kontynuacją struktur podziemnych działających podczas okupacji niemieckiej. Tak też było i w Grójcu, gdzie żołnierze AK zasilili szeregi ROAK. Na Ziemi Grójeckiej działał nie tylko ROAK dowodzony przez „Józefa”. Walczyli żołnierze powiatowej struktury Narodowych Sił Zbrojnych Jana Salickiego „Darzbora”, oddział Mariana Sadowskiego „Dzida”, grupa Mariana Michalskiego „Drągala II”, która przetrwała do kwietnia 1952 r. Pojawiały się tu też oddziały i pojedynczy żołnierze z innych terenów np. ludzie z oddziału „Drągala I” Aleksandra Młyńskiego, akcje przeprowadzało Pogotowi Akcji Specjalnej NSZ, dowodzone w województwie warszawskim przez byłego grójeckiego wikariusza, ks. Bolesława Stefańskiego, który do walki zaangażował również Grójecczan, Stefana Jaworskiego, Jerzego Federowicza i Andrzeja Kubiaka. Najdłużej i najliczniej z sowieckim okupantem walczyli właśnie żołnierze formacji wywodzących się z przedwojennego Obozu Narodowego. – Oficerowie i szeregowi Narodowych Sił Zbrojnych i Narodowego Zjednoczenia Wojskowego z poświęceniem starali się nie dopuścić do narzucenia Polsce Pax Sovietica po 1944 r. Od 30 do 50 tysięcy narodowych konspiratorów wzięło udział w Powstaniu Antykomunistycznym, odnosząc szereg lokalnych sukcesów. Mimo że militarnie i politycznie przegrali konfrontację z reżimem komunistycznym na początku lat 50., to odnieśli symboliczne zwycięstwo po śmierci. Renesans środowisk (zwłaszcza młodzieżowych) odwołujących się do dziedzictwa obozu narodowego obu okupacji jest tego dobitnym potwierdzeniem. Celebrowanie państwowego święta „Żołnierzy Wyklętych” 1 marca zostało stygmatyzowane przywracaną (mimo wielu przeciwności natury instytucjonalnej) pamięcią przy kolejnych identyfikacjach doczesnych szczątków zamordowanych i sponiewieranych konspiratorów przez funkcjonariuszy bezpieki. Poczesne miejsce w panteonie bohaterów odnajdują tajne pochówki na „Łączce” na warszawskich Powązkach. Ostatnio ekshumowane były kości wyższych oficerów NSZ Stanisława Kasznicy i Lecha Neymana, a jutro przyjdzie zapewne czas na Jana Morawca „Remisza” (komendanta Pogotowia Akcji Specjalnej w Komendzie Głównej NZW) i kolejnych uczestników walk sprzed ponad półwiecza – powiedział „Naszym Czasom” dr Mariusz Bechta, pracownik naukowy Oddziału IPN w Warszawie.\nWarto przypominać tych, którzy sprzeciwili się sowietyzacji kraju. W podziemiu niepodległościowym walczyło więcej ludzi niż w Powstaniu Styczniowym. Opór przeciwko narzucaniu Polsce obcej władzy powinna być zachowana w pamięci przyszłych pokoleń. – Cieszy mnie, że coraz więcej przychodzi na grójeckie uroczystości poświęcone żołnierzom podziemia antykomunistycznego. Na pierwszej mszy św. w ich intencji było nas zaledwie dwunastu. W ubiegłym roku na mszę św. przyszło już około stu osób. A w tym roku podczas mszy św., co prawda była to suma, było kilkaset osób. To jest budujące. Wcześniej nikt nie słyszał, aby w sąsiednich miejscowościach takie uroczystości się odbywały. Obecnie odbywają się również w Nowym Mieście nad Pilicą i w Warce. Przez siedemdziesiąt lat pracowano, aby zapomnieć o ostatnich żołnierzach Wolnej Polski, jednak pamięć przetrwała i jest kultywowana – komentował radny KW Nasze Czasy, Stanisław Sitarek. O obowiązku pamięci i wyciągnięcia nauki z historii mówił radny KW Nasze Czasy, wicestarosta, Maciej Dobrzyński: – Relatywizm w określaniu naszych zrywów patriotycznych, zmusza nas do odkłamywania historii, do pokazywania faktycznych motywacji Żołnierzy Wyklętych, ludzi w pewnym momencie wykluczonych, uznanych za bandytów, a w rzeczywistości prawdziwych patriotów. To nasz obowiązek i ostatni moment, aby spotkać się z tymi ludźmi, poznać ich argumenty, fakty i właściwie ocenić to, co się w naszej historii wydarzyło, a także uczyć się, jak nie doprowadzić naszego kraj do niewoli i zależności od obcych mocarstw.\nUroczystości w kościele i w GOK nie były jedynymi grójeckimi akcentami Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych. W przeddzień święta na warszawskich Powązkach stanęły brzozowe krzyże upamiętniające 36 zidentyfikowanych żołnierzy podziemia, których szczątki znaleziono na Łączce. Większość z nich pochodziła z Grójecczyzny, przekazali je członkowie Stowarzyszenia Pamięci Żołnierzy Wyklętych z Grójca. To były te krzyże, które w relacjach z uroczystości pokazywano we wszystkich stacjach telewizyjnych, które widniały na zdjęciach w gazetach i portalach relacjonujących święto.\nArtykuł ukazał się w najnowszym wydaniu miesięcznika ziemi grójeckiej "Nasze Czasy".