Szkoła języków obcych, kursy językowe, angielski, niemiecki, Kraków | Syllabus\n9 czerwca 2022 11 czerwca 2022\nZapraszamy naszych młodych kursantów od poziomu B1+ ( upper - intermediate) na Role Playing Game ...\n25 maja 2022 31 maja 2022\nZapraszamy młodzież i dorosłych na nasze kursy wakacyjne. Rozpoczynamy 27 czerwca. Kursy będą się odbywać...\nZapraszamy na popołudniowe zajęcia wakacyjne po angielsku dla dzieci w wieku 8-12 lat. Zajęcia będą...\n11 maja 2022 11 czerwca 2022\nKURSY WAKACYJNE dla PRZEDSZKOLAKÓW 2 razy w tygodniu po 45 min od godz. 16.10 lub...\nNasza szkoła została założona w 1996 roku.\nW dniu 1. września 2021r. upływa 25 lat naszej działalności!\nNaszą specjalnością są kursy języka angielskiego oraz niemieckiego przeznaczone dla wszystkich grup wiekowych, w tym również dla dzieci. Dla osiągnięcia możliwie najwyższej skuteczności nauczania, stosujemy metodę komunikatywną, skupioną na poprawności i płynności podczas codziennych, naturalnych sytuacji językowych. Zajęcia prowadzone są tylko i wyłącznie przez profesjonalnych, doświadczonych nauczycieli oraz native-speakers.\nZ prawdziwą przyjemnością informujemy, że dnia 20.09.2010 otrzymaliśmy akredytację Kuratorium Oświaty w Krakowie.\nW naszej szkole językowej jesteśmy dumni z tego, że możemy pomóc naszym uczniom w przygotowaniu się do egzaminów Cambridge. Nasz stuprocentowy wskaźnik zdawalności zawdzięczamy połączeniu próbnych egzaminów, starannego przygotowania i monitorowania postępów każdego ucznia. Nasze kursy językowe oparte są na autentycznym materiale egzaminacyjnym z poprzednich lat, a ponadto oferujemy różnorodne warsztaty i konsultacje, aby pomóc studentom.\nNowoczesne i interaktywne kursy językowe\nAngielski dla dzieci oraz inne kursy językowe prowadzone w naszej szkole są zaprojektowane tak, aby były interaktywne i angażujące. Wykorzystujemy nowoczesne pomoce dydaktyczne, takie jak tablice interaktywne, aby uczynić proces nauczania przyjemniejszym dla uczniów. Dzięki naprzemiennej pracy polskich nauczycieli i native speakerów, jesteśmy w stanie zapewnić bardziej wszechstronne doświadczenie edukacyjne, które jest dostosowane do potrzeb naszych uczniów.\nUczniowie dobierani są do poszczególnych grup na podstawie trzech podstawowych kryteriów – wieku, poziomu zaawansowania i celów, które chcą uzyskać.\nWszystkim dzieciom, które rozpoczęły u nas naukę w wieku 6 lub 7 lat gwarantujemy uzyskanie kompetencji do zdania egzaminu ósmoklasisty już w szóstej klasie szkoły podstawowej!\nBardzo cieszy nas fakt, iż od kilku lat skutecznie zachęcamy do nauki języków obcych osoby w wielu 50+. Przy filiżance herbaty lub dobrej kawy nagle okazuje się, że angielski czy niemiecki nie są takie trudne, jak mogłoby się wydawać.\nW 2004 roku szkoła języków obcych Syllabus uzyskała I miejsce w Krakowie w rankingu szkół językowych, stworzonym przez Newsweeka. Już dwa lata wcześniej zajęliśmy II miejsce w tym rankingu.\nW 2006 roku krakowskie Kuratorium oświaty zwróciło się do nas z prośbą o sprawowanie opieki merytorycznej nad Małopolskim Konkursem Języka Angielskiego, przeznaczonym dla uczniów gimnazjów.\nW kwietniu 2017 roku nasza uczennica Anna Ślaga została laureatką Małopolskiego Konkursu J. Angielskiego dla uczniów szkół podstawowych.\nW czerwcu 2014 nasz uczeń Jerzy Jędrzejaszek został laureatem Małopolskiego Konkursu J. Angielskiego dla gimnazjalistów.\nW czerwcu 2012 nasz uczeń Jerzy Jędrzejaszek w wieku 13 lat zdał z najwyższym wynikiem ( grade A) egzamin FCE.\nW kwietniu 2012 roku nasz uczeń Marcin Przewięźlikowski został laureatem Małopolskiego Konkursu dla gimnazjalistów\nW 2010 roku uczennica naszej szkoły Agnieszka Leśniak uzyskała tytuł laureata Małopolskiego Konkursu Języka dla gimnazjalistów.\nW 2009 uczeń naszej szkoły Piotr Schab uzyskał najlepszy wynik z testu kwalifikującego w krakowskim Gimnazjum nr 75.\nW 2009 roku Gabriela Opiła uzyskała 5 miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Mix, sprawdzającym umiejętności, organizowanym przez Centrum Edukacji Szkolnej.\nW roku 2008 Gabriela Geleta i Adam Wołek zostali laureatami Małopolskiego Konkursu przeznaczonym dla uczniów gimnazjum.\nW roku 2007 Agata Jakubas – uczennica naszej szkoły została laureatką Małopolskiego Konkursu organizowanego dla uczniów gimnazjum.\nNasza szkoła językowa w Krakowie pomoże Ci szybko i efektywnie nauczyć się języka angielskiego lub niemieckiego. Wybór odpowiedniej szkoły językowej jest kluczowy jeśli chcesz w krótkim czasie opanować podstawy nowego języka lub poprawić płynność swoich wypowiedzi. W naszej szkole językowej w Krakowie możesz liczyć na indywidualne podejście i wykwalifikowaną a kadrę nauczycielską. Nauka języków obcych to świetny sposób na zabicie wolnego czasu oraz podniesienie swoich kwalifikacji zawodowych. Na naszych kursach języków obcych nauczysz się nie tylko podstaw i niezbędnych zwrotów oraz słówek, ale też zyskasz pewność siebie i swobodę podczas wypowiadania się w obcym języku, co jest cenną i przydatną umiejętnością.\nKursy językowe Kraków wakacje\nWakacje to idealny czas na naukę języków obcych. Jeśli po powrocie do szkoły lub pracy chcesz zabłysnąć znajomością nowego języka, zapraszamy na nasz przyspieszony kurs angielskiego W Krakowie oraz intensywny kurs języka angielskiego. Nasza szkoła językowa w Krakowie wykorzystuje najnowsze metody nauki języków obcych, które zapewniają szybkie przyswajanie podstaw języka obcego, a także zachęcają do częstego wypowiadania i wykorzystywania zdobytych umiejętności w praktyce. Przyspieszony kurs angielskiego w Krakowie to idealny wybór dla zabieganych i zapracowanych osób, które na co dzień nie znajdują czasu na naukę obcego języka. Małe grupy i indywidualne podejście sprawia, że bez problemu nauczysz się przydatnych zwrotów i słówek. Intensywny kurs angielskiego Kraków wakacje gwarantuje częste zajęcia, dzięki czemu nie będziesz musiał się martwić, że zapomnisz materiał z ostatnich zajęć. Duża częstotliwość i regularność lekcji języków obcych sprawia, że łatwiej i szybciej przyswoisz nową wiedzę. Zachęcamy do zapoznania się z naszą ofertą wakacyjnych kursów językowych.\nNauka języków obcych Kraków\nNauka języków obcych w szkole jest zazwyczaj nudna i mało efektywna, przez co często zniechęca do nauki nowych języków. W naszej szkole językowej w Krakowie nie zaznasz nudy! Przy nauce angielskiego i niemieckiego wykorzystujemy trzy skuteczne sposoby, które ułatwiają i przyspieszają przyswajanie języka. Jest to metoda komunikatywna, native speaker i małe grupy. Metoda komunikacyjna opiera się przede wszystkim na porozumiewaniu się mową, dzięki czemu pozbywasz się bariery językowej. Obecność Native speakera pozwala na osłuchanie się z językiem i naukę zwrotów wykorzystywanych w języku potocznym. Z kolei małe grupy gwarantują indywidualne podejście i możliwość aktywnej partycypacji wszystkich uczestników. Nasze kursy angielskiego są niezwykle skuteczne. Niezależnie od tego czy chcesz przygotować się do sprawdzianu, czy egzaminu lub potrzebujesz szybko opanować język obcy do pracy, wybierając kursy w naszej szkole językowej, możesz mieć pewność, że angielski i niemiecki nie będą dla Ciebie stanowiły trudności.\nPosiadamy szeroką ofertę skierowaną zarówno dla osób indywidualnych jak i dla firm. W naszej szkole językowej zdajemy sobie sprawę, że nauka języka obcego jest najbardziej skuteczna u małych dzieci, dlatego posiadamy kursy angielskiego skierowane już do przedszkolaków. Oprócz tego pomożemy Ci skutecznie przygotować się do matury oraz egzaminów Cambridge takich jak FCE lub CAE. Skontaktuj się z nami już dzisiaj, aby zapisać się na kurs językowy w szkole językowej Syllabus.\nJeżeli poważnie myślisz o przyszłości swoich dzieci i chcesz mu zapewnić zawodowy sukces w dorosłym życiu, zapisz go na nasze kursy angielskiego w Krakowie. Dlaczego na nasze kursy? Dlatego, że nie wystarczy się uczyć angielskiego i mieć szóstki z testów i klasówek w szkole, żeby potem poradzić sobie na rynku pracy. Trzeba władać biegle tym językiem! Nasza szkoła zapewnia systematyczną i skuteczną naukę aż do poziomu biegłości, który zostanie potwierdzony brytyjskim certyfikatem Cambridge ( CAE). Ten certyfikat nie straci swojej ważności przez całe życie zawodowe Twojego dziecka. To będzie najlepszy posag, jaki możesz zafundować swojemu dziecku u progu dorosłości.


Wrocław - Dni otwarte na Politechnice\nPunkt Informacyjny, gdzie można będzie kupić informator dla kandydatów na studia, zlokalizowany będzie w budynku A-1, pokój 161 (Wybrzeże Wyspiańskiego). Czynny będzie w piątek w godz. od 8.00 do 15.00 oraz w sobotę od 9.00 do 13.00.\nOprócz zdobycia ogólnych informacji, wszyscy zainteresowani będą mogli udać się na wybrane wydziały i tam przyjrzeć się wszystkiemu z bliska. Na przykład Wydział Elektroniki otworzy dla chętnych swoje laboratoria.\nWięcej informacji na stronach internetowych Politechniki Wrocławskiej.


Rynek usług gastronomicznych w Polsce (także nie tylko) ciągle się rozrasta. Dotyczy zatem nie ale z konieczności jeszcze to różnych mieszkań, dobranych do potrzeb konsumpcjonistycznego społeczeństwa, lecz też z powodu dużej rotacji tworzonych i zawieranych biznesów. Na zbycie usług gastronomicznych bardzo się utrzymać. Tworzy to stały wzrost konkurencyjności nowo otwartych miejsc i dynamicznie poprawiające się gusta kulinarne klientów. Do ostatniego badają kwestie finansowe - ile lokali bowiem zmuszonych było zawrzeć swoje podwoje z warunków finansowych właśnie?\nCzym powinna dzielić się dobrze prowadzona restauracja? Przede każdym ma oferować dania świeże, rodzime bądź specjalności kuchni zagranicznej, ale głównie powinna zawierać się na grupie oferowanych potraw. Te sprawiane winnym żyć z produktów najwyższej klas, stale dowożonych, kupowanych u najlepszych hurtowników w dziedzinie. Ciekawym pomysłem bywa i możliwość obserwowania pracy kucharzy - także takie proste kuchnie bawią się wielkim zainteresowaniem klientów. Każdy chciałby wiedzieć bowiem, że je dania wykwintne, zrobione z centrum i wyjątkową starannością.\nDoskonałe lokale, warte polecenia, są także ważne zadanie - powinny oferować dania bez potrzeby długiego oczekiwania. Zaś w niniejszym obecnie, oprócz doskonałej agencji działalności na kuchni, mają pomagać specjalistyczne programy sprzedażowe. Restauracje z Małopolski mają z planu gastro Kraków. Toż najczęściej wybierana opcja dla lokali cięższych oraz delikatniejszych. Dotykowe ekrany sprzedażowe pozwolą na bliskie zlecanie zamówień, a możliwość wymieszania z sposobem kuchennym sprawia, iż ich produkcja również przebiega możliwie sprawnie.\nDumą każdej restauracji powinni być jej ludzie, realizujący nasze obowiązki z chęcią. Nic tak nie wspomaga jednak efektywnego biznesu, jak właśnie odpowiednie oprogramowanie sprzedażowe, koordynujące pracę całego zespołu.\nPrzewod uziemiajacy funkcjonalny\nCzesanie wlosow po trwalej


Zespół Aspergera – kiedy w zespole muszą grać wszyscy - Akademia 5.10.15.\nZespół Aspergera – kiedy w zespole muszą grać wszyscy\nJesteś aktualnie na koncercie swojego ulubionego zespołu. Tłum ludzi ociera się o Ciebie i lekko szturcha. W hałasie głośnej muzyki wyłapujesz jadącą na sygnale kartkę pogotowia, za rogiem strażacy gaszą pożar, a Ty w tym samym momencie musisz napisać sprawozdanie, od którego zależy Twój awans zawodowy. Wydaje Ci się to absurdalne? Musisz wiedzieć o tym, że jest wśród nas grupa ludzi, która codziennie wykonuje takie zadania.\nNasza rozmówczyni to Gosia-atrakcyjna brunetka, która odnosi sukcesy w pracy. Ma fajnego męża, piękny dom i dwójkę dzieci. Już coraz rzadziej myśli o tym, dlaczego ona i jej młodszy syn grają w zespole Aspergera…\nMasz dwóch synów. Starszy Artur właśnie wybrał liceum, a Piotrek od września zaczyna 5. klasę podstawówki. Pamiętasz pierwsze miesiące 6-letniego Piotrka w szkole?\nGosia: Trudno jest zapomnieć o regularnych uwagach dotyczących krnąbrnego zachowania się mojego syna i sugestiach, że nie umiem go wychować. Właściwie na każdym kroku słyszałam od sąsiadów, rodziców innych dzieci, nauczycieli, że Piotrek jest niegrzeczny, nie słucha „pani”, ucieka z klasy, rozpycha się łokciami i zatyka uszy. Pewnie jeszcze długo mogłabym wymieniać co tak bardzo drażniło otoczenie w zachowaniu małego chłopca. Wiele z nich można by śmiało przypisać niejednemu energicznemu łobuzowi. Teraz, gdy sama o tym pomyślę, wiem ile razy cedziłam przez zęby, że koledzy Artura są niekulturalni.\nCzy dziś coś się zmieniło?\nGosia: Zmieniło? To zależy o co pytasz. Mam wrażenie, że dajemy sobie przyzwolenie na udzielanie „dobrych rad” nawet obcym ludziom, nie wspominając już o ocenianiu. Mniej więcej po 3 miesiącach zimowego semestru podjęliśmy z mężem decyzję, że zbadamy Piotrka pod kątem różnych zaburzeń. Znajoma poleciła nam prywatną poradnię i już po około 5 spotkaniach wiedzieliśmy co jest grane.\nCo czułaś, gdy usłyszałaś diagnozę?\nGosia: (po chwili ciszy i przełknięciu wody pada odpowiedź) Wiesz jak to jest, gdy czujesz moment, w którym ktoś zaczyna mówić same miłe rzeczy, bo przygotowuje sobie grunt do wytoczenia solidnych dział… Pierwsze spotkanie było wspólne- rodzice plus dziecko, kolejne to już samodzielna praca Piotrka ze specjalistami. Po każdej wizycie zastanawiałam się czy wszystko jest okej, ale lekarz prosił mnie o cierpliwość. Podczas ostatniej wizyty, na której byliśmy tylko z Markiem (moim mężem), usłyszeliśmy to, czego nikt nie chciałby słyszeć. Przez moment nie czułam nic. Tak jakbym się oparzyła, a po sekundzie zaczęło mnie piec. Zadawanie kolejnych pytań przerywał mój płacz. Dobrze, że obok był mój mąż. Ktoś dla mnie bliski.\nJak bardzo zmieniło się Twoje/ Wasze życie od tego momentu?\nGosia: Zmieniło się wszystko i w zasadzie nic. Po emocjonalnym rollercoasterze przyszedł czas refleksji. Oczywiście, że namiętnie przeglądałam internet. Zapisałam się nawet do kilku grup dyskusyjnych i grup wsparcia. Co chwilę przynosiłam do domu różne publikacje na temat autyzmu i zespołu Aspergera. Po każdym przeczytanym zdaniu miałam coraz więcej wątpliwości, czy aby na pewno Piotruś został dobrze oceniony. Niestety kolejne kartki książek utwierdzały mnie w przekonaniu, że nie jest neurotypowy. Tak właśnie mówi się o osobach, które nie mają żadnych zaburzeń.\nCzy ktoś poza Tobą i Markiem wiedział z czym się zmagacie?\nGosia: Na początku sami musieliśmy oswoić się z tą myślą. Nie pamiętam już nawet jak długo uczyliśmy się akceptować to, że od teraz cała nasza najbliższa rodzina i otoczenie Piotrka gra w zespole Aspergera. To całkiem zabawne. Aby rozpoznać Aspergera czy też autyzm u konkretnej osoby, należy zidentyfikować kilka, a nawet kilkanaście cech, które świadczą o jej zaburzeniu. Rozumiesz, musisz posiadać zespół zaburzeń, a jak już je masz, to wszyscy, którym na Tobie zależy powinni grać zespołowo, czyli w jednej drużynie z Tobą.\nOczywiście, że w pierwszej kolejności o wszystkim powiedzieliśmy Arturowi, dziadkom chłopców i sprawcy całego zamieszania. Rodzice moi i Marka są już wiekowi i niekoniecznie rozumieją dlaczego Piotrek jest tak bardzo bezpośredni, że nie płacze gdy leci mu krew z rozbitego kolana, ale ma krokodyle łzy, gdy tylko lekko zadrapie naskórek. Próg jego bólu w partiach głębokich jest większy niż w płytkich.\nJak oni to wszystko przyjęli?\nGosia: Każdy na swój sposób. Artur zadawał sporo pytań i ewidentnie wynikały one z troski o młodszego brata i chęci jego lepszego zrozumienia. Piotrek nawet podczas badań nie wydawał się być szczególnie zainteresowany dlaczego to wszystko się dzieje. Gdy usłyszał od nas, że już wiemy dlaczego drażnią go metki od ubrań lub gdy ktoś bez uprzedzenia przerywa jego zabawę, to wydawał się nawet spokojny. Wyglądało to trochę tak jakby przyjął do wiadomości i dał sygnał, że życie toczy się dalej.\nI faktycznie się toczy…\nGosia: Osoby, które od urodzenia nie widzą, nie wiedzą jak to jest zobaczyć zieloną trawę. Podobnie jest z Piotrkiem. On dosłownie odbiera każdy komunikat i bardzo bezpośrednio wyraża swoje zdanie. Nie raz sąsiadka w wieku mojej matki, do której bezosobowo zwrócił się mój kochany wówczas 8-latek nie kryła oburzenia. Dla niego nie ma znaczenia czy masz 4, 10 czy 80 lat- gdy chce Ci coś przekazać, robi to bez zbędnych ozdobników. Dziś nawet w telewizji można zobaczyć kampanię jednego z browarów, w której wszyscy mówią do siebie na „Ty” i nikt nie ma z tym problemu. Dla mnie świat z takich powodów nie staje w miejscu. Mam nawet pewną anegdotę na ten temat.\nGosia: Kilka by się znalazło. Kiedyś rzuciłam luźne: „ nie dotykaj lodówki”. Nie pamiętam nawet w jakim już to było kontekście. Wyobraź sobie moje zdziwienie, gdy pewnego razu widzę Piotrka, gdy kombinuje jak otworzyć lodówkę za pomocą ołówka. Bez namysłu zapytałam co robi. W odpowiedzi usłyszałam, że przecież zabroniłam dotykać mu lodówki, więc jak ma wyjąć z niej sok?\nZdziwiła Cię jego odpowiedź?\nGosia: Z mojej perspektywy sytuacja wydawała się nawet dość zabawna, ale dla niego stanowiła wyzwanie.\nW którym momencie zespół Aspergera stał się wyzwaniem również dla Ciebie ?\nGosia: Asperger nadal jest moim Mont Everestem. Mam dwóch wspaniałych synów, których kocham dokładnie tak samo. Lecz jeden z nich potrzebuje szczególnego zrozumienia. Czas, który razem z Markiem poświęciliśmy i nadal poświęcamy Piotrkowi, budzi we mnie wyrzuty sumienia względem drugiego dziecka. Arturowi zdarzyło się mieć do mnie o to pretensje. Minęły już ponad 4 lata od postawienia diagnozy, a my nadal bardzo intensywnie dbamy o zajęcia dodatkowe Piotrka. Nieustannie trenujemy pisanie ze słuchu, ortografię i co najważniejsze, umiejętności społeczne. Widzę ogromną różnicę w zachowaniu młodszego syna dzięki odbytej terapii grupowej.\nWszystko to robicie w zaciszu własnego domu?\nGosia: Na wszystkie specjalistyczne zajęcia wydajemy średnio 600 zł w miesiącu. Na refundowaną pomoc trzeba czekać bardzo długo, a dla nas liczy się każdy dzień. Bardzo dużo razem pracujemy. Najwięcej czasu poświęcamy odrabianiu prac domowych.\nPiotrek w szkole nie ma tak zwanej taryfy ulgowej?\nGosia: Rozważaliśmy jeszcze na samym początku, czy aby nie przenieść go do szkoły specjalnej. Uznaliśmy, że takim posunięciem zrobilibyśmy jemu oraz sobie jeszcze większą krzywdę. Każdemu rodzicowi zależy na prawidłowym rozwoju swojego dziecka. Piotrek wbrew pozorom jest bardzo bystrym i dociekliwym młodzieńcem, którego pytania nieraz wprawiają w osłupienie nauczycieli.\nRozumiem, że Wasz syn chodzi do publicznej szkoły razem z innymi rówieśnikami?\nGosia: W klasie jest około 20 dzieciaków. Pięcioro z nich ma mówiąc kolokwialnie deficyty i w związku z tym mają przypisanego nauczyciela wspomagającego. Poza tym wszystko jest takie samo jak w innych klasach.\nCzyli możesz powiedzieć, że jesteś w gronie szczęśliwców. Twój syn nie musiał zmienić szkoły i otrzymał dodatkowe wsparcie…\nGosia: Jestem, a właściwie jesteśmy dumni z Piotrka, gdy widzimy jak każdego dnia otwiera się na ludzi. Jak stara się rozumieć ich emocje i buduje relacje koleżeńskie. Zdecydowanie lepiej czuje się w dziedzinach ścisłych. Od kiedy zaczął mówić, zawsze prosił, aby w sklepie powiedzieć mu ile kosztuje dany towar, a on to wszytko szybko zliczał. Znacznie gorzej radzi sobie z językami obcymi oraz pisaniem dyktand. Wynika to z problemów ze słuchem oraz, jego zdaniem, z braku logiki w uczeniu się niektórych rzeczy na pamięć. O ile prosto jest wytłumaczyć zasady mnożenia o tyle trudniej zmusić go do zapamiętywania słówek. Czy w tej sytuacji można mówić o szczęściu? Wydaje mi się, że w jakimś stopniu na pewno, jednak nie zmienia to faktu, że zespół Aspergera to pochodna autyzmu.\nJaka jest w tym wszystkim rola nauczyciela wspomagającego?\nGosia: Klas integracyjnych jest coraz więcej w polskich szkołach. Jest to „normalna klasa”, która wyróżnia się obecnością dodatkowego nauczyciela, który podczas lekcji ma pomagać uczniom tego potrzebującym i w ten sposób odciążyć nauczyciela wiodącego. Sama idea jest fajna. Dzieciaki, które nie mają orzeczenia pracują w tempie jakiego wymaga pedagog, a nad „wybrańcami” czuwa dodatkowo nauczyciel wspomagający. Jego zadaniem jest mobilizowanie dziecka z zespołem Aspergera do wykonania konkretnej czynności, nawet tej, której nie lubi, ale niezbędnej do jego dalszego rozwoju. Aspergerowcy- oczywiście nie wszyscy, bo jestem daleka od wrzucania wszystkich do jednego worka- szybko rezygnują, gdy tylko odniosą pierwszą porażkę. Można by zastanowić się czy nie jest to kwestia charakteru, a nie samej przypadłości. Pietą Achillesa w naszym przypadku jest staranne pisanie zgodne z zasadami ortografii oraz umiejętność skupienia się na danej rzeczy dłużej niż kilka chwil i nie mam tu na myśli klocków Lego, bo z tym problemu nie mamyJ\nW momencie, w którym przekazałaś w szkole informację, że Twoje dziecko nie jest źle wychowane, lecz ma orzeczenie o zespole Aspergera, nauczyciele zaczęli inaczej traktować Ciebie i Marka?\nGosia: Miło by było gdyby inaczej traktowali Piotrka. Na zebraniu w klasie u starszego syna kilku rodziców chciało za pomocą głosowania nakłonić ojca jednego z dzieci, aby przeniósł go do innej klasy, bo jego niefrasobliwe zachowanie rozprasza pozostałą część uczniów. Do dziś jak o tym myślę, dostaję gęsiej skórki i zastanawiam się jak dorośli wykształceni ludzie mogą robić taką przykrość sobie wzajemnie i krzywdę własnym dzieciom trzymając je pod kloszem. Rzadko kiedy wiemy jaka historia kryje się za zachowaniem drugiej osoby. Najbardziej nie fair jest postawa tych, którzy powinny wspierać dziecko i rodziców żyjących z taką dysfunkcją. Do dziś irytuje mnie, gdy ktoś mi mówi: „nie przejmuj się, On z tego wyrośnie”. Halo, ale z czego ma wyrosnąć?\nKiedy składałam orzeczenie w sekretariacie szkoły, sądziłam, że może nauczyciele pomogą nam odnaleźć się w nowej sytuacji. Okazało się, że sytuacja również i dla nich była nowa.\nChcesz mi powiedzieć, że pedagodzy w polskiej szkole w XXI wieku nie potrafią poradzić sobie z Aspergerem?\nGosia: Nie wiem czy nie potrafią czy nie chcą. Sądzimy, że lekarz powinien mieć powołanie, by zostać chirurgiem, a nauczyciel, by uczyć. Dziś z powołaniem bywa różnie. Odnoszę wrażenie, że niektórzy z pedagogów nawet nie wygooglowali pojęcia Asperger odbierając je jako moją fanaberię. Piotruś potrafi wyprowadzić mnie z równowagi, więc rozumiem, że obcą osobę tym bardziej. Zdarzają się sytuacje, kiedy zdenerwowany wybiega z klasy lub zatyka uszy. On wszystko słyszy dokładnie z takim samym natężeniem. Bezustannie pracujemy nad tym, by wyłapywał tylko te dźwięki, które są mu potrzebne. Po lewej stronie od tablicy wisi ogromna mapa świata. W trakcie wykładu z historii Piotrek wstaje, by zobaczyć gdzie leży Lyon . Rozumiem, że są to zachowania, które rozpraszają resztę dzieciaków i być może panią nauczycielkę. Ale czy podczas ważnej konferencji ktoś nie może wyjść do toalety albo za drzwiami odebrać dzwoniącego telefonu?\nCo chcesz mi przez to powiedzieć?\nGosia: Uważam, że normy społeczne są bardzo ważne i pomagają zachować ład i porządek. Jednak zdecydowanie ważniejsze są moim zdaniem: umiejętność słuchania drugiego człowieka i chęć zrozumienia jego oraz jego potrzeb. Piotrek nie patrzy w moje oczy kiedy ze mną rozmawia. Nie odgaduje moich emocji widząc wyraz mojej twarzy. Nie kończy zabawy, chociaż za chwilę przychodzą goście i zależy mi na tym, aby bałagan zniknął. Często było mi przykro z tego powodu. Teraz wiem, że on robi znacznie więcej! Mój syn pyta mnie o to jak się czuję- nie stara się zgadywać moich emocji, bo często pomimo starań i tak ich nie odgadnie, podobnie zresztą jak jego ojciec, a więc jest to może męska przypadłość… Tak całkiem serio, Piotruś oglądając różne rysunki twarzy stara się patrząc na nie rozpoznać emocje jakie prezentują. Jest to karkołomne ćwiczenie w jego przypadku, jednak przynoszące efekty. Nie raz zdarzył mi się wnikliwy rozmówca patrzący głęboko w oczy. Szkoda tylko, że patrzył zamiast słuchać. W przypadku mojego synka jest tak, że nie musi udawać zainteresowania. Skoro chce słuchać, to to robi jednocześnie patrząc w sufit. Niektórzy mogą czuć się z tego powodu ignorowani, ale czy to jednak nie więcej niż gdy druga strona jedynie udaje swoje zainteresowanie?\nPiotrek umie okazywać emocje?\nGosia: On ciągle się tego uczy. Uczy się jak rozumieć ukryte między słowami przesłanie. Mam pewne obawy co do tego czy inni ludzie będą go akceptować w dorosłym życiu z uwagi na jego bezpretensjonalność. Jest mi bardzo miło słyszeć z ust innych mam, że podczas zabawy w chowanego Piotrek kucnął obok kolegi i zapytał czy coś się stało zamiast szukać kryjówki. Zawsze wita się ze mną tak samo ekspresyjnie bez względu na to czy byłam w sklepie po mleko czy właśnie wróciłam z tygodniowej wycieczki. Nasz piesek dostaje od niego taką dawkę pieszczot, że zaczynam się zastanawiać kto z nas ma większy problem w mówieniu o uczuciach i emocjach.\nNasuwa Ci się jakaś refleksja?\nGosia: Nawet kilka. Asperger nauczył mnie i całą naszą rodzinę, by zawsze kopać do jednej bramki. To nie ludzie z zespołem Aspergera mają problem z otaczającym ich światem, lecz świat nie jest gotowy na to, by ich zrozumieć.\nZbieżność imion i sytuacji jest przypadkowa.\nPoznaj naszą ofertę zabawek kreatywnych i rozwijających\nPowiązaneakceptacjaaspergeraspergerowcyautyzmdiagnozainnośćmodanauczyciel wspomagającynaurotypowośćterapia grupowavertimedwywiadzespół aspergera


Evergreen content, czyli treść wiecznie żywa - karolinakociolek.pl\no społeczeństwie, nowych mediach i CSR\nEvergreen content, czyli treść wiecznie żywa\nPosted on 30 stycznia 2017 30 stycznia 2017 Authorkarolina1 Comment\nWbrew pozorom evergreen content to nie tekst zapisany zielonym długopisem lub czcionką a treści, które na długi czas pozostaną przydatne i aktualne.\nWyobraźmy sobie ogród. Większość wielobarwnych, pachnących kwiatów zakwita jedynie sezonowo. Jeśli obsadzimy nasz ogródek wyłącznie takimi roślinami, nikt nie będzie chciał do niego zaglądać, gdy zwiędną. Na szczęście możemy posadzić w nim także wielosezonowe, wiecznozielone rośliny. To właśnie one są jak evergreen content.\nNowe wyświetlenia i stały ruch na stronie nie wymagają wielu treści, lecz kilku takich, które pomimo upływającego czasu pozostaną świeże (zielone). W przeciwieństwie do newsów, które powodują chwilowe zwiększenie ruchu i dla podtrzymania go, muszą być stale zastępowane nowymi aktualnościami, jak w serwisach informacyjnych. Evergreen content nie traci swojej świeżości pomimo upływu lat.\nKilkaset wiadomości na minutę\nDobre przykłady długogrających tekstów znajdziemy na blogu Pawła Tkaczyka. Po wejściu na jego stronę nie wyświetlają nam się najnowsze posty, lecz treści sprzed dwóch, trzech a nawet jedenastu (!) lat. W czasie, gdy na Twitterze, co minutę przybywa 278 tys. nowych tweetów a w sieci powstaje 571 nowych stron internetowych i 346 blogów na WordPressie, aż trudno uwierzyć w to, że coś, co trafiło do Internetu w 2006 roku może być jeszcze aktualne. A jednak merytoryczna treść sama się obroni.\nZarówno teksty o budowaniu wizerunku marki nie tylko w oparciu o logo (sprzed jedenastu lat), o grywalizacji (sprzed czterech), czy o niezbędnych krokach w drodze do budowania silnej marki osobistej (sprzed kilku miesięcy) w dalszym ciągu są dla nas atrakcyjne i chętnie czytane. Dlaczego? Dzięki wartościowej treści, która tak jak w dobrej książce, po upływie czasu w dalszym ciągu ma dla nas wymierną wartość.\nWarto odpowiedzieć sobie na pytanie, czy stworzony przez nas materiał wygenerowałby zainteresowanie w mediach społecznościowych, bez względu na to kiedy zostałby opublikowany. Czy artykuł o marynowanej papryce, będącej przysmakiem polskich skoczków będzie równie interesujący jesienią, albo za kilka lat? Prawdopodobnie nie. Jeśli jednak stworzymy tekst przedstawiający sylwetki najlepszych polskich skoczków w historii, albo napiszemy poradnik mówiący o tym, w jaki sposób wybrać najlepsze buty do biegania, możemy przypuszczać, że po upływie kilku miesięcy, a nawet lat, treści te nadal będą przydatne i interesujące.\nGdy już odpowiemy sobie na powyższe pytanie, warto poświęcić nieco więcej czasu na przygotowanie materiałów, które będą generowały ruch na stronie, pomimo upływającego czasu. Możemy wykorzystać jedną ze sprawdzonych form evergreen contentu.\nDo typowych, długogrających rodzajów treści zaliczamy:\nlisty przydatnych narzędzi, linków, książek etc.\nEvergreeny przyciągają ruch\nTreści te są zwykle chętnie linkowane i dobrze pozycjonowane przez wyszukiwarki, dzięki czemu nawet podczas chwilowego przestoju w publikacji nowych materiałów, nasza strona generuje ruch. Jest to szczególnie ważne zwłaszcza z marketingowego punktu widzenia. Dlatego też przystępując do tworzenia treści, warto wcześniej jasno sprecyzować cel, jaki za jej pośrednictwem chcemy osiągnąć. Jeśli zależy nam na promocji sklepu z wyrobami pszczelarskimi, możemy przygotować treść porównującą odżywcze właściwości kilku rodzajów miodu, które mamy w ofercie.\nTworząc evergreen warto poświęcić chwilę na dobranie odpowiednich słów kluczowych, które ułatwią pozycjonowanie. Poprawne dobranie fraz, które będą jednocześnie współgrały z celem naszego materiału, poprawi pozycję w wyszukiwarce.\nNajlepszy content też musi być aktualizowany\nŚwiat pędzi do przodu, mody i trendy się zmieniają, więc nawet najlepszy materiał wymaga po czasie niewielkiego odświeżenia. Przed ponowną promocją treści w mediach społecznościowych, warto przejrzeć ją pod kątem aktualności i nanieść ewentualne poprawki. W ogrodzie też trzeba, od czasu do czasu, wykonać konieczne zabiegi pielęgnacyjne, jeśli nie chcemy, żeby zarósł chwastami.\nTreść, którą pokochają Twoi odbiorcy\nTak w skrócie można podsumować ideę evergreen contentu. Na koniec warto przeczytać kilka tego rodzaju tekstów, które mogą posłużyć za inspirację dla naszych przyszłych działań.\nKilka evergreenowych linków na deser:\nSkąd wzięły się popularne symbole?\nDorzucisz jakieś własne propozycje?\nCategoriesNowe media, PisanieTagsaktualne treści na stronę internetową, content marketing, Evergreen content, jak tworzyć treści na stronę\n← Previous Previous post: FOMO: jak bardzo boisz się, że coś Cię ominie?\nNext → Next post: Kobiety – niekompetentne czy niepewne?\nPodobał Ci się artykuł? A może z czymś się nie zgadzasz? Nie ważne, którą opcję wybierasz - podziel się swoją opinią w komentarzu :)\nOne Reply to “Evergreen content, czyli treść wiecznie żywa”\nPingback: Słowa zostały zużyte, czyli jak nie pisać tekstów na stronę - karolinakociolek.pl\nCopyright © 2018 karolinakociolek.pl. All Rights Reserved. | Clean Magazine by Catch Themes


R.O.S.E. Online i The Legend of Mir 3 nie dla Europejczyków | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 6 lutego 2006, 14:15\nWprawdzie GamesRouter jużzdążyłzapowiedzieć upadłość ale fakt ten nie miał wpływu na decyzję producenta. David Kim - przedstawiciel amerykańskiego oddziału Gravity Interactive, wyjaśnił, że partner od dawna nie wywiązywał się z finansowych zobowiązań względem nabycia licencji R.O.S.E. Online. GamesRouter z oczywistych przyczyn nie będzie także zarządzał drugą nabytą produkcją, czyli The Legend of Mir 3 autorstwa Wemade Entertainment.\nCo wydaje się oczywiste, przez taki obrót sprawy najbardziej ucierpią gracze. Europejscy użytkownicy dwóch wspomnianych produkcji MMOcRPG pozostali bowiem bez odpowiedniego wsparcia i na dzień dzisiejszy nie wiadomo kto zastąpi GamesRouter w dostarczeniu odpowiednich rozwiązań sieciowych. Na swoich stronach firma zaznacza, że nie będzie stwarzać Wemade Entertainment i Gravity Interactive przeszkód w poszukiwaniu nowego partnera. GamesRouter prosi również graczy chcących zachować swoją stworzoną postać, o wysyłanie na podany adres zgody, wymaganej przy transferze danych do potencjalnego, nowego dostawcy usług.\nPrzypomnijmy, iż w R.O.S.E. Online trafiamy do systemu gwiezdnego składającego się z siedmiu planet, każda różniąca się pod wieloma względami od pozostałych, w tym klimatem, florą i fauną, wyglądem, legendami itd. Grający wcielają się w przedstawicieli rasy Przybyszów, wysłanych na wszystkie planety przez dobrą boginię Aruę, by chronili je przed wpływem złego boga Hebarna. W praktyce wiąże się to z wykonywaniem licznych questów, walczeniem z napotkanymi „złymi” bestiami, odkrywaniem tajemnic każdego ze światów oraz, rzecz jasna, z rozwijaniem swej postaci.\nThe Legend of Mir 3 natomiast to de facto trzecie rozszerzenie popularnej gry, z technicznego punktu widzenia wzbogacające ją o szesnastobitową grafikę. Do najważniejszych zmian w stosunku do pierwowzoru należy zaliczyć uzupełnienie tytułowej krainy nowymi postaciami oraz potworami. Gracz może wybierać spośród trzech klas postaci (Warrior, Sorcerer, Taoist), a jego celem jest obrona kontynentu przed hordami najeźdźców. Na uwagę zasługuje system questów podzielonych na cztery kategorie (Main Quests, Guild Quests, Daily Quests, RIES), jak również możliwość zdobycia metodą oblężniczą twierdz Sabuk Wall i Desert Mud Wall.


Mops w kuchni » Blog Archive Kruche ciasto z truskawkami - Mops w kuchni\nPierwszy raz przygotowałam je na Dzień Matki. Było tak smaczne, że postanowiłam spróbować znowu i nieco ulepszyć przepis. Przy pierwszym podejściu korzystałam z mojego sprawdzonego przepisu na szarlotkę ucieraną. Wówczas nie zamieściłam zdjęć ciasta, bo zwyczajnie nie wzięłam aparatu. Teraz wiem, że to zrządzenie losu, aby przygotować ciasto jeszcze raz. Tym razem ciasto prezentowało się znacznie lepiej. Ładnie wyrosło i nie wyciekło z niego już tyle soku, jak za pierwszym razem. Dlaczego? Zrobiłam więcej ciasta, aby spód tak jak w typowej tarcie miał wyższe brzegi i nie wyjmowałam od razu z piekarnika, tylko pozwoliłam mu stopniowo ostygnąć, dzięki czemu nie opadło tak jak ostatnio.\nNa stolnicę przesiewamy mąkę, dodajemy proszek do pieczenia, cukier, posiekane masło, 6 żółtek oraz 2 łyżki śmietany i dokładnie wyrabiamy. 3/4 ciasta wkładamy do lodówki na 1 godzinę, pozostałą część zamrażamy. Po godzinie wyjmujemy ciasto z lodówki. Rozwałkowujemy placek większy o 5 cm niż foremka (średnica formy ok. 26 cm). Wykładamy dno wysmarowanej masłem i posypanej bułką tartą formy. Pieczemy w temperaturze 160 stopni przez 20 minut. W tym czasie myjemy truskawki, oddzielamy szypułki i kroimy owoce na połówki. Ubijemy pianę z białek ze szczyptą soli i cukrem pudrem.\nGdy spód będzie już podpieczony, wykładamy na niego truskawki. Pamiętajmy, aby zostawić około 5 cm od brzegu wolne, jest wówczas większa szansa, że ciasto nie będzie ociekać sokiem z truskawek. Na owocach rozsmarowujemy pianę w białek. Na wierzch sypiemy tarte mrożone ciasto. Nie musi ono szczelnie zakrywać piany, nawet lepiej jak będzie go mniej i piana nie jest zbytnio obciążona, aby była puszysta i nie opadła.\nPieczemy 40 minut w temperaturze 160 stopni. Aby ciasto nie opadło, ważne jest aby przestrzegać poniższej procedury 😉 Po wyłączeniu piekarnika zostawiamy w nim jeszcze ciasto na 10 minut. Następnie uchylamy drzwiczki piekarnika na 5 cm i zostawiamy na 5 minut. Następnie opuszczamy drzwiczki i kolejne 5 cm i znów 5 minut czekania itd.\nCiasto możemy wyjąc z pieca po około godzinie. Z formy wyjmujemy je tuż przed podaniem. Wierzch posypujemy cukrem pudrem.\nPonieważ jest wilgotne zdejmujemy jedynie boki formy, spód musi pozostać. Jeśli mamy formę pokrytą teflonem, najlepiej jest je kroić plastikowym nożem lub łopatką.\nCiasto dodaję do akcji shinju Truskawki 2011.\n22 komentarze to Kruche ciasto z truskawkami\nta pianka i ukrywające się pod nią truskawki są świetne 🙂\n6 czerwca 2011 o 15:38\nWitaj! Dzięki za odwiedzenie mojego bloga. Na pewno będę i tu zaglądała, poznaję coraz to więcej blogujących Łodzian! Świetnie! Mam truskawki, mam wszystko, będzie ciasto!:)\n6 czerwca 2011 o 15:42\nBardzo apetycznie wygląda to ciacho 🙂\n6 czerwca 2011 o 15:48\nale pyszne!!! wpraszam sie na kawałeczek:)\n6 czerwca 2011 o 16:03\nNiestety spóźniłaś się 😛 Właśnie zjedliśmy z mężem ostatnie kawałki 🙂 W towarzystwie koktajlu truskawkowego – normalnie truskawkowe szaleństwo na całego!\nte zbliżenia działają na ślinianki.. oj działają 😉\n6 czerwca 2011 o 18:25\nWygląda naprawde smacznie…dla wielbicieli pianki na wierzchu:)\nAle pyszniutko wygląda!\nCiasto prezentuje się naprawdę fantastycznie 🙂 Pzdr Aniado\nCiasto nie tylko się dobrze prezentuje, jest też bardzo smaczne 🙂\n8 czerwca 2011 o 23:19\nbardzo apetycznie wygląda 🙂 teraz będzie mi się śnić po nocach 😉\n9 czerwca 2011 o 16:26\nNie ma to jak truskaweczki w wypiekach-mniam, jeszcze ta pianka na wierchu – pyszności:)\n14 czerwca 2011 o 19:32\nKruche i do tego soczyste, mniam! ;-))\n4 czerwca 2014 o 20:03\nKurcze o najwazniejszej rzeczy Pani zapomniala.. Temperatura podana z termoobiegiem czy bez?\n5 czerwca 2014 o 10:05\n@Monika: w przypadku ciast rzadko kiedy używam termoobiegu. Tutaj jest więc bez.\nWygląda pięknie:) Czy spód powinien wystygnąć, przed nałożeniem truskawek i piany z białek?\n@Ewa: Dzięki. Nie, od razu po podpieczeniu spodu nakładamy truskawki i pianę z białek i wstawiamy z powrotem do piekarnika.\n23 czerwca 2016 o 15:22\nDziękuję za szybką odpowiedź. Dzisiaj spróbuję upiec to przepysznie wyglądające cudo. Proszę trzymać kciuki, bo jestem totalnym beztalenciem jeśli chodzi o ciasta. Każdy mój wypiek ma zakalca:) Dobrze, że rodzinka niezbyt wybredna jest, więc niezależnie od końcowego efektu będzie zadowolona.


Mini poradnik kreatywnego podróżowania z dziećmi – część I | M.O.B a.k.a My Other Blog\nMini poradnik kreatywnego podróżowania z dziećmi – część I\n27 marca 2013 | eska77\nMile połechtana przez Magazyn Kikimora, który Projekt Londyn 2014 nazywa forum kreatywnej turystyki dla dzieci, postanowiłam wszystkie swoje pomysły i doświadczenia na kreatywne podróże z dzieciakami, przelać w tekst. No i tak powstaje właśnie mini poradnik kreatywnego podróżowania :). Dziś część I – dotycząca planowania podróży i zaangażowania w to dzieci. W dwóch następnych odsłonach – przedstawię moje pomysły na samą podróż i co robić potem.\nOd dawna wiadomo, że podróże kształcą. Co jednak zrobić, by nasze dzieci, które żyją w świecie pełnym mediów, filmów, gier, komórek, tabletów, konsol i jeszcze pewnie wielu innych gadżetów, których nazwać nawet nie potrafię, zainteresowały się miejscem, do którego podróżujemy?\nNa pewno jest kilka tricków, które możemy wykorzystać na etapie planowania podróży, w trakcie podróży i po niej, które sprawią, że podróż będzie przyjemnością dla całej rodziny, a dzieci nie dość, że zdobędą nową wiedzę, to jeszcze podróż zapamiętają na długo.\nNa pewno warto dzieciaki wtajemniczyć w podróż, już na etapie planowania. Może to być wspólne czytanie przewodników i przeglądanie ciekawych stron internetowych miejscowości i ich atrakcji po to, by demokratycznie ustalić trasę podróży. Swoją drogą polski rynek przewodników i książek związanych z ważnymi miejscami danego miasta jest dosyć ubogi (książek dla dzieci dotyczących Londynu w postaci kolorowanek, wyklejanek, przewodników – łącznie z Misiem Paddingtonem w roli przewodnika, czy map jest na pęczki w każdej londyńskiej księgarni). Ale zawsze pozostają przewodniki dla dorosłych 😉\nCiekawym pomysłem może być też przygotowanie mapy wyprawy. Można to zrobić na kilka sposobów:\nStarsze dzieci mogą pokusić się o własnoręczne naszkicowanie mapy wraz ze szczególnym zaznaczeniem miejsc, które będziecie odwiedzać.\nMłodszym – można wydrukować mapę i zaproponować naklejenie zdjęć miejsc, które chcecie zobaczyć.\nMoże to być też po prostu mapa, na której kropkami zaznaczycie ciekawe miejsca i już w trakcie podróży będziecie oznaczać trasę, którą przebyliście.\nźródło: Aleksandra i Daniel Mizielińscy Mapy. Obrazkowa podróż po lądach, morzach i kulturach świata\nDo mapy możecie dołączyć też pewnego rodzaju „paszport” – małą książeczkę, w której zapiszecie, co będziecie zwiedzać i w każdym z tych miejsc poprosicie o przystawienie pieczątki, że tam byliście. Będzie to potem świetna pamiątka :). Jeśli dzieci są już dość duże, by same o taką pieczątkę poprosić – może to być dodatkowo taki mini-trening samodzielności i śmiałości.\nJeśli z miejscem, do którego się udajecie związana jest jakaś postać historyczna, bohater książki czy filmu – warto dzieci wcześniej z nimi zapoznać. A potem w trakcie podróży – może wspólnie poszukacie śladów tych prawdziwych czy fikcyjnych bohaterów? A może z miejscowością, do której się udajecie wiążą się jakieś legendy? Przeczytajcie je dzieciom (nawet już w drodze – w samochodzie – świetnie zabijają nudę w podróży).\nJeśli podróżujecie do miejsca, gdzie będziecie bardziej obcować z przyrodą – poszukajcie wspólnie w internecie zwierząt i roślin, które występują na danym terenie, a w paszporcie wklejcie zdjęcia roślin i zwierząt, których będziecie poszukiwać. Jeśli uda się Wam odnaleźć poszukiwaną roślinę – wklejcie ją do paszportu (ale tylko pod warunkiem, że nie jest ona chroniona – w takim przypadku zróbcie zdjęcie i wklejcie zdjęcie), a zwierzętom – róbcie zdjęcia.\nPlanując – nie zapomnijcie o jedzeniu – wszak wiadomo, że jak Polak głodny to zły, a mały głodny Polak – to już katastrofa! Może uda się Wam wcześniej znaleźć ciekawe miejsce na posiłek, takie, gdzie dzieci są mile widziane. A jeśli jest pogoda – może warto pomyśleć o miejscu na piknik bądź ognisko – z doświadczenia wiem, że dzieciaki to uwielbiają! Takie jedzonko wśród natury będzie ukoronowaniem każdej podróży 🙂\nBywamy\tdla dziecikreatywne podróżne z dziećmipodróżpodróżeporadnik\n4 myśli w temacie “Mini poradnik kreatywnego podróżowania z dziećmi – część I”\n27 marca 2013 at 19:52\noj wykorzystam jak tylko Młody podrośnie 🙂 super artykuł 😀\n27 marca 2013 at 19:55\nDzięki! Będzie więcej pomysłów:)\n29 marca 2013 at 17:34\nale fajne pomysly na podroz wakacyjna z maluchem. wlasnie sie glowilam jak ja urozmaicic. dzieki\n30 marca 2013 at 19:48\nBardzo proszę, będzie więcej 🙂 Zapraszamy!!!


Strona główna » Exclusive » TYLKO U NAS! Agnieszka Szulim wygrała z Dodą w sądzie w sprawie o pobicie! Wyrok jest bardzo surowy\nAgnieszka Szulim wygrała proces z Dodą! W marcu 2014 roku rozpoczęła się rozprawa pomiędzy gwiazdami. Gwiazda TVN i prowadząca Na językach oskarżyła publicznie wokalistkę o napaść i pobicie, do czego miało dojść w lutym 2014 jednym z chorzowskich klubów. Agnieszka Szulim od początku zapewniała media, że nie odpuści piosenkarce. O zajściu opowiedziała w 10-minutowym wywiadzie dla Dzień Dobry TVN. W krótkim czasie od bójki złożyła w sądzie akt oskarżenia.\nNie traktujmy tej sytuacji jako żartu. Żarty się skończyły, jak w grę weszła przemoc fizyczna. To była regularna napaść. Była z nią koleżanka, która wszystko nagrywała na telefon komórkowy. Zostałam złapana za głowę i przewrócona na podłogę\nDoda na początku bagatelizowała całą sprawę. Twierdziła, że w Chorzowie nie doszło do żadnego pobicia. Artystka sugerowała nawet, że to ona miała zostać zaatakowana i zaczepiana przez dziennikarkę jeszcze w trakcie gali Niegrzeczni 2014.\nZobacz: Agnieszka Szulim o bójce w Chorzowie: „Rabczewska kłamie jak z nut!”\nJaką karę sąd przyznał Dodzie za pobicie Agnieszki Szulim?\nJastrząb Post dowiedział się, że dziś zapadł wyrok w sprawie o naruszenie nietykalności cielesnej. Sąd uznał, że stanowisko Dody jest niewiarygodne i niespójne. Linią obrony artystki było tłumaczenie, że Agnieszka Szulim zerwała jej paznokieć.\nZ naszych ustaleń wynika, że decyzją sądu Doda została skazana na 6 miesięcy ograniczenia wolności w postaci prac społecznych w wymiarze 40 godzin miesięcznie. Zasądzona kara jest wyższa od tej, o którą wnosił pełnomocnik Agnieszki Szulim. Wyrok sądu został zaostrzony ze względu na wcześniejsze ukaranie Dody grzywną za obrazę uczuć religijnych.\nWyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt VIII K 376/14 Dorota R. została skazana na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym. Sąd zasądził również od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej zwrot poniesionych przez nią wydatków w postaci opłaty oraz koszty sądowe\nAni Doda, ani Agnieszka Szulim nie stawiły się na rozprawie.\nCzy Doda będzie próbowała odwołać się od wyroku?\nZobacz: Kucharz gościł Dodę i Szulim w luksusowej restauracji. Jedna nie ma tam już wstępu\nAktualizacja: Doda zapowiedziała apelację. Wyrok jest nieprawomocny.\nAgnieszka Szulim wygrała z Dodą w sądzie!\nDoda przegrała proces z Agnieszką Szulim o pobicie w Chorzowie\nTagi: Agnieszka Szulim | Doda


Machinarium download •• Pobierz za darmo na PC\nMachinarium Windows download (pobierz za darmo)\nMachinarium to gra przygodowa, należąca do dość gatunku gier wskaż i kliknij, która została wydana w tym roku na komputery osobiste. Grę stworzyło czeskie studio Amanita Design, które udostępniło również graczom demo Machinarium. Wersja demonstracyjna Machinarium za free pozwala na jej przetestowanie i wniknięcie w unikatowy, wirtualny świat gry. Download Machinarium nie jest potrzebny, ponieważ gramy na stronie www.\nMachinarium do pobrania w wersji demo z naszej strony to gra, która przypomina takie tytuły, jak Runway, czy choćby Syberia. W grze wcielamy się w postać robota, który wydalony ze swojego miasta, zostaje ”oddelegowany” na wysypisko śmieci. Niezrażony zaistniałą sytuacją nasz robot postanawia jednak wrócić do miasta by uratować swoją ukochaną, oraz zapobiec próbie obalenia władzy w mieście. Warto pamiętać, że gra nie jest zbyt łatwa, a kody do Machinarium nie istnieją - mamy za to notesik, w którym dostajemy porady. Na pewno nie ukaże się żaden patch do Machinarium, ponieważ gra ma perfekcyjną optymalizację.\nNajwiększą zaletą tej gry jest niezapomniany klimat, oraz ciekawa oprawa graficzna. Wszystko prezentuje trailer z Machinarium, na którym widać, że cały świat gry jest mechaniczny i wszystko składa się z metalowych części. Wymagania gry są dość niskie i wystarczy choćby Windows 7 by Machinarium zadziałało na każdym średniej klasy PC. Niestety nie ma Machinarium po polsku i na razie nie wiadomo czy gra ukarze się w polskiej wersji językowej. Jeżeli gra spodoba się graczom to może wydawca zdecyduje się na Machinarium pl. Nie jest niestety dostępne tez żadne spolszczenie do Machinarium, które mogłoby rozwiązać ten problem. Zagraj w Machinarium za darmo i przenieś się w mechaniczny świat gry.\nUWAGA - w demo gramy przez dowolną przeglądarkę www


Sklep spożywczy. - Page 3\nby Gość on 14/7/2014, 05:08\nZadrżał, spinając mięśnie. Czuł, jak smugi wilgotnej, ciepłej cieczy spływają delikatnie po jego głowie i ramionach, niosąc ze sobą wcześniej wypłukany z włosów szampon.\nOdkąd tylko pamiętał, nie cierpiał wody. Po prostu. Perspektywa zetknięcia się z tą mokrą substancją od zawsze wywoływała w nim swego rodzaju wstręt, czemu koniec końców nie ma się co dziwić, zważywszy na jego kocią, zdecydowanie dominującą naturę. Nie potrafił pływać i choć w swoich szczenięcych latach miał okazję pobrać nauki, które wyszkoliłyby go w tej dziedzinie, on tylko pokręcił nosem uznając, że przecież i tak nie będzie mu to do niczego potrzebne. Oczywiście wielki błąd, ale kto by wtedy myślał, że każda umiejętność może przeważyć na szali jego życia? Nigdy nie spodziewał się, że wyląduje w takim bagnie, jakim była Desperacja. Nawet najstraszniejsze obozowe historyjki niczym nie równały się z jego obecnym bytem, gdzie każdy równie piekielny dzień może okazać się tym ostatnim. Gdyby miałby taką wiedzę i dostatecznie dużo odwagi, aby na dzień dobry nie strzelić sobie kulkę w łeb, najprawdopodobniej włożyłby wszelkich starań, aby jakoś się do tej cholernej wody przyzwyczaić. Jednak nie. On wolał odwrócić łeb w drugą stronę z jasno wyrysowanym „nie” na pysku.\nKoniec końców to też nie tak, że kompletnie nie zrywał kontaktu z wodą. Czymś trzeba nawilżyć swoje gardło, aby całkowicie nie uschnąć i niestety, ale jednak jakoś trzeba było się umyć. Mimo wszystko zawsze wolał myć się w sposób subtelny – nie mylić ze stwierdzeniem „nieczęsty”, bo jest to kompletna nieprawda – niczym kot. Sam ustalał sobie ilość wody, którą oblewał swoje ciało i choć codzienna toaleta zajmowała mu przez to całkiem sporo czasu, to przynajmniej nie wywoływało w nim to najzwyczajniejszego wstrętu. Zdecydowanie wpakowanie na chama do wanny mu się nie widziało. Szczególnie, że miał już za sobą wystarczające pasmo upokorzeń. Z łatwością został pokonany, zbesztano go już kilka razy, poważnie okaleczono i brutalnie odebrano samodzielność. Mało tego. Choć było to koniecznością, rozebranie Ailena również wcisnęło się na jego listę rzeczy powodujących zepsucie jego humoru. Nie palił się do roztaczania wokół siebie aury miłości, a jego nastrój był wyjątkowo podły. Doceniał działania Growlithe’a. Zawsze go podziwiał i niemo dziękował choćby krótkim, szybkim spojrzeniem. Jednak dzisiaj nie widziało mu się jakiekolwiek pokorniejsze zachowanie. Był zbyt omotany własnym gniewem, co szybko wprowadziło go w swego rodzaju zdezorientowanie własnymi myślami i uczuciami. Nie potrafił powiedzieć, jak należy się zachowywać w danej sytuacji i choć jego takt od zawsze mocno kulał, to jednak teraz jest on wybitnie przytłoczony szokiem minionego dnia. Stąd cała ta agresja i nieprzyjemny sposób bycia Kota.\n- Jestem wkurwiony. – sprecyzował niemal natychmiast. – Na M-3, S.SPEC, portfel, głód, Ciebie, ból, wodę, szampon, krew i siebie. – gorzki ton skumulował się przede wszystkim w ostatnim słowie wymienionym przez ciemnowłosego. Wyglądał, jakby chciał coś jeszcze dopowiedzieć, jednak przerwał mu to mimowolny wstrząs, jaki ogarnął jego ciało. Piekący ból po raz kolejny zaatakował go z pełną swoją siłą, tym razem za sprawą malinowego płynu, który wraz z kapnięciem do wody, przedostał się do jego świeżej rany. Zacisnął mocno powieki, próbując wstrzymać się od wydania jakiegokolwiek dźwięku, świadczącego o jego słabości, która i tak została dziś obnażona przez Growlithe’m w całej swojej okazałości, niczym sam szanowny tyłek mniejszego wymordowanego.\nWiedział, że najprawdopodobniej możliwość odgryzienia się swoim oprawcom zostanie mu w pewnym stopniu odebrana, a większość zabawy zagarnie dla siebie Wilczur, jednak miło byłoby ewentualnie skojarzyć pewne nazwiska, imiona czy pseudonimy, aby przy jakiejś lepszej okazji, nie minąć nieświadomie swojego wroga na ulicy.\nPo raz setny zmrużył gniewnie oczy, niemo krytykując konieczność patrzenia na białowłosego, która została na nim wręcz wymuszona, jednak wbrew swojemu fatalnemu nastawieniu, nie wyrywał się, ani nie wkładał jakichkolwiek starań, aby uwolnić się od jego spojrzenia. Wysłuchał każdego słowa opiekuna bardzo uważnie – wszak nie miał innego wyboru – dając mu w spokoju skończyć całą swoją wypowiedź. Jego wzrok dalej był piorunujący i niezbyt przychylny, choć istotnie zgadzał się z Growilthem, wiedząc o prawie wszystkim, co do niego mówił. Wiedział, że Wilczur z miłą chęcią zarżnąłby pół wsi, gdyby wiedział, że jakikolwiek jej mieszkaniec poniósł na niego rękę. To działało w obie strony. Kurt był gotów skoczyć w ogień, jeśli miałoby to jakkolwiek pomóc białowłosemu, jednak nijak miało się to do zmiany jego stylu bycia. Nie będzie prosić o jedzenie. Nie przestanie kraść, ani wystawiać się na niebezpieczeństwo. Po prostu nie.\nNa krótki moment wzrok Kota uległ zmianie, a on sam podniósł tak obrzydliwie sztucznie złagodniałe spojrzenie wprost w oczy Wilczura, by zaraz z niepokojąco drażliwym uśmiechem, pokornie przyjąć jego prośbę.\n- Obiecuję dać Ci buzi i ładnie się uśmiechnąć.\nby Arcanine on 17/7/2014, 01:07\nPrzez moment przyglądał się podopiecznemu, doszukując się w nim ostatnich resztek zdrowego rozsądku, ale te najwidoczniej postanowiły spakować manatki i wyprowadzić się na Honolulu.\n- Ograniczę się do uśmiechu - odparł z namacalnym spokojem chirurga. Brakowało tylko, aby podniósł ręce w obronnym geście i odrzekł coś w stylu: „spokojnie, nie ma się czym martwić, to tylko rak”. Wtedy byłby wypisz wymaluj jak typowy lekarz M3. Na szczęście ręce miał zajęte i to bynajmniej nie tym, co mu się teraz marzyło. Burknął coś pod nosem. No. Już. Parę machnięć wesołą gąbką i wszystkie myśli o Nathanielu spłynęły jak krew Ailena. Zatrważające, że nawet w takich okolicznościach (szorował sobie w spokoju znalezionego w śmietniku kociaka, a tu nagle... booh) nie potrafił odgonić od siebie tych ohydnych problemów związanych z byłym aniołem stróżem.\nZatrzymał się przy podbrzuszu Wymordowanego. Dosłownie - zatrzymał się. Pochylony nad taflą mętnej, brudnej wody, z policzkiem tak blisko Ailena, że mógłby ledwie drgnąć, a z całą pewnością dotknąłby jego rozkwaszonego nosa. Ale nie drgnął. Zdawać by się mogło, że nawet klatka piersiowa przestała unosić się i opadać, jakby Growlithe wstrzymał wszystkie funkcje życiowe za pośrednictwem jednego przycisku. Tylko oczy wciąż żyły. Pochylona głowa nie poruszyła się, gdy wzrok przebiegał od ściany z powrotem na poobijaną twarz ciemnowłosego, który mógł w spokoju przyjrzeć się piegowatemu profilowi Wilczura.\n- Słabiutki, wkurwiony chłopczyk, hm? - zakpił spokojnie. Kurt mógł poczuć jak dwa palce - wskazujący i środkowy - muskając jeden z fioletowych siniaków na jego brzuchu. Wydawało się, że kwestią czasu jest, aż łapsko zanurzone głęboko w wodzie zsunie się jeszcze niżej, przekraczając wszelakie postawione mury.\nJaki miał powód, aby tego nie robić?\n„To twój brat.”\n„Przypomina Gareta Graversa.”\nAle to chory plus, Shatarai.\nWłaśnie. Tym bardziej.\n„Przecież nie zrobiłbyś mu krzywdy.”\n- Wyszczekana szuja - warknął pod nosem, odsuwając się od Ailena i palcami zaczął błądzić po gładkiej powierzchni wanny. - Ufasz mi do tego stopnia, żeby być pewnym swojego bezpieczeństwa? Jakie to słodkie. - Chwycił za zawleczkę i pociągnął. Ssący dźwięk zwiastował otwarcie się otworu (wtf), a niewielkie wodne tornado pojawiło się na tafli wody, marszcząc ją w niektórych miejscach. Białowłosy wyprostował się, czując okropny ból ramienia. Nawet nie chciał myśleć o tym, jak fantastycznie prezentuje się jego rana. W końcu nie ona teraz zaprzątała jego myśli. - Cholera, co za etatowa łajza. W której kolejce stał, kiedy rozdawano mózg? - burknął, wychodząc z łazienki, aby po niespełna paru chwilach wrócić z dwoma ręcznikami idealnie złożonymi na sobie, poskładanymi w kostkę ubraniami oraz kwadratową, białą skrzynką z zielonym krzyżem.\nWszystko położył na umywalce (niemalże wpierdolił to do środka zlewu), większy ręcznik rzucił w stronę Ailena, któremu woda sięgała już tylko do kościstych bioder, przy okazji odkładając apteczkę na ziemię. Wcisnął płaski przycisk na jej grzbiecie, a ta bez oporów odchyliła wieko, rozkładając półeczki i udostępniając pełny asortyment.\nŚwietnie. Był przygotowany jak wyżej wspomniany lekarz-chirurg.\nKto nie chciałby powierzyć się teraz w jego ręce?\nW te poszarpane dłonie, ze skórą zdartą do samego mięsa? Dokładnie te same, które wsunęły się pod przedramiona młodszego Wymordowanego, by podnieść go na nogi i pomóc wyjść z wanny - w zasadzie asekurował go, aby ten niekoniecznie przywitał kafelki swoimi zębami. Później tylko dwa kroki i Kurt mógł usiąść na krześle.\nGrowlithe podniósł drugi, mniejszy ręcznik ze zlewu i narzucił go na głowę Sullivana, ścierając nadmiar wody z wilgotnych kosmyków ciemnych włosów. Uśmiechnął się przy tym bezczelnie, robiąc dokładnie taką minę, jakby za moment miał mu oznajmić, że tak, to on wsadził zdechłego szczura do zamrażalki.\nDomyślił się, że rany piekły i wrzeszczały, szczególnie dając się Chartowi we znaki. Dlatego od razu przystąpił do działania. Kucnął przed rannym, lewą ręką sięgając po niewielką, plastikową fiolkę.\n- Rany nie są rozległe. Głębokie, ale nie na tyle duże, aby była konieczność ich zszywania. Ograniczymy się tylko do pospolitych metod opatrywania. Najwyżej pod moją nieobecność pomarudzisz trochę Tashiko. Zna się na pierwszej pomocy.\nBez ostrzeżenia czy instruowania, przemył obie rany po nożach wodą utlenioną, by za moment zasłonić zaczerwienione miejsca śnieżnym bandażem. Biały materiał całkowicie objął powierzchnię tych przykrych dla Ailena wspomnień. Na siniaki - niestety - lekarstw jeszcze nie wynaleziono. Żadnych, prócz czasu, a tego Kot będzie miał teraz w nadmiarze.\n- Ubierzesz się sam? - zapytał, wciskając ten sam przycisk co wcześniej, a apteczka mechanicznym ruchem powróciła do swojego niewielkiego rozmiaru. Wilk spojrzał na Sullivana, podnosząc się z kucek i naklejając na jego polik plaster z ponurym Kłapouchem.\nOstatnio zmieniony przez Growlithe dnia 19/7/2014, 01:58, w całości zmieniany 1 raz\nby Gość on 18/7/2014, 04:31\n- Masz gąbkę… – rzucił natychmiastowo, gdy tylko poczuł dwa palce nieznośnie drażniące jego sinofioletowego sińca. Przepiękny, acz udawany uśmieszek widocznie już dążył zapomnieć o przewybornym żarciku czy może raczej szczerej obietnicy dotknięcia mordy Wilczura własnymi, miękkimi wargami, bo twarz Ailena znowu wygięła się w geście pełnym buntowniczości. „Nie!” I tyle. Protesty były aż nazbyt zauważalne, bo gniewne spojrzenie Kota zdawało się niemalże krzyczeć; trzymaj te szorstkie jak broda drwala łapy przy sobie, papierze ścierny. Choć było w nim tyle agresji, w jego głowie nie narodziła się żadna myśl, zahaczająca o jakichkolwiek seksualne skojarzenia, odnośnie tego nieproszonego dotyku. Dla niego było to tylko droczenie się, ewentualnie złośliwa wersja ściągania z niego tego całego brudu. W końcu czasami nie było pod ręką gąbki i trzeba było umyć się bez jej pomocy-… Jendakowoż zważywszy na jej obecność, palce Growlithe’a sunące po jego ciele nie były mile widziane. - … więc dotykaj mnie tylko nią.\n- Ailen wystarczy. – odpyskował, zadzierając nieco łeb do góry. – Tak. Ufam. – rzucił zimno, co w sumie niezbyt pasowało do wyrzucanych przez niego słów. Przyznał się do swego rodzaju słabości względem Growlithe’a. Nie od dziś wiadomo, że białowłosy był kompletnym sukinsynem, potrafiącym wyłączyć się na jakiekolwiek potrzeby innych, by zadbać tylko o siebie. Mimo wszystko Ai byłby w stanie powierzyć mu swoje życie bez mrugnięcia okiem – o ile oczywiście ta uparta bestia w końcu przyznałabym przed samym sobą, że wymaga opieki. Ufał mu bezgranicznie jako osobie, którą po prostu uważa za brata. Kurt nigdy nie miał nikogo takiego. Szczerze powiedziawszy zawsze brakowało mu jakiegoś starszego autorytetu. Był jedynakiem, a na dodatek wychowywała go tylko matka. Dalsza rodzina była mała i jakoś nieszczególnie chętna do utrzymywania ze sobą jakiegoś bliższego kontaktu, niż herbatka raz na pół roku. Obracał się w kręgach znajomych ze swojego własnego rocznika, nigdy nie mierząc wyżej. Nawet jeśli zdarzali się koledzy starsi, choćby z drużyny piłkarskiej, Ai jakoś nie palił się, aby od razu się z nimi zaprzyjaźnić. Wilczur przejął więc rolę kogoś, kto zastępował mu starszego kolegę, brata czy choćby ojca. Ostatnie porównanie jest mocno przesadzone, acz białowłosy bez wątpienia znaczył dla Kurta bardzo dużo. To on czuwał nad nim i nie pozwalał, aby jakieś zdziczałe bestie przedwcześnie zakończyły jego żywot. Droczył się z nim, jak z najgorszym wrogiem, by zaraz zadbać o niego lepiej, niż o siebie samego. Char miał w mężczyźnie ogromny szacunek, a z kolei on pociągnął za sobą również i zaufanie. Ai miał nadzieję, że to działało też w drugą stronę, choć bez względu na myśli białowłosego, Kot i tak byłby w stanie wskoczyć za nim w ogień.\nChciał rzucić coś równie głupiego i zdziecinniałego, jak chociażby „sam jesteś etatową łajzą, łajzo!”, ale usta skutecznie zasznurował mu ból, towarzyszący śmielszemu ruchowi, na jaki był w stanie się porwać. Stęknął cicho i rozejrzał się po wannie. Brud jaki z niego spłynął, osadził się teraz na jej dnie i choć w łazience, jak i na samym ciele Ailena tańczył teraz wesoły zapach maliny, smród krwi i kontenera na śmierci dalej był mocno wbity w jego łeb. Naprawdę nieźle go urządzili, a on zaczynał to rozumieć dopiero teraz. Mina trochę mu zrzedła, choć nie zamierzał rezygnować ze szczekania. Grow sam zachęca go do droczenia się.\nMimo tak wojowniczego nastroju i chęci na dalsze spieranie się, Ailenowi szybko odechciało się mówić czegokolwiek. Wyjście z wanny i te cholerne dwa kroki były najgorszymi rzeczami, jakie kiedykolwiek miał zaszczyt przeżywać. Bolesne stęknięcia mimowolnie wyrwały się z jego ust i choć opuścił wannę bardzo pokracznym i krzywym krokiem w końcu usadził nagi tyłek na krześle, dając się wycierać ręcznikiem.\nWyjście z wanny i dwa kroki?\nŚmieszne! Nawet nie sądził jak cholernie się pomylił. Przemywanie głębokiej rany dopiero było cierpieniem. Ai natychmiast zacisnął palce na siedzeniu krzesła, rozpaczliwie próbując znieść paskudne pieczenie nóg… i to obu na raz, równie mocno. Przygryzł zęby, łapiąc się na tym, że próbuje wywołać w buzi większy ból, aby jakoś odwrócić swoją uwagę od poprzebijanych kończyn, jak można było się spodziewać – z marnym skutkiem. Jęknął przeciągle, acz zaskakująco cicho, czekając, aż w miarę bandażowania, cierpienie powoli lżeje, acz oczywiście nie znika całkowicie.\n„Ubierzesz się sam?”\nSięgnął najpierw oczywiście po bokserki. Już na samym wstępie zdążył zauważyć, że posłanie po zakupy osoby pokroju Tashiko było jednym wielkim błędem. Mężczyzna postanowił pobawić się w stylistę, perfidnie usadzając Ailena w roli rozkosznego dziecka. Bielizna w jasnym niebieskim odcieniu z uroczym, uśmiechniętym misiem na pośladkach nijak kojarzyła mu się z ponad stuletnim potworem, który na swoim koncie ma kilka poważniejszych przestępstw. Drżącą ręką obrócił ubranie kilka razy i spojrzał na Grow’a, myśląc, że taki dobór odzieży jest po prostu jakimś okropnym żartem. Wkrótce jednak i sam Syon postanowił pobawić się w odmładzanie poturbowanego Kota, naklejając mu przezabawny plaster, który chłopak ogarnął kątem oka. Spojrzał na niego z paskudnym grymasem i gniewnie zmrużonymi oczami.\nCzy ty sobie kurwa ze mnie żartujesz?\n- Nie wiesz, że wolę Tygryska?\nby Arcanine on 19/7/2014, 02:39\nTeściu, przytul mnie.\n- Wymsknęła mi się - odparł jakże poważnym tonem głosu, niby sędzia sądowy, który małym ludzikom przed sobą zaczyna przedstawiać wyrok. Panie, panowie, umarli i żywi, oto przedstawiam wam złoczyńcę w całej swej okazałości. Niniejszym ogłaszam Jonathana Charlesa Wo`olfe'a, (pseudonim: Growlithe) za winnego dokonanego czynu i skazuję go na dożywotnie prace w kamieniołomach. Czyny jego karygodne, grzechy nigdy nie zostaną odpuszczone. Jak śmiał tknąć Ailena ręką, a nie gąbką? Nie. Cofam postanowienia. Proponuję stos lub obdarcie ze skóry i pozostawienie na pożarcie przez kruki i sępy. Realizacja drugiej opcji mile widziana. Zanotować i odmaszerować!\n- Schlebiasz mi - dodał zaraz, ignorując ton głosu, jakim uraczył go ciemnowłosy. Gdyby nie podwyższona temperatura ciała Wilczura, zapewne i on poczułby igiełki lodu wbijające się prosto w jego duszę. Tymczasem owe zimowe bronie topiły się, nim choćby tknęły jakkolwiek Growlithe'a, a on mógł pozwolić sobie na ten ironiczny akt. Bo tym właśnie były te dwa liche słówka - słówkami ociekającymi bezczelną ironią i niczym ponadto.\nDlaczego ani Growlithe, ani Ailen nie potrafili zbudować zdrowej relacji?\nW zasadzie nawet nie umieli stworzyć miłej atmosfery, nie wspominając już o szczeblach wyżej, więc może faktycznie nie ma o czym rozmawiać. Szczupłe palce Growlithe'a zacisnęły się na przedramionach, gdy krzyżował ręce na klatce piersiowej i z niezadowolonym wyrazem twarzy przyglądał się, jak Ailen kręci nosem na - jakże gustowną, Grow nie pojmował, co mu się w niej nie podobało - bieliznę. Już naprawdę nie chodziło o to, że krzywił się, jakby Grow wepchnął mu do ust dwa kilogramy cytryn. A przecież tylko sięgnął po gacie z misiem. Przez czas, jaki przeznaczył na oględziny niedźwiadka, Jace zdążyłby go ubrać z pięć razy.\n- Ale Tygrysek ciebie nie. Przykro mi, myślałem, że wiesz - westchnął pod nosem, rozplątując ręce i wyciągając je w stronę Kurta. - Pewnie ta informacja cię podłamała, dlatego pomogę ci się ubrać. Nie to, że jestem nietolerancyjny, ale stan depresyjny na pewno nie przyspieszy twoich ruchów, a jedzenie przygotowane przez Tashiko samo się nie zje. Zależy mi na czasie, rozumiesz.\nLubił, jak to co pojawiało się u niego na talerzu, nie łaziło, a przez obecny stan rzeczy to rozwiązanie wydawało się najbardziej prawdopodobne. Zanim Ailen łaskawie przykryłby ciało ubraniami, porcja Growlithe'a zdążyłaby nie tylko ostygnąć, ale i spleśnieć i zacząć chodzić o własnych siłach. Nie pozostało nic innego, jak naiwne wierzenie w to, że Kurt ma dobre intencje i dba o rozrywkę wypełniającą życie białowłosego. Może po prostu zależało mu na tym, aby Jace miał satysfakcję? Wiadomo, że każdy czuje pewne egoistyczne szarpnięcie w piersi, gdy długo ścigana zdobycz wreszcie pada martwa przed nogami. Nie było tylko pewności, czy Wo`olfe w ogóle chciałby rzucać się za spieprzającymi, zielonymi mutantami, które dawniej prezentowały się jakby apetyczniej.\nTo z pewnością to.\nCzyste, niewinne, absolutnie pozytywne intencje. Przecież nie będą sobie robić pod górkę, prawda? Wszyscy w to wierzyli. Nie? Trudno.\nSzorstki materiał ręcznika ścierał krystaliczne kropelki z ciała Ailena, gdy Growlithe z miną męczennika - już nawet nie chciało mu się udawać, że lina w sypialni wydawała mu się nader kusząca - wycierał młodszego Wymordowanego. Ubranie go zajęło o wiele mniej czasu, niż początkowo zakładał. Pewnie nawet opisałbym wszystko po kolei, jednak za pal licho nie wiem, jakie chcesz ciuchy, ale uznajmy, że na pewno jakieś spodnie (Tashiko jest złośliwy, ale kiecki mu nie kupił) i koszulkę na górę. Aktualnie bez skarpetek, butów, łańcuszków, czapek, etoli, a także innych dodatków godnych prawdziwej damy dworu.\nKiedy jednak Ailen miał już na sobie więcej niż mniej, Growlithe ponownie przejął rolę niezbyt atrakcyjnej laski. Oczywiście drewnianej, do podpórki.\n- Już czysty? - zapytał Tashiko, gdy z pomocą Syona - pamiętaj, tutaj zakładasz nową maskę - Ailen przeszedł przez próg łazienki. Białowłosy wzniósł zmęczone spojrzenie na Łowcę. W oczach kryło się jednak coś jeszcze. Ten błysk nieposkromionej irytacji, na której widok Tashiko tylko kiwnął głową. Położył wtedy na niskim stoliku dwa talerze z parującym jedzeniem. Ściągnął ciemnoróżowy fartuch akurat w momencie, gdy Grow sadzał Sullivana na kanapie.\nPalce ostatni raz musnęły ramię ciemnowłosego, nim Growlithe w pełnym milczeniu odsunął się od niego, by zasiąść na ziemi po drugiej stronie stolika. Wbił mętne spojrzenie w talerz przed sobą. Tashiko klasnął w dłonie.\n- Jedna z moich specjalności. Ryż z curry, kurczakiem i warzywami. Wiem, że lubisz kurczaka, więc dałem go nieco więcej - wygłosił bardzo zadowolony z siebie. Na talerzu Growlithe'a nie było widać ani ryżu, ani warzyw... piramidka z mięsa sięgała mu wysokością chyba do ramienia. Brew białowłosego drgnęła lekko na te słowa. - Ja zrobiłem sobie lazanię z mięsem mielonym i szpinakiem, na deser mamy zaś malinowy sernik w pucharku. Gwarantuję eksplozję smaku. Orzeźwiające, jak w mordę strzelił. Aha, a dla ciebie kaszka - dodał po chwili w kierunku Ailena, gestem ręki pokazując miskę po brzegi wypełnioną białą papką.\nSyon złapał pałeczkami kawałek kurczaka z samej góry i wsunął go między wargi.\nby Gość on 21/7/2014, 03:04\n- Super. – rzucił burkliwie, zachowując się nie lepiej, niż rozkapryszony dzieciak, który zdecydowanie nie doceniał tego, co miał. Gdyby tylko okoliczności były dla niego choć odrobinę łagodniejsze, możliwe, że podłapałby jakże śmieszny żarcik białowłosego, sam udając czyste zawiedzenie brakiem sympatii ze strony ulubionej postaci z bajki. Oczywiście. Tak by było. I wszyscy szczerze w to wierzymy-…właściwie to Ailenowi naprawdę rzadko zdarzało się z czegokolwiek żartować. Nie, wróć. Żartował dosyć często, jednak były to raczej oschłe docinki z tylko pozornie śmieszną otoczką. Nie parskał śmiechem, gdy nie widział ku temu naprawdę dobrego powodu. Nie uśmiechał się szczególnie często, a w jego oczach prawie nigdy nie widać tego blasku rozbawienia czy choćby głupiego szczęścia. Jego chichoty były pozbawione głupiej szczerości, która w gruncie rzeczy była też kluczem do głębszego przeżywania tego uczucia radości. Gdy jakaś osoba rzuci na niego okiem, bez zastanowienia powie, że wygląda jak zmizerniały dzieciak. Jednak, gdyby tylko przyjrzała mu się bliżej, byłaby w stanie zmienić zdanie. Małolaty tryskają energią i ciekawością życia. Spojrzenie Kurta zostało tego absolutnie pozbawione, zostając przy tej jego charakterystycznej nucie ponurej powagi. To nie jest obraz kogoś, kogo nazywa się dzieckiem. To wizerunek skrzywdzonej osoby, która miała spaczony pogląd na rzeczywistość.\nPomoc przyjął bez zbędnych komentarzy i słusznie, bo się na niej po prostu nie zawiódł. Przeciągnięta przez głowę koszulka, szybkich ruchem wciągnięcie misiowatych bokserek na tyłek i pokraczna walka ze spodniami, a Ai nagle przestał świecić golizną, nadając się do bezproblemowej prezentacji przez znacznie szersze grono gapiów, nie będących tylko nudystami. Ubrania jednak wywołały w nim raczej mieszane uczucia. Z jednej strony jego irytacja wzrosła, ponieważ koszulka jak i spodenki, które przyszło mu na siebie wciągnąć były tragicznie niedostosowane do jego stylu bycia. Tryskały radością. Biały t-shirt z purpurową linią tuż przy szyi i dwoma paskami na rękawkach w tym samym kolorze, odznaczał się nadrukowaną, fioletową ośmiornicą , która z szerokim uśmiechem wskazywała każdą macką z osobna litery, układające się w wybitne słówko k u l t u r a ! Tak. Z wykrzyknikiem. Pomijając sam dziecięcy motyw, który już z góry naraził się na kocią krytykę, sam wyraz nijak miał się do osoby Ailena. Bądź co bądź jednak tak wyszczekany gnój, jak on, nie miał prawa nosić niczego co choćby błędnie wskazywałoby na to, że jest on taktowny. Nie jest, a zdążyli przekonać się o tym wszyscy, którzy mieli z nim do czynienia. Łącznie z Łowcą, który także w kwestii spodnek postanowił nieco zaszaleć. Wyglądałyby normalnie, gdyby nie traktor chamsko naszyty na przedzie jednej z czarnych nogawek. Tak. Również z roześmianymi oczami, wyglądający jak wiejski kumpel głównego bohatera bajki „Tomek i przyjaciele”. Kurt wyglądał prześmiewczo z ponurym, rządnym zemsty spojrzeniem, ulokowanym w drzwi, za którymi najpewniej krzątał się po domu gospodarz, jednocześnie samemu będąc ubranym w stroje rodem ze sklepu 5.10.15. Z drugiej jednak strony nie można odmówić Tashiko doskonałego dobrania rozmiaru pod wychudłą i drobną posturę Kota. Przez lata tonął we własnych ubraniach, więc nauczył się doceniać dopasowaną wielkość koszulki czy spodni, których nawet nie trzeba było ściągać pasem. Jednak.. to tylko upewniało Kurta w przekonaniu, że Łowca robił zakupy w sklepie odzieżowym dla dzieci.\nCo wiemy o Ailenie?\nJest marudny. Rzadko się uśmiecha. Szczery do bólu. Nie boi mówić się tego, co myśli. Nie jest fanem kulturalnych ośmiornic, ani serii „Tomek i przyjaciele”… coś jeszcze? Owszem. Jest cholernym żarłokiem, który uwielbia dogadzać swoim kubkom smakowym, tym bardziej, że nie miał ku temu zbyt częstych okazji.\nKot tęsknym wzrokiem przejechał po talerzu Growlithe’a obfitującym w sporawe kawałki mięsa, które zdawały się wołać w stronę czarnowłosego; „Zjedz mnie! Zjedz! Pierdol białowłosego! On nie zasłużył na nasz głęboki smak i aromat!”. Niestety.. jedzenie nie mówi, a gdyby jednak posiadają taką umiejętność, to właśnie by skłamało. Wilczurowi należało się znacznie więcej, niż tylko dobry kurczak. Ai, gdy w końcu wyjdzie ze swojego fatalnego humoru, może się nad tym głębiej zastanowi.\n- Smacznego... – to było najsmutniejsze „smacznego”, jakie kiedykolwiek opuściło ludzkie usta. Sięgnął drżącą łapą po łyżeczkę i nabrał sobie białej breji, finalnie pakując sobie do rozżalonego pyska. Momentalnie zrobiło mu się niedobrze. Bezsmak szybko zmienił się w metaliczną krew, która nawet pomimo zmycia z ciała, dalej urzędowała w buzi sponiewieranego Kota, skutecznie wyginając jego twarz w wyrazie słabości i obrzydzenia. Przerwał jedzenie, zasłaniając sobie usta ręką, walcząc sam ze sobą, aby przełknąć kaszę.\nby Arcanine on 21/7/2014, 03:42\n- Nie przesadzaj, szczylu. Nie jest takie złe - skomentował taktownie Tashiko, niemalże rzucając swój talerz na ławę. Siadł sfochany po prawej stronie Growlithe'a, nabijając widelec w lazanię, jakby faktycznie uraziła go reakcja Ailena. Białowłosy z kolei nie zrobił nic (słownie: NIC) co miałoby wykazywać jakiegokolwiek zainteresowanie z jego strony. Nie był pewien, dlaczego Kurt zrobił to co zrobił - Tashiko dosypał mu pieprzu do kaszki, kaszka smakowała jak przeżuty kapeć albo coś innego, a możliwości było sporo - ale czymkolwiek to było, Sullivan powinien dać sobie radę. W końcu jeśli nie chciał - wcale nie musiał brać się za jedzenie tego.\n- Jeśli chcesz mogę skontaktować się z jednym Łowcą. Jest... to znaczy był - w tym momencie na ustach czarnowłosego wystąpił kwaśny uśmiech zawiłości - lekarzem. Mógłby obejrzeć twojego przyjaciela. Może przepisałby mu jakieś leki, antybiotyki czy co tam robią lekarze. Dzwonić?\nCoś w tym wszystkim było ewidentnie nie tak. Mieli... jakby... za dużo roboty? Zbyt wiele zbiegów okoliczności, zbyt liczne pasma wydarzeń, przeplatające się między sobą, niczym grube, barwne wstęgi. Jeśli reakcja rodzi reakcję to pech rodzi pech. Jak to wszystko razem ze sobą połączyć? Jak miał skutecznie rozdzielić wszystko na etapy, aby i tak potoczyło się po jego myśli? Skrzywił się lekko, choć kawałek mięsa, jaki włożył sobie właśnie do buzi był zwyczajnie przepyszny, a Tashiko, wspominając coś o „eksplozji smaku” wcale nie blefował. Wpierw akcja z dyktatorem, później nienazwany, nieznany mu gang - choć musiał przyznać, że coś jest na rzeczy, kojarzył skądś te zapachy - teraz jeszcze Ailen i konieczność odpłacenia się z nawiązką.\nZamrugał, niemalże z a s k o c z o n y. Jasne brwi uniosły się ku górze, gdy przebiegał spojrzeniem od swojego talerza, w którym prawdopodobnie od paru chwil po prostu memlał, aż do twarzy Irakawy, by finalnie ponownie przyjrzeć się mięsnej wieży. Chyba... źle się czuł.\n- No... tak. Jest naprawdę świetne. Musisz często gotować.\nTashiko westchnął głęboko. Tak głęboko, że gdyby chciał, mógłby zdmuchnąć całą zastawę stołową.\n- Pytałem czy dzwonić po kumpla. Lekarza. Mógłby zerknąć na tego tam... - Irakawa machnął lekceważąco dłonią, gdzieś na Ailena. - ... jak mu tam? Jak ci właściwie na imię, szczeniaku? - zwrócił się bezpośrednio do pokaranego przez los Kurta, krzywiąc przy tym lekko usta, jakby sam fakt, że musiał się odezwać akurat do niego, był najgorszą z podanych opcji.\nFaktycznie się nie lubili.\nA tu nadal było coś nie tak.\nSyon Wenday, młodszy inspektor z wydziału detektywistycznego M3 wzniósł mętne spojrzenie na Sullivana. W dwukolorowych oczach pojawiło się pytanie. Jak czarne jest czarne, Ailen z pewnością to dostrzegł. Dzwonić? Nie dzwonić? Może nawet zapytałby go na głos, gdyby nie to, że słowa nie wydobyły się z jego krtani. Rozchylił ledwie usta, ale wokół rozległo się tylko coś na wzór pukania.\nPuk, ssszuurrrr... bach...\nTashiko odłożył widelec na talerz, podniósł się, wspierając rękę o udo i z marudną miną poczłapał do drzwi. Growlithe w tym czasie spuścił wzrok ponownie na swoją porcję, najwidoczniej rezygnując z wypowiadania się na temat Łowcy-Lekarza, nabrał trochę ryżu z kawałkiem kurczaka, niby wisienką na torcie i już, już podnosił sztuciec, gdy nagle Irakawa odwrócił się, zerkając przez ramię w kierunku siedzących przy stole „gości”.\nBiałowłosy mimowolnie wbił w niego spojrzenie. Widelec zawisł przed jego na wpół otwartymi ustami.\n- Chyba masz gościa.\nCiche „huh?” to jedyna reakcja na jaką pozwolił sobie Wo`olfe. Tashiko wzruszył lekko barkami, wstukał kod, a drzwi otworzyły się, dzięki serii elektronicznych impulsów. Do pomieszczenia wbiegł... Javier. Czarno-szare psisko, długi pysk, stalowosrebrne oczy. Taki, jak zawsze, choć teraz nie miał bandany na swojej szyi... za to posiadając znalezisko, odznaczające się kolorem na jego monochromatycznej sylwetce. Trzymał je w pysku, lecz dla Growlithe'a przedmiot był tylko brudną, żółtą wstęgą, która trzepotała rozwiana gdzieś po boku paszczy psa, gdy ten nagle dopadł do Ailena z niesamowitą prędkością, niemalże wskakując na jego kolana i wpychając mu owe „coś” na twarz.\nA już z pewnością zero k u l t u r y.\n- Javier - warknął Wenday, a pies natychmiast odskoczył od rannego, wypuszczając jednak znajdę. Żółty, poplamiony krwią materiał opadł martwo na kolana Sullivana.\nCoś było nie tak. Coś było...\nGrow zmarszczył brwi.\n… nie tak.\n- Co jest na chuście? - zapytał... czy może raczej wychrypiał, jakby jego głos nagle odmówił mu wszelakiego posłuszeństwa.\nA na chuście, zbryzganej szkarłatem, brudnej od ziemi, piachu, mokrej od psiej ślin, widniał czarny kociak Evendell.\nGrowlithe zdał sobie sprawę, że słowa powtarzane jak mantra - „Coś jest nie tak. Coś jest nie tak” - wypowiadane były przez Shatarai, która swym subtelnym, niskim głosem szeptała mu je natarczywie do ucha.\nby Gość on 21/7/2014, 04:42\n„Nie jest takie złe.”\nNiebo w gębie, pod warunkiem, że pod słówkiem niebo, kryje się paląca kraina, pełna rozżarzonego węgla i czerwonych bestii z rogami i trójkątnie zakończonymi ogonami. Podniebienie Ailena zdawało się właśnie znosić okrutne dźganie po przełyku przez niby to diabelskie widły i niestety nie bardzo wiązało się to z pikantnością, która mogłaby być opisana w podobny sposób. Po prostu krew, która nieprzyjemnie drażniła jego kubki smakowe, boleśnie dawała mu się we znaki, wywołując chęci wymiotów. Sama kaszka też nie była najwyższych lotów. Mdłe, bezsmakowe, obrzydliwe. Nie, żeby na co dzień Ailen raczył się wykwintniejszymi potrawami. Wcale nie. Właściwie było wręcz przeciwnie. Kurt albo jadł dania na poziomie czerstwego chleba, albo nie jadał wcale. Każdy dzień był kolejną walką o przetrwanie, w której to chłopak musiał wykazać się jakimikolwiek umiejętnościami. Mało kto podsuwał mu żarcie tuż pod nos, a nie ma innego sposobu na zdobycie pożywienia, niż skombinowanie je sobie samemu. Polowanie nie szło mu ostatnimi czasy najlepiej. Był znacznie osłabiony przez przykrości, które boleśnie pokąsały go po tyłku, w ciągu ostatnich miesięcy. Wolniejszy i słabszy nie miał szans, aby zabić choćby nędznego szczura. Kradzieże też wychodziły mu raczej średnio, zważywszy na to, że jego zwinność i szybki refleks też musiały się stępić przez zimowy wpierdol, jakim go uraczono. Chłopak kurował się całą wiosnę tylko po to, aby teraz, na wczesne lato zostać bez żadnych umiejętności przetrwania. Dlatego też w żadnym stopniu nie powinien narzekać na papkę, jaką uraczył go ten skur… ten dobroduszny Łowca, który nie dość, że podsunął mu michę z żarciem pod nos, to jeszcze użyczył mu lokum i wykombinował ubranie.\nMimo wszystko, to jednak było piekło w gębie, a Ai poczułby, że zgrzeszył, gdyby nie poinformował o tym Tashiko.\nZamyślenie Growlithe’a nie uszło jego uwadze. W gruncie rzeczy czasami zdarzało mu się najzwyczajniej w świecie odpływać we własnych myślach, a Kot nie widział w tym niczego złego, jednak w tym przypadku jego przybrany brat wydawał się nie tyle co zadumany, a raczej czymś strapiony.\n- Ailen. - wysyczał, a jego słowa nijak można porównać do przyjacielskiego przedstawienia się. W gruncie rzeczy pokusiłby się o zignorowanie tak irytującej osoby, jak Tashiko, gdyby sam nie uznał, że jednak wolałby usłyszeć pseudonim, do którego przywykł, aniżeli ksywkę nadaną mu przez gospodarza. Zachowywał się jak szczeniak, wyglądał jak szczeniak, a nawet sposób myślenia miał jak szczeniak, ale zaliczał się do tej haniebnej grupy osób, która pomimo braku kultury i zahamowań, jednak oczekiwała jakiegoś szacunku. Co z tego, że sam dawał z siebie niewiele.\nAi nie lubi ludzi, a przynajmniej większości, ponieważ najzwyczajniej w świecie go irytują. Perspektywa znoszenia kolejnego obcego człowieka byłaby dla niego już po prostu drażniąca. Nie bardzo przekonywał go argument, że lekarz byłby w stanie mu pomóc. Generalnie sam uważał, że wszystko to co dało się z nim zrobić, zostało już zrobione. Wilczur pobawił się w pielęgniarkę, obwiązując go bandażami, a nawet dając śmieszny plasterek na poprawę humoru. Lekami faszerować się nie zamierzał, a na ból i tak będzie narzekać. Odpowiedź chyba była oczywista.\nRozchylił usta z zamiarem wyprzedzenia Growlithe’a w zadaniu pytania, jednak Ai też umilkł, słysząc dźwięki dochodzące zza drzwi. Natychmiast przekierował w tamtą stronę spojrzenie, by lepiej rozeznawać się w sytuacji. To jednak nijak pomogło mu w ucieczce przed nieproszonym gościem, który natychmiast do niego podbiegł, wywołując w Kocie następną salwę niechęci. Nie lubił psów. Poza tym nie cierpiał koni, chomików, myszy, wiewiórek, żółwi, ryb i innych zwierząt, które wywoływały u niego strach przed utratą kontroli nad własnym ciałem. Level to przekleństwo.\nJęknął boleśnie czując na sobie łapy Javiera, pokusił się o kilka brzydszych słów pod adresem czworonoga, acz ton jego głosu był bardziej zbolały, niż przepełniony agresją. Obrzucając psa zniechęconym spojrzeniem, natychmiast przefrunął wzrokiem na znaleziony przez niego przedmiot.\nPrzepełnione irytacją oczy rozszerzyły się w geście szczerego zaniepokojenia i zdziwienia, a usta lekko rozdziawiły, jakby sam Ailen nie był w stanie zaakceptować zrozumianego przez siebie przekazu psa.\n- Evendell ma kłopoty. – rzucił, łapiąc chustkę za oba rogi tak, aby umożliwić dostrzeżenie przez Growlithe’a wizerunku czarnego kota na pobrudzonym od krwi i błota żółtym tle.\nLubił anielicę, dlatego niemo domagał się od Wilczura jakiejkolwiek interwencji, którą i tak najpewniej otrzyma niemal natychmiastowo.\nby Arcanine on 21/7/2014, 05:16\nShatarai nie dawała mu spokoju. Jej słowa nie dawały mu spokoju. Nawet nagła, niespodziewana reakcja Ailena nie dawała mu spokoju. Nie tego oczekiwał po swoim podopiecznym. Raczej wkurwionego odszczeknięcia, może nawet zlewczej odpowiedzi czy czegoś, co sprawiłoby, że poczułby się jak ostatni idiota. „Wydawało ci się” - powiedziałby wtedy w myślach, czując się jak ostatni kretyn, który przejmuje się byle pierdołą. Może to była zwykła żółta szmata. Skąd pewność, że należała do członka gangu? Bezsens. Brednie. Blef. Growlithe ściągnął brwi. Odpowiedź wydawała mu się jasna, choć odpychał ją czym tylko się dało. Ta jednak uparcie wracała, ostatecznie wygrywając pojedynek. Nie było co się oszukiwać. Javier nie przynosił mu byle jakich śmieci. Nie przychodził po niego, gdy nic się nie działo.\nCoś było więc nie tak.\nW dodatku pies zrobił zamieszanie, a to w pewien magiczny, niewytłumaczalny dla Growlithe'a sposób spotęgowało tylko niepokój, jaki wymalował się w dwubarwnych oczach przywódcy. Javier zeskakując z Ailena jak oparzony, uderzył zadem w niski stolik, a długi, puszysty ogon przefrunął przez blat, rozbryzgując na ziemię i kanapę białą, bezsmakową papkę. Tashiko mimowolnie jęknął, widząc narastający wokół bałagan. Niestety. O wiele gorszy burdel miał do ogarnięcia Growlithe.\nBiałowłosy miał tę świadomość i poczuł się nagle bardzo zmęczony. Jego cherlawe ramiona opadły, jakby spoczął na nich niepojęty ciężar, ewidentnie przez niego niechciany. „Evendell ma kłopoty.” Trzy słowa, na które zareagował automatycznie. Zerwał się z miejsca i bez słowa wybiegł.\nWidelec stuknął o talerz, odbił się i wylądował na stoliku tuż obok. Jedzenie, praktycznie nietknięte, wciąż parowało delikatnie, rozprowadzając niewidzialną woń smażonego kurczaka. Działał instynktownie, niepohamowanie, bez żadnego słowa pożegnania czy wyjaśnień. Zresztą - co tu było do wyjaśnienia? Jeden z Psów miał kłopoty. Jakim prawem miałby nie zareagować?\nJavier jeszcze chwilę badał czujnym spojrzeniem twarz młodszego Wymordowanego, obrzucając go przy tym dziwnie bystrym, wręcz ludzkim spojrzeniem. Może nawet nieco złośliwym? Zaraz jednak chwycił między zęby żółtą chustę i wybiegł w ślad za właścicielem.\nKilka piknięć, a drzwi ponownie się zasunęły.\n- Szybka reakcja - skomentował Tashiko, gdy w pokoju zaległa niezbyt przyjazna cisza. I on czuł napięcie, jakie wynikło z racji braku jedynego ogniwa łączącego ich dwójkę. Sullivan i Irakawa nie powinni zostawać sami i tak z pewnością by się nie stało, gdyby nie - ekhm - zbieg okoliczności. Los bywał stronniczy i każdy, kto choć raz trafił na bezkresne, suche tereny Desperacji, zdawał sobie z tego sprawę. Ciężkie powietrze jakie zawisło między nimi okazywało się jednak zdecydowanie ponad siłami czarnowłosego, wrobionego w coś mimo jego woli.\nNie skarżył się, nie narzekał, nawet starał się być miły. Tylko ze względu na swoją pracę. Na uwielbienie do Nyanmaru. Bezwzględną lojalność. Może nawet sympatię do Wilczura. Teraz jednak, gdy i na jego ramionach spoczął okrutny ciężar czegoś w rodzaju obowiązku, wszelkie priorytety zdawały się jakby mniej ważne. Mniej konieczne. Niechętne spojrzenie czarnych tęczówek skierowało się ku Ailenowi.\n- Evendell to ktoś ważny? - zagadnął zaraz, choć z nieskrywaną niechęcią. Jakby odzywał się do niego z czystej uprzejmości, tak samo, jak robią to nastolatkowie, zmuszeni przesiadywać w gronie starych rodzinnych pierdoł i wysłuchawszy siedemnasty raz opowieści o wujku z Tybetu wykrztuszali fałszywie miłe słowa. Wszystko po to, by zamordować ciszę i świadomość, że jeszcze moment, a może dojść między nimi do gorszej konfrontacji.\nA na co im kłopoty?\nTashiko ponownie usiadł na ziemi, przy swojej porcji. Widać, że trudno mu było nie przejmować się usyfioną podłogą, którą koniec końców i tak będzie musiał sprzątnąć. Teraz jednak bardziej skupił się na talerzu z wciąż ciepłą lazanią. Wbił widelec w sam środek dania i zgarnął odpowiednio dużą porcję. Nim jednak ta trafiła do jego żołądka, sztuciec zatoczył łuk. Od Ailena, po talerz z obiadem Growlithe'a po drugiej stronie stolika. Tashiko z beznamiętną (na bank wymuszoną) miną rzucił tylko krótkie:\n- Jak się po tym nie zrzygasz, to zjedz.\nPoczuł się nagle bardzo łaskawy.\nby Gość on 22/7/2014, 02:04\nReakcja Growlithe’a była dokładnie taka, jaką zamarzył sobie Ailen.\nNatychmiastowa. Zero zbędnych pytań, żadnych niepotrzebnych komentarzy i bezsensownych wyjaśnień. Po prostu wstał i czym prędzej wyszedł, pozostawiając chłopca w pewności, że akcja ratunkowa Evendell na pewno właśnie w tym momencie została rozpoczęta. Mimo wszystko poczuł bolesne uczucie bezużyteczności, kiedy tylko postać białowłosego zniknęła za automatycznie otwieranymi drzwiami, pozostawiając go tutaj samego, poharatanego, kompletnie niezdolnego do walki. Bardzo chciał pomóc. Jeśli przyszłoby komukolwiek opisać jego prywatną osobę, najtrafniej byłoby go określić jako egoistycznego gnojka, jednak jeżeli tylko spojrzeć na niego z góry, jako członka organizacji, Ai bez wątpienia wykazywał się nadzwyczajną lojalnością. Był w stanie umrzeć za DOGS i tego samego oczekiwał od innych Psów w zespole i choć niekoniecznie się to sprawdzało, Kurt mimo wszystko czuł jakieś poparcie z ich strony. Nie wierzył, że są dobrzy z natury. Większość pewnie kierowała się tym samym co czarnowłosy; ideami i wiarą w siłę organizacji. Mimo wszystko powinność pomocy komuś, kto nosi żółtą chustę była dla niego naprawdę silna. Zresztą.. w tarapaty wpadła osoba, którą nie tylko poważał ze względu na członkowstwo w Psiarni, ale też uwielbiał jako personę samą w sobie. Evendell nie raz ratowała mu tyłek, poprzez zwykłe lecznicze dotknięcie. Sama pewnie nie była świadoma swojego ogromnego wkładu w życie Kota, niejednokrotnie wyrywając z paszczy samego lwa. Poza tym, dbała o niego, jak o dobrego przyjaciela, więc Ailen, choć często wykazywał się chorą nieufnością do wszystkiego co żyje, tą anielicę jednak bardzo lubił.\nKiedy tylko jego spojrzenie przecięło się ze wzrokiem wychudłego charta, Kurt natychmiast przybrał o ton zwierzęcy wygląd. Schylił nieco łeb na dół, przyglądając się psu zimnymi, kocimi ślepiami. Nienawidził wszystkich czworonogów, którzy w żadnym stopniu nie przypominali mruczków, jednak w tej sytuacji był w stanie przyznać, że podopieczny jego przybranego brata, spisał się cholernie dobrze. Wzrok był oschły, nieprzyjemny, ale swego rodzaju wyrażał pewną pochwałę za szybki przekaz informacji, który mógłby być znaczący dla uratowania jego przyjaciółki. Kolor oczu pozostawał taki sam. Łagodny odcień mlecznej czekolady, jednak przyozdobiony zauważalnie zwężonymi źrenicami. Nie mówił nic. Cierpliwie poczekał aż pies powędruje za właścicielem, samemu skupiając się na Tashiko, na którego został dosłownie skazany, wraz ze zniknięciem wychudłego borzoja.\n- Tak. – Poradnik rozmów z Ailenem dla opornych. Tom I, strona 1. Zasada numer 001; Sullivan nie cierpi rozmawiać, gdy nie czuje ku temu wyraźnej potrzeby. Zasada numer 002; Kurt jest nieufny wobec wszystkich nowopoznanych osób. Zasada numer 003; zawsze mówi lakonicznie, acz nigdy nie wymijająco - jest szczery.\nKonieczność rozmowy z Łowcą potraktował jak wymuszoną pogawędkę z sąsiadem, z którym wypadałoby porozmawiać choćby o głupiej pogodzie, aby przerwać tą niezręczną ciszę w windzie, podczas jazdy na dziesiąte piętro. Problem polegał na tym, że Kurt uwielbiał mieć spokój i choć potrafił się rozgadać jak pospolita trajkotka, to jednak ciężko było go zmusić do takiego stanu. Szczególnie, gdy było się dla niego kimś zupełnie obcym.. i to jeszcze nie lubianym.\nPrzez chwilę pokusił się o pewien zaskoczony wyraz twarzy, który choć faktycznie wyrażał swego rodzaju zdziwienie, w pełni nie pozbył się strapienia całą sytuacją związaną z Evendell. Przechylił nieco łeb w prawo, wlepiając nieco nieufne spojrzenie w Tashiko. Co on jest dla niego taki dobry? Mimo wszystko Ailen postanowił najzwyczajniej w świecie się nad tym nie zastanawiać i po prostu sięgnąć łapą po talerz Growlithe’a pożerając wzrokiem mięso, którego nie jadł już od dobrych kilku miesięcy.\nNatychmiast wpakował sobie kurczaka do buzi.\nPo jednym małym kęsie, poczuł charakterystyczny ścisk w brzuchu i drapanie w gardle, które ledwie co nie skończyły się bonusową kartką rozrywki dla Łowcy, obejmującą dodatkowe sprzątanie. Natychmiast zasłonił buzię podrapanymi rękoma i ścisnął mocno powieki, próbując przeczekać najgorsze chwile.\nPosmak krwi był nie do zniesienia.\nby Arcanine on 26/7/2014, 03:12\nSłońce to słońce.\nWazon to wazon.\nTashiko to Tashiko.\nNie było sensu ingerować w to, dlaczego wazon jest wazonem i na jakiej podstawie nim był. Nikt nie pytał wazonu dlaczego stoi pod takim, a nie innym kątem. Tak samo jak niekoniecznie dobrym pomysłem okazywała się próba rozgryzienia czarnowłosego - bywał oschły, cyniczny, miły, wredny, spokojny albo głośny i tylko nieliczni wiedzieli, która z tych twarzy jest prawdziwa. Może wszystkie? Całkiem prawdopodobne, wszak kto w dzisiejszym świecie jest tak jednolity. A może żadna? Aby się tego dowiedzieć, trzeba było sporych ładunków cierpliwości. I czasu. Czasu, którego Ailen i Irakawa nie posiadali.\nTashiko przesunął widelcem po lazanii z miną równie czarującą co sterta śmieci na wysypisku, aż w pewnym momencie... kaszel. Jego ciemne oczy otworzyły się tak szeroko, że prawie je pogubił (oh, gałeczki, wracajcie na miejsce, no! Już! Do tatusia, wy okrągłe skurwysyny!), a potem wbił zaskoczone, wręcz spanikowane spojrzenie w twarz Ailena i jego szeroko pojęte mdłości.\n- Nie, nie, nie, nie! - warknął, podnosząc ręce i wyciągając je przed siebie. Widelec stuknął o talerz, ale on nie zwrócił uwagi na upuszczony sztuciec. - Nie ma mowy! Jak mi się jeszcze tu zrzygasz, przysięgam, bez względu na moją przyjaźń ze Syonem: wypierdolę cię na zbity pysk, psie. Dalej, przełknij to! Albo chwila... wstrzymaj funkcje życiowe!\nPoderwał się z siadu i pobiegł do łazienki. Słychać było ciche brzęknięcie, jakiś trzask, później huk zamykanej szafki, aż w końcu Irakawa wyłonił się niczym bies z Piekieł (i taką również roznosząc aurę), po czym - dosłownie - rzucił miską w Kurta, bo wiedział, że przedmiot prędzej doleci, niż on sam dobiegnie. Na szczęście naczynie uderzyło w ziemię, a potem lekko stuknęło Wymordowanego w nogę. Innymi słowy: bez żadnych trupów, zbitych naczyń czy pisku zderzających się aut w tle.\n- Tam sobie rzygaj!\nO, tak mu powiedział. Jego mina nie wskazywała na nic dobrego. Zdawać by się mogło, że lada moment, a wyjdzie z siebie i stanie obok. Cienie pod oczami - skutek niewyspania - okazały się jeszcze większe niż mogło się wydawać. Uśmiech, jaki przyprowadził ze sobą z zakupów, też już dawno wyszedł z domu, pozostawiając jego oblicze zimne i zirytowane. Jak tykająca bomba - tak właśnie można go było określić. Owszem, starał się być cicho, ba, nawet silił się na w miarę sympatyczny ton... ale wystarczył ten lekki gest, aby wulkan wybuchł, zdzierając z Łowcy ostatnie pokłady spokoju.\n- Posłuchaj, dzieciaku... Ailenie... nie chcę żadnych kłopotów. Żadnych, jasne? Więc nie utrudniaj mi pracy. Możesz sobie siedzieć i rzygać do miski. Możesz też leżeć i do niej rzygać. Wszystko mi jedno, póki nie będziesz umierał albo wrzeszczał. Bo inaczej to mnie się oberwie, a nie tobie.\nGdyby Sullivan jakimś - dość pokracznym - cudem wykitował, gniew Growlithe'a padłby właśnie na Irakawę. Nie na zmarłego Kurta, nie na kanapę, nie na płatki kukurydziane, głaz w Tybecie albo gołębia pocztowego. Winny byłby Tashiko. Jace nawet nie słuchałby jego wytłumaczeń, tego zdecydowanego: „Syon, stój, pogadajmy, zaraz ci wyjaśnię”. DOGS jest ważnym sprzymierzeńcem dla Nyanmaru... Tylko tyle wiedział. A skoro tak... nie mógł podważać zdania przywódczyni. Wiedziała przecież co robi, gdy zawierała z nimi umowę.\n- Powiedz mi co chcesz robić. Oglądać TV? Spać? Dać ci jakieś leki? Mam wyjść? Wszystko, bylebyś nie sprawiał kłopotów. Ani mnie, ani sobie.\nA najzwyczajniej w świecie chciał mieć to za sobą, nawet jeśli Ailen zaczynał go ciekawić.\nby Gość on 1/8/2014, 01:40\nAilen nie uchodził za osobę towarzyską i był szereg oczywistych powodów, aby mieć o nim takie, a nie inne zdanie. Był po prostu cholernie niemiłym gnojkiem, który uważał się za kogoś, komu wszystko się należy, podczas gdy tak naprawdę wychodził na zwykłego, pyskatego niewdzięcznika, który po prostu miał szczęście, a nawet go nie zauważał. Bo jak inaczej to odbierać? Bezbronny smarkacz z zerowymi umiejętnościami bitewnymi. Daru przekonywania brak, a i z innymi zdolnościami jakoś cienko; nawet pływać nie potrafi. Nadzwyczajnie ładny nie jest, a charakterek ma tak paskudny, że tylko nieliczni są w stanie z nim wytrzymać. Kurt nie potrafił poradzić sobie w wielu sytuacjach, dlatego na każdym kroku mogło się wydawać, że potrzebuje pomocy. I tak oczywiście było. Nie dość, że to cholernie upierdliwe, to jeszcze niewdzięcznik w ogóle nie doceniał, że inni poświęcają mu czas. Choć.. to też nie do końca tak. Na wielu osobach mu po prostu zależało i cieszył się z każdej rzeczy, którą ów persona mu dawała, jednakże w przypadku takich osób, jak Tashiko… Ailen zachowywał się jak rozwydrzony dzieciak, w dużej mierze zupełnie nieświadomie. Uważał się za kogoś dorosłego, więc trudno było mu zajarzyć, że gdy się denerwuje bądź umyślnie robi pod górkę jakiemuś delikwentowi, najczęściej wygląda jak humorzasty bachor, któremu dawno nikt nie dał klapsa w tyłek.\nByło mu cholernie niedobrze. Właściwie czuł jak zdechła mysz, którą udało mu się znaleźć wczorajszego poranka, urządza sobie wycieczki po jego przełyku, uparcie pnąc się ku górze, aby raz jeszcze powitać świat, z którego tak brutalnie została wyłączona, oczywiście znajdując sobie towarzysza jakim był kawałek kurczaka, który najpewniej tak samo jak gryzoń nie nacieszył się dostatecznie swoim żywotem. Mimo iż życzył Tashiko jak najgorzej, Ai nie chciał wymiotować, nakładając na Łowcę kolejne wątpliwie przyjemne obowiązki. Po pierwsze, było to obrzydliwe. Po drugie.. było to obrzydliwe. Po trzecie.. no.. ohyda, nie? Ale czwarty powód, polegający na niechęci popadnięcia w kolejny stan osłabienia, również odgrywał w całej akcji dość dużą rolę. Kurt mocno przysłonił usta ręką, zaciskając powieki. Nie mógł pozwolić sobie na panikę, więc spokojnie postanowił wszystko przeczekać i skupić się na tym, aby jakimś magicznym cudem, kazać odmaszerować zawartości swojego żołądka z powrotem na dół.\nChwycił wolną ręką za miskę, starając się ignorować wszelkie głośne dźwięki, jakie wydawał z siebie jego przymurowany towarzysz. Kiedy pojemnik znalazł się na jego kolanach, Ai odważył się odsłonić sine usta, pochylając lekko głowę. Zdążył się opanować, jednak przez jeszcze chwilę wolał nie ryzykować i nie zabierać łba znad miski; to chyba najbardziej rozważna decyzja jaką w dniu dzisiejszym wykonał.\n- Nad rzyganiem nie panuję. – warknął słabo, słysząc wywód Tashiko o kłopotach. Przecież on też ich nie chce. Jasne. Z miłą chęcią narobiłby mu bałaganu, ale nie kosztem własnego zdrowia. Koniec końców chciał, aby ten dzień jak najszybciej się skończył, a traktowanie go jak źródło wszelkiego zła, jakoś niekoniecznie mu się podobało. Mimo wszystko to Irakawa pozwolił mu zjeść kurczaka… tak. Zrzucajmy winę na innych.\n- Specjalnie dla Ciebie, karaczanie, powstrzymam się od wykitowania. – mruknął, przewracając teatralnie oczami. Mdłości powoli przestawały go męczyć, jednak mówienie i tak sprawiało mu jako takie trudności. Musiał uważać, aby nie wyrazić przypadkiem zbyt wielu emocji. Zbyt mocne ściągnięcie twarzy mogłoby skutkować paskudnym rozerwaniem rany.\n- Hmm? – zlustrował go zdystansowanym, acz w pewnym sensie kpiącym spojrzeniem. – Ze wszystkich „rozrywek”, które zaproponowałeś, Twoje wyjście wydaje się najbardziej kuszącą opcją. – prychnął, delikatnie unosząc rękę ku górze. Przeczesał mokre włosy palcami, na chwilę przymykając oczy. Co on może tutaj robić? Spać bynajmniej mu się nie chciało. Czuł się niezwykle osłabiony, jednak raczej nie wiązało się to z sennością. Growlithe umiejętnie go rozbudził. Zawsze stronił od leków, więc też odpada… a jeść już na pewno nie będzie.


Za nami XL sesja Rady Miejskiej w Świętochłowicach\nDodano: 2021-03-30 06:15, aktualizacja: 2021-03-30 06:25\nW poniedziałek 29 marca 2021 roku odbyła się XL sesja Rady Miejskiej w Świętochłowicach. W porządku obrad znalazło się ostatecznie 17 punktów.\nRadni zdecydowali m.in. o tym, każdy mieszkaniec Świętochłowic może zgłosić łącznie dwa projekty do budżetu obywatelskiego - jeden na zadanie inwestycyjne i jeden projekt na zadanie społeczne. Dotychczas trzeba było zdecydować się wyłącznie na jedno zadanie, niezależnie od jego charakteru.\nXL sesja Rady Miejskiej w Świętochłowicach\nOby w tym roku miasto nie pryskało trawników pestycydami\nKarcz jak zwykle nawalony w pierwszym rze brzuch wywalił na spiocha\nDawid syn Izaaka\nOdwołać radnych z ślązaków to co robią to wstyd\nMo coś z "klamką"\nJeden radny drugiego straszny że mu się przyśni.Badania dla radnych przed przysięgą !!!\nGniełka nie kompromituj się już więcej, daj znać wymienimy ci tę klamkę\nczyżby deweloper zapukał do właściwych drzwi ?\nZapewne chodzi o to, że crossowcy, quadowcy i kierowcy terenowek się czepiają, że pozbawia się ich terenu do jazdy. A rzekomo popularyzuja te miejsce w Polsce.


ESI24 - Wiadomości Sieradz - Wiadomości - Przebudowa drogi gminnej Łubna Jakusy – Łubna Jarosłaj zakończona\nPrzebudowa drogi gminnej Łubna Jakusy – Łubna Jarosłaj zakończona\nponiedziałek, 14 grudnia 2020 18:41\nZakończono przebudowę drogi gminnej Łubna Jakusy – Łubna Jarosłaj wraz z odwodnieniem. Realizacja inwestycji była możliwa dzięki dofinansowaniu ze środków Funduszu Dróg Samorządowych w wysokości 1 216 024,00 złotych.\nPrzebudową objęty został odcinek drogi o długości 858 metrów. Zakres robót obejmował poszerzenie jezdni do szerokości 5,5 metra, wykonanie chodnika wraz ze zjazdami z kostki brukowej na długości chodnika oraz utwardzenie pobocza kamieniem łamanym. Prace remontowe obejmowały wykonanie kanalizacji deszczowej oraz oznakowanie pionowe i poziome. Wykonawcą robót wyłonionym w wyniku rozstrzygnięcia postępowania przetargowego był Zakład Budowy Dróg Henryk Mocny z Błaszek.\nW piątek, 11 grudnia br miał miejsce odbiór drogi. Wzięli w nim udział: Burmistrz Błaszek Piotr Świderski, radny Rady Miejskiej w Błaszkach – Aleksy Pietrzak, inspektor nadzoru – Czesław Buczak, inspektor ds drogownictwa – Ryszard Kubiak oraz przedstawiciele wykonawcy robót. Protokół odbioru został podpisany.