00136 005098 20478634 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Henryk Sienkiewicz Liczba stron: 984\nISBN: 978-8-3779-1734-3 Data wydania: 2017-03-09\nPotop jest drugą powieścią historyczną tworzącą Trylogię Henryka Sienkiewicza, w skład której wchodzą także Ogniem i mieczem i Pan Wołodyjowski. Książka opisuje dzieje potopu szwedzkiego z lat 1655-1660. Dramatyczne wydarzenia historyczne z dziejów Rzeczypospolitej z oblężeniem Częstochowy na pierwszym planie, przeplatają się z losami bohaterów powołanych do życia przez Henryka Sienkiewicza: Andrzeja Kmicica, Oleńki Billewiczówny, Bogusława Radziwiłła, Jana Onufrego Zagłoby czy Michała Wołodyjowskiego. Dzięki geniuszowi autora, postacie stały się w odczuciu czytelników autentyczne, a ich pasjonujące losy znalazły ważne miejsce w sercach i w świadomości narodowej Polaków. Potop, wydany w 1886 roku, odegrał ważną rolę w formowaniu się postaw patriotycznych w końcowym okresie zaborów, a co za tym idzie w odrodzeniu się niepodległej Polski. Lektura dla klasy VII. Lektura dla szkół średnich\nProjekt okładki: Barbara Wieczorek Na okładce wykorzystano kadr z filmu Jerzego Hoffmana Potop, 1974 © East News LEKTURA DLA KLASY VII I SZKÓŁ ŚREDNICH © Copyright by Siedmioróg ISBN 978-83-7791-734-3 Wydawnictwo Siedmioróg ul. Krakowska 90, 50-427 Wrocław Księgarnia wysyłkowa Wydawnictwa Siedmioróg www.siedmioróg.pl Wrocław 2017 Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em\nSPIS TREŚCI Tom pierwszyWSTĘPROZDZIAŁ IROZDZIAŁ IIROZDZIAŁ IIIROZDZIAŁ IVROZDZIAŁ VROZDZIAŁ VIROZDZIAŁ VIIROZDZIAŁ VIIIROZDZIAŁ IXROZDZIAŁ XROZDZIAŁ XIROZDZIAŁ XIIROZDZIAŁ XIIIROZDZIAŁ XIVROZDZIAŁ XVROZDZIAŁ XVIROZDZIAŁ XVIIROZDZIAŁ XVIIIROZDZIAŁ XIXROZDZIAŁ XXROZDZIAŁ XXIROZDZIAŁ XXIIROZDZIAŁ XXIIIROZDZIAŁ XXIVROZDZIAŁ XXVROZDZIAŁ XXVITom drugiROZDZIAŁ IROZDZIAŁ IIROZDZIAŁ IIIROZDZIAŁ IVROZDZIAŁ VROZDZIAŁ VIROZDZIAŁ VIIROZDZIAŁ VIIIROZDZIAŁ IXROZDZIAŁ XROZDZIAŁ XIROZDZIAŁ XIIROZDZIAŁ XIIIROZDZIAŁ XIVROZDZIAŁ XVROZDZIAŁ XVIROZDZIAŁ XVIIROZDZIAŁ XVIIIROZDZIAŁ XIXROZDZIAŁ XXROZDZIAŁ XXIROZDZIAŁ XXIIROZDZIAŁ XXIIIROZDZIAŁ XXIVROZDZIAŁ XXVROZDZIAŁ XXVIROZDZIAŁ XXVIIROZDZIAŁ XXVIIIROZDZIAŁ XXIXROZDZIAŁ XXXROZDZIAŁ XXXIROZDZIAŁ XXXIIROZDZIAŁ XXXIIIROZDZIAŁ XXXIVROZDZIAŁ XXXVROZDZIAŁ XXXVIROZDZIAŁ XXXVIIROZDZIAŁ XXXVIIIROZDZIAŁ XXXIXROZDZIAŁ XLTom trzeciROZDZIAŁ IROZDZIAŁ IIROZDZIAŁ IIIROZDZIAŁ IVROZDZIAŁ VROZDZIAŁ VIROZDZIAŁ VIIROZDZIAŁ VIIIROZDZIAŁ IXROZDZIAŁ XROZDZIAŁ XIROZDZIAŁ XIIROZDZIAŁ XIIIROZDZIAŁ XIVROZDZIAŁ XVROZDZIAŁ XVIROZDZIAŁ XVIIROZDZIAŁ XVIIIROZDZIAŁ XIXROZDZIAŁ XXROZDZIAŁ XXIROZDZIAŁ XXIIROZDZIAŁ XXIIIROZDZIAŁ XXIVROZDZIAŁ XXVROZDZIAŁ XXVIROZDZIAŁ XXVIIROZDZIAŁ XXVIIIROZDZIAŁ XXIXROZDZIAŁ XXXOkładkaStrona tytułowaStrona redakcyjnaSpis treściTom pierwszyWSTĘPROZDZIAŁ I\nWSTĘP Był na Żmudzi ród możny Billewiczów, od Mendoga się wywodzący, wielce skoligacony i w całym Rosieńskiem nad wszystkie inne szanowany. Do urzędów wielkich nigdy Billewiczowie nie doszli, co najwięcej powiatowe piastując, ale na polu Marsa niepożyte krajowi oddali usługi, za które różnymi czasami hojnie bywali nagradzani. Gniazdo ich rodzinne, istniejące do dziś, zwało się także Billewicze, ale prócz nich posiadali wiele innych majętności i w okolicy Rosień, i dalej ku Krakinowu, wedle Laudy, Szoi, Niewiaży – aż hen, jeszcze za Poniewieżem. Potem rozpadli się na kilka domów, których członkowie potracili się z oczu. Zjeżdżali się wszyscy wówczas tylko, gdy w Rosieniach, na równinie zwanej Stany, odbywał się popis pospolitego ruszenia żmudzkiego. Częściowo spotykali się także pod chorągwiami litewskiego komputu i na sejmikach, a że byli zamożni, wpływowi, więc liczyć się z nimi musieli sami nawet wszechpotężni na Litwie i Żmudzi Radziwiłłowie. Za panowania Jana Kazimierza patriarchą wszystkich Billewiczów był Herakliusz Billewicz, pułkownik lekkiego znaku, podkomorzy upicki. Ten nie mieszkał w gnieździe rodzinnym, które dzierżył pod owe czasy Tomasz, miecznik rosieński; zaś do Herakliusza należały Wodokty, Lubicz i Mitruny, leżące w pobliżu Laudy, naokół, jakoby morzem, ziemiami drobnej szlachty oblane. Prócz Billewiczów bowiem kilka było tylko większych domów w okolicy, jako Sołłohuby, Montwiłłowie, Schyllingowie, Koryznowie, Sicińscy (choć i drobnej braci tychże nazwisk nie brakło), zresztą całe porzecze Laudy usiane było gęsto tak zwanymi „okolicami” albo mówiąc zwyczajnie: zaściankami zamieszkałymi przez sławną i głośną w dziejach Żmudzi szlachtę laudańską. W innych okolicach kraju rody brały nazwę od zaścianków albo zaścianki od rodów, jako bywało na Podlasiu; tam zaś, wzdłuż laudańskiego porzecza, było inaczej. Tam mieszkali w Morezach Stakjanowie, których swego czasu Batory osadził za męstwo okazane pod Pskowem. W Wołmontowiczach na dobrej glebie roili się Butrymowie, najdłuższe chłopy z całej Laudy, słynni z małomówności i ciężkiej ręki, którzy czasu sejmików, zajazdów lub wojen murem w milczeniu iść zwykli. Ziemie w Drożejkanach i Mozgach uprawiali liczni Domaszewiczowie, słynni myśliwi; ci puszczą Zielonką aż do Wiłkomierza tropem niedźwiedzim chadzali. Gasztowtowie siedzieli w Pacunelach; panny ich słynęły pięknością, tak iż w końcu wszystkie gładkie dziewczęta w okolicy Krakinowa, Poniewieża i Upity pacunelkami nazywano. Sołłuhubowie Mali byli bogaci w konie i bydło wyborne, na leśnych pastwiskach hodowane; zaś Gościewicze w Goszczunach smołę w lasach pędzili, od którego zajęcia zwano ich Gościewiczami Czarnymi albo Dymnymi. Było i więcej zaścianków, było i więcej rodów. Wielu z nich nazwy istnieją jeszcze, ale po większej części i zaścianki nie leżą tak, jak leżały, i ludzie innymi w nich imionami się wołają. Przyszły wojny, nieszczęścia, pożary, odbudowywano się nie zawsze na dawnych pogorzeliskach, słowem: zmieniło się wiele. Ale czasu swego kwitnęła jeszcze stara Lauda w pierwotnym bycie i szlachta laudańska do największej doszła wziętości, gdyż przed niewielą laty, czyniąc pod Łojowem przeciw zbuntowanemu kozactwu, wielką się sławą pod wodzą Janusza Radziwiłła okryła. Służyli zaś wszyscy laudańscy w chorągwi starego Herakliusza Billewicza; więc bogatsi jako towarzysze na dwa konie, ubożsi na jednego, najubożsi w pocztowych. W ogóle szlachta to była wojenna i w zawodzie rycerskim szczególnie rozmiłowana. Natomiast na tych sprawach, które zwykłą materię sejmików stanowiły, mniej się znali. Wiedzieli, że król jest w Warszawie, Radziwiłł i pan Hlebowicz, starosta, na Żmudzi, a pan Billewicz w Wodoktach na Laudzie. To im wystarczało, i głosowali tak, jak ich pan Billewicz nauczył, w przekonaniu, że on tego chce, czego i pan Hlebowicz, ten znów z Radziwiłłem idzie w ordynku, Radziwiłł jest ręką królewską na Litwie i Żmudzi, król zaś małżonkiem Rzeczypospolitej i ojcem rzeszy szlacheckiej. Pan Billewicz był zresztą więcej przyjacielem niż klientem potężnych oligarchów na Birżach – i to wielce cenionym, bo na każde zawołanie miał tysiąc głosów i tysiąc szabel laudańskich, a szabel w rękach Stakjanów, Butrymów, Domaszewiczów lub Gasztowtów nie lekceważył jeszcze w tym czasie nikt w świecie. Później dopiero zmieniło się wszystko, właśnie wówczas, gdy pana Herakliusza Billewicza nie stało. Nie stało zaś tego ojca i dobrodzieja szlachty laudańskiej w roku 1654. Rozpaliła się wówczas wzdłuż całej wschodniej ściany Rzeczypospolitej straszna wojna. Pan Billewicz już na nią nie poszedł, bo nie pozwolił mu na to wiek i głuchota, ale laudańscy poszli. Owóż, gdy przyszła wieść, że Radziwiłł pobity został pod Szkłowem, a laudańska chorągiew w ataku na najemną piechotę francuską prawie w pień wycięta – stary pułkownik, rażony apopleksją, duszę oddał. Wieść tę przywiózł niejaki pan Michał Wołodyjowski, młody, ale bardzo wsławiony żołnierz, któren w zastępstwie pana Herakliusza laudańskim z ramienia Radziwiłła przewodził. Resztki ich przybyły także do zagród ojczystych, znękane, pognębione, zgłodzone i śladem całego wojska na hetmana wielkiego narzekające, że ufny w grozę swego imienia, w urok zwycięzcy, z małą siłą na dziesięćkroć liczniejszą potęgę się rzucił, a przez to pogrążył wojsko, kraj cały. Lecz wśród ogólnych narzekań ani jeden głos nie podniósł się przeciw młodemu pułkownikowi, panu Jerzemu Michałowi Wołodyjowskiemu. Owszem, ci, co uszli z pogromu, wysławiali go pod niebiosa, cuda opowiadając o jego doświadczeniu wojskowym i czynach. I jedyną to było pociechą dla laudańskich niedobitków wspominać o przewagach, których pod przewodem pana Wołodyjowskiego dokonali: jako w ataku przebili się, niby przez dym, przez pierwsze kupy pośledniejszego żołnierza; jak potem na francuskich najemników wpadłszy cały regiment najprzedniejszy w puch na szablach roznieśli, przy czym pan Wołodyjowski własną ręką ściął tegoż regimentu oberszta; jako na koniec, otoczeni i w cztery ognie wzięci, salwowali się po desperacku z zamętu, gęstym trupem padając i nieprzyjaciela łamiąc. Słuchali z żalem, ale i dumą owych opowiadań ci z laudańskich, którzy wojskowo w kompucie litewskim nie służąc, obowiązani byli tylko w pospolitym ruszeniu stawać. Spodziewano się też powszechnie, że pospolite ruszenie, ostateczna kraju obrona, wkrótce zostanie zwołane. Była już z góry umowa, że w takim razie pan Wołodyjowski zostanie obrany laudańskim rotmistrzem, bo choć się do miejscowego obywatelstwa nie liczył, nie było odeń między miejscowym obywatelstwem sławniejszego. Niedobitkowie mówili jeszcze o nim, że samego hetmana z toni wyrwał. Toteż cała Lauda na ręku go prawie nosiła, a okolica wydzierała okolicy. Kłócili się zwłaszcza Butrymi, Domaszewicze i Gasztowtowie, u których ma zostać najdłużej gościną. On zaś tak sobie ową bitną szlachtę upodobał, że gdy okruchy wojsk radziwiłłowskich ciągnęły do Birż, by tam jako tako po klęsce przyjść do sprawy – on z innymi nie odszedł, ale jeżdżąc z zaścianku do zaścianku, w Pacunelach u Gasztowtów wreszcie stałą rezydencję założył, u pana Pakosza Gasztowta, który nad wszystkimi w Pacunelach miał zwierzchność. Co prawda, nie mógłby był pan Wołodyjowski żadną miarą do Birż jechać, gdyż zachorował obłożnie: naprzód przyszły nań złe gorączki, potem od kontuzji, którą był pod Cybichowem jeszcze otrzymał, odjęło mu prawą rękę. Trzy panny Pakoszówny, słynne z urody pacunelki, wzięły go w czułą opiekę i poprzysięgły tak sławnego kawalera do pierwotnego zdrowia doprowadzić, szlachta zaś, kto żyw był, zajęła się pogrzebem dawnego swego wodza, pana Herakliusza Billewicza. Po pogrzebie otwarto testament nieboszczyka, z którego pokazało się, iż stary pułkownik dziedziczką całej fortuny, z wyjątkiem wsi Lubicza, uczynił wnuczkę swą Aleksandrę Billewiczównę, łowczankę upicką, opiekę zaś nad nią, dopóki by za mąż nie poszła, powierzył całej szlachcie laudańskiej. „…Którzy, jako mnie życzliwymi byli (głosił testament) i miłością za miłość płacili, niechże i sierocie tak będą, a w tych czasiech zepsucia i przewrotności, gdy przed swawolą i złością ludzką nikt bezpieczen ani próżen bojaźni być nie może – niechaj sieroty przez pamięć moją od przygody strzegą. Baczyć także mają, aby fortuny w bezpieczności zażywała z wyjątkiem wsi Lubicza, którą panu Kmicicowi, młodemu chorążemu orszańskiemu, dawam, darowuję i zapisuję, aby w tym przeszkody jakiej nie miał. Kto by zaś się tej przychylności mojej dla W-nego Andrzeja Kmicica dziwował albo w tym krzywdę wnuczki mojej urodzonej Aleksandry upatrywał, wiedzieć ma i powinien, iżem od ojca urodzonego Jędrzeja Kmicica jeszcze z młodych lat, aż do dnia śmierci, przyjaźni i zgoła braterskiego afektu doznawał. Z którym wojny odprawowałem i życie mi po wielekroć ratował, a gdy złość i invidia panów Sicińskich wydrzeć mi fortunę chciały – i do niej mi dopomógł. Tedy ja, Herakliusz Billewicz, podkomorzy upicki, a razem grzesznik niegodny, przed srogim sądem bożym dziś stojący, przed czterema laty (żyw jeszcze i nogami po nizinie ziemskiej chodząc) do pana Kmicica ojca, miecznika orszańskiego, się udałem, aby wdzięczność i przyjaźń stateczną ślubować. Tamże za wspólną zgodą postanowiliśmy obyczajem dawnym szlacheckim i chrześcijańskim, że dzieci nasze, a mianowicie syn jego Andrzej z wnuczką moją Aleksandrą, łowczanką, stadło uczynić mają, aby z nich potomstwo na chwałę bożą i pożytek Rzeczypospolitej wyrosło. Czego sobie najmocniej życzę i wnuczkę moją Aleksandrę do posłuszeństwa tu wypisanej woli obowiązuję, chybaby pan chorąży orszański (czego Bóg nie daj) szpetnymi uczynkami sławę swą splamił i bezecnym był ogłoszony. A jeśliby substancję swą rodzinną utracił, co przy tamtej ścianie wedle Orszy łacnie zdarzyć się może, tedy go ma pod błogosławieństwem za męża mieć, choćby też i od Lubicza odpadł, nic na to nie zważać. Wszelako, jeśliby za szczególną łaską Boga wnuczka moja chciała na chwałę Jego panieństwo swe ofiarować i zakonny habit przywdziać, tedy wolno jej to uczynić, albowiem chwała boża przed ludzką iść powinna…” W taki to sposób rozporządził fortuną i wnuczką pan Herakliusz Billewicz, czemu nikt się bardzo nie dziwił. Panna Aleksandra z dawna wiedziała, co ją czeka, i szlachta z dawna o przyjaźni między Billewiczem a Kmicicami słyszała – zresztą umysły w czasach klęski czym innym były zajęte, tak że wkrótce i mówić o testamencie przestano. Mówiono tylko o Kmicicach nieustannie we dworze w Wodoktach, a raczej o panu Andrzeju, bo stary miecznik nie żył już także. Młodszy pod Szkłowem z własną chorągiewką i orszańskimi wolentarzami stawał. Później zniknął z oczu, ale nie przypuszczano, żeby zginął, gdyż śmierć tak znacznego kawalera pewnie by nie uszła niepostrzeżenie. Familianci to bowiem byli w Orszańskiem Kmicice i panowie znacznych fortun, ale tamte strony płomień wojny zniszczył. Powiaty i ziemie całe zmieniały się w głuche pola, kruszyły się fortuny, ginęli ludzie. Po złamaniu Radziwiłła nikt już silniejszego oporu nie dawał. Gosiewski, hetman polny, sił nie miał; koronni hetmanowie wraz z wojskami na Ukrainie ostatkiem wojsk walczyli i wspomóc go nie mogli, również jak i Rzeczpospolita, przez wojny kozackie wyczerpana. Fala zalewała kraj coraz dalej, gdzieniegdzie tylko o warowne mury się odbijając, ale i mury padały jedne za drugimi, jak upadł Smoleńsk. Województwo smoleńskie, w którym leżały fortuny Kmiciców, uważano za stracone. W powszechnym zamieszaniu, w powszechnej trwodze rozproszyli się ludzie jak liście wichrem rozegnane i nikt nie wiedział, co się z młodym chorążym orszańskim stało. Ale że do starostwa żmudzkiego wojna jeszcze nie doszła, ochłonęła z wolna szlachta laudańska po klęsce szkłowskiej. „Okolice” poczęły się zjeżdżać i naradzać tak o rzeczy publicznej, jak o sprawach prywatnych. Butrymowie, najskorsi do boju, przebąkiwali, że trzeba będzie na congressus pospolitego ruszenia do Rosień jechać, a potem do Gosiewskiego, by pomścić szkłowską przegraną; Domaszewicze Myśliwi poczęli się zapuszczać lasami, Puszczą Rogowską, aż pod zastępy nieprzyjacielskie, wieści z powrotem przywożąc; Gościewicze Dymni w dymach mięso na przyszłą wyprawę wędzili. W sprawach prywatnych postanowiono bywałych i doświadczonych ludzi na odszukanie pana Andrzeja Kmicica posłać. Składali owe rady starsi laudańscy pod przewodem Pakosza Gasztowta i Kasjana Butryma, dwóch patriarchów okolicznych – wszystka zaś szlachta, której ufność, jaką w niej położył zmarły pan Billewicz, wielce pochlebiła, poprzysięgła sobie wiernie stać przy literze testamentu i pannę Aleksandrę prawie rodzicielską opieką otoczyć. Toteż gdy czasu wojny, nawet w stronach, do których wojna nie doszła, zrywały się niesnaski i zawichrzenia, na brzegach Laudy wszystko pozostało spokojnie. Żadnych dyferencji nie podniesiono, nie było żadnego worywania się w granice majętności młodej dziedziczki; nie poprzesypywano kopców, nie wycięto cechowanych sosen na rubieżach lasów, nie zajechano pastwisk. Owszem, wspomagano zasobną samą przez się dziedziczkę, czym która „okolica” mogła. Więc Stakjanowie nadrzeczni dosyłali ryby solonej, z Wołmontowicz od mrukliwych Butrymów przychodziły zboża, siano od Gasztowtów, zwierzyna od Domaszewiczów Myśliwych, smoła i dziegieć od Gościewiczów Dymnych. O pannie Aleksandrze nikt inaczej w zaściankach nie mówił, jak „nasza panna”, a piękne pacunelki wyglądały pana Kmicica bogdaj tak samo niecierpliwie jak i ona. Tymczasem przyszły wici zwołujące szlachtę – więc poczęto ruszać się na Laudzie. Kto z pacholęcia wyrósł na męża, kogo nie pochylił wiek, ten na koń siadać musiał. Jan Kazimierz przybył do Grodna i tam miejsce jeneralnego zbioru naznaczył. Tam też ciągnięto. Ruszyli w milczeniu pierwsi Butrymowie, za nimi inni, a Gasztowtowie na ostatku, jak zawsze czynili, bo im od pacunelek żal było odjeżdżać. Szlachta z innych stron kraju w małej tylko stawiła się liczbie i kraj pozostał bez obrony, ale Lauda pobożna stanęła w całości. Pan Wołodyjowski nie ruszył, bo nie mógł jeszcze ręką władać, więc właśnie jakoby wojski między pacunelkami pozostał. Opustoszały „okolice” i jeno starcy z białogłowami zasiadali wieczorem przy ogniskach. Cicho było w Poniewieżu i Upicie – czekano wszędy na nowiny. Panna Aleksandra również zamknęła się w Wodoktach, nikogo prócz sług i swych opiekunów laudańskich nie widując.\nROZDZIAŁ I Przyszedł nowy rok 1655. Styczeń był mroźny, ale suchy; zima tęga przykryła Żmudź świętą grubym na łokieć, białym kożuchem; lasy gięły się i łamały pod obfitą okiścią, śnieg olśniewał oczy w dzień przy słońcu, a nocą przy księżycu migotały jakoby iskry niknące po stężałej od mrozu powierzchni; zwierz zbliżał się do mieszkań ludzkich, a ubogie, szare ptactwo stukało dziobami do szyb szedzią i śnieżnymi kwiatami okrytych. Pewnego wieczora siedziała panna Aleksandra w izbie czeladnej wraz z dziewczętami dworskimi. Dawny to był zwyczaj Billewiczów, że gdy gości nie było, to z czeladzią spędzali wieczory śpiewając pieśni pobożne i przykładem swym prostactwo budując. Tak też czyniła i panna Aleksandra, a to tym łacniej, że między jej dziewkami dworskimi same były prawie szlachcianki, sieroty bardzo ubogie. Te robotę wszelką, choćby najgrubszą, spełniały i przy paniach służebnymi były, a w zamian za to ćwiczyły się w obyczajności, lepszego doznając od prostych dziewek traktowania. Były jednak między nimi i chłopki, mową głównie się różniące, bo wiele z nich po polsku nie umiało. Panna Aleksandra wraz z krewną swą panną Kulwiecówną siedziały w pośrodku, a dziewczęta po bokach na ławach; wszystkie kądziel przędły. Na potężnym kominie ze zwieszonym okapem paliły się kłody sosnowe i karpy, to przygasając, to znów strzelając jasnym, wielkim płomieniem lub skrami, w miarę jak stojący wedle komina wyrostek przyrzucał drobniejszych brzeźniaków i łuczywa. Gdy płomień strzelił jaśniej, widać było ciemne drewniane ściany ogromnej izby z nadzwyczaj niskim, belkowanym sufitem. U belek wisiały na niciach różnokolorowe gwiazdki uczynione z opłatków, kręcące się w cieple, a zza belek wyglądały motki czesanego lnu, zwieszające się na obie strony jakby tureckie zdobyczne buńczuki. Cały niemal pułap był nimi założony. Po ścianach ciemnych błyszczały jakoby gwiazdy statki cynowe, większe i mniejsze, stojące lub poopierane na długich półkach dębowych. W głębi, przy drzwiach, kudłaty Żmudzin huczał gwałtownie żarnami mrucząc pod nosem pieśń monotonną, panna Aleksandra przesuwała w milczeniu paciorki różańca, prządki przędły, nic jedna do drugiej nie mówiąc. Światło płomienia padało na ich młode, rumiane twarze, one zaś z rękoma wzniesionymi ku kądzielom, lewą podszczypując len miękki, prawą kręcąc wrzeciona, przędły gorliwie jakby na wyścigi, surowymi spojrzeniami panny Kulwiecówny podniecane. Czasem też spoglądały na się bystrymi oczkami, a czasem na pannę Aleksandrę, jakby w oczekiwaniu, rychłoli Żmudzinowi mleć zakaże i pieśń pobożną rozpocznie; ale z robotą nie ustawały i przędły, przędły; wiły się nici, warczały wrzeciona, migotały druty w ręku panny Kulwiecówny, a kudłaty Żmudzin w żarna huczał. Chwilami jednak przerywał robotę, widocznie coś się w żarnach psuło, bo jednocześnie rozlegał się jego gniewny głos: – Padłas! Panna Aleksandra podnosiła głowę, jakby rozbudzona ciszą, która następowała po okrzykach Żmudzina; wówczas płomień oświecał jej białą twarz i poważne, błękitne oczy, patrzące spod brwi czarnych. Była to urodziwa panna o płowych włosach, bladawej cerze i delikatnych rysach. Miała piękność białego kwiatu. Żałobna suknia dodawała jej powagi. Siedząc przed tym kominem była tak w myślach pogrążona jak w śnie; zapewne nad dolą własną rozmyślała, gdyż losy jej były w zawieszeniu. Testament przeznaczał ją na żonę człowieka, którego nie widziała od lat dziesięciu, a że dobiegała dopiero dwudziestu, więc pozostało jej tylko niejasne wspomnienie dziecinne jakiegoś burzliwego wyrostka, który za czasu swego pobytu z ojcem w Wodoktach więcej z rusznicą po bagnach latał, niż na nią patrzył. „Gdzie on jest i jaki on jest teraz?” – oto pytania, które cisnęły się na myśl poważnej pannie. Znała go wprawdzie jeszcze z opowiadań nieboszczyka podkomorzego, który na cztery lata przed śmiercią przedsięwziął był daleką i trudną podróż do Orszy. Otóż, wedle tych opowiadań, miał to być „wielkiej fantazji kawaler, choć gorączka okrutny”. Po owym układzie o małżeństwo dzieci, zawartym między starym Billewiczem a Kmicicem ojcem, miał ów kawaler przyjechać zaraz do Wodoktów akomodować się pannie; tymczasem wybuchła wielka wojna i kawaler zamiast do panny pociągnął na pola beresteckie. Tam postrzelon, leczył się w domu; potem ojca schorzałego i bliskiego śmierci pilnował; potem znów była wojna – i tak zeszły owe cztery lata. Teraz od śmierci starego pułkownika upłynął już kawał czasu, a o Kmicicu słuch przepadł. Miała tedy o czym rozmyślać panna Aleksandra, a może tęskniła do nieznanego. W sercu czystym, właśnie dlatego, że jeszcze miłości nie zaznało, nosiła wielką gotowość do kochania. Iskry tylko trzeba było, żeby na tym ognisku rozpalił się płomień spokojny, ale jasny, równy, silny i jak znicz litewski nie gasnący. Więc niepokój ogarniał ją, czasem luby, a czasem przykry, i dusza jej ciągle zadawała sobie pytania, na które nie było odpowiedzi, a raczej dopiero miała nadejść z pól dalekich. Więc pierwsze pytanie było: zali on z dobrej woli ją zaślubi i gotowością na jej gotowość do kochania odpowie? W owych czasach układy rodzicielskie o małżeństwo dzieci bywały rzeczą zwykłą, a dzieci choćby po śmierci rodziców, związane pod błogosławieństwem, dotrzymywały najczęściej układu. W samym więc zaswataniu jej nie widziała panienka nic nadzwyczajnego, ale że dobra wola nie zawsze z obowiązkiem chodzi w parze, więc i ta troska obciążyła płową główkę panny: „Czy on mnie pokocha?” I potem już stado myśli opadło ją, jak stado ptastwa opada drzewa samotnie na rozległych polach stojące: „Ktoś ty jest? jakiś jest? Żyw chodzisz po świecie? czy może już gdzie tam poległeś?… Dalekoś ty? czy blisko?…” Otwarte serce panny, jak drzwi otwarte na przyjęcie miłego gościa, mimo woli wołało ku dalekim stronom, ku lasom i polom śnieżnym, nocą przykrytym: „Bywaj, junaku! bo nie masz nic gorszego w świecie nad oczekiwanie!” Wtem, jakby w odpowiedź wołaniu, z zewnątrz, właśnie z owych śnieżnych dalekości nocą pokrytych, doszedł głos dzwonka. Panna drgnęła, lecz oprzytomniawszy wnet przypomniała sobie, że to z Pacunelów przysyłano każdego prawie wieczora do apteczki po leki dla młodego pułkownika; myśl tę potwierdziła panna Kulwiecówna mówiąc: – To od Gasztowtów po driakiew. Nieregularny głos dzwonka targanego przy dyszlu brzmiał coraz wyraźniej; na koniec ucichł nagle, widocznie sanki zatrzymały się przed domem. – Obacz, kto przyjechał – rzekła panna Kulwiecówna do obracającego żarna Żmudzina. Żmudzin wyszedł z czeladnej, lecz po małej chwili pojawił się z powrotem i biorąc znów za drąg od żaren rzekł z flegmą: – Panas Kmitas. – A słowo stało się ciałem! – wykrzyknęła panna Kulwiecówna. Prządki zerwały się na równe nogi; kądziele i wrzeciona pospadały na ziemię. Panna Aleksandra wstała także; serce jej biło jak młotem, na twarz występowały rumieńce, a po nich bladość; ale odwróciła się umyślnie od komina, żeby wzruszenia nie okazać. Wtem we drzwiach pojawiła się wyniosła jakaś postać w szubie i czapce futrzanej na głowie. Młody mężczyzna postąpił na środek izby i poznawszy, że się znajduje w czeladnej, spytał dźwięcznym głosem, nie zdejmując czapki: – Hej! a gdzie to wasza panna? – Jestem – odpowiedziała dość pewnym głosem Billewiczówna. Usłyszawszy to przybyły zdjął czapkę, rzucił ją na ziemię i skłoniwszy się rzekł: – Jam jest Andrzej Kmicic. Oczy panny Aleksandry spoczęły błyskawicą na twarzy Kmicica, a potem znów wbiły się w ziemię; przez ten czas jednak zdołała panienka dojrzeć płową jak żyto, mocno podgoloną czuprynę, smagłą cerę, siwe oczy bystro przed się patrzące, ciemny wąs i twarz młodą, orlikowatą, a wesołą i junacką. On się zaś w bok ujął lewą ręką, prawą do wąsa podniósł i tak mówił: – Jeszczem w Lubiczu nie był, jeno tu ptakiem spieszyłem do nóg panny łowczanki się pokłonić. Prosto z obozu mnie tu wiatr przywiał, daj Boże, szczęśliwy. – Waćpan wiedziałeś o śmierci dziadusia podkomorzego? – spytała panna. – Nie wiedziałem, alem go łzami rzewnymi opłakał, dobrodzieja mojego, gdym się o jego zgonie od owych szaraczków dowiedział, którzy z tych stron do mnie przybyli. Szczery to był przyjaciel, nieledwie brat mego nieboszczyka rodzica. Pewnie waćpannie wiadomo dobrze, że przed czterema laty aż pod Orszę do nas przybył. Wtedy mi to waćpannę obiecał i konterfekt pokazał, do którego po nocach wzdychałem. Byłbym tu wcześniej przyjechał, ale wojna nie matka: ze śmiercią jedno ludzi swata. Zmieszała nieco panienkę ta śmiała mowa, więc chcąc ją na co innego odwrócić rzekła: – To waćpan jeszcze swojego Lubicza nie widział? – Czas na to będzie. Tu pierwsze służby i droższy legat, który naprzód chciałbym odziedziczyć. Jeno mi się waćpanna tak od komina odwracasz, żem dotąd i w oczy spojrzeć nie mógł. Ot! tak! odwróć się waćpanna, a ja od komina zajdę! – ot – tak! To rzekłszy śmiały żołnierz chwycił nie spodziewającą się takiego postępku Oleńkę za ręce i ku ognisku odwrócił, tak nią jak frygą zakręciwszy. Ona zaś zmieszała się jeszcze bardziej i nakrywszy oczy długimi rzęsami stała tak światłem i własną pięknością zawstydzona. Kmicic puścił ją wreszcie i uderzył się po kontuszu. – Jak mi Bóg miły, rarytet! Dam na sto mszy po moim dobrodzieju, że mi cię zapisał. Kiedy ślub? – Jeszcze nieprędko, jeszczem nie waćpana – odrzekła Oleńka. – Ale będziesz, choćbym ten dom miał podpalić! Na Boga! myślałem, że konterfekt pochlebiony, ale to, widzę, malarz wysoko mierzył, a chybił. Sto bizunów takiemu – i piece mu malować, nie one specjały, którymi oczy pasę. Miłoż to taki legat dostać, niech mnie kule biją! – Dobrze nieboszczyk dziaduś mi powiadał, żeś waćpan gorączka. – Tacy u nas wszyscy w Smoleńskiem, nie jak wasi Żmudzini. Raz, dwa! – i musi być, jak chcemy, a nie, to śmierć! Oleńka uśmiechnęła się i rzekła już pewniejszym głosem podnosząc na kawalera oczy: – Ej! to chyba Tatarzy u was mieszkają? – Wszystko jedno! a waćpanna moją jesteś z woli rodziców i po sercu. – Po sercu, to jeszcze nie wiem. – Niechbyś nie była, to bym się nożem pchnął! – Śmiejący się to waćpan mówisz… ależ my to jeszcze w czeladnej!… Proszę do komnat. Po długiej drodze pewnie się i wieczerza przygodzi – proszę! Tu Oleńka zwróciła się do panny Kulwiecówny: – Ciotuchna pójdzie z nami? Młody chorąży spojrzał bystro: – Ciotuchna? – spytał – jaka ciotuchna? – Moja, panna Kulwiecówna. – A to i moja – odparł zabierając się do rąk całowania. – Dla Boga! toż ja mam w chorągwi towarzysza, który się zwie Kulwiec-Hippocentaurus. Czy nie krewniak, proszę? – To z tych samych! – odrzekła dygając stara panna. – Dobry chłop, ale wicher jak i ja! – dodał Kmicic. Tymczasem wyrostek ukazał się ze światłem, więc przeszli do sieni, gdzie pan Andrzej szubę z siebie zrzucił, a potem na drugą stronę, do komnat gościnnych. Zaraz po ich odejściu prządki zbiły się w ciasną gromadkę i nuż jedna przez drugą gadać, a uwagi czynić. Strojny młodzian podobał się im bardzo, więc i nie szczędziły mu słów, wzajemnie się w pochwałach przesadzając. – Łuna od niego bije – mówiła jedna. – Kiedy wszedł, myślałam, że królewicz. – A oczy ma jak ryś, aż nimi kłuje – odrzekła druga. – Takiemu się nie przeciw! – Najgorzej się przeciwiać! – odpowiedziała trzecia. – Panną jak wrzecionem okręcił! Ale już to znać, że mu się udała bardzo, bo i komuż by się ona nie udała? – Ale i on nie gorszy, nie bój się! Żeby ci się taki zdarzył, poszłabyś i do Orszy, choć to podobno na końcu świata. – Szczęśliwa panna! – Bogatym zawsze lepiej na świecie. Ej, ej! złotoż to, nie rycerz! – Mówiły pacunelki, że i ten rotmistrz, któren jest w Pacunelach, u starego Pakosza, piękny kawaler. – Nie widziałam ja go, ale gdzie jemu do pana Kmicica! Już takiego chyba na świecie nie ma! – Padłas! – zawołał nagle Żmudzin, któremu znów się coś w żarnach popsuło. – A nie pójdziesz, ty kudłaty, ze swoimi wymysłami! Dajże już spokój, bo się i dosłyszeć nie można!… Tak, tak! trudno lepszego niż pan Kmicic na całym świecie znaleźć! Pewnie i w Kiejdanach takiego nie ma! – Taki to się i przyśni! – Niechby się choć przyśnił… W taki to sposób rozprawiały ze sobą szlachcianki w czeladnej. Tymczasem nakrywano co duchu w izbie stołowej, a w gościnnej siedziała panna Aleksandra sam na sam z Kmicicem, bo ciotka Kulwiecówna poszła krzątać się wedle wieczerzy. Pan Andrzej nie zdejmował wzroku z Oleńki i oczy iskrzyły mu się coraz bardziej, na koniec rzekł: – Są ludzie, którym majętność nad wszystko milsza, inni za zdobyczą na wojnie gonią, inni się w koniach kochają, ale ja bym waćpanny za żadne skarby nie oddał! Dalibóg, im więcej patrzę, tym większa ochota do żeniaczki, żeby choć i jutro! Już tę brew to chyba waćpanna korkiem przypalonym malujesz? – Słyszałam, że tak płoche czynią, ale jam nie taka. – A oczy jakoby z nieba! Od konfuzji słów mnie brakuje. – Nie bardzoś waćpan skonfudowany, gdy tak obcesem na mnie nastajesz, aż mnie i dziwno. – To też obyczaj nasz smoleński: do niewiast czy w ogień śmiało iść. Musisz, królowo, do tego przywyknąć, bo tak zawsze będzie. – Musisz waćpan odwyknąć, bo nie może tak być. – Może się i poddam, niech mnie usieką! Wierz, waćpanna, nie wierz, a rad bym ci nieba przychylić! Dla ciebie, mój królu, gotówem się i obyczajów innych uczyć, bo wiem to do siebie, żem żołnierz prostak i w obozie więcej bywałem niźli na pokojach dworskich. – Ejże, nic to nie szkodzi, bo i mój dziaduś żołnierzem był, ale dziękuję za dobrą chęć! – odrzekła Oleńka i oczy jej spojrzały tak słodko na pana Andrzeja, że mu od razu serce jak wosk stopniało i odrzekł: – Waćpanna mnie na nitce będziesz wodzić! – Oj, niepodobny waćpan do takich, których na nitce wodzą! Najtrudniej to z niestatecznymi. Kmicic ukazał białe, jakoby wilcze, zęby w uśmiechu. – Jak to? – rzekł – małoż to ojcowie nałamali na mnie rózeg w konwencie, abym do statku przyszedł i różne piękne maksymy spamiętał, przewodniczki żywota… – A którążeś najlepiej spamiętał? – „Kiedy kochasz, padaj do nóg” – ot tak! To rzekłszy pan Kmicic już był na kolanach, panienka zaś wołała chowając nogi pod stołek: – Dla Boga! tego w konwencie nie uczyli! Daj waćpan spokój, bo się rozgniewam… i ciotka zaraz przyjdzie… On zaś, klęcząc ciągle, podniósł głowę w górę i w oczy jej patrzył. – A niech i cała chorągiew ciotek nadciągnie, nie zaprę się ochoty! – Wstańże waćpan. – Już wstaję. – Siadaj waćpan. – Już siedzę. – Zdrajca z waćpana, Judasz! – A nieprawda, bo jak całuję, to szczerze!… Chcesz się przekonać? – Ani się waćpan waż! Panna Aleksandra śmiała się jednak, a od niego aż łuna biła młodości i wesołości. Nozdrza mu latały jak młodemu źrebcowi szlachetnej krwi. – Aj! aj! – mówił – co to za oczki, jakie liczko! Ratujcież mnie, wszyscy święci, bo nie usiedzę! – Nie trzeba wszystkich świętych wzywać. Siedziałeś waćpan cztery lata, aniś tu zajrzał, to siedź i teraz! – Ba! znałem jeno konterfekt. Każę tego malarza w smołę, a potem w pierze wsadzić i po rynku w Upicie biczem pędzać. Już powiem wszystko szczerze: chcesz waćpanna, to przebacz! – nie, to szyję utnij! Myślałem sobie tedy na ów konterfekt poglądając: gładka, gadzina, bo gładka, ale gładkich nie brak na świecie – mam czas! Ojciec nieboszczyk napędzał, żeby to jechać, a ja zawsze jedno: Mam czas! żeniaczka nie przepadnie! panny na wojnę nie chodzą i nie giną. Nie przeciwiłem się ze wszystkim woli ojcowskiej, Bóg mi świadek, ale chciałem wpierw wojny zażyć, jakoż na własnej skórze praktykowałem. Teraz dopiero poznaję, żem był głupi, bo mogłem i żeniaty na wojnę iść, a tu mnie delicje czekały. Chwała Bogu, że całkiem mnie nie usiekli. Pozwól waćpanna rączki ucałować. – Lepiej nie pozwolę. – Tedy nie będę pytał. U nas w Orszańskiem mówią: „Proś, a nie dają, to sam weź!” Tu pan Andrzej przypił się do rączki panienki i całować ją począł, a panienka nie wzbraniała zanadto, żeby nieżyczliwości nie okazać. Wtem weszła panna Kulwiecówna i widząc, co się dzieje, podniosła oczy do góry. Nie zdała jej się ta konfidencja, ale nie śmiała strofować, natomiast zaprosiła na wieczerzę. Poszli tedy oboje, wziąwszy się pod ręce jakby rodzeństwo, do jadalnej izby, w której stał stół nakryty, a na nim wszelkich potraw obficie, zwłaszcza wędlin wybornych, i omszały gąsiorek wina moc dającego. Dobrze było ze sobą młodym, raźno i wesoło. Panna już była po wieczerzy, więc tylko pan Kmicic zasiadł i jeść począł z tą samą żywością, z jaką przedtem rozmawiał. Oleńka spoglądała nań z boku, rada, że je i pije, potem zaś, gdy nasycił pierwszy głód, zaczęła znów wypytywać: – To waćpan nie spod Orszy jedziesz? – Bo ja wiem skąd?!… Dziś tu bywałem, jutro tam! Takem pod nieprzyjaciela podchodził jako wilk pod owce i co tam można było urwać, tom urywał. – A żeś się to waćpan ważył takiej potędze oponować, przed którą sam hetman wielki musiał ustąpić? – Żem się ważył? Jam na wszystko gotów, taka już we mnie natura! – Mówił to i nieboszczyk dziaduś… Szczęście, żeś waćpan nie zginął. – Ej! nakrywali mnie tam czapką i ręką jako ptaka w gnieździe, ale co nakryli, tom uskoczył i gdzie indziej ukąsił. Naprzykrzyłem się tak, że jest cena na moją głowę… Wyborny ten półgęsek! – W imię Ojca i Syna! – zawołała z nieudanym przerażeniem Oleńka spoglądając jednocześnie z uwielbieniem na tego młodziana, który razem mówił o cenie na swą głowę i o półgęsku. – Chybaś miał waćpan potęgę wielką do obrony? – Miałem dwieście swoich dragoników, bardzo przednich, ale mi się w miesiąc wykruszyli. Potem z wolentarzami chodziłem, których zbierałem, gdziem mógł, nie przebredzając. Dobrzy pachołkowie do bitwy, ale łotry nad łotrami! Ci, co nie poginęli, prędzej później pójdą wronom na frykasy… To rzekłszy pan Andrzej znów się rozśmiał, wychylił kielich wina i dodał: – Takich drapichrustów jeszcześ waćpanna w życiu nie widziała. Niech im kat świeci! Oficyjerowie – wszystko szlachta z naszych stron, familianci, godni ludzie, ale prawie na każdym jest kondemnatka. Siedzą teraz w Lubiczu, bo co miałem innego z nimi robić? – To waćpan z całą chorągwią do nas przyciągnął?… – Tak jest. Nieprzyjaciel zamknął się w miastach, bo zima okrutna! Moi ludzie też się zdarli jako miotły od ciągłego zamiatania, więc mi książę wojewoda hiberny w Poniewieżu naznaczył. Dalibóg, dobrze to zasłużony odpoczynek! – Jedz waćpan, proszę. – Ja bym dla waćpanny i truciznę zjadł!… Zostawiłem tedy część mojej hołoty w Poniewieżu, część w Upicie, a godniejszych kompanionów do Lubiczam w gościnę zaprosił… Ci przyjadą waćpannie czołem bić. – A gdzież waćpana laudańscy ludzie znaleźli? – Oni mnie znaleźli, gdym i tak już do Poniewieża na hiberny szedł. Byłbym i bez nich tu przyciągnął. – Pij no, waćpan… – Ja bym dla waćpanny i truciznę wypił… – Ale o śmierci dziadusia i o testamencie to laudańscy dopiero waćpanu powiedzieli? – A, o śmierci to oni. Panie, świeć nad duszą mego dobrodzieja! Czy to waćpanna wysłałaś do mnie tych ludzi? – Tego sobie waćpan nie myśl. O żałobie myślałam i modlitwie, więcej o niczym… – Oni też to samo mówili… Ho! harde jakieś szaraki!… Chciałem im dać nagrodę za fatygę, to jeszcze się na mnie żachnęli i nuż przymawiać, że to może orszańska szlachta munsztułuki bierze, ale laudańska nie! Bardzo mi szpetnie przymawiali! Co ja słysząc myślę sobie tak: nie chcecie pieniędzy, każę wam dać po sto bizunów. Na to panna Aleksandra chwyciła się za głowę. – Jezus Maria! i waćpan to uczynił? Kmicic spojrzał zdziwiony. – Nie przestraszaj się waćpanna… Nie uczyniłem, choć się dusza zawsze we mnie na takich szlachetków przewraca, którzy równymi nam się być mienią. Alem sobie pomyślał: okrzyczą mnie niewinnie w okolicy za gwałtownika i jeszcze przed waćpanną obmówią. – Wielkie to szczęście! – rzekła oddychając głęboko Oleńka – bo inaczej na oczy bym waćpana widzieć nie mogła. – A to jakim sposobem? – Mała to szlachta, ale starożytna i sławna. Dziaduś nieboszczyk zawsze się w nich kochał i na wojnę z nimi chodził. Wiek życia razem przesłużyli, a czasu pokoju w dom ich przyjmował. Stara to domu naszego przyjaźń, którą waćpan szanować musisz. Masz przecie serce i nie popsujesz tej świętej zgody, w której żyliśmy dotąd! – To ja o niczym nie wiedziałem! niech mnie usieką, jeślim wiedział! A przyznaję, że ta bosa szlachetczyzna jakoś mi nie idzie do głowy. U nas: kto chłop, to chłop, a szlachta wszystko familianci, którzy po dwóch na jedną kobyłę nie siadają… Dalibóg, że takim szerepetkom nic do Kmiciców ani do Billewiczów, jak piskorzom nic do szczuk, choć i to, i to ryba. – Dziaduś powiadał, że substancja nic nie stanowi, jeno krew i poczciwość, a to poczciwi ludzie, inaczej by ich dziaduś opiekunami moimi nie czynił. Pan Andrzej zdumiał się i otworzył szeroko oczy. – Ich? opiekunami waćpanny dziaduś uczynił? wszystką szlachtę laudańską?… – Tak jest. Waćpan się nie marszcz, bo nieboszczyka wola święta. Dziwno mi to, że wysłańcy tego waćpanu nie powiedzieli? – Byłbym ich… Ale nie może to być! Przecie tu jest kilkanaście zaścianków… wszyscyż to oni nad waćpanną sejmują? Zali i nade mną będą sejmikować, czym po ich myśli, czy nie?… Ej! nie żartuj no waćpanna, bo się we mnie krew burzy! – Panie Andrzeju, ja nie żartuję… świętą i szczerą prawdę mówię. Nie będą oni sejmikowali nad waćpanem; ale jeśli im ojcem za przykładem dziadusia będziesz, jeśli ich nie odepchniesz, pychy nie okażesz, to nie tylko ich, ale i mnie za serce ujmiesz. Będę razem z nimi waćpanu dziękowała, całe życie… całe życie, panie Andrzeju… Głos jej brzmiał jak prośba pieściwa, ale on nie rozmarszczał brwi i chmurny był. Gniewem wprawdzie nie wybuchnął, choć chwilami przelatywały mu jakby błyskawice po twarzy, ale odrzekł z wyniosłością i dumą: – Tegom się nie spodziewał! Szanuję wolę nieboszczyka i tak myślę, że pan podkomorzy mógł ten drobiazg szlachecki do czasu mego przybycia opiekunami waćpanny uczynić, ale gdym tu już raz nogą stanął, nikt inny prócz mnie opiekunem nie będzie. Nie tylko owe szaraki, ale i sami Radziwiłłowie birżańscy nic tu do opieki nie mają! Panna Aleksandra spoważniała i odrzekła po krótkiej chwili milczenia: – Źle waćpan czynisz, że się dumą unosisz. Kondycje dziada nieboszczyka albo trzeba wszystkie przyjąć, albo wszystkie odrzucić – rady innej nie widzę. Laudańscy nie będą się przykrzyć ani też narzucać, bo to godni ludzie i spokojni. Tego waćpan nie przypuszczaj, żeby oni ci ciężcy byli. Gdyby tu jakieś niesnaski powstały, tedyby mogli słowo rzec, ale tak mniemam, że wszystko pójdzie zgodnie i spokojnie, a wtedy taka to będzie opieka, jakby jej nie było… On pomilczał jeszcze chwilę, potem ręką kiwnął i rzekł: – Prawdać to, że ślub wszystko zakończy. Nie ma się o co spierać, niech jeno siedzą spokojnie i nie wtrącają się do mnie, bo dalibóg, nie dam sobie w wąsy dmuchać; zresztą, mniejsza o nich! Przyzwól waćpanna na ślub prędki, to będzie najlepiej! – Nie wypada teraz o tym mówić w czasie żałoby… – Aj! a długo będę musiał czekać? – Sam dziaduś napisał, żeby nie dłużej jak pół roku. – Wyschnę do tego czasu jak trzaska. Ale się już nie gniewajmy. Jużeś waćpanna tak zaczęła na mnie surowie spoglądać jak na winowajcę. Bogdajże cię, mój królu złoty! Com ja winien, kiedy natura we mnie taka: gdy mnie gniew na kogo uchwyci, to bym go rozdarł, a gdy przejdzie, to bym zszył! – Strach z takim żyć – odrzekła już weselej Oleńka. – No! zdrowie waćpanny! Dobre to wino, a u mnie szabla i wino to grunt. Jaki tam strach ze mną żyć! Waćpanna to mnie usidlisz swoimi oczami i w niewolnika obrócisz, mnie, którym nikogo nad sobą znosić nie chciał. Ot, i teraz! wolałem z chorągiewką na własną rękę chodzić niż panom hetmanom się kłaniać… Mój królu złoty! jeślić się co we mnie nie spodoba, to i przebacz, bom się manier pod harmatami uczył, nie we fraucymerach – w zgiełku żołnierskim, nie przy lutni. U nas tam niespokojna strona, szabli z ręki nie popuść. Toteż, choć tam i kondemnatka jaka na kim cięży, choć go i wyrokami ścigają – nic to! Ludzie go szanują, byle fantazję miał kawalerską. Exemplum: moi kompanionowie, którzy gdzie indziej dawno by w wieżach siedzieli… swoją drogą godni kawalerowie! Nawet białogłowy u nas w butach i przy szabli chodzą i partiom hetmanią, jako pani Kokosińska, stryjna mego porucznika, czyniła, która teraz kawalerską śmiercią poległa, a synowiec pod moją komendą za nią się mścił, choć jej za życia nie kochał. Gdzie nam dworności się uczyć, choćby największym familiantom? Ale to rozumiemy: wojna – to stawać, sejmik – to gardłować, a mało języka – to dalejże szablą! Ot, co jest! takiego mnie nieboszczyk podkomorzy poznał i takiego dla waćpanny wybrał! – Jam zawsze za wolą dziadusia szła chętnie – odparła spuszczając oczy panienka. – A dajże jeszcze rączyny ucałować, moja słodka dziewczyno! Dalibóg, okrutnieś mi do serca przypadła. Tak mnie sentyment rozebrał, że nie wiem, jak do owego Lubicza trafię, któregom jeszcze nie widział. – Dam waćpanu przewodnika. – Ej, obejdzie się. Już ja przywykłem tłuc się po nocach. Mam pachołka z Poniewieża, który powinien drogę znać. A tam mnie Kokosiński z kompanami czeka… wielcy to familianci u nas Kokosińscy, którzy się Pypką pieczętują… Tego niewinnie bezecnym ogłoszono za to, że panu Orpiszewskiemu dom spalił i dziewkę porwał, a ludzi wyciął… Godny towarzysz!… Dajże jeszcze rączyny. Czas, widzę, jechać! Wtem północ poczęła bić z wolna na wielkim gdańskim zegarze w jadalnej izbie stojącym. – Dla Boga! czas! czas! – zawołał Kmicic. – Nic tu już nie wskóram! Miłujeszże mnie choć na obwinięcie palca? – Kiedy indziej odpowiem. Przecie będziesz mnie waćpan odwiedzał? – Co dzień! chybaby się ziemia pode mną rozpadła. Niech mnie usieką!… To rzekłszy Kmicic wstał i wyszli oboje do sieni. Sanki czekały już przed gankiem, więc ubrał się w szubę i żegnać ją począł prosząc, by do komnat wróciła, bo z ganku zimno leci. – Dobranoc, królowo miła – mówił – śpij smaczno, bo ja to chyba oka nie zmrużę o twojej gładkości rozmyślając! – Byleś waćpan czego szpetnego nie upatrzył. Ale lepiej dam waćpanu człowieka z kagankiem, bo to i wilków pod Wołmontowiczami nie brak. – A cóż to ja koza, żebym się wilków miał bać? Wilk żołnierzowi przyjaciel, bo często się z jego ręki pożywi. Wzięło się też i bandolecik do sanek. Dobranoc, najmilsza, dobranoc! – Z Bogiem! To rzekłszy Oleńka cofnęła się, a pan Kmicic ruszył ku gankowi. Ale po drodze, w szparze uchylonych drzwi do czeladnej, dojrzał kilka par oczu dziewcząt, które spać się nie pokładły, aby go ujrzeć raz jeszcze. Tym posłał pan Jędrzej żołnierskim obyczajem całusa od ust ręką i wyszedł. Po chwili zabrzęczał dzwonek i jął brzęczeć zrazu głośno, potem coraz bardziej mdlejącym dźwiękiem, coraz słabiej, wreszcie ustał. Cicho się zrobiło w Wodoktach, aż ta cisza zdziwiła pannę Aleksandrę; w uszach jej jeszcze brzmiały słowa pana Andrzeja, słyszała jeszcze jego śmiech szczery, wesoły, w oczach stała bujna postać młodzieńca, a teraz, po tej burzy słów, śmiechu i wesołości, takie dziwne nastało milczenie. Panienka nadstawiła uszu, czy nie dosłyszy jeszcze choć tego dzwonka od sanek. Ale nie! Już on tam dzwonił gdzieś w lasach, pod Wołmontowiczami. Więc mocna tęsknota ogarnęła dziewczynę – i nigdy nie czuła się tak samotną na świecie. Z wolna wziąwszy świecę, przeszła do izby sypialnej i klękła do pacierzy. Zaczynała je z pięć razy, nim wszystkie z należytą powagą odmówiła. Ale potem jej myśli jakby na skrzydłach pognały do tych sanek i do tej postaci w nich siedzącej… Bór z jednej strony, bór z drugiej, w środku szeroka droga, a on sobie jedzie… pan Andrzej! Tu Oleńce wydało się, że widzi jak na jawie płową czuprynę, siwe oczy i śmiejące się usta, w których błyszczały białe jak u młodego psiaka zęby. Trudno bowiem miała przed sobą zapierać poważna panna, że jej się okrutnie podobał ów rozhukany kawaler. Zaniepokoił ją trochę, trochę przestraszył, ale jakże pociągnął zarazem właśnie tą fantazją, tą wesołą swobodą i szczerością. Aż się wstydziła, że jej się podobał nawet ze swojej pychy, kiedy to na wzmiankę o opiekunach głowę jakby turecki dzianet podniósł i mówił: „Sami nawet Radziwiłłowie birżańscy nic tu do opieki nie mają…” – To nie niewieściuch, to mąż prawdziwy! – mówiła sobie panna. – Żołnierz jest, jakich dziaduś najwięcej miłował… Bo i warto! Tak rozmyślała panienka – i to ją ogarniała błogość niczym nie zmącona, to niepokój, ale i ten niepokój był jakiś luby. Potem zaczęła się rozbierać, gdy drzwi skrzypnęły i weszła ciotka Kulwiecówna ze świecą w ręku. – Strasznieście długo siedzieli! – rzekła. – Nie chciałam młodym przeszkadzać, żebyście się sami pierwszym razem nagadali. Grzeczny wydaje się kawaler. A tobie jak się udał? Panna Aleksandra zrazu nic nie odpowiedziała, jeno bosymi już nóżkami przybiegła do ciotki, zarzuciła jej ręce na szyję, a złożywszy swą jasną głowę na jej piersiach rzekła pieszczotliwym głosem: – Ciotuchna, aj, ciotuchna! – Oho! – mruknęła stara panna podnosząc w górę oczy i świecę.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Potop-ebookRO/p00611601i006" target="_blank" title="Potop [Henryk Sienkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Potop [Henryk Sienkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Archiwa: Techland ⋆ Miye's Imaginations\nGames of Thrones PS4\nsie 23, 2016\nPo sukcesie „The Walking Dead”, nikogo nie powinno dziwić, że studio Telltale Games postanowiło ponownie postawić na mroczny i ponury świat, w którym losy bohaterów nie są pewne i każdy oddech szybko może stać się ostatnim. A jakie inne uniwersum słynie z tego bardziej niż „Gra o Tron” George’a R.R. Martina? Twórcy gry zdecydowali się …\nKażdy chyba przynajmniej słyszał o popularnej, facebookowej grze Farmville, o której krążą setki niewybrednych żartów. Symulator Farmy jednak ma z nią niewiele wspólnego. To nie kolorowa gra z setkami animowanych grafik, które można kupić wyłącznie za realne pieniądze. To dosłownie symulacja prawdziwego życia, a podczas obsługi rolniczych urządzeń wzięte zostały pod uwagę nawet takie szczegóły …\nlip 19, 2014\n„Horizon” to turowa gra strategiczna typu 4x (eksploracja, ekspansja, eksploatacja, eksterminacja). Jej celem jest podbój kosmosu i stworzenie jak najpotężniejszego imperium galaktycznego. Gra wymaga połączenia z Internetem w celu rejestracji na platformie STEAM oraz aktywacji. Przygodę rozpoczyna się jako jedna z ośmiu ras. Istnieją również inne, niezależne, niedostępne dla graczy istoty. Start nie jest wyrównany, …


Chiny Ya Pear, Sweet Fresh Ya Pear, producent i dostawca Fresh Pear\nOpis:Ya Pear,Sweet Fresh Ya Pear,Świeża gruszka,Delicious Juicy Ya Pear,,\nStart > Products > Świeża gruszka Ya > Fresh Ya Pear 96 # 18KG\nKategorie Produkt Fresh Ya Pear 96 # 18KG, jesteśmy wyspecjalizowani producenci z Chin, Ya Pear Sweet Fresh Ya Pear dostawcy / fabryki, hurt wysokiej jakości produkty Świeża gruszka R & D i produkcji, mamy doskonały serwis po sprzedaży i wsparcia technicznego. Czekamy na współpracę!\nsmaczna gruszka będzie solona  Skontaktuj się Now\nsłodka gruszka 2020  Skontaktuj się Now\n2018 Świeża gruszka Fengshui  Skontaktuj się Now\nŚwieża Dobra Qulality Ya Pear  Skontaktuj się Now\nŚwieża gruszka botou ya  Skontaktuj się Now\nEksportuj Standardową Jakość Świeżej Gruszki Ya  Skontaktuj się Now\nsmaczna gruszka będzie solona\nGruszka to owoc nie tylko pyszny, ale również pełen składników odżywczych. I jest bardzo zdrowy dla naszego płuca. Poza tym, jeśli ugotujesz gruszkę z odrobiną winorośli z małżeństwem i cukrem, zrobiony zostanie tradycyjny chiński deser. Wypróbuj,...\nsłodka gruszka 2020\nGruszka jest nowa. w lipcu, sierpniu możesz cieszyć się najświeższą gruszką. Ma szczególny rozmiar, smak i jakość. I my również wybieramy najlepszy dla Ciebie. Czy w upalne lato spróbujesz innego świeżego owocu innego niż arbuz? Szczegóły: Średnia...\n2018 Świeża gruszka Fengshui\nGruszka Fengshui to jeden z nowych produktów naszej firmy. To jest nowy sezon gruszy Fengshui. Miasto Liaocheng jest głównym obszarem produkcji gruszy Fengshui. Gruszka Fengshui o soczystym smaku, ostra i bardzo słodka. Gruszka Fengshui jest bogata...\n1. gruszka zawiera bogate witaminy z grupy B, może chronić serce, zmniejszyć zmęczenie, zwiększyć żywotność mięśnia sercowego, obniżyć ciśnienie krwi. 2. gruszka zawiera cukier i kwas garbnikowy i inne składniki, może wykrztusić i kaszel oraz ma...\nŚwieża gruszka botou ya\nFresh Ya Pear pochodzi z Botou w prowincji Heibei. jakość jest bardzo dobra! możemy przeciwstawić jakość Fresh Ya Pear przy zakupie materiałów. kupujemy materiały klasy pierwszej. Dostarczyliśmy świeżą gruszkę Ya od sierpnia do października....\nEksportuj Standardową Jakość Świeżej Gruszki Ya\nGruszka odnosi się do gruszki białej i gruszki jesiennej (białej gruszki jesiennej). Łodyga gruszy wystaje i przypomina głowę kaczki. Jasno biała plama, gładka powierzchnia, znaczna wilgotność. Bogate w witaminę C i wapń, fosfor, żelazo i inne...\nChiny Fresh Ya Pear 96 # 18KG Dostawcy\nYa Pear to jedna z pradawnych chińskich odmian owoców, Prowincja Hebei jest głównym miejscem pochodzenia gruszy ya w Chinach. Owoc gruszki ma piękny wygląd, a łodyga gruszy wystaje i jest podobna do łebka, więc nazywa się gruszka Ya. Ya Gruszka o małej jądrowej i cienkiej skórze, smak ostry i soczysty, słodko-kwaśny umiarkowany, cieszy się popularnością wśród ludzi. Sezon zbiorów gruszy ya w sierpniu i wrześniu oraz czas przechowywania w chłodni od października do maja przyszłego roku. Jeśli chcesz taniej importować gruszkę, możesz wybrać sezon gruszki Fresh ya, a ja dostarczę ta gruszę w najlepszej cenie i wysokiej jakości.\nYa Pear Sweet Fresh Ya Pear Świeża gruszka Delicious Juicy Ya Pear Big Ya Pear


Co mówi o nas kolor naszego pokoju? Odzwierciedla naszą osobowość?\nCo mówi o nas kolor naszego pokoju?\nKolor na jaki malujemy ściany w naszym pokoju lub domu bardzo dużo mówi o naszej osobowości, z czego możemy sobie nawet nie zdawać sprawy. Jeśli chcemy dowiedzieć się czegoś o osobowości właściciela mieszkania, dobrze będzie rzucić okiem na ściany. Nie tylko kolor, ale również odcień i nasycenie wiele mogą o nas zdradzić. Zastanówmy się więc: co mówi o nas kolor naszego pokoju?\nOsoby ekstrawertyczne, otwarte na innych i lubiące spędzać czas w towarzystwie, zazwyczaj wybierają jaśniejsze i bardziej nasycone kolory. Często też zwracają się w stronę kolorów wyróżniających się energią, takich jak czerwony. Z drugiej strony introwertycy, którzy wolą spędzać większość czasu w samotności, wolą delikatne i lżejsze kolory, utożsamiane z relaksem, jak niebieski lub zielony.\nKolor żółty najbardziej kojarzy się ze światłem słonecznym. Z taką też osobowością jest łączony – z kimś radosny, ponieważ jest to szczęśliwy kolor, i osoby które go używają właśnie takimi chcą być w oczach innych.\nJeśli chodzi o to co mówi o nas kolor naszego pokoju, to ten na pewno wskazuje na osobę ekstrawertyczną, kogoś kto potrzebuje odmiany, ale jednocześnie chce ożywić swoją życiową przestrzeń. Jako, że jest to taki żywy i energiczny kolor, jest świetnym wyborem w miejscach gdzie zbiera się cała rodzina, jak pokój dzienny lub kuchnia. Ociepla pomieszczenia i sprawia wrażenie, że jest tam więcej światła.\nOsoby które wybrały kolor pomarańczowy to nadal osoby ekstrawertyczne, ale już nie tak bardzo jak te które wybrały na swoich ścianach kolor żółty. Osoba taka na pewno jest też gościnna, do tego też pewna siebie.\nNieco bardziej stonowany pomarańczowy oznacza kogoś odrobinę wycofanego, jednak ze zmysłem artystycznym.\nPomarańczowy, podobnie jak żółty, ociepla pomieszczenia i czyni je bardziej gościnnymi.\nOsoba która pomalowała ściany na czerwono na pewno lubi zwracać na siebie uwagę. Chce się wyróżnić z tłumu, zależy jej też na zrobieniu wrażenia na gościach, nawet w taki sposób jak zaskoczenie ich czerwonymi ścianami. Myśląc o tym, co mówi o nas kolor naszego pokoju, ta osoba na pewno jest typem ekstrawertycznym.\nCzerwonego najlepiej używać w przestrzeniach, w których potrzebne jest nam analityczne myślenie, takie jak biuro, gdzieś gdzie pracujemy. Może nas też naładować pozytywną energią – również do ćwiczeń, więc jeśli mamy domową siłownię, dobrze pomalować w niej ściany na czerwono.\nWarto też rozważyć używanie innych jego odcieni, które mogą nadać mu wiele subtelności. Burgund sprawia, że osoby znajdujące się w pomieszczeniu o takich ścianach czują się bardziej rozmowne i towarzyskie. Z odpowiednim oświetleniem na pewno potrafi stworzyć wyjątkowy nastrój.\nNiebieski utożsamiany jest z trwałością, lojalnością i rzetelnością. Osoba malująca swoje ściany na ten kolor na pewno ceni te wartości, lub pragnie je wnieść do swojego życia.\nKolor ten na pewno pozwala się zrelaksować, jednak głębsze odcienie dodają wystrojowi nieco wyrafinowania. Oczywiste skojarzenia są też z morzem lub oceanem, i być może takie krajobrazy lubi właściciel mieszkania. Odcień też jest ważny, bardzo jasny niebieski może dodawać nam energii.\nPierwsze skojarzenie które niesie nam zieleń to natura. Kolor ten działa na nas uspokajająco i relaksująco – w otoczeniu zieleni od razu podświadomie głębiej oddychamy. Równocześnie kolor ten może pomóc nam wyzwolić pokłady kreatywności. To dotyczy szczególnie różnych jego odcieni.\nNaturalna zieleń najczęściej wskazuje na spokojną, zrelaksowaną osobę lubiącą leśne spacery, zaś inne, jaśniejsze odcienie wskazują na kogoś kto od czasu do czasu potrzebuje trochę emocji.\nTo skomplikowany kolor, i to samo może też powiedzieć o tym, kto go używa. Jeśli myślimy o tym co mówi o nas kolor naszego pokoju, to ten na pewno wskazuje na kreatywną osobowość, kogoś o wyrafinowanym guście.\nOdcienie wpadające w czerwień uznawane są za energetyzujące, a te które skłaniają się bardziej ku niebieskiemu utożsamiane są z medytacją i refleksjami. Na pewno jest to wyjątkowy kolor, i każdy kto chce się tak poczuć, lub odzwierciedlić swoje wnętrze, znajdzie w nim coś dla siebie.\nMożna go użyć w pomieszczeniu gdzie chcemy wyzwolić swoją kreatywną stronę, albo po prostu wyciszyć się i zebrać myśli.\nNiestety, ciemniejsze jego odcienie sprawiają, że pokój wydaje się mniejszy.\nTo ciepły, bogaty kolor. Bardzo elegancki i serdeczny, pomalowane nim wnętrze jest gościnne i zapraszające. Bardzo często używany jest przez kawiarnie – właśnie z wymienionych powyżej względów i oczywistego skojarzenia z kawą.\nUspokajające kolory i wykorzystanie brązowego przez kawiarnie sprawiło, że kolor ten nabrał jeszcze jednego znaczenia – mianowicie kojarzy się go teraz ze spotkaniem z przyjaciółmi, a także z dobrą kawą.\nKtoś kto go używa na pewno śledzi modne ostatnio trendy, nie boi się też nowości.\nLżejsze odcienie wskazują na kogoś praktycznego. Dodatkowo, lekki beż sprawia że pomieszczenie wydaje się optycznie większe.\nJeśli chcemy się dowiedzieć czegoś o właścicielu szarych ścian, musimy na nie spojrzeć w kontekście całego pomieszczenia. Często oznacza subtelność i wyrafinowanie, bardziej łączy się też z męską niż kobiecą energią. Ktoś kto go używa jest raczej tradycjonalistą, często nieco wycofanym.\nMoże to być znak, że mamy do czynienia z nieśmiałą osobą. Pamiętajmy też, że zbyt wiele szarości może źle wpłynąć na nasz nastrój.\nBiel i wszystkie jej odcienie wskazują na kogoś o dość wyrafinowanym guście, a także świadomego wystroju swojego wnętrza. Często idzie to w parze z funkcjonalnym minimalizmem lub modernizmem.\nJest to też wybór osób, które nie są pewni czy chcieliby mieć inny kolor na ścianie, lub czuli by się wtedy przytłoczeni.\nTAGS: Co mówi o nas kolor naszego pokoju\nRuna Hagalaz Runa Hagalaz to jedna z trzech run ...


» Kinkiet LED white czyli jak fajnie oświetlić pokój\nAkryl z którego wykonane są nasze kinkiety to wysokiej jakości tworzywo sztuczne, które nie jest wrażliwe na działanie promieniowania UV, dzięki czemu nie tarci swojego koloru i nie żółknie pod wpływem słońca.\nW kinkiecie zastosowaliśmy wysokiej jakości diody LED zasilane napięciem 24V, dzięki czemu mają one długą żywotność ponieważ wydzielają mniej ciepła w stosunku do diód zasilanych napięciem 12V.\nKinkiet posiada również bardzo dobry zasilacz, dzięki któremu podłączasz go bezpośrednio pod 230V.\nWszystkie elementy kinkietu są łatwo wymienialne w przypadku uszkodzenia.\nKinkiet możemy wykonać z światłem ciepłym, neutralnym lub zimnym by jak najlepiej odpowiadał Twoim potrzebom.\nKinkiet znajdziesz klikając tutaj...\n#kinkiet do salonu\n#kinkiet do sypialni\n#kinkiet do przedpokoju


##### Randki w ciemnym letnim USA - Randka w ciemno z własnym bratem - TVN24.\nRabusie fistaszków 2D (Get Squirrely) animacja, familijny. Poznaj lepiej osoby, oetnim mieszkają w: w Stanach Zjednoczonych, a to wszystko.\nAstro boy (Hong Kong, USA, 15l.). Randki nowy jork - Join the leader in rapport services and find a date today. To była jej pierwsza randka w życiu.\nAwantura randki w ciemnym letnim USA premierze Randki w ciemno. Posiadamy najwięcej użytkowników w USA! Niepełnosprawni, randki niepełnosprawnych, wspólna pomoc, niepełnosprawni ruchowo.\nZobacz tysiące · Największy. Polskie Randki w Niemczech. Trwają zdjęcia do filmu Randka w ciemno według scenariusza Ilony. Randka w ciemno i to dosłownie. W Londynie firma prowadząca portal randkowy wpadła na randki w ciemnym letnim USA aby organizować spotkania w prawdziwych ciemnościach. Bay: przykładowy profil randkowy dla kobiety sobie randkę w ciemno!\nAby nie tracić pieniędzy za lot i hotelowy depozyt ten 39-letni mężczyzna postanowił. Meksyk, Australia, USA, Włochy, Kanada i Bahamy. O tajemniczą. USA: 9-letnie dziecko oskarżone o podpalenie i mord 5 osób!\nWynikają z tego co najwyżej letnie relacje zakłócane od czasu do. O mnie. Kolor włosów: ciemny szatyn. Georgette Mosbacher randki w ciemnym letnim USA ma doświadczenia w dyplomacji, jest jednak aktywna politycznie.\nJoss WhedonAkcja, Sci-Fi, USA materiał promocyjny. Wolni Polacy w USA szukają partnerki z Polski. Tu pogadasz z kobietami i mężczyznami. Zamiast tego został zaatakowany i.\nTop randk w nowy jork lletnim polaków w usa - malopolskie na ulicy 33-letnią. Od randki w ciemno do zaręczyn. piąty w kolejce do brytyjskiego tronu i Meghan Markle, 36-letnia recenzje tdr matchmaking znana ze swojej roli w popularnym.\nRichard*, 43-letni biznesmen z Chorwacji, twierdzi, że ludzie. To nie była dandki pierwsza randka w ciemno, co dodatkowo speszyło Kubę. Randki online: Czat - wszystko to jest w randki w ciemnym letnim USA za darmo.\nCiemym Polski i świata. Wpływowa milionerka zostanie ambasadorem USA w Ldtnim. Randki · Blogi · Forum Zgłoś Błąd Kontakt. Największy Serwis Randkowy dla Polaków w USA. Przykład Bogdanki jest bardzo mocnym memento, że nie można robić randki w ciemno.\nW pułapce wojny (USA, 15 l.). 19.10, Randka w ciemno (Polska, 15 l.). Aktywistka Akemi na swoją pierwszą randkę z kobietą idzie z Alex, która jest didżejką. Jak się poznali? Kiedy wiedzieli, randki z lewego skrzydła to prawdziwa randki w ciemnym letnim USA Polka wchodzi do Randki w ciemnym letnim USA ze startupem wartym 3 mln dolarów.\nRandka w ciemno (POL, 12l.). 12-letnia dziewczynka urodziła dziecko w Bielsku-Białej. Prezydent USA Donald Trump i wicepremier Chin Liu He podpisali w środę pierwszą. Wybraliśmy 46 seriali, które naszym zdaniem idealnie nadają się na letnie wieczory, a następnie podzieliliśmy je.\nZ kim Roxy spotyka się na wschodzie Na zamówienie randki Brighton Serena Williams umawia się na randki Serwisy randkowe w stanie Utah Znaleźć miłość randki online Randki na ziemi eng napisy\nChodzi to ukształtowany w krajach anglosaskich, a przede wszystkim w USA. Recenzja filmu „Randki w ciemno” Levana Koguashvilego. Kilkugodzinną zabawę rozpoczęła randka w ciemno. Sandro pod presją rodziców daje się namówić na randkę w ciemno.\nZobacz tysiące. Polskie Randki. Jestem 49 letnim wdowcem. Naprawdę miło im się rozmawiało o walorach ciemnego ryżu. Sydney Loofe z miejscowości Lincoln w USA była na tyle ufna.


sprawa o znieslawienie - Zasoby - Strona 2 - e-prawnik.pl\nciemnych okularach. Jednak podobne zdjęcie - w okularach - musisz mieć w dokumencie tożsamości. Dodatkowo do wniosku załącz orzeczenie o niepełnosprawności (osoba do 16 roku życia), lub orzeczenie (...)\npowództwa co do świadczeń za okres od jego wytoczenia. Z chwilą wydania w sprawie o rozwód orzeczenia o obowiązku zaspokajania potrzeb rodziny wstrzymuje się także z mocy prawa wykonanie nieprawomocnych\nprawa Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach określonych w tych przepisach. Wniosek o udzielenie pomocy zawiera uzasadnienie. Zmiany w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi\npostanowienia, Można złożyć również wniosek o wyłączenie ławnika, a także prokuratora, Ponowny wniosek o wyłączenie sędziego // oparty na tych samych okolicznościach lub wniosek (...)\n, o którym mowa w ust. 1 dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, Rzecznik podejmuje jedną z czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 lub 3 - zawiadamiając o (...)\npostępowania z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece), sąd przekaże sprawę do rozpoznania sądowi, przed którym toczyć się będzie sprawa o dział. W toku postępowania o (...)


Decyzja UOKiK: platforma nC+ złamała prawo. Zapłaci olbrzymią karę - GazetaPrawna.pl\n29 kwietnia 2013, 11:15\nPrezes UOKiK nałożyła na platformę zobowiązanie do usunięcia skutków działań zakwestionowanych przez Urząd, a w tym obowiązek poinformowania abonentów Cyfry+ i n-ki o przysługującym im prawie do odstąpienia od oferty nC+, jak również do anulowania swojego wcześniejszego wypowiedzenia. Abonentów, którzy nie wypowiedzieli umowy, spółka ma poinformować o tym, że będą mogli oni korzystać z dotychczasowych ofert n-ki i Cyfry+ do końca obowiązującej umowy.\nPlatforma musi również umieścić decyzję UOKiKU na swojej stronie internetowej oraz zapłacić karę finansową w wysokości 10 mln 841 tys zł, za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów.\ntelewizja media MEDIA TV biznes\nA co w sprawie umów zawieranych rzekomo na czas określony.\nJa miałem umowę, w któej pisało, że jest zawarta na okres 18 miesięcy. Więc w dobrej wierze, myślałem, że po upływe tych 18 miesięcy umowa się rozwiąże, jak każda umowa, która jest zawierana na wyszczególniony okres.\nTymczasem okazało się, że w regulaminie usługi pisze drobnym druczkiem, że ta umowa jest na czas nieokreślony. Trzeba ją wypowiadać, bo jak nie to przechodzi z automatu na jakiś nieproporcjonalnie wysoki abonament.\nCzy w umowie nie powinno widnieć w sposó jednoznaczny, że umowa jest naczas nieokreślony, a tylko okres promocyjny wynosi 18 miesięcy.\nPrzez takie zapisy zostałem zwyczajnie nabrany, choć przyznaję, że sam dość dobrze orientuję się w problematycy umów. Nie przypusczałem po prostu, że poważna firma stosuje takie zagrania. Umowę wypowiedziałem i nie chcę mieć z takimi kontrahentami nic wiecej do czynienia.\nPytanie ile osób jest nabieranych na tak sformułowane umowy?\nCzy UOKiK nie powinien się tym zająć?\nObrońca korporacji się znalazł.\nA ty czytasz wszystkie regulaminy? Kupujesz bilet w Pipidówie Dolnej - zawierasz umowę - przeczytałeś regulamin?\nKupujesz środek do kibla - przeczytałeś kartę charakterystyki produktu?\nIdziesz do kina - przeczytałeś regulamin usługi?\nKorzystasz z komórki - znasz dobrze regulamin sieci? Może choć z bieżącym cennikiem jesteś zapoznany? Może choć prawo telekomunikacyjne znasz?\nTo o czym napisałem, to nie jest problem z korzystaniem z określonej instytucji. Np. chcę rozwiązać przed terminem umowę, więc siegam do regulaminu, i szukam jak to zrobić.\nTo o czym pisze to wprowadzenie w błąd. Zawieram umowę na której pisze: "okres umowy - 18 miesięcy". Więc nam prawo domniemywać, że jest to umowa na czas określony - ze wszelkimi wynikajacymi z takich umów konsekwencjami. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że wydawałoby się poważna firma, tak chce traktować klientów. Dzięki takiemu "marketingowi" ja już nie jestem klientem tej firmy i nim być nie chcę. Pytanie tylko, czy takie formułowanie umowy powinno być dozwolone.\n"Zrobiony w konia" jak większość Polaków nie czytał regulaminu a teraz ma pretensje do całego świata.\nO swoje trzeba zawalczyć z korporacjami. Brawo dla anty nc+.\nPionierami byli nabici w mbank. BRE ma teraz pozew zbiorowy (ponad 1200 osób) oraz dziesiątki pozwów indywidualnych. Najważniejsze, że BRE Bank przegrywa w sądach!!!\nPrawdziwa anty-konsumencka strona BRE Banku (mBank, Multibank): pozwalembank\npanie "zrobiony w konia" - chyba wszyscy stosują zapisy o których pan pisze w umowach - po okresie promocyjnym umowa automatycznie przechodzi w umowę na czas nieokreślony. Trzeba pilnować tych terminów!\n"zrobiony w konia" ma racje,czas najwyzszy skończyc z tymi umowami na czas okreslony które trzeba wypowiadać.jest to nagminnie stosowane przez operatorów telefonicznych np.netia,\nabonenci telewizji kablowej Multimedia tez zrobieni w konia!\nW umowie mam miedzy innymi Pakiet Cyfra+/cyfrz+,cyfra+film,cyfra+sport\ncyfra+gol/teraz otrzymuję jakieś badziewie przy próbie rezygnacji mam zaplacić karę umowna.\nDlaczego UOKiK nie zajmie się włascicielami sieci kablowych ktorzy cały czas\nrobią swoich abonentów w konia?\nOlbrzymia kara?! Taka kara byłaby olbrzymia dla zwykłego "Kowalskiego", natomiast dla nc+ powinna być proporcjonalna do ich przychodów! UOKiK nie dość, że pozwolił połączyć Cyfrę z "n", teraz zmuszony przez użytkowników niby nakłada karę. Ale powiedzmy sobie szczerze, taka kara dla "nc+" nie będzie dla nich znacząco dotkliwa. UOKiK tą karą niejako zachęca inne korporacje do przekrętów... Smutne, że komuś aż tak zabrakło wyobraźni!\nkara karą należało im się za robienie ludzi w banbuko\na tera to niech szefostwo tych stacji pomyśli jak by to szybko do cyfry+\nprzywrucić naszą ligę żużlową bez dodatkowych opłat i umów\nniech lepiej jak najszybciej to zrobiom to będzie ok .


Racibórz: Postrzelił rowerzystkę. 44-latek miał 3 promilev\nStrona główna/ Silesia Informacje/ Alarm/Rowerzystka poczuła nagle ukłucie. Okazało się, że ktoś do niej strzelał!\nRowerzystka poczuła nagle ukłucie. Okazało się, że ktoś do niej strzelał!\nMarcelina Przystał - Skarżyńska 7 czerwca 2021\nRacibórz: Postrzelił rowerzystkę. 44-latek miał 3 promile\nRacibórz. 44-latek postrzelił z wiatrówki rowerzystkę. Mężczyzna był kompletnie pijany. Miał w organizmie 3 promile alkoholu. Grożą mu 3 lata więzienia.\nDo zdarzenia doszło w Raciborzu przy ulicy Rudzkiej w rejonie cmentarza. Na miejsce interwencji skierowany został patrol policji z raciborskiej prewencji. Wstępne ustalenia mundurowych wykazały, że 32-letnia mieszkanka Raciborza jechała rowerem ulicą Rudzką w Raciborzu, kiedy została postrzelona w udo. Sprawcą okazał się 44-latek, którego ujął i przekazał w ręce policjantów świadek zdarzenia. Zatrzymany mieszkaniec Raciborza był pijany, miał w organizmie 3 promile. Stróże prawa zabezpieczyli broń pneumatyczną, z której padł strzał.\nRacibórz rowerzystka strzal strzal z wiatrowki


Kuba | Biuro Rachunkowe Lublin, Świdnik, usługi księgowe Lublin\nNie musisz posiadać podpisanej z nami umowy o stałej współpracy. Sporządzamy zeznania podatkowe dla wszystkich podatników.\nTworzymy SKUTECZNY ZESPÓŁ,\nktóry zrealizuje, każdy cel!\nZadowolenie naszych Klientów jest jedynie potwierdzeniem,\nże oferujemy współpracę opartą na szacunku, zaufaniu,\nefektywnej komunikacji i wzajemnym zrozumieniu.\nBiuro rachunkowe KUBA Lublin i Świdnik\nKancelaria prowadzona jest przez doświadczonego doradcę podatkowego mgr Piotra Wanickiego na podstawie wpisu numer 000347 wydanego przez Ministerstwo Finansów.\nObsługujemy ponad 300 podmiotów gospodarczych w zakresie księgowo-kadrowo-prawnym. Świadczymy usługi głównie małym i średnim firmom, takim jak np. sklepy, hurtownie, producenci i importerzy, firmy gastronomiczne, komputerowe czy transportowe.\nObsługujemy również osoby osiągające przychody z tytułu wynajmu lokali, jak i te wykonujące wolne zawody.\nNiezawodna obsługa księgowa stanowi solidny fundament każdego przedsięwzięcia gospodarczego. Faktem jest, że outsourcing usług w tym zakresie, czyli zlecenie spraw profesjonalistom, jest kwestią bardzo wygodną, ekonomiczną i bezpieczną.\nRyzykiem obciąża przedsiębiorcę\nWymaga stworzenia stałego etatu pracy\nPełną odpowiedzialność za sprawy księgowo-kadrowe ponosi właściciel przedsiębiorstwa.\nOutsourcing usług księgowo-kadrowych\nPozbawiony dodatkowych obciążeń dla przedsiębiorcy\n…dlatego zachęcamy do skorzystania z szansy, jaką proponujemy – a Państwo będą mogli skupić w pełni swoją uwagę na tym, co potrafią robić najlepiej, rozwijając swoją firmę i zarabiając pieniądze – my zajmiemy się resztą.


Archiwa: słodki deser - Fajerki i smak\nRacuchy na maślance bez drożdży – są fantastycznie wyrośnięte, puszyste i pyszne! Idealnie smakują posypane cukrem pudrem lub podane z ulubioną konfiturą. Do ich wykonania nie potrzebujemy miksera ani droższy. […]\nDwukolorowe muffinki o smaku śmietankowo waniliowym i kakaowym\nTen podstawowy przepis na muffinki jest prosty, spód muffinki jest łatwy do wykonania i można go doprawiać różnymi dodatkami. Ten przepis jest tak szybki i łatwy, że możesz to zrobić […]\nCiasto filo to prawdziwy rarytas, z którego można przygotować wiele dań – zarówno na słodko, jak i słonych. Lekkie ciasto filo wypełnione kremem i sezonowymi owocami to deser na cieplejsze […]\nSezonowe owoce z ciastem filo\nBarwne, kolorowe babeczki wypełnione owocowymi kwiatami – nie ma chyba bardziej prostego i szybkiego sposobu na przygotowanie pysznego deseru. Składniki: – słodkie babeczki – jabłko – mandarynka – kiwi – […]\nBardzo popularne w upalne dni są ciasta bez pieczenia – na zimno. Bardzo smaczne i apetycznie wyglądające chętnie zjadane przez naszych gości i domowników. W sezonie świeżych owoców mamy szerokie […]\nI cóż tu napisać – od dawna bardzo popularne i lubiane. Delikatne, biszkoptowe ciasto z jabłkami lub wiśniami, kremem budyniowo – maślanym i czekoladą. Wiśnie zapadają się podczas pieczenia tworząc […]\nWuzetka to klasyczny wypiek, znany niemal w całej Polsce, jednak powstał on w wyniku konkursu na ciastko warszawskie, które miało stać się symbolem tego miasta. Jego nazwa prawdopodobnie pochodzi od […]


Buduj razem z GMI | Mobile News\nBuduj razem z GMI Bez kategorii, Home\nBuduj razem z GMI – fasada klinkierowa\nBudowa lub generalny remont domu, to zazwyczaj jedna z najpoważniejszych inwestycji w życiu. Warto więc zadbać, by wykorzystane do tego celu materiały budowlane i wykończeniowe były możliwie najwyższej jakości. Pozwoli nam to uniknąć zbędnych kosztów związanych z częstą renowacją i sprawi, że będziemy cieszyć się pięknym, solidnym i bezpiecznym domem przez wiele długich lat. Wybierając budulec, który spełni wszelkie nasze oczekiwania, warto zastanowić się nad zastosowaniem cegieł i płytek klinkierowych. Wyjątkowo trwałych i estetycznych materiałów wykorzystywanych zarówno do budowy ścian, jak i do wykończenia elewacji, czy ogrodzeń. Czytaj dalej …\n« Największe zapory na...\nZbiornik czorsztyn »


Wiadomości: ME juniorów: Polscy siatkarze pokonali Włochów\nStrona Główna > Aktualności > Mistrzostwa Europy > ME juniorów: Polscy siatkarze pokonali Włochów\nME juniorów: Polscy siatkarze pokonali Włochów\n3 września 2008 16:52\nPo serii trzech porażek, dziś szczęście w końcu uśmiechnęło się do polskich juniorów, którzy występują w czeskim Brnie, w Mistrzostwach Europy. Biało- czerwoni pokonali 3:1 drużynę Włoch.\n„Azzurrini” uważani byli za faworytów tego pojedynku. Włoski szkoleniowiec Luigi Schiavon wystawił przeciw Polakom – drużynie, która na swoim koncie miała 3 porażki i żadnych szans na awans do najlepszej czwórki – swój najsilniejszy skład. Możliwe, że to właśnie uczucie, że „nie ma już nic do stracenia” spowodowało, ze polscy siatkarze grali zupełnie inaczej. W porównaniu z dotychczasowymi spotkaniami w ME utrzymywali koncentrację w trakcie całego meczu oraz popełniali zdecydowanie mniej błędów. Nastąpiła także zmiana w podstawowej szóstce. W miejsce Wojciecha Kozłowskiego na pozycji przyjmującego pojawił się Grzegorz Wójtowicz.\nJuż od początku meczu biało-czerwoni przejęli inicjatywę i udało im się odskoczyć na dwa oczka (3:1, 7:5). Włoscy siatkarze mieli poważne problemy z przyjęciem, nie imponowali również w polu zagrywki. Również blok naszych rywali nie pracował najlepiej, toteż zdobywanie punktów przychodziło podopiecznym trenera Karola Janaszewskiego bardzo łatwo, atakowali z dużą swobodą. Kilka prostych błędów polskiej drużyny umożliwiło Włochom doprowadzenie do remisu (7:7). Od tej chwili zaczęła się walka punkt za punkt, akcja za akcję. Żadnej ze stron nie udało się wypracować kilkupunktowej przewagi. Taki stan utrzymywał się do stanu 23:23. Zwycięstwo polskim siatkarzom dał skuteczny blok (25:23).\nTa niespodziewana porażka w pierwszym secie wyraźnie podkopała pewność siebie Włochów. W drugiej partii spotkania popełniali zbyt wiele błędów w ataku, dodatkowo nie mogli poradzić sobie z przyjęciem polskiej zagrywki, co zaowocowało pięciopunktową przewagą polskich siatkarzy na pierwszej przerwie technicznej (8:3). Prowadzenie do sześciu oczek podwyższył as serwisowy Mateusza Jasińskiego (11:5). Podopieczni trenera Schiavona otrząsnęli się z transu i ruszyli do ataku. Udało im się zniwelować straty do trzech oczek (13:10). Efektywny blok oraz skuteczna gra w ataku pozwoliły biało-czerwonym ponownie odskoczyć na sześć punktów (16:10). W tym momencie Polacy stanęli w zastoju. Nie potrafili skończyć ataku, osłabła również skuteczność gry w obronie. W efekcie Włosi doprowadzili do stanu 21:20. Jednak w końcówce nasi siatkarze zachowali zimną krew i po skutecznym ataku Jasińskiego zwyciężyli 25:22.\nTrzecia partia pojedynku rozpoczęła się od wyrównanej gry. Na pierwszej przerwie technicznej minimalnie lepsi byli Włosi (8:7). Po wznowieniu gry dwukrotnie udało im się odskoczyć na dwa oczka (12:10, 14:12), jednak Polacy za każdym razem doprowadzali do remisu. Na drugiej przerwie technicznej po ataku Jana Króla biało-czerwoni prowadzili 16:15. Do stanu 21:21 toczyła się wyrównana walka. Udany blok Dolfo na Królu dał włoskiej drużynie prowadzenie 23:21. Zwycięstwo „Azzurrinich” przypieczętował Dolfo (25:23).\nOstatni akt konfrontacji od mocnego uderzenia rozpoczęli Polacy (3:1). Włoscy siatkarze popełniali błędy w ataku. Biało-czerwoni natomiast doskonale spisywali się w polu zagrywki. Na pierwszej przerwie technicznej reprezentacja Polski prowadziła (8:4). Po bloku Łukasza Wiśniewskiego przewaga wzrosła do pięciu punktów (10:5). Liczne błędy Włochów, problemy z przyjęciem i niska skuteczność w ataku uniemożliwiały nawiązanie walki z grającymi znakomicie polskimi zawodnikami. Punkt na miarę zwycięstwa podarowali Polakom rywale posyłając serwis w siatkę (25:19).\n– Dzisiejszy mecz pokazał, że jednak potrafimy grać w siatkówkę – mówił po spotkaniu Polska – Włochy Karol Janaszewski. – Bardzo cieszy nas to zwycięstwo i daje nam nadzieję na dalszą grę w tym turnieju. Zagraliśmy dziś bardzo dobrze w bloku, nasz zespół zdobył 13 punktów w tym elemencie, przy 6 punktach rywali. Poza tym popełniliśmy zdecydowanie mniej błędów i byliśmy dużo bardziej skuteczni w ataku – dodał trener Janaszewski.\n– Moi zawodnicy nie byli w stanie znieść presji i to uniemożliwiło im zwycięstwo w tym spotkaniu – stwierdził trener reprezentacji Włoch Luigi Schiavon. – Polacy byli wolni od wszelkiego ciśnienia i grali bez żadnego napięcia. Dziś moja drużyna prezentowała się mizernie w przyjęciu i na zagrywce. To pociągało za sobą słabą grę w obronie. Jestem bardzo rozczarowany naszą dzisiejszą postawą. Musimy już zacząć przygotowania do następnego meczu i tym razem położyć nacisk na pokazanie ustabilizowanej dobrej formy, a nie tylko myśleć o kolejnym zwycięstwie.\nWłochy – Polska 1:3\n(23:25, 22:25, 25:23, 19:25)\nPolska: Fabian Drzyzga (2), Grzegorz Wójtowicz (15), Łukasz Wiśniewski (10), Jan Król (15), Mateusz Jasiński (11), Karol Kłos (12), Paweł Zatorski (libero) oraz Maciej Krzywiecki i Łukasz Polański\nWłochy: Bortolozzo M. (7), Baranowicz M. (6), Rossi L. (4), Dolfo L. (21), Vedovotto F. (21), Rossi A. (2), Zito G. (libero) oraz Marretta F. (2), Della Nave R. i Mor C.\nźródło: cev.lu, inf. prasowa, inf. własna\nnadesłał: Bianka Sawoniuk, Magdalena Neumann


Wybić zęby sędziowskiej sitwie | Gazeta Polska\nWybić zęby sędziowskiej sitwie\nSPRAWIEDLIWOŚĆ \_ Koniec zaufania do postkomunistycznej kliki\nTo minister sprawiedliwości wybierać będzie prezesów sądów, a Sejm skład Krajowej Rady Sądownictwa. Sędziowie nie będą mogli ukrywać swoich majątków, za nieprawidłowości grozić im będzie realna odpowiedzialność, a do spraw dobierani będą nie przez wpływowych zwierzchników, lecz losowo. Te zmiany wzbudziły panikę wśród tzw. sędziów pałacowych, trzęsących dotąd sądami. Histeria ta wynika z tego, że pierwszy raz od 1945 r. przywieziona na sowieckich bagnetach wielopokoleniowa sędziowska sitwa czuje się zagrożona – Obecna władza chce być grabarzem demokracji. Jeżeli ustawa Ziobry wejdzie w życie, przestaniemy mówić o niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Tym bardziej że nie mamy już mechanizmu obronnego w postaci Trybunału Konstytucyjnego – tak sędzia Waldemar Żurek, rzecznik Krajowej Rady Sądownictwa, zareagował na łamach „GW” na zapowiadane zmiany. Jeszcze ostrzej wypowiedział się w tej kwestii prof. Andrzej Zoll, widząc w proponowanej reformie nawiązanie do


Teren galerii Pod Topolami w Zielonej Górze został dodatkowo zabezpieczony. Na jak długo to wystarczy? | Gazeta Lubuska\nTeren galerii Pod…\nMaciej Dobrowolski 27.01.2021\nBezdomni w galerii Pod Topolami\nPrzypomnijmy, już od pewnego czasu mieszkańców Zielonej Góry martwił pogarszający się stan techniczny galerii Pod Topolami. Budynek straszył swoim wyglądem przechodniów, a w dodatku w zimowych miesiącach na jego terenie można było dostrzec coraz większą liczbę osób, m.in. bezdomnych czy też młodych ludzi spożywających alkohol. - Co, jeśli kiedyś podczas libacji wybuchnie tam pożar? Kto będzie za to odpowiadał? – pytają zielonogórzanie.\nCzytaj również: Wybite szyby, wyrwane kable, butelki po alkoholu. Budynek galerii w centrum Zielonej Góry straszy! Czy będzie lepiej zabezpieczony?\n- Kiedyś ktoś z budynku galerii rzucił petardę. Przecież to katastrofa gotowa. Z miesiąca na miesiąc jest coraz gorzej – relacjonowała nam mieszkanka jednej z okolicznych ulic.\nWarto zauważyć, że problem wynika z faktu, że teren centrum handlowego nie było wcześnie odpowiednio zabezpieczone. Pomimo że regularnie w tym miejscu pojawiała się policja, to jednak nie było praktycznej możliwości, aby funkcjonariusze sprawdzali całą galerię. Nasz fotoreporter na przykład bez trudu dostał się do środka, gdzie spotkał dwóch mężczyzn – jeden z nich akurat zakładał na siebie spodnie.\nZielona Góra. Galeria Pod Topolami. W zrujnowanym budynku be...\nPrezydent Kubicki: Właściciel zabezpieczył galerię\nInterwencję w sprawie galerii Pod Topolami podjął zielonogórski magistrat, który skontaktował się z właścicielem budynku.\n– Mogę poinformować, że faktycznie wykonano dodatkowe prace zabezpieczające cały teren – twierdzi prezydent Kubicki. – Pozostaje jednak pytanie, na jak długo to wystarczy? To rozwiązanie w gruncie rzeczy tymczasowe - dodaje.\nZdaniem włodarza Zielonej Góry najlepiej byłoby dla wszystkich, gdyby galeria wznowiła swoją „normalną” działalność. – To miejsce jest położone w centrum Zielonej Góry, a teraz niestety niszczeje. Z powodu kłopotów finansowych właściciela wydaje się, że odnowienie i uruchomienie galerii nie będzie na razie możliwe. Z kolei my, jako miasto, mamy ograniczone środki, aby móc reagować w takiej sytuacji. Niestety, ale prawo jest tak skonstruowane, że brakuje nam do tego odpowiednich narzędzi. Współpracujemy w takich przypadkach z powiatowym inspektorem budowlanym, ale to zajmuje czas i często nie przynosi spodziewanych skutków – tłumaczy prezydent Kubicki.\nZielona Góra. Kino Nysa, Dom Towarowy, Złoty Dom... W centru...\nWłodarz miasta zdaje sobie sprawę, że pustostanów w centrum jest więcej. – Złoty Dom, Kino Nysa, Dom Towarowy Centrum to tylko niektóre z nich. Jako prezydent chciałbym, aby one wszystkie działały, ale to nie zależy od nas. W przeszłości mieliśmy podobny problem z Estradą i dopiero wejście nowego inwestora zmieniła charakter tego miejsca. W kwestii samej starówki to przed pandemią mogliśmy zauważyć, że życie na zielonogórskim deptaku się ożywiło, przybyło lokali i ogródków. Mam nadzieję, że będziemy mogli do tego wrócić – mów Kubicki.\nWideo: Zielona Góra. Ochla. Ruszyła wycinka drzew pod budowę południowej obwodnicy\nStasia Kowalska 28.01.2021 08:59:37\nZłoty Dom to akurat sprawka miejskich urzędników i radnych.


Dlaczego nie wyłączyć komputera? (Windows 7) | Wskazówki dotyczące instalowania, konfigurowania i pracy z systemem Microsoft Windows.\nWielu z was włącza komputer zaraz po przebudzeniu i wyłącza się, gdy idziesz spać. To tak, jakby zostało w tobie zakryte od czasu, gdy babcie powiedziały: „nie siedź blisko telewizora - oślepniesz”. Oczywiście jest w tym trochę prawdy. Wygląda na to, że energia nie jest zużywana i dlaczego miałby pracować, kiedy śpisz? Nie wyłączamy jednak naszego smartfona ani zwykłego telefonu komórkowego, gdy tylko o tym rozmawiamy. Po prostu przełączamy go lub przełączamy w tryb gotowości za pomocą jednego przycisku. A kiedy będziemy go ponownie potrzebować, po prostu szybko włącz przycisk i od razu zacznij robić to, co chcemy (połączenia, SMS-y, gry itp.). Dlaczego więc nie zrobić tego z komputerem, rezygnując z codziennego włączania i wyłączania?\nZamiast wyłączać zasilanie po pracy, możesz po prostu przełączyć komputer w tryb uśpienia lub hibernacji, co znacznie skróci czas budzenia.\nPodczas „uśpienia” system operacyjny zapisuje swój stan w pamięci i przechodzi w tryb niskiego zużycia energii.\nPodczas hibernacji stan systemu jest zapisywany na dysku, a komputer całkowicie się wyłącza. Powrót systemu do stanu roboczego jest zatem bardzo szybki. Używany jest również tryb hybrydowy, w którym stan systemu jest zapisywany na dysku, a komputer jednocześnie przechodzi w tryb niskiego zużycia energii. Aby to wyjaśnić, pokażę to w formie tabeli\nOczywiście zużycie energii jest na miejscu, ale znacznie niższe. Nowoczesne komputery „jedzą” nie tyle energii, żeby się tym martwić. Ta metoda jest odpowiednia dla tych, którzy pracowali przy komputerze przez długi czas, a następnie poszli spać, a następnego ranka wystarczy, że po prostu nacisną przycisk i może kontynuować pracę, jakby nie spał. Jedyną wadą, jak zauważyłem, jest fakt, że jeśli masz Internet przez modem USB, to po przejściu do trybu hibernacji połączenie internetowe zostanie rozłączone.\nWięc co to wszystko jest takie samo zalety tej metody?\nNie trzeba czekać, aż komputer całkowicie się włączy\nGdy komputer jest całkowicie wyłączany i włączany, spędza się więcej czasu niż po przejściu w tryb uśpienia / hebernacji i odzyskaniu z niego. Na przykład włączenie komputera może zająć od 1 do 10–15 minut (w zależności od liczby uruchomionych programów i szybkości komputera). Podczas przywracania komputera z trybu uśpienia zajmie to tylko 5 do 20 sekund!\nNie trzeba zamykać programów pracy\nPodczas korzystania z trybu uśpienia / hibernacji nie ma potrzeby zamykania działających programów, ponieważ po odzyskaniu wszystkie aplikacje będą działać i będą w dokładnie takim samym stanie, w jakim je opuściłeś, po przełączeniu w tryb uśpienia / hibernacji.\nPo prostym wyłączeniu musisz ukończyć wszystkie programy, a następnie otworzyć je ponownie po włączeniu, co również zajmuje dużo czasu.\nW trybie uśpienia możesz przenieść niektóre automatyczne procesy na noc. Na przykład za pomocą harmonogramu zadań można ustawić czas tworzenia kopii zapasowych, defragmentacji dysków i wielu innych ważnych operacji, które zajmują dużo czasu. W ten sposób nie spędzisz nawet sekundy swojego czasu, czekając na zakończenie takich operacji, ponieważ zostaną one wykonane podczas odpoczynku.\nTa automatyzacja jest możliwa, jeśli w ustawieniach zasilania jest włączona opcja „Zezwalaj na budziki”..\nPrzydatne może być również ustawienie automatycznego wyłącznika czasowego dla procesów automatycznych. Możesz to zrobić w tym samym oknie ustawień, określając żądaną wartość obok „Uśpij po”.\nJak aktywować sen i hibernację?\nW przypadku laptopa optymalnym rozwiązaniem byłoby użycie trybu uśpienia, który włącza się po zamknięciu pokrywy laptopa. Laptop jest wyposażony w baterię, a jego zużycie jest bardzo małe. Dlatego przy częstym użyciu będzie to najwygodniejsze. Jednocześnie po otwarciu pokrywy laptopa otrzymasz niemal natychmiastowe przywracanie systemu, co pozwoli Ci od razu rozpocząć pracę.\nJeśli planujesz przez długi czas zrezygnować z pracy z laptopem, możesz przełączyć go w tryb hibernacji, aby w ogóle nie zużywał energii.\nJeśli bateria laptopa ma krytyczne znaczenie i znajduje się w trybie uśpienia, system automatycznie przełączy go w tryb hibernacji i całkowicie wyłączy zasilanie. Twoje dane nie zostaną naruszone. Po włączeniu wszystko zostanie przywrócone w postaci, w której ostatnio opuściłeś komputer.\nAby włączyć tryb uśpienia podczas zamykania pokrywy laptopa, przejdź do „Panel sterowania” - „Zasilanie” iw prawym panelu bocznym wybierz „Działania po zamknięciu pokrywy” i wybierz żądaną wartość.\nW przypadku komputera stacjonarnego, który nie ma baterii, możesz również użyć trybu uśpienia, ale w takim przypadku będziesz musiał utrzymywać go stale podłączony do sieci. A dla niektórych jest właśnie taki i stale w tej pozycji. Możesz także użyć trybu hibernacji lub trybu hybrydowego..\nGdy używasz trybu hybrydowego, odzyskiwanie komputera będzie szybkie i możesz rozpocząć pracę po naciśnięciu przycisku zasilania (możesz również skonfigurować komputer, aby włączał się po naciśnięciu dowolnego klawisza na klawiaturze lub myszy, co jest również wygodne). W przypadku awarii zasilania w trybie hybrydowym komputer wyłączy zasilanie, ale informacje o stanie systemu pozostaną na dysku, a przy następnym włączeniu wszystko zostanie przywrócone. Co również ma pozytywny wpływ..\nAby włączyć tryb uśpienia po naciśnięciu przycisku zasilania na jednostce systemowej, przejdź do „Panel sterowania” - „Opcje zasilania”, a na prawym panelu bocznym wybierz „Działania przycisku zasilania” i wybierz żądaną wartość.\nspać na pulpicie\nAby aktywować hybrydowy tryb uśpienia, otwórz „Panel sterowania” - „Opcje zasilania”. W pobliżu aktywnego elementu kliknij link „Konfigurowanie planu zasilania”.\nNastępnie wybierz link „Zmień zaawansowane ustawienia zasilania”.\nW oknie, które pojawia się w drzewie, wybierz „Uśpienie”, aw nim element „Zezwalaj na hybrydowy tryb uśpienia”.\nPo zapisaniu wykonanych czynności tryb hybrydowy zostanie automatycznie aktywowany po aktywowaniu trybu uśpienia.\nKorzystanie z trybów uśpienia i hibernacji podczas pracy z komputerem pozwala zaoszczędzić dużo czasu i rozpocząć pracę niemal natychmiast po otwarciu pokrywy laptopa lub naciśnięciu przycisku zasilania na komputerze osobistym. W takim przypadku nie ma potrzeby uruchamiania programów roboczych za każdym razem - po przejściu z trybu uśpienia / hibernacji wszystkie działające aplikacje są automatycznie przywracane.


Strona głównaAnimeAnime zima 2020. Które tytuły warto obejrzeć w nadchodzącym sezonie?\nNie bez powodu sezon jesienny 2019 w oczach wielu wypadł jako jeden z najlepszych. Czy zimowy mu dorówna? Ciężko stwierdzić, jednak na pewno przyniesie ze sobą sporo ciekawych anime, między innymi Dorohedoro czy Somali to Mori no Kamisama. Co jeszcze warto obejrzeć w tym sezonie? O tym więcej w tekście, który wraz z Jackiem 2.0 (Bizarre Content) dla Was przygotowaliśmy.\nKoniecznie też sprawdźcie, na jakie nowości z Netflixa warto zwrócić uwagę w styczniu!\nAnime zima 2020\nStudio: Ezo’la / Liczba odcinków: 12 / Start: 10 stycznia\nModeling rządzi się swoimi prawami: odpowiednie wymiary talii, biustu i przede wszystkim – wzrostu. Z tym ostatnim niestety boryka się Chiyuki Fujito, która do roli modelki jest zwyczajnie zbyt niska. Jednak Chiyuki nie zamierza zrezygnować ze swojego marzenia. Tak się składa, że jej kolega z klasy – Ikuto Tsumura – dzieli podobne plany na przyszłość: chce zostać projektantem mody. Czy wspólnie dadzą radę zrealizować swoje marzenia?\nRunway de Waratte kupiło mnie już od pierwszych zapowiedzi, dzięki swojej nietypowej tematyce. Swego czasu interesowałem się światem mody (dalej zdarza mi się poczytać artykuły na ten temat), więc chętnie zobaczę, jakie spojrzenie na ten temat mają Japończycy. No i nie można nie zauważyć pewnych podobieństw do serii Bakuman, której jestem ogromnym fanem.\nMyślę, że dla mnie właśnie ten tytuł będzie anime sezonu zima 2020.\nStudio: Statelight / Liczba odcinków: 12 / Start: 9 stycznia\nW świecie rządzonym przez duchy, gobliny i różnego rodzaju dziwaczne kreatury, człowiek został zepchnięty na dalszy plan. Stał się niemal gatunkiem zagrożonym. Somali, jedna z nielicznych ocalałych ludzi, pewnego dnia spotyka strażnika lasu – Golema. To historia o wspólnych podróżach i wyjątkowej więzi, która ich połączyła.\nO Somali to Mori no Kamisama słyszałem wiele dobrego. Liczę na ciepłą, wciągającą przygodę, wręcz idealną na ziomowe wieczory. W trailerze zobaczymy też magiczne, kolorowe krainy, a sam seans umili nam chociażby Daisuke Ono – seiyuu znany z roli Sebastiana z Kuroshitsuji czy Shizuo z Durarara!! – podkładający głos Golemowi.\nRównież pretendent do miana anime sezonu.\nStudio: Geno Studio / Liczba odcinków: 12 / Start: 5 stycznia\nNa świecie istnieją pewne osoby, które mają zdolność do manipulowania umysłami innych ludzi. Ich umiejętności w półświatku wykorzystywane są do tuszowania morderstw oraz wszelkich innych nielegalnych incydentów. Jednak ta moc to też broń obosieczna – prócz wpływu na innych, oddziałuje ona również na samych użytkowników. Te jednostki nazwano “pet”.\nAkurat na to anime z sezonu zima 2020 czekam najmniej, jednak wciąż chętnie zobaczę, co przygotowali twórcy. Na pewno Pet będzie stanowiło oderwanie od typowego motywu spełniania marzeń czy słodkich dziewczynek. Liczę na dobrze napisany dramat, a sam opis fabuły daje nadzieję na nieoczywiste wybory moralne, przed którymi staną bohaterowie – czyli coś, co uwielbiam.\nStudio: Nexus / Liczba odcinków: 11 / Start: 4 stycznia\nLicealista Sudou Kaname otrzymuje od jednego z przyjaciół, zdawałoby się na pierwszy rzut oka, niewinną wiadomość z zaproszeniem do gry mobilnej. Sama jej treść oraz obietnice bycia rozrywką całkowicie free-to-play powodują, że bez dłuższego zastanowienia klika w link… po czym atakuje go halucynacja, w której zostaje ugryziony przez węża wyskakującego z ekranu telefonu. Od tej pory zostaje zmuszony do uczestnictwa w tajemniczej rozgrywce na śmierć i życie o nazwie: Darwin’s Game.\nKolejne anime biorące na warsztat motyw battle royale z licealistami w rolach głównych. W tym przypadku rozszerzające go o współczesne technologie w postaci aplikacji na smartfona, a także – uwaga: lootboxy! We are in the future old man. Jestem już po pierwszym epizodzie i muszę przyznać, że ten (godzinny zresztą odcinek) prezentuje się naprawdę dobrze. Animacja daje radę, nawet jeśli miejscami anatomia twarzy bohaterów jest niezbyt precyzyjna, a reszta strony technicznej również trzyma przyzwoity poziom. Historia jest prosta, ale na razie nie czuję obrażania mojej inteligencji. Trochę krwi, trochę akcji i jedna mordercza loli nastolatka. Co może pójść nie tak? Zapowiada się dobry odmóżdżacz do kotleta.\nStudio: MAPPA / liczba odcinków: ??? / start: 13 stycznia\nPozostałości ludzkości zamieszkują miejsce zwane Dziurą. Społeczeństwo pozbawione prawa i zasad moralnych, gdzie silni przetrwają, a słabi zostają zepchnięci na samo dno drabiny społecznej. Mroczne, zepsute, a przede wszystkim żyjące w ciągłym strachu przed humanoidalną rasą, posiadającą magiczne zdolności, dla których mieszkańcy Dziury znaczą tyle, co insekty. Pośród tego całego zamieszania żyje Kaiman – potężny człowiek o gadziej głowie. Dzięki odporności na magię i sile własnych mięśni poluje na magów, by odkryć tajemnicę swojego wyglądu oraz męczących go koszmarów.\nSzalona historia, pełna równie pokręconych, co zaprezentowany świat, postaci. Połączenie komedii, horroru, gore i kompletnie odjechanych przygód. Mrok miesza się tutaj z groteską, a sam projekt ukazanego świata, to jeden z najbardziej pomysłowych i ciekawych uniwersów, jakie dały nam mangi na przestrzeni ostatnich dekad. Jedyne czego się obawiam, to czy wykonanie całości adaptacji w technice CGI będzie w stanie oddać jego niezwykłość oraz jazdę bez trzymanki, którą oferował oryginał.\nStudio: Science SARU / Liczba odcinków: ??? / Start: 5 stycznia\nSzalone trio trzech dziewczyn chce stworzyć swoje wymarzone anime. Asakusa Minori od dawna marzyła o takiej ścieżce kariery, ale boi się zrobić pierwszy krok ku temu. Dopiero spotkanie aspirującej do bycia animatorem Mizusaki Tsubame i jej kochającej pieniądze przyjaciółki Kanamori Sayaki, dodaje całej trójce odpowiedni miks energii oraz optymizmu, by w końcu sny przekuć w rzeczywistość.\nMasaaki Yuasa (Tatami Galaxy, Devilman Crybaby) powraca z nową serią telewizyjną! Trzeba coś więcej dodawać? Ten niezwykle kreatywny reżyser, specjalizujący się w tworzeniu pokręconych, często wręcz surrealistycznych anime, ponownie chce nas oczarować swoim stylem. Ja już na etapie zapowiedzi zostałem kupiony przez kipiącą z trailerów energią, tak charakterystyczną dla stylu Yuasy. Dajcie mu się porwać i MUSICIE co najmniej sprawdzić! Ja tymczasem już wyczuwam tutaj silnego kandydata na top anime tego roku, a to dopiero pierwszy tydzień stycznia za nami.\nKtóre anime z sezonu zima 2020 Wy obejrzycie?\nA co Wy planujecie umieścić w zakładce watching? Podzielcie się swoimi propozycjami w komentarzu lub na naszym profilu Facebook!\nNa koniec inne tytuły, na które warto zwrócić uwagę:\nHaikyuu!! TO THE TOP – Ep. 1 – 10.01\nMagia Record: Mahou Shoujo Madoka☆Magica Gaiden – Ep. 1 – 11.01\nToaru Kagaku no Railgun T – Ep. 1 – 10.01\nPlunderer – Ep. 1 – 8.01\nKyokou Suiri – Ep. 1 – 11.01\nPoprzedni artykułBlackest Night – najdłuższa noc w historii komiksów. Recenzja wydarzenia.\nNastępny artykułPróba czasu. Jak zestarzał się Predator z 1987 roku?\nO, muszę zapytać: skoro interesuje/interesowała Cię moda i japońskie spojrzenie na nią, to co sądzisz o Walkin’ Butterfly, mandze wydanej kilka lat temu przez świętej pamięci Taigę? Jest mi trochę smutno, że nie widziałam za dużo rozmów na jej temat (a dużo z tych, które widziałam, były w kontekście porównań do ParaKissa), więc korzystam z okazji i może przy okazji tego anime będę mogła trochę o tym pogadać ?\nJeśli o mnie chodzi, to czekam przede wszystkim na Oda Cinnamon Nobunaga, bo łączy dwie rzeczy, które w anime kocham: Sengoku i słodkie zwierzaki. A tak to nawet Precure wyglądają tak sobie, więc zaczekam tradycyjnie aż sezon się skończy i wyłuskam sobie interesujące rzeczy za jakiś rok ?\nReply to SStefania\n„O, muszę zapytać: skoro interesuje/interesowała Cię moda i japońskie spojrzenie na nią” – z tym japońskim spojrzeniem, to bardziej liczę, że zobaczę je właśnie w tym anime xD Niestety nie znam się kompletnie na wschodniej modzie, nie czytałem też Walkin’ Butterfly – ale jeżeli tematyka mi przypasuje, to wielce prawdopodobne, że zainteresuję się tym tytułem 😀\nOda Cinnamon Nobunaga – ależ te psiaki są urocze!\nO.B. | Recenzja | Jak zgrać miłość z codziennym życiem\nJacek "Leniwiec" Kraśnicki - 20 grudnia, 2020 0


Nie ma nic lepszego niż częste przebywanie na świeżym powietrzu, które działa na człowieka w sposób pobudzający, uspokajający, kojący. Jeżeli ktoś ma ogród i ma takie możliwości, to powinien zakupić zestaw ogrodowy z parasolem, aby stworzyć fajną przestrzeń dla siebie i dla domowników.\nDzisiaj bez problemu można kupić dobry zestaw ogrodowy z parasolem. Jeżeli nie wiemy gdzie dokładnie udać się na zakupy, to korzystajmy z poleceń. Znaleźć pozytywne opinie w internecie nie powinno stanowić dla nikogo problemu. Poza tym można popytać znajomych, którzy już takowe produkty posiadają w swoich domach, a dokładnie w ogrodach. Ktoś na pewno będzie w stanie wyrazić swoją pozytywną opinię lub wręcz przeciwnie – będzie w stanie odradzić nam parasol. Korzystajmy z takich opinii, ponieważ dzięki temu będziemy świadomymi konsumentami.\nSolidny parasol na ogród\nTrochę więcej uwagi należy poświęcić parasolowi, który musi być nie tylko odpowiednio duży, ale również musi zostać solidnie wykonany. Parasol ogrodowy 4m zasłoni sporą część tarasu, balkonu, czy też trawnika. Jego średnica jest naprawdę duża, więc jeżeli ktoś ma mały taras, to musi jego obecność w odpowiedni sposób przemyśleć. Dobrą propozycją są parasole łamane, które oferują szeroką możliwość rozstawienia czaszy. Do tego nie trzeba przejmować się kupnem specjalnej podstawki, ponieważ na rynku dostępne są modele, które z powodzeniem można zamontować do specjalnej barierki, a czasem nawet do ściany budynku.


III Otwarty Turniej Tenisa Ziemnego z okazji Dnia Flagi | WCJ24.PL\n26 czerwca 2019 (środa) - 16:37\n6 maja 2015 (środa)\nW minioną sobotę po raz trzeci na mieleckich kortach tenisowych rozegrano otwarty turniej z okazji Dnia Flagi Rzeczypospolitej.\nZawodnicy, a także liczne przybyli widzowie mogli zobaczyć po raz pierwszy w historii tutejszych kortów pokaz musztry wojskowej w wykonaniu Jednostki Strzeleckiej 2093 im. generała Władysława Sikorskiego i uczestniczyć w konkursie wiedzy o barwach narodowych.\nPo tych wzruszających i niezapomnianych wydarzeniach przystąpiono do rywalizacji sportowej. Wśród 18 graczy, najlepszy okazał się w kategorii Open Filip Machowski, który w finale pokonał Andrzeja Wróbla 6-0. Trzecie miejsce zajął Jarosław Marzec po wygranej w małym finale z Bartoszem Stępniem. Ponadto w tej kategorii grali Jakub Dziewit, Sławomir Kusek, Krzysztof Burdzel, Szczepan Konieczny, Grzegorz Kowalski i Andrzej Adamczyk.\nW kategorii Pro zwyciężył Michał Tor po zwycięstwie w finale z Pawłem Ciułą 6-4, 6-3. Trzeci był jego tata Aleksander Tor, który także w dwóch setach w małym finale wygrał z Tomaszem Pyrzyńskim. Zwycięzcy w poszczególnych kategoriach otrzymali puchary i upominki od Stowarzyszenia Orzeł Biały-Strzelec, Starosty mieleckiego Zbigniewa Tymuły, wicestarosty Marii Napieracz, wójta Gminy Mielec Józefa Piątka oraz firmy Xerima.\nSpecjalne nagrody dla zwycięzców ufundowała Joanna Rębisz – radna i członek zarządu mieleckiego powiatu.\nRedaktor naczelny 13 listopada 2017 (poniedziałek) 13 listopada 2017 (poniedziałek)\nRedaktor naczelny 28 listopada 2017 (wtorek) 28 listopada 2017 (wtorek)\nRedaktor naczelny 17 kwietnia 2017 (poniedziałek) 17 kwietnia 2017 (poniedziałek)