SYMBICORT TURBUHALER 80; 160; 320 - Przychodnia..pl\nSYMBICORT TURBUHALER 80; 160; 320\nBudesonidum + Formoterolum fumaratum dihydratum\nSubstancje czynne: Jedna dawka uwolniona z inhalatora Turbuhaler (dawka inhalacyjna) zawiera 80 mikrogramów budezonidu zmikronizowanego i 4,5 mikrograma formoterolu fumaranu dwuwodnego. Jedna dawka inhalacyjna preparatu Symbicort Turbuhaler 80 μg + 4,5 μg zawiera taką samą ilość budezonidu i formoterolu, jaka znajduje się w preparatach dostępnych w postaci proszku do inhalacji zawierających osobno: budezonid 100 μg/dawkę odmierzoną (co odpowiada 80 μg/dawkę inhalacyjną) i formoterol 6 μg/dawkę odmierzoną (co odpowiada 4,5 μg/dawkę inhalacyjną). Formoterolu fumaran dwuwodny będzie dalej nazywany formoterolem. Substncje pomocnicze: 810 μg laktozy jednowodnej na dawkę inhalacyjną.\nSymbicort Turbuhaler (80 μg + 4,5 μg)/dawkę inhalacyjną jest przeznaczony do systematycznego leczenia pacjentów z astmą, u których wskazane jest jednoczesne stosowanie wziewnych glikokortykosteroidów i długo działających β2-mimetyków, gdy: * leczenie wziewnymi glikokortykosteroidami i krótko działającymi wziewnymi β2-mimetykami stosowanymi w razie potrzeby nie zapewnia opanowania objawów choroby * opanowano objawy choroby wziewnymi glikokortykosteroidami i długo działającymi β2-mimetykami stosowanymi osobno. Uwaga: Preparat Symbicort Turbuhaler (80 μg + 4,5 μg/dawkę inhalacyjną) nie jest zalecany do leczenia pacjentów z ciężką postacią astmy.\nJeśli lekarz podejmuje decyzję o zaprzestaniu leczenia preparatem Symbicort Turbuhaler, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki aż do całkowitego przerwania stosowania leku. Nie należy nagle przerywać zaleconego leczenia. Jeżeli pacjent nie zauważa poprawy mimo systematycznego stosowania leku lub gdy występuje konieczność przyjmowania dodatkowych dawek preparatu, powinien skontaktować się z lekarzem prowadzącym. Zwiększenie częstości przyjmowania krótko działających leków rozszerzających oskrzela wskazuje na pogorszenie kontroli astmy. W takim przypadku należy rozważyć zmianę sposobu leczenia. Nagłe i postępujące pogorszenie się stanu klinicznego pacjenta chorego na astmę jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu i pacjent powinien natychmiast znaleźć się pod opieką lekarza. W takich przypadkach należy rozważyć zmianę sposobu leczenia poprzez zwiększenie dawki wziewnego glikokortykosteroidu lub uzupełnienie leczenia preparatem przeciwzapalnym o działaniu ogólnym, takim jak doustne glikokortykosteroidy, lub poprzez zastosowanie antybiotykoterapii w razie stwierdzenia infekcji. Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania preparatu Symbicort Turbuhaler w leczeniu ostrego napadu astmy oskrzelowej. Wszyscy pacjenci powinni mieć w każdej chwili dostęp do krótko działających leków rozszerzających oskrzela. Należy poinformować pacjenta, że preparat Symbicort Turbuhaler należy stosować codziennie zgodnie z zaleconym dawkowaniem, nawet w okresie bez objawów astmy. Nie należy rozpoczynać leczenia preparatem Symbicort Turbuhaler w okresie zaostrzenia choroby. Tak jak w przypadku innych leków podawanych wziewnie możliwe jest wystąpienie paradoksalnego skurczu oskrzeli, co objawia się nasileniem objawów skurczu oskrzeli (świsty) bezpośrednio po przyjęciu leku. Jeśli reakcja jest bardzo nasilona, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem. W takich przypadkach należy rozważyć zmianę sposobu leczenia. Podobnie jak w przypadku leczenia innymi wziewnymi glikokortykosteroidami, szczególnie gdy wziewne glikokortykosteroidy są stosowane długotrwale i w dużych dawkach, mogą wystąpić objawy związane z ich ogólnoustrojowym działaniem. Prawdopodobieństwo wystąpienia tych objawów po zastosowaniu wziewnych glikokortykosteroidów jest mniejsze niż po zażyciu ich doustnie. Do objawów tych zalicza się zaburzenie czynności nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie wysycenia mineralnego kości, zaćmę, jaskrę. Dzieci i młodzież leczone glikokortykosteroidami, bez względu na drogę ich podania, powinny być pod wnikliwą kontrolą lekarza. Zaleca się rutynową kontrolę wzrostu u tej grupy pacjentów. W razie wystąpienia spowolnienia wzrostu należy rozważyć zmianę sposobu leczenia w celu zmniejszenia dawek glikokortykosteroidów wziewnych. Należy także rozważyć korzyści wynikające ze stosowania glikokortykosteroidu i ryzyko związane ze spowolnieniem wzrostu. Dodatkowo należy rozważyć skonsultowanie sposobu leczenia z pediatrą pneumonologiem. Ograniczone dane z długotrwałych badań wskazują, że większość dzieci i młodzieży leczonych budezonidem wziewnym osiąga spodziewany wzrost w okresie dojrzałości. Jednak obserwowano, początkowo niewielkie, ale przemijające zmniejszenie wzrostu mniej więcej o 1 cm, występujące głównie w pierwszym roku leczenia. Długotrwałe badania z udziałem dzieci stosujących wziewnie budezonid w średniej dawce dobowej 400 μg (dawka odmierzona) oraz pacjentów dorosłych stosujących wziewnie budezonid w dawce dobowej 800 μg (dawka odmierzona) nie wykazały znaczącego wpływu na wysycenie mineralne kości. Nie ma danych dotyczących wpływu stosowania preparatu Symbicort Turbuhaler w większych dawkach. W razie stwierdzenia spowolnienia wzrostu oraz w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia objawów związanych z ogólnoustrojowym działaniem glikokortykosteroidów bardzo istotne jest zmniejszenie dawki wziewnego glikokortykosteroidu do najmniejszej dawki, zapewniającej skuteczną kontrolę objawów choroby. Należy zachować szczególną ostrożność podczas zmiany leczenia glikokortykosteroidami podawanymi ogólnie na leczenie preparatem Symbicort Turbuhaler ze względu na możliwość wystąpienia zaburzenia czynności kory nadnerczy, wskutek działania podawanych wcześniej glikokortykosteroidów. Zastosowanie leczenia budezonidem stosowanym wziewnie zmniejsza zapotrzebowanie pacjenta na glikokortykosteroidy podawane doustnie. W okresie zmiany leczenia pacjent powinien pozostawać pod opieką lekarza ze względu na ryzyko zaburzeń czynności kory nadnerczy. Ryzyko to może również dotyczyć pacjentów, u których trzeba było stosować duże dawki glikokortykosteroidów w okresach zaostrzeń lub u których trzeba było długotrwale stosować duże dawki glikokortykosteroidów podawanych wziewnie. Należy rozważyć zastosowanie dodatkowego leczenia glikokortykosteroidami podawanymi ogólnie w razie planowanych zabiegów chirurgicznych lub innych sytuacji stresowych. Należy poinformować pacjenta o konieczności wypłukania wodą jamy ustnej po każdej inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia grzybicy jamy ustnej i gardła. Należy unikać jednoczesnego stosowania preparatu Symbicort Turbuhaler i ketokonazolu, jak również innych leków będących silnymi inhibitorami izoenzymu CYP 3A4 Jeżeli występuje konieczność stosowania obu leków, przerwa między zastosowaniem preparatu Symbicort Turbuhaler i ketokonazolu powinna być jak najdłuższa. Preparat Symbicort Turbuhaler należy stosować ostrożnie u pacjentów z nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, cukrzycą, niewyrównaną hipokaliemią, kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, podzastawkowym zwężeniem aorty nieznanego pochodzenia, ciężkim nadciśnieniem tętniczym, tętniakiem i innymi ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, tj. chorobą niedokrwienną serca, tachyarytmiami, ciężką niewydolnością serca. Pacjenci z wydłużonym odstępem QTc powinni pozostawać pod obserwacją, ponieważ formoterol może powodować wydłużenie odstępu QTc. U pacjentów z gruźlicą płuc, grzybiczym lub wirusowym zakażeniem dróg oddechowych należy rozważyć zmianę leczenia lub dawek stosowanych wziewnie glikokortykosteroidów. Podczas stosowania dużych dawek β2-mimetyków istnieje możliwość wystąpienia ciężkiej hipokaliemii. Jednoczesne stosowanie innych leków zmniejszających stężenie potasu w surowicy może powodować sumowanie się tych działań. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z ostrą, ciężką astmą, u których ryzyko wystąpienia objawów związanych z hipokaliemią może być zwiększone przez hipoksję. Działanie hipokaliemiczne może być nasilane przez inne leki, tj. pochodne ksantynowe, glikokortykosteroidy lub leki moczopędne. Podczas leczenia ostrej, ciężkiej astmy zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z cukrzycą należy kontrolować stężenie glukozy w surowicy, podobnie jak w przypadku leczenia innymi β2-mimetykami. Preparat Symbicort Turbuhaler zawiera laktozę (810 μg na dawkę inhalacyjną), co jednak nie powinno mieć znaczenia klinicznego nawet u pacjentów z nietolerancją laktozy.\nDziałania niepożądane, które były obserwowane po zastosowaniu budezonidu i formoterolu, mogą wystąpić po zastosowaniu preparatu Symbicort Turbuhaler. Podanie tych substancji w jednym preparacie nie powoduje zwiększenia liczby działań niepożądanych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są reakcje typowe dla β2-mimetyków, wynikające z mechanizmu działania tej grupy leków, tj. drżenie i uczucie kołatania serca. Są one jednak łagodne i zwykle ustępują po kilku dniach od rozpoczęcia leczenia. Działania niepożądane występujące często (<1/10 pacjentów i ≥1/100 pacjentów) * Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: zakażenia grzybicze (kandydozy) jamy ustnej i gardła, łagodne podrażnienie gardła, kaszel, chrypka. * Zaburzenia serca: uczucie kołatania serca. * Zaburzenia układu nerwowego: bóle głowy. * Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości: drżenia mięśniowe. Działania niepożądane występujące niezbyt często (<1/100 pacjentów i ≥1/1000 pacjentów) * Zaburzenia serca: tachykardia. * Zaburzenia układu nerwowego: pobudzenie, niepokój, nerwowość, nudności, zawroty głowy, zaburzenia snu. * Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości: skurcze mięśniowe. * Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: łatwe siniaczenie. Działania niepożądane występujące rzadko (<1/1000 pacjentów i ≥1/10 000 pacjentów) * Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: skurcz oskrzeli. * Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wyprysk, pokrzywka, świąd, zapalenie skóry, obrzęk naczynioruchowy. * Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: hipokaliemia. * Zaburzenia serca: migotanie przedsionków, tachykardia pochodzenia nadkomorowego, skurcze dodatkowe. Działania niepożądane występujące bardzo rzadko (<1/10 000 pacjentów) * Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: hiperglikemia, objawy ogólnego działania glikokortykosteroidu (w tym niewydolność kory nadnerczy). * Zaburzenia psychiczne: depresja, zaburzenia zachowania (głównie u dzieci). Zaburzenia układu nerwowego: zaburzenia smaku. * Zaburzenia naczyń: dławica piersiowa, zmiany ciśnienia tętniczego. Podobnie jak w przypadku innych leków podawanych wziewnie bardzo rzadko może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli. Mogą się pojawić objawy działania ogólnego glikortykosteroidu podawanego wziewnie, szczególnie jeśli jest przyjmowany w dużych dawkach przez długi okres. Leczenie β2-mimetykami może powodować zwiększenie stężenia insuliny, wolnych kwasów tłuszczowych, glicerolu i związków ketonowych.\nNadwrażliwość na budezonid, formoterol lub podaną wziewnie laktozę.\nPrzedawkowanie formoterolu może prowadzić do objawów typowych dla przedawkowania β2-mimetyków. Do objawów tych zalicza się: drżenia mięśniowe, bóle głowy, kołatanie serca. Mogą wystąpić również: tachykardia, wydłużenie odcinka QTc, arytmia, nudności, wymioty, hipokaliemia i hiperglikemia. W tych przypadkach należy zastosować odpowiednie leczenie objawowe i podtrzymujące. Po podaniu podczas trwania ciężkiego napadu duszności, dawki 90 μg formoterolu w ciągu 3 godzin nie obserwowano działań niepożądanych zagrażających zdrowiu lub życiu. Ostre przedawkowanie budezonidu nie powinno stanowić problemu klinicznego. Budezonid stosowany długotrwale w zbyt dużych dawkach może powodować występowanie takich objawów, jak po zastosowaniu doustnych glikokortykosteroidów, tj. duże stężenie tych hormonów we krwi i zahamowanie czynności nadnerczy. W razie przerwania leczenia preparatem Symbicort Turbuhaler z powodu przedawkowania formoterolu należy rozważyć stosowanie u pacjenta samych glikokortykosteroidów wziewnych.\nPreparat Symbicort Turbuhaler nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia astmy. Dawkowanie preparatu Symbicort Turbuhaler należy ustalać indywidualnie, zależnie od stopnia ciężkości choroby. Należy zwrócić na to szczególną uwagę zarówno w momencie rozpoczynania leczenia preparatem złożonym, jak i przy ustalaniu dawkowania. Jeśli u pacjenta jest konieczne zastosowanie budezonidu lub formoterolu w dawkach innych niż w preparacie Symbicort Turbuhaler, leczenie powinno być uzupełnione odpowiednią dawką wziewnych β2-mimetyków i (lub) glikokortykosteroidów. Zalecane dawkowanie Dorośli w wieku od 18 lat 1 − 2 dawki (1 − 2 inhalacje) dwa razy na dobę. U niektórych pacjentów dawkę można zwiększyć maksymalnie do 4 inhalacji dwa razy na dobę. Młodzież w wieku od 12 do 17 lat 1 − 2 dawki (1 − 2 inhalacje) dwa razy na dobę. Dzieci w wieku od 6 lat 2 dawki (2 inhalacje) dwa razy na dobę. Pacjent powinien pozostawać pod regularną kontrolą lekarza, tak by stosowana dawka preparatu Symbicort Turbuhaler była odpowiednia do stanu klinicznego pacjenta. Należy przestrzegać zasady podawania najmniejszej dawki podtrzymującej, zapewniającej opanowanie objawów choroby. Jeżeli opanowano objawy choroby po zastosowaniu najmniejszej zalecanej dawki podtrzymującej, można podjąć próbę zmiany leczenia na leczenie tylko wziewnymi glikokortykosteroidami. Jeśli podczas leczenia preparatem Symbicort Turbuhaler podawanym dwa razy na dobę opanowano objawy choroby, można podjąć próbę stosowania preparatu raz na dobę u pacjentów, u których w opinii lekarza konieczne jest podawanie długo działających leków rozszerzających oskrzela. Dzieci w wieku poniżej 6 lat Nie zaleca się stosowania preparatu Symbicort Turbuhaler u pacjentów w tej grupie wiekowej. Pacjenci w podeszłym wieku Nie ma konieczności dostosowania dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu Symbicort Turbuhaler u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. U pacjentów z ciężką marskością wątroby może dojść do zwiększenia stężenia formoterolu i budezonidu w surowicy, ponieważ obie substancje są metabolizowane głównie w wątrobie. Instrukcja prawidłowego używania inhalatora Turbuhaler Lek zawarty w inhalatorze Turbuhaler jest z niego uwalniany podczas wdechu wykonywanego przez pacjenta. Oznacza to, że podczas wdechu przez ustnik substancja lecznicza jest przenoszona z powietrzem wdychanym przez pacjenta do dróg oddechowych. Należy nauczyć pacjenta, jak prawidłowo używać inhalatora Turbuhaler. * Należy poinformować pacjenta, aby uważnie przeczytał instrukcję użycia inhalatora Turbuhaler, załączoną do każdego opakowania leku. * Należy poinstruować pacjenta o konieczności wykonywania natężonego i głębokiego wdechu przez ustnik w celu przyjęcia optymalnej dawki leku. * Nigdy nie wykonywać wydechu przez ustnik inhalatora. * Należy poinstruować pacjenta o konieczności wypłukania jamy ustnej wodą po każdej inhalacji, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia grzybicy jamy ustnej i gardła. * Należy poinformować pacjenta, że ze względu na bardzo małą ilość proszku można po inhalacji nie wyczuć smaku leku.\nCiąża Nie ma danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży preparatu Symbicort Turbuhaler lub jednocześnie formoterolu i budezonidu. Nie zostały przeprowadzone badania dotyczące toksycznego wpływu jednocześnie podawanych formoterolu i budezonidu na rozrodczość zwierząt. Nie ma danych dotyczących stosowania formoterolu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały, że formoterol podawany w bardzo dużych dawkach ma negatywny wpływ na rozrodczość zwierząt. Dane dotyczące przebiegu ciąży u 2000 kobiet stosujących wziewnie budezonid nie zawierają dowodów jego teratogennego działania. U płodów zwierząt, którym podawano glikokortykosteroidy, zaobserwowano zaburzenia rozwojowe. Wydaje się, że dane te nie mają znaczenia u ludzi, jeżeli budezonid podaje się w dawkach zalecanych. Badania na zwierzętach, w których stosowano duże, ale mniejsze niż teratogenne dawki glikokortykosteroidów, wykazały wpływ glikokortykosteroidów na płód. Stosowanie takich dawek może powodować wewnątrzmaciczne opóźnienie rozwoju płodu, choroby układu krążenia w wieku dorosłym, trwałe zmiany gęstości receptora glikokortykosteroidowego, zmiany w metabolizmie i działaniu neuroprzekaźników. Preparat Symbicort Turbuhaler można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Należy zastosować najmniejszą możliwą dawkę budezonidu, która zapewnia opanowanie objawów klinicznych. Laktacja Brak danych dotyczących przenikania budezonidu lub formoterolu do mleka kobiet karmiących piersią. Badania na szczurach wykazały małe stężenie formoterolu w mleku karmiących samic. Preparat Symbicort Turbuhaler w okresie karmienia piersią można stosować tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka.\nLek przechowywać w temperaturze poniżej 30°C. Lek przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Leku nie należy stosować po upływie terminu ważności. Podczas przechowywania nakrętka inhalatora powinna być szczelnie zamknięta.\nInterakcje farmakokinetyczne Jednoczesne, doustne podanie ketokonazolu w dawce 200 mg raz na dobę i budezonidu (pojedyncza dawka 3 mg) powoduje średnio 6-krotne zwiększenie stężenia budezonidu w surowicy. Jeżeli ketokonazol został podany 12 godzin po przyjęciu budezonidu, stężenie budezonidu zwiększało się średnio 3-krotnie. Brak dokładnych danych dotyczących interakcji ketokonazolu z budezonidem podawanym wziewnie. Można jednak oczekiwać zwiększenia stężenia budezonidu w surowicy. Z powodu braku zaleceń dotyczących dostosowania dawek obu leków należy unikać jednoczesnego podawania budezonidu i ketokonazolu. Jeżeli zachodzi konieczność podawania obu leków, zaleca się możliwie jak najdłuższą przerwę między podaniem budezonidu i ketokonazolu. Należy również rozważyć zmniejszenie dawki budezonidu. Inne leki, które są silnymi inhibitorami izoenzymu CYP 3A4, należy stosować ostrożnie, ponieważ mogą powodować zwiększenie stężenia budezonidu w surowicy. Interakcje farmakodynamiczne Działanie formoterolu może być osłabione lub hamowane przez β-adrenolityki. Dlatego preparatu Symbicort Turbuhaler nie należy stosować jednocześnie z β-adrenolitykami (również w postaci kropli do oczu), chyba że istnieją bezwzględne wskazania. Jednoczesne zażywanie chinidyny, dyzopiramidu, prokainamidu, fenotiazyny, leków przeciwhistaminowych (terfenadyny), inhibitorów oksydazy monoaminowej (MAO) i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych może spowodować wydłużenie odstępu QTc, co zwiększa ryzyko wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu. Dodatkowo lewodopa, lewotyroksyna, oksytocyna i alkohol mogą pogorszyć tolerancję mięśnia sercowego na β2-sympatykomimetyki. Jednoczesne leczenie formoterolem i inhibitorami oksydazy monoaminowej lub lekami wykazującymi podobne właściwości, np. furazolidonem i prokarbazyną, może powodować nagłe zwiększenie ciśnienia tętniczego. Pacjenci otrzymujący podczas znieczulenia ogólnego halogenowe środki wziewne są częściej narażeni na ryzyko wystąpienia arytmii. Jednoczesne stosowanie innych leków o działaniu agonistycznym na receptory β-adrenergiczne może teoretycznie nasilać działanie preparatu Symbicort Turbuhaler. Hipokaliemia u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy może zwiększać skłonność do występowania zaburzeń rytmu serca. Nie obserwowano interakcji budezonidu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu astmy oskrzelowej.\nSymbicort Turbuhaler nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.\nbaseball squash cera bolą kości cera dbaj o kości fryzjerzy surfing nowości z zielarni - szałwia szałwia szałwia na odporność - szałwia zielarz szałwia nowości z zielarni - szałwia ziołowe specjały - szałwia dla całej rodziny - szałwia na kaszel palacza szałwia ziołowe cukierki - aronia ziołowe cukierki - aronia przeciw stresowi - aronia na wzmocnienie - aronia zioła - aronia ziołowe wspomaganie - aronia produkty na odporność - aronia na odporność - aronia ziołowe specjały - pokrzywa ziołowe cukierki - pokrzywa pokrzywa - cukierki wzmocnienie organizmu zioła - pokrzywa cukierki z ziołami - pokrzywa ziołowe cukierki - pokrzywa cukierki ziołowe - pokrzywa co dobrego - żeńszeń imbir cukierki ziołowe - żeńszeń imbir dla sedniorów - żeńszeń imbir na odporność - żeńszeń imbir żeńszeń imbir - cukierki produkty z żeńszenia i imbiru cukierki z ziołami - żeńszeń imbir właściwości żeńszenia imbiru nowości z apteki - aloes trawa cytrynowa ziołowe wspomaganie - aloes trawa cytrynowa zioła w cukierkach - aloes trawa cytrynowa dla całej rodziny - aloes trawa cytrynowa cukierki ziołowe - aloes trawa cytrynowa na wzmocnienie - aloes trawa cytrynowa ziołowe produkty - aloes trawa cytrynowa nowości z zielarni - aloes trawa cytrynowa na wzmocnienie - czarny bez cukierki czarny bez - cukierki co dobrego - czarny bez ziołowe cukierki - czarny bez cukierki ziołowe - cukierki czarny bez ziołowe cukierki - czarny bez ziołowe cukierki - cukierki czarny bez zioła w cukierkach - czarny bez cukierki głogowe - cukierki zielarnia - głóg, głogowe na odporność - głóg, głogowe apteka - głóg, głogowe cukierki z ziołami - głóg, głogowe ziołowe specjały - głóg, głogowe ziołowe cukierki - głóg, głogowe cukierki ziołowe - cukierki głogowe ziołowe wspomaganie - melisa ziołowe produkty - melisa w aptekach - melisa apteka - melisa produkty z melisy ziołowe specjały - melisa na wzmocnienie - melisa zioła w cukierkach - melisa właściwości waleriany ziołowe cukierki - cukierki walerianowe produkty na odporność - waleriana produkty z waleriany apteka - waleriana dla sedniorów - waleriana nowości z apteki - waleriana właściwości waleriany zapasy akrobacje spadochronowe baseball brydż chodzenie po jaskiniach rzut oszczepem paralotniarstwo rzut oszczepem


PMLZ do EPUB - Jak przekonwertować plik PMLZ do EPUB? - OTFE\nKonwersja pliku z PMLZ do EPUB\nCzęsto zdarza się, że mimo zainstlowanego odpowiedniego oprogramowania do obsługi danego typu pliku, nie możemy poradzić sobie z jego obsługą. Formaty plików PMLZ oraz EPUB są do siebie podobne i możemy wykonać konwersję z formatu PMLZ do EPUB. Po wykonaniu takiej czynności, możemy skorzystać z programów, które obsługują plik EPUB. Być może po konwersji, będzie nam łatwiej wykonać zamierzone czynności.\nPoniżej znajdziesz listę programów, które przekonwertują plik PMLZ do EPUB.\nJak przeprowadzić konwersję PMLZ do EPUB?\nZawsze sprawdź, czy aplikacje domyślnie obsługujące plik PMLZ nie mają wbudowanych możliwości zapisania danych w innym formacie, np. EPUB. Taka sytuacja często ma miejsce i nie ma konieczności pobierania wtedy specjalistycznego oprogramowania.\nKonwertery pliku PMLZ do EPUB\n„Konwersją danych” określamy pewne działania, mające na celu zmianę formatu plików, który przechowuje konkretne informacje, na inny. Konwertowanie danych to nic innego jak zmiana sposobu prezentacji danych dla komputera (dla użytkownika widoczne zmiany to inna końcówka pliku EPUB zamiast PMLZ, czy też możliwość otwarcia pliku w innej aplikacji niż dotychczas, natomiast sama treść pozostaje względnie podobna). Dla komputera natomiast zmienia się cała struktura danego pliku.\nWszystkie dane, z których korzystają komputery są kodowane na wiele różnych sposobów. Prawie każda aplikacja, z której korzystamy na co dzień, posiada swój własny format plików, w którym zapisuje przetwarzane dane. Aby skorzystać z tych samych danych w innym programie, bądź na innym systemie operacyjnym musimy wykonać ich konwersję (w tym przypadku z pliku PMLZ do pliku EPUB). Nawet pliki z tym samym rozszerzeniem (PMLZ) utworzone przez różne wersje aplikacji (nowsze lub starsze) mogą posiadać trochę inne struktury danych. Nawet zmiana bitów z jednego formatu do drugiego (w celu możliwości zastosowania nowych funkcji, lub międzyoperacyjności) jest już konwersją danych.\nKonwersje mogą mieć różny poziom trudności ich wykonania – począwszy od prostych, takich jak zmiana kodowania znaków w pliku tekstowym aż do złożonych i skomplikowanych jak konwertowanie plików dźwiękowych czy grafik (w przypadku plików PMLZ i EPUB mamy do czynienia z konwersją bardziej skomplikowaną).\nAby wykonać tego typu konwersję, zazwyczaj potrzebujemy specjalistycznego oprogramowania. Może się zdarzyć, że konieczne będzie przejście przez procesy pośrednie lub operacje „eksportu” i „importu ”danych. Pobierz jeden z programów, których nazwy znajdziesz na naszej liście, jeżeli uda Ci się wykonać bezpośrednią konwersję danych z pliku PMLZ do EPUB, problem będzie rozwiązany. Jeżeli jednak nie, możesz spróbować znaleźć ścieżkę postępowania z konwersją na format pośredni.\nJeżeli nie znalazłeś programu, który wykona konwersję bezpośrednią, sprawdź, jakie konwersje dla pliku PMLZ są dostępne. Jedną z nich jest na pewno konwersja z PMLZ do EPUB.\nW tym momencie, konwertując najpierw plik PMLZ do EPUB , a następnie EPUB do .NEW twój plik będzie posiadał pożądaną przez Ciebie strukturę.\nMożliwości i kombinacji jest wiele, pamiętaj, aby szczegółowo sprawdzić każdą z nich. Zawsze najprostszym rozwiązaniem jest bezpośrednia konwersja PMLZ do EPUB, jednak nie w każdym przypadku taka jest możliwa, trzeba wtedy szukać najlepszego rozwiązania. Pamiętaj też, aby zawsze wykonać kopię zapasową pliku PMLZ, który konwertujesz. Nigdy nie wiadomo, czy wszystkie operacje przebiegną prawidłowo i czy plik PMLZ nie zostanie uszkodzony. Warto przed taką sytuacją się zabezpieczyć.\nJeśli jest taka konieczność, możesz również spróbować przekonwertować plik PMLZ na format inny, niż EPUB. Lista innych możliwych opcji konwersji:\tPMLZ do MOBI,


COMENIUS - WYJAZDY INDYWIDUALNE MŁODZIEŻY\nJesteś tutaj: Start NASZE PROJEKTY ARCHIWUM COMENIUS - WYJAZDY INDYWIDUALNE MŁODZIEŻY\nOpublikowano: niedziela, 24 kwiecień 2016 17:55\nWyjazdy Indywidualne Uczniów Comeniusa to jedna z akcji programu Comenius. Dzięki niej uczniowie szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych mają szansę spędzenia od 3 do 10 miesięcy za granicą. W tym czasie uczą się w tzw. szkole przyjmującej i mieszkają u zagranicznej rodziny, którą nazywamy rodziną goszczącą.\nUmożliwienie nauki w innych krajach europejskich ma pomóc uczniom lepiej zrozumieć różnorodność kultur i języków europejskich, a do tego uczy samodzielności i innych umiejętności ważnych dla rozwoju osobistego.\nAkcja Wyjazdy Indywidualne Uczniów Comeniusa:\nrozwija trwałą współpracę pomiędzy szkołami oraz wzmacnia europejski wymiar edukacji szkolnej\nwspiera szkoły w uznawaniu nauki odbywanej w szkole partnerskiej za granicą\noferuje specjalne szkolenia dla nauczycieli zaangażowanych w organizację wyjazdów, co umożliwia im dostęp do cennych międzynarodowych treści, a dla uczniów szkolenie przygotowujące ich do pobytu za granicą.\nZespół Szkół Tekstylno – Handlowych jako jedna z dziesięciu szkół w Polsce otrzymała grant na realizację międzynarodowego projektu Comenius – Wyjazdy indywidualne uczniów. Dzięki niemu trzy uczennice z ZSTH: Aleksandra Długosz, Patrycja Pluta i Natalia Hejnosz spędzą we Francji 3 miesiące ( od września do grudnia 2013), ucząc się w partnerskiej szkole w Nantes i mieszkając u rodzin goszczących. To niesamowita i niepowtarzalna szansa dla tych młodych ludzi. Możliwość uczenia się w innej europejskiej szkole będzie z pewnością jednym z najciekawszych doświadczeń w życiu tych trzech uczennic, a poznawanie innego systemu nauczania to ogromna próba z jaką będą musieli się zmierzyć. Nowa szkoła, koledzy, nauczyciele, środowisko, miasto i rodziny, u których będą gościć pomogą uczniom lepiej zrozumieć różnorodność kultur i języków europejskich, a do tego nauczą samodzielności i innych umiejętności ważnych dla rozwoju osobistego.\nZSTH jako jedyna szkoła w regionie oferuje uczniom tak niesamowite możliwości!\nJest to przykład wspaniałej, międzynarodowej współpracy, która już od wielu lat jest kultywowana w Zespole Szkół Tekstylno – Handlowych w Żaganiu i od wielu lat przynosi wymierne, pozytywne efekty.\nPobyt dziewczyn we Francji można śledzić na ich blogach, w zakładkach do tej strony.\nO TYM JAK WARTOŚCIOWY BYŁ TO PROJEKT I JAK WSPANIAŁA BYŁA TO PRZYGODA ŻYCIA DLA PATRYCJI, OLI I NATALII, MOŻECIE PRZECZYTAĆ W ICH SZCZEGÓŁOWYCH SPRAWOZDANIACH\nPREZENTACJA PODSUMOWUJĄCA POBYT WE FRANCJI


Trzeba dookreślić zasady badania trzeźwości pracowników zdalnych - GazetaPrawna.pl\nBrzmienie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wyklucza wyrywkowe czy prewencyjne badania pracowników alkomatem / ShutterStock\nPracodawcy powinni wiedzieć, jak to weryfikować, udowodnić i postępować z zatrudnionym, gdy zachodzi podejrzenie, że pracując np. w miejscu zamieszkania, spożywał alkohol w godzinach pracy.\nW trakcie pracy zdalnej pracownik nie może podejmować czynności, które mogą naruszać szeroko rozumiany stan gotowości do wykonywania pracy o należytej jakości oraz ilości. Pracownika zdalnego obowiązuje taki sam zakaz naruszania zasady trzeźwości jak pracownika pracującego stacjonarnie w zakładzie pracy. Problem polega jednak na tym, że weryfikacja jego trzeźwości, choć teoretycznie możliwa, z braku odpowiednich przepisów jest jednak utrudniona.\nBardziej elastyczna niż telepraca\nPraca na odległość od wielu lat funkcjonuje w ramach polskiego prawa pracy jako telepraca. W ramach telepracy obowiązki pracownicze mogą być wykonywane regularnie poza zakładem pracy, z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Telepraca nie jest jednak rozwiązaniem na tyle elastycznym, aby było możliwe jej zastosowanie na dużą skalę w jednym momencie. A taka potrzeba zaistniała rok temu wraz z wybuchem epidemii. Wobec braku stosownych regulacji ustawodawca szczątkowo uregulował pracę zdalną w art. 3 ust. 1 specustawy o COVID-19. Zgodnie z nim pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę poza miejscem jej stałego wykonywania.\nOd początku wejścia w życie tego przepisu pojawiły się wątpliwości dotyczące sposobu organizacji takiej pracy. Wynikało to m.in. z tego, że praca zdalna została uregulowana poza formalnymi źródłami prawa pracy. Problemem okazał się bardzo ograniczony zakres regulacji oraz brak bezpośredniego odesłania do przepisów prawa pracy. Trzeba jednak podkreślić, że definicja pracy zdalnej odwołuje się do podstawowych pojęć prawa pracy: „pracodawcy”, „pracownika”, „umowy o pracę”. Oznacza to, że nie jest ona formą zatrudnienia z pogranicza stosunku pracy oraz umów prawa cywilnego. Jest to praca realizowana na podstawie stosunku pracy w zmienionym czasowo miejscu jej realizacji w celu przeciwdziałania COVID-19.\nObowiązki takie same\nTo, że praca zdalna jest pracą realizowaną na podstawie stosunku pracy, ma konsekwencję dla pracownika i pracodawcy. Niezależnie od miejsca pracy, nawet gdy jest to prywatny dom lub mieszkanie, co do zasady pracownik powinien przestrzegać tych samych reguł jak na terenie zakładu. Pracownik zdalny tak samo jak osoby zatrudnione w siedzibie pracodawcy ma obowiązek realizowania obowiązków pracowniczych, w tym w szczególności:\nwykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę,\ndbać o dobro pracodawcy, chronić jego mienie oraz zachować w tajemnicy informacje, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę,\nwykonywać pracę zgodnie z przepisami oraz zasadami bhp.\nPraca zdalna nie podlega jednak takiemu nadzorowi, jak ta wykonywana w zakładzie pracy, wymaga więc większej samodyscypliny pracownika. Jej brak sprzyja niekiedy pewnemu rozluźnieniu. Jednak wykonywanie obowiązków z miejsca zamieszkania pracownika nie oznacza, że zatrudniony w sposób swobodny może dysponować swoim czasem, o ile tylko praca jest wykonana. Praca zdalna, podobnie jak każda inna organizacja pracy, powinna odbywać się w bezpiecznych warunkach oraz w stanie gotowości psychicznej i fizycznej do jej realizacji. Z gotowością do wykonywania pracy wiąże się wspomniany na wstępie pracowniczy obowiązek zachowania trzeźwości.\nTrzeba podkreślić, że stawienie się pracownika w miejscu wykonywania pracy pod wpływem alkoholu wyklucza zarówno możliwości świadczenia przez niego pracy, jak i też pozostawania w gotowości do jej świadczenia. Powyższa zasada, której źródłem jest wyrok Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2000 r., sygn. akt I PKN 586/99, ma zastosowanie niezależnie od miejsca wykonywania pracy. Dotyczy więc także pracowników zdalnych, bez względu na to, że w ich przypadku stwierdzenie niedyspozycji związanej z naruszeniem zasady trzeźwości w miejscu pracy jest znacznie utrudnione.\nPracownik zdalny nie ma prawa ani przystąpić do pracy, będąc pod wpływem alkoholu, ani spożywać go w trakcie pracy, w tym w czasie przerw wliczanych do czasu pracy, tj. pięciominutowej przerwy związanej z pracą przed monitorem ekranowym po każdej godzinie pracy przy obsłudze monitora ekranowego oraz 15-minutowej przerwy przysługującej w sytuacji, gdy dobowy wymiar czasu pracy pracownika wynosi co najmniej sześć godzin.\nPodstawowym źródłem przepisów związanych z pracowniczym obowiązkiem naruszenia trzeźwości jest ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z przywołanej ustawy wynika zakaz wnoszenia napojów alkoholowych m.in. na teren zakładów pracy. Oczywiście nie można uznać, że mieszkanie, w którym zorganizowane jest stanowisko pracy pracownika zdalnego, jest terenem zakładu. Tym samym nie można wymagać, aby z mieszkania, czy nawet z pomieszczenia, w którym zorganizowana jest praca zdalna, zniknęła każda butelka napoju alkoholowego potencjalnie nadającego się do spożycia.\nDo pracowniczego obowiązku zachowania trzeźwości odnoszą się również przepisy regulujące pracowniczą odpowiedzialność porządkową. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na art. 108 par. 2 kodeksu pracy, zgodnie z którym za nieprzestrzeganie przez pracownika przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy lub przepisów przeciwpożarowych, opuszczenie pracy bez usprawiedliwienia, stawienie się do pracy w stanie nietrzeźwości lub spożywanie alkoholu w czasie pracy pracodawca może stosować karę pieniężną.\nPrzepisy dotyczące pracowniczego obowiązku zachowania trzeźwości mają zastosowanie do pracowników wykonujących pracę zdalną. Zastosowanie mają również podstawowe pojęcia, takie jak „stan po użyciu alkoholu” oraz „stan nietrzeźwości”.\nW przypadku pracy zdalnej zastosowanie mają również podstawowe pojęcia, takie jak „stan po użyciu alkoholu” oraz „stan nietrzeźwości”. Zgodnie z obowiązującymi przepisami stan po użyciu alkoholu oznacza sytuację, w której zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do stężenia we krwi od 0,2 proc. do 0,5 proc. alkoholu lub obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm sześc. Natomiast stan nietrzeźwości ma miejsce, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do stężenia we krwi powyżej 0,5 proc. alkoholu albo obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm sześc.\nPodstawową trudnością związaną z ewentualnym egzekwowaniem od pracownika zdalnego obowiązku zachowania trzeźwości jest proces weryfikacji stanu pracownika. W sytuacji gdy pracodawca zadzwoni do pracownika zdalnego i usłyszy przez telefon bełkotliwą mowę lub gdy podczas wideokonferencji dodatkowo pracownik będzie przejawiał niekonwencjonalne, nietypowe dla siebie zachowania, można podejrzewać, że obowiązek zachowania trzeźwości został naruszony. Trudno jednak mówić wówczas o absolutnej pewności.\nPonieważ weryfikacja stanu trzeźwości jest możliwa na żądanie pracodawcy, osoby przez niego upoważnionej, jak również samego pracownika, to teoretycznie istnieje możliwość zweryfikowania stanu trzeźwości pracownika zdalnego. Przepisy dotyczące weryfikacji stanu trzeźwości nie ograniczają bowiem możliwości weryfikacji trzeźwości wyłącznie do sytuacji mających miejsce na terenie zakładu pracy, również w okresie epidemii COVID-19.\nWeryfikacja stanu trzeźwości powinna być jednak ostatecznością, uwzględniając cel pracy zdalnej, jakim jest przeciwdziałanie COVID-19, oraz to, że badanie stanu trzeźwości przeprowadza uprawniony organ powołany do ochrony porządku publicznego, [stanowisko] a miejsce pracy zdalnej, jakim jest mieszkanie lub dom pracownika, chronione jest prawem do prywatności.\nStanowisko Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 27 czerwca 2019 r. w sprawie możliwości badania trzeźwości pracowników\nW obecnym stanie prawnym pracodawcy nie mogą samodzielnie prowadzić kontroli stanu trzeźwości pracowników, w tym kontroli wyrywkowych. Dodany art. 224b Kodeksu pracy, który obowiązuje od 4 maja 2019 r., określa, że tzw. dane szczególnych kategorii, w tym o zdrowiu, pracodawca może przetwarzać, gdy pracownik bądź kandydat do pracy wyrazi na to zgodę i z własnej inicjatywy przekaże takie dane. A w opinii UODO wiedza o tym, czy ktoś jest nietrzeźwy, jest informacją o stanie zdrowia. Przywołany przepis Kodeksu pracy jednak w ogóle nie ma związku z badaniem pracowników alkomatem przez pracodawcę. Z kolei okoliczności i zasady, na jakich można przeprowadzić badanie trzeźwości pracownika, określa art. 17 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przeciwdziałaniu alkoholizmowi.\nPodkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, dopiero gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pracownik stawił się do pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie wykonywania obowiązków służbowych, to kierownik zakładu pracy lub osoba przez niego upoważniona mają obowiązek niedopuszczenia takiej osoby do pracy. W takiej sytuacji pracodawca w ogóle nie musi np. wzywać policji, by zbadała alkomatem pracownika. Samo uzasadnione podejrzenie, że dana osoba jest pod wpływem alkoholu jest wystarczające, by nie dopuścić jej do pracy. Dlatego też badanie alkomatem może być zainicjowane przez pracownika, np. w odpowiedzi na zarzut, że jest pod wpływem.\n• formy monitorowania pracy pracowników, o której mowa w art. 223 par. 4 Kodeksu pracy,\nBiorąc pod uwagę upowszechnienie się pracy na odległość ‒ zarówno telepracy, jak i pracy zdalnej ‒ niezbędne wydaje się uzupełnienie obowiązującego stanu prawnego o dokładne uregulowanie, na jakich zasadach można weryfikować trzeźwość, w sytuacji gdy praca jest wykonywana w miejscu zamieszkania, lub jak w inny sposób postępować z pracownikiem, w stosunku do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie naruszenia obowiązku zachowania trzeźwości.\nSebastianm Kryczka, prawnik, ekspert prawa pracy oraz kontroli jego przestrzegania\n• art. 223, art. 224b, art. 100, art. 108 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1320)\n• art. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842; ost.zm. Dz.U. z 2021 r. poz. 694; specustawa o COVID-19)\n• art. 17 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 1982 r. nr 35 poz. 230; ost.zm. Dz.U. z 2021 r. poz. 694)\nalkohol alkomat praca zdalna zatrudnienie pracownicy


Bepanthen / Dexpanthenolum (00304) - rejestr leków - skład, opinie, działanie\nRejestr leków » Skład, działanie i opinie » Bepanthen / Dexpanthenolum (00304)\nProdukt leczniczy Bepanthen (Dexpanthenolum). Występuje w formie: krem. Jego skład : Dexpanthenolum. Podmiotem odpowiedzialnym jest Bayer Sp. z o.o.. Produkt został zarejestrowany (procedura rejestracji: NAR) oraz posiada zezwolenie na sprzedaż ważne do: Bezterminowy.\nZezwolenie nr: 00304\nOvestin / Estriolum (185/10)\nQarziba / Dinutuximabum beta ()\nForthyron Flavoured / Levothyroxinum natricum (2223)\nAminoplasmal B. Braun 10% / Produkt złożony (22232)\nStarazolin / Tetryzolini hydrochloridum (00331)\nRupafin 10 mg / Rupatadinum (14244)\nPalonosetron Accord / Palonosetroni hydrochloridum ()


„Sex Education“ - zwiastun 3 sezonu. Kogo zagra Jemime Kirke, gwiazda serualu "Dziewczyny"? - Radio ZET\n„Sex Education“ powraca. Hit Netflixa otrzymał właśnie nowy zwiastun, stylizowany na reklamę telewizyjną, zachęcającą uczniów do rozpoczęcia roku szkolnego w placówce edukacyjnej Moordale High. Czego dowiedzieliśmy się z nowego materiału? Kogo zagra Jemima Kirke, gwiazda serialu „Dziewczyny”?\n„ Sex Education” to jeden z największych hitów platformy streamingowej Netflix. Produkcja, która zadebiutowała w 2019 roku, cieszy się ogromną popularnością wśród widzów serwisu. Właśnie do nich skierowany jest nowy zwiastun 3. sezonu produkcji. Klip wideo, stylizowany na reklamę telewizyjną szkoły, przedstawia nam nową bohaterkę, która dołączy do obsady.\n„Sex Education”, sezon 3 – kogo zagra gwiazda „Dziewczyn”?\nJemima Kirke, najlepiej znana z roli Jessy w serialu HBO „Dziewczyny”, dołączyła do obsady 3. sezonu. Z materiału promocyjnego dowiadujemy się, że 36-letnia aktorka ma wcielić się w rolę nowej dyrektorki szkoły, która ma wprowadzić porządek po chaotycznym stylu zarządzania stosowanym przez dyrektora Michaela Groffa, odsuniętego obecnie ze stanowiska. Jej krótkie interakcje ze starymi i nowymi uczniami w klipie promocyjnym, już zapowiadają że bohaterka może wprowadzić sporo zamieszania w życiu głównych bohaterów.\nMateriał promocyjny prezentuje się następująco:\n„Sex Education”, sezon 3 – obsada i ekipa\n3. sezon powstał pod okiem twórczyni seriali i showrunnerki Laurie Nunn, a do swoich ról powrócili Asa Butterfield, Gillian Anderson, Emma Mackey, Ncuti Gatwa, Connor Swindells, Aimee Lou Wood, George Robinson i Alistair Petrie.\nW nowym sezonie dostaniemy też całkiem pokaźnego zestawu nowych postaci. Wśród nowych nabytków serii znaleźli się m.in. Jemima Kirke, Dua Saleh, czy sam Jason Isaacs, najlepiej znany z roli Lucjusza Malfoya w serii filmów o przygodach Harry’ego Pottera.\nPremiera nowych odcinków serialu przewidziana jest na 17 września na platformie Netflix.\nSex education zwiastun Netflix seriale Netflix serial


Donosem i pałką. Z działań Służby Bezpieczeństwa na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim w latach 1956 – 1980 - publikacja w formacie pdf, epub i mobi - Publikacje - Pamięć.pl - portal edukacyjny IPN\n23 września 1939 roku do obozu koncentracyjnego Ravensbrück przybył pierwszy transport Polek.\n22 września 1939 roku Armia Czerwona zajęła Lwów. Oficerowie Wojska Polskiego broniący miasta, pomimo radzieckich obietnic zwolnienia i umożliwienia wyjazdu za granicę, zostali wzięci do niewoli, osadzeni w obozach jenieckich, a następnie zamordowani.\nDonosem i pałką. Z działań Służby Bezpieczeństwa na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim w latach 1956 – 1980 - publikacja w formacie pdf, epub i mobi\n15 lipca 2019 r. minęło 60 lat od dnia, kiedy w Zagórzu, niewielkiej miejscowości w Zagłębiu Dąbrowskim (obecnie dzielnicy Sosnowca), doszło do detonacji ładunku wybuchowego.\nOfiar nie było – eksplozja miała stanowić przestrogę dla I sekretarza Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Władysława Gomułki oraz Sekretarza Generalnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego Nikity Chruszczowa, którzy w towarzystwie Edwarda Gierka, miejscowego przywódcy PZPR, i świty oficjeli tego właśnie dnia wybrali się w objazd po województwie katowickim.\nO wybuchu w Zagórzu oraz innych wydarzeniach, które w latach PRL rozwiązywała katowicka Służba Bezpieczeństwa można poczytać w popularnonaukowym tomie „Donosem i pałką. Z działań Służby Bezpieczeństwa na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim w latach 1956 – 1980”, pod red. Adama Dziuby, wydanym przez IPN w Katowicach w 2008 r.\nMimo wszystkich przygotowań i pełnej mobilizacji aparatu bezpieczeństwa zdarzyła się jednak rzecz nieoczekiwana i bardzo przykra dla organizatorów wizyty Chruszczowa. Na trasie przejazdu, w Zagórzu (obecnie dzielnica Sosnowca), detonowała bomba. Fakt ten najbardziej dotknął zapewne Gierka, bo nie dość, że do eksplozji doszło w województwie, którego był „gospodarzem”, to do tego w miejscowości, gdzie zamieszkała jego matka (przed wojną na krótko przebywał w niej też on sam). Detonacja nastąpiła o godzinie 14.30 przy prawie pustej jeszcze drodze, na godzinę przed planowanym, a trzy przed rzeczywistym, przejazdem, kolumny samochodów z dostojnikami (goście mieli dwugodzinne opóźnienie z powodu przewlekłych ceremonii powitalnych na trasie).\nDo wybuchu doszło w koronie drzewa przy ul. Armii Czerwonej, w odległości około 100 metrów od posterunku MO. Drzewo zostało rozszarpane, cześć konarów odpadła, a w pobliskich domach wyleciały szyby. Odłamkiem w nogę został lekko zraniony jeden z porządkowych na trasie przejazdu. W opublikowanych po latach wspomnieniach, ówczesny Komendant Wojewódzki MO w Katowicach Franciszek Szlachcic stwierdził, że celem zamachowca stała się wysłana przodem, niejako „na wabia” kolumna samochodów pozorujących przejazd dostojników. Szlachcic, kreujący się na „superglinę”, chciał w ten sposób podkreślić profesjonalizm podległych mu służb, które nawet do ewentualności wybuchu bomby na trasie były dobrze przygotowane. Źródła jednak milczą na temat poprzedzającej Chruszczowa i jego świtę specjalnej grupy pojazdów. Wypada zatem to im dać wiarę, że przy szosie w momencie detonacji było razem kilkunastu gapiów i porządkowych.\nDonosem i pałką. Z działań Służby Bezpieczeństwa na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim w latach 1956 – 1980, red. Adam Dziuba (epub)\nDonosem i pałką. Z działań Służby Bezpieczeństwa na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim w latach 1956 – 1980, red. Adam Dziuba (mobi)\nDonosem i pałką. Z działań Służby Bezpieczeństwa na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim w latach 1956 – 1980, red. Adam Dziuba (pdf)\nLiczba wejść: 10565, od Data publikacji 11.07.2019


Lubelskie na chwilę lub na dłużej\nZapraszamy do obejrzenia spotu wizerunkowego województwa lubelskiego "Lubelskie - na chwile lub na dłużej". Film wyświetlany jest przez największe stacje telewizyjne TVP1, TVP2, tvn, POLSAT.\n27 września 2013 roku obchodzimy Światowy Dzień Turystyki. Święto zostało ustanowione w 1979 roku, z inicjatywy Światowej Organizacji Turystyki. Celem tego dnia jest podniesienie świadomości natemat roli, jaka odgrywa turystyka we współczesnym świecie, zarówno w aspekcie kulturowym, politycznym i gospodarczym. Tegoroczne hasło : "Turystyka i Woda- ochrona naszej wspólnej przyszłości".\nNa chełmskim rynku wydawniczym ukazał się nowy album pt. "Chełm w fotografii 3D" autorstwa Pawła Klajnerta. Nowością jest zamieszczenie zdjęć 3 D, które można zobaczyć dzięki okularom dołaczonym do albumu.\nAlbum zakupić można m.in. w Informacji Turystycznej, ul. Lubelska 63\nChełmska kronika fotograficzna\nMuzeum Ziemi Chełmskiej im. Wiktora Ambroziewicza w Chełmie prowadzi prace przygotowawcze do wystawy, prezentującej Chełm w latach 1944-1989: przemiany miasta i w życiu mieszkańców, rozwój urbanistyczny i przemysłowy, przekształcenia administracyjne, wydarzenia polityczne, kulturalne i oświatowe oraz społeczną aktywność mieszkańców.\nAutorzy zapraszają chełmian do współtworzenia wystawy poprzez udostępnianie do ekspozycji i publikacji fotografii oraz pamiątek rodzinnych z tego okresu, będących ilustracją życia miejscowej społeczności.\nMateriały do ekspozycji muzealnej – wyjątkowej w swym charakterze lekcji żywych dziejów Chełma – gromadzone będą przez Muzeum do 31 marca 2014 r.\nKontakt z pracownikami muzeum w Chełmie: Beata Pradun, Beata Mojska-Zając, Magdalena Mąka – ul. Lubelska 57, tel. 82 565 47 34\nPozycje :: 55 - 63 z 102


Nawóz do róż 0,5l BIOPON w sklepmrowka.pl\nNawóz do róż 0,5l BI …\nKod produktu: 470691\nŻelowy nawóz do róż to wygodny sposób na zadbanie o rośliny. Zawiera kompleks cennych składników:\nBiopon to marka ciesząca się doskonałą jakością produktów. Nawóz mineralny do róż zapewnia wszystkie składniki w odpowiednich ilościach, dzięki którym kwiaty stają się obfitsze i piękniej wybarwione, a sama roślina znacznie szybciej rośnie. Nowoczesna, żelowa formuła sprawia, że produkt ten jest bardzo wydajny oraz łatwo przyswajalny. Poręczne opakowanie sprawia, że można wygodnie dozować, bez rozlewania.\nNawóz do róż Biopon to półlitrowe opakowanie, które po rozpuszczeniu daje aż 140 litrów gotowego produktu.\nNawóz do róż 0,5l BIOPON opinie


Treść orzeczenia I ACa 344/15 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nI ACa 344/15 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Apelacyjny w Szczecinie z 2015-09-17\nSygn. akt I ACa 344/15\nsprawy z powództwa T. Z. i W. S.\nz dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I C 2806/13\nII. zasądza od pozwanego M. S. na rzecz powoda T. Z. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym;\nIII. zasądza od pozwanego M. S. na rzecz powoda W. S. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.\nPowód T. Z. 6 lutego 2013 wniósł pozew przeciwko M. S. o zapłatę kwotę 400.000 zł z ustawowymi odsetkami od 7 luty 2011 oraz z kosztami postępowania według norm przepisanych. Roszczenie swoje wywodził z umowy z 2 lutego 2011, mocą której sprzedał pozwanemu 300 udziałów w spółce z ograniczona odpowiedzialnością (...) za cenę 400.000 zł.\nW dniu 12 kwietnia 2013 Sąd Okręgowy wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.\nPozwany M. S. w sprzeciwie od tego nakazu wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz obciążenie powoda kosztami procesu według norm przepisanych . Podniósł, że w dniu podpisania umowy strony zawarły do niej aneks, z którego (§ 4 ust.3) wynika, że powód zrzekł się wszelkich roszczeń względem pozwanego wynikających z zawartej przez strony umowy, w tym roszczenia pieniężnego dochodzonego w niniejszym postępowaniu. Nadto strony dokonały zmiany rodzaju wierzytelności przysługującej powodowi w przypadku braku płatności przez pozwanego w terminie do 31 grudnia 2012 r., w wierzytelność o przeniesienie własności udziałów w spółce. Powyższa czynność dokonana przez strony jest zbliżona do zastrzeżenia własności o jakim mowa w art. 589 kc, z tą różnicą że w niniejszej sprawie przeniesienie własności nastąpiło pod warunkiem . Z uwagi na brak istnienia roszczenia o zapłatę przysługującego powodowi powództwo powinno zostać oddalone w całości. Pozwany uwolnił się z obowiązku zapłaty ceny za udziały z uwagi na dobrowolne podjęcie czynności mających na celu przeniesieni własności udziałów na powoda. Pozwany podkreślił nadto, że wysokość ewentualnego roszczenia została błędnie określona przez powoda - zgodnie z § 4 ust. 1 umowy w brzmieniu nadanym aneksem cena sprzedaży została ustalona przez strony na kwotę 200.000 zł. Wprowadzenie zmiany ceny podyktowane zostało dużą dysproporcją pomiędzy nominalną wartością udziałów, która wynosiła 15.000 zł, a wartością sprzedaży, która pierwotnie została określona na 400.000 zł. Pozwany zakwestionował też termin naliczania ewentualnych odsetek gdyż termin zapłaty został określony przez strony na 31.12.2012 r.\nPowód W. S. w dniu 7 czerwca 2013 złożył pozew przeciwko M. S. o zapłatę kwoty 200.000 zł z ustawowymi odsetkami od 7 lutego 2011 oraz z kosztami postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał , że 2 lutego 2011 strony zawarły umowę, mocą której powód sprzedał pozwanemu 150 udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (...), cenę 200.000zł. Pozwany nie uiścił ceny w terminie, nie odpowiedział na wezwanie do zapłaty.\nSąd Okręgowy 8 lipca 2013 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym .\nPozwany M. S. w sprzeciwie od tego nakazu wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasadzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych . Podał, że strony zawarły aneks do umowy z 2 lutego 2011, z którego (§ 4 ust. 3) wynika, że powód zrzekła się wszelkich roszczeń względem pozwanego wynikających z zawartej przez strony umowy, w tym roszczenia pieniężnego dochodzonego w niniejszym postępowaniu. Poprzez dodanie ustępu 3 strony dokonały zmiany rodzaju wierzytelności przysługującej powodowi w przypadku braku płatności przez pozwanego w terminie do 31 grudnia 2012. Wierzytelność o zapłatę została zamieniona w wierzytelność o przeniesienie własności udziałów w spółce. Powyższa czynność dokonana przez strony jest zbliżona do zastrzeżenia własności o jakim mowa w art.589 kc, z tą różnicą że w niniejszej sprawie przeniesienie własności nastąpiło pod warunkiem. Podniósł też, że z uwagi na brak istnienia roszczenia o zapłatę przysługującego powodowi powództwo powinno zostać oddalone w całości. Ponadto wskazał, że uwolnił się z obowiązku zapłaty ceny za udziały z uwagi na dobrowolne podjęcie czynności mających na celu przeniesieni własności udziałów na powoda, wobec czego powodowi nie przysługuje względem pozwanego roszczenie o zapłatę. Podniósł też, że wysokość dochodzonego roszczenia została określona błędnie, a ewentualne odsetki powinny być liczone od dnia 1 stycznia 2013 r.\nW dniu 9 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy połączył sprawę z powództwa W. S. (I C 3795/13) ze sprawą z powództwa T. Z. (I C 2806 /13) do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia pod sygnaturą I C 2806/13 ( k- 61 akt sprawy I C 3795/13 ) .\nNa rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. pełnomocnik powoda T. Z. cofnął pozew, co do odsetek za okres od 7 lutego 2011 do 31 grudnia 2012 r. (k.99) i w tym zakresie zrzekł się roszczenia na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2014 r. Na tej samej rozprawie pełnomocnik powoda W. S. cofnął pozew, co do odsetek za okres od 7 lutego 2011 do 1 stycznia 2013 r. i w tym zakresie zrzekł się roszczenia ( k. 210 ).\nWyrokiem z 11 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim:\n- umorzył postępowanie w sprawie z powództwa T. Z. w zakresie odsetek ustawowych za okres od 7.02.2011 r. do 31.12.2012 r., a w sprawie z powództwa W. S. w zakresie odsetek ustawowych za okres od 7.02.2011 r. do 1.01.2013 r. (punkty 1 i 2);\n- zasądził od pozwanego M. S. na rzecz powoda T. Z. kwotę 400.000 zł z ustawowymi odsetkami od 1.01.2013 r. (pkt 3);\n- zasądził od pozwanego M. S. na rzecz powoda W. S. kwotę 200.000 zł z ustawowymi odsetkami od 02.01.2013 r. (pkt 4);\n- zasądził od pozwanego M. S. na rzecz każdego z powodów kwoty po 8.217 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (punkty 5 i 6);\n- nakazał ściągnąć od pozwanego M. S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim, tytułem opłat sądowych, kwotę 19.000 zł w sprawie z powództwa T. Z. oraz kwotę 5.000 zł w sprawie z powództwa W. S. (punkty 7 i 8).\nSąd ten ustalił, że T. Z. i W. S. byli udziałowcami spółki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.. W 2010 roku posiadali - T. Z. 300 udziałów tej spółki, a W. S. 150 udziałów.\nJ. J. (1) i jego żona B. J. byli również udziałowcami spółki (...). Umowa tej Spółki stanowiła, że na zbycie udziałów osobie nie będącej udziałowcem spółki wymagana jest zgoda zgromadzenia wspólników (§10). W dniu 6 lutego 2006 została podjęta uchwała zgromadzenia wspólników zezwalająca J. J. (1) na zbycie 150 udziałów .\nM. S. prowadził rozmowy z udziałowcami spółki (...) w celu było nabycie pakietu większościowego. Zainteresowanymi zbyciem udziałów byli m. in. J. J. (1), B. J., A. G., T. Z., którego reprezentował ojciec J. Z., W. S. i W. W..\nW dniu 22 listopada 2010 M. S. zawarł z J. J. (1) umowę sprzedaży 150 udziałów w spółce z ograniczona odpowiedzialnością, w której\nsprzedający oświadczył, iż uzyskał zgodę na zbycie udziałów osobie nie będącej wspólnikiem spółki uchwałą zgromadzenia wspólników z dnia 6 listopada 2006.Strony tej umowy postanowiły, że własność udziałów przechodzi na kupującego z chwilą zawarcia umowy; ustaliły cenę sprzedaży udziałów na kwotę 500.000 zł i postanowiły, że cena ta zostanie zapłacona w terminie 3 dni od zawarcia umowy oraz że wszelkie zmiany umowy dla swej ważności wymagają formy pisemnej z podpisem notarialnie poświadczonym . Do umowy sporządzono aneks, w którym zapisano, że zmianie ulega paragraf 4 umowy i otrzymuje on nowe brzmienie. W aneksie tym strony ustaliły przesunięcie terminu zapłaty do 31 grudnia 2012. Strony umówiły się , że ich tajemnicą pozostanie, że pieniądze nie zostaną zapłacone w ciągu trzech dni jak zapisano w umowie, którą okażą w spółce albowiem pozwany chciał wobec spółki wyglądać na poważnego inwestora i zachęcić kolejnych wspólników na zbycie mu udziałów wizją szybkiego uzyskania gotówki.\nM. S. został wpisany do księgi udziałowców , spółka zgłosiła go jako nowego wspólnika sądowi rejestrowemu i został wpisany do KRS , gdzie nadal figuruje.\nW dniu 2 lutego 2011r. B. J. z mężem J. J. (1), T. Z. z ojcem J. Z., W. W., A. G., W. S. pojechali do P., wybranej przez pozwanego kancelarii notarialnej notariusza W. K., celem podpisania umów sprzedaży udziałów w spółce. Tego dnia m. in. T. Z. i W. S. zawarli z M. S. umowę sprzedaży udziałów w spółce z ograniczona odpowiedzialnością.\nW umowie zawartej przez T. Z. powód oświadczył, że posiada łącznie 300 udziałów w spółce (...) (§1). Strony tej umowy oświadczyły, że sprzedający udziały te sprzedaje kupującemu, a ich własność przechodzi na kupującego z chwilą zawarcia umowy (§3). Strony ustaliły cenę sprzedaży udziałów na kwotę 400.000 zł i postanowiły, że cena ta zostanie zapłacona w terminie 3 dni od zawarcia umowy (§4). Strony postanowiły też, że wszelkie zmiany umowy dla swej ważności wymagają formy pisemnej z podpisem notarialnie poświadczonym (§ 7) . Do umowy sporządzono aneks z tego samego dnia, w którym zapisano, że zmianie ulega paragraf 4 umowy i otrzymuje on nowe brzmienie. W aneksie tym strony ustaliły przesunięcie terminu zapłaty do 31 grudnia 2012. Wskazały, iż cenę sprzedaży udziałów strony ustalają na łączną kwotę 400.000 zł, przy czym omyłkowo słownie cenę przy kwocie 400.000 zł wpisano jako „ dwieście tysięcy”. Strony umówiły się, że ich tajemnicą pozostanie, że pieniądze nie zostaną zapłacone w ciągu trzech dni jak zapisano w umowie, którą okażą w spółce albowiem pozwany chciał wobec spółki wyglądać na poważnego inwestora i zachęcić kolejnych wspólników na zbycie mu udziałów wizją szybkiego uzyskania gotówki.\nSąd Okręgowy przytoczył w całości paragraf 1 aneksu, podając, że brzmi on:\n„ paragraf 4 otrzymuje brzmienie :\n1. Cenę sprzedaży udziałów strony ustalają na kwotę 400.000 ( słownie dwieście tysięcy ) złotych\n2. Cena sprzedaży określona w punkcie poprzedzającym zostanie zapłacona w terminie do 31.12. 2012 roku, gotówką bądź przelewem na rachunek bankowy sprzedającego. Przedłużenie terminu wskazanego w zdaniu poprzedzającym wymaga formy pisemnej z notarialnie poświadczonym podpisem .\n3. Kupujący może uwolnić się od zapłaty ceny przenosząc na sprzedającego udziały określone w paragrafie 1 ustęp 3 przedmiotowej umowy. Sprzedający zrzeka się równocześnie dochodzenia jakichkolwiek roszczeń w stosunku do kupującego a wynikających z zawartej pomiędzy stronami umowy. W przypadku nabycia przez kupującego pakietu większościowego traci on prawo wskazane w zdaniu pierwszym powyżej”.\nW umowie zawartej z W. S. powód oświadczył, że posiada łącznie 150 udziałów w spółce (...) (§1). Strony tej umowy oświadczyły, że sprzedający udziały te sprzedaje kupującemu, a ich własność przechodzi na kupującego z chwilą zawarcia umowy (§3). Cenę sprzedaży udziałów strony ustaliły na kwotę 200.000 zł i postanowiły, że zostanie ona zapłacona w terminie 3 dni od zawarcia umowy (§4) oraz że wszelkie zmiany umowy dla swej ważności wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności (§7). Do tej umowy także sporządzono w tym samym dniu aneks, w których zapisano, że zmianie ulega paragraf 4 umowy i otrzymuje on nowe brzmienie. W aneksie tym strony umowy ustaliły przesunięcie terminu zapłaty do 31 grudnia 2012 r.\nSąd również przytoczył pełne brzmienie paragrafu 1aneksu, w myśl którego:\n4. Cenę sprzedaży udziałów strony ustalają na kwotę 200.000 ( słownie dwieście tysięcy ) złotych\n5. Cena sprzedaży określona w punkcie poprzedzającym zostanie zapłacona w terminie do 31.12. 2012 roku, gotówką bądź przelewem na rachunek bankowy sprzedającego. Przedłużenie terminu wskazanego w zdaniu poprzedzającym może nastąpić za zgodnym pisemnym oświadczeniem stron.\n6. Kupujący może uwolnić się od zapłaty ceny przenosząc na sprzedającego udziały określone w paragrafie 1 ustęp 3 przedmiotowej umowy. Sprzedający zrzeka się równocześnie dochodzenia jakichkolwiek roszczeń w stosunku do kupującego a wynikających z zawartej pomiędzy stronami umowy. W przypadku nabycia przez kupującego pakietu większościowego traci on prawo wskazane w zdaniu pierwszym.”\nZ dalszych ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że umowy z 2 lutego 2011 zawarte przez M. S. z W. S., T. Z., B. J., W. W., A. G. sporządzone zostały według tego samego wzoru, podobnie jak podpisywane jednocześnie aneksy do tych umów. Umowy te i aneksy były podpisywane w kancelarii wieczorem, gdy powodowie byli już zmęczeni. O konieczności podpisania aneksów strony dowiedziały się dopiero na spotkaniu w kancelarii. Aneks zawarty z W. W. wyjątkowo zawierał datę płatności ceny za udziały do listopada 2012 r. .\nStrony ww. umów umówiły się, że ich tajemnicą pozostanie, że pieniądze nie zostaną zapłacone w ciągu trzech dni jak zapisano w umowie, którą okażą w spółce albowiem pozwany chciał wobec spółki wyglądać na poważnego inwestora i zachęcić kolejnych wspólników na zbycie mu udziałów wizją szybkiego uzyskania gotówki.\nM. S. nie nabył większościowego pakietu udziałów.\nPrzed upływem terminu zapłaty, nie podnosił wobec powodów żadnych zarzutów co do ważności zawartych z nimi umów, nie sygnalizował, że nie zapłaci umówionych cen. Nigdy nie złożył oświadczenia o odstąpieniu od umów, ani o uchyleniu się od skutków złożonego oświadczenia woli.\nPismem z 16 stycznia 2013 pełnomocnik T. Z. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 400.000 zł z tytułu ustalonej w umowie z 2 lutego2011 r. ceny sprzedaży udziałów w spółce (...). W dniu 6 lutego 2013 T. Z. złożył pozew o zapłatę, a w dniu 6 maja 2013 r. pozwany otrzymał nakazy zapłaty.\nPismem z 20 maja 2013 pozwany wezwał T. Z. do stawienia się w dniu 28 maja 2013 r. w kancelarii notarialnej celem sporządzenia umowy darowizny ewentualnie zwrotnego przeniesienia udziałów.\nPismem z 16 stycznia 2013 pełnomocnik W. S. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 200.000 zł z tytułu ustalonej w umowie z 2 lutego 2011 r. ceny sprzedaży udziałów w spółce (...). W dniu 8 maja 2013 r. W. S. wystosował do pozwanego kolejne pismo w sprawie zbycia udziałów, na które nie uzyskał odpowiedzi. W dniu 6 lutego 2013 r. W. S. złożył pozew przeciwko M. S. w sprawie sygn. I Nc 14/13, pozew w tej sprawie został zwrócony zarządzeniem z 29 kwietnia 2013 r. W dniu 7 czerwca 2013 r. W. S. złożył ponownie pozew o zapłatę, a w dniu 5 sierpnia 2013 r. pozwany otrzymał nakaz zapłaty .\nW ocenie Sądu orzekającego w pierwszej instancji powództwa okazały się uzasadnione w całości, w zakresie którego nie dotyczy umorzenie postępowania. Sąd podając, że spór w niniejszych sprawach dotyczył ustalenia podstaw i zakresu odpowiedzialności finansowej pozwanego względem powodów, interpretacji umów zawartych między stronami i aneksów do tych umów oraz okoliczności dotyczących realizacji tych umów, wskazał że obrót udziałami w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością jest swobodny, aczkolwiek umowa spółki może wprowadzać ograniczenia. Zbycie udziału powinno być dokonane w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi (art. 180 ksh); zbycie udziału – w myśl art. 182 § 1 ksh - umowa spółki może uzależnić od zgody spółki albo w inny sposób ograniczyć. Z umowy spółki (...) wynika, że na zbycie udziałów potrzebna jest zgoda zgromadzenia wspólników – dodać przy tym należy, że choć Sąd pierwszej instancji prawidłowo w ustaleniach przytoczył pełne brzmienie paragrafu 10 umowy spółki – to w rozważaniach pominął, że zgodnie z umową spółki (...) zgody zgromadzenia wspólników wymaga zbycie udziałów osobom nie będącym wspólnikami (k.80v.). Sąd Okręgowy wskazał nadto, że z informacji z KRS złożonej przez pozwanego do akt, wynika że zapis ten nie był zmieniany.\nZarzut pozwanego, że nigdy nie była udzielona powodowi zgoda na zbycie udziałów Sąd Okręgowy uznał za spóźniony i bezpodstawny. Sąd wskazał przy tym, że przejście udziału jest skuteczne wobec spółki od chwili, gdy spółka otrzyma od jednego z zainteresowanych zawiadomienie o tym wraz z dowodem dokonania czynności (art.187ksh) oraz że na zarządzie spoczywa obowiązek oceny czy zmiana wspólnika w istocie zaszła i dokonać oceny przedstawionego mu dowodu przejścia udziałów . Sąd zwrócił uwagę, że pozwany nie podnosił, że zarząd odmówił mu wpisania do księgi udziałów, że pozwany jest wpisany do KRS jako jej wspólnik, że złożona do sprawy uchwała Zgromadzenia Wspólników (...) Spółki z o.o. z siedzibą w G. z dnia 6 listopada 2006 r. (k. 185) potwierdza, iż J. J. (1) i A. G. otrzymali wymaganą zgodę na zbycie udziałów spółki i następnie wykorzystując tę zgodę zbyli udziały. W ocenie Sądu Okręgowego zarzut bezskuteczności zbycia przez powoda udziałów z powodu braku zgody spółki został podniesiony przez pozwanego tylko na potrzeby niniejszego procesu, nie w sprzeciwie, a dopiero w kolejnym piśmie procesowym pozwanego, podczas gdy nie było żadnych przeszkód aby zarzut ten podnieść w sprzeciwie (art. 503§1kpc). Sąd dodał też, że od daty zawarcia umowy z powodami do terminu płatności określonego w aneksach minęło blisko 2 lata i do tej pory pozwany nie formułował zarzutu bezskuteczności dokonanej między stronami czynności . Sąd dodał, że podjęcie uchwały z 6 listopada 2011 r. potwierdza umowa sprzedaży udziałów z 22 listopada 2010 r. zawarta między J. J. (1) a P. S. ( k. 106 ), w której uchwała ta została przywołana oraz że o istnieniu tej uchwały zeznali także przesłuchani w sprawie świadkowie, a także powodowie.\nOdnosząc się do zarzutu pozwanego, co do wprowadzenia go przez powodów w błąd, co do stanu ekonomicznego spółki, Sąd wskazał, że powodowie temu zaprzeczyli, a pozwany nie przedstawił na tę okoliczność dowodów. Sąd stwierdził przy tym, że istotnym w tym kontekście jest to, że pozwany nigdy nie skorzystał z uprawnienia jakie daje stronie art. 88 § 1 kc w zw. z art. 86 § 2 kc lub 84 § 1 kc, natomiast termin do odstąpienia z powodu błędu upłynął już pozwanemu, skoro miałby być przyczyną braku zapłaty to pozwany musiałby być świadomy prawdziwego stanu rzeczy przed 31 grudnia 2012 r. .\nW ocenie Sądu zatem, umowy zbycia udziałów zostały skutecznie zawarte.\nJako chybione Sąd Okręgowy ocenił powoływanie się przez pozwanego na treść art. 589 kc, wskazując na § 3 ust. 2 umów z 7 lutego 2011 zawartych z powodami, w myśl których własność udziałów przechodzi na kupującego z chwilą zawarcia umowy.\nPrzywołując treść art. 65 kc oraz powołując się na przepisy art.535 kc i art. 555 kc, Sąd stwierdził, że celem umów zawartych między stronami było zbycie przez powodów na rzecz pozwanego posiadanych przez nich udziałów w spółce w zamian za uzgodnioną cenę. Sąd podał też, że okoliczności sprawy wskazują, że motywem dla pozwanego zawarcia umów załączonych do pozwu było uzyskanie przez niego pakietu większościowego, ale powodowie i okoliczności, a także treść umów i aneksów przeczą temu, aby powodowie wyrażali zgodę na „zwrócenie” im przez pozwanego udziałów od nich nabytych jeżeli tak się nie stanie. Pozwany nie wyjaśnił jaki to cel mieliby mieć powodowie w uzyskaniu przez niego wspomnianego pakietu udziałów w sytuacji gdy sami przestaną być udziałowcami spółki . W ocenie Sądu Okręgowego pozwany jednostronnie kreuje stosunek między stronami jako quasi umowę spółki, ku czemu w ustalonym stanie faktycznym brak podstaw. Nieposiadanie przez M. S. w dacie zawarcia umów pieniędzy na zapłatę, jest bez znaczenia .\nSąd nie podzielił zapatrywania pozwanego, że umowa uległa rozwiązaniu skoro nie osiągnął on swego celu – nie nabył tyle udziałów, aby mieć większość i udziały ex consenso wróciły już do powodów. Takiej interpretacji przeczy nie tylko treść aneksowanej umowy, ale i zachowanie samego pozwanego, który proponował powodowi T. Z., że przeniesie na niego udziały w drodze darowizny lub też umowy zwrotnego przeniesienia własności udziałów.\nSąd zaznaczył przy tym, że oferta pozwanego złożona w piśmie z 20 maja 2013 r. wobec T. Z. (k. 84), nie łączy się z uzyskaniem przez pozwanego uchwały o jakiej mowa w artykule 10 umowy spółki, że pozwany nie skorzystał z art. 64 kc. Sąd podkreślił, iż pozwany – wbrew twierdzeniom pełnomocnika pozwanego - W. S. nie zaoferował zwrotu udziałów, ich zwrotnej sprzedaży czy odstąpienia od umowy; w sprawie nie przedstawiono takiego wezwania.\nSąd Okręgowy stwierdził, że interpretacji wymaga treść aneksów do umów stron, jako że pozwany powołując się na ich zapisy domagał się oddalenia obu powództw , w szczególności z uwagi na zdanie: „Sprzedający zrzeka się równocześnie dochodzenia jakichkolwiek roszczeń w stosunku do kupującego a wynikających z zawartej pomiędzy stronami umowy”. W ocenie pozwanego powodowie podpisując aneksy zrzekli się wobec niego wszelkich roszczeń pieniężnych. Zdaniem Sądu jednak cytowany zapis nie zawiera ograniczenia do roszczeń pieniężnych, rozciągnięcie interpretacji na roszczenia niepieniężne też znajduje usprawiedliwienie w zasadach wykładni systemowej – interpretacja pozwanego jest więc dowolna . Expressis verbis powodowie „zrzekają się równocześnie dochodzenia jakichkolwiek roszczeń w stosunku do kupującego, a wynikających z zawartej umowy” - zapis taki sformułowany według interpretacji pozwanego byłby w ocenie Sądu sprzeczny z treścią art. 58 kc jako godzący w zasady współżycia społecznego. Sprzecznym w okolicznościach sprawy z zasadami współżycia społecznego i treścią art. 535 kc byłoby uzyskanie od sprzedającego oświadczenia, że zrzeka się zapłaty.\nW ocenie Sądu Okręgowego sporny paragraf aneksów należy interpretować następująco: Cena sprzedaży zostanie zapłacona do dnia 31 grudnia 2012, chyba że kupujący wcześniej przeniesie na sprzedającego nabyte od niego udziały, a jeśli tak się stanie sprzedający nie będzie mógł domagać się od pozwanego zapłaty, ani żadnych roszczeń z tytułu posiadania przez niego udziałów. Jeżeli zaś kupujący nabędzie przed wskazanym terminem pakiet większościowy, traci uprawnienie wyboru świadczenia .\nInterpretacja pozwanego – według Sądu - opiera się na wyrwaniu zdania z kontekstu, podczas gdy zdania odczytywane kolejno, z założeniem następstwa czasowego opisanych okoliczności, na jakie wskazuje słowo „równocześnie”, potwierdzają interpretację zaprezentowaną przez powodów. Ponadto, fakt iż to pozwany redagował aneksy nie przesądza o tym, że jego interpretacja jest słuszna. Sąd Okręgowy stwierdził zatem, że powodowie przenieśli skutecznie na pozwanego udziały w spółce (...), za co pozwany im nie zapłacił w ustalonym terminie.\nSąd dał wiarę stronom, w zakresie w jakim znajdują potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Dał tez wiarę zeznaniom wszystkich przesłuchiwanych świadków, wskazując że rozbieżności w ich zeznaniach dotyczą okoliczności podpisywania umów i aneksów w dniu 7 lutego 2011 w biurze notarialnym w P. i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sąd zaznaczył, że zdaje sobie sprawę, że świadkowie byli zainteresowani wynikiem procesu z uwagi na własne stosunki z pozwanym, stwierdził jednak, że nie same zeznania świadków przemawiają za uwzględnieniem powództw.\nSąd dodał przy tym, że rozpatrując powództwo T. Z., zważywszy na treść aneksu do umowy podpisanego przez powoda i pozwanego, uznał , że ostatecznie strony umówiły się , że pozwany zapłaci powodowi kwotę 400.000 zł za nabycie 300 udziałów w spółce. Treść aneksu w świetle zeznań świadków nie budzi w ocenie sądu wątpliwości, iż strony umówiły się na zapłacenie T. Z. kwoty 400.000 zł za dwa pakiety udziałów. Za pakiet 150 udziałów była ustalona cena 200.000 zł, potwierdzają to zeznania świadków i okoliczności podawane przez powodów. Inaczej jedynie była ustalana cena z J. J. (1), była wyższa niż u kolejnych sprzedających, albowiem on sprzedawał pierwszy. Sąd zatem podzielił stanowisko powoda T. Z., iż w aneksie omyłka pisarska dotyczy ceny opisanej słownie, a nie cyfry 400.000 zł. Strony aneks podpisywały celem wydłużenia w tajemnicy przed spółką terminu płatności, a nie celem zmiany ceny za udziały, a cena w umowie wynosi 400.000 zł. Według Sądu oczywistym jest, iż niespójność między liczbą, a słownym jej zapisem była trudniejsza do spostrzeżenia w przypadku błędu w słowie, a nie w liczbie. Gdyby błędna była liczba 400.000 zł zapewne by to spostrzeżono i zweryfikowano. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, iż dokumenty były sporządzane wówczas dla kilku osób, w oparciu o ten sam wzór. Były osoby, które sprzedawały 150 udziałów za 200.000 zł, stąd zapewne doszło do omyłki. Natomiast o konieczności podpisania aneksu sprzedający zostali poinformowani dopiero u notariusza w dniu podpisywania umów i aneksów.\nDodatkowo Sąd wskazał, że nie przesłuchał w sprawie pozwanego, który nie stawił się na terminie kolejnej rozprawy, wezwany pod rygorem pominięcia dowodu z jego przesłuchania. Sąd na rozprawie 3 listopada 2014 r., postanowieniem wydanym na podstawie art. 242 kpc , oznaczył termin przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pozwanego w charakterze strony do dnia 11 grudnia 2014 r. ( k. 305 ).\nUzasadniając rozstrzygnięcia o kosztach procesu Sąd wskazał na przepis art. 98 kpc, podając, że koszty należne powodom to uiszczone przez nich opłaty od pozwu oraz koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatami skarbowymi od pełnomocnictw.\nO kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.\nWyrok ten – poza orzeczeniami o umorzeniu postępowania – zaskarżył pozwany, zarzucając w apelacji naruszenie art. 65 kc poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni oświadczeń woli stron złożonych w zawartych przez nie umowach i aneksach i uznaniem, że strony nie uzgodniły, że w przypadku braku zgromadzenia przez pozwanego pakietu większościowego w spółce (...) sp. z o. o. nie dojdzie do automatycznego rozwiązania łączących strony umów, w sytuacji gdy z zeznań zarówno stron, jak i świadków wprost wynika, iż taki był cel i założenie zawieranych umów.\nPowyższy zarzut zdaniem strony skarżącej uzasadnia wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództw T. Z. i W. S. w całości oraz zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów postępowania sądowego za postępowanie przez Sądem I i II instancji według norm przepisanych.\nUzasadniając podniesiony zarzut, skarżący wskazał, że Sąd I instancji, uwzględniając powództwo, uznał iż analiza treści umów sprzedaży udziałów zawartych pomiędzy pozwanym, a powodami prowadzi do wniosku, że zgodny zamiar stron przy podpisywaniu aneksów do zawartych umów sprzedaży udziałów w spółce (...) sp. z o.o. obejmował jedynie zmianę w terminie płatności. Zdaniem Sądu I instancji nie obejmował on natomiast zmiany ceny sprzedaży oraz automatycznego rozwiązania umowy w przypadku braku uzyskania przez pozwanego pakietu większościowego udziałów w spółce (...). Według pozwanego, te ustalenia Sądu zostały dokonane z obrazą przepisu art. 65 kc Skarżący podaje, że według Sądu I instancji celem pozwanego było nabycie pakietu większościowego. Pozwany podnosi, że okoliczność ta znana była powodom przy zawieraniu umów z pozwanym, gdyż ich zamiarem było wyjście ze spółki (...) z uwagi na utratę „władzy" w tejże spółce. Jak wynika bowiem z zeznań świadków i stron, w spółce (...) wytworzyły się dwie grupy, które konkurowały ze sobą o „władzę". Z powyższych względów – według pozwanego - w pełni zasadne i zgodne z zasadami logicznego rozumowania było przyjęcie, iż strony umowy oraz aneksów postanowiły, że w przypadku braku możliwości zgromadzenia przez pozwanego pakietu kontrolnego w spółce (...). do powodów powrócą udziały, które miały być przedmiotem sprzedaży. Zdarzenie takie miało być „automatyczne" dzięki sformułowaniu użytemu w §4 ust. 3 w brzmieniu nadanym mu przez strony w zawartych przez nie aneksach, dzięki któremu doszło do przekształcenia roszczenia powodów o zapłatę w roszczenie o zwrot udziałów, co jest konstrukcją zbliżoną do przewidzianej w art. 589 KC. Strony bowiem uznały, że w przypadku braku dokonania zapłaty przez pozwanego umowa sprzedaży udziałów ulega rozwiązaniu, co wiązać się będzie z tym, że nie został spełniony warunek jej zawarcia, czyli ziścił się warunek rozwiązujący.\nSkarżący zakwestionował też przyjętą przez Sąd I ocenę dotycząca, dokonanej w aneksie do umowy z T. Z. interpretacja rozbieżności w cenie sprzedaży udziałów pomiędzy kwotą wyrażoną słownie, a kwotą wyrażoną cyfrą, określając ocenę tę jako błędną i całkowicie dowolną. Wskazał przy tym, że należy powołać się między innymi na treść przepisu art. 6 prawa wekslowego, który wprost przyznaje pierwszeństwo kwocie wyrażonej literowo. Pomimo okoliczności, że powyższy przepis nie obejmuje swoją regulacją umów sprzedaży udziałów niewątpliwie można go traktować jako istotną wskazówkę, co do narzuconego przez ustawodawcę sposobu interpretacji wątpliwości w powyższym zakresie.\nZdaniem apelującego powyższe stanowi podstawę do uznania, że orzeczenie Sądu I instancji winno zostać uchylone i zmienione zgodnie z wnioskami zawartymi w petitum, z uwagi na fakt, że wykładnia umów sprzedaży udziałów oraz aneksów prowadzi do wniosku, że na skutek braku terminowej zapłaty umowy sprzedaży udziałów uległy rozwiązaniu, co doprowadziło do zwrotnego przeniesienia własności tychże udziałów na powodów, co z kolei uniemożliwia im żądanie zapłaty za te udziały.\nPowodowie złożyli odpowiedź na apelację, w której wnieśli o jej oddalenie oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz każdego z powodów, kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.\nSąd Apelacyjny nie stwierdził wadliwości postępowania przed Sądem pierwszej instancji skutkujących nieważnością postępowania. Kontrola instancyjna nie wykazała też uchybień przepisom prawa materialnego oraz zarzucanych – de facto - przez stronę apelującą błędów dotyczących oceny materiału dowodowego. Dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie znajdują odzwierciedlenie w przytoczonych na ich poparcie dowodach, a ich prawna ocena w kontekście weryfikacji żądań powodów i zarzutów pozwanego zasługuje na aprobatę. Stąd ustalenia te oraz wyprowadzone na ich podstawie wnioski prawne, co do istotnych w sprawie kwestii Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własne, wskazując na ich słuszność w szczególności w zakresie ważności i skuteczności umów sprzedaży udziałów z 7 lutego 2011 roku zawartych pomiędzy każdym z powodów i pozwanym, aneksowanych w tej samej dacie, ze wskazaniem że w świetle § 10 umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...), na zbycie to nie była wymagana zgoda Zgromadzenia Wspólników tej spółki, bowiem pozwany od 2010 roku był udziałowcem spółki (...) oraz na bezsporny fakt zawarcia tych umów we właściwej formie (art.180 ksh). W ocenie Sądu odwoławczego prawidłowa była również interpretacja Sądu pierwszej instancji postanowień tych umów z uwzględnieniem aneksów z daty zawarcia umów, co do tego, iż wolą stron pozostawała sprzedaż przez powodów pozwanemu udziałów w spółce (...), za cenę odpowiednią do ilości zbywanych pakietów – przez powoda T. Z. – za 400.000 zł, a powoda W. S. za 200.000 zł; kupujący stał się właścicielem tych udziałów w dniu podpisania umowy; przy czym do 31 grudnia 2012 roku pozwany mógł się zwolnić z obowiązku zapłaty ceny, przenosząc własność nabytych udziałów na powodów, bez prawa powodów do zgłaszania z tego tytułu roszczeń; jednocześnie uzyskanie przez pozwanego przed 31 grudnia 2012 roku, minimum 51% udziałów w spółce (...), pozbawiało pozwanego prawa zwolnienia się z zapłaty ceny, w przedstawiony wyżej sposób.\nZważyć przy tym należy, że choć pozwany wyartykułował w apelacji wprost tylko zarzut naruszenia art. 65 kc, to z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że błędów w zastosowaniu tego przepisu upatruje przede wszystkim w przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy ocenie dowodów. W tym zakresie wskazać trzeba, że Sąd odwoławczy, niezależnie od tego, czy prowadzi sam postępowanie dowodowe, czy jedynie weryfikuje ustalenia faktyczne dokonane przez sąd pierwszej instancji, ma obowiązek samodzielnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Jednakże - jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego - zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd drugiej instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez Sąd Okręgowy, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w art. 233 § 1 kpc. Należy zatem mieć na uwadze, że - co do zasady - Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych (por. przykładowo postanowienie z dnia 11 stycznia 2001 r., I CKN 1072/99, Prok. i Pr. 2001 r., nr 5, poz. 33, postanowienie z dnia 17 maja 2000 r., I CKN 1114/99, nie publ., wyrok z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 1169/99, OSNC 2000 r., nr 7-8, poz. 139, ).\nZdaniem Sądu Apelacyjnego ocena dowodów dokonana przez Sąd pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie narusza, ani reguł logicznego myślenia, ani zasad doświadczenia życiowego czy właściwego kojarzenia faktów. Nie sposób również przypisać Sądowi błędu w ocenie mocy poszczególnych dowodów. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd orzekający w pierwszej instancji – oceniając pojedyncze dowody – zgodnie z przepisem art. 233 § 1 kpc – odniósł ich znaczenie do całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić też trzeba, że sam fakt pozostawania przez świadków w określonych relacjach ze stronami, a priori, nie przesądza o pozbawieniu zeznań tych świadków przymiotu wiarygodności, w każdej konkretnej sprawie Sąd orzekający, w granicach swobodnej oceny dowodów, miarkuje czy fakt pozostawania świadka ze stroną w określonych relacjach ma wpływ na jego zeznania, a jeżeli tak, to jaki. Podobnie w przypadku zeznań stron. W każdej sprawie strona jest zainteresowana korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem, zatem szczególnie ważnym dla oceny dowodu z zeznań strony pozostaje powiązanie ich z pozostałym materiałem dowodowym. W niniejszej sprawie strona pozwana nie wskazała na czym miałby polegać błąd Sądu Okręgowego przy dokonywaniu oceny dowodów. Ogólne stwierdzenie, że z zeznań stron i świadków wynika inna wola stron zawierających omawiane w sprawie umowy, nie jest wystarczająca do zdyskredytowania oceny Sądu pierwszej instancji i jego ustaleń w tym zakresie. Podobnie jak samo przedstawienie przez skarżącego swojego stanowiska odnośnie istotnych w sprawie okoliczności. Dodać przy tym trzeba, że analiza dowodów przeprowadzonych w sprawie dokonana w ramach kontroli instancyjnej, nie pozwala na przypisanie Sądowi orzekającemu w pierwszej instancji, przy ocenie dowodów, naruszeń wyznaczników z art. 233 § 1 kpc.\nZdaniem Sądu Odwoławczego niezasadny okazał się również wprost wyartykułowany w apelacji zarzut dotyczący błędnej wykładni oświadczenia woli wyrażonego w § 4 każdej z omawianych w sprawie umów z 7 lutego 2011 roku, w brzmieniu ustalonym aneksami z tej samej daty. Art. 65 § 1 i § 2 k.c. określa ogólne zasady dokonywania wykładni oświadczeń woli. Dyrektywy interpretacyjne zawarte w art. 65 k.c. odnoszą się zarówno do wszystkich kategorii czynności prawnych (§ 1), jak i wyłącznie do umów (§ 2 k.c.). Konsekwencją tego unormowania jest konieczność dokonania wykładni umów na trzech poziomach, tj. ustalenia literalnego brzmienia umowy, ustalenia treści oświadczeń woli przy zastosowaniu reguł określonych w art. 65 § 1 k.c. oraz ustalenia sensu złożonych oświadczeń woli poprzez odwołanie się do zgodnego zamiaru stron i celu umowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 października 2004 r., sygn. akt V CK 670/03, OSNC 2005, Nr 9, poz. 162; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 30 października 2014 roku, sygn. akt I ACa 418/14, LEX nr 1649290). Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym apelację w niniejszej sprawie poglądy wyrażone w tych orzeczeniach w całości podziela. Przyjęta na tle art. 65 kc tzw. kombinowana metoda wykładni w przypadku oświadczeń woli składanych innej osobie przyznaje pierwszeństwo temu znaczeniu oświadczenia, które rzeczywiście nadawały mu obie strony w chwili jego złożenia (subiektywny wzorzec wykładni). Pierwszeństwo to jest wyprowadzane z zawartego w art. 65 § 2 k.c. nakazu badania raczej, jaki był zgodny zamiar stron umowy, aniżeli opierania się na dosłownym brzmieniu umowy (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 29 czerwca 1995 r., III CZP 66/95, OSNC 1995, Nr 12, poz. 168). To, jak same strony rozumiały oświadczenie woli w chwili jego złożenia można wykazywać wszelkimi środkami dowodowymi.\nW rozważanej sprawie nie sposób uznać, wbrew stanowisku skarżącego, że celem zawartej przez strony umowy, który determinował sposób wykładni jej postanowień, było nabycie przez pozwanego większościowego pakietu udziałów. Sąd Apelacyjny w pełni podziela przedstawione odnośnie tej kwestii stanowisko Sądu pierwszej instancji, uznając za zbędne ponowne jego przedstawianie, wobec przywołania wywodów tego Sądu we wstępnej części niniejszego uzasadnienia. W tej kwestii dodać należy, że ani zgodnego zamiaru stron, ani też właśnie celu umowy nie można rozpatrywać, do czego pozwany wyraźnie zmierza, wyłącznie przez pryzmat interesów, czy oczekiwań jednej ze stron węzła obligacyjnego. Przeprowadzona w kontekście przesłanek przepisu art. 65 kc, w szczególności zawartych w jego paragrafie drugim, interpretacja pisemnych postanowień aneksowanych umów, w zestawieniu z osobowymi dowodami przeprowadzonymi w tej sprawie, w ocenie Sądu odwoławczego nie pozostawia wątpliwości, że celem umów z 7 lutego 2011 roku było zbycie przez powodów, a nabycie przez pozwanego udziałów w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G., mocą umowy o charakterze odpłatnym. Motywy jakimi kierowały się strony przystępując do podpisania tych umów, znane im wzajemnie (chęć „wyjścia” przez powodów ze spółki wobec utworzenia się w niej grupy kierującej, której nie aprobowali; zamiar zdobycia przez pozwanego większościowego pakietu udziałów spółki) stanowiły o zbieżności interesów stron, która to doprowadziła do zawarcia pomiędzy stronami umów sprzedaży, których celem było – jak wyżej wskazano - zgodnie z istotą umowy sprzedaży i treścią umów z 7 lutego 2011 roku, przeniesienie przez powodów na rzecz pozwanego prawa własności składników ich majątków – udziałów w spółce (...) - za ustaloną w umowach cenę.\nZaproponowana przez pozwanego w apelacji interpretacja umów stron, w szczególności zmienionego aneksami ich paragrafu czwartego, poza pozostawaniem w oczywistej sprzeczności ze wskazanymi wyżej dowodami z dokumentów oraz dowodami osobowymi, stanowiłaby o nieracjonalnym działaniu powodów, chcących – czego pozwany nie tylko nie kwestionuje, ale co podkreśla – „wyjść” ze spółki. Trudno doszukać się jakiegokolwiek interesu po stronie powodów (i na taki również pozwany nie wskazuje) w zawarciu umów, na podstawie których udziały powrócą do nich i to automatycznie w sytuacji nie osiągnięcia celu zamierzonego przez powoda. Podkreślenia wymaga, że takiemu ułożeniu węzła obligacyjnego pomiędzy stronami w sposób jednoznaczny sprzeciwili się powodowie.\nW świetle powyższego wykładnię przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznać należy za prawidłową.\nPodzielając też pogląd Sądu I instancji, że wbrew stanowisku skarżącego wyrażonym w uzasadnieniu apelacji, w zapisach § 4 umowy nie sposób dopatrzeć się podstaw instytucji określonej w art. 589 kc, podkreślić należy, że zgodnie z tym przepisem, jeżeli sprzedawca zastrzegł sobie własność sprzedanej rzeczy ruchomej aż do uiszczenia ceny, poczytuje się w razie wątpliwości, że przeniesienie własności rzeczy nastąpiło pod warunkiem zawieszającym. W ocenie pozwanego brak zgromadzenia do ustalonej w umowie daty zapłaty ceny, pakietu kontrolnego udziałów skutkował automatycznie i to bez ograniczeń czasowych, powrotem tych udziałów do powodów. Nie ulega wątpliwości, że sens zacytowanego przepisu wyraża się w tym, że ziszczenie się warunku powoduje z mocy samego prawa przejście własności rzeczy na kupującego. Skutkiem zastrzeżenia warunku zawieszającego jest pozostanie do czasu wystąpienia zdarzenia przyszłego i niepewnego, prawa własności rzeczy sprzedanej przy sprzedawcy. Warunek odnosi się jedynie do wystąpienia skutku rozporządzającego, a nie do całej umowy sprzedaży. Ujmując tę kwestię inaczej można powiedzieć, że stosunek zobowiązaniowy pomiędzy sprzedawcą a kupującym powstaje w chwili zawarcia umowy sprzedaży, jednak jeden ze skutków dokonanej czynności przejścia własności na kupującego zostaje odsunięty do czasu spełnienia się warunku uiszczenia ceny przez nabywcę. W sferze stosunków własnościowych oznacza to, że gdy rzecz została wydana, właścicielem pozostaje sprzedawca, natomiast kupującemu służy jedynie skuteczne względem właściciela prawo władania rzeczą (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 1299/13, LEX nr 1458934).\nW okolicznościach niniejszej sprawy, takiej wykładni umów przeczy nie tylko ich treść (w szczególności § 3 ust.2), ale też samo zachowanie pozwanego, który domagał się zawarcia przez jednego z powodów, odrębnych umów czy to darowizny, czy też przeniesienia udziałów. Byłoby to zbędne w sytuacji, w której wolą stron byłoby zastrzeżenie własności, albowiem skutek wynikający z braku uiszczenia ceny występowałby z mocy prawa i jak podkreśla się w orzecznictwie zbliżony byłby do odstąpienia od umowy. Zwrócić należy uwagę, że w wezwaniu z dnia 20 maja 2013 r. skierowanym do powoda T. Z., po otrzymaniu odpisu nakazu zapłaty wydanego w tej sprawie, pozwany nie powoływał się na taki skutek § 4 umowy, co byłoby oczywiste, gdyby takie było znaczenie tego zapisu nadane mu przez strony. Zresztą skarżący w ogóle nie powoływał się na ten paragraf, nie sformułował też żądnej innej podstawy żądania zawarcia umowy przeniesienia udziałów, bądź darowizny. Co równie istotne pozwany takiego żądania nie formułował ani w okresie, w którym dowiedział się o nieosiągnięciu zamierzonego celu, ani też w okresie do ustalonej w umowie daty zapłaty ceny za udziały, ani nawet po wezwaniach do jej zapłaty. Jak już wyżej wskazano żądania takie sformułował w stosunku do powoda T. Z. dopiero po otrzymaniu wydanego w sprawie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, a w stosunku do powoda W. S. – w ogóle. Należy przy tym zaznaczyć, że rozumieniu umowy, jaki prezentuje pozwany sprzeciwia się wykonywanie przez pozwanego wszystkich uprawnień w spółce związanych z nabytymi udziałami, w tym pobierania dywidend. Dostrzec też trzeba, że w § 3 ust. 2 umowy strony zawarły stanowcze i jednoznaczne oświadczenie, zgodnie z którym własność udziałów przechodzi na kupującego z chwilą zawarcia niniejszej umowy. Strony dały więc wyraz definitywnemu skutkowi zawartej umowy. Ważne jest przy tym, że strony zawierając aneks i zmieniając § 4 umowy nie dokonały jakichkolwiek modyfikacji jej § 3. Świadczy to jednoznacznie o woli definitywnej sprzedaży udziałów bez zamiaru formułowania jakichkolwiek warunków. Jak prawidłowo zauważył Sąd Okręgowy jednocześnie w § 7 strony zastrzegły, że wszelkie zmiany postanowień umowy wymagały dla swej ważności formy pisemnej pod rygorem nieważności. Takie zmiany nie zostały jednak dokonane. Wspomniane wyżej zasady wykładni uwzględniające interesy i cele obu stron umów prowadzą do wniosku, że zapisy ich § 4 rozumieć należy tak, jak przedstawił to Sąd I instancji. Nie ulega wątpliwości, że strony ustaliły ostateczna datę zapłaty ceny za zbyte udziały do dnia 31 grudnia 2012 r. z zastrzeżeniem, że może ona zostać przesunięta, jednakże wyłącznie w drodze porozumienia wymagającego formy pisemnej pod rygorem nieważności. Jednocześnie strony uzgodniły, że w terminie do ustalonej daty zapłaty ceny kupującemu przysługuje uprawnienie do przeniesienia na sprzedającego nabytych udziałów – bez prawa po stronie sprzedających dochodzenia od kupującego jakichkolwiek roszczeń wynikających z tej umowy. Wynika to z jednoznacznego zapisu dotyczącego „możliwości uwolnienia się kupującego od zapłaty ceny poprzez przeniesienie na sprzedającego udziałów” (§ 4 pkt 3 umowy). Podzielić należy również stanowisko Sądu Okręgowego, zgodnie z którym zapisy dotyczące zrzeczenia się roszczeń przez sprzedających dotyczyły wyłącznie sytuacji, w której kupujący skorzysta z możliwości przeniesienia na sprzedających udziałów, a więc faktycznie, z prawa odstąpienia od umowy. Rację ma też Sąd Okręgowy, że zrzeczenie się ceny – jak twierdził pozwany w toku postępowania pierwszoinstancyjnego – przy pozostawieniu jemu własności udziałów byłoby nieważne w świetle art. 58 k.c. w związku z art. 535 k.c. i art. 555 k.c., jako sprzeczne z istota tego stosunku zobowiązaniowego.\nDodać trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy pozwany do określonej w umowach, w brzmieniu zmienionym aneksami, daty nie skorzystał z uprawnienia do przeniesienia na sprzedających udziałów, a zatem ten zapis podobnie jak zapis o zrzeczeniu się przez powodów roszczeń wynikających z tych umów w związku z przeniesieniem na powodów udziałów, pozostaje bez znaczenia dla określenia aktualnych praw i obowiązków stron wynikających z omawianych umów. Zauważyć przy tym należy, że taka interpretacja ww. zapisów § 4 ust. 3 aneksowanej umowy, wynika z konfrontacji takich dowodów jak – projekt umowy, który w § 4 ust.4 zawierał obwarowane półrocznym terminem prawo odstąpienia pozwanego od umowy, ze zrzeczeniem się w takiej sytuacji ze strony sprzedających jakichkolwiek roszczeń w stosunku do kupującego, czy zeznań świadków – przede wszystkim J. J. (1), J. Z. i W. W., z przesłuchania powodów, a także pośrednio z postawy samego pozwanego, który w reakcji na przedsądowe wezwania stron, wystosowane po określnym w umowach terminie nie powoływał się na takie uprawnienie, przy czym w stosunku do pozwanego W. S. - w ogóle, a wzywając (już po otrzymaniu odpisu nakazu zapłaty wydanego w tej sprawie), do stawienia się u notariusza celem zawarcia umowy zwrotnego przeniesienia udziałów lub przyjęcia przez T. Z. darowizny, nie powołała się na wynikający z umowy obowiązek powoda przystąpienia do wskazywanych przez pozwanego czynności. Pozwany nie skorzystał też z uprawnień wynikających z art. 64 kc.\nJako oczywiście chybione należy ocenić stanowisko pozwanego, co do woli stron podczas podpisywania aneksu do umowy z powodem T. Z., zmiany ceny zbycia udziałów z 400.000 zł na 200.000 zł, wywodzonej z faktu, że w aneksie strony wskazały cenę liczbowo na 400.000 zł, a słownie na dwieście tysięcy złotych. Zasadnej argumentacji Sądu Okręgowego w tym zakresie, nie zmienia wywód pozwanego o priorytetowym traktowaniu zapisu słownego, w stosunku do cyfrowego w prawie wekslowym. Po pierwsze – jak słusznie dostrzega skarżący – przepisy prawa wekslowego nie mają zastosowania w tej sprawi, a ponadto z faktu, że konieczność wprowadzenia takiej regulacji w prawie wekslowym, wywodzić należy, że kwestia ta nie jest oczywista i wymagała szczególnej regulacji w sformalizowanym prawie wekslowym. Dodać trzeba, że w realiach tej sprawy z zeznań wszystkich przesłuchanych świadków oraz stron wynika, że poza ceną ustaloną w pierwszej umowie z J. J. (1), cena zbycia udziałów była ustalona jednakowo we wszystkich zawieranych wówczas umowach pomiędzy udziałowcami spółki (...) a pozwanym i wynosiła ona 200.000 zł za pakiet, stanowiący 150 udziałów. Powód T. Z. sprzedał pozwanemu 2 pakiety po 150 udziałów, w umowie strony wskazały cenę 400.000 zł i słownie i w zapisie liczby, podanie zatem w aneksie ceny jako 400.000 zł, a słownie ceny dwieście tysięcy, występującej w aneksach zawieranych w tym samym dniu, według tego samego wzoru, nie prowadzi do wniosku, że wolą stron podpisujących aneks było - akurat w przypadku tego sprzedającego – obniżenie ceny o połowę, tylko że zapis słowny stanowi wynik oczywistej omyłki edytorskiej.\nReasumując stwierdzić należy, że zebrany w sprawie materiał procesowy wskazuje, że w myśl reguł z art. 65 kc wolą stron umów zawartych przez powodów z pozwanym w dniu 2 lutego 2011 roku, pozostawała sprzedaż przez powodów pozwanemu udziałów w spółce (...), za cenę odpowiednią do ilości zbywanych pakietów – przez powoda T. Z. – za 400.000 zł (dwa pakiety po 150 udziałów każdy), a powoda W. S. za 200.000 zł (jeden pakiet po 150 udziałów); kupujący stał się właścicielem tych udziałów w dniu podpisania umów; przy czym do 31 grudnia 2012 roku pozwany mógł się zwolnić z obowiązku zapłaty ceny, przenosząc własność nabytych udziałów na powodów, bez prawa powodów do zgłaszania z tego tytułu roszczeń; jednocześnie uzyskanie przez pozwanego przed 31 grudnia 2012 roku, minimum 51% udziałów w spółce (...), pozbawiało pozwanego prawa zwolnienia się z zapłaty ceny, w przedstawiony wyżej sposób.\nNie sposób zaaprobować wykładni zaproponowanej przez pozwanego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, (pomijając zmienne w tym zakresie stanowisko pozwanego w toku tego postępowania, wyrażane w pismach procesowych i nie zaoferowanie dowodów pozwalających na poczynienie ustaleń potwierdzających te stanowiska), która prowadziłaby faktycznie do pozbawienia powodów jakichkolwiek uprawnień z niej wynikających. Mieliby się bowiem zrzec wszelkich roszczeń o zapłatę ceny, wszelkich innych roszczeń związanych z wykonaniem węzła obligacyjnego, a w ostateczności nie mieliby jakiegokolwiek wpływu na zbycie udziałów wobec przyznania wyłącznie pozwanemu uprawnienia i to ograniczonego wyłącznie zamierzonym przez niego celem, do zwrotnego ich przeniesienia na powodów. W tych okolicznościach za całkowicie bezpodstawny uznać należało również jedyny wyartykułowany przez pozwanego wprost zarzut apelacji dotyczący naruszenia art. 65 kc poprzez wadliwą wykładnię oświadczeń woli zawartych w obu umowach.\nPodstawę rozstrzygnięć o kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym stanowiły przepisy art. 108 § 1 kpc i art. 98 § 1 i 3 kpc. Pozwany przegrał każdą ze spraw połączonych do wspólnego rozpoznania i orzekania, stąd też zobowiązany był zwrócić każdemu z powodów poniesione przez niego koszty, na które składały się koszty zastępstwa procesowego – w przypadku T. Z. w kwocie po 5.400 zł ustalone na podstawie § 6 pkt. 7 i § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późniejszymi zmianami), a w przypadku W. S. 2.700 zł – określone na podstawie § 6 pkt. 6 i § 12 ust. 1 pkt. 2 przywołanego wyżej rozporządzenia.\nOsoba, która wytworzyła informację: Artur Kowalewski, Agnieszka Sołtyka