YouTube a rewolucja w Syrii. | Widok. Teorie i Praktyki Kultury Wizualnej\nYouTube a rewolucja w Syrii. O wpływie rejestracji wideo na protesty społeczne\nAutorka: Cécile Boex\nPrzełożył: Piotr Kubkowski\nPocząwszy od marca 2011 roku rewolta, która przerodziła się w konflikt w Syrii, przyniosła znaczną i zróżnicowaną kolekcję opublikowanych online1 nagrań zarejestrowanych przez manifestantów, aktywistów i bojowników. Na etapie pacyfistycznej mobilizacji, między 2011 a 2013 rokiem, nie tylko grały one główną rolę w procesie narratywizacji rewolty, ale także stymulowały pojawianie się nowych form protestu opartych na oddziaływaniu obrazu. W tym tekście stawiam pytania o wpływ wernakularnych wideo na protesty podejmowane w ultrarepresywnych okolicznościach. W tym celu proponuję prześledzenie przebiegu rewolty pod kątem ewolucji praktyk nagrywania oraz wytwarzanych przez nie gramatyk audiowizualnych. Początkowo manifestacje nagrywane są spontanicznie, ale ich późniejszemu rozrostowi towarzyszy profesjonalizacja rejestracji. Diachroniczny rekonesans wśród nagrań z początków rewolty pozwoli odtworzyć związki między aktem filmowania a aktem protestu zaplecione za pomocą ciała, słów i emocji. Wytworzone na marginesie zinstytucjonalizowanego świata produkcji medialnej, te obrazy i dźwięki ukazują różnorodność nowych form zabierania głosu i podejmowania walki. Nie chodzi tu jednak o to, by przeceniać siłę tych nagrań: podobnie jak sieci społecznościowe, same z siebie nie wywołują one buntu2, sprawozdają też tylko nieznaczną część rewolty. Rejestracje wideo pozostają jednak cenne, ponieważ nie są jedynie śladami wydarzeń, ale także – i przede wszystkim – dokumentują sposoby uczestniczenia w wydarzeniu.\nPraktyki filmowej autodokumentacji w czasie protestu nie są czymś nowym. Pojawiły się na początku tego tysiąclecia dzięki demokratyzacji i umasowieniu cyfrowych technologii nagrywania i udostępniania materiałów audiowizualnych3. Istotną rolę odegrały zwłaszcza podczas brutalnych starć towarzyszących szczytowi państw G8 w Genui w 2001 roku. Wraz z powstaniem najpowszechniej używanej platformy społecznościowej YouTube nastąpiła popularyzacja tych praktyk, pojawiła się także możliwość niemal natychmiastowego dzielenia się nagraniami za pośrednictwem internetu oraz zwielokrotnienia dokumentacji tego samego wydarzenia. Na Bliskim Wschodzie proces ten przybrał na sile w 2009 roku, kiedy wybuchło powstanie przeciwko reelekcji prezydenta Mahmuda Ahmadineżada. Rząd zakazał prasie zagranicznej relacjonowania wypadków, a wówczas setki nagranych przez manifestantów filmów zostały umieszczone online, by pokazać skalę powstania oraz represji. Począwszy od 2010 roku ruchy rewolucyjne, które przetaczają się przez świat arabski, pozostawiają za sobą ślad w postaci pokaźnej liczby nagrań, w większości anonimowych4. Powyborcze powstanie w Iranie oraz rewolty w krajach arabskich sprowokowały powstanie licznych prac poświęconych cyberaktywizmowi5. Opracowania te nie tylko przeceniają często rolę internetu i sieci społecznościowych, ale pojawia się w nich także tendencja do urealniania przestrzeni cyfrowej, przedstawianej jako osobny, rządzący się własną logiką, świat. Można ją jednak postrzegać bardziej prozaicznie, w interakcji ze „światem rzeczywistym”6, przyglądając się temu, jak nowe formy komunikacji nadają kształt praktykom, dyskursom i imaginariom.\nRejestracje zanurzone w wydarzeniu: zmącenie, cielesność, emocje\nW Syrii, począwszy od pierwszych manifestacji w marcu 2011 roku, protestujący spontanicznie dokumentują wydarzenia, by obejść medialne embargo nałożone przez reżim Baszszara al-Asada, który neguje samo istnienie społecznego buntu, utrzymując, że chodzi o spisek, a manifestanci są islamistycznymi terrorystami. Władze próbują też zataić represje, które z czasem się wzmagają. W takim kontekście filmowanie wpisuje się przede wszystkim w chęć ustanowienia na nowo prawdy oraz odzyskania kontroli nad interpretacją wypadków. W swojej definicji wernakularnego wideo jako narzędzia zdecentralizowanej komunikacji Tom Sherman7 wskazuje na znaczenie efektu samej obecności osób, które filmują oraz na dążenie do skuteczności. W ekstremalnych sytuacjach te dwie cechy mogą się jednak okazać paradoksalne. W przypadku, który nas interesuje, niektóre nagrania zrobione w samym jądrze manifestacji są w istocie zmącone: nie pozwalają od razu dostrzec ani zrozumieć, co właściwie się dzieje. Zmącenie właściwe temu typowi rejestracji jest zarazem konsekwencją zwielokrotnienia: ponieważ nagrania są zamieszczane w sieci w tak wielkiej liczbie, wzajemnie się uniewidoczniają. Rozsiane w przepastnej i zawiłej przestrzeni YouTube’a, obrazy te pozostają w znakomitej większości w stanie uśpienia, o ile w którymś momencie po prostu nie znikają8. Co więcej, pomimo ich dostępności, te obrazy i dźwięki są nieistotne, nędzne, słabe i niewystarczające. Większość jest także nieskuteczna w tym sensie, że zazwyczaj dostarczają niewiele informacji o kontekście. Ten typ rejestracji waży zdecydowanie niewiele na szali stosunków sił w terenie.\nGdy w marcu 2011 roku w Syrii odbywają się pierwsze manifestacje, większość protestujących wymachuje swoimi kamerami, czyli telefonami komórkowymi. Nagrania zrobione podczas tych demonstracji są spontaniczne w tym sensie, że kręci się je w ogniu działań i nie są podporządkowane żadnym strategiom komunikacyjnym. Tym zanurzonym w wydarzeniu ujęciom obce są standardy kadrowania stosowane w świecie mediów. Kadry chwieją się, obraz jest rozmyty i tylko nieliczne wskazówki pozwalają zrozumieć przestrzenne uwarunkowania wydarzenia oraz jego przebieg w czasie. Umieszczone online bez uprzedniego montażu, surowe rejestracje przedłużają trwanie manifestacji. Każda osoba, która je ogląda, odnosi zatem silne wrażenie rzeczywistości, ponieważ wrzucona zostaje w samo jądro akcji, ale jednocześnie obrazy wydają się zmącone ze względu na zerwania pola widzenia, bezładne ruchy kamery oraz słabą rozdzielczość9. Ten gatunek wideo odsłania zarazem paradoksalne napięcie między, z jednej strony, intensywnością i autentycznością przeżytego doświadczenia a, z drugiej strony, abstrakcyjną formą jego przekładu audiowizualnego10. Ostatecznie nagrania te przekazują niewiele informacji o samym wydarzeniu11. O ile jednak są one ubogie w dane informacyjne, o tyle w odczuwalny sposób dokumentują doświadczenie protestu w konkretnym kontekście represji. Słowa, ruchy i emocje osób rejestrujących obrazy dostarczają wystarczająco licznych i cennych elementów pozwalających lepiej zrozumieć znaczenie i stawkę aktu uczestnictwa w manifestacji. Naszemu spojrzeniu w większym stopniu przedstawia się tu zatem zaangażowanie fizyczne i emocjonalne tego, kto filmuje i uczestniczy w wydarzeniu, niż samo to wydarzenie.\nManifestacja w Hamie 25 marca 2011 wspierająca mieszkańców Dary12\nFilm nakręcony w Hamie zaledwie dziesięć dni po pierwszej demonstracji w Darze szczególnie dobrze zdaje sprawę z tego, jak wyglądają spontaniczne praktyki filmowania w pierwszej fazie rozruchów. Na samym początku – dźwiękowe rozproszenie: kręcący wideo wraz z innymi manifestantami wykrzykują „wolność”, „pokojowa”13, „Bóg jest jeden”14, „Z naszymi duszami, z naszą krwią, poświęcimy się dla ciebie, Daro”. Stany emocjonalne uczestników manifestacji przekładają się na siłę tych słów i intensywność skandowania. Po dziesięcioleciach uciszania ponowne wkroczenie w odbitą przestrzeń ulicy, by wykrzykiwać w niej gromkim głosem te hasła, jest nadzwyczajnym wydarzeniem. Głosy niesione euforią bywają też przełamane strachem, ponieważ siły porządkowe wszystko po cichu obserwują i spisują manifestantów, o ile nie strzelają do nich ostrą amunicją. Hama nie jest przypadkowym miastem w Syrii, ponieważ to tu w 1982 roku Hafiz al-Asad krwawo zdusił ruch sprzeciwu, bombardując miasto przez trzy dni i doprowadzając do śmierci od dwudziestu do trzydziestu tysięcy osób. Masakra ta, popełniona z pełną wówczas bezkarnością w imię walki przeciw islamizmowi, dokonała się za zamkniętymi drzwiami, z dala od obiektywów kamer. Jedynie dziesięć fotografii – słabo rozpowszechnionych – dokumentuje śmierć i zniszczenia. Gdy zatem mieszkańcy Hamy wyszli manifestować na ulicę w 2011 roku, wiedzieli już, do jakiego barbarzyństwa zdolna jest ta władza. Uważali jednak, że sam akt filmowania zdolny jest powstrzymać przemoc i represje, ponieważ wystawia je na spojrzenie z zewnątrz.\nW nagraniu zrobionym podczas pierwszej demonstracji w Hamie autor/ka nagrania jednocześnie filmuje i manifestuje – aż w końcu zapomina o rejestracji. Na końcu obraz poddany zostaje rytmowi wymachów ramienia towarzyszących skandowaniu hasła. Kamera staje się przedłużeniem ciała biorącego udział w działaniu. Potrząsany aparat znadujący się na końcu ręki przejmuje jej ruchy i przekazuje egzaltację za sprawą sposobu filmowania, który jest podporządkowany raczej ruchowi niż widokowi15. Spontaniczność wideo nakręconych przez zwykłych manifestantów naznaczona jest właśnie taką cielesnością rejestracji obrazu, która wiąże się również z niewielkim stopniem inscenizacji. W istocie to intensywność przeżywanych wydarzeń narzuca ramy i dynamikę kadrowania. Co prawda tego typu nagranie mogło być wykorzystane następnie przez stacje telewizyjne, ale nie należy redukować podobnych praktyk filmowania do „dziennikarstwa obywatelskiego”. Nie jest przecież tak, że osoby rejestrujące te obrazy znalazły się po prostu w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie tylko po to, by dostarczyć owoc tego zbiegu okoliczności mainstreamowym mediom – kręcenie jest raczej częścią wyzwania polegającego na wyjściu na ulicę i żądaniu zmiany władzy. Nagrywanie pozwoliło także na ponowne wizualne przyswojenie sobie przestrzeni publicznej, wzmacniające i przedłużające jej przejęcie fizyczne – punktowe i ograniczone. W takim kontekście filmowanie jest czymś znacznie więcej niż odruchem czy „obowiązkiem” informacyjnym – jest gestem wybitnie transgresyjnym. Akt kręcenia jest również sam w sobie wydarzeniem, które ma zaświadczać o tym przełomowym momencie, w którym staje się możliwe to, co dosłownie chwilę wcześniej było nie do pomyślenia.\nFragment nagrania, który analizuję, pozbawiony istotnej wartości informacyjnej, sprawozdaje wydarzenie w sposób daleko niewystarczający. Właściwie nie widzimy wiele: pochód ludzi, którzy raczej nieskładnie manifestują na ulicy (słyszymy trąbienie). Niektórzy nerwowo się odwracają. Widzimy też budynki, palmy. Bez tytułu (który jest w języku arabskim) trudno byłoby domyśleć się, o co chodzi. Wartość dokumentacyjna tego nagrania leży jednak gdzie indziej – właśnie w jego nieczytelności. Chaos obrazów i dźwięków pozwala zobaczyć i poczuć w sposób natychmiastowy i fizyczny emocje osoby rejestrującej obraz oraz wszystkich, którzy go otaczają. Nagranie dokumentuje skrajne doświadczenie manifestowania w represyjnych okolicznościach i wytwarza naznaczoną ruchem oraz ucieleśnioną wizję wydarzenia, które jest zbyt drastyczne, by można było je spójnie przedstawić. Zespolenie ciała, kamery i działania przesuwa postrzeganie wizualne w kierunku percepcji sensorycznej16. Analizowane wideo, nakręcone nielegalnie, dokumentuje doświadczenie emocjonalne i fizyczne demonstracji. Ustawieni możliwie najbliżej akcji, wtłoczeni jesteśmy w intymność tego doświadczenia. Intensywność przeżywanego momentu zaciera granicę między intencjonalnością gestu filmowania, związanego nade wszystko z chęcią dostarczenia świadectwa, a przypadkowością wynikającą z charakteru wydarzenia. W tym przypadku osoba nagrywająca dokumentuje bieg wypadków, a równocześnie jest w nie włączona do tego stopnia, że zapomina o samej czynności filmowania. Obraz – zrodzony w momencie paroksyzmu, zarazem ucieleśniony i mechaniczny – jest niczym żywy odcisk tej relacji między wydarzeniem historycznym a doświadczeniem tego wydarzenia, między tym, co wspólnotowe, a tym, co osobiste.\nDramaturgia wspólnego działania\nZ biegiem tygodni surowe rejestracje ustępują miejsca bardziej „profesjonalnym” nagraniom. Pojawia się strategia filmowania zorientowana na wytwarzanie informacji o samym wydarzeniu. Dążenie do czytelności przekazu sprawia, że wzrasta poziom opanowania sposobów rejestracji: sam akt filmowania podlega refleksji i oddziela się od aktu manifestowania, ponieważ ma uchwycić wydarzenie w jego całości przestrzennej i czasowej. Proces profesjonalizacji umotywowany jest dużym zapotrzebowaniem na obrazy ze strony tradycyjnych mediów pozbawionych dostępu do terenu zdarzeń, ale także skuteczniejszą samoorganizacją manifestacji dokonującą się na poziomie lokalnych komitetów zarządzania, dbających o logistykę i zapewniających bezpieczeństwo. Komitety biorą na siebie rejestrację obrazów przedstawiających manifestacje i wytwarzają jednocześnie przestrzeń dla różnego rodzaju form współpracy pomiędzy demonstrantami a osobami ich nagrywającymi. Spontaniczność filmowych ujęć ustępuje odtąd technikom nagrywania zorientowanym na informowanie, ale także na uwrażliwianie. W efekcie obserwujemy pojawianie się mechanizmów kontekstualizacji i inscenizacji akcji protestacyjnych, zmierzających do sprawienia, by materiały wideo stały się bardziej czytelne i atrakcyjne. Mechanizmy kontekstualizacji przejawiają się za sprawą zdystansowania się od wydarzenia, co pozwala stworzyć jego spójną reprezentację wizualną. Stąd właśnie rejestrowanie obrazu stopniowo autonomizuje się w stosunku do protestu, aż wreszcie staje się zupełnie osobną praktyką. Równocześnie mechanizmy te wytwarzają przedmioty i performanse: osoba rejestrująca pokazuje na przykład przed obiektywem napis określający datę i miejsce. Protestujący są też zachęcani do współpracy z filmującym, mają na przykład obracać transparenty lub portrety męczenników.\nTransparenty na manifestacji „Precz z Annanem” w regionie Idlib17\nMożna zatem dostrzec formy współpracy między dokumentującymi a demonstrantami, co ma wpływ na samą akcję protestacyjną, która zaczyna stopniowo organizować się ze względu na to, jak będzie obrazowana. Obfitość sygnałów kontekstualizacji uświadamia szczególny status tych form dokumentalnych konfrontowanych z pytaniami o autentyczność – to przecież zaangażowani w działanie aktorzy wytwarzają wiedzę o tym działaniu, negowaną zresztą przez władze. W takich okolicznościach profesjonalizacja inscenizowania rewolty wiąże się z chęcią udowodnienia samego jej istnienia, a także jej prężności i pokojowego charakteru.\nJedno z nagrań17, nakręcone w regionie Idlib na północy Syrii, ukazuje w szczególnie wyrazisty sposób niektóre elementy profesjonalizacji w rejestrowaniu manifestacji. Widać tu zerwanie między rejestracją wizualną a wydarzeniem (które jest tu radykalne, a zarazem nieporadne), współpracę między filmującym a manifestantami oraz zastosowanie wspomnianych sygnałów kontekstualizacji. Kadrowanie, kąty ujęć i ruchy kamery są w tym przypadku pod kontrolą. Również rozdzielczość obrazu wskazuje na użycie specjalistycznego sprzętu. Wydaje się też, że kamerzysta wyposażony został w steadicam pozwalający mu przemieszczać się przy jednoczesnym zachowaniu stabilności obrazu i ciągłości ruchu. Na początku nagrania pokazuje przed obiektywem – na podobieństwo filmowego klapsa – karton z informacją o dacie i miejscu; jest to praktyka, która upowszechnia się od pierwszych miesięcy rewolty. Na tabliczce przeczytać można także slogan „Precz z Annanem i sługami al-Asada”18, który zarzuca nieskuteczność komisji obserwatorów ONZ, kierowanej wówczas przez Kofiego Annana. Następnie kamerzysta przemieszcza się między nieruchomymi manifestantami, ustawionymi w rzędy i skandującymi hasła w ślad za liderem: „Arabowie, zdradziliście nas”, „Arabowie, bójcie się Boga”. Niespiesznie filmuje transparenty, wszystkie opatrzone datą, by terminem uwiarygodnić wydarzenia. Zapisano je po arabsku19 i po angielsku, co wskazuje ponadto, że nagranie przeznaczone jest dla widowni szerszej niż arabskojęzyczna.\nTego typu jazda kamery wprost na stojące osoby jest niekoniecznie uzasadniona z komunikacyjnego punktu widzenia – z tego względu, że kojarzy się z bezruchem, a więc sprzeczna jest z ideą rewolucyjnego zrywu. Jazda kamery ukazuje zarazem twarze manifestantów, co kłóci się z etyką medialnych aktywistów nakazującą ochronę tożsamości filmowanych osób20. Za sprawą takiej dalekiej od prawdopodobieństwa inscenizacji osoba rejestrująca obraz oddziela się od wydarzenia, by uzyskać efekt większej czytelności. Dysponuje specjalistycznym sprzętem, ale jej działanie pozbawione jest pewności siebie. Profesjonalizacja nagrań, nawet jeśli odbywa się w niektórych przypadkach szybko, pozostaje zjawiskiem przypadkowym, uwarunkowanym miejscem, w którym akurat działają kamerzyści – od tego bowiem zależy możliwość uzyskania porad i wymiany doświadczeń21. Tym niemniej produkcja i udostępnianie nagrań w internecie ma swój udział w stopniowej ewolucji sposobu organizowania manifestacji, wytwarza bowiem nowe formy dramaturgii protestów. Dotyczy to elementów performatywnych (charakterystycznych sposobów zajmowania przestrzeni, zabieraniu głosu przez pojedyncze osoby, śpiewu, tańca itp.) oraz rekwizytów (sztandary, ilustrowane transparenty, emblematy i portrety męczenników). Na licznych wideo pochodzących z końca tego okresu możemy dostrzec, jak usytuowani na podwyższeniu kamerzyści filmują zgromadzenia ludzi wykonujących formy choreograficzne przeznaczone częściowo właśnie dla nagrania. Niektóre rodzaje grupowej dramaturgii stwarzały przestrzeń do szczególnie ścisłej współpracy z osobami rejestrującymi obraz. Działo się tak na przykład w Binnisz, gdzie w ciągu 2012 roku organizowano liczne freski ludzkie22.\nLudzie tworzący napis „We are not terrorists”. Film dostępny na YouTube\nProtestacyjny performans był w tym przypadku w całości ukierunkowany na rejestrację. Wykonanie ludzkiego fresku wymaga przygotowania złożonej choreografii, która zakłada precyzyjną koordynację między kamerzystą a manifestantami. Spaja ona dwie bardzo różne kultury: świąteczną, popularną, zapożyczoną ze stadionu piłkarskiego, z ceremonialną kulturą polityczną właściwą pochodom ku czci wodza – cenioną przez Hafiza al-Asada w latach 80. i 90. Niczym w Korei Północnej tysiące statystów musiało wówczas odtwarzać ludzkie freski z precyzją co do milimetra. Ten model przymusowego stawania w zwartych szykach wokół wodza zostaje na przywołanych nagraniach wywrócony na opak: demonstranci wyśpiewują obraźliwe słowa pod adresem Hafiza i Baszszara al-Asada i jednoczą swoje ciała w sprzeciwie wobec nich. Celem tych ciał składających się w słowa i obrazy jest także przywrócenie i poświadczenie prawdy: „We are not terrorists”, „Our demand is freedom”. Reżim i oficjalne środki przekazu sugerują wówczas, że ludzie wychodzący na ulice są „ukrytymi agentami” czy „uzbrojonymi bandami”. Protestujący zwracają się w tym przypadku zarówno do władz, jak i również do społeczności międzynarodowej – do niej w trybie apelatywnym („SOS”). W przypadku widzów, którzy nie są zaznajomieni z wydarzeniem, konieczna jest szczególna czytelność komunikatu, którą uzyskuje się za pomocą języka i tekstu, lecz także w wyniku zaprowadzenia porządku i odpowiedniej inscenizacji ciał/przekazów. Jak więc widzimy, dzięki nagraniom rozwija się niezwykle bogata kultura protestowania oparta na performansach mających – na ludyczną i świąteczną modłę – inscenizować żądania oraz identyfikacje zbuntowanych społeczności.\nNagrania jako nośniki protestacyjnej pomysłowości\nHama. Przebieg w pełni wolnych wyborów. Film dostępny na YouTube\nStrategiczny użytek z nagrań nie tylko ukształtował samo wydarzenie protestu, lecz sprzyjał także indywidualizacji działań, tworząc przestrzeń dla szczególnie kreatywnych inscenizacji. W początkach rewolty zaobserwować można niemal euforyczne odzyskiwanie ulicy. To wyjątkowe rozradowanie wyraża się w emocjach, ciele oraz słowie w niespotykanych widowiskach. W zależności od mniej lub bardziej peryferyjnego usytuowania działań – które przekłada się na stopień ryzyka, zależny z kolei od obecności służb porządkowych – mniej lub bardziej możliwe są zabawa i swoboda twórcza. Charakter zagrożenia obecnego w przestrzeni publicznej wpływa zatem na formę tych nowych aktów protestu, które podejmowane są za dnia lub w nocy, przy odsłoniętych twarzach lub anonimowo. Na przykład w 2012 roku w Hamie mieszkańcy urządzają parodię wyborów parlamentarnych określanych powszechnie jako maskarada23.\nNa początku nagrania24 osoba filmująca podaje datę i dodaje: „Parlament nas nie reprezentuje. Oto jak głosujemy w Hamie, w sposób wolny i w pełni demokratyczny”. Następnie widzimy dziesiątki ludzi, którzy przechodzą po szablonowych graffiti przedstawiających twarz Baszszara al-Asada, formując nakaz: „Depczcie to”. Na końcu niektórzy spluwają na plakat prezydenta. Zwykli ludzie powtarzają tu częsty u zarania rewolty gest niszczenia posągów przedstawiających prezydentów – ojca i syna. Fizyczne i symboliczne odzyskanie przestrzeni publicznej polega także na zbuntowaniu się zwykłych ciał przeciwko wizerunkom prezydenta, które z zasady stanowią obiekty kultu. Rejestracja wideo pozwala jednocześnie nagłośnić zwykle ulotne i skryte działania w przestrzeni publicznej. W 2011 roku fontanny w stolicy zostały zabarwione na czerwono w celu wskazania na represje25. Kilka miesięcy później słowo „Precz” pojawia się nocą na zboczu górującym nad Damaszkiem26. Inne rewolucyjne hasła („Precz”, „Wolność”, „Nie dla podziałów międzyreligijnych”, „Pokojowa”) wypisane na piłeczkach pingpongowych zalały strome ulice stolicy27.\nPiłeczki wolności w dzielnicy al-Muhadżirun. Film dostępny na YouTube\nKreatywność, którą pobudzają nagrania wideo, wywołała także prywatyzację przestrzeni protestu za sprawą form działania zakładających ograniczoną liczbę uczestników. Tak zdefiniowana rama działania i widzialności każe postawić pytanie o anonimowość. W końcu w tłumie, nawet jeśli poszczególne osoby manifestują z odsłoniętymi twarzami, ich tożsamość rozlewa się w zbiorowości. W przypadku działań, które są filmowane, wyeksponowanie wzmacnia indywidualizację, toteż większość demonstrantów ukrywa swoją tożsamość. Tym niemniej nie pozostaje ona nieokreślona, ale przeciwnie – ujawnia się w nowy sposób. Początkowo filmowanie własnych działań w przestrzeni prywatnej motywowane było chęcią uniknięcia represji. Z tego powodu praktykę tę częściej stosowały kobiety, które rzadziej niż mężczyźni angażowały się na ulicy – choć i tam były obecne. Wiele spośród nich wolało angażować się w mniej widoczne działania, jak pomoc humanitarna czy opieka medyczna. Kobiety odegrały również ważną rolę w organizacji manifestacji – wykonując slogany i transparenty. Niektóre jednak nie zadowalały się pozostawaniem za kulisami – wymyśliły swój własny rodzaj manifestacji, „domowe sit in” (i‘tisam manzili). Działanie to – będące emblematycznym przykładem prywatyzacji protestu – jest charakterystyczne dla rewolucji w Syrii, a spopularyzowało się i zinstytucjonalizowało dzięki rejestracjom wideo28. Reguły przeprowadzania domowych sit in ustaliły się dość szybko, choć można obserwować różne ich warianty w zależności od grupy czy miasta. Na ogół gromadzą one około dziesiątki uczestniczek i odbywają się w domowym salonie, którego przestrzeń i wystrój zmienia się na tę okazję: zdobią go sztandary rewolucyjne, transparenty i portrety męczenników. Kamera i internet, wprowadzone do przestrzeni domu, dokonują rekonfiguracji przestrzeni domowej i jej przemiany w publiczną. W efekcie powstaje przestrzeń pośrednia – między ulicą a salonem. To dokonujące się w domu zniesienie podziałów potwierdza się jednocześnie w odbywających się tam performansach, takich jak głośne odczytywanie deklaracji potępiających nadużycia władzy czy wyrażających solidarność z manifestantami i bojownikami Wolnej Armii Syrii. Równie ważne miejsce zajmuje tam śpiew: wykonywanie syryjskiego hymnu narodowego lub pieśni rewolucyjnych.\nNa jednym z filmów29 nakręconych w Damaszku i umieszczonych online w maju 2011 roku sit in zaczyna się od minuty ciszy na cześć ofiar represji, po której kobiety śpiewają hymn narodowy. Protestujące starają się nie śpiewać zbyt głośno, by nie zaalarmować sąsiadów i nie narazić się na donosy. Na podsuniętych w czołówce przed kamerę kartkach można przeczytać: „Chcemy wyzwolenia Syrii od sił bezpieczeństwa”. Na kartonach pojawiają się inne napisy: „Urządzamy sit in w naszych domach, bo boimy się, że nie wrócimy do naszych dzieci i rodzin”; „Lud syryjski stanowi jedność”; „Wolność”; „Nie jesteśmy salafistkami ani agentami z zewnątrz”. Widać też zdjęcie Hamzy al-Chatiba, jedenastoletniego chłopca, który uczestniczył w manifestacji ze swoim ojcem. Służby bezpieczeństwa uprowadziły go i torturowały aż do śmierci. Szybko stał się on ikoną rewolty. Protestacyjny performans, jakim jest sit in, angażuje liczne rekwizyty – nośniki pisma i obrazu – które mają być pochwycone przez kamerę. Przesłanie przekazywane jest zatem za pomocą tekstu, obrazów, śpiewu, lecz także w wyniku eksponowania/ukrywania protestujących. Nawet zatem jeśli prywatne tożsamości zostają ukryte, to wyraźnie zróżnicowany wygląd i strój uczestniczek staje się nośnikiem mocnego komunikatu tożsamościowego. Niektóre z kobiet nie są zasłonięte, ale ukrywają swoje twarze na inne sposoby: za proporcem, okularami przeciwsłonecznymi lub dokonując rozmycia obrazu. Ukazywanie tej różnorodności wizerunków akcentuje kobiecość uczestniczek, lecz także podkreśla zróżnicowanie identyfikacji wyznaniowych, co ma zaprzeczyć oficjalnej narracji próbującej jednoznacznie utożsamiać rewoltę z sunnickim ekstremizmem.\nDoświadczenie, działanie i pamięć\nNa początku rewolty manifestanci trzymali w dłoniach telefony komórkowe nie tylko po to, by dokumentować wydarzenia – filmując, rzucali wyzwanie władzy i odbijali ulice z jej rąk. Wizualne i dźwiękowe odzyskanie przestrzeni publicznej niewątpliwie wyjaśnia, dlaczego nagrania – mimo że niewyraźne – umieszczano na YouTube aż tak masowo. W tym kontekście publikowanie online ma poświadczać prawdziwość i skalę rewolty. Pozwala także zachować jakikolwiek jej ślad, choćby słaby i nieczytelny. Tym, którzy – dzięki losowemu działaniu algorytmów i słów-kluczy – trafią na te filmy, kręcone w pośpiechu i na ryzyko rejestrujących, pozwolą one odczuć intensywność doświadczenia rewolty. Nagrania sprzyjają wytwarzaniu nowych porządków obrazu i dźwięku wyrażonych wprost w protestujących ciałach.\nSpontaniczność wideo z manifestacji dość szybko ustępuje miejsca praktykom rejestracji obrazów, którymi kierują strategie uwidoczniania i objaśniania rewolty. Taka racjonalizacja filmowania wpływa na inscenizację manifestowania. Zbuntowane zbiorowości wyrażają wizualnie i dźwiękowo swoje żądania oraz identyfikacje za pomocą licznych środków materialnych i elementów performatywnych. Nagrania realizuje się z przekonaniem, że wywierają one wpływ na odbiorcę: mają wywołać empatię, wyczulić, zachęcić do działania, przekonać. Na dłuższą metę odegrały one jednak niewielką rolę w uwrażliwieniu na przebieg rewolty i w zwiększeniu jej widoczności. Tym niemniej praktyki rejestracji – adaptowane przez zamknięte grupy, które nie biorą zazwyczaj udziału w manifestacjach – pozwoliły na wymyślenie nowych odmian zaangażowania oraz przechwytywania przestrzeni publicznych. Na zwiększanie kreatywności protestujących wpływa to, jak internet pomaga wzbogacać twórcze kompetencje. Wizualne aspekty rewolty w Syrii manifestują się różnie w zależności od czasu i przestrzeni. Koncentrują się na doświadczeniu protestu, jego narratywizacji i obrazowaniu, a zarazem jego upamiętnianiu. Większość tych nagrań nie miała wielu odtworzeń. Mimo ich ogromnej liczby, te filmy w żaden sposób nie zaciążyły na stosunkach siły. Są więc to obrazy nieskuteczne, słabe. Ich wartość i ich siła w sposób oczywisty leżą poza ulotną czasowością polityki i mediów. Ich moc płynie z intensywności i niepewności przeżytego doświadczenia, które podlega dwojakiemu procesowi kompresji i rozciągania czasu oraz historii – co jest właściwe sytuacji rewolty.\nTłumacz dziękuje Jakubowi Sypiańskiemu, znawcy języka arabskiego i poliytyki bliskowschodniej, za konsultacje językowe.\n1 Dokładna rachuba nie jest możliwa, ale można szacować, że zbiór tych filmów liczy wiele setek tysięcy.\n2 Sahar Khamis, Paul B. Gold, Katherine Vaughn, Beyond Egypt's „Facebook Revolution” and Syria’s „YouTube Uprising”, „Arab Media & Society” 2012, nr 15, s. 1–30.\n3 Zob. Olivier Blondeau, Laurence Allard, Devenir média. L’activisme sur Internet, entre défection et expérimentation, Éditions Amsterdam, Paris 2007.\n4 Zob. Peter Snowdon, The Revolution Will Be Uploaded: Vernacular Video and the Arab Spring, „Culture Unbound” 2014, t. 6, s. 401–429; Dork Zabunyan, L’insistance des luttes. Images, soulèvements, contre-révolutions, De l’incidence éditeur, Paris 2016.\n5 Por. m.in.: Annabelle Sreberny, Gholam Khiabany, Blogistan: The Internet and Politics in Iran, Tauris, London 2010; Mouvements sociaux en ligne, cyber activisme et nouvelles formes d’expression en Méditerranée, red. S. Najjar, Karthala, Paris 2012.\n6 Madeleine Pastinelli, Pour en finir avec l’ethnographie du virtuel! Des enjeux méthodologiques de l’enquête de terrain en ligne, „Anthropologie et Sociétés” 2011, nr 1–2, s. 35–52.\n7 Tom Sherman, Vernacular Video, w: Video Vortex Reader. Responses to YouTube, red. G. Lovink, S. Niederer, Institute of Network Cultures, Amsterdam 2008, s. 161–168.\n8 Od początku moich badań około 10% korpusu źródeł przestało być dostępne z powodu zamknięcia kont osób, które umieściły je online.\n9 Kari Andén-Papadopoulos, Media Witnessing and the Crowd-Sourced Video Revolution, „Visual Communication” 2013, nr 3, s. 341–357.\n10 Według Rogera Odina to paradoksalne napięcie jest nieodłącznie wpisane w estetykę filmów kręconych kamerą telefonu komórkowego. Por. Téléphone mobile et création, red. L. Allard, L. Creton, R. Odin, Armand Colin, Paris 2014.\n11 Ten deficyt czytelności kompensują często teksty towarzyszące wideo opublikowanemu online. W 90% przypadków przy nagraniach zamieszczone zostały informacje w języku arabskim.\n12 Tłumaczenie podpisu arabskiego. Wideo opublikowane na YouTube 25 marca 2011: https://www.youtube.com/watch?v=ywviRWqZE7U – obecnie niedostępne.\n13 W domyśle: „Rewolucja jest pokojowa”. Za rozległą i nieocenioną konsultację dotyczącą tłumaczenia z języka arabskiego oraz niuansów sytuacji w Syrii serdecznie dziękuję Jakubowi Sypiańskiemu, tłumaczowi i znawcy regionu. (Przyp. tłum.)\n14 Pierwsze słowa szahady, muzułmańskiego wyznania wiary. (Przyp. tłum.)\n15 Pisząc o nagraniach z rewolty w Tunezji, Ulrike Lune Riboni określa ten typ obrazu terminem bodymage, by podkreślić jedyny w swoim rodzaju splot ciała i rejestracji. Badaczka porównuje zarazem kamerę telefonu komórkowego do paluche – miniaturowej kamery wynalezionej na początku lat 80. XX wieku, pozwalającej oddzielać akt celowania obiektywem od oka. Por. eadem, Notes pour une définition: „bodymages”, „WINDOW. Carnet de recherche de Ulrike Lune Riboni”,\nwpis z 7 października 2013, http://window.hypotheses.org/102, dostęp 28 października 2017.\n16 W swojej koncepcji praktyk filmowania za pomocą aparatów przenośnych – które sam określa jako mobilographie – Richard Bégin podkreśla to przesunięcie od wydarzenia do doświadczania wydarzenia, z czym wiąże się także przesunięcie od widzenia do odczuwania. Por. idem, L’image au corps, „Vertigo” 2015, nr 48, s. 6–16.\n17Idlib, al-Has, manifestacja z piątku „Precz z Annanem”, opublikowana 13 lipca 2012 roku, zarchiwizowana 3 grudnia 2012 roku, obecnie niedostępna na YouTube z powodu zamknięcia konta użytkownika.\n18 Chodzi tu o „hasło na piątek” – piątek, czyli dzień wolny, to zarazem główny dzień manifestacji. Hasło to zostało wybrane we wstępnym głosowaniu na jednej ze stron na Facebooku (The SyrianRevolution 2011 الثورةالسوريةضدبشارالاسد, https://www.facebook.com/Syrian.Revolution). Ten sposób prezentacji pozwalał jednocześnie zarządzać manifestacjami na całości terytorium: eksponować sugerowane wspólne hasła, a zarazem potwierdzać datę manifestacji.\n19 Widoczne są zwłaszcza: „Wytrwały Has” [chodzi tu o miasto w gubernatorstwie Idlibu, czyli północno-zachodniej części Syrii – przypis tłumacza], „Solidarność z At-Turajmisą” (wioska, gdzie wcześniej doszło do masakry przeprowadzonej przez siły reżimu), „Do wiadomości tych, którzy uciekają z tonącego właśnie statku reżimu: witajcie w szeregach rewolucji, lecz nie w gronie jego przywódców”.\n20 Takie niepisane reguły można zaobserwować zwłaszcza w licznych nagraniach, w których manifestanci filmowani są albo od tyłu, albo z dystansu gwarantującego zachowanie anonimowości. Twarze, jeśli się pojawiają, są rozmyte. Te środki zapobiegawcze zostały wprowadzone w życie, gdy doszło do aresztowania protestujących w efekcie rozpoznania ich na nagraniach przez służby specjalne.\n21 Popyt na transmisje medialne ze strony arabskich sieci satelitarnych był większy w dużych miastach, gdzie pojawiła się współpraca z osobami zajmującymi się nagrywaniem (wysyłano im sprzęt oraz przekazywano porady dotyczące filmowania). Także w miastach ochotników uczyli rejestracji i montażu młodzi filmowcy. Por. Cécile Boëx, Mobilisations d’artistes dans le mouvement de révolte. Modes d’action et limites de l’engagement, w: Au cœur des révoltes arabes. Devenirs révolutionnaires, red. A. Allal, T. Pierret, Armand Colin, Paris 2013, s. 87–108.\n22Binnisz. Geniaaaaaalny twórczy karnawałowy przekaz manifestacji piątkowej (tytuł arabski), nagranie opublikowane 25 maja 2012 roku, https://www.youtube.com/watch?v=iSWTUuwbYZw – dostęp 28 października 2017; oraz Twórczość Binnisz, 27/4. Hymn „Boże, mamy tylko Ciebie”. Genialne (tytuł arabski), nagranie opublikowane 27 kwietnia 2012 roku, https://www.youtube.com/watch?v=FaOkxce-Mwo [nagranie, online jeszcze wtedy, kiedy autorka nadesłała nam artykuł, obecnie jest również niedostępne – przyp. red.].\n23 Istnieje około pięćdziesiąt nagrań parodiujących wybory, pochodzących ze wszystkich zakątków Syrii.\n24Hama. Przebieg w pełni wolnych wyborów, YouTube, nagranie opublikowane 7 maja 2012 roku, https://www.youtube.com/watch?v=eT1FXVzTAK4, dostęp 28 października 2017.\n25 Por. np. nagranie Rewolucjoniści z Damaszku nadają fontannom Damaszku kolor krwi, YouTube, nagranie opublikowane 10 maja 2011 roku, https://www.youtube.com/watch?v=PhQPz411vs8, dostęp 28 października 2017.\n26Bohaterscy członkowie Rukn ad-Din na swój sposób wspierają Baszszara, YouTube, nagranie opublikowane 18 listopada 2011 roku, https://www.youtube.com/watch?v=i7heylwP3Co, dostęp 28 października 2017.\n27 Wideo wykonane przez komitet zarządzający protestami w dzielnicy al-Muhadżirun dokumentuje samą akcję oraz kulisy jej przygotowania. Por. Piłeczki wolności w dzielnicy al-Muhadżirun, nagranie opublikowane 28 lipca 2011, https://www.youtube.com/watch?v=YBnnCiblJJY, dostęp 28 października 2017.\n28 Na dziś zgromadziłam około sześćdziesięciu nagrań domowych sit in przeprowadzonych w całej Syrii między 2011 a 2014 rokiem.\n29Domowy sit-in, Damaszek 30 maja, YouTube, umieszczone online 31 maja 2011 roku, https://www.youtube.com/watch?v=iv7CdmLkURs, dostęp 28 października 2017.


z prośbą o radę, nowotwór złośliwy sutka C50\nWysłane przez emkaaa\n13-01-2019 - 17:57:24\n7 stycznia 2019 roku Mama wykonała USG (do którego załącznik znajdziecie wyżej).\nPo nim mama udała się do Onkologa, które potwierdziły nowotwór złośliwy sutka C50.\nWstawiam również kartę informacyjną z tej wizyty.\nMoja babcia 7 lat temu umarła z powodu nowotworu nowotworu złośliwego piersi. Niestety wtedy bylam Zielona na ten temat i nic poza zaleceniami lekarza nie zrobiłam. Po wycięciu piersi i silnej chemioterapii zmarła. Od rozpoznania żyła 1.5 roku. Uogólniając nie jestem pozytywnie nastawiona do procedur związanych z agresywną chemią oraz procedurami związanymi z leczniem raka. Zależy mi bardzo na ludzkim lekarzu, który będzie prowadził mamę oraz\njako, że podstawową sprawa jest wybranie kliniki. Jaką klinikię onkologicznej możecie polecić? Zwlaszcza uwzględniając Dolny slask, poniewaz tutaj mieszkamy. Oczywiście nie stanowi problemu wybranie leczenia w innym obrębie kraju. Gorąco pozdrawiam dziękując za jakąkolwiek pomoc.\nCzy mam pisać osobny post na temat interpretacji?\nZmieniany 2 raz(y). Ostatnia zmiana 14-01-2019 - 13:37:27 przez myszka.\n13-01-2019 - 18:19:53\nEmilia, jak najszybciej biopsja. Co prawda zmiana nie jest duża (13x21mm) ale te węzły...A leczenie to może któryś z tych szpitali: [www.zwrotnikraka.pl]\nTam gdzie robili usg piersi nie robią biopsji?\n16-01-2019 - 09:01:54\nNie. Pani dala skierowanie po prostu aby wybrac klinike wedle uznania.\nWczoraj bylysmy we Wroclawiu u Doktora Tarkowskiego. Na piatek umowil mame na biopsje.


Złóż zamówienie Jesteś tutajStrona głównaFACECIAKCESORIABiżuteriawisior MIECZ (PP4941) wisior MIECZ (PP4941) (0 opinie )\n12.11złKod produktu: NKO-1542\nPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnywisior MIECZ (PP4941) Kod produktu: NKO-1542Rozmiar: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\npola oznaczone - - są wymagane Wisior wykonany z pewteru. Powierzchnia wisiora polerowana jest specjalnym sposobem, dającym charakterystyczny matowy połysk. Na górze przywieszki otwór na sznurek, rzemień lub łańcuch. Szerokość: 2,5 cm. Długość: 6,5 cm.\npola oznaczone - - są wymagane wisior TOPÓR (PP41121) 14,90 złwisior FISH (PP4306)14,90 złwisior TOPÓR (PP41120) 14,90 złwisior MIECZ 14,90 złwisior TOPÓR (PP41118) 14,90 złkapsel BLACK ICON - MUSIC, LOVE, HATE (KICON103) 5,90 zł\n4,13 złnaszywka SYSTEM OF A DOWN - CELOWNIK7,90 złnaszywka BLACK METAL LADY7,90 złwisior SWORD (PP4687) 14,90 złwisior MIECZ (PP4682) 14,90 złZamówienia telefoniczneCzas realizacji zamówieniaZwroty i wymianyKoszt dostawyRabaty i system punktowyPraca i WspółpracaRegulaminPoradnikiPolityka prywatnościKontaktyO sklepieZarejestruj sięMoje zamówieniaUlubioneHistoria transakcjiUstawienia kontaopinie o nasfacebooktwittergoogle+myspaceinstagram


Głuchołazy.eu - Kino przyjedzie w piątek\nKino przyjedzie w piątek\nna 27 Lis R\nPiątek zapowiada się atrakcyjnie ze względu na kino i 3 gorące tytuły.\nDla dorosłych szeroko reklamowana – polska komedia romantyczna „Miłość Jest Wszystkim” (18:00). Filmu „Kler” (20:15) nie trzeba chyba reklamować, choć zachodzą obawy, że większość już go obejrzała, więc nie wiadomo czy publika dopisze. Dla dzieci film o zielonym stworze, który nie znosi świąt pod tytułem „Grinch”(14:00 , 16:00). (foto: CK Głuchołazy)


Tuba Wyszkowa - Aktualności - Dla powiatu wyszkowskiego na drogę w Obrębie\nDla powiatu wyszkowskiego na drogę w Obrębie\nStarostwo Powiatowe w Wyszkowie otrzymało z Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych dotację na modernizację odcinka drogi powiatowej w Obrębie. Dofinansowanie wyniesie 100 tys. zł. Podpisanie umowy (n/z) z przedstawicielami Zarządu Województwa Mazowieckiego nastąpiło w Długosiodle.\nPrzebudowa odcinka drogi powiatowej nr 4326W na odcinku Obrąb od skrzyżowania z drogą nr 1811W do granicy z powiatem wołomińskim, o długości 1 162 mb, polegać będzie na przywróceniu nośności jezdni na całym odcinku drogi wraz z przebudową poboczy. Zakres robót obejmie:\n• poszerzenie podbudowy w celu zapewnienia regularnej szerokości jezdni tj. 5,5 m na całym odcinku drogi,\n• wykonanie nawierzchni drogi z betonu asfaltowego, o łącznej grubości warstw – 8 cm, szerokości warstwy ścieralnej 5,5 m,\n• wykonanie poboczy z mieszanki kruszywa łamanego i naturalnego 50/50 gr. 10 cm,\n• oczyszczenie/odmulenie i udrożnienie rowów przydrożnych,\n• wycinkę kolidujących drzew i zakrzaczeń.\nPowiat Wyszkowskidofinansowanieprzebudowa drogi powiatowejObrąb


Wiosna i lato to pory roku na które z reguły najbardziej czekamy. Każdy chyba zna to uczucie, kiedy po dłużącej się, ciemnej zimie wypatruje się pąków roślin i trawy. Lato większości z nas kojarzy się z urlopem, wypoczynkiem, wodą, wyjazdami. Chyba nie ma na świecie osoby, która by na to nie czekała :-)\nTegoroczne lato było naprawdę kiepskie, przynajmniej w Szczecinie. Dni ładnej pogody można by policzyć na palcach, a podczas mojego 2-tygodniowego urlopu całe 3 dni słonecznej pogody spędziłam u weterynarza z Mańką, która jak się okazało ma początki niewydolności nerek. Mało było więc okazji żeby pojechać nad wodę, poskwierczeć na słońcu i wypocząć na plaży.\nDziś mam dla Was kilka zdjęć z jednego z tegorocznych wypadów nad Bałtyk, bo mimo że pogoda nie rozpieszcza to i tak pojechałam powdychać morskiego powietrza i poleżeć na drobniutkim piasku. A poza tym wypróbowałam właśnie nowe filtry stworzone wręcz do zdjęć plażowych (Pictail - polecam) :-)\nI na koniec panorama, stworzona z tych zdjęć :-)\nA jak plażowe klimaty, od razu przychodzi mi na myśl Beach Boys i "Kokomo" :-)\nŻyczę udanej środy i do zobaczenia :-)\nAutor: Magdalena Kucharska o 15:07


zdjęcia porannej chwały trzydzieści z trzydziestu sześciu.\nTo są szablonowe zdjęcia porannej chwały trzydzieści z trzydziestu sześciu. Szablon, który może być używany przez LibreOffice online, OpenOffice, pakiet biurowy Microsoft (Word, Excel, Powerpoint) lub Office 365.\nPobierz lub edytuj szablonowe zdjęcia chwały porannej trzydziestu z trzydziestu sześciu. dotyczy LibreOffice online, OpenOffice, pakietu biurowego Microsoft (Word, Excel, Powerpoint) lub Office 365.\nDarmowe pobieranie szablonów zdjęć z porannej chwały trzydzieści z trzydziestu sześciu. zintegrowany z aplikacjami internetowymi OffiDocs


Shift Light pro – Healtech-Electronics – Akcesoria motocyklowe\nProgramowalny moduł kontrolki zmiany biegu\nKontrolka zmiany biegu lub wskaźnik optymalnego zakresu prędkości obrotowej silnika, pozwalając tym samym na ekonomiczną jazdę i zwiększenie żywotności silnika\nModuł świetlnej sygnalizacji zmiany biegów z unikalnymi cechami.\nUżywany jako świetlny sygnalizator zmiany biegów na wysokich obrotach lub niski / wysoki / wskaźnik optymalnego zakresu obrotów.\nJedna jednostka pasuje do wszystkich motocykli, quadów, samochodów i innych pojazdów.\nShift Light pro — zmieniaj biegi jak profesjonalista! Ten programowalny moduł może działać jako kontrolka zmiany biegu lub wskaźnik optymalnego zakresu prędkości obrotowej silnika, pozwalając tym samym na ekonomiczną jazdę i zwiększenie żywotności silnika.\nTen najmniejszy tego typu moduł wyposażono w odporną na warunki pogodowe obudowę oraz w pełni programowalny wskaźnik RGB wykorzystujący diodę SMD typu Power LED.\nPrawidłowa zmiana biegu oznacza przede wszystkim lepsze przyspieszenie, większą oszczędność paliwa, dłuższy okres żywotności skrzyni biegów i napędu. Po prostu zastanów się – nie można przejechać okrążenia właściwie bez precyzyjnej zmiany biegów. W tym miejscu pojawia się SHIFT LIGHT PRO. Wyobraź sobie, najmniejszy na świecie moduł świetlny odporny na warunki atmosferyczne, zamknięty w wodoszczelnej obudowie, wyposażony w pełni programowalny układ sygnalizacji RGB LED.\nMoże być programowany jako świetlny sygnalizator zmiany biegów na wysokich obrotach w motocyklach sportowych i samochodach wyścigowych lub jako niski / wysoki / wskaźnik optymalnego zakresu obrotów dla motocykli turystycznych i innych pojazdów. Wskazuje, kiedy obroty silnika są w optymalnym zakresie (zbyt niskie lub zbyt wysokie). Ma to kluczowe znaczenie na torze wyścigowym oraz w ruchu miejskim i na krętych drogach.\nNajfajniejsze jest to, że masz całkowitą kontrolę nad SLP z urządzenia z systemem Android poprzez Bluetooth.\nShift Light pro – Shift Like a Pro!


Rękawice monterskie 11\nWytrzymałe rękawice syntetyczne, których część wierzchnią wykonano ze spandeksu i neoprenu. Część chwytna z silikonowymi ...\nWybrany wariant: 11\n8 34,99 9 34,99 10 34,99 Dodaj do listy\nD077 Warszawa - Janki\nE002 Warszawa - Targówek\nD166 Informacja o produkcie\nWytrzymałe rękawice syntetyczne, których część wierzchnią wykonano ze spandeksu i neoprenu. Część chwytna z silikonowymi wypustkami została wykonana ze skóry syntetycznej. Rzepy wokół nadgarstków umożliwiają właściwie dopasowanie do dłoni. Zatwierdzona zgodność z normą EN 388 (4121).\nOdporność na rozdarcie zgodnie z normą EN 388:3:\nOdporność na przecięcie zgodnie z normą EN 388:2:\nOdporność na ścieranie zgodnie z normą EN 388:1:\nOdporność na przekłucie zgodnie z normą EN 388:4:\nZatwierdzona zgodność z normą EN 388:\nData wydruku: 07 12 2016, 11:37\nData wydruku: 2016-12-07 11:37:07


Over There: 03/01/2010 - 04/01/2010\nSt. Patric's Day Parade 2010\nJak co roku w San Francisco odbyła się parada na ulicach miasta. Przez Market Street przemaszerował tłumek ludzi w strojach z dużą domieszką zieleni. W tym roku, pomimo świetnej pogody całe to wydarzenie było... smutne (chwilami przypominało mi pogrzeb :). Jakoś frekwencja była wyjątkowo słaba w porównaniu z poprzednimi latami. Wszystko to minęło bez echa a puby irlandzkie nie pękały w szwach... Jedynie na Civic Center Plaza kłębił się spory tłum; może mieszkańcy woleli wycieczkę za miasto w tak słoneczny dzień?\nGuiness został wypity !\nAutor: Marcin Sieradzki o 12:40 PM Linki do tego posta\nSekrety San Francisco: "Jednoręki Bandyta"\nPowstanie pierwszej mechanicznej maszyny losowej do gry - potocznie zwanej "jednorękim bandytą" związane jest z postacią Charlesa Feya i miastem San Francisco. Urodzony w 1862 roku w Vohringen małym Bawarskim miasteczku August Fey (potem zmienił imię na Karol/Charles) od zawsze interesował się maszynami i mechaniką. W wieku 15 lat opuścił rodzinne miasto i udał się do Francji a następnie do Londynu gdzie przez następne pięć lat pracował wytwarzając instrumenty nawigacyjne. Po pewnym czasie postanowił spróbować szczęścia za oceanem, oszczędził wystarczającą sumę pieniędzy i popłynął do Ameryki, gdzie zamieszkał z rodziną swojego wujka w Nowym Yorku. Ciężki, zimny klimat północnego wschodu skłonił Feya do wyruszenia do Kalifornii. Latem 1885 roku przybył do San Francisco gdzie szybko znalazł pracę w California Electric Works Company (miał wtedy 25 lat). Niedługo potem poślubił Marie Volkmar z którą miał trzy córki i syna. Fey cały swój wolny czas poświęcał na prace nad maszyną do gier posiadającą szczelinę na bilon. Istniały już inne maszyny obsługiwane monetami, ale żadna nie wypłacała wygranych w gotówce. Fey niestrudzenie pracował nad swoim wynalazkiem i w roku 1894 (1895?) ukończył swoje dzieło. Powstała maszyna "Liberty Bell", która różniła się od istniejących w tym czasie konstrukcji możliwością wypłacania wygranych w gotówce. Prototyp Feya używał dźwigni do rozpoczęcia gry i składał się z trzech bębnów z dziesięcioma różnymi symbolami obrazkowymi. Znane dziś serca, dzwonki i piki pojawiały się na oryginalnym projekcie Feya. Pierwszy automat losowy wypłacał najwięcej gdy na bębnach pojawiły się trzy dzwonki. Przed wynalazkiem Feya istniały także inne maszyny do gier, których działanie oparte było na szczęśliwym trafie. Większość z tych urządzeń pozwalała wygrać papierosy lub darmowe drinki, jeśli udało im się wylosować odpowiednią kombinację. Żaden nie dawał jednak wygranych w gotówce. W roku 1909 automaty do gier zostały uznane za nielegalne w San Francisco, a w 1911 zostały zakazane w całej Kalifornii. Przez kolejnych czterdzieści lat zmieniała się tylko zewnętrzna forma maszyny, ale wewnątrz były to wciąż urządzenia mechaniczne, stanowiącą niejednokrotnie arcydzieła mechaniki precyzyjnej. Powstawały kolejne firmy produkujące te urządzenia, poczynając od Mills Manufacturing, założonej przez Charles Feya, poprzez firmę Bally, niekwestionowanego lidera w produkcji automatów aż do lat 70-tych XX wieku. Liberty Bell można po dziś dzień zobaczyć w Reno w Liberty Belle Saloon.\nWarsztat Charlesa Feya mieścił się na 406 Market Street (1897 do 1906 r.), gdzie obecnie znajduję się znacznik z brązu (marker numer 937) upamiętniający to wydarzenie - mała wysepka na jezdni, północna strona Market Street pomiędzy ulicami Bush i Battery.\nAutor: Marcin Sieradzki o 6:41 PM Linki do tego posta\nPomimo bliskości centrum miasta wzgórze Russian Hill były słabo zaludnione i niewiele osób decydowało się budować tam swoje mieszkania. Przez większą część XIX wieku miasto rozbudowywało się na południe i zachód, a wzgórze w środku miasta (z powodu trudnej dostępności) pozostawało doskonale odizolowane. Ponad stumetrowej wysokości szczyt był zbyt stromy dla pojazdów konnych, transportujących materiały budowlane. Kilku śmiałków wybudowało drewniane domki na północnym stoku wzgórza w pobliżu ulic Broadway i Taylor na początku 1850 roku.\nDekadę później powstało na szczycie obserwatorium z krętymi schodami, które z daleka wygląda jak olbrzymi korkociąg. Nazwano je Wieżą Jobsona (Jobson's Tower) od nazwiska właściciela i budowniczego Davida Jobsona, który pobierał opłatę w wysokości 25 centów za możliwość oglądania panoramy miasta i zatoki przez zamontowany tam teleskop. Dopiero pod koniec lat 80. XIX wieku nastał bum mieszkaniowy i rozpoczęto zasiedlanie wzgórza (głównie między ulicami Taylor, Broadway i Green). Domy, które powstały przez następne dwie dekady i te z początku lat 50. XIX wieku przetrwały wielki pożar, który spustoszył miasto po trzęsieniu ziemi w 1906 roku. Niedostępność wzgórza ocaliła znajdujące się tam domy.\nSkąd pochodzi nazwa Russian Hill (Rosyjskie Wzgórze), nie jest do końca jasne. Najbardziej wiarygodna hipoteza brzmi: wzgórze zostało nazwane na cześć pochowanych tam rosyjskich marynarzy. Rosjanie ustanowili w 1812 roku placówki i osiedla na północ od San Francisco w Bodega Bay i Fort Ross, skąd regularnie do roku 1841 kursowały statki z dostawami mięsa i zboża. Placówki zostały odkupione przez Johna Suttera, a Rosjanie wrócili na Alaskę. Możliwe, że pochowano tam zmarłych z dwóch powodów. Pierwszy to: twarda gliniana ziemia nadawała się na groby bardziej niż ruchome, niestabilne piaski na pozostałym obszarze. Drugi: według starej żeglarskiej tradycji marynarzy chowano w miejscu, z którego rozciągał się widok na morze. Pacyfik nie jest co prawda widoczny z Russian Hill, ale zatokę można zakwalifikować jako substytut morza... Kolejne przypuszczenie: nazwa Russian Hill może nawiązywać także do historii rosyjskiego marynarza, który po mocno zakrapianej imprezie pewnej nocy w Yerba Buena (San Francisco) w 1847 roku wpadł do studni i utonął. Jego towarzysze zanieśli ciało na zachodnią stronę wzgórza, a miejsce spoczynku marynarza zwane było od tej pory "Rosyjskim Wzgórzem".\nPochówki odbywały się w tym rejonie aż do 1850 roku. Podczas zasiedlania wzgórza ciała ekshumowano i przeniesiono na cmentarz Yerba Buena (obecnie Civic Center), albo po prostu usuwano tabliczki nagrobne i budowano w tym miejscu domu (i pomyśleć, że jedne z najdroższych nieruchomości w San Francisco znajdują się na miejscu cmentarza - temat na dobry Horror :). Nowe budynki na Russian Hill szybko stały się ulubioną lokalizacją dla lokalnej bohemy, wszelkiego typu artystów i pisarzy, którzy znaleźli inspiracje na wzgórzu, w odizolowanej części miasta ze wspaniałymi widokami.\nO atrakcyjności miejsca decydowały też niskie czynsze. Russian Hill nie było pożądanym miejscem do życia aż do początków XX wieku, kiedy to powstały brukowane ulice usprawniające dostęp na to wzgórze. Dzisiaj dojazd nie stanowi już problemu, Russian Hill jest jednym z najpiękniejszych i najdroższych dzielnic mieszkaniowych. To także jedna z najbardziej zróżnicowanych architektonicznie dzielnic San Francisco.\n1) Róg ulic Taylor i Vallejo - Ina Coolbrith Park.\nTen park na wzgórzu z pięknymi widokami na centrum miasta poświęcony jest poetce Inie Coolbrith. Przy wejściu znajduje się tablica z brązu, osadzona w kopiec kamieni, zawierająca podstawowe informacje dotyczące artystki. Niestety pojawiają się w niej błędy. Coolbrith przybyła w te rejony w roku 1851, a nie 1852. Była pierwszym laureatem poetą Kalifornii, a nie Stanów Zjednoczonych, zmarła w Berkeley, a nie Oakland. Russian Hill było jej ulubionym miejscem do końca życia. Od 1902 do 1906 roku mieszkała na ulicy 1604 Taylor w pobliżu północno-wschodniego narożnika Taylor i Broadway. Po pożarze w 1906 roku mieszkała krótko na 15 Macondray Lane (zwane wówczas Lincoln Street), a następnie przeniosła się na 1067 Broadway.\nWięcej o parku czytaj tutaj.\n2) 1656 Taylor Street - House of the Flag (1864 r.).\nBudowla znana jako "House of the Flag" słynie w San Francisco z tego, że przetrwała ogromny pożar z 1906 roku. Kiedy ogień zaczął zbliżać się do zabudowań, właściciel wywiesił na dachu amerykańską flagę.\nŻołnierze z pobliskiego 20. Pułku Piechoty widząc jego akt oporu przeciwko żywiołowi, ruszyli z pomocą niosąc domowe wanny wypełnione wodą, mokry piasek z budowy i nawet butelkowaną wodę! Dzięki temu miejsce to ominęły niszczące płomienie.\nPodstawa budynku (prawdopodobnie w stylu wiktoriańskim) pochodzi z 1894 roku. Niecałe dziesięć lat później dodano nową fasadę i przemodelowano na "shingle-style" z okładziną zewnętrzną z płytek ceramicznych i gontów. W 1980 roku dobudowano na tyłach budynku nowe pomieszczenia i przemianowano całą konstrukcję na kompleks kondominium.\n3) 1001 Vallejo Street - Hanford-Verdier Mansion (1906 r.).\nZbudowana z rozmachem wysoka rezydencja w stylu Tudorów była na ukończeniu, kiedy w 1906 roku nastąpiło trzęsienie ziemi i wielki pożar. Na szczęście budowla przetrwała bez szwanku, ogień został zatrzymany po drugiej stronie ulicy. Był to jeden z pierwszych tynkowanych domów w San Francisco, dzieła architekta Houghtona Sawyera. Dom został wybudowany przez Roberta G. Hanforda, który posiadał rozległe interesy w kopalniach w Mother Lode, a wcześniej był właścicielem kilku linii kolejki miejskiej w San Francisco, zanim odsprzedał je za ogromną sumę. Hanford wybudował rezydencję dla swojej nowej narzeczonej, Gabrielli Cavalsky, kobiety którą poznał podczas gry w golfa na polach Del Monte. Dom posiadał ogromną salę balową z balkonem, z którego często śpiewała wybranka Roberta. Małżeństwo nie trwało długo, Hanford odsprzedał dom Felixowi Verdier, wnuczkowi założyciela sieci domów towarowych City of Paris. Podczas II wojny światowej dom był używany przez wojsko jako klub oficerski. Później został podzielony na apartamenty. Obecnie po ostatnich przebudowach powstały dwa osobne domy mieszkalne.\n4) 1637 Taylor Street - "House of Many Corners" (1854 r.).\nSłabo widoczny przez drzewa i zarośla "Dom o Wielu Kątach/Narożnikach" był jednym z najwcześniej powstałych budynków na wzgórzu. Każda ściana posiada okno, co miało prawdopodobnie zapewnić maksymalną ilość światła we wnętrzu. W 1890 roku dom przeszedł drastyczną przebudową. Stał się własnością Everarda Morgana – oszusta i szantażysty. Kiedy wszystko wyszło na jaw, musiał rozwieść się z żoną. W ramach ugody dom przepiłowano na pół. Południowa część pozostała nienaruszona i trafiła w ręce żony. Morgan wziął część północną i przeniósł ją w nieznane miejsce (przenoszenie domów było dość powszechne - budowle były w większości drewniane). Pusta działka po domu została sprzedana sąsiadowi Robertowi Hanfordowi, który użył jej na rozbudowę swojej ogromnej rezydencji. W 1911 roku "House of Many Corners" został podzielony na mieszkania pod wynajem. W roku 1950-tym fasada budynku przy ulicy 1637 Taylor została poważnie przebudowana, ale "many corners" są wciąż dostrzegalne.\n5) 1601 Taylor Street (1853-1910 r.).\nPierwszymi ludźmi, którzy zaczęli stawiać domy na szczycie Russian Hill byli przedsiębiorcy budowlani. Dysponowali materiałami i umiejętnościami potrzebnymi do wybudowania domów w tak trudno dostępnym miejscu. Jednym z nich był Charles Homer, który w 1843 roku zbudował gigantyczny szpital U.S. Marine Hospital na Rincon Hill w San Francisco. W tym samym roku postawił własny trzypiętrowy Wiktoriański dom na wzgórzu Russian Hill.Homer zakupił sześć działek o powierzchni 40m² ograniczonych ulicami Taylor, Broadway, Jones i Vallejo za łączną sumę 5.000$. W przeciągu kilku miesięcy sprzedał pozostałe działki za 4.000$ za sztukę!. Zysk był spory, ale nie tak ogromny jak poprzedniego właściciela Williama Clarka, który ponad cztery lata wcześniej kupił te same działki za... 225$!\nW 1866 roku ulica Taylor, pomiędzy Broadway i Vallejo została obniżona, aby uczynić ją bardziej dostępną. Zabieg ten zagroził pobliskim budynkom, które zostały narażone na obsunięcie. Jedynym wyjściem było osłonięcie tego miejsca kamieniami i betonem, tworząc swego rodzaju mur. Większość ściany od narożnika do około połowy wysokości Taylor Street jest oryginalna. Ponadto, pozostała rampa, która była kiedyś podstawą schodów prowadzących na ulicę 1601 Taylor. Dom Charlesa Homera został rozebrany w 1910 roku. Narożna działka została wykorzystana jako ogród dla dwóch innych domów na ulicy 1629 Taylor i 1020 Broadway.\n6) 1020 Broadway (1909 r.).\nZnajduje się tutaj dom zwany Bard Sara Field znanej poetki-feministki, która mieszkała tutaj w latach dwudziestych XX wieku. Budynek pokryty gontem jest słabo widoczny przez rosnące na froncie drzewka i krzewy. Trudno wyobrazić sobie dzisiaj, ale pomiędzy tym domem i sąsiadującą posesją przy ulicy 1032 Broadway biegła niegdyś jedna z ulic miasta. Oryginalnie nosiła nazwę Charles Street, którą później przemianowano na Sweet Street. Była to najwyraźniej "ulica" tylko z nazwy, zdjęcia pokazują ją jako szlak ciągnący się w stronę wzgórza między dwoma domami. Sweet Street prawdopodobnie zniknęła w 1894 roku, gdy masywna betonowa ściana oporowa na ulicy Broadway zagrodziła dostęp.\n7) 1032 Broadway - Atkinson House (1853 r.).\nJest to jedna z działek, którą sprzedał Charles Homer za sumę 4000$. Została kupiona przez Josepha H. Atkinsona, przesiebiorcę budowlanego i właściciela części cmentarza Lone Mountain, który znajdował się na zachodnim skraju miasta (obecnie Presidio Avenue). W 1853 roku Atkinson wybudował w tym miejscu dom w stylu Italianate. Jest to dzisiaj najstarszy dom na Russian Hill. Rezydencja utrzymała swój klimat i styl z 1853 roku. Przeprowadzono kilka prac remontowych wnętrz w roku 1893 i na początku XX wieku otynkowano narożniki. Najnowsze zmiany to instalacja wielkiego okna widokowego w roku 1970 i umieszczenie dwóch garaży pod domem w 2000 roku.\n8) 1067 Broadway - Dom w którym mieszkała Ina Coolbrith (1909-1919 r.).\nJest to ostatni dom na Russian Hill, w którym mieszkała Ina Coolbrith (wcześniej 1604 Taylor Street i 15 Macondray Lane). Ten dwupiętrowy dom został zakupiony z funduszy zebranych w Hotelu Fairmont, zbiórkę zainicjowała lokalna pisarka Gertrude Atherton. Życzeniem Coolbrith było, żeby dom wyglądał jak sąsiedni budynek przy ulicy 1073 Broadway. Przyszła laureatka nagrody literackiej zajmowała wyższe piętro i pozostałe wynajmowała. Ina mieszkał tutaj od 1909 roku az do 1919 roku. Od 1922 roku aż do swojej śmierci w 1928 r. mieszkała ze swoją siostrzenicą w Berkeley.\n9) 40 Florence Street (1854 r.).\nJednopoziomowy dom zbudowany w 1854 roku przez Davida M. Morrisona doczekał się wielu poważnych przeróbek na przestrzeni lat. W roku 1870 budynek został podniesiony aby dodać jedno piętro. Oryginalnie ganek z pierwszego piętra stał się balkonem na drugim piętrze (w USA nie ma pojęcia Parteru - jest tylko pierwsze piętro). W 1889 roku Horatio P. Livermore, którego rodzina była w posiadaniu dużej części Russian Hill, zakupił nieruchomość w tym miejscu jako inwestycyjne. Budynek stał pusty aż do roku 1891, kiedy wprowadził się architekt Willis Polk. W zamian za darmowe lokum, Polk zgodzil się przebudować wnętrze na pierwszym piętrze. W 1897 Horatio Livermore, który był właścicielem firm Sacramento Electric oraz Gas and Railway Company, które odziedziczył po ojcu, przeniósł się z rodziną na ulicę 40 Florence (ulica nosiła już inną nazwę 1023 Vallejo Street). W przeciągu następnych kilku lat Livemore zaczął mocno ingerować w zewnętrzny wygląd domu, praktycznie zacierając wszelkie zewnętrzne ślady pierwotnego wyglądu mieszkania Morrisona. W 1988 roku architekt post-modernista Robert Stern przekształcił całą konstrukcję, nadając jej wygląd, który zachował się do dziś.\n10) 35, 37, 39 Florence Street (1912-1916 r.) - teren na którym znajdował się cmentarz rosyjskich marynarzy (1840 r.).\nGrupa budynków w stylu przypominającym hiszpańskie posiadłości z cegły Adobe (Pueblo Revival-style) została zaprojektowana w 1910 roku dla syna Horatio Livermorea, Normana przez architekta Karola F. Whittleseya, żyjącego w stolicy Nowego Meksyku, który był pod wielkim wpływem tamtejszej architektury. To miejsce ograniczone do ulic Florence, Vallejo, Jones i Broadway było miejscem pochówku rosyjskich marynarzy. Ciała zmarłych mogą nadal znajdować się pod ziemią... (tu przypomina mi się słynny horror z 1982 roku "Duch" ang. Poltergeist).\n11) Róg ulic Florence i Vallejo - w tym miejscu stał dom Geletta Burgessa (1894-1897 r.).\nAktualny adres to 1071 Vallejo Street, ale przed 1906 było to 1031 Vallejo, W 1860 roku był to zwykły kwadratowy półtorapiętrowy dom, nazywany przez właściciela Skorupką od Orzecha - "Peanut Shell". Należał do poety Geletta Burgessa w latach 1894 do 1897. "Peanut Shell" dawno już nie istnieje, ale dom Atkinsona na ulicy 1032 Broadway i kilka innych znanych konstrukcji nadal pozostało.\n12) 1015-1019 Vallejo Street - Willis Polk House (1892 r.).\nW 1892 roku architekt Willis Polk (1867-1924), dołączył do elity zamieszkującej Russian Hill wraz z rodzicami, bratem i siostrą, którzy przeprowadzili się do San Francisco z Kansas City. Jego matka, Endie, kupiła działkę na szczycie ulicy Vallejo niedaleko od działki, którą nabyła artystka Dora Williams, wdowa po Virgilu Williamsie, jedenym z założycieli Bohemian Club. Polk namówił Dorę żeby wybudować dom z dachem, który przykryje obydwie rezydencje - duplex, oddzielony wspólną ścianą. Budynek stoi do dzisiaj prawie niezmieniony, jest najbardziej wyróżniającym się domem na Russian Hill.\nRustykalny dom, wykonany z niemalowanego drzewa Redwood, został określony jako nowoczesna odmiana europejskiego "szeregowca" ze średniowiecza. Najbardziej wyróżniającą cechą jest jego zakrzywione gotyckie okno na poddaszu. Dom wygląda pozornie na niewielki, ale z tyłu po stronie ulicy Polk opada w dół zbocza na wysokość sześciu pięter, oferując wspaniałe widoki na centrum San Francisco.\n13) 1034 i 1036 Vallejo Street - Marshall Houses (1889 r.).\nTe dwa pokryte gontem budynki za ogrodzeniem są pozostałościami po trzech niemal identycznych konstrukcjach, które zostały zbudowane w okresie 1888-1889. Znane jako Marshall Houses (Domy Marshalla) od ich pierwszego właściciela, zaprojektowane przez Josepha Worcestera, pastora Swedenborgian Church na Pacific Heights i jednocześnie amatora architekta.Zamiłowanie do religii i architektury może wydawać się absurdalne na pierwszy rzut oka, ale w przypadku Worcestera okazały się korzystne, ponieważ doktryna jego kościoła zakładała połączenie między światem doczesnym i duchowym. Jego architektura była związana z przekonaniem, że budynki powinny pojawić się na wiosnę, najbardziej jak to możliwe zbliżone do otaczającej je przyrody. W tym celu opracował domy pokryte gontem wykonanym z nieprzetworzonych drzew Redwood.\n14) 1,3, 5, 7 Russian Hill Place (1916 r.).\nCztery otynkowane wille w stylu śródziemnomorskim z hiszpańskimi dachówkami pokrywającymi dach zostały zaprojektowane przez Willisa Polka i wybudowane w latach 1915-1916 na terenie należącym do Normana Livermorea, syna Horatio Livermorea. Ich przednie wejścia na Russian Hill Place sprawiają wrażenie małego budynku, ale z tyłu, od strony ulicy Jones, mają aż trzy kondygnacje. Elegancki i wyrafinowany wygląd tych domów uosabia życie w San Francisco w najlepszym wydaniu. Brukowa ulica, jedna z niewielu pozostałych, była prywatną własnością Livermora aż do roku 1926 roku, kiedy podarował ją miastu.\n15) The Jones / Vallejo ramp (1914 r.).\nZ tego dogodnego punktu obserwacyjnego wejścia na szczyt Russian Hill, rozciąga się przepiękny widok na otynkowane domy w kolorach pastelowych, przykryte hiszpańską dachówka, przypominające małe miasteczka we Włoszech. Nie jest to przypadek, architektura była inspirowana przez podróż Horatio P. Livermore i jego rodziny do Włoch w okresie 1908-1909 r. Horatio i jego syn Norman rozpoczęli wykupywanie działek przy ulicy Jones, a następnie zwrócili się do Polka z prośbą o zaprojektowanie frontonu na szczycie wzgórza. Rampa została ukończona w 1914 roku i zstąpiła zwykłe drewniane schody, które wcześniej były jedyną drogą prowadzącą do tej części szczytu.\n16) 945 i 947 Green Street (późne lata 1920-te).\nPodobnie jak osławiony płot umieszczony przez Charlesa Crockera wokół domu sąsiada, te dwa budynki mają podobną historię z zemstą w tle. Budynek na zachód przy ulicy 947 Green powstał pierwszy. Ale wysoka wieża zablokowała widok sąsiadowi z ulicy 1000 Vallejo. W rewanżu właściciel posesji wybudował większy budynek przy ulicy 945 Green tuż obok sąsiada. Budynek nie tylko był wyższy ale został skonfigurowany w kształcie L tak aby budynek przy ulicy 947 Green został pozbawiony widoków. Oba budynki mają tylko jeden apartament na każdym piętrze i przeznaczone były pierwotnie pod wynajem. W 1970 roku stały się własnością prywatną: 945 Green to mieszkania spółdzielcze, a 947 to kondominum.\n17) 1033 Green Street (1868 r.).\nZnany jako Bayley House ( Dom Bayleya) na pamiątkę właściciela, fotografa Williama Bayleya, który zbudował ten dom. Budynek oryginalnie stał na ulicy Taylor w pobliżu Jackson na Nob Hill. Bayley sprzedał go w 1883 rok zamożnemu krawcowi Oliverowi Nordwellowi.\n18) 1039-1043 Green Street (1885 r.).\nTen trzypiętrowy wiktoriański dom z niezwykłymi schodami prowadzącymi na drugie piętro, jest datowany na 1885 rok. Piękny budynek prawdopodobnie stał na Van Ness Avenue i został przeniesiony tu w 1906 roku po trzęsieniu ziemi. Budynek został zaprojektowany przez braci Newsom, których podpis widoczny jest na rezydencji Carson w mieście Eureka. Do końca nie wiadomo z jakiego powodu umieszczono schody prowadzące na drugie piętro na zewnątrz budynku. Prawdopodobnie budynek pierwotnie miał dwie kondygnacje i podniesiono budynek, aby umieścić na spodzie dodatkowe piętro.\n19) 1045 Green Street (około 1867 r.).\nMały domek z kopułką bez okien przypominający szkołę, został wybudowany w stylu Italiante około roku 1867. Syn jednego z właścicieli dobudował małą kopułę i dodał ciemne drewniane gonty w 1910 roku, prawdopodobnie w celu dostosowania się do panującej wtedy mody.\n20) 1055 Green Street (1866,1916 r.).\nZnajdujący się tutaj dom jest jednym z nielicznych, którym zmieniono tak drastycznie wygląd, od kiedy został wybudowany w 1866 roku. Pierwotnie był to zwykły dom pokryty drewnianą boazerią złożoną z częściowo nakładających się na siebie desek w stylu Italianate z małym gankiem na froncie. W 1916 roku architekt Julia Morgan całkowicie przebudowała front domu i usunęła górne piętro.\n21) 1067 Green Street - Feusier Octagon House (około 1857 r.).\nTa ośmioboczna budowla jest jedną z najbardziej niezwykłych w San Francisco. Domy ośmiokątne cieszyły się krótkotrwałą modą połowie XIX wieku, ponieważ miały zapewnić bardziej zdrowe warunki życia ich mieszkańców. Ściany zewnętrzne z oknami zostały zaprojektowane tak, aby dostarczać więcej światła słonecznego. Swego czasu było około pół tuzina ośmiobocznych domów w San Francisco. Obecnie stoją tylko Feusier House i Octagon House przy ulicy Union i Gough. Feusier House otrzymał swoją nazwę po Louisie Feusierze, francuskim emigrancie, który przybył do San Francisco na początku 1850 roku, ale który spędził większość 1850 i 1860 w Nevadzie, gdzie podobno przyjaźnił się z Markiem Twainem. Feusier zakupił ten dom w 1875 roku. Dom pozostał w rodzinie Feusierów do roku 1954.\n22) 1050 Green Street (1913 r.).\nLekki akcent paryski w San Francisco. Ten elegancki pięciopiętrowy gmach został odsunięty od ulicy, a bardzo dobrze utrzymanych zielony trawnik odzwierciedla klasyczną szkołę Ecole des Beaux Arts rezprezentowaną przez architekta Lewisa Hobarta. Budynek jest obecnie kondominium z jednym apartamentem na każdym piętrze.\n23) 1088 Green Street (1907 r.).\nRemiza w stylu zwanym "Tudor Revival Swiss Chalet" została wybudowana w 1907 roku i otwarta w czerwcu 1908 roku. Strażacy mieszkali na piętrze, a na dole znajdowały się trzy konne wozy pożarnicze. Wzgórze Russian Hill było dość dobrze izolowane od reszty miasta i mniej narażone na pożary, co spowodowało, że remiza funkcjonowała też jako swego rodzaju centrum społeczności, gdzie dzieci z sąsiedztwa dokarmiały konie i smarowały olejem skórzane hełmy. W zamian strażacy pomagali jako pierwsza pomoc i naprawiali uszkodzone rowery. Ten duch wspólnoty trwał nadal do II wojny światowej, kiedy mieszkańcy przynosili jedzenie i gromadzili się podczas zaciemnienia miasta. W roku 1954 remiza została zamknięta a budynek okazał się zbędny. Pięć lat później Pan i Pani Ralph K. Davies kupili go na aukcji za 17.300 dolarów. Wykorzystali budynek jako miejsce spotkań różnych lokalnych organizacji i imprez charytatywnych. W 1978 roku pani Davies przekazała remizę dla National Trust for Historic Preservation. W 1997 roku fundusz powierniczy sprzedał budynek Towarzystwu St Andrews, organizacji promującej kulturę i sztukę Szkocką w północnej Kalifornii.\nAutor: Marcin Sieradzki o 3:45 PM Linki do tego posta\nOstatnio "wzięło" mnie na słodycze, przejadłem się batonikami i czekoladami, które nie są tak smaczne jak w europie. Brakuje mi mlecznej Milki... lokalny Hersheys jakoś mi nie pochodzi.\nNiechcący w moje ręce trafiły dawno zapomniane białe pianki - marshmallows, które znajdziemy w każdym domu w USA :)\nMarshmallow to rodzaj pianek o gąbczastej strukturze, produkowane są z cukru lub syropu kukurydzianego, białek jaj, żelatyny, gumy arabskiej i aromatów. W tradycyjnej recepturze zamiast żelatyny stosuje się ekstrakt z korzeni prawoślazu lekarskiego - Althaea officinalis. Od tej rośliny pochodzi nazwa produktu, choć obecnie prawoślaz nie jest już stosowany w produkcji marshmallows.\nPochodzenie Marshmallow datowane jest prawdopodobnie na rok 2000 p.n.e. Egipcjanie znali już wtedy słodycze wytwarzane z korzeni prawoślazu lekarskiego w połączeniu z miodem. Pianki marshmallows, wytwarzane komercyjnie pojawiły się na rynku w XIX wieku we Francji. Pierwsze marshmallow w znanej nam postaci zostały wyprodukowane w 1948 roku w USA. Wtedy to Alex Doumakes (syn założyciela Doumak Inc) opatentował "proces wytłaczania", który zrewolucjonizował produkcję marshmallow. Proces produkcji pianek polega na wymieszaniu wszystkich składników w spienioną mieszaninę. Mieszanina jest formowana przez wytłaczanie do postaci miękkich wałków, cięta na części, które obtacza się w skrobi kukurydzianej i w sproszkowanym cukrze. W Stanach Zjednoczonych, popularnym przysmakiem jest pianka marshmallows nadziewana na koniec patyka i krótko ogrzewana nad ogniskiem lub nad kuchenką gazową. Tworzy się wtedy skarmelizowana , zewnętrzna skórka, a wnętrze staje się ciekłe. Opieczoną piankę można zjeść w całości lub tylko jej warstwę zewnętrzną, ponownie opiekając pozostałość. Amerykanie jedzą około 40 milionów kilogramów marshmallow rocznie. Międzynarodowy dzień Marshmallow obchodzony jest 31 Lipca.\nAutor: Marcin Sieradzki o 5:55 PM Linki do tego posta\nIshi - ostatni wolny Indianin...\nIshi to ostatni dziki Indianin Ameryki Północnej, ostatni człowiek żyjący w stanie natury. Jego przypadek jest jedyny: człowiek z epoki kamienia staje twarzą w twarz z amerykańską cywilizacją XX wieku. Ishi, to jedyny ocalały ze zrujnowanej epoki, z przebrzmiałej na zawsze cywilizacji.\nIshi urodził się w 1860 lub 1862 roku jako członek plemienia kalifornijskich Indian – Yahi. Plemię to było najdalej na południe wysuniętym odłamem większej konfederacji plemion pod nazwą Yana. Indianie Kalifornii, dzielący się na dziesiątki plemion, przed przybyciem pierwszych białych na ich ziemie, czyli Hiszpanów, liczyli od ok. 300 do 350 tysięcy ludzi. Najczarniejszy etap w dziejach Indian Kalifornii to lata 1848-1855 czas „Gorączki Złota”. Wkrótce po przejęciu Kalifornii przez Amerykanów następuję fala najazdu górników i innych poszukiwaczy przygód do tego stanu. W ciągu jednej dekady ginie z rąk białych 60% rdzennej populacji regionu, czyli co najmniej sto tysięcy osób.\nLud Yana stracił w ciągu kilkudziesięciu lat 3 tysiące swoich członków, z których w roku 1865, po tzw. Masakrze pod Three Knolls pozostało zaledwie od 30 do 50 osób. Wśród nich był człowiek, który przeszedł do historii jako Ishi., czyli po prostu „człowiek”, ponieważ szanując tradycję swojego plemienia nie przekazał badaczom swojego prawdziwego imienia. Wraz ze swoją rodziną, Ishi mieszkał na skraju cywilizacji czerwonego i białego człowieka. Przebywali w totalnej izolacji, w miejscach niedostępnych, w cieniu urwistego, skalistego kanionu ukrywając się przed białymi, którzy ustawicznie kolonizowali Kalifornię. Tak było przez niecałe 40 lat, aż do chwili, gdy w 1908 roku zostali odkryci przez białych. Usiłowali uciec i wtedy to właśnie giną bliscy Ishiego i ostatni z jego przyjaciół. Jemu samemu udaje się ujść z życiem. Przez następne lata Ishi ukrywa się i żyje zupełnie sam.\nW końcu w 1911 roku Ishi dociera do Oroville, gdzie w wiejskiej zagrodzie koło rzeźni w której, szukał pożywiania zostaje odnaleziony przez białych. Wkrótce Ishi, dzięki staraniom antropologa profesora Alfreda Kroebera z Uniwersytetu Kalifornijskiego, trafia do Muzeum Antropologii (Berkeley Museum of Anthropology), które mieściło się wówczas na kampusie UC w San Francisco w starym budynku szkoły prawniczej. Mieszkał tam przez resztę życia, z wyjątkiem lata 1915 roku, kiedy przebywał w Berkeley z profesorem Watermanem i jego rodziną. Tam zaprzyjaźnił się z profesorem i innymi pracownikami muzeum. Polubił życie w mieście i często podróżował tramwajem, spacerował i robił zakupy. Całymi dniami opowiadał o zwyczajach, tradycjach czy religii swojego plemienia, często demonstrując swoje umiejętności w rozpalaniu ognia za pomocą dwóch patyków oraz strzelania z łuku. Indianie Yana byli wyśmienitymi łucznikami, strzelali ze swych prostych łuków inaczej niż wszyscy inni Indianie i jako jedyni na terenie Ameryki stosowali wariant metody mongolskiej przy wypuszczeniu strzały (Mongolską metodą wypuszczano strzałę przy pomocy obrączki na kciuku. Zgięty kciuk wypuszczał strzałę, a inne palce pomagały tylko w kierowaniu i przytrzymywaniu. Yana nie używali żadnego pierścienia ani osłony na kciuk, a ich łuki był proste, nie klejone z kilku części. Ishi wolał strzelać z pozycji kucającej (z przysiadu). Była to sprawa zwyczaju plemiennego, związanego ze specjalnym sposobem polowania całego plemienia). Do dziś w małej społeczności Yuba-Sutter, niedaleko od Oroville obywa się coroczny turniej łuczictwa "Ishi Tournament".Dnia 16 marca 1916 roku Ishi zmarł na zapalenie płuc. Jego ciało zostało, zgodnie ze zwyczajem plemiennym, spalone. Prochy spoczywają na cmentarzu Mount Olivet Park (1601 Hillside Blvd, Colma, San Mateo County). Ishi był ostatnim przedstawicielem plemienia Yahi, które wraz z jego śmiercią wyginęło.\nNic nie zachwyciło Ishi w naszej nowoczesnej cywilizacji, ani pociągi, ani samochody, ani elektryczność, nic oprócz pewnego drobiazgu, który wydał mu się bardzo praktyczny: zapałek.\nDo jednego nie mógł się przyzwyczaić... do butów, których noszenia stanowczo odmawiał...\nNa cześć ostatniego Yahi nazwano jego imieniem 16 hektarowy obszar chroniony Ishi Wilderness, znajdujący się na terenie Lassen National Forest około 30 km na wschód od miasta Red Bluff.\nHistoryczny znacznik: 2547 Oroville-Quincy Hwy at Oak Ave, Oroville\ntekst na podstawie: link1 & link2\nAutor: Marcin Sieradzki o 3:49 PM Linki do tego posta\nTradycja obchodów Nowego Roku w Chinach sięga kilku tysięcy lat wstecz. O tym jak to się zaczęło, mówi jedna z wielu legend. Dawno temu, w górach żył straszliwy, dziki potwór, który dręczył ludzi. Bestia nazywała się Nian. Miała głowę tygrysa i ciało większe od słonia. Nian był tak silny, że wystarczyło jedno jego zawycie, aby poruszyć góry. Codziennie pożerał on 100 dzikich zwierząt. Zimą, gdy brakowało mu jedzenia, schodził z gór i atakował wioski. Pożerał wszystko co stanęło mu na drodze, również ludzi.\nPewnego razu w wiosce pojawił się starszy mężczyzna, który zaproponował mieszkańcom pomoc w pozbyciu się potwora. Bez wahania poszedł szukać bestii i zadał jej jedno pytanie: Słyszałem, że jesteś bardzo zdolny, ale czy nie możesz pożreć innych bestii a nie ludzi, którzy nie są godnymi Ciebie przeciwnikami?. Uniesiony honorem potwór zaczął pożerać inne bestie grasujące w górach i lasach, które krzywdziły ludzi i ich zwierzęta. Gdy Nian skończył swoje dzieło starszy mężczyzna, który okazał się nieśmiertelnym bogiem dosiadł bestię i odleciał ku niebu. Bóg zostawił jeszcze jedną wskazówkę mieszkańcom wioski. Okazało się, że Nian i inne bestie boją się trzech rzeczy: czerwonego koloru, blasku światła i hałasu.\nGdy nadeszła kolejna zima i pora, kiedy Nian i inne bestie zwykle atakowały wioskę, wszystkie rodziny zebrały się w domach, zapaliły światła i rozpoczęły czuwanie. Robili przy tym dużo hałasu, aby odstraszyć bestię. Framugi drzwi zostały obwieszone czerwonymi papierami, na których znajdowały się znaki szczęścia. Następnego dnia rano, mieszkańcy wioski powychodzili z domów i nawzajem gratulowali sobie zwycięstwa nad bestiami, które nie odważyły się ich zaatakować. Wszędzie dało się słyszeć okrzyki Guo Nian, co oznaczało wielką radość z zachowania życia. Dzisiaj również jest to najczęściej słyszany okrzyk podczas świętowania Nowego Roku.\nOd tamtej pory co roku świętuje się upamiętnienie ówczesnego zwycięstwa, a tradycja wieszania czerwonych ozdób na drzwiach przetrwała do dziś. Chunliany (bo tak się je nazywa) wieszane są praktycznie wszędzie. Kolejny obowiązkowy element obchodów Nowego Roku stanowią petardy. Są one odpalane praktycznie w każdym miejscu, powodując niesamowity hałas.\nChinese New Year Parade, San Francisco 2010\nAutor: Marcin Sieradzki o 11:31 AM Linki do tego posta


Uzależnienia wczoraj i dziś - Uzaleznienie\nPolityka narkotykowa – którędy droga?\nSterydy: niebezpieczne „cukierki” z siłowni\nO destrukcyjnym wpływie sieci\nLustrzane odbicie alkoholizmu\nStrona główna » Uzależnienia wczoraj i dziś\nProblem uzależnień pojawiał się w społeczeństwach, które nie znały jeszcze pisma. Picie alkoholu lub nadużywanie innych substancji było już przedmiotem refleksji starożytnych myślicieli. Z problematyką uzależnienia od alkoholu niejednokrotnie stykała się także kultura judeochrześcijańska, zaś kulturom Wschodu nie obce były nałogi narkotykowe. Nadmierne spędzanie czasu w kasynach, na polowaniach czy chęć zaspokajania seksualnych potrzeb towarzyszyły ludziom od zawsze.\nWiek XX pokazał inne oblicze wspomnianych uzależnień. W szczególności wpłynął na to postęp medycyny oraz związane z tym przekonanie o możliwości rozwiązania trudnych problemów, które niegdyś były określane mianem kwestii społecznych lub moralnych. Alkoholizm przez długi czas był postrzegany jako plaga bądź przekleństwo grzeszników, natomiast w latach 50. XX wieku zaczęto o nim myśleć jak o chorobie, co znacząco zmniejszyło stygmatyzowanie osób uzależnionych.\nPojawienie się w Polsce uzależnień behawioralnych było wynikiem przeobrażeń ustrojowych. Kasyna powstały w pierwszych latach procesu transformacji, zaraz potem – popularne dziś – automaty do gry. Z kolei dostęp do wielu towarów, o których ludzie mogli wcześniej jedynie marzyć, stwarzał idealne warunki do wykształcenia się mechanizmu nabywania wszystkiego, w jak największych ilościach i po jak najniższej cenie. To m.in. doprowadziło do powstania zakupoholizmu – kolejnego współczesnego uzależnienia. Następnie, podwyższający się standard życia wytworzył w ludziach pragnienie bogacenia się, a to wyzwalało w nich chęć do nadmiernej pracy. Pojawił się problem anonimowości, poczucia izolacji w społeczeństwie. W ślad za tym, na szeroką skalę, ludzie zaczęli posługiwać się Internetem jako narzędziem komunikacji – wytworzył się swoisty kod porozumiewawczy między światem realnym i wirtualnym; niestety wielu zatraciło się w tych dwóch zgoła odmiennych rzeczywistościach.\nUzależnienia od alkoholu, narkotyków, Internetu, pracy, zakupów czy hazardu stanowią współcześnie poważny problem wymagający szerokiej debaty publicznej. W opinii społecznej osoby uzależnione są w pełni odpowiedzialne za stan, w którym się znalazły. Brak empatii dostrzega się zwłaszcza w stosunku do osób uzależnionych od Internetu, hazardu oraz zakupów.\nNa podstawie raportu Fundacji CBOS opracowała AF\nProjekt badawczy pt. „Opracowanie rozpowszechnienia oraz identyfikacja czynników ryzyka i czynników chroniących: a) hazardu, w tym hazardu problemowego / patologicznego, b) innych uzależnień behawioralnych” Fundacja Centrum Badania Opinii Społecznej realizowała w latach 2011-2012. Celem projektu było określenie rozpowszechniania rożnych form hazardu i innych uzależnień behawioralnych w populacji ogólnopolskiej oraz zidentyfikowanie czynników chroniących i czynników ryzyka tych uzależnień. Badanie było współfinansowane ze środków Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych.\n„Kobiety mają gorzej”\n"Alkoholizm przez długi czas był postrzegany jako plaga bądź przekleństwo grzeszników, natomiast w latach 50. XX wieku zaczęto o nim myśleć jak o chorobie, co znacząco zmniejszyło stygmatyzowanie osób uzależnionych." "Z problematyką uzależnienia od alkoholu niejednokrotnie stykała się także kultura judeochrześcijańska, zaś kulturom Wschodu nie obce były nałogi narkotykowe." - Czemu nadal stygmatyzujecie osoby zażywające inne substancje psychoaktywne niż etanol czy nikotyna tworząc nieistniejący w rzeczywistości podział na "alkohol i narkotyki"? Poza tym w Polsce również używało się opium, jak na Wschodzie, a tam alkoholu i popadało w te nałogi.


Anex Okna Piaseczno - JARMIN - katalog stron\nOferujemy naszym klientom realizowane w naszej firmie od wielu lat usługi dotyczące zarówno dostarczania naszym klientom wysokiej jakości wyrobów takich jak okna czy osłony okienne a jednocześnie realizujemy dla naszych klientów również fachowy montaż. Działamy na rynku od 1998 co przekłada się na wieloletnie doświadczenie na rynku. Możemy również zapewnić serwisowanie, naprawy stolarskie, które wykonywane są w naszej firmie przez zespół doświadczonych fachowców, co pozwala nam zapewnić usługi rzetelne i terminowe.\npiaseczno, okna pcv, pruszków, okna\nFirma Gulajski. oddymianie klatek schodowych - okna oddymiające, klapa oddymiająca, daszki nad wejścia, wiatrołapy, zadaszenia tarasów, płyty poliwęglanowe komorowe i lite, akcesoria do płyt poliwęglanowych, profile aluminiowe i boksy na st... więcej »\nOkna i drzwi drewniane są ozdobą każdego mieszkania i budynku. Walory użytkowe drewna są znane od lat i w dobie konieczności dbania o środowisko naturalne są coraz bardziej istone. Firma POLIS produkuje i montuje okna, drzwi, ogrody zimowe ... więcej »\nBudujesz dom? A może chcesz postawić altanę na działce? Jeśli planujesz jedną z tych rzeczy odezwij się do Ekoplast Kraków! Zapewnimy Ci bezpłatny pomiar okien. A nasze aluminiowe konstrukcje nadają się do altan twoi marzeń. Prócz okien pcv... więcej »\nInteresują Państwa najwyższej jakości drzwi wewnętrzne lub zewnętrzne w niskich cenach, a może okna lub też bramy garażowe? Zapraszamy do nas. Jako Grupa Art-Service takie produkty oferujemy Państwu od blisko 20 lat i mamy w tym duże doświa... więcej »


Festiwal Muzyki Kameralnej i Organowej - Renata Marzec i Radosław Marzec\n30 sierpnia w Kościele Św. Ducha w Legionowie odbył się kolejny koncert w ramach XI Legionowskiego Festiwalu Muzyki Kameralnej i Organowej.\nWystąpili: Renata Marzec - wiolonczela oraz Radosław Marzec - organy.\nRyszard Sielicki (1916-2005) - Serenade Orientale (wiolonczela solo)\nClaude Balbastre (1724-1799) - Canonnade (organy solo)\nIsaac Albeniz (1860-1909) - Asturias (wiolonczela solo)\n- Adagio, BWV 564 (organy solo)\n- Allegro cz. III z Sonaty triowej nr 5, C-dur, BWV 529 (organy solo)\nMax Bruch (1838-1920) - Kol Nidrei op. 47 (wiolonczela i organy)\nCamille Saint-Saëns (1835-1921) - Aria z opery Samson i Dalila, Mon coeur s'ouvre a ta voix (wiolonczela i organy)\nEduardo Torres (1872-1947) - Saeta (organy solo)\n- La Fileuse (tr. Enrico Bossi) (organy solo)\n- Marche Nuptiale (tr. Theodore Dubois) (organy solo)\nAbsolwentka Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy w klasie wiolonczeli prof. Romana Sucheckiego. Obecnie prowadzi tam klasę wiolonczeli oraz zespoły kameralne.\nDziałalność koncertowa obejmuje współpracę z Orkiestrą Kameralną Capella Bydgostiensis (lata 1993-1996) oraz recitale solowe w kraju i za granicą. Swoje zainteresowania kameralistyką rozwijała koncertując w trio fortepianowym z Katarzyną Cąbrowską i Magdaleną Swatowską oraz w trio barokowym z Urszulą Bartkiewicz i Andrzejem Łęgowskim. Działalność artystyczną poszerzała o muzykę jazzową. Od kilku lat koncertuje z mężem, organistą Radosławem Marcem współtworząc duet Cellorganic. Repertuar tego duetu propaguje oryginalne dzieła tworzone na ten skład autorstwa takich mistrzów XIX i XX wieku jak F. Liszt. J. Jongen, M. Dupre oraz dzieła twórców dawnych epok jak J. S. Bach, A. Vivaldi, A. Scarlatti. Duet prezentuje również własne opracowania arcydzieł np. C. Saint-Saensa, G. Rossiniego.\nW swoim dorobku posiada prawykonania dzieł XX wieku napisanych na wiolonczelę solo. Do repertuaru koncertowego dołącza również arcydzieła muzyki fortepianowej lub operowej we własnych transkrypcjach na wiolonczelę solo.\nRezultatem pracy w Państwowej Szkole Muzycznej I i II st. w Inowrocławiu są nagrody i wyróżnienia uczniów na regionalnych i ogólnopolskich przesłuchaniach wiolonczelowych. Otrzymała szereg nagród indywidualnych Rektora Akademii Muzycznej, Dyrektora Zespołu Szkół Muzycznych I i II st oraz Wojewody Kujawsko-Pomorskiego.\nProwadzi społeczną działalność na rzecz Inowrocławskiego Towarzystwa Muzycznego "Pro Arte". Była prodziekanem, a obecnie jest dziekanem Wydziału Instrumentalnego w Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy.\nUrodził się w Białymstoku w 1971 r. Studiował w Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy, gdzie w klasie organów prof. Piotra Grajtera uzyskał dyplom z wyróżnieniem. Umiejętności doskonalił w Konserwatorium Muzycznym w Strasbourgu (Francja) w klasie organów prof. André Stricker. Był stypendystą Ministra Kultury i Sztuki.\nBrał udział w kursach mistrzowskich prowadzonych przez takich organistów jak Marie-Claire Alain, Guy Bovet, Ferdinand Klinda, Herbert Wulf.\nW 1994 został laureatem Nagrody Głównej na Konkursie Organowym w Rumii, a w roku 1999 finalistą Międzynarodowego Konkursu Organowego im. M. Tariverdieva w Kaliningradzie. Wydał książkę "Interpretacja utworów organowych Jana Sebastiana Bacha w świetle źródeł XVIII-wiecznych". W 2006 roku dokonał premierowej rejestracji na płycie muzyki organowej Adama z Wągrowca. Obecnie jest profesorem tytularnym na Wydziale Instrumentalnym Akademii Muzycznej w Bydgoszczy.\nNa początku zabrzmiała wiolonczela solo w Serenadzie orientalnej(Serenade orientale) Ryszarda Sielickiego. Zdaje się, że po dotarciu do ostatniego taktu można by tę serenadę snuć dalej. Przypuszczam, iż pani Renacie nie sprawiłoby trudności zaimprowizowanie dalszego ciągu ? w tym samym duchu i stylu - tak, aby dziełko trwało dwa, trzy razy dłużej. Tylko po co? Lepiej byłoby je maksymalnie skrócić.\nDrugi utwór na wiolonczelę solo, Asturias Albeniza, wypadł o wiele lepiej, a to dzięki takim walorom, jak melodyjność, hiszpański koloryt i faktura sprawiająca złudzenie, że grają dwie wiolonczele. Czytając w programie: Canonnade, można się było obawiać, że będzie to strzelanina z grubych rur organowych, pod względem ilości decybeli nie ustępujące urządzonej 15 VIII na legionowskim rynku imprezie, której opis w To i Owo opatrzono tytułem Rock i motocykle. Owszem, ten utwór Claude`a Balbastre był głośny, ale także melodyjny, radosny, porywający - natchniony.\nDwie części wybrane z dwu różnych dzieł Bacha złączono w harmonijną całość: śpiewne Adagio (BWV 564) oraz Allegro (BWV 529), będące kunsztowną przeplatanką trzech linii melodycznych.\n"Moje serce otwiera się na twój głos" (Mon coeur s`ouvre a ta voix), czyli fragment drugiego aktu opery Saint-Saënsa Samson i Dalila, słynna aria będąca owocem genialnej inwencji melodycznej - została wykonana przez Cellorganic. Jest to nazwa duetu, jaki tworzą Renata i Jarosław Marcowie, miano będące zlepkiem nazw instrumentów: wiolonczeli (cello) i organów.\nProgram koncertu, ułożony pomysłowo, dostarczający publiczności niemałej różnorodności wrażeń, został zarazem upstrzony taką ilością obcojęzycznych tytułów, że dla rozszyfrowania ich trzeba być poliglotą. Przyszedł nam z pomocą Wojciech Włodarczyk. Zawdzięczamy mu skrupulatne spolszczenie owych tytułów, a także pasjonujące komentarze z zakresu muzykologii i historii muzyki. O wspomnianym kompozytorze, Klaudiuszu Balbastre (1724 - 1799), organiście katedry Notre Dame, dowiedzieliśmy się, że grał na organach... zbyt pięknie. Wierni zapełniali świątynię głównie po to, by posłuchać organowej gry, i zapominali o nabożeństwie. Historyjka dająca do myślenia. Według niektórych teologów Dobro i Piękno są tym samym, natomiast przykład Balbastre`a dowodzi, że te dwie wartości mogą z sobą kolidować. Dzięki panu Wojciechowi wiemy, że tytuł kompozycji Maxa Brucha Kol Nidrei oznacza modlitewną prośbę o zwolnienie z przysięgi danej pod przymusem. Zaś ilustracyjny utwór Saeta (Strzała), autorstwa Eduardo Torresa, byłby bez omówienia mało komunikatywny. (Tu już cytowanie komentarza zajęłoby za dużo miejsca; szkoda.)\nTylko w dwóch przypadkach, panie Wojciechu, byłoby lepiej powstrzymać się od przekładu z francuskiego na polskie. Mam na myśli dwa szlagiery Mendelssohna, których oryginalne tytuły brzmią: La fileuse iMarche Nuptiale. Rozpoznanie już po paru taktach znanych każdemu od zarania majstersztyków,Prząśniczki tudzież Marsza weselnego, stanowiłoby dla festiwalowego bywalca radosną niespodziankę.


forum ASP :: Zobacz temat - Zakupy w zagranicznych sklepach\nforum ASP Strona Główna » Forum Studentów ASP » Luźne tematy » Zakupy w zagranicznych sklepach\nWysłany: Czw Lut 06, 2020 7:01 pm\nJa jeszcze nie miałem nigdy okazji robić zakupów w zagranicznych sklepach online, ale nie jest powiedziane, że nie zacznę. Zresztą ostatnimi czasy widziałem raport https://www.cashbill.pl/b...gorie-wydatkow/ o tym ile faktycznie wydajemy pieniędzy na zakupy online. Jest to dość spora kwota w podziale na dane kategorie.\nWysłany: Śro Lut 12, 2020 12:15 pm\nCzy znasz może jakiś tani zagraniczny sklep, w którym znajdę obuwie Timberland Euro Sprint w rozmiarze 46? Jak macie jakieś swoje ulubione miejsca (chodzi mi oczywiście o strony internetowe) to chętnie je sprawdzę.\nWydaje mi się, że to zupełnie normalne że coraz częściej robimy zakupy przez internet i to w sklepach zagranicznych. W sumie to i można znaleźć w ten sposób dość tanie ubrania. Tylko zauważyłam, że na niektórych ubraniach kolor stał się niezbyt fajny. Dlatego wpadłam na pomysł ufarbowania kilku ubrań ale nie wiem jak się do tego zabrać. Wtedy znalazłam ten artykuł https://zrobionerecznie.pl/Jak-farbowac-ubrania gdzie znalazłam wiele porad na temat farbowania ubrań\nWysłany: Czw Lut 13, 2020 9:38 pm\nJeżeli chodzi o zakupy przez internet to ja polecić wam mogę stronę jaką jest https://www.bee.pl/babals...bio_p15331.html znajdziesz tutaj bardzo dużo produktów które są naprawdę bardzo zdrowe i pożywne. Warto się rozejrzeć bo ceny również atrakcyjne.\nWysłany: Czw Lut 20, 2020 9:55 am\nJeżeli chodzi o oferty odnośnie ksiażek w internecie to mnie zainteresowała strona https://www.taniaksiazka.pl/t/new-matura-success na której znalazłam podręczniki do matury z j. Angielskiego dla mojej córki.\nWysłany: Pon Lut 24, 2020 9:53 am\nJa tam nie mam potrzeby kupować w zagranicznych punkach, jeśli w sieci mam wszystko, co konieczne i to w polskiej sieci. Mogę nawet bez wychodzenia z domu ładne zaproszenia na komunię https://farrowdesign.pl/ . Po co szukać dalej, skoro tutaj ma się wszystko?\nWysłany: Śro Lut 26, 2020 10:04 am\nJa jestem zwolennikiem jeśli chodzi o płatności w sklepach online więc na dobrą sprawę kupuję w tych z Polski oraz z zagranicy. Najbardziej lubię jak dany sklep wykorzystuje płatności online Cashbill gdyż wiem, że mogę liczyć na pewno na maksimum bezpieczeństwa w sieci.\nWysłany: Czw Mar 26, 2020 2:49 pm\nNajwygodniej robi się zakupy online, powinniście na takie się przerzucić. Macie już swoje sprawdzone sklepy? Na stronce https://etuistudio.pl/4825-etui-na-iphone-x będziecie mogli kupić etui na różne modele telefonów, ja znalazłam idealne na mojego iphona.\nWysłany: Pią Mar 27, 2020 5:00 pm\nSzczerze mówiąc to niesbyt jestem przekonany do tego typu zakupów i na prawdę wolę robić je w sklepach w Polsce\nWysłany: Sob Mar 28, 2020 12:23 pm\nmożna samemu sprowadzać z krajów azjatyckich przeróżne produkty, w tej kwestii pomocna jest ta firma https://izntrade.com/ Moja koleżanka otworzyła sklep z ubraniami i właśnie importuje z Chin z pomocą tej firmy\nWysłany: Śro Cze 17, 2020 5:08 pm\nAkurat nie miałam jakoś okazji robić zakupów w internetowych sklepach. Tyle jest teraz sklepów internetowych, że nie sposób znać wszystkie. Czasem któraś koleżanka mi jakiś poleci. Ostatnio był to sklep https://butymodne.pl/sandalki-dzieciece-dla-dzieci-c25958.html i faktycznie tak jak koleżanka mówiła, bardzo duży wybór jest w tym sklepie. Rozmiary dla młodszych i starszych dzieci. Jak popatrzyłam to i ceny są atrakcyjne.\nWysłany: Pon Cze 22, 2020 2:01 pm\nJeśli ktoś bardzo dużo kupuje to na pewno powinien skorzystać z cash back world jak działa .Sam przeczytałem ten artykuł i naprawdę bardzo dużo wiem i będę z tego korzystał.


Szablony aukcji Allegro, eBay, sklepy internetowe eBay\n- PROJEKTOWANIE INDYWIDUALNYCH SZABLONÓW AUKCJI -\nNowoczesny projekt graficzny szablonu\nSzablony aukcji na rynek zagraniczny\nSzablony na Allegro i eBay\nAnimowane banery, atrakcyjne boksy informacyjne\nKatalogi produktów na aukcjach\nProjektowanie szablonów aukcji eBay i Allegro. Sklepy eBay\nNasza agencja projektuje szablony na najpopularniejsze serwisy aukcyjne Allegro i eBay. Tworzone przez nas projekty są zgodne z nowymi zasadami na Allegro z lutego 2018 oraz eBay z końca roku 2017. Powstają od początku na podstawie analizy Twojej branży sprzedaży i Twoich oczekiwań. Korzystając z naszej usługi otrzymujesz kompleksowo przygotowany szablon gotowy do wystawiania aukcji. Poznaj szczegóły naszej oferty szablonów aukcji Allegro i szablonów aukcji eBay. Klientom, którzy prowadzą sprzedaż za pośrednictwem eBay proponujemy także tworzenie sklepów eBay. Dzięki wykonanym przez nas szablonom i sklepom eBay możesz poszerzyć sprzedaż na rynek niemiecki, angielski, francuski i inne.\nW projektowaniu szablonów posiadamy wieloletnie doświadczenie. Stale śledzimy zmieniające się trendy w internecie i podążamy za nowinkami w design i technologii wykonywania szablonów. Dbamy o nowoczesny wygląd szablonów, idealny dobór stylu do branży i grupy docelowej. Naszym celem podczas projektowania jest czytelność informacji, dobre wyeksponowanie produktu, przejrzysta nawigacja, atrakcyjny i spójny wygląd Twojej firmy i marki.\nZapytaj o ofertę szablonu aukcji\nBez active content


Krewny św. Maksymiliana na Sesji kolbiańskiej - Życie Zakonne\nHome WiadomościArchiwum Krewny św. Maksymiliana na Sesji kolbiańskiej\nW tegorocznej Sesji kolbiańskiej organizowanej dla młodzieży w Centrum św. Maksymiliana w Harmężach k. Oświęcimia 16 maja wziął udział Jan Kieszniewski, krewny św. Maksymiliana, b. więzień KL Auschwitz.Wcześniej z młodzieżą, franciszkanami, przedstawicielami Muzeum Auchwitz-Birkenau i samorządowcami modlili się na placu apelowym między blokami nr 10 i 11 oraz nawiedził celę śmierci św. Maksymiliana.\nMottem 27. sesji były słowa Jana Pawła II „…Synteza kultury i wiary jest wymaganiem nie tylko kultury, lecz także wiary… wiara, która nie staje się kulturą, jest wiarą nie w pełni przyjętą, nie w całości przemyślaną, nie przeżytą wiernie”.\nJako pierwszy wystąpił z wykładem o. prof. Leon Dyczewski OFMConv z Katedry Socjologii Kultury Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, który przedstawił zebranym temat „Święty Maksymilian a współczesna kultura”. Mówił m.in. o niepokojących zjawiskach w kulturze europejskiej – o liberalizmie moralnym, konsumpcjonizmie, uprzedmiotowieniu osoby ludzkiej, osłabieniu wrażliwości na prawdę, dobro i piękno.\nZdaniem franciszkanina jest to owoc odchodzenia Europy od prawdziwego sacrum, od Boga. Na tym tle przedstawił idee, cechy i działania św. Maksymiliana, które dla chrześcijan powinny być pomocne jako „drogowskazy” przy tworzeniu nowej kultury europejskiej.\nProf. Wiesław Jan Wysocki z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego wygłosił drugi referat, w którym zapoznał uczestników z mało znanymi faktami dot. życia religijnego w hitlerowskich obozach koncentracyjnych.\nAutor książki „Bóg na nieludzkiej ziemi. Życie religijne w hitlerowskich obozach koncentracyjnych – Oświęcim, Majdanek, Stutthof” mówił o tym, jak ważną rolę odgrywała w życiu więźniów wiara; także w zmaganiach o zachowanie godności osoby ludzkiej w czasach wyjątkowego jej upodlenia i podeptania.\nZ pewnością szczególne znaczenie dla uczestników spotkania miało świadectwo krewnego św. Maksymiliana Jana Kieszniewskiego, który w 1943 r. za działalność konspiracyjną został aresztowany wraz z bratem Ojca Maksymiliana, Franciszkiem Kolbem. Razem z nim został też osadzony w KL Auschwitz, gdzie zarejestrowano go pod numerem 127599.\nNa zakończenie Sesji głos zabrał Starosta Powiatu Oświęcimskiego, który podkreślił rolę i znaczenie takich edukacyjnych spotkań dla młodzieży oraz podziękował organizatorom za jej przeprowadzenie.\nOstatnim punktem sesji było zwiedzanie stałej ekspozycji prac graficznych “Klisze Pamięci. Labirynty” autorstwa prof. Mariana Kołodzieja, jednego z pierwszych więźniów KL Auschwitz (nr 432), znanego i cenionego scenografa, poprzedzone słowem wstępnym kustosza Centrum o. Stanisława Czerwonki OFMConv.\nSesja kolbiańska organizowana jest co roku przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”, Starostwo Powiatowe w Oświęcimiu oraz Centrum św. Maksymiliana w Harmężach.