Poznaj 5 projektantów jutra - Komentarze - 2022\nW grudniu 2014 r. Firma Lille-design utworzyła platformę składania projektów. Pięciu projektantów z silnymi pomysłami, pracujących w Nord-Pas-de-Calais, zostaje wybranych do inkubatora firmy. Przez cały rok, przy wsparciu pięciu liderów biznesu, opracowywali, doskonalili i konkretyzowali swoje pomysły z tą samą ambicją: opracowywać nowe zastosowania poprzez projektowanie. Cécilia Lusven, Noémie Lenancker, Tim Defleur, Dométhilde Majek i Les Saprophytes opowiadają nam o swoich projektach, inspiracjach i osiągnięciach. Poznaj pięciu projektantów z bardzo różnych światów.\nCécilia Luvsen i „Kilometr”, od roweru po dywan\nPodczas pobytu w San Francisco w Kalifornii, pod wpływem obowiązującej tam polityki „zero odpadów”, Cécilia Luvsen postanawia rozpocząć upcykling i przekształcić zużyte dętki rowerów w materiał tekstylny. Finalistka konkursu „Vitrine pour un designer” w Tournai (Belgia) wraz z tym projektem „Kilometer” dołączyła do inkubatora Lille-design w styczniu 2015 r. Projektantka chce teraz realizować swój projekt w sposób pół-rzemieślniczy oraz pozycja na rynku luksusowym.\nDlaczego wybrałeś upcykling? Upcykling przyszedł do mnie naturalnie, ponieważ nie chodzi tylko o recykling, ale o ulepszenie poprzez wykonanie materiału jakościowego (tutaj, tuba wewnętrzna), a tym samym o zachowanie i wzbogacenie know-how (tutaj tkaniny przez tkanie). Odkryłem wewnętrzną rurkę jako surowiec w San Francisco, poprzecinany przez wielu rowerzystów, i podobała mi się ta równoległość między przedmiotowym „dywanem” ziemi zmienionym pod względem luksusu, kontrastującym z pierwszym życiem wewnętrznej rurki. powietrze, tak blisko ziemi, ale niewidoczne i nierozpoznane. Dlaczego „Kilometr”? „Kilometr” ma kilka znaczeń: idea odzyskanej dętki (kilometry przejechane rowerem) i idea czasu trwania (nieskończony cykl upcyklingu). Do jakiego rodzaju wnętrza stworzyłeś Kilometr? Kilometr został opracowany dla wnętrz, które są dostatecznie wyrafinowane, aby poprawić tekstury i materiały. W przypadku ciepłych, neutralnych kolorów produkty Kilometru znajdują się w samym sercu miejsc życia i podróży. Kilometr jest w tej chwili adresowany do niewielu ludzi, jest to przede wszystkim krok, który mam nadzieję będzie nadal się powiększał. Ma pozostać produktem luksusowym łączącym tradycję i kreatywność.\nNoémie Lenancker i „Urban Break”\nW ramach konkursu organizowanego przez Lille-design Noémie Lenancker znajduje inspirację, która zaprowadzi go do „Urban Break”. Jego firma, Telaé design, miała stworzyć prezent dla uczestników konkursu „Design for change”. Zainspirowana tym tematem - „nadającym nowe znaczenie opuszczonym przestrzeniom w mieście” - wyobraża sobie torbę, która po rozłożeniu zamienia się w przestrzeń do relaksu. Dzieli się z nami swoimi pomysłami, inspiracjami i aspiracjami.\nJak wpadłeś na pomysł stworzenia „modularnej” torby? Miałem carte blanche, aby stworzyć fajny produkt tekstylny dla uczestników „Design for change” i bardzo podobał mi się temat konkursu. Chciałem stworzyć przedmiot przekazujący pojęcia mobilności, torebki, ale także bezruchu ze strefą relaksu. „Urban Break” pozwala zarówno spacerować po mieście, jak i lądować gdzieś we właściwym czasie. Dla kogo jest „Urban Break”? Pierwsza wersja torby została stworzona dla studentów biorących udział w konkursie. Ostateczna wersja będzie raczej skierowana do partnerów BtoB, którzy mogliby ją spersonalizować, a następnie zaoferować swoim pracownikom. Albo dlaczego nie do administracji i muzeów, które sprzedałyby go jako przedmiot reklamowy. Torba byłaby również bardzo przydatna dla młodej matki, która nie znajduje suchego i czystego miejsca na zmianę dziecka lub dla wczasowiczów jako ręcznik plażowy. Czy będzie można go dostosować do indywidualnych potrzeb? Ostatecznie możemy sobie wyobrazić zaproponowanie biblioteki różnych wzorów. Każdą torbę po rozłożeniu można zawiesić na drugiej, aby stworzyć większy obszar relaksu, można całkiem stworzyć cztery wzory z tym samym motywem, które po połączeniu tworzą większy projekt. Co powiesz na gigantycznego Scrabble? Chodzi o to, aby zaoferować doświadczenie poprzez tkaniny.\nTim Defleur i „Zarejestrowany model”\nTim Defleur pracuje jako projektant u boku Alaina Gillesa w Brukseli. Nadal w transporcie między Lille a Belgią chciał mieć łatwo transportowane krzesło, łatwe do przechowywania, montażu i demontażu. Jego początkowy pomysł: stworzyć prosty fotel o minimalistycznym wyglądzie, bez gwoździ i śrub. Przy wyjściu z inkubatora Lille-design projektant sprzedaje na stronie Atylia.com całą gamę „zarejestrowanego modelu”, złożonego z foteli, stolików i półek.\nJak wpadłeś na pomysł tego fotela bez gwoździ i śrub? Mieszkałem sam w Brukseli, chciałem zrobić coś prostego, praktycznego. Myślałem o cyfrowym cięciu, chciałem fotel o minimalistycznym wyglądzie, co jest praktyczne. Każdy element można łatwo dopasować do siebie i razem tworzą fotel po prostu uformowany z paneli ze sklejki topoli. Dla kogo przeznaczony jest „model zarejestrowany”? Nie ma konkretnego celu, można sobie wyobrazić fotel u kogoś, kto nie ma dużo miejsca, ale lubi otrzymywać, jest to całkiem alternatywa dla prostego składanego krzesła. Zasięg ten może również działać bardzo dobrze dla osoby, która chce umeblować swój taras. Każdy może sobie wyobrazić i stworzyć własną spersonalizowaną przestrzeń. Fotele są również praktyczne dla osób, które często używają laptopa lub tabletu, ponieważ niektóre siedzenia są „nienormalnie” rozłożone z boku, dzięki czemu są jak koniec sofy. Gama jest wykonana we Francji, w Tourcoing, ale jej ceny pozostają dość wysokie niedrogie. Ważne było, aby mimo wszystko zachować dostępny wymiar. Do jakiego rodzaju wnętrz wyobrażałeś sobie ten zakres? Gama, z jasnego drewna i prostych linii, ma wyraźnie skandynawską stronę, i jest to normalne, ponieważ jestem bardzo zainspirowany projektami nordyckimi. Prostota mebli pozwala im, moim zdaniem, zintegrować się z różnymi środowiskami, dlaczego nie popowym wnętrzem, bardziej kolorowym. Meble sprzedawane są w surowym drewnie, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby kupujący spersonalizowali je i pomalowali, by nadać im indywidualny charakter.\nSaprofity i „Fabryka architektury DIY”\nOd 2011 r. Saprofity - multidyscyplinarny kolektyw - podróżują ciężarówkami w dzielnicy Pile w Roubaix. Pojazd, w którym oferują bezpłatną usługę majsterkowania dostępną dla wszystkich. Dołączają do inkubatora Lille-design, aby znaleźć rozwiązanie, dzięki któremu ich projekt będzie zrównoważony. Dziś kolektyw jest instalowany w „La Condition Publique” w Roubaix, w hali o powierzchni nie mniejszej niż 1400 m2.\nJak działa fabryka architektury DIY? Po wędrówce po okolicy ciężarówką chcieliśmy bardziej zrównoważonego trybu pracy, oferującego dostęp do know-how, narzędzi i materiałów. Oferujemy kursy tematyczne, na które każdy może przejść za darmo. Działamy na zasadzie dzielenia się, żadna waluta nie jest wymieniana: deska kosztuje gwóźdź, jeśli komuś pomagamy, zarabiamy 5 gwoździ itp. Celem jest promowanie aktywności i wzajemnej pomocy, tworzyć wspólne cele i organizować wspólne projekty. O kim pomyślałeś, wdrażając swoją koncepcję? To naprawdę pomysł, który przyszedł nam pomóc miejscowym, ale każdy może przyjść. Chcielibyśmy nawiązać szczególną więź z Pile (okolica, uwaga). A potem projekt jest także korzystny dla Saprofitów, jest to dla nas okazja do pogłębienia naszej wiedzy, do eksperymentowania. Fabryka architektury DIY stale się rozwija. Może zmienimy tematy naszych staży, może za rok będziemy mniej obecni w hali. Czy chcesz wyeksportować swoją koncepcję? Wcale nie! To naprawdę pomysł, który mieliśmy dla naszego sąsiedztwa, to połączenie z lądem. Fabryka architektoniczna DIY pozostaje w Roubaix. Ta koncepcja nie należy do nas. To podejście polegające na upcyklingu, wzajemnej pomocy, doradztwie, pogłębianiu wiedzy może być całkowicie stosowane przez innych ludzi w innych miastach. Tego pragniemy i zachęcamy, ale nie będziemy odpowiedzialni za podobne projekty gdzie indziej niż w domu.\nDométhilde Majek i „Rives Nord”, projekt terytorium i usługi\nPo studiach w School of Art and Design w Valenciennes, Dométhilde Majek poświęca swoją ostatnią rozprawę wielowymiarowemu podejściu poprzez projektowanie krajobrazów portowych. Z tej tezy wywodzi się pomysł „North Shore”: rehabilitacji kanału Deûle poprzez wyobrażenie sobie wędrownej (pływającej) architektury, która jest modułowa.\nOpowiedz nam trochę o swojej koncepcji. Kiedy napisałem swoje streszczenie, zdałem sobie sprawę, że duża liczba kanałów nie została już wykorzystana lub nie jest już w pełni wykorzystywana. Moim pomysłem było więc zainwestowanie części kanału Deûle, aby zaoferować miejsce promujące połączenie funkcji miejskich, aby Meûle był wektorem relacji. „Rives Nord” powinien przyczynić się do dynamiki gospodarczej dzielnicy, wzbogacić istniejącą działalność gminną, oferując szereg usług mieszkańcom. Jaki rodzaj usługi zaoferujesz? Na początku będzie sprzedaż lokalnych i ekologicznych produktów ogrodniczych, a także stołówka podróżna oferująca produkty z regionu. Zastanawiamy się także nad stworzeniem programu edukacyjnego dla usług firm zlokalizowanych wokół kanału. Celem tego programu byłoby odkrycie bogatej historii okolicy. Nic jednak nie jest ugruntowane, „Rives Nord” będzie modułowy, usługi mogą ewoluować i zmieniać. Jakiego rodzaju obywatela myślałeś i wyobrażałeś sobie „Rives Nord”? „Rives Nord” jest poświęcony tworzeniu spójności społecznej, miejscu wymiany w sąsiedztwie. Projekt został zatem zaprojektowany głównie z myślą o pracownikach i mieszkających w pobliżu obywatelach. Oczywiście każdy przechodzący będzie mógł korzystać z udogodnień.\nBardzo chciałbym z tobą porozmawiać.\nCopyright 2022 \_ Poznaj 5 projektantów jutra...


All I need is my own Louis Vuitton: stycznia 2012\nDziewczęta moje drogie\nJak w tytule, oddam w dobre ręce wodę toaletową Pur Blanca z Avon. Stan jak na zdjęciu, ponad połowa zużyta. Coś mi się porobiło, jakieś uczulenie czy inne dziadostwo i nagle, po użyciu pewnych kosmetyków dostaję uczulenia. Tak jest również w tym przypadku.Zainteresowane osoby mogą pisać na adres bania_ost@op.pl.\nAutor: Ania o 17:06 1 komentarz:\nDzień przywitał mnie pięknym słońcem za oknem, a potem było już tylko gorzej. Najpierw samochód nie odpalił, a potem, jak już dotelepałam się do firmy, okazało się, że nie działa strona internetowa niezbędna mi do pracy. Takim to sposobem wróciłam do domu, zahaczając po drodze o aptekę, Rossmanna i gazeciarnię.\nPędzel do pudru For Your Beauty jest aktualnie w promocji i kosztuje 7,99 zł.\nZachęcona wieloma pozytywnymi opiniami oraz przede wszystkim zdaniem Elizy, kupiłam tusz do rzęs WIBO GROWING LASHES za 9,69 zł.\nNatomiast po przeczytaniu posta Kasi, skusiłam się na zakup Calcium Panthothenicum (ok 5,50 zł). Jestem ciekawa efektów, obiecuję zażywać regularnie.\nW najbliższym czasie możecie spodziewać się recenzji podkładu Revlon ColorStay, w którym jestem wręcz zakochana.\nAutor: Ania o 12:49 4 komentarze:\nAutor: Ania o 17:49 1 komentarz:\nDziś pokaże Wam nowości, jakie zagościły na mojej półce kosmetycznej.....i nie tylko. Wczoraj do drzwi zastukał Pan listonosz, targając dzielnie dwie przesyłki. W małej był podkład Revlon ColorStay 150 Buff do cery mieszanej i tłustej. W dużej nowa torebka. Muszę się bowiem przyznać, że jestem maniaczką torebek, co rusz podoba mi się jakaś kolejna sztuka. Do Biedronki wybrałam się tylko na chwilę, po najpotrzebniejsze produkty spożywcze. Wyszłam z truskawkową pomadką ochronną Nivea. Wiklinowych koszyczków nie znalazłam, czeka mnie chyba przemarsz po wszystkich Biedronkach w mieście. Ostatnim punktem wycieczki był Rossmann, w którym kupiłam krem Alterra do cery wrażliwej oraz plastikowy pojemnik z dozownikiem, przydatny np podczas wyjazdów.\nJestem już po pierwszym użyciu podkładu i jak na razie jestem zachwycona.\nAutor: Ania o 18:20 10 komentarzy:\nAutor: Ania o 11:07 5 komentarzy:\nWitam w ten mglisty dzień:)\nDziś postanowiłam Wam pokazać coś, czego mam aktualnie najmniej. Mianowicie błyszczyki i pomadki. Od zawsze było tak, że kosmetyki pielęgnacyjne i kolorowe do ust kupowałam wręcz bez opamiętania. A później musiałam je wyrzucać ze względu na przeterminowanie. Bywało tak, że niektóre z nich trafiały do kosza, zanim ujrzały światło dzienne.\nObecnie moja mini kolekcja liczy całe pięć (5!) produktów.\nbłyszczyk Eveline Colour Celebrities nr 567 - pisałam o nim tutaj\nbłyszczyk Avon Glazevear Sparkle, Coral Reef\nOdżywczy balsam do ust z czerwonym jabłkiem i owsem Oriflame\nszminka z Avon, niewiadomej serii, kolor Latte - mój kolorowy faworyt\nbalsam do ust Oriflame Beauty - zimowy ulubieniec, który sprawia, że usta są nawilżone, gładkie, z delikatnym połyskiem\nAutor: Ania o 11:53 11 komentarzy:\nChciałabym pokazać Wam moje dzisiejsze małe zakupy. Udało mi się przechwycić ostatnie opakowanie roll-on pod oczy RIVAL DE LOOP z kofeiną i wyciągiem z kasztanowca. Stałam przed regałem w Rossmannie dobre 10 minut, zanim wypatrzyłam opakowanie. Drugi zakup to dezodorant w kulce z balsamem Alterra, MELISA LEKARSKA I SZAŁWIA.\nPrzed samymi Świętami ucieszyła mnie wiadomość od Pani Małgosi z portalu Uroda i Zdrowie. Radość jest tym większa, że jest to moja pierwsza współpraca w ramach bloga.\nPortal to masa informacji kosmetycznych,przepisów na pyszności, nowinek ze świata mody i urody. Serwis można znaleźć także na FACEBOOK'U, gdzie na bieżąco dodawane są nowe informacje.\nDziś chciałabym Wam pokazać, jakie kosmetyki udało mi się pożegnać w ostatnim czasie.\nCARMEX - wersja w sztyfcie. Początkowo nie mogłam się przyzwyczaić do mrowienia na ustach. Jednak oficjalnie przyznaję, że odkąd pierwszy raz miałam kontakt z Carmexem, należę do jego wiernych fanek.\nLakier do paznokci DOR - nie pamiętam już jaki to dokładnie numer, ale bez wątpienia jeden z moich ulubionych kolorów. Lakier w wersji mini, 5 ml. Mały pędzelek, ale nie przeszkadzało to w aplikacji. Lakier nie schodził z paznokci, był trwały.\nWoda perfumowana Lucca Cipriano MY TREASURE - zakup biedronkowy. Zapach był trwały, używałam go przez dłuższy czas. Kolejnym atutem była szokująco niska cena.\nChusteczki do demakijażu z aloesem Alterra - nie będę ukrywała, że miałam obawy przed pierwszym użyciem. Bałam się, że mogę dostać uczulenia, podrażnienia skóry twarzy, głównie ze względu na dużą zawartość ''nawilżacza'' w chusteczkach. Na szczęście obawy okazały się bezpodstawne. Chusteczki bardzo dobrze radziły sobie ze zmywaniem makijażu, szczególnie tuszu do rzęs. I co najważniejsze, nie przesuszały skóry.\nDezodorant antyperspiracyjny w sztyfcie FA ACTIVE PEARLS Rose Fresh Stick - bardzo ładny zapach. Dezodorant był wydajny. Używałam go bardzo długo. Nie zostawiał białych śladów na ubraniach.\nMasło do ciała z połyskującymi drobinkami Mango BeBeauty - o tym kosmetyku pisałam już wcześniej.\nSzampon L’Oreal Elseve Total Repair S do włosów zniszczonych, pozbawionych życia. Laboratoria L’Oreal opracowały formułę zawierającą Pro-Keratynę i Ceramid, aby zapewnić całkowitą odnowę włosów, bez ich obciążania. Pro-Keratyna naprawia włókno, wzmacniając w ten sposób strukturę włosa, który odzyskuje odporność charakterystyczną dla nowego włosa. Zawarty w szamponie Ceramid, stanowiący replikę cementu międzykomórkowego, wzmacnia spójność komórek aż do osłonki włosa.\nOd dłuższego czasu farbuję włosy, przez co ich kondycja znacznie się osłabiła. Moje włosy zawsze szybko się przetłuszczały od skóry, przez co musiałam je myć codziennie. Niestety w pewnym momencie zauważyłam wzrost liczby wypadających włosów, a tym samym ich przerzedzenie na głowie. Total Repair okazał się nieocenionym pomocnikiem w walce o poprawę kondycji moich włosów. Przede wszystkim włosy po myciu nie były za bardzo splątane, dłużej zachowywały świeżość, dzięki czemu mogłam je myć co drugi dzień. Szampon ładnie się pienił, nie miał drażniącego zapachu. W tym przypadku śmiało deklaruję, że z pewnością zagości u mnie znowu.\nKlasyczna pomadka ochronna z witaminami A i E i filtrami UV EVELINE - pomadka dodana była jako gratis do kremu Hydra Expert. Bardzo szybko się skończyła, nie była bardzo wydajna. Bardzo ładnie nawilżała, jednak drażnił mnie dziwny posmak na ustach.\nPodkład Mattitude Hight Definition od ASTOR w kolorze Porcelain 002 - podkład pojawił się na blogu w poprzedniej części projektu denko.\nPłyn do kąpieli Milk&Honey Hold od Oriflame - płyn z organicznym ekstraktem mleka i miodu. Jeden z lepszych płynów do kąpieli, jakich używałam. Bardzo ładnie się pienił, miał ładny zapach. Butelka 300 ml starczyła na dosyć długo, ponieważ wystarczyło kilka kropel płynu, by uzyskać obfite ilości piany. Skóra po kąpieli była miła w dotyku, nawilżona. Do ponownego zakupu.\nOdżywka rewitalizująca kolor z Joanny - seria profesjonalna. Polecam, polecam, polecam.\nAutor: Ania o 15:44 4 komentarze:


Akcjonariusze Ultimate Games zdecydowali o 0,35 zł dywidendy na akcję - Inwestycje.pl\nPoprzedni artykuł PKP PLK ma umowy na ponad 2,6 mld zł na poprawę dostępu do portów Trójmiasta Następny artykuł Akcjonariusze ZA Puławy zdecydowali o wypłacie 1,76 zł dywidendy na akcję\n24.06.2019 13:21 Firma\nAkcjonariusze Ultimate Games podjęli uchwałę w sprawie wypłaty dywidendy wysokości 1,83 mln zł, tj. 0,35 zł na akcję z zysku za 2018 rok, wynika z podjętych uchwał.\n"Zwyczajne walne zgromadzenie postanowiło zysk netto za rok obrotowy 2018 w wysokości 2 008 841,3 zł przeznaczyć na:\n1) dywidendę dla akcjonariuszy - w kwocie 1 830 500 zł, to jest 0,35 zł na jedną akcję;\n2) zwiększenie kapitału zapasowego spółki - w kwocie 178 341,3 zł" - czytamy w komunikacie.\nJako dzień dywidendy ustalono 1 lipca 2019 roku, a 5 lipca 2019 roku jako dzień wypłaty dywidendy.\n"W dywidendzie uczestniczyć będzie 5 230 000 akcji spółki, o wartości nominalnej 0,10 zł każda, w tym: a) 800 000 akcji zwykłych na okaziciela serii A, b) 200 000 akcji zwykłych na okaziciela serii B, c) 500 000 akcji zwykłych na okaziciela serii C, d) 2 500 000 akcji zwykłych na okaziciela serii D, e) 1 000 000 akcji zwykłych na okaziciela serii E, f) 230 000 akcji zwykłych na okaziciela serii F" - czytamy także.\nZobacz także: Akcjonariusze Ultimate Games zdecydują 24 VI o 0,35 zł dywidendy na akcję


Mężczyzna, który proponował seks 14-latce zatrzymany przez policjantów. - PortalPomorza\nMężczyzna, który proponował seks 14-latce zatrzymany…\nDzięki pracy policjantów z gdańskiej komendy miejskiej, do policyjnego aresztu trafił mężczyzna, który przekonany, że koresponduje z 14- letnią dziewczynką, składał jej propozycje seksualne, i wysyłał zdjęcia swoich narządów płciowych. Mężczyzna został zatrzymany przez policjantów w mieszkaniu na terenie powiatu wejherowskiego. Policjanci w mieszkaniu podejrzanego znaleźli broń i narkotyki. Mężczyzna usłyszał trzy zarzuty, które dotyczyły prezentowania treści pornograficznych oraz składania za pośrednictwem systemu teleinformatycznego małoletniemu poniżej lat 15 propozycji obcowania płciowego, posiadania środków odurzających oraz nielegalnego posiadania broni i amunicji. Mężczyźnie grozi 8 lat pozbawienia wolności. Decyzją sądu 27-latek został objęty dozorem policji.


Urząd Ochrony Danych Osobowych przypomina, że zgodnie z art. 32 RODO administrator i podmiot przetwarzający musi wdrożyć odpowiednie środki organizacyjne i techniczne, aby zapewnić odpowiedni stopień bezpieczeństwa danych. Wśród wymienionych przykładowo środków znalazła się zdolność do zapewnienia poufności, integralności i odporności systemów i usług przetwarzania. Za bezpieczeństwo danych przetwarzanych w systemach komputerowych odpowiada administrator i podmiot przetwarzający, którzy powinni zapewnić aktualne oprogramowania oraz regularne testowanie środków bezpieczeństwa.\nDo bezpieczeństwa informatycznego należy podchodzić wielopłaszczyznowo. Przestępcy wprowadzają do systemów często złośliwe oprogramowania, które po zaszyfrowaniu danych blokują do nich dostęp. Trzeba zwrócić szczególną uwagę na trzy istotne elementy, które składają się na budowanie i utrzymanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa – są to procesy, technologia i przede wszystkim ludzie, którzy są odpowiedzialni za ochronę systemów.- powiedział Tomasz Soczyński, Dyrektor Departamentu Informatyki w Urzędzie Ochrony Danych Osobowych.\nPowyższe zasady dotyczą nie tylko administratorów, jakimi są duże firmy, korporacje czy urzędy. Zasady te powinni stosować również osoby fizyczne, które w związku ze swoją działalnością, czasem także pozazawodową, przetwarzają dane innych osób, które powinni chronić.\nO ile w wielu przedsiębiorstwach, każda aktualizacja oprogramowania wykonywana jest przez dział IT, który dba o bezpieczeństwo informatyczne o tyle sami musimy zadbać o aktualizacje na naszym prywatnym sprzęcie.\nWiele osób niestety nie zdaje sobie sprawy z konieczności regularnego aktualizowania systemu operacyjnego i zainstalowanego na nim oprogramowania. Należy podkreślić, że użytkownicy regularnie aktualizowanych programów są mniej podatni na próby oszustwa.\nNasze dane mogą trafić w ręce cyberprzestępców poprzez luki w przeglądarkach internetowych, programach pocztowych czy biurowych. I choć niewiele aktualizacji polega na usprawnieniu działania pewnych funkcji, to są wśród nich takie, które dotyczą kwestii bezpieczeństwa.\nWytworzył informację: Adam Sanocki 2020-01-31\nWprowadził‚ informację: Edyta Madziar 2020-01-31 13:01:21\nOstatnio modyfikował: Edyta Madziar 2020-01-31 13:32:47


Egzamin dojrzałości dla ludzkości. Co zrobić, by pandemia koronawirusa przyniosła również dobry owoc?\nŚwiat stanął obecnie w obliczu nowego wyzwania. Wirus SARS-Cov-2 wywołujący chorobę COVID-19 przynosi wiele cierpienia, a rozprzestrzeniająca się pandemia koronawirusa dotyka najbardziej chorych i ich rodziny. Tysiące osób straci życie, a bliscy nie będą nawet mogli ich normalnie pożegnać. Odczują to również osoby, które dotknięte zostaną skutkami ekonomicznego przestoju. Wiele osób zostanie pozbawionych pracy, lecz, z drugiej strony, chociażby dla lekarzy jest to niezwykle wzmożony okres, w którym narażają swoje zdrowie. Trudno oszacować, jakie jeszcze konsekwencje będą wiązać się z tym zjawiskiem. Na szczęście rządy państw starają się szybko podejmować kroki zaradcze, a obywatele w większości potrafią się do nich zastosować, co z tygodnia na tydzień zwiększa szanse na opanowanie sytuacji.\nWprowadzane kroki zaradcze wiążą się jednak z dwoma kolejnymi zagrożeniami. Pierwsze z nich wynika bezpośrednio z samej zmiany. Podejmowane działania powinny raczej nas uspokajać, oznaczają bowiem, że problem, choć istnieje, nie jest bagatelizowany. Jako ludzie jednak mamy naturalny opór przed wszystkimi zmianami i nie wszyscy nauczyli się je lubić. Dało się to zauważyć wśród osób, zarówno tych wokół nas, jak i w sieci, gdzie szczególnie dobrze widoczne są psychologiczne mechanizmy obronne pomagające radzić sobie ze strachem i innymi negatywnymi emocjami, takie jak zaprzeczenie, wyparcie, tłumienie, racjonalizacja, sublimacja, kompensacja czy humor (więcej na temat mechanizmów obronnych). Wiele osób nie przyjmuje do wiadomości, że zagrożenie jest realne, inni szukają uzasadnienia tego, co się dzieje, przedstawiając wirusa jako nauczkę zesłaną ludzkości. Inni, mniej lub bardziej świadomie, funkcjonują, jak gdyby nigdy nic, a cały internet zalała fala memów i śmiesznych filmików. Przyczyną wielu tych zachowań jest strach. Kolejnym zagrożeniem, którego skutki zaczynamy obserwować, może okazać się izolacja.\nGdy emocje nieco opadły, wszystko zaczęło wracać do rzeczywistości, do tu i teraz. Tu, w domu. Dla części jest to wyjątkowy czas, w którym mogą nadrabiać zaległe sprawy i rozwijać się w ważnych dla nich obszarach, na które wcześniej nie znajdywali czasu. Rozmawiając jednak ze znajomymi, można zauważyć, że są wśród nich osoby, dla których ten czas to koszmar i nie mogą doczekać się już powrotu do szkoły, na studia czy do pracy. Co więc odróżnia te osoby od siebie? Odpowiedzią może być proaktywność, czyli postawa, w której przyjmujemy, że to my, jako jednostki, jesteśmy odpowiedzialni za swoje życie poprzez dokonywanie wyborów i podejmowanie działań. To dobra wiadomość dla tych, którzy mają już tego wszystkiego dość. Proaktywność jest czymś, na co mamy wpływ i co możemy u siebie wypracować i rozwijać.\nMy, jako obecni lub przyszli liderzy, jako Generacja Zmian, działamy głównie z ludźmi. Głównie na zewnątrz. W związku z tym, wiele naszych tegorocznych projektów prawdopodobnie została odwołana lub byliśmy zmuszeni do zmiany ich formatu. Na pewno jednak mamy obecnie więcej czasu. Warto wykorzystać go dobrze by, gdy Świat zacznie wracać do normy, móc uczestniczyć w skutecznym przekształcaniu go w lepsze miejsce do życia. By nie tylko odbudować to, co było, ale by po lekcji, jaką obecnie przechodzimy, poprawiać sytuację społeczną, ekonomiczną i ekologiczną. By nauczyć się rozmawiać i doceniać to, co jeszcze niedawno było dla nas oczywiste. By cieszyć się aktywnością, zdrowiem, dobrami kultury i technologii. Odzyskać pokój wewnętrzny i międzynarodowy. Skoro wirus mógł z dnia na dzień wywrócić cały Świat do góry nogami, to co dopiero możemy zrobić my, podejmując systematyczne, regularne i ukierunkowane na dobro działania. By jednak wprowadzać zmianę samemu, musimy być zmianą. By dawać siłę i radość, powinna od nas emanować energia. By pomagać innym się rozwijać, sami powinniśmy wiedzieć, na czym polega rozwój. Aby być Liderem Nowego Świata, trzeba stale aktualizować własny zestaw umiejętności. Jeżeli więc skończyły Ci się już pomysły na działanie, masz wrażenie, że zaraz w domu się pozabijacie, że zwariujesz, jeżeli nie porozmawiasz z żywym człowiekiem, jeżeli poszukujesz nowych inspiracji lub chcesz dowiedzieć się, jak z powodzeniem realizować swoje własne pomysły, zapraszam do przeczytania listy rzeczy, w której zebrałem różne sposoby na spędzanie czasu i organizacji dnia w kwarantannie. Znajdziesz ją (tutaj.\nJeżeli po przeczytaniu listy nadal nie wiesz, czym kierować się w wyborze aktywności, lub ciężko Ci się do nich zmotywować, bo po co - udaj się w wyobrażoną podróż w czasie.\nZamknij oczy i wyobraź sobie, że minęło 60 lat. Miałeś rację! Wszystkie Twoje plany i pomysły okazały się słuszne. Udało się zrealizować wszystkie projekty a Świat jest dzięki Tobie lepszym miejscem. Gdzie teraz jesteś? Co udało Ci się osiągnąć? Co masz i z kim to dzielisz? Czym się dzielisz? Czego spróbowałeś? Jakie są Twoje wartości? Gdzie i jak mieszkasz? Jak wygląda Twój plan dnia?\nOtwórz oczy i zapisz w co najmniej 30 punktach wszystko, co przychodzi Ci do głowy. Nie ograniczaj się i puść wodze fantazji. Baw się tym i nie traktuj tego zbyt poważnie.\nSpójrz na swoją listę. Przeczytaj ją i schowaj tak, żebyś kiedyś mógł do niej wrócić. Wtedy zobacz, czy coś się zmieniło. Jutro wróć do artykułu i zobacz, czy wybór jest łatwiejszy.\nChciałbym zwrócić też uwagę na odpowiednie zdefiniowanie motywacji. Wiele osób mówi, że na początku udaje im się rozpocząć działanie, ale z czasem ich motywacja spada, przez co przerywają. Motywacja jest bardzo ważna w procesie wprowadzania zmian i potrzebna jest przede wszystkim do tego, aby zacząć. To, że tu jesteś, świadczy o tym, że motywację prawdopodobnie już masz. Chcesz zmienić coś w jednym z powyżej opisanych obszarów. Tym, co pozwala nam osiągać zamierzone cele, są nawyki i wytrwałe realizowanie postanowień. Kiedy już wybierzesz rzecz, nad którą chcesz popracować, zaplanuj, jak ją wykonasz. Podejmij decyzję raz i trzymaj się jej do ustalonego terminu kontroli efektów. Przygotuj wcześniej wszystko, czego potrzebujesz. Gdybym za każdym razem rano zastanawiał się, czy wolę iść na trening, czy zostać w łóżku, niemal na pewno nie ćwiczyłbym codziennie. Rano łóżko potrafi być bezlitosne dla nieprzygotowanych. Ubranie na trening naszykuj więc dzień wcześniej. Nowe nawyki dobrze jest łączyć z tymi, które już posiadasz (jeżeli nie wiesz jak to wygląda u Ciebie, przez tydzień notuj wszystko co i o której robisz). Na przykład, możesz połączyć trening z pobudką albo ze śniadaniem tak, że zawsze po przebudzeniu lub pół godziny przed śniadaniem wykonujesz swoje ćwiczenia. Jeżeli masz lekcje online, możesz po nich zostać jeszcze na kolejną “lekcję” na YouTube w temacie, który najbardziej Cię interesuje. Tą, której nie da Ci szkoła.\nPamiętaj, by być swoim przyjacielem, nie utrudniać sobie samemu zadań, jakie podejmujesz. Czasem coś nie wyjdzie, opuścisz któryś dzień kursu, pojawi się małe odstępstwo od diety, pójdziesz spać później. Jeżeli nie pozwolisz, by taka myśl Cię przygnębiała, a skupisz się na procesie, po zakończeniu kwarantanny zobaczysz, że ta pojedyncza wpadka była bez większego znaczenia wobec tego, co udało Ci się zrobić. Powodzenia i baw się dobrze w tym ciekawym czasie. Zapraszam też do mnie na Instagrama (@tomasz.sordyl i (Facebooka, gdzie prowadzę obecnie serię (#quarantineactivities i codziennie zamieszczam nowe pomysły na spędzanie czasu w domu.\nTomasz Sordyl, Klub Lidera Rzeczypospolitej


Nareszcie weekend turniej charytatywny i Elbasket\nNareszcie weekend: turniej charytatywny i Elbasket\nWiosna, wiosna, wiosna, ach to ty - śpiewał kiedyś Marek Grechuta. My jakoś wiosny nie możemy się doczekać. Jednak w ten weekend nie zabraknie wydarzeń na świeżym powietrzu. Będą też koncerty i koszykówka.\nNa początek zapraszamy do hali MOS przy ul. Kościuszki 77a, gdzie w piątek, 29 marca w godz. 10 – 17 odbędzie się Charytatywny Turniej Piłki Nożnej „Gramy dla Jedynki” na rzecz Specjalnego Ośrodka Szkolno – Wychowawczego nr 1. Całkowity dochód z meczu zostanie przekazany na doposażenie sensorycznego placu zabaw w postaci nawierzchni i ogrodzenia, który został utworzony na terenie SOSW nr 1 w Elblągu.\nOd piątku do niedzieli (29-31 marca) na parkietach Szkoły Podstawowej nr 11 w Elblągu zagości minikoszykówka w najlepszym krajowym wydaniu. Już po raz XXIII na obiekcie przy ul. Korczaka rozegrany zostanie Ogólnopolski Turniej Minikoszykówki Dziewcząt i Chłopców pn. Elbasket. Zapraszamy entuzjastów koszykówki do kibicowania zwłaszcza elbląskim zespołom.\nO godz. 16.30 zachęcamy do udziału w zajęciach w ramach cyklu „Angielskie opowieści” inspirowanych książką „Niespodzianka Handy”/„Handa's surprise” Eileen Browne. Wstęp wolny.\nO godz. 18 warto wybrać się do sali kinowej Biblioteki Elbląskiej (ul. św. Ducha 3-7) na spotkanie z Wojciechem Góreckim – reporterem, znawcą Kaukazu i Azji Środkowej, który opowie o swojej najnowszej książce „Buran. Kirgiz wraca na koń”. Wstęp wolny.\nW sobotę (30 marca) zapraszamy do sadzenia drzew z leśnikami. Tym razem, podobnie jak w ubiegłym roku, leśnicy posadzą drzewa w Krasnym Lesie. Początek o godz. 10.\nTego samego dnia o godz. 20 w Mjazzdze zawita znana w Elblągu z energetycznych koncertów formacja Etna Kontrabande z nowym materiałem. Wieczór rozpocznie sound systemowa grupa Sakin Ol.\nZ kolei w niedzielę, 31 marca o godz. 19 w Majzzdze wystąpi najpopularniejszy polski wykonawca bluesa – Sławek Wierzcholski i stworzona przez niego Nocna Zmiana Bluesa. Zaczynali jako ortodoksyjni bluesmani, w trakcie ćwierćwiecza działalności wykreowali własny, niepowtarzalny styl.\nCo będzie dziać się w świecie sportu w ten weekend? W najbliższy weekend czeka nas olimpijski mecz. Poza żółto-biało-niebieskimi żadna elbląska drużyna nie zagra przed własnymi kibicami. Wyjazd czeka Start, Concordię oraz rezerwy Olimpii. Więcej przeczytasz w tym artykule.\nPogoda w ten weekend dopisze. Będzie dość ciepło i słonecznie. Na termometrach do 14 kresek.\nNa szczęście nie jest to 0isiorska n8edziela


595 - MONITORING ULICZNY OD STRONY ULICY ŚW.BONIFACEGO OSIEDLA STEGNY PÓŁNOC - budżet obywatelski w Warszawie\nMONITORING ULICZNY OD STRONY ULICY ŚW.BONIFACEGO OSIEDLA STEGNY PÓŁNOC\nZespół 12 szt Kamer wysokiej rozdzielczości usytuowanych na masztach lub słupach oświetleniowych usytuowanych przy wjazdach ulic od strony ulicy Św. Bonifacego. Kamery ustawione w parach rejestrowałyby wjazdy i wyjazdy pojazdów. Monitoring bez osobowego stanowiska podglądu - tylko nagrywanie. System podłączony do światłowodowego sytemu monitoringu miejskiego.\nSkrzyżowanie ulicy Św. Bonifacego z ulicami: Jałtańska, Soczi, Batumi, Kaukaska, Kaspijska, droga pożarowa bud Czarnomorska 17.\nWloty w uliczki osiedlowe Jałtańska, Soczi, Batumi, Kaukaska, Kaspijska, droga pożarowa przy budynku Czarnomorska 17.\nZespół 12 szt Kamer wysokiej rozdzielczości usytuowanych na masztach lub słupach oświetleniowych usytuowanych przy wjazdach ulic od strony ulicy Św. Bonifacego: Jałtańska, Soczi, Batumi, Kaukaska, Kaspijska, droga pożarowa bud Czarnomorska 17. Kamery ustawione w parach rejestrowały by wjazdy i wyjazdy pojazdów. Monitoring bez osobowego stanowiska podglądu - tylko nagrywanie. System podłączony do światłowodowego sytemu monitoringu miejskiego zapewni odpowiedzialnym służbom możliwość analizowania zaistniałych zdarzeń z udziałem ludzi i pojazdów.\nZwiększenie bezpieczeństwa mieszkańców osiedla Stegny Północ poprzez monitorowanie ulic osiedlowych od strony ulicy Św. Bonifacego. Powinno to zmniejszyć ilość kradzieży samochodów , tablic rejestracyjnych, oraz innego mienia np rowery, wózki motory itp.\n12 szt kamer IP wysokiej rozdzielczości z podświetleniem podczerwonym - 30 000 zł\nnagrywarka, dysk twardy oraz oprzyrządowanie - 5 000 zł\nświatłowód wraz z ułożeniem 85 000 zł\nserwisowanie kamer ---7200 zł na rok\nnaprawa ewentualnych uszkodzeń światłowodu --- 2 500 zł na rok\nkonserwacja pozostałego sprzętu 2 300 zł na rok\nPRZYKŁADOWE ROZMIESZCZENIE KAMER U WYLOTÓW ULIC.pdf


Bioprinting - organy prosto z drukarki - NaukLove.plNAUKLOVE\nAutorką wpisu jest Katarzyna Andryka – studentka Biologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz absolwentka kierunku Biochemia. Jej zainteresowania naukowe obejmują wpływ środowiskowych substancji czynnych hormonalnie na organizm na poziomie sygnalizacji komórkowej z uwzględnieniem procesów nowotworzenia i apoptozy. Oprócz pracy laboratoryjnej rozwija swoje pozostałe pasje związane z aktywnym trybem życia.\nSzybko rozwijająca się technologia druku 3D w przyszłości może całkowicie zrewolucjonizować nasze życie – już teraz wiele branż korzysta z zalet, jakie niesie za sobą trójwymiarowy wydruk. Ta innowacyjna metoda znalazła bardzo szerokie zastosowanie również w medycynie. W przeciągu ostatnich lat obok protez czy implantów, możliwe stało się także drukowanie całych organów – procedura ta nosi miano bioprintingu.\nW bioprintingu, podobnie jak w zwykłym druku atramentowym, do prawidłowego działania wymagany jest: tusz, który w tym szczególnym przypadku stanowią żywe komórki, maszyna drukarska czyli drukarka 3D oraz kartka papieru, którą podczas wydruku tkanki stanowi biokompatybilny żel. W całym procesie można wyróżnić trzy główne etapy. Podstawową kwestią jest przygotowanie projektu komputerowego drukowanego narządu. W kolejnym etapie drukarka 3D z niesamowitą dokładnością, warstwa po warstwie, nakłada komórki na żel w celu otrzymania trójwymiarowego obiektu. W zależności od zastosowanej technologii, komórki mogą być nakładane pojedynczo lub w przygotowanych w czasie preinkubacji agregatach. Podczas fuzji komórek oraz różnicowania się tkanki, oparty na bazie wody, biodegradowalny żel zanika.\nUtrzymanie i monitorowanie optymalnych warunków tego procesu stanowi kolejny, również kluczowy etap bioprintingu. Naukowcy starają się kontrolować proces fuzji nałożonych na żel komórek między innymi poprzez zapewnienie komórkom odpowiednich składników takich jak hormony czy czynniki wzrostu. Ale tak naprawdę „pozostawiamy to odpowiednio dobranemu materiałowi biologicznemu, mającemu możliwość samoorganizacji” czyli samej naturze – mówi o technologii stosowanej w biopritingu w wiodącej firmie Organovo – szef dr Gabor Forgacs.\nGrupa naukowców z University of Louisville pod kierownictwem Dr Stuarta Williams’a przy pomocy sześcioosiowej drukarki 3D stworzyła pierwszy model ludzkiego serca. Do jego wytworzenia użyto komórek kolagenowych oraz tłuszczowych.\nOgromne wyzwanie dla naukowców stanowi stworzenie wewnątrz organu skomplikowanej sieci naczyń krwionośnych. Ich zadaniem jest zaopatrzenie tkanki w tlen oraz substancje odżywcze decydujące o odpowiednim jej rozwoju. Bez nich drukowany narząd obumierałby przed zakończeniem procesu lub krótko po jego zakończeniu. Zaprojektowanie i wydrukowanie organu wraz z unaczynieniem oraz kontrola przepływu substancji odżywczych i metabolitów w czasie wydruku stanowiły główny problem biopritnigu. W 2013 roku to właśnie firma Organovo zaskoczyła świat nauki ogłaszając, że jest w stanie wydrukować wątrobę, która zachowuje odpowiednie dla siebie funkcje przez okres 40 dni. Wątroba ma zostać wprowadzona na rynek już w 2014 roku.\nCzy wydrukowane organy są gotowe do przeszczepu?\nJest to pierwsze pytanie jakie przychodzi na myśl, gdy słyszymy o możliwości wydrukowania organu. W szczególności, gdy zdamy sobie sprawę, że narząd wyprodukowany przy pomocy technologii 3D może zostać wykonany z komórek zróżnicowanych z naszych własnych komórek macierzystych czy też indukowanych komórek macierzystych. W takim wypadku prawdopodobieństwo odrzucenia organu maleje, a bioprinting wydaje się stanowić przyszłość dla rozwoju transplantologii. Dr Anthony Atala z Uniwersytetu Wake Forest w USA, podczas wykładu o możliwości bioprintingu, w niesamowicie beztroski sposób prezentuje na dłoni, wyciągniętą ze zlewki, wydrukowaną w jego laboratorium nerkę, jednak wyraźnie zaznacza, że niestety jest to prototyp. Wciąż, mimo szybkich postępów i udoskonaleń, wydrukowane narządy nie są gotowe go przeszczepu. Procedury związane z wprowadzeniem organów do badań klinicznych są bardzo wymagające, a procesy zachodzące podczas tworzenia tkanek nadal nie są wystarczająco kontrolowane i poznane. Choć już teraz istnieją przypadki w których bioprinting stanowi rozwiązanie – np. częściowy wydruk skóry, nawet bezpośrednio na pacjencie.\nWielka szansa dla nauki\nMimo obecnego braku możliwości zastąpienia przeszczepów od dawców wydrukowanymi organami postęp w dziedzinie druku przestrzennego już teraz niesie niesamowite szanse dla medycyny i nauki. Rozwiązanie, jakim jest wątroba zaproponowana przez firmę Organovo, stanowi obiecujący model badawczy między innymi dla badań nad toksycznością leków. Obecnie wprowadzenie nowego leku trwa bardzo długo, komercyjnie dostępne organy w dużym stopniu skrócą czas dotarcia leku do badań klinicznych oraz znacząco obniżą bardzo wysokie koszty tego procesu. Co więcej, zastąpią badania przeprowadzane na zwierzętach, a może nawet same badania kliniczne. Naukowcy zaproponowali również bardzo interesujące zastosowanie bioprintingu w badaniach onkologicznych. Możliwość wydrukowania guza z komórek nowotworowych daje ogromne możliwości w poszukiwaniu nowych leków, monitoriowania zasięgu różnych terapii przeciwnowotworowych wewnątrz guza oraz lepszego poznania samej biologii nowotworów.\nJak wydrukować organ?\nNa to pytanie naukowcy tak naprawdę już znaleźli odpowiedź. Jak wydrukować w pełni funkcjonalny organ? Rozwiązanie tego problemu stanowi przedmiot intensywnych badań laboratoryjnych na całym świecie. Czasy, w których będziemy w stanie wydrukować organy gotowe do przeszczepu są jeszcze dosyć odległe. Mimo to prędkość z jaką rozwija się bioprinting jest zawrotna. Już teraz można się spotkać z artykułami przeglądowym na temat zautomatyzowania produkcji organów i stworzenia odpowiedniej linii produkcyjnej. Sama zasada drukowania organu wydaje się bardzo prosta, warto jednak zdać sobie sprawę, że przed naukowcami zarówno z dziedziny bioinżynierii, bioinformatyki jak i nauk biomedycznych stanęło trudne i czasochłonne ale jednocześnie ogromnie interesujące zadanie – usprawnienia każdego etapu wydruku sprawnego organu.\nCze 25, 2014 Redakcja\nJak żyć wiecznie? Wystarczy zostać... meduząKim byli Asasyni?\n6 lat temu\tBIOLOGIAbiologia, bioprinting, druk 3d, medycyna3,721


Zasady premiowania pracowników zatrudnionych w państwowych jednostkach organizacyjnych służby inwestycyjnej. - M.P.1969.51.393\nZasady premiowania pracowników zatrudnionych w państwowych jednostkach organizacyjnych służby inwestycyjnej.\nz dnia 2 grudnia 1969 r.\nw sprawie zasad premiowania pracowników zatrudnionych w państwowych jednostkach organizacyjnych służby inwestycyjnej.\nZasady premiowania określone w uchwale stosuje się do pracowników zatrudnionych w następujących jednostkach organizacyjnych służby inwestycyjnej:\nw przedsiębiorstwach w budowie,\nw zarządach inwestycji produkcyjnych,\nw zarządach inwestycji nieprodukcyjnych,\nw dyrekcjach inwestycji miejskich,\nw wojewódzkich zarządach inwestycji miejskich,\nw dyrekcjach budownictwa rolniczego i terenowych inspektoratach budownictwa rolniczego,\nw wojewódzkich zarządach wodnych melioracji oraz powiatowych inspektoratach wodnych melioracji.\nZasady i warunki wypłaty premii dla dyrektora, jego zastępców oraz głównego księgowego.\nDyrektor (kierownik) jednostki bezpośrednio nadrzędnej (przewodniczący prezydium właściwej rady narodowej) dokonuje podziału wydzielonej kwoty funduszu premiowego (§ 3 ust. 1 pkt 2) na kwartały, wyznacza zadania, których wykonanie stanowi podstawę wypłaty premii dla dyrektora jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej, jego zastępców i głównego księgowego, oraz określa - w ramach kwartalnego funduszu premiowego - w kwotach bezwzględnych wysokość premii przysługującej za wykonanie każdego z tych zadań. Zadania oraz wysokość premii za ich wykonanie powinny być ustalone przed rozpoczęciem kwartału, w którym zadania mają być wykonane. Liczba zadań premiowych wyznaczonych na dany kwartał nie może przekraczać 3. Niewykonanie zadania w danym kwartale powoduje całkowitą utratę premii ustalonej za to zadanie.\nW zadaniach stanowiących podstawę wypłaty premii kwartalnej dla dyrektora (kierownika) jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej, jego zastępców oraz głównego księgowego (ust. 1) dyrektor jednostki bezpośrednio nadrzędnej (przewodniczący prezydium właściwej rady narodowej) powinien uwzględnić w szczególności:\nterminowe opracowanie danych programowych niezbędnych do sporządzenia założeń techniczno-ekonomicznych inwestycji,\ndotrzymanie terminu przygotowania i dostarczenia wykonawcom założeń techniczno-ekonomicznych lub projektu technicznego,\nterminowe opracowanie dokumentacji prawnej inwestycji,\ndotrzymanie terminu przekazania wykonawcy terenu pod plac budowy,\nzapewnienie wykonawstwa oraz terminowej dostawy maszyn i urządzeń dla zapewnienia wykonania inwestycji zgodnie z normatywnym (dyrektywnym) cyklem budowy,\nterminowe dokonanie odbioru obiektu,\nprzygotowanie w terminie warunków do prawidłowej eksploatacji zadania inwestycyjnego (obiektu lub jego etapów), a w szczególności przygotowanie kadr łącznie z ich przeszkoleniem,\ndotrzymanie terminu rozliczenia inwestycji.\n3. 1) Ustalając zadania i przysługujące kwoty premii za ich wykonanie w poszczególnych kwartałach, dyrektor (kierownik) jednostki bezpośrednio nadrzędnej (przewodniczący prezydium właściwej rady narodowej) zobowiązany jest uwarunkować wypłatę całości premii za wykonanie wszystkich ustalonych zadań do wykonania w danym kwartale od dotrzymania terminu oddania do eksploatacji lub użytkowania ważnego obiektu inwestycyjnego lub terminu ukończenia ważnego etapu, którego termin zakończenia przypada w danym kwartale.\n2) W razie niedotrzymania terminu oddania wyznaczonego obiektu do eksploatacji lub użytkowania (ukończenia etapu) w danym kwartale (pkt 1) i ustalenia nowego terminu oddania do eksploatacji lub użytkowania tego obiektu (ukończenia etapu) dyrektor (kierownik) jednostki bezpośrednio nadrzędnej (przewodniczący prezydium właściwej rady narodowej) zobowiązany jest ponownie uwarunkować wypłatę całości premii za dany kwartał od dotrzymania wyznaczonego terminu.\nDyrektor (kierownik) jednostki bezpośrednio nadrzędnej (przewodniczący prezydium właściwej rady narodowej) zobowiązany jest pozbawić dyrektora (kierownika), jego zastępców oraz głównego księgowego jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej premii za okres 2 kwartałów, jeżeli z winy tej jednostki stwierdzono nieuzasadnione przekroczenie kosztów w stosunku do kosztów, które stanowiły podstawę przyjęcia inwestycji do finansowania. Pozbawienie premii następuje począwszy od tego kwartału, w którym ujawniono wymienione okoliczności.\nW razie zastosowania sankcji pozbawienia premii za niedotrzymanie terminu oddania obiektu do eksploatacji lub użytkowania (ust. 3) oraz sankcji za nieuzasadnione przekroczenie kosztów (ust. 4) należy odpowiednio stosować tabelę potrąceń, ustalonych w § 13 i § 14 ust. 2 uchwały nr 129 Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1969 r. w sprawie premiowania pracowników umysłowych w państwowych przedsiębiorstwach budowlano-montażowych (Monitor Polski Nr 33, poz. 244).\nNie wypłacone premie ulegają przepadkowi.\nZasady i warunki wypłaty premii inspektorom nadzoru oraz pracownikom inżynieryjno-technicznym i ekonomicznym.\nFundusz premiowy, o którym mowa w § 3 ust. 2, dyrektor (kierownik) jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej - po wydzieleniu nie więcej niż 10% tego funduszu na premie dla pracowników administracyjnych i obsługi za dobre wyniki pracy oraz na premie za zadania dodatkowe i szczególne osiągnięcia - dzieli na poszczególne kwartały, w zależności od liczby i ważności zadań przypadających do wykonania w danym kwartale.\nZadania dla grupy lub poszczególnych pracowników (inspektorów nadzoru, pracowników inżynieryjno-technicznych i ekonomicznych, radców prawnych), przypadające im do wykonania w danym kwartale, ustala dyrektor (kierownik) jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej oraz wyznacza w ramach kwartalnego funduszu premiowego (ust. 1) kwoty premii przypadającej za wykonanie poszczególnych zadań; dyrektor (kierownik) jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej może uzależnić wypłatę całej premii od wykonania wszystkich wyznaczonych zadań. Liczba zadań premiowych wyznaczonych do wykonania w danym kwartale grupie lub poszczególnym pracownikom nie powinna przekroczyć 3.\nPrzy ustalaniu zadań przypadających do wykonania w danym kwartale przez pracowników, o których mowa w ust. 2, należy uwzględnić przede wszystkim zadania ustalone do wykonania zgodnie z § 4 ust. 2. Zadania powinny być ustalone w formie jednoznacznej w sposób umożliwiający kontrolę ich terminowej i prawidłowej realizacji. Zadania ustalone dla inspektorów nadzoru powinny zapewniać w szczególności: terminowe protokolarne przekazanie terenu pod plac budowy przedsiębiorstwom wykonawczym, prawidłową jakość realizowanej inwestycji, terminowe przygotowanie do końcowego odbioru obiektu dokumentów i materiałów, określonych przepisami szczegółowymi o odbiorach inwestycji.\nDla każdego zadania kwotę premii należy zróżnicować w zależności od:\npreferencji poszczególnych zadań w danym okresie,\ntrudności wykonania i złożoności danego zadania.\nKwota funduszu premiowego ustalona za wykonanie zadania nie może być niższa niż 4% płac zasadniczych grupy lub poszczególnych pracowników, dla których ustalono dane zadanie.\nPremie dla grupy pracowników lub poszczególnych pracowników (inspektorów nadzoru, pracowników inżynieryjno-technicznych i ekonomicznych oraz radców prawnych) za wykonanie ustalonych zadań przyznaje dyrektor (kierownik) jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej.\nNiewykonanie przez pracownika lub grupę pracowników zadania w danym kwartale powoduje całkowitą utratę premii ustalonej za to zadanie. Nie wypłacone pracownikom premie dyrektor (kierownik) jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej może przeznaczyć na premie dla tych pracowników, którzy wyróżnili się w wykonywaniu swych zadań lub którym zlecono wykonanie zadań dodatkowych.\nWysokość premii indywidualnych.\nWysokość premii indywidualnych nie może przekraczać w okresie rozliczeniowym:\n80% wynagrodzenia zasadniczego - dla dyrektora (kierownika), jego zastępców, głównego księgowego, kierownika zespołu inspektorów nadzoru, głównego inspektora nadzoru,\n60% wynagrodzenia zasadniczego - dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych i inspektorów nadzoru,\n50% wynagrodzenia zasadniczego - dla pozostałych pracowników inżynieryjno-technicznych, ekonomicznych oraz radcy prawnego.\nPremie wypłacane z rezerwy funduszu premiowego i dyrektora jednostki nadrzędnej (§ 3 ust. 1 pkt 1) oraz z wydzielonej części funduszu premiowego do dyspozycji dyrektora jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej (§ 5 ust. 1) nie mogą spowodować przekroczenia wysokości premii indywidualnej określonej w ust. 1.\nDla pracowników jednostek organizacyjnych służby inwestycyjnej, w których wysokość funduszu premiowego podwyższono ponad 35% funduszu płac zasadniczych zgodnie z § 2 ust. 2, wysokość premii indywidualnych określona w ust. 1 może być podniesiona za zgodą Przewodniczącego Komitetu Pracy i Płac.\nPremie indywidualne wypłacane pracownikom finansowo-księgowym za terminowe sporządzenie bilansu (§ 3 ust. 1 pkt 3) nie mogą przekraczać 30% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego pracownika.\nPremie indywidualne pracowników administracyjnych i obsługi nie mogą przekraczać 25% wynagrodzenia zasadniczego danego pracownika i wypłacane są w ramach wydzielonej części funduszu premiowego zgodnie z § 5 ust. 1.\nPremie maszynistek zatrudnionych w maszynopisowniach wypłacane są na podstawie odrębnych przepisów.\nSzczegółowe zasady wypłaty premii określają regulaminy premiowania opracowane przez dyrekcję danej jednostki organizacyjnej służby inwestycyjnej w porozumieniu z radą zakładową. Regulaminy te podlegają zatwierdzeniu, zgodnie z obowiązującymi przepisami.


Umowa o dofinansowanie przebudowy Amfiteatru Tysiąclecia w Opolu MKiDN - 2009\nUmowa o dofinansowanie przebudowy Amfiteatru Tysiąclecia w Opolu\nMinister kultury Bogdan Zdrojewski oraz prezydent Opola Ryszard Zembaczyński podpisali dziś w Opolu umowę o dofinansowanie przebudowy Amfiteatru Tysiąclecia w Opolu. Ministerstwo Kultury przeznaczyło na modernizację 20 mln zł pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. „Zdecydowaliśmy się na dofinansowanie modernizacji amfiteatru ponieważ Opole przedstawiło bardzo dobry projekt. Takie projekty warto wspierać” mówił tuż po podpisaniu umowy minister Zdrojewski. „Jestem przekonany, że gotowy amfiteatr będzie gotowy w kwietniu 2011 roku” dodał prezydent Opola Ryszard Zembaczyński.\nMiasto rozstrzygnęło już przetarg na wybór wykonawcy modernizacji amfiteatru. Zwyciężyła go firma Budimex Dromex, która wyceniła prace na 27, 3 mln zł. Zgodnie z planem remont ruszy tuż po zakończeniu tegorocznego festiwalu, a zakończy się wiosną 2011 roku.\nKonkurs o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016 – otwarty!


podróże zatrzymane we wspomnieniach\n7 MIL DALEJ...\nCZARNOGÓRA – BAŁKAŃSKA PEREŁKA\n19 lipca 2018 8 sierpnia 2018 Gucio HaponenLeave a comment\nCzarnogóra (Crna Gora lub Montenegro) to jeden z najmłodszych krajów Europy, paradoksalnie szukający swojej tożsamości i jednocześnie dumny ze swojej przeszłości. Ten maleńki skrawek lądu, mniejszy niż województwo lubuskie, a zamieszkały przez dzielnych i dumnych ludzi, których jest mniej niż we Wrocławiu, został obdarzony przez naturę zarówno pięknymi górami (wyższymi niż nasze Tatry), równie przepięknym wybrzeżem oraz mieszanką klimatów – śródziemnomorskiego (nad morzem) oraz umiarkowanego (w górach). Niewielki kraj, jeszcze nie do końca odkryty przez masową turystykę poza słońcem, morzem, górami oferuje też wspaniałą kuchnię i gościnność, jakiej coraz mniej można doświadczyć w skomercjalizowanym świecie.\nW tym kraju w ciągu dwóch godzin jazdy samochodem można przenieść się z wysokich i chłodnych gór, na przepiękny południowy fiord lub adriatycką riwierę. W ciągu tych dwóch godzin pokona się ponad 1.600 m niwelacji, a różnica temperatur może sięgnąć nawet 15-20ºC!\nMontenegro chodziło za mną od kilku ostatnich lat. Podczas pobytu w Lizbonie trafiła się lotowska promocja, więc będąc pod wpływem… portugalskiego wina, a może klimatu lizbońskiej starówki, kupiłem mojej Ukochanej Kobiecie na imieniny bilety do TGD.\nDzień 1. – Podgorica, kanion Moraćy, Żabljak\nLot WAW-TGD trwa ponad 1,5h, w Warszawie żegna nas upał, w Podgoricy witają nas burzowe chmury, dodatkowo zmienność pogody w dolinie, w której leży Podgorica daje znać niemal od razu – temperatura po przejściu burzy rośnie w ciągu kilkunastu minut o 4-5ºC. Tak na marginesie, Podgorica leżąca w wielkiej kotlinie, zamkniętej z trzech stron górami, jest jednym z najcieplejszych miast kraju, mimo, że od ciepłego morza dzieli ją jedno z południowych pasm Gór Dynarskich.\nPort lotniczy w Podgoricy (TGD) jest niewielkim lotniskiem obsługującym ok. 700-800 tysięcy paxów rocznie. Ma to jednak swoje dobre strony – przejście przez terminal wraz z kontrolą paszportową – kraj nie jest ani w UE, ani w SCHENGEN – oraz wbiciem pieczątki wizowej zajęło nam nie więcej niż 10-15 minut. Jeszcze tylko wizyta w rent-a-carze po wypożyczone auto i zacznie się prawdziwa podróż.\nZ lotniska do centrum Podgoricy jedzie się dosyć komfortowo – dwupasmówką – dosłownie 10 minut. Stolica Montenegro nie jest jednak celem naszego pobytu, ale tylko przystankiem na drodze, nie ma w niej także zbyt wiele do zwiedzania. Zatrzymujemy się w dzielnicy Stara Varoš (stari grad) w pobliżu najbardziej znanej w tej części miasta czworokątnej tureckiej wieży zegarowej z XVIII wieku, zwanej Sahat Kula.\nTuż obok znajduje się muzeum przyrodnicze.\nStara Varoš jest labiryntem wąskich uliczek, których strzegą charakterystyczne domki,\na także – z uwagi na narodowościowy tygiel miasta – dwa minarety.\nW dzielnicy znajdują się jeszcze pozostałości, a raczej ślady (trochę murków i resztki kamiennych baszt) po starej słowiańskiej osadzie z XII wieku – Ribnicy. Niestety na resztę miasta czasu nie mamy – czeka na nas Durmitor. Przedmieścia Podgoricy okazują się być zwykłymi, typowymi dla wielu miast blokowiskami bez większego przyciągania.\nZaraz za miastem zaczynają się pierwsze góry i kanion rzeki Moraćy, dający pewne wyobrażenie, co może czekać nas następnego dnia na Tarze.\nZ Podgoricy do Żabljaka mamy do pokonania niecałe 130 km, góry stają się coraz bardziej cudowne. Po godzinie jazdy przed nami otwierają się przepiękne krajobrazy, docieramy już na wysokość ok. 1.400 m.n.p.m.\nNa wąskich drogach można spotkać też takie oto pielgrzymki. Nie ma opcji – należy ustąpić pierwszeństwa.\nSpotykamy pasterza, który wypasa owce. Facet przypomina naszych baców, wyjętych z tatrzańskich opowieści sprzed wieku; nie ma zegarka, ani telefonu – żyje nieśpiesznie, zgodnie z naturą – od świtu do zmierzchu. Podchodzi do nas pytając o godzinę – Imasz telefoni..? – Koliko sati? – Spokojnie odpowiadam, że: Imam, imam, sedam sati, żegna się z nami uśmiechając i przeganiając owce abyśmy mogli przejechać. Moja Ukochana Kobieta pyta mnie skąd wiedziałem o co mu chodziło..? Miałem z tym językiem do czynienia wiele lat temu, ale to już inna historia – praktyka i rakija podobnie jak cena – czyni cuda 😉\nDo Żabljaka, do Hotelu Zlatni Bor (więcej tutaj: CZARNOGÓRA – GDZIE SPAĆ) docieramy po ponad 2h jazdy z Podgoricy; jesteśmy 1,5 km wyżej, ale temperatura jest odwrotnie proporcjonalna do wysokości – spada z 28ºC do 14ºC – urok bałkańskich gór i czar Czarnogóry. Kolacja w hotelu: górski klimat + dobra strawa + czerwone wino sprawiają, że kładziemy się spać grubo po północy.\nDzień 2. – Tara, rafting, kotek, zip line, Żabljak, Crno Jezero\nBudzi nas przepiękny widok za oknem – rozciągający się za Żabljakiem masyw Bobotov Kuk urzeka nas swoim majestatem, w końcu góry mają 2.523 m “wzrostu”, czyli są o grzywkę wyższe niż nasze Rysy. Pyszne śniadanie w hotelu i ruszamy na zarezerwowany rafting. Warunki spływu uzgodniliśmy wcześniej mailowo z chłopakami z Kljajevica luka. Z Żabljaka na camp jest ok. 25 km, droga zajmuje 20-25 minut, a z campu rozpościera się piękny widok na most na Tarze. Przybyliśmy parę minut wcześniej i mogliśmy bez tłumów podziwiać nie tylko to inżynieryjne dzieło z 1940 roku, ale przede wszystkim przepiękny kanion Tary – poranne słońce nie przegoniło jeszcze chmur zalegających na wzgórzach otaczających Tarę.\nTara będąca najdłuższą, 150-kilometrową, rzeką Czarnogóry tworzy na połowie swej długości wspaniały kanion, który w najwyższym miejscu, a są to okolice wsi Tepca (w pobliżu granicy z BiH) mierzy ponad 1.200 m wysokości. Wyobraźcie sobie skalne ściany o wysokości 1 km! Okolice mostu nie są tak wypasione i rekordowe, ale już sam widok jest przepiękny, rzeka, która wije się 170 metrów poniżej mostu, zalesione stoki, skalne urwiska w oddali… Dla takich chwil i takich widoków człowiek podróżuje.\nZa godzinę będziemy tą szumiącą rzekę pokonywać w małej łupince raftingowego pontonu.\nSłynny most na Tarze (Đurđevića Tara albo most na Tari) został powstał w latach 1938-1940, jego głównym budowniczym był Mijat Trojanović i nie był to jedyny jego most na terenach dawnej Jugosławii; człowiek był fascynatem betonu, a jego książka o betonowych mostach przez wiele lat stanowiła podstawę ich konstrukcji. Co ciekawe, w 1942 roku partyzanci (ci od JBT) wysadzili most w powietrze, aby odciąć zbliżających się Włochów i serbskich czetników. Aby jednak nie doprowadzić do całkowitego zniszczenia mostu, dokonali tego pod nadzorem inżyniera Lazara Jaukovića wysadzając tylko jedno, najmniejsze przęsło. Tablica upamiętniająca Jaukovića znajduje się obok popiersia jego twórcy – Trojanovića. Taki oto paradoks – upamiętnieni są, i twórca mostu, i jego “destruktor”. Najważniejsze jednak, że most został ostatecznie odbudowany w 1946 roku i dzięki temu możemy podziwiać zarówno piękno jego konstrukcji, jak też piękno rzeki Tary.\nDługość mostu = 366 m, najdłuższe przęsło = 116m, wysokość = 172m, ale zależ oczywiście od pory roku (na wiosnę, w ekstremalnych warunkach, jak opowiadał nam instruktor raftingu poziom rzeki podnosi się nawet o 2-3m).\nObok mostu, na polanie znajduje się camp Kljajevića Luka. Zarezerwowaliśmy wcześniej rafting półdniowy, więc o 10-tej stawiliśmy się w bazie. Pierwsze co nas spotkało, to powitanie w formie “obowiązkowego” kieliszka pędzonej na miejscu rakiji – zaczęło się więc obiecująco.\nBaza znajduje się w fazie ciągłego rozwoju, więc remonty, rozbudowa, modernizacja są nieodłącznym “lokalnym” folklorem.\nJak na każdą bazę, restaurację, hotel w tych terenach przystało ma też swojego psa i kota, które pokochały nas miłością od pierwszego wejrzenia albo… głaskania, albo… karmienia.\nSprzęt jednak już czeka,\nnależy więc zmienić strój galowy na roboczy, w końcu rafting to nie tylko przyjemność, ale też ciężka praca!\nDzielą nas na grupy, pakują w busy i… Tara czeka.\nSpływ był przepiękny, mam już wcześniejsze doświadczenia z różnych rzek, ale Tara nawet latem ma w sobie to coś. Tym razem jednak, z uwagi na poziom wody w rzece nie było większych ekstremalnych przeżyć. Poza jednym… Rafting został zdominowany przez… kotka!!!\nPłyniemy w trzy pontony – towarzystwo jest międzynarodowe, my – jedyni Polacy, Francuzi, Rosjanie. Rosjanie w pierwszym pontonie widzą w rzece walczącego o życie maleńkiego kotka! Instruktor prowadzący ponton tak nim kieruje, że w końcu udaje się go wyłowić. I zajmujemy się na zmianę ogrzewaniem go i suszeniem – tylko jak wysuszyć i ogrzać to maleństwo będąc w pontonie na raftingu..? Nie zostawimy tego zwierzaczka przecież na brzegu – nie przeżyje w takim stanie doby. Dogaduję się z jednym z organizatorów, że zabierzemy go na camp – wyraża zgodę.\nNa zmianę, walcząc z wirami, wodą wdzierającą się do pontonu i kotem, wszystkie trzy pontony docierają do końca spływu. Nie ma jednak rzeczy niemożliwych – razem z Francuzami daliśmy radę, po dwóch godzinach na rzece, kotek jest suchy, ogrzany, tylko niemiłosiernie głodny – ktoś z instruktorów organizuje kawałek wędliny, a malec zjada go razem z naszymi palcami, no prawie z palcami… i zaczyna szaleć – czuje, że mu się poszczęściło, wtula się jakbyśmy byli jego kocią matką.\nJeden z instruktorów postanawia go przygarnąć. Mały na campie odnajduje swój dom. Można więc stwierdzić, że kooperacja polsko-francusko-rosyjsko-czarnogórska uratowała to jedno małe kocie życie. Historia z happy endem i oby jak najwięcej takich.\nKociak skradł wszystkie, bez wyjątku, ludzkie serca na tym spływie, bez względu na pochodzenie, narodowość, wiek, ale rafting, to rafting, więc kilka słów o nim. Rzeka w okolicach mostu Tary nie jest najbardziej wymagająca, momentami wręcz rozleniwia, aczkolwiek mokro i szybko też bywa. Olbrzymią zaletą tego spływu są natomiast widoki – tego nie da się opisać, to trzeba przeżyć. Na trasie są dwa przystanki – jeden przy najkrótszej rzece Europy: Ljuticy stanowiącej 170-metrową kaskadę (inni mówią, że najkrótsza jest Ombla koło Dubrownika) – nie będę się spierał; Ljutica ma też inny rekord: największy wydatek wody – ok. 1000 dm3/s; drugi przystanek to niewielka półka skalna do ewentualnych skoków do wody i zaciszne miejsce na kąpiel.\nGdybym miał porównać ten z ostatnim raftingiem na Sočy w Słowenii – na tym odcinku Tara jest spokojniejsza od Sočy, jest też mniej atrakcji, bystrz, skał. Na Sočy w pakiecie dostaliśmy też komplet zdjęć, tutaj można było zabrać ze sobą telefon lub aparat, ale co to za ujęcia gdy musisz wiosłować…\nChłopaki z Kljajevića Luka dbają też o całą otoczkę – w cenie raftingu dostaje się ex post obiad – zjedliśmy przepysznego pstrąga, była też kolejny raz rakija. Ponadto udział w raftingu daje prawo do zniżki na tyrolkę czyli zip line nad Tarą.\nSkorzystałem – lina ma ponad 820 m, wysokość od dna kanionu – 170 m, prędkość jak podają 80-100 km/h – według mojej wiedzy z fizyki nie było szans na rozwinięcie takiej prędkości. Wrażenia – poniżej: filmik z tego wydarzenia:\nNadszedł czas pożegnania – Tara odwiedzona, rafting zaliczony, kociak uratowany – możemy wracać do Żabljaka. W drodze powrotnej mamy dużo szczęścia – na jednej z górskich, wąskich serpentyn mamy do czynienia z małą stłuczką, ale nasz pas, a raczej jego pobocze jest wolne – w przeciwną stronę mają mniej szczęścia – korek ma około jednego kilometra.\nKrótki odpoczynek w hotelu i wybierany się do Żabljaka oraz nad Crno Jezero. Żabljak jest jednym z najwyżej położonych miast Europy – w końcu ponad 1.400 m.n.p.m. spotykamy w Polsce tylko w Karkonoszach oraz wysokich Karpatach. Samo miasto jest niewielkie, turystów więcej niż mieszkańców. Infrastruktura typowa dla takiego miasteczka – hotele, knajpki, supermarket (VOLI). Wokół miasta są piękne trasy narciarskie zimą, a latem szlaki idealne na górskie wędrówki.\nZ Żabljaka prowadzi szlak, którym w ciągu 40-50 minut dojdziecie nad Crno Jezero – rozległe na ok. 50 ha, głębokie na ok. 50 m, składające się z dwóch jezior połączonych przesmykiem (gdzieś spotkałem się z informacją, że przesmyk ten wysycha latem – nic z tych rzeczy – w lipcu 2018, przesmyk był głęboki na kilka metrów). Jezioro jest prześliczne, położone u stóp masywu Bobotov Kuk.\nPodobno latem temperatura wody w tym jeziorze sięga 22-24ºC, ale tym razem była niższa i jak sądzę nie przekraczała 20ºC, co na akwen położony w na wysokości 1.416 m.n.pm. w bałkańskich górach i tak jest niezłym wynikiem. Brzeg od strony Żabljaka od strony jeziora stanowi trawiasta plaża, a wokół niego prowadzi ścieżka spacerowa z “MOP-ami” (miejscami odpoczynku podróżnych;).\nPatrząc na jezioro jeszcze przed zachodem słońca nie dziwi jego nazwa: Crno Jezero, ono jest naprawdę czarne!\nDzień 3. – Podróż, Boka Kotorska, Bar\nRano wstajemy, żegnamy Żabljak i ruszamy okrężną drogą nad czarnogórskie morze. Z Żabljaka do Baru najkrótszą trasą jest ok. 170 km, ale wybieramy piękniejszą drogę (ok. 230 km), prowadzącą przez jedyny, południowy fiord Europy czyli Bokę Kotorską. Za Żabljakiem zostawiamy Durmitor za sobą.\nNikšić jest drugim co do wielkości miastem Montenegro, znanym między innymi z najpopularniejeszego w Czarnogórze piwa “Nikšićko” (wypiłem w czasie pobytu słownie jedno – niczym nie różni się od koncernowej masówki i zdecydowanie odstaje in minus od czarnogórskich win). Upływający czas, a raczej śpiąca na prawym fotelu moja Ukochana Kobieta sprawiły, że nie zdecydowałem się tym razem na odwiedziny tego miasteczka (bytheway – w Czarnogórze wielkość miast jest inaczej pojmowana niż w Polsce – drugie miasto kraju znaczy ok. 60 tysięcy mieszkańców). Za miastem przy drodze na Bokę Kotorską (Risan) znaleźliśmy natomiast takie oto piękne, prawie dzikie jeziora (bez hoteli i zamków jak w najnowszej, roku 2018 polskiej rzeczywistości).\nPo godzinie jazdy docieramy jednak do naszego, tym razem tylko tranzytowego, celu – Boki Kotorskiej! Czy jest piękniejsza wielka zatoka a’la fiord na śródziemnomorskim południu Europy..? Śmiem twierdzić, że nie, a zwiedziłem Włochy, Hiszpanię, Słowenię, Chorwację, Grecję, Cypr. Takiego fiordu nie zobaczycie nigdzie, zresztą w 1979 roku zatoka została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Przed nami otwiera się panorama pierwszego od północy miasta: Risanu.\nBoka składa się kilku odnóg (zalewów) nazwanych od nazw miast nad nimi leżących: Risańskim, Kotorskim, Tivatskim i Hercegnowskim. Całość to głęboka na 60 m i rozległa na prawie 90 km2 zatoka, którą należałoby w życiu zobaczyć – jeśli ktoś nie lubi zimna, a chciałby nabrać wyobrażenia jak taki norweski fiord wygląda – polecam gorąco Bokę Kotorską!\nPo drodze zatrzymaliśmy się na krótkie spacery w kilku miasteczkach miasteczkach, ograniczę się więc tylko do krótkiej fotorelacji:\nRisan (najbardziej na północ wysunięte miasteczko), małe, ciche, spokojne.\nPerast – jedno z najstarszych miast Boki Kotorskiej, z charakterystyczną dzwonnicą kościoła św. Mikołaja oraz pobliską wyspą św. Jerzego.\nKotor – największe, gwarne, zatłoczone miasto Boki, można by rzec – jej niepisana stolica, ze sławną twierdzą św. Jana na stokach gór otaczających miasto.\nTivat – położony bliżej morza, oddzielony od Adriatyku Cieśniną Kumborską, znany z powodu starego portu oraz jedynego w okolicy portu lotniczego.\nPo drodze do Baru wpadamy przed Budvą na kawę do przeuroczej knajpki – kawa jak kawa, ale widok był bezcenny, a był w gratisie do kawy.\nGdyby ktoś pytał – knajpka nazywa się El Rey i leży rzut beretem przed tunelem, z którego zjeżdża się do Budvy; natomiast panorama Budvy przedstawia się następująco.\nZatrzymujemy się na wzgórzach otaczających “pocztówkowy” Sveti Stefan – ta chyba najbardziej znana czarnogórska wyspa to najdroższe, ale niestety zamknięte dla osób z zewnątrz miejsce w Czarnogórze. Ludzi wysiedlono już dawno, a wszystko zamieniono na “resort”. Na terenie wyspy nie ma numerów domów, ale romantyczne nazwy: np. “Pod kwiatem pomarańczy”, itp. Już 12 lat temu ceny tych kamiennych domków stanowiących hotele i apartamenty – osiągały niebotyczne ceny porównywalne z cenami znanych zachodnich kurortów. Dzisiaj bez czterech “0” liczonych w EUR nie ma co marzyć o noclegu, a trzeba takich noclegów zarezerwować chyba minimum 2-3. W ostatnim czasie cała wyspa stała się własnością Aman Resorts – zarządzanego przez Rosjan singapurskiego holdingu. Plaża przy grobli też chyba najdroższa po tej stronie Adriatyku, pozostaje pytanie – czy jest równie piękna, jak droga? Rzecz gustu, a że – de gustibus non est disputandum…\nDocieramy do Baru, odnajdujemy nasz hotel – VILLA ANTIVARI – ogarniamy się i zwiedzamy okolice hotelu – planujemy, że jutrzejsze przedpołudnie spędzimy na zasadzie – dolce far niente – na pobliskiej plaży, do której mamy z hotelu nie więcej niż 100 metrów.\nPlaża na przedmieściach Baru ciągnąca się od dzielnicy zwanej Šušanj aż do centrum miasta jest żwirowa, z otoczakami, oddzielona od biegnącej równolegle na całej długości promenady piniowym / sosnowym laskiem. Nawet o godzinie 18-tej jest pełna smażących się ludzi. Obiecuję mojej Ukochanej Kobiecie, że postaram się wytrzymać jutrzejsze przedpołudnie na plażingu 😉 Na koniec dnia pijemy szampana w lasku przy plaży wdychając adriatycką bryzę i patrząc na zachodzące słońce.\nDzień 4. – Plażing, Stari Bar, Stara Maslina, Ulcinj\nPobudka, pyszne śniadanie na hotelowym tarasie z widokiem na morze i schodzimy na obiecany plażing. Wybieramy jednak płatną plażę CASABLANCĘ – dwa leżaki z parasolem – za 6 EUR. Przekonał mnie barek i bonus w postaci braku bałtyckiego parawaningu!\nSłońce, morze, bijeli špricer, ostatecznie godzinę zajęło mi pogodzenie się z losem wyrzuconego na brzeg wieloryba; dobrze, że przynajmniej mogę się w dowolnej chwili zsunąć do morza, nie potrzebuję do tego greenpeace’u.\nStari Bar (Stari Grad)\nNa plażingu doktoryzowałem się z wiedzy o południowym wybrzeżu Czarnogóry, ponieważ te tereny były już dla mnie dziewicze – wcześniej nie miałem okazji tam dotrzeć. Pierwszy etap – Stary Bar (Stari Bar). Położony na wzgórzach masywu Rumija ok. 4 km od barskiej promenady. Niecałe 40 lat temu, w kwietniu 1979 roku tereny nawiedziło trzęsienie ziemi, które w dużej części zrujnowało miasto. Dziś mieszka tam ok. 1-2 tysięcy mieszkańców, a cel naszej wizyty stanowi stosunkowo dobrze zachowana twierdza (Tvrđava Stari Bar).\nDo wejścia do twierdzy prowadzi urokliwa uliczka, gdzie znajdziecie między innymi restaurację Konoba Kula, z której mamy bardzo miłe kulinarne wspomnienia (więcej: http://7mildalej.pl/smaki-montenegro/). Obok znajduje się też jeden z barskich meczetów.\nWejścia do twierdzy strzeże oczywiście kot, śpiący kot.\nTwierdza stanowi jeden z najlepiej zachowanych do czasów dzisiejszych zespołów obronnych – grube mury pamiętające jeszcze VI wiek, liczne cerkwie, kościoły czy budynki mieszkalne znajdują się w stanie ruiny lub zostały odbudowane. Z murów obronnych można zobaczyć też kolejny lokalny zabytek – XVI-wieczny akwedukt doprowadzający do miasta wodę ze źródeł znajdujących się na stokach Rumiji.\nZnajdziecie też niewielki, kameralny amfiteatr urządzony w tych średniowiecznych ruinach.\nCałość stanowi ciekawy zespół architektoniczny wart odwiedzin – ma też tą zaletę, że położony trochę na uboczu, nie jest zadeptany przez turystów; można naprawdę zwiedzać w spokoju. Jedyne na co trzeba się przygotować, to upał; słońce nagrzewa stoki, na których położona jest twierdza, do tak niemiłosiernych temperatur, że każdy kawałek cienia jest niezwykle pożądany (i oblegany) przez lokalnych mieszkańców.\nOd strony podgrodzia znajdziecie też charakterystyczną dla terenów Montenegro budowlę – czworokątną wieżę zegarową.\nStara Maslina (Stara Oliwka)\nZjeżdżając ze Starego Baru znajdziecie jeszcze jedną atrakcję – u podnóża miasta w pobliżu drogi Bar – Ulcinj rośnie Stara Maslina – podobno najstarsze drzewo w Europie. Według miejscowych liczy ponad 2000 lat. Ma też podobno jeszcze jedną cechę – godzenia zwaśnionych ludzi – wystarczy stanąć pod nią. Jak na tereny, gdzie (szczególnie w niedalekiej Albanii) rodzinna zemsta krwi (hakmarrja albo kanun) stanowiły niejednokrotnie o życiu i śmierci, to drzewo jak znalazł.\nDrzewo, na mój gust wygląda jak połączenie kilku drzew – w tym młodszych i starszych. Wygląda jednak okazale, a legenda robi swoje. Rozłożysty pień ma ponad 10 m średnicy, a drzewa pilnuje… nie kot, ale żółw – podobno równie stary.\nUlcinj albo Ulqini – chwila bałkańskigo orientu\nTo największe na południu i jedno z największych miast Czarnogóry jest swoistym ewenementem, na który wpływ ma głównie jego położenie – w pobliżu Albanii, co więcej – 70% tego miasta stanowią właśnie Albańczycy. Mijając tablicę z nazwą miejscowości można poczuć się jakby przekraczało się granice innego państwa.\nCentrum – pełne wąskich gwarnych uliczek z drobnymi sklepikami, gdzie kupić można wszystko; królestwo podróbek – Rolex za 11 EUR, okulary Ray-Bana za 8 EUR – nie ma problemu (z wizyty w Zürichu w sierpniu 2017 roku pamiętam, że taki Rolex kosztował 11.000 EUR). Zatłoczone ulice, gdzie nierzadko można spotkać naprawdę wypasione bryki + klakson stanowiący najważniejszą część wyposażenia auta, do tego dwujęzyczne napisy i szyldy, a na ulicy częściej słyszy się albański niż serbski – to wszystko ma swój urok i wypada wpaść chociażby na spacer i kawę do Ulcinja. Miasto jest położone urokliwie na nadmorskich wzgórzach, a starówka i przylegająca plaża mają swój czar. Jeśli ktoś lubi klimat arabskiej medyny, powinien być zachwycony.\nNa przepływającej od południowej strony Ulcinja rzeki – Bojany, zwanej przez lokalsów Buną można spotkać do dzisiaj folklor i tradycję w postaci takich oto domków i sieci do połowów ryb. Obrazek – jakby czas zatrzymał się w miejscu przed dekadami lat…\nSama rzeka jest o tyle ciekawym hydrologicznie zjawiskiem, że w na wiosnę, kiedy jej dopływ Drin niesie masy wody z okolicznych gór, rzeka nie jest w stanie utrzymać naturalnego nurtu (w kierunku Adriatyku) i cofa się, płynąc niejako “pod prąd” do jeziora szkoderskiego. Wystarczy wtedy zarzucić tylko wyżej opisane sieci.\nByć w Ulcinju i nie być na velikej plażi… Najdłuższa w Czarnogórze i po tej stronie Adriatyku piaszczysta plaża – 13 km – była dla mnie pewnego rodzaju szokiem… Do bałtyckiego czy też atlantyckiego, albo nawet śródziemnomorskiego piasku daleko temu ciemno-brudnemu podłożu, a tłok i upakowanie leżaków jak na palecie w dyskoncie, odstręczyło mnie chyba na zawsze od tego tak pożądanego letniego miejsca wypoczynku. Kilkadziesiąt rzędów leżaków do wynajęcia, minimalny odstęp od wody – plażing ONLY FOR DESPERADO!\nNad czarnogórskim wybrzeżem zaczęło zachodzić słońce, a my kierujemy się do Baru.\nJeszcze tylko kilka słów o (Nowym) Barze, w końcu tam znajdowała się nasza nadmorska baza wypadowa. Miasto jest największym portem morskim w Czarnogórze; w nim kończy się linia kolejowa. Można z niego popłynąć promem do włoskiego Bari i Ankony. Miasto, odbudowane po trzęsieniu ziemi w 1979, w którym może nie znajdziecie zbyt wielu zabytków, znane głównie z racji swojego statusu jako kurortu wypoczynkowego. Od północnego skraju – dzielnicy Šušanj do centrum miasta ciągnie się promenada ze żwirową 1,5km plażą. W mieście znajduje się eklektyczna rezydencja królewska Topolica, muzeum miejskie, a w ostatnich latach ukończono budowę nowej cerkwi.\nCiekawostką, a raczej paskudą architektoniczną jest Robna Kuca – centrum handlowe znane w całej jeszcze istniejącej wtedy Jugosławii – przypominające chyba latające spodki – sen architekta o UFO. Spieszmy się oglądać te socrealistyczne budowle, nie wiadomo jak długo jeszcze postoją… (skoro w Polsce niektórzy chcą burzyć PKiN).\nDzień 5. – Viprazar, Skadarsko Jezero\nNiestety przyszedł dzień wylotu do Polski, ale czasu jest jeszcze wystarczająco dużo, więc decydujemy się w drodze powrotnej odwiedzić okolice jeziora szkoderskiego. Jazda z Baru na lotnisko w Podgoricy (TGD) zajmie maksymalnie 1h, a więc mamy czas. Ruszamy z Baru, jedziemy przez Sozinę – najdłuższy, liczacy 4,2 km tunel Czarnogóry. Przystanek:\nViprazar oraz Skadarsko Jezero\nViprazar jest wiejską osadą o miejskiej zabudowie (taki czarnogórski paradoks) położonym przy drodze z Podgoricy na adriatyckie wybrzeże. Szerzej znane głównie z “portu wycieczkowców” pływających po jeziorze szkoderskim – czyli: już na wjeździe stoi pełno jednoosobowych biur podróży, czytaj: naganiaczy-nagabywaczy, którzy za 10, 15, 20 EUR oferują łódki i stateczki, którymi można popływać po jeziorze. Miasteczko znane jest też z twierdzy, a raczej z tego, co po niej zostało, zwanej Besac. Z jednej strony sam Viprazar przypomina niczym nie wyróżniającą się osadę, ale jednak ma w sobie to coś, co sprawia, że chociaż na chwilę warto się zatrzymać.\nNa statek się nie decydujemy – zbyt mało czasu, ale spaceru w upale (+38ºC) na zamkowe wzgórze sobie nie odmówimy, panorama jeziora jest warta wylanego potu.\nNa Besac wchodzi się z Viprazaru ok. 10-15 minut, a same ruiny nie są zbyt wielkie – do Starego Baru im daleko. Widok jest jednak przedni. Poniżej Viprazar:\nSkadarsko Jezero jest największym jeziorem nie tylko w Czarnogórze, ale też na całym Półwyspie Bałkańskim. Lokalsi nazywają je blato, czyli bagno. Długie na 44 km, szerokie na 13 km, a położone w kotlinie oddzielone od morza i lądu grami stanowi dla wielu ptaków, szczególnie tych z północy Europy miejsce zimowania albo odpoczynku w trakcie migracji. Jezioro posiada też status parku narodowego.\nRuszamy z Viprazaru do naszego ostatniego punktu – na grobli zatrzymujemy się u Zorana – wizytę w Montenegro kończymy dzikim karpiem (šaranem) – nie zdarzyło się aby karp smakował jak ten u Zorana (więcej: http://7mildalej.pl/smaki-montenegro/). Ostatni look na jezioro i jedziemy na aerodrom jak mawiają Czarnogórcy.\nTen maleńki kraj żegna nas przepyszną kuchnią i przepiękną pogodą. Zdaje się mówić: To nie był ostatni raz…\nCzarnogóra jaka jest..?\nJest przecudnym krajem, nadal jeszcze nie zmanierowanym do końca turystycznie. Znajdziecie i ciszę i spokój, ale też gwarne oraz imprezowe wybrzeże. Ceny jeszcze nie zdążyły oszaleć, więc dla kieszeni nie będzie to wielkie obciążenie. Ceny atrakcji, wstępu – jedne z niższych w Europie. Ludzie wciąż (tak było w Gruzji jeszcze 5 lat temu) gościnni i pomocni.\nCo nas pozytywnie zaskoczyło:\n+ gościnność ludzi (!), obsługa hotelach i restauracjach\n+ kuchnia – wciąż w wielu miejscach nie napakowana chemią, świeża i domowa\n+ wina – dobre i stosunkowo niedrogie (!)\n+ wciąż obecny folklor i tradycja – czarnogórski luz i spokój; taka pozytywna siermiężność\n+ ceny – wejściówki do atrakcji, restauracje, sklepy\n+ przyroda – nie tylko riwiera jest piękna; góry również\n+ brak tłumów w wielu regionach kraju – cisza i spokój (jakby to nie było południe Europy)\nCo nas zaskoczyło negatywnie:\n– niestety – wszechobecne śmieci (duży postęp w ciągu ostatnich 12 lat, ale jak na status od 1991 roku państwa ekologicznego…)\n– stan dróg (również wiele zrobiono, ale po kraju podróżuje się dość wolno, a jakość nawierzchni, brak lewoskrętów – wszystko to pozostawia wiele do życzenia)\n– rozpoczynająca się komercjalizacja turystyki (niestety – nieodzowny znak globalizacji życia)\nNa co nie starczyło czasu..? Co będzie next time..?\njeszcze raz góry Durmitoru, ale bardziej trekkingowo,\nBoka Kotorska – tak na 3-4 dni, aby poczuć jej klimat i piękno,\nLovćen i Cetinje,\nmoże… rejs po Skadarskim Jezerze (ale bardziej kameralnie – łodzią od Zorana).\nNa początek info dla tych, którzy jeszcze tam nie byli – pamiętajcie, że walutą obowiązującą w Czarnogórze jest Euro – taki paradoks – kraj nie jest członkiem Unii Europejskiej, ale krótko po ogłoszeniu niepodległości przyjął jako walutę narodową EUR, a UE przymknęła na to oko i przynajmniej nie trzeba kupować ani przewalutowywać 2x PLN.\nLotnisko TGD – małe, ale obsługa bardzo sprawna na każdym etapie odprawy; przed lotem do WAW 1,0-1,5h powinno wystarczyć na odprawę i boarding.\nPodgorica – miasto na jedno popołudnie – na więcej szkoda czasu; chyba, że ktoś ma bardzo ambitny plan zwiedzania każdego skrzyżowania i oglądania każdego budynku.\nW Montenegro przejechaliśmy ok. 550 km – główne drogi – z niewielkimi wyjątkami jednopasmowe, drogi drugorzędne – w górach niejednokrotnie częściowo zasypane osuwającymi się kamieniami. Prędkość podróżna to max 70-80 km. Nawierzchnia na głównych drogach ok, część odcinków po remontach; w górach bywa 3-ci pas do wyprzedzania. Radary stacjonarne oznaczone podobnie jak w Polsce; policja z pomiarem prędkości – rzadko – przez wszystkie przejechane kilometry – trafiliśmy 2x, ale bez konsekwencji. Kultura jazdy – zmieniła się w ostatnich latach – generalnie europejska, ale bardziej ta środkowo-europejska (to i tak postęp – 12 lat temu pokusiłbym się o zdefiniowanie jej jako “bałkańskiej”).\nJeśli chcecie w “zwiedzić w ciszy” słynny most na Tarze, najlepiej wybierzcie się rano – tłumy pojawiają się mniej więcej od godziny 11-tej; wcześniej panuje względny spokój.\nZ raftingu korzystaliśmy z bazy Kljajevića Luka – www.rafting-tara.info. Oferują spływ półdniowy (realnie do 3h) oraz całodniowy (ok. 8h). Cena za pół dnia – 40-45 EUR, za cały dzień – 60-65 EUR. ZIP LINE – standard: 20 EUR, przy pakiecie: z “małym” raftingiem: 15 EUR, z “dużym” raftingiem: 10 EUR. Są też inne raftingownie w okolicy, a ponadto w hotele również oferują te same imprezy, tylko… drożej.\nJeśli byliście już na raftingu to zachowajcie bilet, jest ważny w dniu zakupu i możecie odwiedzić “na nim” inne zakątki NP Durmitor takie jak np. Crno Jezero, zresztą – park narodowy Durimitoru rozciąga się wszędzie, a bilet kosztuje 3 EUR.\nTwierdza Stari Bar – wstęp kosztuje 2 EUR, czynne od świtu do zmierzchu.\nVelika plaża – ceny za dzień za leżak od 3 EUR przez 6-7 EUR za dwa leżaki z parasolem, do 9 EUR za to samo tylko w pierwszych 3 rzędach od morza i 20 EUR za wiatę plażową – dla mnie masakra – tylko dla wielbicieli plażingu.\nJedyny płatny tunel (Sozina) na trasie Podgorica – Sutomore kosztuje 2,50 EUR za auto osobowe. Płatność na bramkach przy wyjeździe.\nUpdated: 8 sierpnia 2018\nCategories: PODRÓŻETags: Bar, Boka Kotorska, Czarnogóra, Europa, Montenegro, Podgorica, Rafting, Stolice, Tara\nCZARNOGÓRA – GDZIE SPAĆ\n15 lipca 2018 9 sierpnia 2018 Gucio HaponenLeave a comment\nW Montenegro przyszło nam spać zarówno na wybrzeżu, jak też w górach. O lipcowej podróży do Czarnogóry czytaj: http://7mildalej.pl/czarnogora-balkanska-perelka/. Kiedy dotarliśmy do Baru, ale nie tego w knajpie, tylko tego nad Adriatykiem, zatrzymaliśmy się w VILLA ANTIVARI. W Żabljaku spaliśmy natomiast w hotelu ZLATNI BOR.\nVILLA ANTIVARI (BAR – ŠUŠANJ)\nHotel jest typowym rodzinnym biznesem prowadzonym z ogromnym zaangażowaniem. Co tam znajdziecie – poza spaniem i strawą..? Przede wszystkim:\nogromną życzliwość właścicieli,\npomoc we wszystkich sprawach, które chcecie rozwiązać,\nHotel w/g jednej kategoryzacji ma: ** w/g innej ***. Dla nas kategoryzacja hotelu straciła swoje znaczenie od momentu przekroczenia jego progu.\nNa początek – trochę statystyki – hotel mieści się na przedmieściach Baru, przy wjeździe od Petrovaca. Budynek ma 4 kondygnacje, z czego na parterze mieści się: parking, recepcja, jadalnia oraz zadrzewiony taras, na którym można zjeść śniadanie i nie tylko.\nPokój, który otrzymaliśmy miał widok na pasmo gór otaczających Bar od strony lądu.\nPokój spełniał wszystkie oczekiwania – wygodne łóżko, łazienka z prysznicem, indywidualna klimatyzacja, TV, codzienne sprzątanie, zmiana ręczników, w pokojach minibar zaopatrzony w napoje w niewygórowanej cenie.\nŁazienka, prosta, nie najnowsza już, ale czysta.\nTo, że hotel był zadbany i czysty, to był tylko dodatek do jakości obsługi.\nZawsze w hotelach cenię sobie nie tylko standard, ale też atmosferę – tutaj ją otrzymałem w 100%, a w gratisie to, co uwielbiam – dobre, lokalne śniadanie.\nŚniadania w VILLA ANTIVARI były spełnieniem oczekiwań – codziennie lekko inny zestaw dań na ciepło – co więcej – to wszystko przygotowywane we własnej kuchni, na lokalnych produktach – doświadczyliśmy pyszności takich jak: serowe babeczki, krokiety mięsne, grilowane cukinie i inne warzywa, jaja na oko – czyli sadzone jajka, lokalne kiełbaski, do tego znajdziecie warzywa, owoce, wędliny i sery – trzy rodzaje, z czego sławetny czarnogórski krawlji sir – krowi ser w wersji młodej i starej – mój ulubiony przysmak. Zjeść z apetytem śniadanko na zacienionym tarasie z widokiem na morze, mogą zarówno mięsożercy, jak i zwolennicy kuchni vege – bezcenne!\ndo plaży: płatnej i bezpłatnej macie nie więcej niż 50-100 m,\nniezłe knajpki znajdziecie w bezpośrednim sąsiedztwie hotelu,\nkomfortowe wyciszenie pokoi od strony gór,\nCzy są jakieś minusy tego butikowego przybytku..?\nhotel położony jest przy ruchliwej ulicy od strony morza – ruch może być uciążliwy,\nłazienka w naszym pokoju pomimo, że generalnie czysta, powinna być odświeżona,\nnie ma baru czynnego 24h, ani też strefy rekreacji czy spa – jeśli ktoś nie może bez tego przeżyć pobytu, niech szuka innej lokalizacji.\nJest to natomiast hotel nie tylko na kilka dni pobytu czy też tranzyt, ale przede wszystkim na wypoczynek. Jego podstawową przewagą są mili i sympatyczni właściciele, którzy zadbają o Was osobiście; coś trzeba załatwić..? Pomogą. Porozmawiają, zapytają, doradzą – ale bez zbędnego zadęcia, zrobią to ze szczerego serca i wrodzonej gościnności.\nJeśli chcecie się zatrzymać w VILLA ANTIVARI – oto adres: Zeleni Pojas Bb, Bar 85000, Czarnogóra; chcecie się dogadać: język angielski, ale też serbski, rosyjski, chorwacki – co oznacza, że po polsku też dacie radę. Według mojej skali ocena hotelu:\nHOTEL ZLATNI BOR (ŻABLJAK)\nDurmitor, Kanion Tary, Crne Jezero – jeśli chcecie odwiedzić jeden z najpiękniejszych górskich regionów nie tylko Bałkanów, ale też Europy – przyjedźcie do Żabljaka.\nW Żabljaku nasz wybór padł na ZLATNI BOR – odpowiadała nam cena oraz opinie w internecie. Jak było w rzeczywistości?\nW hotelu spędziliśmy dwie noce – przyjechaliśmy w poniedziałek, wyjeżdżaliśmy w środę. Na początek trochę suchego wkładu. Hotel mieści się na peryferiach miasteczka, przy drodze z Żabljaka na most na Tarze. W bezpośrednim otoczeniu znajdziecie inne hotele. Parking bezpłatny. Hotel mieści się w dwóch budynkach – restauracyjnym, gdzie zjecie śniadanie oraz hotelowym.\nBudynek hotelowy ma 4 kondygnacje – nie ma windy. Pokoje są bardzo przestronne – mieliśmy “dwójkę” wyposażoną w TV, lodówkę (brak minibaru):\nz widokiem na pasmo Bobotov Kuk (najwyższy szczyt okolic):\nCo do hotelu – pokój sprawia wrażenie, jakby jego wystrój zatrzymał się w epoce sprzed ogłoszenia niepodległości Czarnogóry. Jednak największym problemem była czystość łazienki… O ile czystość łóżka można ocenić na 5/5, to pokoju na 3,5/5, a łazienki niestety na 1,5/5. Pokój nie był też codziennie sprzątany. Co do personelu tutaj poczuliśmy się jakbyśmy byli w innym obiekcie – super – ludzie mili i pomocni. Jeśli wybieracie się na rafting, albo stoki narciarskie (zimą) – hotel będzie idealną bazą wypadową.\nNajwiększą wartością hotelu jest jednak restauracja pełniąca funkcję nie tylko hotelowej jadłodajni, ale też knajpy z lokalną kuchnią, w której, jak dane było nam zauważyć, często bywali lokalsi. Jeśli restauracja trzymała poziom, to hotelowe śniadania też musiały być extra. I w tym przypadku tak było. Wybór dań na zimno i ciepło był w stanie zaspokoić kubeczki smakowe.\nOgólne wrażenia z pobytu:\n+ restauracja – czynna do późnej nocy z dobrą kuchnią,\n+ duże i obszerne pokoje\n– czystość łazienki\n– brak codziennego sprzątania\nJak za cenę 40-50 EUR – myślę, że spełnia pokładane nadzieje i oczekiwania.\nKontakt: Tmajevci b.b., Žabljak 84220; tel: +382 67 367 243; www.hotelzlatnibor.com\nUpdated: 9 sierpnia 2018\nCategories: RECENZJETags: Bar, Czarnogóra, Durmitor, Hotel, Kanion Tary, Rafting, Żabljak\nANFIELD ROAD: YOU’LL NEVER WALK ALONE!\nPREVEZA – SUBIEKTYWNY (NIBY) PRZEWODNIK\nTOP FIVE SANTORINI\nNEA KAMENI – SPACER PO WULKANIE\nMANCHESTER WIDZIANY PRZEZ PRYZMAT ETIHAD STADIUM\nLWÓW – SZLAKIEM HISTORII, SZLAKIEM KUCHNI\nSTAMBUŁ DZISIAJ – CZĘŚĆ II STAMBULSKICH OPOWIEŚCI\nSTAMBULSKIE OPOWIEŚCI – CZĘŚĆ I – HISTORIA\nSMAKI Z PODRÓŻY (20)\nApulia (3) Ateny (2) Bar (2) Bawaria (2) Bałtyk (2) Bratysława (2) Czarnogóra (2) E170/E175/E195 (2) Europa (9) gastroturystyka (2) Grecja (5) Hiszpania (4) Hotel (5) Istanbul (3) Italia (3) kuchnia słowacka (2) kuchnia włoska (3) linie lotnicze (3) Litwa (2) lufthansa (2) Lwów (2) Mallorca (3) Monachium (3) NIemcy (4) Palanga (2) Palma de Mallorca (3) Paryż (2) Pireus (2) PODRÓŻE (2) Portugalia (2) Puglia (3) Rafting (3) Rzym (3) Santorini (2) Stambuł (3) Stolice (6) Stop-over (4) Słowacja (2) Turcja (3) Ukraina (3) Warszawa (3) weekend (2) Wielka Brytania (2) Włochy (6) Zurych (2)\nCZARNOGÓRA ZIP LINE KANION TARY


KARAMBA w Księgarni Ravelo.pl\nMaciek Blaźniak (14)\nKsięgarnia Ravelo.pl › KARAMBA\nKARAMBA, 26 września 2019 oprawa miękka\nWybierz się w podróż tropem żubra!!! Proponujemy pomysły na rodzinne wyprawy do sześciu różnych miejsc w Polsce, gdzie można spotkać króla Puszczy, a przy okazji spędzić ciekawie czas zwiedzając różne zakątki i korzystając z lokalnych atrakcji. NIEMAPA Żubry w Polsce prezentuje też wszystkie... więcej\nKARAMBA, 27 lipca 2019 oprawa miękka\nNIEMAPA Puszcza Białowieska przygotowana razem z Lasy Państwowe to wyjątkowy projekt, który pozwoli Wam zbliżyć się do natury, poznać nowe szlaki spacerowe, a nawet spotkać żubry!Większą część Puszczy Białowieskiej rodziny mogą zwiedzać swobodnie, bez przewodnika.Rezerwat pokazowy żubrów, ciekawe... więcej\nNIEMAPA Poznań. Outlet - uszkodzone opakowanie\nMaciek Blaźniak\tKARAMBA, 18 czerwca 2019 oprawa miękka\nZielone bimby wiozą gzuby do parków, ogrodów społecznych. Ciekawskie rojbry spacerują po poznańskich fyrtlach, przyglądają się architekturze, poznają Wartę i szukają Pana Peryskopa. A kiedy nikt nie patrzy, Tajemniczy Ogrodnicy sadzą rośliny, żeby rozweselić swoje podwórka i ulice. Poznaj Poznań... więcej\nMaciek Blaźniak\tKARAMBA, 19 kwietnia 2019 oprawa miękka\nNIEMAPA Szczecin nie pozwoli Ci się nudzić, wyjdź w miasto i spróbuj odnaleźć wszystkie polecane miejsca. Nie zapomnij zabrać obcojęzycznych przyjaciół, gdyż NIEMAPA Szczecin dostępna jest również w języku angielskim i niemieckim więcej\nNIEMAPA Szczecin nie pozwoli Ci się nudzić, wyjdź w miasto i spróbuj odnaleźć wszystkie polecane miejsca. Nie zapomnij zabrać obcojęzycznych przyjaciół, gdyż NIEMAPA Szczecin dostępna jest również w języku angielskim. więcej\nKatowice W samym sercu Śląska miasto, które za swój znak przyjęło serce z węglową podstawą. Nie trzeba być znawcą architektury, by się zachwycić się Nikiszowcem albo nowoczesnymi budynkami w Strefie Kultury; miłośników techniki Katowice zapraszają na spacery po zabytkach industrialnych czy na... więcej\nOdkryj kolory Łodzi Żółte tramwaje, czerwona cegła, zielone parki i błękitne stawy – z NIEMAPĄ nigdy nie pomyślisz, że Łódź jest szara! Podczas spacerów po Łodzi będziesz zaszyfrowywać sekrety alfabetem Strzemińskiego, wyślesz pocztówkę wraz z Tuwimowskim Grzesiem i znajdziesz przepis na... więcej\nRzeszów to miasto bardzo zielone i doskonałe do długich rodzinnych spacerów. Przy dobrej pogodzie można pojeździć na rolkach, wypłynąć na Wisłok optymistem albo przejść się po Lisiej Górze, a ciekawe muzea dostarczą atrakcji w deszczowe dni. Przy okazji tworzenia NIEMAPY odkrywamy również... więcej\nKielce Miasto wiatru, skał i rezerwatów przyrody, ale też ciekawych muzeów i centrów kultury. Jedyne takie miasto z UFO, cukiernią Pańszczyka, zalewajką i Basztą Plotkarką. Tylko tu można spytać Scyzoryka na Sienkiewce o to, którędy dojść do bazarów, by tam kupić trepki, strugaczkę czy śliwki,... więcej\nTychy skrywają wiele ciekawych i unikalnych miejsc, to miejsce w sam raz dla prawdziwego odkrywcy! NIEMAPA to wyjątkowo zaprojektowana seria ilustrowanych przewodników, pomagająca na nowo odkryć miasto, a piękne ilustracje i kreatywne zadania zachęcają do wyjścia na rodzinny spacer.Sposób... więcej\nPo Warszawie można spacerować bez końca. Na tej NIEMAPIE proponujemy spacery nad Wisłą, przejażdżkę tunelem pod rzeką i rejs po Wiśle, oglądanie imponujących budynków i ciekawych parków. Można też spojrzeć w przeszłość przez okular Fotoplastikonu lub snuć marzenia o przyszłości w Centrum nauki... więcej\nPoruszająca opowieść o ludzkich losach Aniela miała trudne dzieciństwo i nie zaznała wiele miłości. Tuż przed wybuchem wojny spotyka Ernesta, z którym decyduje się związać swoją przyszłość. Razem próbują ułożyć życie swojej rodziny w trudnych, wojennych czasach. Gdy życie stawia przed Anielą...zobacz więcej »


Przepis na Kawowa marynata do mięsa z grilla - Kuchennyviral.pl - KatalogSmaków.pl\ncodzienna kuchnia czosnek dodatki do mięsa kawa marynata przepisy na danie do 20 zł w mniej niż 30 minut\nKawa. Jesteśmy nauczeni głównie ją parzyć. Jest dodatkiem przede wszystkim do deserów. Tymczasem popularne na całym świecie ziarna sprawdzają się jako przyprawa do mięs, które można usmażyć na ruszcie. Wasi znajomi i bliscy z pewnością będą zaskoczeni podaniem z grilla mięsa w niecodziennej kompozycji smakowej. Złapią się pewnie z głowę z wrażenia gdy im powiecie, że do kawowej marynaty dodaliście jeszcze cukier brązowy i… kakao. Nietypowa marynata, która jak sądzę wykorzystacie na najbliższym grillu, świetnie... czytaj dalej...\nCzytaj dalej na blogu Kuchennyviral.pl\nmięso, grill, wołowina, sałatki, sałatka, wieprzowina, salatka ziemniaczana, piersi, ogórki, pierś, boczek, przetwory, deser, desery, karkówka, kurczak, pierś kurczaka, pierś z kurczaka, sałatka na grilla, salatki do grilla, boczek w marynacie, pierś w marynacie, kurczak w marynacie, sałatka z kurczakiem, kurczak z boczkiem, kurczak z czosnkiem, kurczak z papryką , karkówka w cebuli, smaczna sałatka, dania z piersi kurczaka\nInne przepisy z Kuchennyviral.pl\nSałatka tuńczyk z ryżem 73Kuchennyviral.pl\nSmażona pierś z kurczaka Sriracha 61Kuchennyviral.pl\nŚledziowa salsa 74Kuchennyviral.pl\nKarkówka w kapuście kiszonej 86Kuchennyviral.pl\nNiemiecka sałatka śledziowa 66Kuchennyviral.pl\nChrzanowa pasta z wędzonej makreli 76Kuchennyviral.pl\nŚledzie po duńsku 75Kuchennyviral.pl\nPolędwica wieprzowa w sosie grzybowym 59Kuchennyviral.pl


Jechał Katowicką isuzu, a nie powinien wsiadać za kierownicę - Dąbrowa Górnicza - NaszeMiasto.pl\nJechał Katowicką isuzu, a nie powinien wsiadać za kierownicę Jechał Katowicką isuzu, a nie powinien wsiadać za kierownicę Autor: PAS, mat. policji 2017-02-17, Aktualizacja:\nJechał Katowicką isuzu, a co najwyżej mógł się znaleźć w samochodzie w charakterze pasażera. Znów miało miejsce złamanie prawa, ale niestety coraz więcej kierowców nic sobie nie robi z sądowych wyroków. Dworzec kolejowy w centrum Dąbrowy Górniczej - tak będzie wyglądać po...\nJechał Katowicką isuzu, a nie powinien wsiadać za kierownicę Stróże prawa z dąbrowskiej drogówki w czwartek po godz. 15.00 na ul. Katowickiej zatrzymali do kontroli kierującego isuzu. Okazało się, że 66-letni zawiercianin nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami, ponieważ decyzją starosty zawierciańskiego zostały mu one cofnięte. Zatrzymany do kontroli mężczyzna odpowie za popełnione przestępstwo z art. 180a kk. Grozi mu kara do dwóch lat pozbawienia wolności.\nNastępny artykułMaturzyści zatańczyli poloneza na placu Wolności [ZDJĘCIA, WIDEO]\nWięcej na temat: drogówka dąbrowa górnicza


Koronawirus w Polsce. Portfel niepokoi bardziej niż zdrowie - WP Wiadomości\nKoronawirus w Polsce. Portfel niepokoi bardziej niż zdrowie\nKoronawirus w co dziesiątym Polaku budzi większy lęk o stan finansów niż o zdrowia - wynika z badania na temat obaw związanych z pandemią. Co czwarty ankietowany stwierdził, że stracił przynajmniej część wynagrodzenia.\nKoronawirus w Polsce. Portfel niepokoi bardziej niż zdrowie (zdj. ilustracyjne) (Getty Images, Fot: Artur Widak/NurPhoto)\nKonsekwencji zarówno zdrowotnych i finansowych obawia się 45 proc. ankietowanych przez 4P na zlecenie Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor. Przede wszystkim o stan swojego zdrowia (stawiając domowy budżet na drugim miejscu) obawia się z kolei 34 proc. uczestników badania.\nZ kolei niemal połowa respondentów kłopotów z budżetem domowym obawia się nie mniej niż zdrowotnych. Są jednak i tacy, którzy nie przejmują się pandemią i zastojem gospodarki: ok. 10 proc. badanych nie widzi powodu do obaw o zdrowie czy osobiste finanse.\nNiemal co trzeci uczestnik badania ocenił, że oszczędności nie wystarczą, aby utrzymać się przez dłuższy czas. Dla ok. 15 proc. to okres miesiąca, dwóch, a podobny odsetek wskazał, że oszczędności wystarczą na trzy miesiące.\nZobacz też: Czarzasty chwali ministra zdrowia. I po chwili wbija szpilę\n25 proc. ankietowanych stwierdziło, że ich dochody już się zmniejszyły, a 7 proc. poinformowało o utracie źródła utrzymania.\nZ badania dla BIG InfoMonitor wynika również, że trzy czwarte firm nie zamierzają w tym roku przyznawać premii i podwyżek. Ok. 40 proc. przedsiębiorców stwierdziło, że musi brać pod uwagę zwolnienia oraz wstrzymanie wypłat pensji.\nBadanie 4P dla Biura Informacji Gospodarczej InfoMonitor przeprowadzono na reprezentatywnej próbie 1010 Polaków w wieku 18-75 lat 25-27 marca 2020 r.\nW internecie dostępna jest interaktywna mapa dostępna jest TUTAJ.