Van Dijk i Złota Piłka 2019\nW najświeższej kolumnie Blood Red Ian Doyle przygląda się z bliska pochwałom i słowom uznania, które kierowane są w kierunku obrońcy the Reds Virgila van Dijka.\nVirgil van Dijk widział, co się święci. Defensor Liverpool jednak nic sobie z tego nie robił.\nHeung-Min Son zaczął przyspieszać, wchodząc na swój najwyższy bieg, i natychmiast między środkowymi obrońcami the Reds zaczęła tworzyć się dziura.\nNa Estadio Metropolitano kolektywnie wstrzymano oddech. Czy to ten moment, w którym Tottenham Hotspur wyrówna stan rywalizacji w finale Ligi Mistrzów?\nVan Dijk tylko się z wszystkimi droczył, pozwalając napastnikowi Tottenhamu na wbiegnięcie w tę przestrzeń, a następnie nabrał prędkości, trzymał się prawej strony przeciwnika i wykonał perfekcyjnie wykalkulowany odbiór i wybił piłkę na rzut rożny.\nNiebezpieczeństwo zażegnane. Van Dijk nie musiał schodzić do parteru, by wykonać to zagranie. Od momentu przyjścia do Liverpoolu wślizgi obrońcy można porównać pod względem rzadkości do przedmiotów, określanych mianem okazów kolekcjonerskich.\nHolender utrzymał naprawdę niewiarygodną statystykę – w tym sezonie nie został przedryblowany przez żadnego zawodnika.\nCo więcej, pozwoliło to Van Dijkowi wygrać z the Reds pierwsze trofeum i przywieźć do klubu szósty Puchar Europy.\nBrawa, jakie otrzymał od świętujących w Madrycie the Kop, można porównać jedynie do tych, które zostały skierowane w kierunku Jordana Hendersona.\nW trakcie pierwszych sześciu miesięcy po przybyciu z Southampton ogromnie zaimponował swoją postawą. Natomiast w swoim pierwszym pełnym sezonie w barwach the Reds jego forma praktycznie wyszła poza skalę.\nStale powtarzająca się wyróżniająca postawa w meczach wystarczyła, by został doceniony i wygrał głosowanie na Zawodnika Roku PFA.\nNie wystarczyło to do otrzymania nagrody Piłkarza Roku, to prawda. Jednak na horyzoncie majaczy teraz bardziej prestiżowe indywidualne wyróżnienie, które pojawiło się w zasięgu reprezentanta Holandii.\n- Czy Vrigil van Dijk powinien otrzymać Złotą Piłkę? Dyskutowałem o tym z moimi przyjaciółmi i swoim bratem i wskazaliśmy właśnie na niego.\nKaká jest laureatem tej nagrody z 2007 r., kiedy pomógł Milanowi pokonać Liverpool w finale Ligi Mistrzów. Powyższe pokazuje, że dołączył do rosnącego grona osób, które uważają, że Van Dijk powinien otrzymać to najwyższe wyróżnienie.\nVan Dijk jest pierwszym obrońcą, który otrzymał nagrodę PFA, od 2005 r., kiedy uhonorowano nią Johna Terry’ego.\nOd 2006 r., kiedy Fabio Cannavaro wygrał Mistrzostwo Świata z Włochami, obrońca nie został laureatem Złotej Piłki. Jedynym piłkarzem Liverpoolu, który został laureatem tej nagrody, jest Michael Owen. Miało to miejsce w 2001 r.\nW tym roku nie są rozgrywane Mistrzostwa Świata, więc to osiągnięcia w barwach klubu będą cenione wyżej niż te w reprezentacji.\nMohamed Salah odczuł to na własnej skórze w zeszłym roku. Był wśród faworytów do statuetki do czasu rozpoczęcia Mistrzostw Świata i problemów jego reprezentacji w tych rozgrywkach, pogorszonych przez kontuzję, której doznał w finale Ligi Mistrzów. To spowodowało, że ostatecznie spadł w rankingu, co pozwoliło wygrać statuetkę Luce Modriciowi – zwycięzcy Ligi Mistrzów i finaliście Mistrzostw Świata.\nJednak w tym roku sytuacja nie będzie raczej tak zagmatwana.\nTak, będzie Copa América i Puchar Narodów Afryki, ale tym turniejom brakuje rangi i znaczenia Mistrzostw Świata lub, w kontekście Złotej Piłki, Ligi Mistrzów.\nNatomiast Van Dijk poprowadzi Holandię w finale Ligi Narodów UEFA przeciwko Portugalii, co działa na jego korzyść. Jeśli wygra ten turniej, to okaże się, że zrobił w tym roku dla reprezentacji wszystko, co było możliwe.\nOczywiście jego rywalem będzie Cristiano Ronaldo. Tegoroczny finał Ligi Mistrzów był pierwszym od 2013 r., w którym na murawie zabrakło zarówno Ronaldo, jak i Lionela Messiego, którego Van Dijk pomógł wyeliminować w półfinale.\nCzy ktokolwiek uważa Van Dijka za bardziej utalentowanego zawodnika od tej dwójki? Nie. Nawet sam Van Dijk tak nie uważa.\nJednak Złota Piłka nie koncentruje się na czystym talencie. Chodzi o równą formę w trakcie całego roku, efektywność i kunszt prezentowany na danej pozycji.\nPo sześciu miesiącach 2019 roku Van Dijk jest bez wątpienia tym, który jeszcze nie przegrał.\nSzpieg 08.06.2019 13:31 #\nKilka poprawek do artykułu. Defensor Liverpool. Coma America. Holedner\nCo przyniesie nam przyszłość? (0)\nKlopp o przygotowaniach do meczów (0)\n03.07.2020 23:55, TPK, liverpoolfc.com\nKlopp przed meczem z Aston Villą (2)\n03.07.2020 21:25, GiveraTH, liverpoolfc.com


Babeczkarnia - opowiadania : Sen (I) - O Alicji w krainie mrocznych czarów...\nSen (I) - O Alicji w krainie mrocznych czarów...\nDopadłam nowej płyty Libera, jest świetna, więc natchnienia nie zabraknie mi przez najbliższy tydzień :)\nNiestety sytuacja wymaga ode mnie tego, by właśnie w tym momencie dać "Sen".\nJakby nie było, to mi się śniło...\nNie umiała powiedzieć, jak długo już biegła, ani przed kim i dlaczego uciekała. Wyczucie czasu straciła dawno temu. Instynkt podpowiadał jednak, by się nie zatrzymywała, bo z oddali wciąż docierały do niej ohydne odgłosy polowania, wydawane przez ścigające ją nieznane stworzenia.\nPowoli dawało też znać o sobie wyczerpanie; coraz częściej się potykała i traciła równowagę próbując ponownie wstać.\nŚcieżka, którą podążała, była wąska i kręta, ale i tak o wiele trudniej byłoby przedzierać się przez otaczający ją zwartym murem, ponury las. Jego wysokie, poskręcane drzewa, o ciemnych, bezlistnych gałęziach, niemal całkowicie blokowały dostęp światła. W powietrzu czuć było odrażający zapach, który drażnił nozdrza i sprawiał, że zbierało się na mdłości. Jak wtedy, gdy kiedyś w środku lata, zastała po powrocie z wakacji, całkowicie rozmrożoną lodówkę, a w środku na wpół przegniłe artykuły spożywcze.\nNagle zahaczyła stopą o dziwny, poskręcany korzeń i runęła jak długa. Po raz pierwszy usłyszała swój głośny jęk. Jakaś mazista substancja zastępowała twarde, stabilne podłoże i to jej fetor czuła przez ten cały czas. Z cichym przekleństwem na ustach spróbowała wstać, ale udało się to dopiero za trzecim razem. Posępne wycie nieznanych stworzeń zaczynało nabierać mocy, dlatego nie oglądając się za siebie, kontynuowała ucieczkę. I wtedy ujrzała przed sobą wąski pasek światła, przedzierającego się przez atramentowoczarną ścianę drzew. Przyspieszyła, nie zważając na gałęzie bijące po twarzy. Widziała już nie tylko jaśniejszy przesmyk, ale była także pewna, że za chwilę uda jej się wydostać z tego ponurego lasu. Minęła ostatnie metry i z westchnieniem ulgi, wbiegła na dziwaczne nadbrzeże. Jednak radość była przedwczesna, bo krajobraz był tu równie mroczny, jakby pogrążony w wiecznym zmierzchu. Gdy podniosła głowę, ujrzała, że niebo nie było, jak tego podświadomie oczekiwała, zaciągnięte chmurami. Słońce lśniło niczym matowy kleks na tym stalowoszarym nieboskłonie. Stała na skraju plaży, lecz kiedy kucnęła i nabrała odrobinę piasku do ręki, przesypując go pomiędzy palcami, ze zdumieniem zauważyła, jak bardzo był niepodobny do czegokolwiek, co widziała w swoim życiu. Drobne ziarenka o ciemno-grafitowym kolorze i ostrych krawędziach, raniły skórę dłoni, więc czym prędzej strząsnęła je na ziemię, a potem przyjrzała się pozostawionym przez nie czerwonym śladom. Szybkim krokiem podeszła w kierunku czegoś, co na pierwszy rzut oka przypominało morze. Jednak czarna, gęsta jak smoła woda, była niczym zastygła lawa i tylko lekko falowała, poruszając się pod wpływem silnego wiatru, szarpiącego włosy dziewczyny z niespotykaną siłą. Pomimo tego, na plaży panował niczym niezmącony spokój, nie drgnęło ani jedno ziarenko dziwacznego piasku.\nRozejrzała się dookoła. Na prawo, w odległości kilkuset metrów, na niewielkim klifie, stało ogromne, ponure gmaszysko, które przy dobrych chęciach można by było nazwać zamkiem. Nad jego wieżami krążyły ptaki, o oryginalnym ognisto-czerwonym upierzeniu. W tym monotonnym krajobrazie, przyciągały wzrok niczym magnez.\nNie miała wielkiego wyboru. Słysząc za sobą ponowne odgłosy pogoni, ruszyła w jego kierunku, starając się wykrzesać z siebie wszystkie siły. Biegła, nie zważając na zmęczenie, na stopy, które ranił piasek, na całą absurdalność tej sytuacji. Nie miała teraz czasu, by zastanawiać się, jak znalazła się w tym świecie, skoro wieczorem zasnęła we własnym łóżku, szczelnie otulona ciepłą kołdrą. Teraz najważniejsza była ucieczka.\nZa sobą usłyszała ponure wycie. Choć nie powinna była tego robić, obejrzała się przez ramię, a to, co ujrzała, dodało jej skrzydeł. Na skraju lasu, z którego z takim trudem się wydostała, stało kilka ohydnych stworzeń, o krępych, pokrytych mieniącą się łuską ciałach i ogromnych, płonących jak rozżarzone węgle, ślepiach.\nDziewczyna biegła już pod górę, choć za każdym krokiem bose stopy zapadały się w sypkim piasku. Wiedziała, że jej jedyną nadzieją jest ta budowla, w przeciwnym bądź razie czeka ją los znacznie gorszy od zwykłej śmierci.\nOłowiane nogi poruszały się miarowo bez udziału świadomości. Zbocze stawało się coraz bardziej strome, a ziemia lepiej ubita, dzięki czemu mogła ponownie przyspieszyć. Zamek był teraz oddalony o zaledwie kilka metrów. Z jękiem dobiegła do ogromnej, otwartej na oścież bramy i potknąwszy się, upadła. W tej samej chwili pogoń znalazła się tuż przy niej, wyjąc jak piekielne demony, triumfujące nad potępioną duszą. Ale ociekające śliną kły chwyciły powietrze, i choć wyraźnie czuła ich gorące, smrodliwe oddechy, oczekiwany atak nie nastąpił.\nPowoli odwróciła głowę. Zziajane jak i ona potwory, siedziały tuż przed progiem, jak gdyby zatrzymane przez niewidzialną barierę. Ich ogromne ślepia, lśniły niczym czerwone lampki, na tle grafitowego nieba. Wbrew pozorom nie było w nich ani okrucieństwa, ani wrogości. Ożywiało je za to nieuchwytne tchnienie życia, obcego i dziwnego, z jakim nigdy dotąd się nie zetknęła.\nNie miała ochoty dłużej im się przyglądać, więc powoli podniosła się z klęczek i czujnie rozejrzała dookoła. Znalazła się na niewielkim dziedzińcu, otoczonym z trzech stron tonącymi w mroku krużgankami, a z czwartej wysokim murem z bramą, przez którą wbiegła. Nie wyglądało to zbyt zachęcająco, ale przynajmniej było tu bezpieczniej niż na zewnątrz. Ponownie zerknęła za siebie i wzdrygnęła, napotykając spojrzenie pełne oczekiwania i nieludzkiej inteligencji czuwających przed bramą potworów. Potem jej wzrok powędrował w kierunku kolejnego przejścia, tym razem dużo mniejszego. Wtedy zauważyła, że i tutaj nie była sama. Powolnym, posuwistym krokiem zbliżał się, wysoki, chudy mężczyzna, o wykrzywionej groteskowo twarzy i bezbarwnych, bladych oczach. Dopiero gdy znalazł się tuż przy niej, spostrzegła ich puste, martwe spojrzenie.\nZamarła, sparaliżowana strachem. Tym razem nie miała już dokąd uciec. Jednak ku jej zdumieniu, mężczyzna wykonał przed nią głęboki ukłon i odezwał się ochrypłym, dudniącym głosem.\n- Nasz pan cię oczekuje.\n- Wasz pan? – zdziwiona, powtórzyła te słowa. Pierwsze, jakie dane było jej wypowiedzieć w tym dziwacznym miejscu.\nChoć wciąż niepomiernie zdumiona, bez sprzeciwu podążyła za swym trupiobladym przewodnikiem. Ich ciche kroki, odbijały się głuchym echem, podczas gdy mijali kolejne puste komnaty, ustawione w amfiladzie i tak jednostajne, że po kilku minutach całkowicie straciła orientację. Czuła się nie tylko nieziemsko zmęczona, ale także przygnębiona tą całą otaczającą ją szarością, we wszelkich, różnorakich odcieniach.\nNajgorszy był jednak wąski korytarz, w który właśnie skręcili. Panował w nim niemal całkowity mrok, gdzieniegdzie rozjaśniony tylko przez nieliczne pochodnie umieszczone wysoko na zawilgoconych ścianach. Zanim zdążyła nabawić się początków klaustrofobii, stanęli przed solidnymi, okutymi drzwiami. Mroczny przewodnik zwrócił twarz w jej stronę i gestem zachęcił do otwarcia drzwi.\n- Twoja komnata. Możesz tu odpocząć i odświeżyć się. Zostaniesz obudzona na kolację.\nZ trudem powstrzymała wszystkie pytania, cisnące się na usta. Pokój był niewielki, na wprost poprzez strzeliste okna, widziała ponury krajobraz tego miejsca, po prawej ogromne łoże, a naprzeciwko niego kominek, na którym przyjaźnie trzaskał ogień. Może i było to niewiele, ale poczuła ulgę, gdy w końcu mogła rozciągnąć się na miękkiej pościeli. Usłyszała odgłos zamykanych drzwi i chrobot przekręcanego w zamku klucza.\n„Jakbym miała dokąd uciec” – pomyślała z ironią. Na sen nie musiała długo czekać. Była tak wyczerpana tym, co przeżyła, że wystarczyło przymknąć oczy, by odpłynąć w niebyt.\nSen w śnie.\nBo przecież była pewna, że to nie jawa.\nJeszcze wczoraj, po męczącym dniu pełnym przygotowań do wyjazdu i pakowaniu walizek, zasnęła w swoim własnym łóżku, znajdującym się na poddaszu niewielkiego domu. Otulona pierzyną, bezpieczna wśród dobrze znanych sobie czterech ścian i z nadzieją, że pierwsza samodzielna podróż za granicę będzie ekscytującym przeżyciem.\nPotem znalazła się w tym okropnym lesie, ścigana przez hordę potworów z piekła rodem. I dotarła do dziwacznego zamku, którego właściciel ponoć na nią oczekiwał.\nDziewczyna wzruszyła ramionami i oderwała się od kontemplowania ponurego krajobrazu za oknem. Została przecież zaproszona na kolację, może więc zdoła dowiedzieć się czegoś więcej.\nSkrzywiła się patrząc na rzeczy, które pojawiły się, gdy ona spała. Przed kominkiem stała ogromna wanna, pełna gorącej wody. Obok na krześle leżało coś, co chyba miało służyć jako ręcznik, a przez oparcie przewieszona była śnieżnobiała sukienka. Najwyraźniej zadbano, by nie pojawiła się przy stole brudna i śmierdząca.\nKąpiel przywróciła odrobinę dobrego humoru. Kiedy wytarła się do sucha, a mokre włosy zawinęła w zmyślny turban na głowie, podniosła z oparcia przyniesiony strój. Suknia, cała z koronki, sięgała aż do kostek, zgrabnie podkreślając figurę i stanowczo zbyt mocno obnażając dekolt. Zdziwiła się trochę brakiem obuwia, ale posadzki były tu na tyle gładkie, że nie kaleczyły i tak już obolałych stóp.\nUlubiona piżama w błękitne paseczki, zmieniła się w szarobury łach, pełen dziur i rozdarć. Bez żalu zwinęła swoje stare ubranie w kłębek i rzuciła je na pastwę ognia. Przez chwilę patrzyła w zamyśleniu, jak płonie, potem drgnęła słysząc ciche pukanie.\nDo środka wszedł ten sam blady i chudy mężczyzna, zatrzymując się jednak tuż w progu.\n- Kolacja czeka.\nZ westchnieniem żalu podniosła się z klęczek. Przeczesała dłonią wilgotne jeszcze włosy i rozejrzała dookoła. Choć wciąż obca, to ta niewielka komnata stanowiła jedyną przyjazną rzecz w tym świecie. Ale podejrzewała, że protesty na nic się nie zdadzą. Dlatego w ciszy podążyła za swym ponurym przewodnikiem, czując wolno kiełkujące w głębi duszy, przerażenie.\nKomnata, do której została zaprowadzona, była tak ogromna, że jej sufit tonął w nieprzeniknionych ciemnościach. Na kominku, tak wielkim, że zmieściłby się w nim jej dawny pokój, płonął ogień. Przed nim stał kamienny stół, z dwoma krzesłami umieszczonymi po jego przeciwległych końcach. Choć na pierwszy rzut oka, nie zauważyła żadnego towarzystwa, to podświadomie wyczuwała czyjąś obecność.\nPodeszła bliżej i wtedy z cienia wynurzyła się przygarbiona postać. Choć... Chyba jej się tylko tak w pierwszym momencie wydawało, bo mężczyzna, który spoglądał na nią z półuśmiechem na ustach, był niczym ucieleśnienie wszelkich kobiecych pragnień. Przystojną twarz okalały falujące złociste loki, a spojrzenie błękitnych oczu z wyraźną aprobatą mierzyło jej postać. Był tak wysoki, że gdy podszedł bliżej, poczuła się onieśmielona i zakłopotana. Jakoś nie bardzo pasował do tej dziwacznej i ponurej krainy.\n- Witaj. – Miał głęboki i aksamitny głos. – Czekałem na ciebie.\n- Na mnie? – odchrząknęła. – To zabrzmiało trochę... nieszczerze?\n- Po co zawracać sobie głowę głupstwami, skoro czeka na nas tak wiele przyjemności. – Pochylił się, aby ująć jej dłoń, ale dziewczyna była szybsza. Odskoczyła do tyłu i przyglądała się mu ze zmarszczonymi brwiami. Niepokój, który czuła, pogłębiał się z każdą sekundą.\n- Kim jesteś? Kim jesteś naprawdę? – Twardy ton jej głosu zaskoczył go.\n- Czyżbym nie trafił w twój gust? – spytał drwiąco. – To może spróbuję inaczej?\nCofnął się o krok do tyłu, a potem jego sylwetka delikatnie zamigotała i cała, misternie dopracowana iluzja rozwiała się. Przed nią stał całkiem inny mężczyzna, odrażający, straszny, obcy w swej inności.\nW milczeniu przyglądała się na wpół nagiej, muskularnej postaci, o czarnych szczeciniastych włosach opadających w nieładzie na ramiona. Twarz miał szczupłą, o wyraziście zarysowanym podbródku, prostych ustach i lekko skośnych oczach. Całą jej lewą stronę pokrywał dziwaczny tatuaż, o poskręcanych wzorach. Kolor tęczówek był tak jasny, że niemal zlewał się w jedno z białkami, a źrenice pionowe jak u gadów. Mimowolnie przypomniała sobie tamte ścigające ją stwory, ich czerwone ślepia i pokryte ciemnym pancerzem ciała. A przecież jego skóra miała taki sam, lekko grafitowy odcień, co ich łuski...\n- Czy teraz jesteś zadowolona?\nNawet głos zmienił swą barwę. Był teraz ochrypły i pełen jadu.\nZniknął cały urok i piękno poprzedniej postaci. Jednak pomimo to nie czuła się zawiedzona. Fałszywa wizja, którą przed nią roztoczył, na tle otaczającej rzeczywistości, wydawała się o wiele bardziej odrażająca.\n- Pytam, czy teraz jesteś zadowolona? – powtórzył, zbliżając się do niej z gracją dzikiego kota. Potem pochylił się i z paskudnym uśmiechem na ustach, przybliżył swą twarz do jej oblicza. Dobrze wiedział co może zobaczyć, jednak w oczach dziewczyny nie wyczytał ani strachu, ani obrzydzenia. Było zaskoczenie i zdumienie, lecz ani odrobiny lęku, którym tak bardzo lubił się delektować.\n- Teraz jestem zadowolona – przerwała milczenie.\nZmrużonymi oczyma wpatrywał się w nią przez dłuższą chwilę. Bała się poruszyć, niemal oddychać, bo to co teraz czuła, było tak nieoczekiwane, że nie umiała tego nawet nazwać. Jedno było jednak pewne – ten facet był tak naładowany erotyzmem, że wyczuwała go każdą, najmniejszą nawet komórką swego ciała. Kimkolwiek był, nigdy z czymś podobnym się nie spotkała.\n- Zastanawiające – mruknął, wyciągając dłoń i dotykając policzka dziewczyny.\nZadrżała pod tą pieszczotą, czując jak ciało ogarnia dziwna niemoc. Gardło zaschło, kolana zrobiły się miękkie niczym wata, a na policzkach wykwitły rumieńce. Przyglądał się temu z wciąż takim samym, nieodgadnionym wyrazem twarzy.\n- Bardzo dziwne...\nJedną ręką objął dziewczynę w pasie, potem przesunął dłoń nieco niżej i ścisnął pośladki. Nawet przez materiał wyczuwała ciepło tego dotyku. Druga, pieściła teraz szyję i kark, potem dotarła do wycięcia dekoltu, zataczając leniwe kółka na piersiach. Zaczęła ciężko oddychać, z trudem łapiąc powietrze, przez na wpół uchylone usta. Pożądanie, narastające niczym górska lawina, pozbawiło ją możliwości wyboru. Naprężyła całe ciało i jeszcze mocniej do niego przylgnęła, czując wilgoć między kurczowo zaciśniętymi udami. Kiedy zaczął ustami pieścić jej szyję, niesamowicie podniecona cichutko jęczała, wijąc się w jego objęciach. Była tak pochłonięta tymi doznaniami, że nie zauważyła zdumienia malującego się w oczach mężczyzny.\nChwyciwszy skraj sukni, jednym szarpnięciem zerwał ją, odrzucając na bok. Potem gwałtownym ruchem odwrócił dziewczynę do siebie plecami i przycisnął do ściany, całym ciężarem muskularnego ciała. Westchnęła, kiedy poczuła kamienną twardość członka, ocierającego się o wypięte pośladki. Przez chwilę drażnił się z nią, zaledwie muskając dłońmi rozpaloną skórę, potem jego ręce zacisnęły się na jędrnych piersiach, masując je i ugniatając z coraz większą siłą. Ale choć najwyraźniej niebywale podniecony, nie posunął się do tego, by zdjąć spodnie. W zamian za to, wcisnął dłoń pomiędzy wilgotne uda, pieszcząc jej gorące wnętrze i wsłuchując się w głośne już teraz jęki rozkoszy. Nie pamiętał kiedy ostatni raz kobieta zachowywała się w ten sposób w jego ramionach. Owszem, dopóki nie zmienił postaci, rozwiewając stworzoną przez siebie iluzję, wszystkie z zachwytem przystawały na każdą, nawet najbardziej wyuzdaną propozycję. Ale pod koniec, gdy już przestawał panować nad swoim fałszywym wizerunkiem, niektóre wrzeszczały jak opętane, a inne mdlały.\nDlaczego ona zachowywała się inaczej?\nJego palec coraz szybciej poruszał się w ciasnym i wilgotnym wnętrzu. Uwięziony w spodniach członek pulsował, rozpychając mało elastyczny materiał. Kiedy dziewczyna zaczęła szczytować, naprężając całe ciało i głośno krzycząc, poczuł że i on musi podążyć za nią. Przez chwilę wsłuchiwał się w jej z wolna uspokajający się oddech, a potem odwrócił ją przodem i pchnął na kolana. Nie zaprotestowała ani nie okazała zdziwienia. Bez odrobiny nieśmiałości zsunęła mu spodnie, a następnie drżącymi dłońmi otoczyła męskość i pochyliwszy się, nieoczekiwanie objęła wargami. Wilgotne i ciepłe usta, zaciśnięte wokół nabrzmiałego członka, przyniosły mu tak wielką rozkosz, że wystarczyło zaledwie kilka rytmicznych ruchów głowy, by wytrysnąć potężnym strumieniem.\nJeszcze przez chwilę smakował dopiero co przeżyty orgazm, potem chwycił dziewczynę za ramiona i podniósł. Wpatrywał się w zarumienioną twarz, rozszerzone źrenice i nabrzmiałe wargi. Cała ta sytuacja była tak nieoczekiwana, że i w jego głowie panował prawdziwy mętlik.\nRównież ona zdawała się być oszołomiona tym, co między nimi zaszło. Podniecenie jednak minęło i nadeszło poczucie wstydu. Gwałtownym ruchem wyrwała się z jego objęć mężczyzny i chwyciwszy leżącą na podłodze suknię, uciekła.\nOd kilku godzin leżała skulona na ogromnym łożu. Wpatrywała się nic niewidzącym wzrokiem w przestrzeń przed sobą. Choć ciało pozostawało nieruchome, w umyśle panował prawdziwy chaos, a splątane myśli nie pozwalały na żadne sensowne wnioski.\nDlaczego tak łatwo mu uległa? Ona, zwykle tak bardzo opanowana w tych sprawach, z dystansem podchodząca do wszelkich nowych znajomości. Tymczasem rzuciła się w ramiona zupełnie obcego mężczyzny, z pasją, o którą nigdy, by się nie posądziła.\nTo musiał być sen! Bardzo realny i autentyczny, ale jednak sen. Podświadomość spłatała figla, stwarzając coś tak bardzo prawdziwego, że niemal namacalnego. Choć nie potrafiła się z niego wyrwać, to wierzyła, że kiedy nadejdzie pora, obudzi się w swoim własnym łóżku.\nNie chciała tego, ale w głębi duszy poczuła odrobinę żalu.\nJaka szkoda, że niedane było jej spotkać podobnego mężczyzny w realnym świecie. Może trochę mniej demonicznego i bardziej ludzkiego, ale o takiej samej aurze zwierzęcego magnetyzmu, który roztaczał wokół siebie gospodarz. Jak daleko sięgała pamięcią, marzyła o kimś takim jak on - silnym, męskim, a jednocześnie niezdolnym oprzeć się jej urokowi.\nPrzewróciła się na plecy i rozrzuciwszy ręce, zaczęła się śmiać. Najpierw cichutko, potem coraz głośniej. W końcu chichocząc, wstała z łóżka i podeszła do ogromnego lustra w pokrytej patyną ramie, stojącego w rogu komnaty. Spojrzała na nią dobrze znajoma piegowata twarz w kształcie serca, o dużych zielonych oczach i lekko zadartym nosie. Ciemnobrązowe, niemal czarne loki, wijąc się opadały na nagie ramiona. Należała do tych niewysokich kobiet, o krągłych kształtach, smukłej talii i dość masywnych nogach.\nPrzez chwilę analizowała każdy szczegół swojego wyglądu, przesunęła dłonią po pełnych piersiach i płaskim brzuchu, na palec nawinęła kosmyk włosów. W zamyśleniu przygryzła wargi. Nie nadawała się na bohaterkę płomiennego romansu, nawet tego najbardziej nierzeczywistego. Była zwykłą dziewczyną, o trzeźwym i analitycznym umyśle, daleką od wiary we wszelkie nadprzyrodzone zjawiska. Wyobraźnia spłatała jej figla, tworząc obraz mężczyzny, który w realnym świecie nigdy nie zwróciłby na nią uwagi.\nTym razem w jej wzroku pojawił się smutek. Żal, że kiedyś będzie musiała się obudzić i znów pozostaną tylko marzenia, o kimś, kto mógłby się stać całym światem.\nTrudno było w tym miejscu mierzyć upływający czas, bo dzień niczym nie odróżniał się od nocy. Dlatego, kiedy obudziwszy się otwarła oczy, przez chwilę nie tylko nie umiała sobie przypomnieć gdzie się znajduje, ale także nie potrafiła powiedzieć, jak długo spała.\nPotem powróciły wspomnienia. Mężczyzny o demonicznym wyglądzie, rozkoszy, którą jej podarował, niewesołych myśli kilku ubiegłych godzin i żalu spowodowanego ulotnością tych doznań.\nMiała ochotę zaszyć się ponownie w jedwabistej pościeli, ale aromatyczny zapach jedzenia, który do niej dotarł, sprawił, że szybko zmieniła plany. Na stoliku stał apetycznie wyglądający posiłek. Co prawda z reguły nie jadała na śniadanie pieczystego, ale tym razem wiedziała, że zrobi wyjątek. Mięso okazało się bardzo kruche i smaczne, a chleb miękki i sycący. Wysoki kielich pełen był krystalicznie przejrzystej wody. Posiłek, choć oryginalny, w błyskawicznym tempie znikał z talerza. Zdążyła jeszcze przelotnie pomyśleć, że ma bardzo rzeczywisty smak, po czym oblizała palce.\nKiedy już przemyła twarz, z oparcia fotela podniosła jedyne dostępne ubranie; koronkową sukienkę rozdartą ubiegłej nocy. Ku jej zdumieniu, materiał był nietknięty, czysty i bez jakichkolwiek śladów po reperacji. Widocznie obsługa była tu równie szybka, co niewidoczna. Włosy musiała pozostawić rozpuszczone, bo nie miała niczego, czym można, by było je związać.\nPrzez dłuższą chwilę stała naprzeciwko drzwi, zastanawiając się czy są otwarte i jakie konsekwencje może ponieść, jeśli przekroczy ich próg bez wyraźnego pozwolenia. Ale w końcu ciekawość zwyciężyła i dziewczyna wyszła na zewnątrz.\nPrzez cały dzień wałęsała się po ogromnej, ponurej budowli. O dziwo, pozostawiono jej całkowitą swobodę i bez przeszkód mogła poruszać się w obrębie murów. Jednak wielu drzwi nie dało się otworzyć, pomimo, iż nigdzie nie było w nich widać jakiegokolwiek zamka. Podczas tej wędrówki nie spotkała żywej duszy, choć stale wyczuwała czyjąś niewidzialną obecność. Kiedy zmęczona wróciła do swej komnaty, czekał już tam na nią suto zastawiony stół.\n„Prawdziwy dom duchów” – pomyślała rozbawiona, zasiadając do posiłku.\nPotem ponownie wybrała się na przechadzkę. Nie kierowała nią już tylko zwykła ciekawość, lecz również pragnienie spotkania z panem tego zamku. Ale towarzyszył jej tylko własny, nikły cień i echo cichych kroków w każdej z pustych komnat. Powoli, ogarniała ją dziwna irytacja, która zamieniła się w furię, gdy po powrocie znów zastała gotowy posiłek, przygotowany przez niewidzialne istoty. Z wściekłością zgarnęła całość ze stołu i wyrzuciła za okno. Dużo czasu upłynęło, kiedy udało jej się w końcu zasnąć, ale snem niespokojnym i pełnym niewyraźnych majaków.\nObudziła się niewyspana, poddenerwowana i straszliwie głodna. Ciężko było zorientować się czy to ranek, czy też wieczór, bo barwa nieba w tej krainie nigdy się nie zmieniała. Ale tym razem na zewnątrz panowała niczym niezmącona cisza. Umilkł wiatr, który z taką siłą hulał na tym pustkowiu. Zaciekawiona, wyjrzała przez okno i z cichym okrzykiem strachu, przysłoniła dłonią usta. Od zachodu zbliżały się ogromne, skłębione chmury, których atramentową czerń, co rusz rozświetlały jasne błyski. Z pewnością była to burza, ale tak niepodobna do dobrze znanych nawałnic, jak letni deszcz do zimowej zawieruchy.\nTym razem masywne drzwi stawiły nieoczekiwany opór. Kilka razy szarpnęła ze złością mosiężną klamką, po czym z rezygnacją usiadła na łóżku. Ssanie w pustym żołądku dodatkowo pogorszyło humor. Poza tym w komnacie robiło się coraz chłodniej, a na zewnątrz właśnie rozpętało się piekło.\nNiebo raz po raz rozcinały oślepiająco jasne błyskawice, a huk towarzyszących im grzmotów zlewał się w jedno z dziko wyjącym wiatrem. Przerażającej nawałnicy nie towarzyszył za to deszcz. Ani jedna kropla nie spadła z nieba na wysuszony i popękany grunt. Grube szyby okien, co chwila dygotały w takt nieokiełznanych podmuchów, a dookoła rozlegał się głuchy szmer obcych dźwięków.\nNie należała do strachliwych, lecz całe to przedstawienie, zgotowane przez matkę naturę, przeraziło ją. Skuliła się w rogu łoża i naciągnąwszy koc, aż pod brodę, szeroko otwartymi oczyma wpatrywała się w szalejącą na zewnątrz burzę.\nNagle, jeden z gwałtowniejszych porywów wiatru otworzył okno i z ogromną siłą wtargnął do środka. Zerwała się na równe nogi i podbiegła, usiłując nie zważać na ogłuszający hałas i pył sypiący się do oczu. Kiedy w końcu udało się jej wygrać walkę z opornym skrzydłem, odwróciła się, zamierzając powrócić do swej w miarę bezpiecznej kryjówki. I wtedy zamarła w bezruchu.\nW drzwiach stał olbrzym o połyskujących czerwienią oczach.\nBez chwili namysłu, rzuciła się w jego kierunku, usiłując przecisnąć się poprzez niewielką szparę, pomiędzy przytłaczającą sylwetką, a framugą drzwi. Ale potężna ręka z ogromną siłą odrzuciła ją z powrotem, tak że upadła na posłanie, głową uderzając w jeden z słupów łoża. Ten cios na kilka sekund ją oszołomił. Potem spojrzała ze zdumieniem na swego przeciwnika, z ledwością rozpoznając w tej groteskowej, strasznej postaci, pana na zamku. Jego wygląd w niczym nie przypominał fascynującego mężczyzny, którego tak bardzo chciała spotkać poprzedniego dnia.\nObserwował ją spod zmarszczonych brwi, mrużąc oczy z wyraźną pogardą. Szyderczy uśmiech odsłaniał ostre jak u wilka zęby. Dopiero teraz uzmysłowiła sobie, że tak naprawdę nic nie wie o tym niezwykłym stworze; nic poza tym, że od pierwszego spotkania wydawał się kimś niesłychanie fascynującym.\nPowolnym krokiem podszedł do niej i lekko się pochylił. Głos miał schrypnięty, pełen, z trudem tłumionych, emocji.\n- Pragnę twojej krwi... Natychmiast!\nJeżeli liczył na to, że te słowa ją przestraszą i sparaliżują, to musiał potężnie się zawieść. Dziewczyna sturlała się na drugą stronę łóżka i zerwawszy na równe nogi, podbiegła do okna. Ale one ani drgnęło, choć użyła całej swojej siły, by je otworzyć. Za swoimi plecami usłyszała śmiech pełen pogardy.\n- Pozostanie tak długo zamknięte, jak będę sobie tego życzył. Drzwi również. Stąd nie ma ucieczki...\nPowoli odwróciła się w jego kierunku. Zbliżał się ze spokojem i pewnością, przekonany o swej przewadze. Tylko że ona ani myślała się poddać. Co prawda wszystkie drogi ucieczki były odcięte, a przeciwnik mógłby zgnieść ją przysłowiowym małym palcem, lecz zostało coś jeszcze.\nWspiąwszy się na palce, zarzuciła ręce na muskularne ramiona i pocałowała go. Usta miał zimne niczym kawałek lodu, ale nie pozostał obojętny wobec tej pieszczoty. Odwzajemnił pocałunek z taką siłą, że niemal zabrakło jej tchu. Delikatna iskra pożądania w okamgnieniu zamieniła się w potężny płomień. Byli bezbronni wobec namiętności, która ogarniała ich ciała i umysły. Żadne nie umiało sobie wytłumaczyć, dlaczego reagowali na siebie nawzajem, z taką siłą.\nPrzycisnął ją do ściany i lekko uniósł. Na chwilę przerwała pocałunek i ująwszy szczupłą twarz w swoje dłonie, intensywnie wpatrzyła się w nieludzkie oczy.\n- Nic nie rozumiem – wyszeptała bezradnie. – A przecież nawet nie znam twojego imienia...\nStał w bezruchu, pozwalając, by opuszki palców delikatnie pieściły jego gładką jak marmur skórę policzków. Była pierwszą kobietą, której świadomie pozwolił na taki gest. Gdyby spróbowała to zrobić któraś z poprzednich kochanek, skręciłby jej kark. Potem ucałował wnętrze smukłej dłoni, wędrując ustami wzdłuż przedramienia, delektując się zapachem i aksamitną miękkością skóry.\nCóż było takiego w tej dziewczynie, że nie potrafił się oprzeć? Dlaczego właśnie ona wzbudzała w nim tyle pożądania, tyle obcych uczuć?\n- Kim ty jesteś? – Głos miał ochrypły i zniekształcony.\n- Mam na imię Tamara. Tylko nie wiem skąd się wziąłeś w moim śnie?\n- To nie sen! – Jęknęła, gdy ustami zaczął pieścić płatek jej ucha. Bawił się nim, na przemian przygryzając go i lekko dotykając czubkiem języka. – Wierz mi, to nie sen Tamaro...\n- Ale ja... – Wplotła dłonie w jego włosy i napięła całe ciało, kiedy poczuła gorącą dłoń pomiędzy udami.\nZnów ją pocałował. Tym razem wpił się niemal spazmatycznym ruchem, rozpoczynając szalony taniec z jej językiem. Brutalnie pieścił jędrne pośladki, nie zważając na to, iż z pewnością zostawi na nich purpurowe ślady na długie tygodnie.\nAle dziewczyna wcale nie pozostała mu dłużna. Nogami oplotła jego biodra i przylgnęła z niespodziewaną siłą, całą sobą błagając o więcej. Nie potrzebowała teraz wyjaśnień czy powodów, chciała tylko jednego – jeszcze raz przeżyć taką samą rozkosz, jak poprzednim razem.\nTylko że on nagle przerwał. Odsunął się od niej ciężko dysząc, a drżące dłonie zacisnął w pięści.\n- Oni cię tu przysłali! Myślą, że się ugnę?\nWciąż lekko oszołomiona, spojrzała na niego ze zdumieniem. Nie rozumiała o czym mówił, kim byli „oni” i dlaczego mieliby wysyłać akurat ją? Ale mężczyzna stojący naprzeciw, nie miał żadnych wątpliwości. W jego wzroku wyczytała teraz prawdziwą nienawiść i wściekłość tak wielką, że przywołała znajome obawy.\nNie czekał na odpowiedź. Gwałtownym ruchem chwycił i zarzucił ją sobie na ramię, tak że zwisała teraz głową w dół. Włosy całkowicie zasłoniły widok, ale wyraźnie czuła, jak wynosi ją z komnaty i szybkim krokiem kieruje się na zewnątrz. Próbowała wyzwolić się z tego uścisku, lecz twarde jak kamień mięśnie nie dawały najmniejszej bodaj szansy na ucieczkę. Krzyczała, ale głos utonął w huku nawałnicy, która uderzyła w nich, gdy tylko znaleźli się na centralnym dziedzińcu.\nW końcu zrozumiała, że idzie w stronę bramy. Tej, przez którą tu dotarła i tej, przed którą czekały na nią krwiożercze stwory z mrocznego lasu. Wiedziała już, co chciał zrobić, choć wciąż nie rozumiała dlaczego?\nPostawił ją na ziemi, lecz nawet teraz nie miała najmniejszych szans na wyrwanie się z żelaznego uścisku muskularnych ramion. Ze strachem spojrzała przed siebie. W odległości kilku metrów, niemal na progu wejścia, siedziały przygarbione dwa łuskowate potwory, a ich ślepia wpatrywały się w nią ze złośliwą, nieludzką satysfakcją. Nie miała wątpliwości, że czekały na posiłek, którym miała być ona.\n- Wciąż są głodne – wyszeptał jej do ucha. Zamarła z przerażenia, bo powoli zaczął docierać do niej sens tej wypowiedzi i tego, co zamierzał zrobić.\n- Proszę! – Jeszcze raz szarpnęła się, próbując wyswobodzić.\n- Prosisz? – Delektował się zapachem strachu, swojej niewątpliwej przewagi i tego, co ujrzał w szeroko otwartych oczach dziewczyny. – Twoja prośba to o wiele za mało, bym zrezygnował z tego, co za chwilę zrobię...\nZnieruchomiała, jakby uznając, że dalsza walka i tak jest bezcelowa. Lekko drżała w jego ramionach, choć trudno było powiedzieć czy bardziej ze strachu, czy też z zimna.\n- Co jeszcze możesz mi dać, bym darował ci życie?\nNie odpowiedziała, bo żadne słowa nie wydawały się dość dobre. Ta cała sytuacja była tak nierzeczywista, że nawet to, iż śniła, przestało być dobrym wytłumaczeniem. Kiedy poczuła, że mężczyzna przygotowuje się do wypchnięcia jej na zewnątrz, zbyt wielkie napięcie, strach i zmęczenie, pozwoliły pogrążyć się w błogosławionej nieświadomości i dziewczyna najzwyczajniej w świecie zemdlała.\nZa oknem znów panował dawny spokój, o ile można było tak nazwać stan, w którym słychać było jednostajne wycie porywistego wiatru. Usiadła, czując że głowa pęka jej z bólu.\nNa kominku palił się dość pokaźny ogień, przed nim stała wanna pełna parującej wody, a stół zastawiony był wykwintnym posiłkiem. Gdyby nie siniaki na obolałych ramionach, mogłaby uznać, że przeżycia poprzedniego dnia były tylko złudzeniem.\nChoć zajęło to trochę czasu, doprowadziła się do porządku i samotnie zasiadła przy stole. Jeszcze nigdy w życiu, żadne jedzenie nie było tak smaczne, żadna woda tak cudownie orzeźwiająca. Dopiero, gdy ustał dokuczliwy ból w głowie, zaczęła rozmyślać o swoim położeniu.\nPrzestała cokolwiek rozumieć. To coś trwało zbyt długo jak na zwykły, nocny koszmar, a jednocześnie nie mogło być prawdziwe. Czary? Magia? Nie potrafiła w nie uwierzyć, nie przypadkowo przecież jako kierunek studiów wybrała taki przedmiot jak fizyka. A jednak wszystko było tak realne, tak prawdziwe...\nWstała i zamyślona podeszła do drzwi, będąc niemal pewna, że i tak są zamknięte. Jednak wystarczyło tylko lekko nacisnąć klamkę, by bezszelestnie się otwarły.\nMusiała zrobić jedną rzecz. Znaleźć pana tego zamku i zażądać wyjaśnień, jakkolwiek nie byłyby one nieprawdopodobne.\nDługo błąkała się po pustych i zimnych korytarzach, kilkakrotnie trafiając z powrotem do punktu wyjścia. Ale później zauważyła nikły blask światła, prześwitujący przez szparę, przy podłodze masywnych drzwi. Bała się tego, którego mogła za nimi spotkać, ale znacznie gorsza była niepewność i poczucie zagubienia. Dlatego, głęboko odetchnąwszy, nacisnęła klamkę i cichutko wślizgnęła się do komnaty.\nByła podobna do tej, w której i ona mieszkała. Wysokie, smukłe okna z widokiem na smoliste morze, kominek, w którym żarzył się ogień, ogromne łoże z baldachimem i dwa podniszczone już fotele.\nSiedział zamyślony w jednym z nich, wpatrując się w złotawą poświatę płomieni. Tym razem prócz spodni, miał na sobie coś, co wyglądem przypominało czarną koszulę. Palcami prawej dłoni rytmicznie bębnił o oparcie fotela, a lewą podpierał głowę. Pomimo że nawet nie spojrzał w jej stronę, była pewna, iż doskonale wiedział o jej obecności. Ale dopiero kiedy podeszła bliżej i usiadła naprzeciwko w drugim z foteli, spojrzał na nią mrużąc oczy.\n- Wyjaśnień. Też byś ich chciał, gdybyś zasnął we własnym łóżku, a obudził się pośrodku ponurego lasu, ścigany przez krwiożercze potwory.\n- Nie robiły tego bez powodu.\n- Ha! Ale ja go nie znam! Najpierw one, potem ty i... – Nie odważyła się do końca sformułować swoich myśli.\n- Ja i...? – uśmiechnął się chytrze.\n- Domyśl się! – Głos zabrzmiał niezamierzenie piskliwie. Czuła narastające zdenerwowanie, bynajmniej nie dlatego, że nie chciał udzielić odpowiedzi na proste pytanie.\nMężczyzna nagle wyprostował się i zaczął śmiać. Jego niski głos, dudnił ogłuszających echem w prawie pustej komnacie. Zacisnęła zęby i czekała, aż skończy. Przyrzekła sobie, że tym razem nie da się sprowokować.\n- Och, Tamaro, jesteś słodka. Na razie to tylko metafora – spojrzał na nią złośliwie. – Ale następnym razem nawet udawanie zemdlonej, słabej dzieweczki, ci nie pomoże.\nPrychnęła z irytacją. Słaba, mdlejąca dzieweczka? Dobre sobie! Ponuro pomyślała o kursie karate, z którego zrezygnowała po kilku lekcjach. Teraz miała okazję tego pożałować. Pewnie nie zrobiłaby mu większej krzywdy, ale może choć raz udałoby się przyłożyć w tą jego niewątpliwie przystojną twarz.\nPomiędzy nimi zapanowała męcząca cisza, którą przerwały niespodziewane słowa.\n- To czar wezwania. Bardzo stary i bardzo słaby, ale wciąż jeszcze potrafiący sprowadzić do mnie nielicznych ludzi.\nNo tak... Czar.\n- Bardzo wyczerpujące wyjaśnienie. Zwłaszcza, że ja nie wierzę w magię.\nUniósł ze zdziwieniem brwi. Tym razem nie było ono udawane.\n- Czyżby w dolinach upłynęło tak wiele czasu, że zapomniano o podstawowych sprawach?\n- W dolinach?\n- W dolinach, w lodowych górach. Skoro nie przysłali cię moi pobratymcy, to musisz pochodzić stamtąd.\n- Jest więcej takich jak ty?\n- Teraz już tylko odrobina, może z kilka setek – spojrzał na nią z dobrze widoczną satysfakcją. – A wkrótce, gdy odejdą i oni, będę nareszcie wolny!\n- Czyli to wszystko dookoła, stanowi swego rodzaju więzienie? Ale jaka jest moja rola?\n- Nie wiem – wzruszył ramionami. – Ale jeśli przeżyjesz, będziesz mogła w odpowiednim momencie wrócić do swojego świata.\n- Szalenie pocieszające. Jeśli... – Wykrzywiła się na samo wspomnienie tego, co wciąż czyhało na nią po zewnętrznej stronie murów. Była poirytowana wyjaśnieniami, które nie dały nawet cienia szansy na odpowiedź wobec nurtujących ją pytań. I tym mężczyzną, siedzącym w rozluźnionej pozie naprzeciwko, z uśmiechem obserwującym jej zakłopotanie, spod na wpół opuszczonych powiek.\nPotem pomyślała, że żal byłoby nie wykorzystać takiej sytuacji. Poczuła podniecenie, gdy tylko przypomniała sobie jego pocałunki, dotyk w najbardziej intymnych częściach ciała, nieopisaną rozkosz. Skoro i tak była więźniem w tej krainie, czy też czymkolwiek innym było to dziwaczne miejsce, to dlaczego by nie skorzystać z nadarzającej się okazji? Nigdy później nie potrafiła zrozumieć swego zachowania, ani odwagi, która sprowokowała ją do takiego postępowania. Ale przecież we śnie, wszystko może się zdarzyć?\nWygodnie rozsiadła się w fotelu i spojrzała prosto w jego oczy. Potem, powolnym ruchem zaczęła odsłaniać nogi, ciągnąc sukienkę ku górze i prowokując go do patrzenia. Przez ułamek sekundy widziała w oczach mężczyzny zaskoczenie, ale kiedy rozchyliła uda, zastąpiło je mroczne pożądanie. Wciąż siedział nieruchomo, jednak zauważyła z jakim trudem przełknął ślinę. Leniwym ruchem zwilżyła palce lewej dłoni i przymknąwszy oczy, wsunęła ją pomiędzy szeroko rozchylone uda. Palec drugiej ręki zmysłowo włożyła do ust, lekko ssąc i oblizując jego opuszek. Nie musiała otwierać oczu, by wiedzieć, jaką to mogło wywołać reakcję. Potem wstała i podeszła do fotela, na którym siedział. Stanąwszy nad nim i wciąż obserwując jego twarz, pochyliła się i zaczęła od pocałunku. Z początku delikatnie, następnie coraz bardziej intensywnie, aż w końcu ich języki stworzyły intymny, śliski splot. W tym samym czasie, jego dłonie przesuwały się ku górze, podnosząc sukienkę i odkrywając całą jej nagość. Nagle przerwał pocałunek, by zacząć ssać przez materiał wyraźnie sterczące sutki, a jego ręce dotarły do jędrnych pośladków, masując je i ściskając na przemian. Przytulony do cudownie krągłych piersi, doskonale wyczuwał coraz szybszy oddech Tamary i bijące coraz mocniej, z sekundy na sekundę, serce.\nDziewczyna lekko odepchnęła jego głowę. Drżącymi z emocji rękoma, zaczęła rozpinać kolejne guziki koszuli, potem zsunęła ją z muskularnych ramion i odrzuciła za fotel. Kolistymi ruchami zataczała kręgi po nagim torsie, czyniąc z tej niewinnej pieszczoty, silny erotyczny bodziec. Bez chwili namysłu wstał i zmusił ją, by uklękła.\nAle tym razem nie spieszyła się do celu. Najpierw zaczęła masować coraz bardziej twardniejącą męskość, dopiero później rozpięła spodnie, zsuwając je w dół. To, co ukazało się jej oczom, przekraczało najśmielsze kobiece fantazje.\nNajpierw owinęła ogromnego członka dłońmi, potem rozchyliła usta i koniuszkiem języka zaczęła delikatnie i z wyczuciem pieścić żołądź. Kiedy usłyszała głośny jęk, uniosła głowę do góry i patrząc mu prosto w oczy, wsunęła go sobie prawie w całości do ust. Jego ręka wplotła się we włosy dziewczyny, podążając za rytmicznymi ruchami głowy. Wilgotne i ciepłe wargi, pieszczące nabrzmiałą męskość, prowadziły niemal na skraj ekstazy. Ale i on nie chciał tym razem kończyć zbyt szybko.\nPodniósł ją i skierował się ku łożu. Potem postawił przed sobą i ściągnął z niej suknię, delektując się widokiem nagiego kobiecego ciała, sterczących piersi, wszystkich tych krągłości, po których z taką rozkoszą przesuwał dłońmi.\n- Co jest w tobie takiego niezwykłego Tamaro, że nie potrafię ci się oprzeć? – cichutko szeptał do ucha. W tym samym czasie jego ręka gładziła wewnętrzną stronę ud, potem powędrowała wyżej, aż w końcu zanurzył palec w wilgotnym i ciasnym wnętrzu, wydobywając z ust dziewczyny przesycony rozkoszą, krzyk. Przez chwilę poruszał nim, wyciągając i wsadzając go z powrotem na całą długość, pieścił piersi językiem, zataczając kręgi wokół ciemnych i sterczących brodawek.\nDrżała w jego objęciach, pragnąc już tylko jednego – by wszedł w nią głęboko i do samego końca. Zatraciła się w tym, co robił, pozbyła wszelkich hamulców. Chciała tylko więcej i mocniej.\nPrzerwał więc i położywszy ją na ogromnym łożu, rozchylił kształtne nogi. Potem przybliżył się i zaczął przesuwać swym ogromnym organem wzdłuż nabrzmiałej łechtaczki. Satysfakcję dała mu ekstaza malująca się na twarzy dziewczyny, jej krzyk i kolejne prośby o więcej. Powoli, bardzo powoli, zaczął wkładać go do środka. Smakował swoją i jej rozkosz, niczym najwykwintniejszy deser, aby nagle mocnym ruchem bioder zagłębić się w cudownie wilgotnym wnętrzu. Początkowo czuł zdecydowany opór, ale było to bez znaczenia, bo z każdym coraz bardziej gwałtowniejszym pchnięciem, zanurzał się coraz mocniej, bardziej brutalnie.\nCzuł jak oplata jego pośladki swoimi nogami, jak wbija paznokcie w plecy z taką siłą, że wypływają spod nich strużki krwi. Ale w tej chwili było to nieważne, bo za każdym pchnięciem, zbliżał się do finału. Wbrew wszelkim swoim zasadom, pragnął eksplodować w jej wnętrzu, sprawić by orgazm, który nadchodził, stał się prawdziwym spełnieniem.\nWtulił twarz w szyję dziewczyny, tłumiąc swój jęk i maksymalnie zwiększając tempo. Kiedy wreszcie zaczęła krzyczeć w szalonej, kulminacyjnej rozkoszy, naprężając całe ciało i wyginając je w łuk, on także poczuł, że dłużej nie da rady się powstrzymywać. Doszli w tym samym momencie, niemal tracąc świadomość, całkowicie przestając kontrolować swe ciała.\nLeżał na niej nieruchomo, z trudem oddychając, z wciąż pulsującą męskością w mokrym wnętrzu. Czuła ciepło rozchodzące się w niej, wilgotną strużkę spływającą po udzie, usta, które po raz ostatni złączyły się z jej wargami. To był długi i namiętny pocałunek, zupełnie inny niż pożądanie, które z taką siłą opanowało ich ciała.\nZmęczenie nie dało im szans na wypowiedzenie jakichkolwiek słów. Położyła tylko głowę na muskularnej piersi, a on otulił ją ramionami. Z wolna, ich oddechy uspokajały się. Choć ekstaza minęła, pozostawiła po sobie wspomnienie, którego nie dało się zapomnieć.\nAnonimowy 6 września 2013 12:08\nW reakcjach jakie odczuwamy,brakuje do zaznaczenia opcji: CUDOWNE...


LiveChat, czyli Polacy na globalnym rynku – Cambia Europa\n„Utopieni” w ropie?\nFrancuzi chcą ominąć sankcje nałożone na Rosję\nCzeski rząd wylicza emerytury dla mikro przedsiębiorców\nLitwa uniezależnia się od rosyjskiego gazu\nIle zapłacimy za pomoc frankowiczom?\nZmiany w podatku miedziowym?\nGUS publikuje dane dotyczące PKB w 2015 r.\nSklepy internetowe w obliczu superpodatku od marketów\nNIK zbadał sprawę sprzedaży PKP Energetyka\nE-handel przyszłością kraju?\nBudimex zapowiada dywersyfikacje portfela usług\nLiveChat, czyli Polacy na globalnym rynku\nGracze Roku według Forbesa\nOscary Biznesu, czyli jak rozbudzić polski potencjał\nOd zarania dziejów ludzie domyślali się istnieni....\nApartamenty na wynajem i do zakupu, czyli czym może zaskoczyć przyjezdnych Madera\nOptyczne powiększenie przestrzeni mieszkania – tipy\nPorady prawne i opcje jakie można za ich sprawą uzyskać\nMokotów i powody, dla których warto wziąć pod uwagę inwestycje w tym rejonie stolicy\nSystem bilingowy i możliwości jakie daje twoim działaniom biznesowym\nCo to jest LiveChat?\nWstęp zapewne zbędny, ale przyzwoitość nakazuje, tym którzy jeszcze o nim nie słyszeli wyjaśnić czy jest LiveChat. Jest to oprogramowanie wspierające komunikację biznesową, obsługę klienta, oraz komunikację B2B.\nKrótka historia LiveChatu\nLiveChat powstał w 2002 r., we Wrocławiu jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W 2007 r. został spółką akcyjną, a w 2011 r. sprzedano Zyskowskie akcje LiveChatu, z czego założyciele i główni managerowie dokonali wykupu menadżerskiego i stali się tym samym posiadaczami 21% akcji spółki.\nCo o LiveChacie warto wiedzieć?\nLiveChat jest obecnie najdroższą polską spółką notowaną na giełdzie, jej giełdowa kapitalizacja przekracza miliard złotych.\nSoftware w zasadzie nie potrzebuje działu reklamy, bo oprogramowanie jest reklamowane przez klientów firmy, takich jak Samsung, Bosch, Air Asia czy amerykańską administrację publiczną.\nNajwiększym konkurentem LiveChata na rynku jest Live – Person, jednak podczas gdy polski software zarabia rocznie 4,5 miliona dolarów czystego zysku, jego największy konkurent w skali rocznej przynosi straty.\nZ czego to się bierze?\nSpecjaliści wskazują na niskie koszty jakie wiążą się z LiveChatem, to oprogramowanie rozwijane jest w Polsce przez 38 osobowy zespół, podczas gdy amerykański konkurent zatrudnia 1200 osób.\nNiniejszy portal powstał w wyniku panelu dyskusyjnego konferencji „Biznes w nowoczesnych mediach”, gdzie uczestnicy oraz słuchacze zgłaszali potrzebę stworzenia w sieci platformy wymiany doświadczeń. Portal „Cambial Europa” ma za zadanie, dostarczać aktualnych informacji na temat wszystkiego co dzieje się w świecie biznesu i gospodarce.\nZ drugiej strony pragniemy zaangażować naszych Czytelników, aby dzielili się swoją wiedzą i dyskutowali na nurtujące ich tematy. Aby to osiągnąć będziemy organizować web – konferencje i webinaria. Zaczynamy w Polsce, ale naszą ambicją jest stanie się kanałem komunikacji biznesmenów ze wszystkich zakątków świata.\nNasz portal wspierają:\nInteresujesz się biznesem, polityką i ekonomią i wydarzeniami na świecie? Posiadasz doświadczenie dziennikarskie i lubisz dzielić się opiniami? Cambial Europa poszukuje osób chętnych do pisania artykułów i redagowania newsów. Prosimy, aby zainteresowani przesyłali CV wraz z próbką tekstów na adres redakcja@cambialagreciacambialeuropa.eu.\nRocky o Obroty kantorów internetowych wzrosną\nkatjusza o Obniżony ZUS\nSławomir Mazurkiewicz o Telefon dla biznesmena\nElf2 o 500 mln zł – to wartość rynku luksusowych nieruchomości\nLucek18 o Inwestycje w śląskim\nHelena1@31 o Nowoczesne biurowce dla firm\nKazimierz Wojewoda o Nowe osiedla w Katowicach\nKacper1988 o Dotacje dla młodych przedsiębiorców\nRomek@@ o Obroty kantorów internetowych wzrosną\ndanuta47 o Właściciele dużych sklepów zapłacą podatek


Auto Szrot Gajówka Węglów – tanie części Kasacja Pojazdów\nAuto Szrot Gajówka Węglów\nPoszukujesz dobrych części samochodowych? Natrafiłeś na idealne miejsce – Auto szrot Gajówka Węglów. U nas znajdziesz przede wszystkim auto części – zarówno blacharskie, jak i mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszej oferty każdego, kto jest zainteresowany doskonałą jakością i wyjątkowo niską ceną. Tak wyglądają wymagania, które spełnia nasz auto szrot Gajówka Węglów.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Gajówka Węglów\nSZROT Gajówka Węglów\nNajwiększa kasacja samochodów w mieście. Zadzwoń do kasacja samochodów Gajówka Węglów. Części samochodowe używane w hurtowych cenach. Wszystkie części z gwarancją.\nSKUP AUT Gajówka Węglów\nPoznaj naszą kasację pojazdów i otwórz się na nową giełdę części. Największa liczba sprzedawców części. Wszyscy sprzedawcy z giełdy części w Poznaniu. Części używane samochodowe dostępne w Gajówka Węglów.\nAUTA ZŁOM Gajówka Węglów\nNa naszym szrocie możesz mieć pewność, że złomowanie auta dzieje się w poprawnych warunkach i przy zastosowaniu wszystkich środków ostrożności. Z tego powodu możemy pozyskiwać części z pojazdów w bezproblemowy i ekologiczny sposób.\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Gajówka Węglów? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nkasacja pojazdów Gajówka Węglów\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Gajówka Węglów\nNajlepszym sposobem na zdanie sobie sprawy o naszej jakości jest po prostu przyjście z wizytą do naszego składowiska – jednak wpierw zapraszamy do skorzystania z naszego numeru telefonu w celu kontaktu. Nasi pracownicy codziennie dokładają wszelkich starań, aby znaleźć odpowiednie komponenty dla naszych klientów – tylko tak możemy się upewnić, że nasi klienci będą zadowoleni z naszych usług. Nasza długoletnia praktyka przekonuje nas o tym, że nie ma miejsca, gdzie kupisz podzespoły taniej niż właśnie na szrocie. Jest tak, bo części sprzedajemy bez pośrednictwa – prosto z naszego magazynu.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Gajówka Węglów.\nNa szrot Gajówka Węglów znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Gajówka Węglów. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Gajówka Węglów.


» ROCKLAND ZESTAW SZTUĆCÓW SKŁADANYCH NIEZBĘDNIK TURYSTYCZNY STAL\nTrzyczęściowy niezbędnik turystyczny dla 1 osoby. Optymalne połączenie niskiej wagi i niewielkich rozmiarów. Jeśli szukałeś lekkiego i praktycznego niezbędnika na swoje wypady turystyczne - właśnie go znalazłeś.\nZestaw zawiera: nóż, widelec, łyżkę. Po złożeniu, można je pakować do dowolnych naczyń turystycznych w naszej ofercie.\nIdealny niezbędnik outdoroowy. Optymalne połączenie niskiej wagi i niewielkich rozmiarów, pozwala na użytkowanie prawie w każdych warunkach biwakowych, turystycznych a nawet ekstremalnych. Wykonano go ze stali nierdzewnej, jako mały i lekki, kieszonkowy niezbędnik turystyczny. W przeciwieństwie do innych niezbędników plastikowych, jest niesamowicie trwały. Wielkość i waga to atut, gdy podczas naszej wyprawy, czy ekspedycji liczy się każdy gram i centymetr. Niewątpliwą zaletą, jest możliwość składania sztućców. Posiadają one blokadkę, w formie obejmy, uniemożliwiającą samoczynne złożenie się sztućców podczas użytkowania. Zestaw posiada powierzchnię polerowaną na wysoki połysk.\nłyżka - 157x40 mm\nwidelec - 156x23 mm\nnóż - 156x21 mm\nWaga - 72 gramy


27/05/2021 - 07:05\nPrzed kilkoma dniami w Bytomiu odbyła się kolejna edycja akcji #TrashChallenge, w ramach której bytomianie, w tym również urzędnicy, radni i prezydenci, sprzątali swoje miasto. To przypomniało nam o innym wydarzeniu sprzed blisko dekady, które odbyło się z inicjatywy naszego portalu, ale miało tego samego uczestnika...\nW piątek i sobotę w kilku różnych punktach Bytomia odbyło się wielkie sprzątanie. To była już druga odsłona wyzwania #TrashChallenge w naszym mieście, które w 2019 roku zawładnęło całym światem. Internauci z różnych krajów zbierali śmieci, jakie znaleźli w swojej okolicy i publikowali na portalach społecznościowych zdjęcia dokumentujące ile worków udało im się zapełnić. Cel akcji jest prosty - zwrócić uwagę na problem zaśmiecania lasów, zbiorników wodnych i różnych innych miejsc, a przede wszystkim udowodnić, że każdy samodzielnie może przyczynić się do tego, by w jego sąsiedztwie było czysto.\nObok zwykłych mieszkańców Bytomia w ostatnim #TrashChallenge wziął udział prezydent Mariusz Wołosz wraz ze swoimi zastępcami i kierownictwem poszczególnych wydziałów Urzędu Miejskiego oraz podległych mu jednostek. Uczestnicy wysprzątali m.in. Park Mickiewicza, Żabie Doły, rezerwat Segiet i Suchogórski Labirynt Skalny.\nKto posprząta skarpę? Odpowiedział tylko jeden kandydat\nTo wydarzenie przypomniało nam o pomyśle naszej redakcji z 2012 roku. W tamtym czasie w Bytomiu trwała kampania wyborcza, dlatego zaapelowaliśmy, żeby kandydaci rzeczywiście zrobili coś dla miasta zamiast ograniczać się tylko do mówienia o tym, co dopiero zrobią, jeśli zostaną wybrani na urząd prezydenta. Spośród aż 10 pretendentów do prezydenckiego fotela jedynym, który odpowiedział na nasz apel - i to w błyskawicznym tempie - był właśnie Mariusz Wołosz.\nZaproponowaliśmy, aby wraz ze swoim komitetem wysprzątali jedno z najbardziej zaśmieconych miejsc w ścisłym centrum Bytomia, jakim wówczas była skarpa przy ulicy Korfantego. I rzeczywiście Mariusz Wołosz i kandydaci na radnych z jego komitetu stawili się w wyznaczonym terminie z miotłami, workami na śmieci i gumowymi rękawiczkami. Zebrali wtedy nie tylko odpadki walające się po całej okolicy, ale też psie odchody i usunęli chwasty wyrastające spomiędzy kostek brukowych. Dzięki temu na zieleńcu znajdującym się zaledwie kilkaset metrów od Rynku choć na chwilę zapanował porządek...\nW 2012 roku Mariusz Wołosz nie wygrał wyborów, jednak po latach od wysprzątania skarpy to właśnie kwestia walki z nielegalnymi odpadami stała się głównym motywem jego zwycięskiej kampanii wyborczej. Od kiedy jest prezydentem nadal angażuje się w podobne inicjatywy. Brał udział m.in. w pierwszej edycji #TrashChallenge oraz w sprzątaniu terenów wzdłuż torowiska kolei wąskotorowej.\nPolitycy sprzątają, remontują...\nTo nie jedyny lokalny polityk, który od czasu do czasu podciąga rękawy, aby posprzątać miasto. Przed laty do akcji użytkowników naszego forum przyłączył się Maciej Bartków (obecnie miejski radny) i wspólnie wysprzątaliśmy skwer przy ul. Zaułek pomiędzy Rynkiem a Agorą. W 2019 roku to samo miejsce razem z mieszkańcami uprzątnęła senator Halina Bieda. Z kolei na ostatnim #TrashChallenge mogliśmy spotkać m.in. radnego Macieja Gajosa.\nWarto też przypomnieć inicjatywę Pucuj, glancuj – Bytom. W 2013 roku stowarzyszenie BytoMy (znane z organizacji Zlotu Superbohaterów) zorganizowało czyszczenie dworca kolejowego. Bytomianie tłumnie stawili się w holu stacji i dokładnie wymyli całą posadzkę, ściany, okna i poręcze. Wśród uczestników znalazł się m.in. obecny wiceprezydent Michał Bieda. O przedsięwzięciu zrobiło się tak głośno, że zawstydzone PKP niedługo później wygospodarowało pieniądze na remont zaniedbanego holu.\nW 2017 roku odbyła się druga odsłona akcji Pucuj, glancuj Bytom. Społecznicy ze stowarzyszeń Miasto dla Mieszkańców i Piękna Strona Miasta wraz z bytomianami wzięli na cel wejście do tunelu na Zamłyniu. Tym razem jednak nie tylko przeprowadzono sprzątanie, ale także naprawiono zniszczone tynki muru oporowego i wykonano mural z hasłem akcji. I tym razem przyłączyli się politycy: Mariusz Wołosz, Michał Bieda i Joanna Stępień. Co ciekawe inicjatorem tej edycji Pucuj, glancuj Bytom był Paweł Winiarski, który rok później został wybrany do Rady Miejskiej - być może bytomianom spodobało się, że bierze sprawy w swoje ręce...\nZaradny burmistrz Lublińca\nOstatnio w mediach jest głośno o burmistrzu Lublińca, Edwardzie Maniurze. Kiedy Urząd Miasta nie mógł znaleźć firmy, która rozbierze stary garaż za kwotę z kosztorysu, to postanowił wyburzyć obiekt własnoręcznie. Polskę obiegły zdjęcia Maniury w białym podkoszulku i skurzonych spodniach, który rozwala młotem stare mury i ładuje łopatą gruz do kontenera. Włodarz w ten sposób zyskał spore uznanie, bo udowodnił, że żadnej pracy się nie boi.\nTaka postawa jest godna naśladowania i mamy nadzieję, że wielu polityków zamiast tylko mówić, zacznie wreszcie działać ;)\nNie mylić z wojewodą! Kim jest marszałek...\nMarcowa sesja Rady Miejskiej [LIVE]\nWrześniowa sesja Rady Miejskiej w Bytomiu [LIVE]\nTrwa strajk nauczycieli. Bezpłatne zajęcia dla...


Jaki odkurzacz do małego mieszkania wybrać? | Super Portal\nHome>Dom i wnętrze>Jaki odkurzacz do małego mieszkania wybrać?\nJaki odkurzacz do małego mieszkania wybrać?\nNapisane przez Super Portal 1 października 2021 21 października 2021 Napisz komentarz Jaki odkurzacz do małego mieszkania wybrać?Dom i wnętrze\nZastosowanie odkurzacza pozwala na szybkie czyszczenie wszystkich powierzchni. Odkurzacz sprawdzi się doskonale nie tylko w przypadku podłóg czy powierzchni płaskich, ale także do oczyszczania zasłon czy tapicerki meblowej z kurzu oraz zanieczyszczeń. W związku z tym warto korzystać z wysokiej jakości odkurzacza, aby w ten sposób skrócić czas sprzątania, a jednocześnie cieszyć się wygodą i komfortem. Ponadto coraz częściej wysokiej jakości odkurzacze wyposażone są w filtry powietrza, aby w ten sposób nie dochodziło do emitowania zanieczyszczeń. Sprowadza się to w szczególności w przypadku alergików.\nOdkurzacz w niewielkim mieszkaniu\nNajlepszym wyborem w przypadku małych mieszkań, a tym samym stosunkowo niewielkich powierzchni do czyszczenia są odkurzacze workowe. Bogatą ofertę produktów odnaleźć można na stronie: https://otoworki.pl/worki-do-odkurzacza. Ponadto dobre odkurzacze workowe to możliwość korzystania z elementów zapachowych, które umieszczone wewnątrz worka pozwalają na wydzielenie pięknego zapachu do pomieszczenia. W ten sposób zyskać można nie tylko czyste pomieszczenie, ale także otulić się pięknym zapachem, który długo się utrzymuje.


3-osobowa Sofa ALABAMA 260/96/91 cm Nowoczesna z podnóżkiem meblewioleks.pl\nStart / Sofy i Kanapy / Sofa rozkładana / 3-osobowa Sofa ALABAMA 260/96/91 cm Nowoczesna z podnóżkiem\n3-osobowa Sofa ALABAMA 260/96/91 cm Nowoczesna z podnóżkiem\nilość 3-osobowa Sofa ALABAMA 260/96/91 cm Nowoczesna z podnóżkiem\nKategorie: Kanapa led, Kanapa rozkładana, Kanapa z funkcją spania, Kanapy do spania, Sofa modułowa, Sofa rozkładana, Sofa z funkcją spania, Sofa z regulowanymi zagłówkami, Sofy do salonu, Sofy i Kanapy, Sofy rozkładane Tagi: 3-osobowa, funkcja spania, kanapa, kanapa rozkładana, podnóżek, podnóżek w zestawie, regulowane zagłówki, sofa, sofa rozkładana, szerokie boczki\nNowoczesna Sofa Alabama + podnóżek\nPODÓŻEK CHOWANY W BOCZKU\nSofa Alabama jest klasycznym przedstawicielem funkcjonalnej kanapy, której prosty design z łatwością wpisze się w każde wnętrze. Zapewnia komfort użytkowania, dzięki zastosowanym regulowanym zagłówkom oraz bufiastym, szerokim podłokietnikom. Kanapa cechuje się minimalistycznym designem uzupełnionym w szerokie boki. W jednym z nich znajduje się schowek na podnóżek dołączony do sofy.\nSofa posiada powierzchnię spania o wymiarach 125×185 cm, z systemem rozkładnia typu delfin. Nie posiada ona schowka na pościel. Zarówno siedziska kanapy jak i powierzchnia spania pokryte są sprężynami falistymi i wysoko elastyczną pianką HR co zapewnia naprawdę bardzo wysoki komfort, dzięki czemu idealnie nadaje się do codziennego użytkowania!\nPowierzchnia spania: 185 x 125 cm\nPodnóżek: 40 x 70


Skup aut Rypin - Kupimy twoje auto na terenie Rypina!\nNASZ SKUP AUT RYPIN\nSerdecznie witamy w naszym skupie samochodów używanych Rypin. Jest nam niezmiernie miło gościć naszych klientów w miejscu, gdzie chętnie zajmiemy się odkupem aut poleasingowych, używanych, powypadkowych i „anglików”. Tak! To wszystko prawda. Nasza firma działa już od wielu lat na rynku motoryzacyjnym i możemy śmiało powiedzieć, że wypadamy świetnie na tle konkurencji.\nPochwalić się możemy tym, że w naszym skupie aut Rypin, skupujemy używane samochody wszystkich marek i roczników. Nasza firma to przedsiębiorstwo posiadające wieloletnie doświadczenie w branży. Zajmujemy się skupem samochodów używanych od firm i osób prywatnych w Rypinie i okolicach. W centrum naszego zainteresowania są samochody używane, ale chętnie zapłacimy też za samochód w bardzo dobrym stanie technicznym lub po prostu nowy.\nMile widziane są także auta poleasingowe. Co ważne dla klientów, możemy zagwarantować całkowicie bezpieczną transakcję i uczciwą wycenę pojazdu. To wszystko dlatego, że wiemy jak ważne jest podejście do klienta indywidualnie, a także jego zadowolenie. Ponad to możemy naszym klientom zaoferować dojazd do nich, ponieważ dysponujemy własną lawetą, która może zabrać proponowane nam auto.\nDodatkowym plusem skupu aut Rypin jest to, że płacimy gotówką od ręki za każdy sprzedany nam samochód. Możemy też przyjechać do Ciebie pod wskazany adres z gotówką i zapłacić Ci do ręki. Nasza firma, to doskonałe rozwiązanie dla osób, które nie mogą lub nie mają czasu na szukanie klienta samodzielnie. Gwarantujemy najwyższą cenę w całym regionie.\nKUPIMY KAŻDE AUTO Z W RYPINIE!\nSkup samochodów Rypin odkupi twoje auto za gotówkę!\nJak już wcześniej wspominaliśmy chętnie odkupimy Twoje nieużywane już od dawna auto za gotówkę. Płacimy od ręki, to jest gwarantem w naszej firmie. Jeśli klient tylko sobie tego życzy zapłacimy gotówką, a jeśli chce przelewu, to również dajemy taką możliwość. Szanowny kliencie, wiedz również, że Skup samochodów używanych Rypin pracuje 24h siedem dni w tygodniu i nie stanowi to dla nas kłopotu.\nNaszym priorytetem jest jedynie Twoje zadowolenie. Chcemy trafić do jak największej ilości klientów, aby wiedzieli, gdzie mogą się udać, gdy potrzebna im szybka gotówka od ręki. Zalegające auto w garażu, to tylko kłopot i niepotrzebny wydatek. Z nami nie musisz już martwić się, ze auto zalega i starszy w garażu. Przyjedź pokaż je nam, z przyjemnością je wycenimy, a Ty zyskasz przestrzeń w garażu, czas i pieniądze. Czy to nie jest doskonałe rozwiązanie dla Ciebie i Twojego auta? Możesz mieć również pewność, że jesteśmy firmą uczciwą i zapewniamy pełną wypłacalność gotówki od ręki.\nDarmowa wycena pojazdu w auto skup Rypin\nKolejną świetną wiadomością jest fakt, że wycena, którą przedstawiamy naszym klientom jest zupełnie darmowa tak jak i nasz dojazd do klienta. Skup samochodów Rypin to uczciwa oferta dla każdego klienta, który uda się do nas z propozycją sprzedaży auta. Jesteśmy przede wszystkim rzetelnym i profesjonalnym skupem, który do każdego klienta podejdzie indywidualnie. Widzimy wiele wartości w każdym pojeździe i to, że auto jest powypadkowe, nie ma dla nas znaczenia.\nWycenimy je również za darmo. Za każdym razem oferujemy naszym klientom korzystne ceny, ale ostateczna decyzja należy do klienta. Jeśli wycena, którą przygotujemy spodoba mu się, pozostaje jedynie dobić targu i podpisać umowę kupna – sprzedaży. Ceny nie są ustalane według stałego taryfikatora, więc zawsze istnieje możliwość negocjacji. To świetna oferta dla naszych klientów, którym zależy na czasie i pieniądzach, a także na sprzedaży auta w niezaniżonej cenie. Od wielu lat zajmujemy się odkupem używanych samochodów i świadcząc te usługi staramy się, by były na najwyższym poziomie.\nOSTATNIO KUPIONE SAMOCHODY W RYPINIE\nOPINIE MIESZKAŃCÓW RYPINA\nW dzisiejszych czasach coraz większym zainteresowaniem wśród posiadaczy aut budzą skupy aut. Jest wiele takich miejsc między innymi jest i nasz Skup aut Rypin. Jak się okazuje wiele z tych miejsc zapewnia przede wszystkim błyskawiczną transakcję kupna – sprzedaży. Zatem warto zapoznać się i mieć wiedzę na temat, gdzie się takie miejsca znajdują, bo nie jest to oczywiście tylko Rypin. Możemy przyjmować naszych klientów w wielu innych lokalizacjach takich jak skup aut Toruń i Włocławek.\nMożemy się i tam spotkać również z szybką obsługą, a także uczciwością i profesjonalizmem. Możemy również ręczyć za kolejny świetny skup aut używanych w Kujawsko – Pomorskim, jakim jest skup samochodów Barcin. W czasach, w których żyjemy istotny jest czas i pieniądz. Albo inaczej, czas jest przeliczany na pieniądze. Zgadzamy się z tym i szanujemy opinię naszych klientów. Zgadzamy się z nimi. Dlatego w skupie aut Koronowo zapewniamy szybkie działanie i gotówkę od ręki. Wycenę, którą możemy przygotować za darmo, wykonujemy w zaledwie kilkanaście minut. Ponad to dokumentacja i gotówka za auto będzie gotowa od ręki.\nJeśli nasi klienci sobie tego życzą, wykonujemy również wycenę przez telefon. Jakie są czynności związane ze skupami samochodów używanych? Nic prostszego. Zwykle podczas zgłoszenia przez telefon lub osobiście musimy odpowiedzieć na kilka pytań zatrudnionych profesjonalistów, które dotyczą najczęściej stanu technicznego pojazdu, rocznika lub marki. Choć akurat w naszych skupach samochodów poleasingowych i używanych, a także w auto skupie Grudziądz marka ma najmniejsze znaczenie, ponieważ skupujemy samochody wszystkich marek.\nNiezależnie od tego, czy zdecydujemy się na kontakt telefoniczny, czy na wykonanie telefonu, nie zabierze nam to zbyt wiele czasu. Oczywiście ostateczny wybór należy do klienta i nie każdy chce sprzedać samochód w skupie aut, lecz istnieją jeszcze alternatywy, które nie zawsze mogą być wielce korzystne. Jedną z nich jest oddanie auta do komisu. W komisie, jednakże zostawia się auto po to, aby potencjalni klienci mogli je oglądać. Promocją naszego samochodu w tym wypadku zajmują się pracownicy komisu.\nZwykle w komisie udaje się sprzedać auto nieco szybciej niż w sprzedaży bezpośredniej. Ale sęk w tym, że wówczas komis pobiera prowizję od obsługi. Można jeszcze próbować sprzedać auto na własną rękę, ale jak wiadomo wiąże się to z czekaniem na klienta, oglądaniem samochodu w szczegółach oraz specjalnym przygotowaniem samochodu do sprzedaży. Drobnymi naprawami, czy też wymianą niektórych elementów. Zatem warto przemyśleć decyzję i przekalkulować, czy nie zgłosić się do skupu aut Rypin, czy też innego naszego punktu.


Czy nowoczesne techniki mogą nas\ni nie tylko nas wykluczać\nNie, nie – nie jest to apel o włączenie nas do jakiejś akcji czy grupy – to jest refleksja na temat absurdów współczesnych technik informatycznych.\nW naszym rozumieniu to tytułowe wykluczenie dotyczy raczej współczesnego społeczeństwa. Ze zdziwieniem i w pewnym sensie zniesmaczeniem obserwuję jak coraz to nowe grupy społeczne same wyłączają się ze społecznego życia i humanistycznego traktowania relacji między ludźmi.\nTechnika informatyczna, która bez wątpienia ma ogromne znaczenie dla rozwoju naukowego, dla wzrostu gospodarczego, tempa przekazywania informacji, zwiększania potencjału nauki, i wielu innych płaszczyzn naszego życia, ma też - o czym rzadziej mówimy – ujemne skutki w relacjach społecznych i rozwoju intelektualnym.\nOddajemy się – nie zdając sobie często z tego sprawy – w pakt z informatyką odczłowieczającą relacje międzyludzkie. Pozwalamy by zawładnęła nami poza naszą świadomością i wolą.\nTempo rozwoju informatyki i uzależnianie kolejnych sfer naszego życia wymyka się naszej kontroli i na razie godzimy się na to, ale w zamian nie pozyskujemy swobody w podejmowaniu własnych decyzji przed czym przestrzegał dawno już Faust i nasz rodzimy Twardowski.\nŻeby nie być gołosłowną to kilka przykładów z ogromnej ilości faktów potwierdzających owo zjawisko.\nOtwieram komputer i natychmiast pojawia się cały szereg komunikatów, które nie mają znaczenia dla mojej dalszej pracy ale skutecznie odwracają moją uwagę od tematu, dla którego otworzyłam to urządzenie. Zanim cokolwiek zrobię dostaję pytanie: „Czy nie pamiętasz numeru PIN” – jeszcze nawet nie zastanowiłam się czy pamiętam ale natychmiast komunikat wytrąca mnie z równowagi. Wpisuje ten PIN, który pamiętam i natychmiast dostaję następne pytanie: „Czy podoba ci się ten widok?” bo jakiś obrazek się pojawił, nad którym nie mam zamiaru ani czasu się zastanawiać. Jeśli nieodpowiednio szybko przejdę do następnych funkcji dostaję cały szereg innych pytań a moja jasność myślenia coraz bardziej na tym cierpi. Mój syn mówi (różnica pokoleń) – „nie czytaj tego” ale jeśli na moim urządzeniu pojawiają się komunikaty to powinnam się zastanowić o co chodzi bo mam „genetyczną” potrzebę zważania na komunikaty, tym bardziej, że już za chwilę pojawia się następny komunikat: „Trzeba uruchomić ponownie Twoje urządzenie w celu zainstalowania aktualizacji” – i anonimowy łaskawca z Microsoftu dodaje: „Wybierz czas ponownego uruchomienia”. Z trudem rezygnuję z aktualizacji bo chcę jak najszybciej napisać artykuł, który zaplanowałam dzisiaj na naszą stronę ale muszę przerzucić zdjęcia z aparatu fotograficznego. No i się zaczyna – aparat to też komputer – na ekranie tego małego komputera pojawia się od 10 do 12 małych ikonek, z których każda czegoś ode mnie chce. Znowu dźwięczy komenda „nie czytaj” ale już kiedyś nie przeczytałam i część zdjęć przepadło – no to czytam i coraz bardziej ciśnienie mi podskakuje. W końcu rezygnuję z „prostego sposobu” przerzucenia zdjęć i wyjmuję kartę z aparatu bo chcę włożyć do komputera ale okazuje się, że rozmiar „wejścia” nie jest kompatybilny z rozmiarem karty i trzeba to zrobić kablem. No!!!! – udało się. I wtedy przypominam sobie, że jeszcze mam dwa istotne zdjęcia w telefonie – ciśnienie rośnie do 200 – bez pomocy młodszego pokolenia nie dam rady bo znowu coś jest niekompatybilne. A to są tylko niuanse sytuacji a nie sama jej istota.\nW programie Galileo ostatnio ze zdumieniem zobaczyłam jak omawiano okulary elektronicznie uzupełnione o urządzenie, które jest interaktywne z deklarowanymi przez nas zainteresowaniami. Ubierzesz to i wszystko dostosowuje się (czy chcesz czy nie ale przecież sam chciałeś) do twoich zainteresowań i preferencji – odpowiednie reklamy, obrazy, sytuacje itd. – nie mogłam się nadziwić, że ktoś chce się samodzielnie ograniczyć w wyborze i pozwala się zbombardować informacjami rzekomo dobranymi do własnych upodobań. Przecież wyłącza sobie wszelkie wiadomości na inne tematy, coraz bardziej zamyka się na różnorodność świata. Jak człowiek wrzuci sobie informacje na temat sportu albo mody to w kręgu tych wiadomości zostanie – a gdzie rozwój a gdzie ciekawość świata? itd. Szczególnie dla młodych jest to niebezpieczne.\nCzytam, że są projektowane zmiany w Facebooku. Mark Zuckerberg zapowiada, że będzie to „trzęsienie ziemi” – nowa forma, „istotne informacje dla biznesów” i „informacje stanowiące zaczątek dyskusji.” A jeszcze do tego (o ile to dobrze pojęłam) będą stosowane wirtualne metody wzbogacające – znowu jakieś okulary i inne teleinformatyczne metody. Nie będę się wymądrzać bo już wiem, że i tak zostanę (i nie tylko ja) „wykluczona” z korzystania z nowego komunikatora nad czym nie ubolewam szczególnie ale boję się, że znowu część ludzi będzie uzależniała się od informatycznej techniki rezygnując ze społecznego myślenia.\nObserwuję dzieci wiezione przez matki w wózkach, które często jak zapłaczą to dostają na uspokojenie smartfona od mamy i natychmiast się uspokajają – to jest tylko odbiór obrazu a często migających barw, taki optyczny, cyfrowy smoczek. Młodzi ludzie w środkach komunikacji nie rozmawiają tylko przeglądają „coś” w smartfonie. A przecież kiedyś rozmawiało się. Nasza koleżanka prawniczka, która często korzysta z komunikacji miejskiej mówi, że teraz w tramwajach i autobusach jest cisza – nikt do nikogo się nie odzywa tylko grzebie coś w telefonie.\nTakich przykładów jest więcej i nie może to być bez konsekwencji dla relacji społecznych.


Odliczenie wydatków na cele rehabilitacyjne od dochodów za rok 2017 – Polski Związek Niewidomych\nOdliczenie wydatków na cele rehabilitacyjne od dochodów za rok 2017\nAktualizacja niniejszego materiału: 02.01.2018 r.\nNiektórym podatnikom przysługuje prawo odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne od dochodu. Należą do nich:\npodatnik będący osobą niepełnosprawną;\npodatnik, na którego utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne:\nzięciowie, synowe, (jeśli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekroczyły kwoty 10080 zł).\nOd dochodu przy sporządzaniu zeznania podatkowego można odliczyć na cele rehabilitacyjne wydatki na:\nutrzymanie przez osoby niewidome psa przewodnika również w kwocie 2280 zł w roku podatkowym,\nleki w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu, a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),\nodpłatny konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo- rehabilitacyjne:\nosoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 – również innymi środkami transportu,\nużywanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł,\nodpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem na turnusie rehabilitacyjnym, w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej, a także dzieci osób niepełnosprawnych.\nWymienione wyżej wydatki podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków: zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.\nW przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie;\nPodstawą do odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne, poniesionych przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne, jest posiadanie dowodu poniesienia tych wydatków (faktur, lub rachunków). W przypadku wydatków, o których mowa w pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:\nZawsze warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:\norzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, lub – decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo\nUstawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016r., poz. 2032, ze zm.), art. 26.\nOpublikowano: 28 września 2015, zmodyfikowano: 4 stycznia 2018


Siku super 4114 Straż Pożarna Magirus z pompą strażacką w skali 1:50 : Humbi.pl\nSiku super 4114 Straż Pożarna Magirus z pompą strażacką w skali 1:50\nStraż pożarna z pompą strażacką jest pełnowartościową miniaturą oryginalnego wozu strażackiego Magirus w skali 1:50.\nStraż pożarna z pompą strażacką jest pełnowartościową miniaturą oryginalnego wozu strażackiego Magirus w skali 1:50. Pojazd został wykonany z metalu i częściowo z plastiku.humbi_plPosiada ruchome koła umożliwiające mu poruszanie się po powierzchniach płaskich i inne ruchome elementy. Zabawka została stworzona z dbałością o detale. Z pewnością zachwyci wszystkich zarówno małych, jak i dużych miłośników motoryzacji, sprawiając im mnóstwo frajdy! Może również stać się cennym nabytkiem na ich półce kolekcjonerskiej.\nwymiary zabawki: 15 x 6 x 4 cm\nwymiary opakowania: 20,5 x 9 x 6 cmhumbi_pl


Kino letnie w placówce przedszkolnej w Łapach Białystok | ddb24.pl\nPortal DzienDobryBiałystok.pl 19/08/2019 18:12\nPrzedszkole Nr 1 w Łapach, ul. Polna 27 godz: 21:00\nPrzedostatni tydzień wakacji zapowiada się pod znakiem Kina Letniego w podbiałostockich Łapach. Seans to będzie nietypowy, ponieważ odbędzie się w budynku przedszkola.\nGrupa Nieformalna „My dla przedszkolaków” z Patronem Fundacją Larus w ramach projektu „Tu żyjemy – tu rośniemy!” zaprasza na wyjątkowe kino letnie do Przedszkola Nr 1 ul. Polna 27. Spotkanie odbędzie się dnia 20 sierpnia 2019 roku o godz. 21.00.\nBiletem wstępu jest praca plastyczna z co najmniej jedno zdaniowym opisem mówiącym, dlaczego miejsce, gdzie dzisiaj mieszkamy, jest dla nas ważne. Jedna praca na 1 rodzinę. Jeśli zapomnicie o bilecie, nie martwcie się! Będzie można go także zrobić przed seansem!\nCo będzie można oglądać? Wybierzcie razem z organizatorami.\nGłosować na wybrany film można było do minionej niedzieli, 18 sierpnia: w Przedszkolu Nr 1 w Łapach.\nProjekt „Tu żyjemy – tu rośniemy” dofinansowany jest ze środków Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich w ramach Podlaskiego Inkubatora Aktywności Społecznej.\nKino letnie w placówce przedszkolnej w Łapach komentarze opinie\nKultura Łapy - więcej informacji


Mieszkaniec Wisconsin aresztowany na lotnisku O'Hare. Chciał wesprzeć ISIS - Deon24\nJoshua Van Haften przyznał się przed sądem w Madison, ze chciał wesprzeć organizację terrorystyczną ISIS. Mieszkaniec Wiscosin został aresztowany na lotnisku O’Hare po tym jak rzekomo nie udało mu się przedostać do Syrii.\nWedług dokumentów sądowych Van Heften miał na celu podróż do Syrii przez Irak, aby wstąpić w szeregi organizcji terrorystycznej ISIS. Jednak osoba, która miała mu pomóc w transporcie przez granicę jedynie wzięła od niego pieniądze. Poirytowany mieszkaniec Wisconsin wrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie został aresztowany na lotnisku O’Hare.\nVan Heften miał już w przeszłości problemy z prawem. Jest zarejestrowanym przestępcą seksualnym, a w wieku 17 lat miał wymierzyć broń przeciwko mężczyźnie, który umawiał się z jego byłą dziewczyną.\nWyrok w jego sprawie ma zapaść w lutym. Grozi mu do 15 lat więzienia.\nFoto: Flickr.com/ First Assembly of God – Mattoon, IL


Sprawdź i przeczytaj Zarabianie w internecie − judowarsaw2017.pl\nNa stronie zdobędziesz informacje na temat tego jak zarobić, jaki wybrać sposób, tak aby zdobyć legalną wypłatę. Nie jest to zagmatwane i nieprawdopodobne jak jak może Ci się wydawać. Strategii na to, jak sprawić, że Twoje konto co miesiąc zasilą dodatkowe pieniądze, jest bardzo dużo. Dlatego właśnie, osoby, które posiadają szerokie doświadczenie w e-marketingu, postanowiły założyć forum, które będzie mogło pomóc innym osobom angażującym się w zarabianie przez Internet.\nDo zarabiania w sieci wystarczy posiadać tylko dostęp do internetu, komputer lub urządzenie mobilne. Zdobądź więcej pieniędzy na social media, blogach. Zacznij już teraz i zarejestruj się na forum, które od 5 lat pozostaje w ścisłej czołówce stron www o podobnej tematyce oraz promuje każdego rodzaju metody zarabiania w sieci internetowej. Poznaj tajemnice zarabiania różnymi metodami i sprawdź jakie jeszcze korzyści możesz zyskać dzięki witrynie make-cash.pl i zarabiaj przez Internet!


Damskie Spodenki do Biegania Smartwool PhD Run | Sklep górski e-Moko\nDamskie Spodenki do Biegania Smartwool PhD Run\nSmartwool PhD Run to doskonałe spodnie do uprawiania letnich sportów takich jak biegi, rolki oraz do chodzenia na co dzień. Posiadają wbudwane majtki z idealnym systemem wentylacji, oraz delikatnym ściągaczem.\nM 91,5-96,5 cm 71-76 cm 99-101,5 cm 73,5-76 cm 78,5-81,5 cm\nDamskie Spodenki do Biegania Smartwool PhD Run to doskonałe spodnie do uprawiania letnich sportów takich jak biegi, rolki oraz do chodzenia na co dzień. Posiadają wbudwane majtki z idealnym systemem wentylacji, oraz delikatnym ściągaczem.\nkieszeń na zamek z tyłu spodni\nmały logotyp Smartwool\nMateriał: Zewnętrzny: 100% Poliester, Wewnętrzny: 79% wełna merino, 18% nylon, 3% elastan\nSpódnica Smartwool PhD Run Skort


Nowa Wieś - Kaplica na cmentarzu parafialnym. Atrakcje turystyczne Nowej Wsi. Ciekawe miejsca Nowej Wsi\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: kościoły, klasztory, sanktuaria Kaplica na cmentarzu parafialnym\nPrzy wyjeździe z Nowej Wsi w kierunku Leszna, po lewej stronie, tuż pod lasem znajduje się cmentarz parafialny. Na uwagę zasługuje kaplica, która rzuca się w oczy przejeżdżającym koło cmentarza. Nie jest to typowa kaplica cmentarna. Odprawiane są w niej Msze święte niedzielne i świąteczne. Należy do parafii pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dąbczu. Posiada wieżę, którą wieńczy krzyż, oraz dość ciekawą dzwonnicę. Budynek jest murowany, natomiast podstawa, na której umieszczono dzwon, jest drewniana.\nNowa Wieś - Figura Serca JezusaOdległość: 1,1km\nNowy Świat - Ścieżka zdrowiaOdległość: 1,9km\nDąbcze - Kościół św. Katarzyny Aleksandryjski...Odległość: 1,95km\nDąbcze - Kapliczka Matki BożejOdległość: 2km\nNowy Świat - Kapliczka św. HubertaOdległość: 2,01km


Rada Społeczna przy Biskupie Płockim: ŚDM to wyjątkowa szansa odnowy oblicza świata (dokumentacja) | eKAI\nPłocka Rada Społeczna przy Biskupie Płockim: ŚDM to wyjątkowa szansa odnowy oblicza świata (dokumentacja)\nRada Społeczna przy Biskupie Płockim: ŚDM to wyjątkowa szansa odnowy oblicza świata (dokumentacja)\n16 maja 2016 | 22:18 | eg Ⓒ Ⓟ\nŚwiatowe Dni Młodzieży są wyjątkową szansą odnowy oblicza świata – napisali członkowie Rady Społecznej przy Biskupie Płockim w wydanym 16 maja oświadczeniu pt. „Religijny i społeczny wymiar Światowych Dni Młodzieży w Polsce”.Oświadczenie Rady Społecznej przy Biskupie Płockim „Religijny i społeczny wymiar Światowych Dni Młodzieży w Polsce”:\n1. W dniach 26-31 lipca odbędą się Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Kościół i Ojczyna czekają na to historyczne wydarzenie. Mobilizacja młodych katolików w Polsce z racji Światowych Dni Młodzieży jest zjawiskiem godnym zauważenia przez wychowawców, rodziców, dziennikarzy, polityków. Młodzi Polacy wychowani po transformacji ustrojowej, w ramach przygotowania do spotkania z papieżem Franciszkiem, podjęli się trudu przyjęcia około 2 mln młodych ludzi z całego świata. W polskich parafiach trwa intensywne szkolenie wolontariuszy, tysiące rodzin deklarują gotowość noclegu dla gości, chorzy ofiarują swoje cierpienia za młodzież. Zbierane są ofiary dla przyjeżdżających z biednych rejonów świata i podejmowane są liczne inicjatywy w ramach wolontariatu. Wraz z samorządami i dyrekcją placówek kulturalnych przygotowuje się program pobytu gości w poszczególnych diecezjach, związany z prezentacją największych skarbów naszej kultury i dziedzictwa.\n2. To, że ŚDM przypadają w 1050. rocznicę zakorzenienia Polski w cywilizacji chrześcijańskiej, jest opatrznościowym znakiem dla naszego Kościoła. Pozwala nie tylko zaprezentować chrześcijańską tradycję naszego narodu, ale zwiększa świadomość wyzwań stojących przed całym Kościołem, reprezentowanym na spotkaniu młodzieży z następcą św. Piotra. Papieska troska o biednych, jego wyobraźnia miłosierdzia, solidarność z cierpiącymi, są szczególnie bliskie młodym ludziom na całym świecie. Spotkanie w Krakowie ma zasięg światowy i powinno stać się znakiem sprzeciwu wobec wojen, prześladowania chrześcijan, wyzyskiwania biednych, niszczenia naturalnego środowiska człowieka. Jest wyjątkową w swoim rodzaju szansą odnowy oblicza świata, zaangażowania na rzecz pokoju, tolerancji, braterstwa.\n3. Światowe Dni Młodzieży pozwalają młodym ludziom z całego świata okazać odwagę w trwaniu po stronie prawdy, w sytuacji szerzącej się nienawiści i różnego rodzaju podziałów. Wymaga to nie tylko opowiedzenia się przeciw terrorowi, wojnom i prześladowaniom, ale także zaufania Bożej Opatrzności. Światowe Dni Młodzieży znajdują się w rękach Boga, które są najbezpieczniejszymi rękami na świecie. Wzmacniając w nas zaufanie, uczą współdziałania ze służbami porządkowymi czuwającymi nad bezpieczeństwem pielgrzymów. Uczestnicy Światowych Dni Młodzieży, stając się rycerzami Chrystusa, wiedzą, że wszystko zależy od Boga, ale robią wszystko co w ich mocy, jakby zależało od nich. Wraz modlitwą o bezpieczny przebieg Światowych Dni Młodzieży apelujemy do dziennikarzy, publicystów i mediów o wsparcie tego dzieła i wzmacnianie nadziei.\n4. Inspiracją tych działań jest Duch Święty działający w Kościele. ŚDM to także duchowa spuścizna świętego Jana Pawła II, który wspomaga współczesne pokolenie katolików w ich potrzebie radosnego świadectwa o wierze, sprzeciwu wobec konsumpcjonizmu, hedonizmu czy sekularyzacji. Wartością samą w sobie staje się wspólnota eucharystyczna Kościoła młodych z całego świata, przeżyta z następcą św. Piotra w Krakowie. Miasto to związane jest z kultem św. Siostry Faustyny i objawionego przez Nią miłosierdzia Bożego. Duchowe, sakramentalne i mistyczne spotkanie z Jezusem Miłosiernym staje się nie tylko opatrznościową realizacją myśli Siostry Faustyny i Jana Pawła II, ale wyznacza zadania dla Kościoła powszechnego na początku trzeciego tysiąclecia.\n5. W tym kontekście Płock nabiera szczególnego znaczenia jako miasto objawienia obrazu Jezusa Miłosiernego św. Siostrze Faustynie. Jako katolicy Diecezji Płockiej wykorzystajmy spotkanie młodych z całego świata, aby pokazać związek tego kultu z książęcym miastem piastowskich władców Polski, siedzibą jednej z najstarszych diecezji w Polsce. Szczególnie młodzieży, która przed spotkaniem z Papieżem w Krakowie, będzie gościła w naszej diecezji, trzeba udostępnić skarby Płocka i bogactwo mazowieckiej kultury. W Przesłaniu Synodu Młodych Kościoła Płockiego młodzi katolicy naszej diecezji przypomnieli słowa Biskupa Piotra, który nazwał ich „ polskiego Kościoła. Ambasadorami Kościoła, który jest młody, spotyka się na niedzielnej Eucharystii, chodzi do spowiedzi, ma swoje piękne zwyczaje i potrafi je szanować […]. Tak, bądźmy >ambasadorami> polskiego Kościoła, naszego Kościoła Płockiego, mazowieckiej , naszej tradycji i kultury, naszych rodzin i szkół” ( XLIII Synod Diecezji Płockiej, s. 348).\n6. Apelujemy do wszystkich katolików, aby w miarę swoich możliwości wsparli wysiłek młodych w ostatnich miesiącach przygotowania do Światowych Dni Młodzieży. Rodzice mogą to uczynić poprzez słowa zachęty i dodania odwagi swoim dzieciom, ale także poprzez otwarcie własnych domów dla gości z zagranicy. Wartością samą w sobie może być współdziałanie placówek oświatowych, instytucji samorządowych i placówek kulturalnych w zapewnieniu gościom atrakcyjnego programu ich pobytu w naszej diecezji. Młodzi zaangażowani w przygotowanie Światowych Dni Młodzieży zasługują na przykład społecznej mobilizacji, wzajemnego zrozumienia, solidarności i życzliwości.\n7. Zapał młodych ludzi, ich doświadczenia i umiejętności zdobyte w czasie przygotowania do Światowych Dni Młodzieży nie mogą stać się jednorazową akcją. Duszpasterze i wychowawcy, katecheci i rodzice powinni zatroszczyć się o to, aby dobre dzieła, zwłaszcza charytatywne, ale także wszelkie formy współdziałania, kontakty z młodymi z innych części świata były podtrzymywane i rozwijane. Wytworzony podczas wielkiej mobilizacji kapitał społeczny młodych ludzi ma szansę stać się jednym z pozytywnych zbiorowych przeżyć młodego pokolenia współczesnych Polaków. I będą się spełniać słowa modlitwy: „Niech iskra miłosiernej miłości, którą Duch zapala w sercach młodych, staje się ogniem przemieniającym ludzkie serca i odnawiającym oblicze ziemi”.\nPłock, dnia 16 maja 2016 r.\nW imieniu Rady Społecznej przy Biskupie Płockim:


Sławomir Neumann: doniesienie do prokuratury ws. kontraktu dla jednej z klinik - WP Wiadomości\nSławomir Neumann: doniesienie do prokuratury ws. kontraktu dla jednej z klinik\nW przyszłym tygodniu do sądu trafi pozew przeciwko tygodnikowi "Wprost" za zarzuty rzekomego lobbingu na rzecz jednej z klinik, ale będzie też doniesienie do prokuratury w związku z jednym z wątków tej sprawy - zapowiedział wiceminister zdrowia Sławomir Neumann.\nWiceminister zdrowia Sławomir NeumannŹródło: PAP, Fot: Tomasz Gzell\nNeumann powiedział, że otrzymał dokumenty, które są podstawą do zawiadomienia organów ścigania. Chodzi o możliwość sfałszowania dokumentów złożonych w sprawie rokowań z NFZ przez szpital w Grójcu.\n- Insynuacje i zarzuty "Wprost" znajdą finał w sądzie - podkreślił Neumann, dodając, że wyjaśnienia wymaga też "druga część" sprawy związanej z kontraktem dla Sensor Cliniq, której "Wprost" już nie opisał.\nWedług Neumanna trzeba zbadać, czy nie doszło do celowego zamknięcie jednej kliniki okulistycznej (Sensor Cliniq) po to, by dać kontrakt innemu podmiotowi.\n- Mamy obrazek taki, że zwalczamy prywatną klinikę i dajemy kontrakt teoretycznie publicznemu szpitalowi w Grójcu, który tak naprawdę ma prywatną klinikę (okulistyczną) - mówił Neumann.\nWedług niego "nie bez znaczenia dla tej sprawy są powiązania personalne dyrekcji szpitala w Grójcu z szefami mazowieckiego oddziału NFZ" oraz to, że ordynator oddziału okulistycznego w Grójcu jest właścicielem konkurencyjnej dla Sensor Cliniq placówki w Warszawie.\nWiceminister powtórzył, że nigdy nie prowadził żadnego lobbingu na rzecz prywatnej kliniki, a jedynie wnosił do NFZ o wyjaśnienia w sprawie. Podkreślił, że jest to normalna procedura - w ramach ustawowych uprawnień do sprawowania nadzoru ministra zdrowia nad NFZ - takich pism o wyjaśnienia w sprawach różnych podmiotów medycznych do Funduszu skierowano ponad 80.


Zaproszony przez polski PEN Club Mann odwiedził Warszawę w 1927 roku. Pisarz wydawany już wcześniej w Polsce miał w trakcie kilkudniowej wizyty szczególnie głośną recepcję. Wizyta była na bieżąco opisywana przez Wiadomości Literackie, które zamieściły wywiad z nim, a także uzupełniony przekład przedmowy do Tajnego agenta Josepha Conrada. Po dwóch latach kupił posiadłość w Nidzie na Litwie, gdzie spędzał wakacje. Jednym z pierwszych pisarzy polskich, którzy zafascynowali się twórczością Manna był Bruno Schulz. Prawdopodobnie zainspirowany wizytą napisał opowiadanie znane dziś wyłącznie w języku niemieckim – Die Heimkehr (Ojczyzna – nie jest pewne, czy opowiadanie niemieckie jest oryginałem, czy tłumaczeniem), które wysłał do Manna, jednakże nigdy nie otrzymał odpowiedzi. Fascynację Mannem Schulz utrzymał do końca życia, co wyraża się w jego listach do Stanisława Ignacego Witkiewicza (1935) i do Anny Płockier (1941). W tym czasie powstało także kilka wierszy o Mannie – między innymi O rzeczach Tomasza Manna Jana Lechonia, Exegi monumentum Antoniego Słonimskiego i Na powrót Tomasza Manna do Europy Witolda Wirpszy. Do najwcześniejszych i najbardziej znaczących pism krytycznych o Mannie należą teksty Stanisława Brzozowskiego, Zygmunta Łempickiego, Zofii Nałkowskiej, Jana Lechonia, Egona Naganowskiego, Marii Dąbrowskiej i Witolda Gombrowicza. Wielki wpływ Manna znajduje się między innymi w dziełach Czesława Miłosza, który przyznawał, że Czarodziejska góra tak zmieniła jego myślenie, że bez niej nie mógłby napisać Doliny Issy (voir: wywiad dla Radio France 2003). Inspiracja Czarodziejską górą jest widoczna również w Szpitalu przemienienia Stanisława Lema. Współcześnie żyjący polscy pisarze zainspirowani i zajęci od lat badaniem twórczości Manna to między innymi Adam Zagajewski i Paweł Huelle.\nBNR: RUNLRAUTH7746930, RUNLRAUTH7719257\nTę stronę ostatnio edytowano 4 sty 2019, 01:17.


To było ważne wydarzenie i wielkie przeżycie dla wszystkich Sióstr naszej Poznańskiej Prowincji.\nW piątek 9 kwietnia 2021 r. odbyła się ekshumacja i kanoniczne rozpoznanie szczątków Służebnicy Bożej Siostry M. Włodzimiry Wojtczak. W tym celu Ksiądz Arcybiskup Stanisław Gądecki Metropolita Poznański powołał komisję w następującym składzie: ks. dr Rafał Pajszczyk – delegat, ks. dr Marcin Czujek – promotor sprawiedliwości oraz siostra M. Karola Piotrowiak – notariusz. Powołano także dwóch biegłych lekarzy w celu rozpoznania doczesnych szczątków: dr hab. Szczepana Coftę i dr Błażeja Szuflaka. Nad całością tego wydarzenia czuwała s. M. Anna Jakubowska, postulatorka procesu.\nEkshumacja została przeprowadzona na cmentarzu w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie dotąd spoczywały doczesne szczątki s. Włodzimiry. Zostały one umieszczone w białej trumience i przewiezione do Domu Prowincjalnego w Poznaniu. Tutaj Siostry z radością i wielkim wzruszeniem przywitały swoją Współsiostrę.\nPo dokonaniu wszystkich czynności związanych z rozpoznaniem i zabezpieczeniem doczesne szczątki Służebnicy Bożej umieszczono najpierw w drewnianej trumience, którą zamknięto i zabezpieczono pieczęcią lakową Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego. Następnie włożono trumienkę do ozdobnego sarkofagu i również po zamknięciu zapieczętowano.\nSarkofag przeniesiono do kaplicy Domu Prowincjalnego, gdzie pozostanie on do momentu przeniesienia do kościoła pw. Bożego Ciała w Poznaniu. Odprawiona została uroczysta Eucharystia, w czasie której Siostry prosiły o rychłą beatyfikację s. Włodzimiry i dziękowały za Jej powołanie, które jest dla nas tak pięknym przykładem życia zakonnego, całkowicie ofiarowanego Bogu.\nProces beatyfikacyjny Służebnicy Bożej Siostry M. Włodzimiry Wojtczak rozpoczął się w maju 2017 r.\nSiostra M. Włodzimira pochodziła z Ostrowa Wielkopolskiego. W 1930 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety w Poznaniu. W czasie wojny powróciła do rodzinnego miasta, tu okazało się, że choruje na gruźlicę. Zmarła 20 lutego 1943 r. w dniu swoich 34 urodzin. Pochowana została na cmentarzu parafialnym przy ul. Limanowskiego w Ostrowie Wlkp. Swoim krótkim życiem dała nam przykład głębokiej wiary, wytrwałej modlitwy i dziecięcej ufności pokładanej w Bogu.


Odprawa: Podsłuchana rozmowa | Thief Wiki | FANDOM powered by Wikia\nOdprawa: Podsłuchana rozmowa\nCzłowiek, który uczy się tylko tego, co inni już wiedzą, podobny jest w ignorancji do osoby, która nie uczy się w ogóle. Skarby wiedzy są niezwykle rzadkie i nadzwyczaj pilnie strzeżone.\n- Kronika Pierwszego Wieku\nWróciłem do domu, zapewniając sobie bezpieczeństwo, i wciąż myślałem o liście.\nWiem, że Strażnicy starają się mnie wykorzystać do własnych celów, ale przecież nigdy nie naginają prawdy... co najwyżej ukrywają ją w cieniu. Nie narzekam z resztą na nadmiar śladów, za którymi mógłbym podążać.\nGłos Strażnika: "Jeśli szukasz poufnych informacji o Szeryfie, udaj się jutro wieczorem do seminarium Mechanistów w Porcie Wschodnim. Zakradłszy się niepostrzeżenie, podsłuchaj ile tylko zdołasz, z pewnego spotkania, które wyznaczono na określoną godzinę."\nNo proszę, jednak w seminarium można się dowiedzieć czegoś pożytecznego. Znajdę tam dwie otwarte wieże i kilka tylnych wejść.\nIstnieje jeszcze droga wiodąca przez katakumby pod kościołem, ale wolałbym nie wałęsać się w miejscu, gdzie spoczywają zmarli.\nSpotkanie odbędzie się najprawdopodobniej w jakiejś sali konferencyjnej. Nie wiem, czy zdołam dostać się do środka, ale muszę podejść wystarczająco blisko, żeby nasłuchiwać przy drzwiach.\nPowinienem szybko się z tym uporać, a potem znaleźć nową kryjówkę, zanim psy zwęszą mój trop. Ale z całej sytuacji wynika jedna pozytywna rzecz... teraz może być tylko lepiej. Kto mógł wynająć osobę pokroju Szeryfa, żeby mnie zabić?


Kierunki | Gdzie na wakacje?\nCategory Archives: Kierunki\nTurecki kurort Marmaris to przepiękna marina znajdująca się na południowym wybrzeżu Morza Egejskiego. Współczesna nazwa miasta sięga swą etnologią czasów sułtana Sulejmana Wspaniałego, który, według badań historyków, na widok zamku znajdującego się w mieście Marmaris zawołał "Mimarı as!", co oznacza: "Powiesić projektanta!". Marmaris to stare miasto portowe, z wciąż tlącą się kilkusetletnią historią. Miasto zostało…\nSłoneczna Macedonia to idealne miejsce na wakacje, jeśli cenimy sobie widoki malowniczych pas górskich, ciekawych zabytków i pięknych jezior. Jest to świetne miejsce również dla miłośników aktywnego wypoczynku. Jakiej pogody możemy spodziewać się, będąc na wakacjach w Macedonii i co warto tam zobaczyć? Niezapomniane wczasy w Macedonii Macedonia położona jest w centrum Półwyspu Bałkańskiego i…\nFuerteventura Fuerteventura jest bardzo chętnie odwiedzaną wyspą należącą do Hiszpanii, która znajduje się zaledwie sto kilometrów od gorącej Afryki. Turyści mogą liczyć tutaj na wiele atrakcji, w tym kilometrowe plaże, wielokolorowe wzniesienia i zapierające dech w piersiach krajobrazy. Wyspa ta nazywana jest przez mieszkańców Wyspą Światła, można tu podziwiać malownicze wschody i zachody słońca. Fuerteventura…\nAlbania Albania to malowniczy kraj, które nie tylko wzbudza zachwyt, ale również tworzy pewną atmosferę tajemniczości. Państwo położone jest w południowo-wschodniej Europie. Bałkański region to bogactwo orientalnej kultury dotyczącej zarówno regionalnych potraw, jak również tamtejszej kultury i tradycji. Każdy z wczasowiczów znajdzie albański aspekt, który odpowiada jego indywidualnym preferencjom. Niezwykle interesujący jest fakt, iż Albania…\nTeneryfa Teneryfa jest z pewnością najpopularniejszą wyspą archipelagu Kanarów, bardzo popularnego wśród europejskich turystów. Odwiedzając to miejsce, warto przygotować się na mnóstwo wrażeń, bowiem piękne plaże, wspaniałe krajobrazy i słoneczna pogoda nie są jedynymi atrakcjami Teneryfy. Ta malownicza wyspa znajduje się w centralnej części archipelagu Kanarów, usytuowanego niedaleko północno-zachodniego wybrzeża Afryki, na Oceanie Atlantyckim. Teneryfa…\nKreta Przez cały rok czekamy z utęsknieniem na urlop, dlatego gdy nadejdzie, chcemy spędzić go jak najlepiej. Dlatego kierunkiem naszych podróży są przeważnie egzotyczne ośrodki turystyczne, w których możemy wylegiwać się na plaży oraz zwiedzać ciekawe zabytki. Jednym z takich miejsc jest bez wątpienia grecka wyspa Kreta, która oferuje podróżnym wiele ciekawych atrakcji. Zwiedzając Kretę,…


obornik – Elficki Zakątek\n6 grudnia 2015 elfickizakatek5 Komentarzy\nCo nieco o ściółkowaniu i kompostowaniu.\n23 Maj 2015 elfickizakatek4 Komentarze\nSobotni wieczór to idealny czas, by zwolnić i na spokojnie opisać o tym, co dzieje się w ogrodzie w maju. A dzieje się sporo, do tego stopnia, że trudno znaleźć czas, by to opisać. Ostatnio zamiast słów było dużo zdjęć z części kwiatowej, teraz wypadałoby napisać co nieco o warzywniku, który może i nie jest tak urokliwy, ale z pewnością ważny. Jest jednak jeszcze jeden temat, który mnie absorbuje – poprawa jakości gleby w ogrodzie naturalnymi sposobami.\nOgródborowina, kompost, mulczowanie, obornik, słoma, trawa, zrębki