Homilia w 65. rocznicę Wybuchu Powstania Warszawskiego | eKAI\nDokumenty Homilia w 65. rocznicę Wybuchu Powstania Warszawskiego\nHomilia w 65. rocznicę Wybuchu Powstania Warszawskiego\nAutor: Kard. Kazimierz Nycz\nDrodzy i czcigodni uczestnicy uroczystości rozpoczynającej obchody 65. rocznicy Powstania Warszawskiego, pozdrowieni i przywitani przez Księdza Biskupa Polowego, przedstawiciele Kościoła, najwyższych władz państwowych, samorządowych, mieszkańcy stolicy, a nade wszystko wy, obecni tu uczestnicy Powstania Warszawskiego,\nsprawujemy Eucharystię w wigilię rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Czytania, które usłyszeliśmy przed chwilą, doskonale pozwalają nam zrozumieć i przeżyć ten moment.\nPierwsze czytanie z Księgi Kapłańskiej mówi nam o najważniejszych świętach roku przeżywanych przez Naród Wybrany. Wszystkie te święta były wspominaniem: szczególnym wspominaniem była Pascha – wspomnienie wyjścia z Egiptu, wyzwolenia z niewoli faraona, przejścia przez Morze Czerwone i nadania Prawa na Górze Synaju. To wszystko były wydarzenia, które ukształtowały Izraela jako naród – wydarzenia zasadnicze w jego dziejach. Wspominając je, Izrael odnajdywał swoją tożsamość.\nWażna też była forma owego „wspominania” – liturgia. Liturgia bowiem nie jest tylko prostym „wspomnieniem”; jest uobecnieniem. Stąd liturgia nie czyni nas historykami, ale uczestnikami dawnych wydarzeń. Uświadamia nam, że one nas dotyczą, że są istotnym fragmentem naszej historii życiowej. Tak jest i dzisiaj. Wspomnienie, debata nad Powstaniem Warszawskim objawia, ale też kształtuje nasz system wartości, nasze postawy, rozumienie dobra i zła, poczucie praw i obowiązków, zarówno w sferze osobistej jak i sferze społecznej!\nStosunek do Powstania, do tamtych ponad 200 000 ludzi (przeważnie młodych), którzy oddali życie, wypowiadane przez nas sądy, zarówno ich treść jak i forma, osądzają tak naprawdę nas samych – przede wszystkim pokazują, czy jesteśmy „uczestnikami” czy też wyłącznie „widzami” i „krytykami”. Czy jesteśmy otwarci na kształtowanie naszego systemu wartości, czy też tamte wydarzenia wykorzystujemy tylko do naszych dzisiejszych korzyści i interesów. Autor Księgi Kapłańskiej opisuje także pietyzm i powagę, jaka towarzyszyć powinna w przeżywaniu świąt. Do tej lekcji trzeba nam ciągle wracać, nam, mającym problemy z uszanowaniem świąt i rocznic, państwowych i kościelnych.\nW Ewangelii św. Mateusza mówi nam się o Chrystusie jako proroku – niestety nie przyjętym przez „swoich”. Przyszedł do swoich, a swoi go nie przyjęli. Kto to jest „prorok”?\nProrok to nie jest „specjalista od przyszłości”, przepowiadacz tego, co się stanie, pisarz horoskopów. Owszem, prorok czasami mówi o tym, co się stanie, ale przede wszystkim dlatego, że rozumie chwilę obecną. To jest właśnie główna cecha każdego proroka: zrozumienie czasu obecnego! Uchwycenie głębszego sensu tego, co dzieje się tu i teraz.\nChrystus jest Prorokiem w sensie właściwym: objaśnia rzeczywistość, jej sens, każdemu pokoleniu ludzkości – objaśnia także tu i teraz.\nCzynił to także wobec uczestników Powstania, w Nim odnajdywali sens swojego zaangażowania, ofiary, strat, chwał, ale i klęski. Świadectw na to jest nieprzebrana liczba, i to świadectw różnego rodzaju – poezja, publicystyka, rozkazy, kazania, a także dziesiątki, setki tekstów narracyjnych.\nChrystus okazywał się im Prorokiem przede wszystkim przez obecność. Kapelani w oddziałach ciągle sprawujący sakramenty: Eucharystię, sakrament pokuty, namaszczenia, a nawet błogosławiący nowe małżeństwa, prowadzący modlitwy – to była obecność Chrystusa. Ta obecność Chrystusa Proroka dodawała powstańcom sił do walki o Warszawę, do walki o wolną Polskę. Ta obecność Chrystusa nadawała sens walce o te wartości, wbrew tym którzy mówili, że ta walka nie ma sensu.\nSpróbujmy więc przez chwilę pochylić się nad świadectwami żołnierzy powstania, kapelanów, mówiącymi jak ważna była dla nich obecność Chrystusa Proroka, którego oni przyjmowali inaczej niż rodacy Chrystusa w Nazarecie: „Polecam wprowadzenie w oddziałach jednolitych modlitw porannych i wieczornych w następującej formie. Rano po pobudce: Ojcze nasz, Zdrowaś Mario, Wierzę i pieśń «Kiedy ranne…». Wieczorem przy apelu: Anioł Pański z trzykrotnym «Wieczny odpoczynek» za poległych i pieśń «Wszystkie nasze dzienne sprawy».\nWszędzie, gdzie to możliwe dzięki przywilejom udzielonym przez Stolicę Świętą kapelani udostępnią wysłuchanie Mszy św. w niedzielę” – pisał gen. Antoni Chruściel ps. „Monter”\nKs. Stanisław Tworkowski tak opisuje Eucharystię powstańczą: „Schylając się przed ołtarzem, odmawialiśmy Confiteor… Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina… Tak! Nie ma wśród nas niewinnych. Wszyscy jesteśmy obciążeni grzechem… Gloria in excelsis Deo! Huk rozerwanego pocisku, jakby protest złego ducha przeciwko chwale Bożej wstrząsnął całym gmachem. Nieubłagany, odwieczny wróg rodzaju ludzkiego wie, że chwała Boża jest celem istnienia wszelkiego bytu, a zwłaszcza człowieka. „Credo (…)”. Wierzę i oczekuję wskrzeszenia umarłych… Umarli! Odeszli od nas pełni młodości i życia. Śmierć jest wszędzie. Czy nas oszczędzi? Wznosząc ku górze Hostię i Kielich Krwi Pańskiej oddawałem Chrystusowi samego siebie, asystujących kolegów kapłanów, klęczących żołnierzy i wszystkich obecnych, chorych i rannych, oddawałem Chrystusowi całą Polskę. Oddawałem Mu nasz ból, gorycz zawodu, nasze poświęcenie, krwawy trud i nieznaną całkiem przyszłość (…). Zakończyłem Mszę znakiem krzyża. Stałem zwrócony do oddziałów i mówiłem o Matce Boskiej, która jest z nami na wszystkich pobojowiskach. Zna ludzką dolę, stała bowiem pod krzyżem Syna i dzieliła z Nim wszystek ból świata. Powołana przez Boga na Matkę Zbawiciela ludzkości, uczestniczy w cierpieniu każdego człowieka. Mówiąc to spoglądam na stojącą w pobliżu ołtarza starszą, siwą kobietę. Mieszkała na Mokotowie. Jej syn był w akcji. Dowiedziała się, że został ranny. Przyszła do nas kanałami. Znaliśmy tę drogę – tylko miłość mogła ją przebyć. Odnalazła syna, miał przestrzelone nogi… Niestety, chęć walki była silniejsza od rozsądku. Uciekł z obandażowanymi nogami… Przyniesiono go tym razem z przestrzelonymi płucami. Wkrótce zmarł. Biedna matka, stoi na Golgocie i słucha opowieści o Matce Bolesnej. Jedna drugą pociesza… Żołnierze poszli do akcji. Ofiara trwała dalej”.\nI wreszcie ks. mjr Józef Warszawski, kapelan z Towarzystwa Jezusowego pisze tak:\n„16 października «Radosław» (ppłk Jan Mazurkiewicz) pyta go: A msza niedzielna – będzie jutro? … Księże kapelanie! Potrzebny znowu jakiś zastrzyk – mówił pułkownik. Ustają mi chłopaki. Trzeba coś tam dać do wnętrza. Człowiek nie jest tylko cielskiem. Nie poradzimy inaczej. Wie, że nie może odmówić: wysypywali się z tych niby-kaplic jakby odmienieni i inni ludzie. Nie, żeby w nich zagubiła się świadomość o czekającej ich niechybnie katastrofie, lecz jakby już zrodził się w nich nowy, wewnętrzny świat, w którym gehenna ginącej Warszawy przeistaczała się w glorię powstańczej Golgoty. Czasami – czułem to jak najwyraźniej – wychodzili po odśpiewanym końcowym „Boże, coś Polskę” promieniści, pełni jak gdyby wiedzy o tajemnicy wielkopiątkowej przegranej, za której fiaskiem i pośmiewiskiem dostrzegli blask, graniczący z nieśmiertelnością!”.\nTrudno te teksty komentować – może jednak to warto powiedzieć: jak ważna społecznie wtedy była ściśle religijna misja Kościoła w tak trudnym czasie jakim było Powstanie Warszawskie. Kościół jest „potrzebny” człowiekowi nie tylko w tym, co świat łatwo uznaje, co jest „użyteczne” wprost: w działalności edukacyjnej czy charytatywnej. Kościół jest potrzebny człowiekowi w tym, co jest sednem jego posłannictwa: głosząc Słowo, sprawując Liturgię, ukazując sens i perspektywę, duchowy wymiar i wieczność oraz miłość. Bez perspektywy życia wiecznego postęp ludzki na tym świecie pozbawiony jest oddechu – przypomina nam papież Benedykt XVI w swojej najnowszej encyklice „Miłość w Prawdzie”.\nPowstańcy potrzebowali Chrystusa, Proroka. Potrafili go przyjąć i w Nim znaleźć zrozumienie tamtych trudnych przeszło dwóch miesięcy. W tej misji prorockiej uczestniczą przecież także ludzie. Trzeba więc powiedzieć, że „Prorokami” dla tamtego czasu, objaśniającymi rzeczywistość, oraz dla nas stają się także sami powstańcy. Powstanie jest wydarzeniem „prorockim” – niesie w sobie przesłanie, cały zestaw pytań ważnych, nie tylko 65 lat temu ważnych. Niektóre z nich sformułował na gorąco biskup polowy zaraz po klęsce Powstania. W liście pasterskim pisał bp Józef Gawlina:\n„Płomienie ginącej Warszawy oświetliły jaskrawo współczesną cywilizację… Duszna jest bowiem obecna atmosfera moralna. Sprawa nasza urosła już bowiem do problemu sumienia (…). Za św. Atanazym powtarzamy: «Ten, kto mógł uchronić człowieka od krzywdy, a nie uchronił go, jest tak samo winnym, jak krzywdziciel». W walce o odrodzenie świata Naród nasz okazał nie tylko intelekt, ale i zdecydowaną wolę. Intelekt sam bowiem może, co prawda, doskonale dostrzegać zbliżające się niebezpieczeństwa, ale bez decyzji woli jest on obojętny i gotów nawet zatrzymać tylko wzorce moralne, ustrojowe, nie wypełniwszy ich treścią (…). Ostatecznie bowiem kanony rządzenia są kanonami moralnymi. Nie samo istnienie «mózgu świata» wyprowadzi narody z otchłani. Problem ten jest w samym założeniu, problemem woli, problemem moralności i ducha.”\nCytując św. Atanazego o winie tych, którzy mogli uchronić człowieka od krzywdy, a nie uchronili i ponoszą taką samą winę jak krzywdziciel, miał na myśli tych po prawej stronie Wisły, którzy mogli uchronić Warszawę, a nie uchronili. Kiedy dziś próbuje się na nowo stawiać pytania o sens ofiary powstańców, o to czy warto było, czy nie, trzeba pamiętać, że podejmując decyzję o Powstaniu mieli prawo zakładać, że druga strona pomoże, a nie będzie biernie patrzeć jak Warszawa krwawi i umiera w walce z przeważającymi siłami okupanta. Czym mierzyć ludzkie czyny? Czy tylko miarą intelektu, czy też miarą rozumu, serca i woli ludzi gotowych z pełnym zaangażowaniem służyć Ojczyźnie. Musi być miejsce na sumienie, na odpowiedzialną wolność, zdecydowaną wolę, a nie tylko teorie czy taktykę. Służba Ojczyźnie potrzebuje moralności, potrzebuje ofiary, potrzebuje prawdy wcielonej, potrzebuje Ducha jedności. „Choćby Ci amarantem sztandarów, bielą orłów i Matką Boską w oczy świecili – jeśli będą dzielić Naród – skłamią” („Walka” nr 39; 19 IX 1944) – te słowa pisał 19 września 1944 roku powstaniec na łamach pisma powstańczego „Walka”.\nJest to wezwanie do jedności wokół tego, co podstawowe dla dobra Ojczyzny. Ale też prosta zasada „rozeznawania duchów” w życiu społecznym, politycznym – także dzisiaj!\npozwólcie, że na zakończenie raz jeszcze wrócę do pierwszego czytania z Księgi Kapłańskiej. Jest tam nie tylko ogólne pouczenie o świętach i ich obchodzeniu, o jubileuszach w życiu Narodu Wybranego, ale także szczegółowe wskazania, co do ich godnego przeżywania. Pierwszego dnia będzie dla was zwołanie święte, słyszeliśmy przed chwilą, święte zgromadzenie. Nie sakralizując naszych narodowych rocznic, patriotycznych uroczystości, jako Polacy musimy pamiętać, szanować i przeżywać w duchu powagi takie rocznice, jak: odzyskanie niepodległości, rocznica Bitwy Warszawskiej, dzień Trzeciego Maja, czy dzisiejszą rocznicę Powstania Warszawskiego. Trudno sobie wyobrazić, by w takie dni oraz w inne ważne święta załatwiać nie budujące jedności bieżące spory, czy organizować niestosowne do charakteru tych dni imprezy. Potrzeba nam refleksji, zadumy, ciszy, modlitwy. Dobrze, że do takiego spokojnego i mądrego przeżywania 65. rocznicy Powstania Warszawskiego zachęcamy się i zobowiązujemy się wszyscy, we wszystkie dni rocznicowych obchodów.\nModlimy się za tych, którzy oddali życie w Powstaniu Warszawskim, za tych którzy stracili rodziny. Modlimy się za powstańców żyjących i tutaj obecnych. Modlimy się za nasze miasto, modlimy się za Polskę, abyśmy wszyscy bez wyjątku, którzy jej służymy, służyli jej w duchu jedności, miłości i Prawdy.


Jukki Poduszka do karmienia rogal - In Garden Mint - sklep Bee.pl\n> Mama i dziecko > Otulacze, śpiworki, nosidła > Poduszki do karmienia > Poduszka do karmienia rogal - In Garden Mint\nJukki Poduszka do karmienia rogal - In Garden Mint\nPoduszka do karmienia rogal: wymiary: 60 x 40 x 15 cm (+/- 3 cm), waga ok. 0,5 kg, wysokość 15 cm, kolor/wzór: zwierzęta w lesie + turkus w kropeczki, 100% bawełna. Niesamowicie miękka poducha, która może być wykorzystywana w miarę rozwoju psychomotorycznego dziecka, towarzysząc mu na różnych...\nPoduszka do karmienia rogal:\nwymiary: 60 x 40 x 15 cm (+/- 3 cm),\nwaga ok. 0,5 kg,\nkolor/wzór: zwierzęta w lesie + turkus w kropeczki,\nNiesamowicie miękka poducha, która może być wykorzystywana w miarę rozwoju psychomotorycznego dziecka, towarzysząc mu na różnych etapach wzrostu. Stabilne i bezpieczne wsparcie dla dziecka przystawionego do piersi. Dla mamy zmniejsza napięcie mięśni szyi, ramion i rąk, odciąża plecy i pozwala na wyprostowaną, wygodna pozycja bez wysiłku. Zarówno podczas karmienia, jak i podczas wzajemnych czułości i zabaw dając maluszkowi poczucie bliskości i bezpieczeństwa.\nułatwia właściwe ułożenie dziecka – zarówno mamie, jak i tacie, umożliwiając także ojcu uczestniczenie w karmieniu dziecka,\nrogal pomaga podczas karmienia oraz w czasie utulania maluszka, zapewnia wygodną pozycję podczas karmienia zarówno piersią, jak i butelką, pozwala na rozluźnienie mięśni ramion, karku, pleców. Stanowi także wygodne podparcie dla rąk w czasie karmienia, stabilizuje pozycję dziecka i nie przesuwa się w czasie karmienia mocno obejmując talię mamy,\nidealne „gniazdko” do bezpiecznego leżenia dziecka,\nidealne wymiary (ok. 60x40x15cm) – pozwalają na wygodne korzystanie z produktu,\ndostosowany do budowy ciała niemowląt – maluszek leży pewnie i bezpiecznie,\nprzyjemny w dotyku materiał bawełniany – 100% bawełny z certyfikatem OEKO-TEX 100 klasa I,\nwypełnienie rogala stanowi elastyczny silikon – rogal jest miękki, ale nie zapada się, specjalne atestowane wypełnienie gwarantuje optymalną sprężystość i miękkość poduszki,\nPoduszkę do karmienia Rogal Jukki szyjemy w 100% ręcznie. Dzięki temu macie pewność, że ich wykonanie jest na najwyższym poziomie, z dbałością o każdy detal i najwyższą starannością. Poduszki nie zawierają twardych elementów, są mięciutkie, a zarazem sprężyste i całkowicie bezpieczne dla niemowląt.\nwymiary: 60 x 40 x 15 cm (+/-2 cm),\nskład: 100% bawełna najwyższej jakości posiadająca Certyfikat OEKO-TEX 100 klasa I. Nadruk na bawełnie nie zmienia kolorów nawet po wielokrotnym praniu,\nDo wykonania poduszki użyliśmy najwyższej jakości bawełny. Używane przez na tkaniny są bezpieczne dla dzieci, posiadają certyfikat: STANDARD 100, by OEKO-TEX®.\nAntyalergiczna kulka silikonowa użyta przez nas do wypełnienia poduszki posiada certyfikat: STANDARD 100, by OEKO-TEX®.\nSzczegóły - Jukki Poduszka do karmienia rogal - In Garden Mint\nWymiary: 40 x 60 x 15 cm\nPowiązane tematy: Strefa mamy, Wyprawka dla matki i dziecka, Karmienie piersią, butelki i kaszki, Pokoik dziecka


Test Xiaomi Mi 8 Lite. Odchudzony flagowiec zaskakuje możliwościami (Strona 5) - TELEPOLIS.PL\nPod względem multimediów Xiaomi Mi 8 Lite czerpie garściami z flagowego modelu Mi 8. Co do zasady takie sformułowanie stanowi dla testowanego urządzenia komplement, aczkolwiek oznacza też, że w testowanym smartfonie, podobnie jak w Mi 8, nie znajdziemy złącza Jack 3,5 mm. Na szczęście w zestawie znajdziemy przejściówkę, dzięki czemu osoby korzystające z przewodowych słuchawek nie powinny czuć się zawiedzione.\nTestowane urządzenie prezentuje się bardzo dobrze pod względem jakości dźwięku. Dotyczy to zarówno wbudowanego głośnika, jak również słuchawek. W przypadku podłączenia przewodowego przy użyciu przejściówki, z poziomu ustawień możliwe jest dostosowanie dźwięku przy pomocy equalizera i opcji ulepszania dźwięku. Niestety, podobnie jak w Mi 8, korzystając ze słuchawek bezprzewodowych nie mamy możliwości skorzystania z wspomnianych opcji.\nDo obsługi multimediów służą dwie aplikacje. Pierwsza z nich jest odpowiedzialna za odtwarzanie plików dźwiękowych, nie posiada wielu opcji, jednak spełnia swoją rolę. Druga aplikacja, Mi Wideo, odpowiada za odtwarzanie filmów. Aplikacja dobrze radzi sobie z klipami w każdej rozdzielczości, obsługuje napisy, oraz umożliwia szybkie udostępnianie wideo na urządzeniach wspierających standard Miracast.\nXiaomi Mi 8 Lite na papierze prezentuje się atrakcyjnie pod względem możliwości fotograficznych. Główny aparat składa się z dwóch obiektywów: podstawowy o rozdzielczości 12 Mpix oraz dodatkowy o rozdzielczości 5 Mpix, pozwalający uzyskać efekt rozmycia tła. Dostępne są również takie usprawnienia jak technologia Dual Pixel odpowiedzialna za ostrość oraz sztuczna inteligencja, której zadaniem jest rozpoznawanie fotografowanych obiektów i dostosowywanie parametrów fotografii. Przedni aparat to matryca o rozdzielczości aż 24 Mpix.\nDo obsługi aparatu służy dedykowana aplikacja fotograficzna Xiaomi. Podstawowe opcje dostępne są w górnej części ekranu, zaś wybór dostępnych trybów w dolnej, przy czym możliwa jest również obsługa przy pomocy gestów. Do dyspozycji użytkownika są tryby: portretowy, umożliwiający osiągnięcie efektu bokeh, kwadratowy, panoramiczny oraz ręczny, w którym możliwe jest manualne dostosowanie parametrów sceny, włącznie z czasem ekspozycji (maksymalnie32 sekundy), co pozwala na uzyskanie efektu malowania światłem. Aplikacja zawiera również przydatne udogodnienia, jak choćby poziomica czy możliwość skanowania kodów QR.\nZdjęcia wykonane Xiaomi Mi 8 Lite charakteryzują się dobrą jakością. W dobrych warunkach oświetleniowych poziom szczegółowości oraz odwzorowanie kolorów stoją na wysokim poziomie. Efekt rozmycia tła wygląda naturalnie, granica oddzielająca pierwszy plan od tła nie wygląda sztucznie. Przy gorszych warunkach oświetleniowych znacznie wzrasta poziom szumów, przez co zdjęcia są zaledwie przeciętne. Doskonale natomiast sprawuje się HDR, który w trybie automatycznym działa bardzo szybko i sprawnie. Zdjęcia wykonane przednim aparatem są zadowalające, aczkolwiek muszę zaznaczyć, że tryb upiększania w przypadku tego urządzenia w zasadzie nijak nie wpływa na wygląd twarzy. Testowane urządzenie pozwala rejestrować wideo w maksymalnej rozdzielczości UHD z 30 klatkami na sekundę, a także klipy slow motion (maksymalnie 240 kl/s) oraz timelapse. Filmy nagrane przy użyciu Xiaomi Mi 8 Lite miło mnie zaskoczyły, bowiem charakteryzują się dobrą jakością obrazu i dźwięku, jak również oprogramowanie bezproblemowo radzi sobie z punktem ostrości przy dynamicznych ujęciach.\nTagi: xiaomi #xiaomilepsze xiaomi mi 8 lite\nCiekawe spostrzeżenie... Galerianki może i tak zarabiały... Większość zdecydowana dzieciaków jednak ...\nDziś dzieci są za bardzo rozpieszczane, dawniej dzieci nie miały żadnego telefonu, a jak chciały mi ...\nZnowu słownik - nie osądzać tylko dalej będę odradzać\nnawet jak salon jest w dobrej lokalizacji ale nie przenosi numerów do karty to nie będę z niego korz ...\nsalony, które nie przenoszą numerów do kart dla mnie nie istnieją, są ale traktuje je tak jakby ich ...\n2018-09-19 11:39:03 12\n2018-09-19 16:21:00 24\n2018-10-31 11:57:00 4\nXiaomi Mi 8 Lite pojawi się na polskim rynku 2 listopada\n2018-12-27 13:37:33 3\nSmartfony z serii Xiaomi Mi 8 są tańsze nawet o 400 zł w ramach sylwestrowej promocji\n2018-09-17 09:01:00 10


Bielsko-Biała • Wapienica • Regeneracja turbosprężarek, naprawa turbin w Bielsku-Białej\nNapraw turbosprężarkę w jednym z 2 warsztatów na osiedlu Wapienica w Bielsku-Białej\nTurbosprężarki osiedle Wapienica Sklep\nJak w Bielsku-Białej w dzielnicy Wapienica naprawię turbosprężarki?\nTurbosprężarki w Bielsku-Białej na osiedlu Wapienica można zregenerować w jednym z dostępnych zakładów regeneracji turbin jak również zatelefonować i umówić się na odbiór firmą kurierską.\nJak przebiega remont turbo w Bielsku-Białej w dzielnicy Wapienica?\nOdbieramy turbosprężarkę firmą kurierską lub przywozimy turbinę samemu w dzielnicy Wapienica.\nJaka jest cena regeneracji turbosprężarek w Bielsku-Białej na osiedlu Wapienica?\nOpłata za usługę remontu turbo zależy od stopnia uszkodzenia elementu. Test turbin jest za darmo.\nJak najlepiej dotransportować turbinę do pracowni w Bielsku-Białej w dzielnicy Wapienica?\nNajlepszym sposobem jest turbinę przesłać do zakładu regeneracji w Bielsku-Białej na osiedlu Wapienica z pomocą kuriera którego możemy dla Państwa zamówić chociaż naturalnie namawiamy do wizyty osobiście w przedsiębiorstwie gdzie jest możliwość aby zobaczyć w jaki sposób przebiega naprawa turbiny.\nKtóre turbosprężarki można remontować w Bielsku-Białej na osiedlu Wapienica?\nJakie są oznaki awarii turbosprężarek jakie istnieje możliwość by naprawiać w Bielsku-Białej w dzielnicy Wapienica?\nDlaczego opłaca się wybrać pracownie z Bielska-Białej na osiedlu Wapienica i nasz serwis?\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek - Bielsko-Biała, Wapienica\nRozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tw Bielsku-Białej, dzielnica Wapienica 0 złotych\nCena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych w warsztatach w dzielnicy Wapienica, w Bielsku-Białej 318 złotych (netto) + części\nCena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych pracownie w dzielnicy Wapienica, w Bielsku-Białej 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii (Wapienica w Bielsku-Białej) 163 złote (netto) + części\nKoszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w warsztatach w dzielnicy Wapienica w Bielsku-Białej 399 złotych do ok. 480 złotych (netto)\nZarezerwuj termin (dzielnica Wapienica)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tw Bielsku-Białej, dzielnica Wapienica Cena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych w warsztatach w dzielnicy Wapienica, w Bielsku-Białej Cena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych pracownie w dzielnicy Wapienica, w Bielsku-Białej Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii (Wapienica w Bielsku-Białej) Koszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w warsztatach w dzielnicy Wapienica w Bielsku-Białej Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nASO Chrysler pod Pawonkowem (kod pocztowy 42-772)\nNowa turbosprężarka w Krobią (kod pocztowy 63-840)\nDemontaż turbin pod Tuszynem (kod pocztowy 95-080)\nRegeneracja turbosprężarki w Głownie (kod pocztowy 95-015)\nPaczkomaty na osiedlu Wapienica:\nNa osiedlu Wapienica można skorzystać do wysłania turbosprężarki do regeneracji z jednego w punktów podanych poniżej.\nbielski (śląskie) Cieszyńska BBI12N Pokaż na mapie Wyszukaj\nbielski (śląskie) Międzyrzecka BBI11N Pokaż na mapie Wyszukaj


Wiadomość Manhunt 2 budzi pierwsze kontrowersje 08.02.2007 - Forum | GRYOnline.pl\nWiadomość Manhunt 2 budzi pierwsze kontrowersje\nJak zwykle amerykańskie bzdury. Powinni pozwać microsoft, bo przecież to na windowsach odpalił się manhunt.\ntak i powystrzelać wszystkie pingwiny bo na linuxsie też pójdze\nMoze w ogole zabronic produkcji krwawych gier i robic kolejne czesci mario, spyro oraz kubusia puchatka\nJa domagam się szacunku dla mojego chomika, który tak słodko spał, kiedy ja grałem w Manhunt. Stworzenie drugiej części przywróci nieco życia wspomnieniom o moim Pikusiu..\nAle tam też była przemoc, bo Mario skakał i strzelał do stworków(czyli uśmiercał je)\nustalono, że kontrowersyjna gra nie była inspiracją dla Warrena LeBlanca do popełnienia morderstwa\nPatrick i Giselle Pakerach są rozczarowani wiadomością o produkcji drugiej części Manhunta i mówią wprost o braku poszanowania dla pamięci ich syna.\nusmiercal je ale bez krwi :)\nCiekaw jestem jaki jeszcze pomysł na grę zrodzi się w chorych umysłach ludzi z RockStar...\nMoże taki świetny scenariusz na ich następną grę "przygodową": Wcielamy się w pracownika Chińskich służb specjalnych. I na podstawie "przesłuchań" przeszczególnych podejrzanych ustalamy szczegóły spisku przeciwko Chińskim władzom. To wszystko oczywiście ze szlachetnych pobudek ku chwale Republiki;] Do dyspozycji w trakcie przesłuchań bogaty wachlarz tortur - pałki elektryczne, bicie i kopanie, duszenie na różne sposoby, podawanie różnych chemikaliów, krzesło elektryczne, topienie, wyrywanie zębów, zrywanie paznokci, palenie i gotowanie żywcem, przypalanie pogrzebaczem, łamanie kości itp W zależności od użytych "środków" ofiara może umierać w sposób niezwykle realistyczny na 150 różnych sposobów - a tego nie było jeszcze w żadnej grze! Całość oczywiście w oprawie "next gen" aby dobrze było wszystko widać i jeszcze lepie słychać:P Wspaniała grafika, świetne udźwiękowienie i realizm!\nWysoka grywalność gwarantowana;] Oczywiście to wszystko tylko fikcja, tak więc nie ma co się oburzać na treści zawarte w grze. Większość graczy potrafi się w ten sposób dobrze bawić bez żadnego uszczerbku na psychice więc nie ma co się przyczepiać do gry.\nTiaaa, ani nie używał plastikowych torebek bądź rzeźnickich haków.\nSwiat jest smieszny, zamiast wprost stwierdzic, ze jakis psycholg kogos ubil i usprawiedliwia sie gra, to sie jeszcze obwinia tworcow gry, a nie zabojce ;/\nAle przeciez w naturze ludzkiej jest obwinianie kogos za swoje czyny...\nRownie dobrze mozna zakazac filmow i ksiazek dot. tematyki przemocy, mordu itd. itp.\n"Do dyspozycji w trakcie przesłuchań bogaty wachlarz tortur - pałki elektryczne, bicie i kopanie, duszenie na różne sposoby, podawanie różnych chemikaliów, krzesło elektryczne, topienie, wyrywanie zębów, zrywanie paznokci, palenie i gotowanie żywcem, przypalanie pogrzebaczem, łamanie kości itp"\nLitości... Przecież to by była jawna zrzynka z Punishera.\nOoooo tak chetnie bym sie zrelaksowal przy akompaniamencie rykow i krzykow palonych, lamanych gotowanych i duszonych itp itd przeciwnikow. Po paru dniach grania zabral bym sie za robienie moda - Roman Giertych mod - co bym mogl codziennie rano przed sniadaniem i wieczorem po kolacji jeszcze bardziej rozkoszowac sie hektolitrami krwi, wyrywaniem paznokci i gotowaniem uprzednio wydlubanych galek ocznych (to przed obiadem) :D\nWidocznie nudzi im się w tej Ameryce.\nPs. Jacek Świrek anyone?\nmam szczera nadzieje ze dwojka bedzie perwersyjna do granic mozliwosci\nNFSV fan---> Taka gra ma przyszłość, a najlepszą platformą byłoby Wii :D Można by na klacie wypalić własne imie, czad :>\nNie zważac na żadne konsekwencje robić Manhunta 2 i już ! :-D\nTo jest po prostu wielki LOL! Może przez jednego debila który zamordował dzieciaka ja mam nie grać w Manhunta 2? Chyba kogoś tu pogielo!\nHaha ale faza ciekawe czy ten gówniarz co zabił miał 18 lat, bo jeżeli nie to czemu mama pozwoliła mu\nw to gtać.


SKEPP Znajdź biuro & Wynajmij biuro\nChciałbym biuro nająć\nChciałbym biuro umeblować\nJestem bardzo zadowolony z usług SKEPP. Niesamowicie szybko pomogli mi znaleźć nowe biuro!\nNajlepsza firma! Bardzo pomocna. Zdecydowanie polecam\nMiałem dobry kontakt z firmą SKEPP, dzięki której znalazłem fajną powierzchnię biurową, dokładnie taką, jaką potrzebowałem. Zespół także myśli i doradza, jak urządzić i umeblować pomieszczenia biurowe.\nByłem pod wrażeniem profesjonalnego podejścia. Mathios posiada dużo wiedzy związanej z nieruchomościami i jest bardzo przyjaźnie nastawiony do współpracy!\nDoskonała obsługa, która w ciągu 2 tygodni znalazła dla mnie biuro w centrum Amsterdamu.\nDziałają bardzo szybko. Tego samego dnia mogłem zobaczyć biuro. Są bardzo przyjaźni i kompetentni.\nWspaniale! W ciągu jednego tygodnia znalazłem i uruchomiłem biuro! Najlepszy serwis, najlepsza firma!\nGładko, szybko i przyjaźnie. Naprawdę słuchali moich życzeń i wymagań. Dzięki dobrym sugestiom i pomocy szybko znaleźliśmy ładne i fajne biuro, w zasięgu budżetu. Kim, dziękuję za sprawną i szybką pracę oraz za przyjemny kontakt.\nBardzo przyjemny kontakt, szybko otrzymałem kilka dobrych opcji odnośnie powierzchni biurowych, dzięki czemu osiągnąłem sukces!\n“W mgnieniu oka” znalazłem ładne biuro w dobrej cenie. Kontakt zarówno ze SKEPP, jak i właścicielem nieruchomości poszedł gładko.\nSzybko otrzymałam odpowiedź na moje pytanie dotyczące budynku biurowego! Zaproponowano mi również lepsze rozwiązania alternatywne, abym mogła je lepiej porównać!\n381 dostępnych biur\n98 dostępnych biur\n41 dostępnych biur\n(Duża) dopasowana powierzchnia biurowa\nPrzemysłowy projekt biura\nJak funkcjonuje/działa SKEPP?\nJaka jest różnica między pomieszczeniem biurowym a powierzchnią biurową?\nPomieszczenie biurowe jest osobistym, zamkniętym pokojem często nazywanym biurem. Występują one w różnych rozmiarach do 100m2.\nBiura oferowane są zarówno w pełni umeblowane jak i nieumeblowane.\nPowierznia biurowa jest to duża przestrzeń, większa niż 100m2. Często dotyczy to całej powierzchni wraz z wolnymi (flexible) stanowiskami pracy, pomieszczeniami biurowymi, własną salą konferencyjną oraz zapleczem gospodarczym, m.in. aneksem kuchennym.\nJaka jest różnica między miejscem pracy, a miejscem pracy - flex?\nMiejsce pracy różni się od elastycznego miejsca pracy flex. Róznica polega na dostępności, a więc nie na środowisku pracy.\nW przypadku miejsca pracy masz stałe, własne miejsce w otwartej przestrzeni biurowej. Posiadasz więc biurko, na którym możesz pozostawić własne rzeczy.\nMiejsce pracy flex, czyli nie posiadasz stałego i własnego miejsca, wynajmujesz jedynie członkostwo(membership). Daje to prawo do nieograniczonego korzystania z dostępnych miejsc w otwartej powierzchni biurowej. Natomiast jeśli wszystko jest zajęte to masz pecha, należy spróbować później.\nElastyczne miejsce pracy jest tańsze od zwyczajnego miejsca, ponieważ nie masz pewności, że możesz z niego skorzystać.\nCzy mogę również wynająć sale konferencyjne w SKEPP ?\nNie, SKEPP pomaga jedynie w najmie i wynajmie miejsc pracy (flex), wirtualnych biur, pomieszczeń biurowych (biur) oraz powierzchni biurowych.\nJaki jest model biznesowy(jak zarabia) SKEPP?\nSKEPP jest całkowicie bezpłatny dla przedsiębiorców, którzy szukają biura czy miejsc pracy. Tym samym nie jest droższe wynajęcie biura czy miejsca za pośrednictwem SKEPP.\nSKEPP zarabia pieniądze pobierając prowizje od ceny wynajmu. Dla miejsc pracy prowizja wynosi 15% od miesięcznego czynszu przez cały okres obowiązywania umowy. Natomiast w przypadku biur i powierzchni biurowych prowizja wynosi 14% w ciągu pierwszego roku.\nSKEPP zawiera umowę z właścicielami biur (właściciel jest klientem), która jest gwarancją, iż czynsz nie może być nigdy wyższy dla najemców, którzy są reprezentowani przez SKEPP. Wszyscy, którzy chcą znaleźć idealne miejsce pracy, biuro lub powierzchnię biurową mogą do tego wykorzystać niezawodną i zaufaną stronę internetową SKEPP.\nZ kim ostatecznie zawarta jest umowa najmu?\nUmowa zostaje zawarta pomiędzy najemcą, a właścielem biura. Poprzez SKEPP otrzymasz kontakt z właścicielem, aby umowić się na wizytę w jego nieruchomości.\nCo sądzą nasi obecni najemcy oraz właściciele nieruchomości o usługach świadczonych przez SKEPP?\nAby stale ulepszać świadczone usługi, regularnie zwracamy się do naszych najemców oraz właścicieli o opinie na temat naszych usług.\nWspółpracujemy z Feedback Company. Jesteśmy oceniani na 9,2! Jesteśmy z tego bardzo dumni. Przeczytaj to sam na: feedbackcompany.com/nl-nl/reviews/skepp\nJak i kiedy można skontaktować się z firmą SKEPP?\nNasi konsultanci ds. nieruchomości są dostępni od poniedziałku do piątku w godzinach od 9.00 do 18.00 pod numerem telefonu 085-8770519. Możliwe jest również wysyłanie wiadomości mailowych na adres info@skepp.com, a także WhatsApp na numer 0620867957\nJesteśmy również dostępni w mediach społecznościowych oraz za pośrednictwem chatbot, który można znaleźć na stronie głównej SKEPP.\nSKEPP jest Twoim domowym biurem\nSKEPP pomaga właścicielowi oraz najemcy podczas całego procesu związanego z wynajmem oraz urządzaniem biura\nNo cure - no pay, bez umowy - nie ma zapłaty\nSKEPP dba o wszystko\nSzukasz biura do wynajęcia? Możesz je znaleźć korzystając z naszej bezpłatnej, porównawczej strony internetowej, a także uzyskując porady od naszych konsultantów do spraw nieruchomości. Posiadasz dostępne powierzchnie biurowe do wynajęcia? Zamieścimy bezpłatnie Twoją ofertę na naszej stronie oraz pomożemy w znalezieniu najemców. Chcesz swoje biuro umeblować? Zapewniamy, że meble będą dostarczone na miejsce w ciągu 1 tygodnia.\nPomożemy Ci bez zobowiązań Teraz dostępny\npn. 4 lip wt. 5 lip śr. 6 lip czw. 7 lip pt. 8 lip pn. 11 lip wt. 12 lip śr. 13 lip czw. 14 lip Data


Saryusz-Wolski o LIBE: Autor podprowadził program opozycji | Fronda.pl\n26.05.20, 14:39Briefing prasowy Jacek Saryusz-Wolski, europoseł/TT/pis.org.pl\nSaryusz-Wolski o LIBE: Autor podprowadził program opozycji\nNie ustają działania opozycji na forum Unii Europejskiej mające szkodzić Polsce. Należy do nich od dawna prowadzona agitacje przeciwko rzekomemu brakowi praworządności w Polsce. Świadczą o tym także ostatnie działania LIBE i rzekome sprawozdanie na temat jeszcze bardziej rzekomych problemów z praworządnością w naszym kraju.\nW trakcie briefingu prasowego mówi o tym europoseł Jacek Saryusz-Wolski z ironią odnosząc się także do sytuacji panującej wewnątrz polskiej opozycji. Saryusz-Wolski powiedział:\n- Już wiem dlaczego opozycja totalna nie ma programu. Ponieważ López Aguilar, autor podprowadził program opozycji. I się pod nim podpisał. To tekst, którego nikt, żaden niepolski polityk i ekspert nie mógł napisać. To rodzaj manifestu politycznego czy wręcz programu politycznego opozycyjnego, jak pół żartem pół serio państwu powiedziałem.\n- Tam są rzeczy ekstremalnie ostre i krytyczne, fałszywe. Jest atak czy wezwanie w zasadzie do ataku KE przeciwko Polsce. O szczegółach będzie mówił minister Jaki, ale w zasadzie suchej nitki ten raport nie zostawia na w zasadzie wszystkich instytucjach państwa polskiego. Niedobry jest Sejm, prezydent, rząd, prokurator, SN, zwłaszcza jego dwie izby, edukacja, wybory są złe, itd. itd.\nDalej europosłeł wyjaśnił:\n– Dlaczego tak jest? Dwa elementy kontekstu. Po pierwsze, z zadziwiającą regularnością i z zadziwiająco zbieżnym rytmie pojawiają się krytyczne raporty czy procedury postępowania wobec Polski, kiedy tylko w Polsce są wybory. Tak było przy samorządowych, parlamentarnych i teraz jest przy wyborach prezydenckich. Po drugie, zawsze wtedy, kiedy jest antycypowana twarda, niegodząca się na pewne rozwiązanie stanowisko Polski czy Europy Środkowo-Wschodniej czy Węgier, mam na myśli budżet, który właśnie w tej chwili razem z koronafunduszem jest rozstrzygany. Wtedy pojawia się atak, który ma za zdanie zepchnąć do defensywy te siły polityczne. Także to są dwa elementy kontekstu, które tłumaczą, dlaczego taki zmasowany atak nastąpił\nJak można. zamiast pracować dla dobra Polski i Polaków, a także dobrego wizerunku kraju, pracować na jego szkodę i wszystkich obywateli. To jest podłe. Zdrajców powinno się likwidować.\nKorea Pn., to kraj wymarzony dla ludzi z poglądami jak twoje.\nNieustannie, od wiekow ktos Polsce katolickiej chce szkodzic - i szkodzi. A przeciez Polska jest Chrystusem narodow, katolicka, 99% to katolicy, Jezus jest krolem a Maryja krolowa, szturmy modlitewne i egzorcyzmy nieustannie odprawiane tutaj sa, pochody Trzech Kroli i inne procesyje - a tu masz - po posladkach ta przyklasztorna wioska nad rzeka nieustannie dostaje.\nRobić wszystko by wyleźć z tego g... o nazwie UE. Takie rzeczy były do przewidzenia przed referendum akcesyjnym, ale jak kto się ośmielił wypunktować absurdy unijne to od razu był oszołomem. No to drodzy rodacy coście chcieli to macie...\nKim są ich wyborcy?Jest ich dużo,to popluczyny po komunizmie i owoce antypolskiej dzialalnosci GW i TVN.\nMarian, weź cep i je.nij się w łeb... Jak metody PiS ci pasują to sam żeś komuch czerwony najgorszy albo naziol parszywy.\nCiągle zdrada i targowica POwiaków. Skąd oni biorą takie szuje co na własny kraj donoszą?\nPiS jak był w opozycji 8 lat regularnie donosił. Hipokryci zafajdani, będą się na świętych patriotów robić. PiS - PO jedno zło.\n100% racji. Świat frondy to nasi i oni. Mentalność prosto z głębokiej komuny.\nPrzecież Jacek Saryusz-Wolski to własnie PO xD Uwielbiam jak sobie strzelacie we własne kolana xD\nLeszek 2020.05.26 14:48


W erze wirtualnych zakupów liczy się przede wszystkim wygląd – to, co widoczne gołym okiem stało się determinującym kryterium wyboru. Smak, zapach czy fraktura powierzchni ustąpiły miejsca efektom wizualnym. Jednak nie ograniczają się one jedynie…\nNiektórzy stwierdzą, że rozwój to samodoskonalenie, chęć dążenia do sukcesu i posiadania dużego kapitału. Jeszcze inni upatrują w nim wielkich odkryć z dziedziny nanotechnologii, medycyny i bioinżynierii. Jednakże w dzisiejszych czasach z rozwojem jednoznacznie kojarzona jest przede wszystkim informatyka i komputeryzacja. Do niedawna nie każdego było stać na domowy komputer…\nMałe i tanie kasy fiskalne Lublin, Łódź dla prawników - http://male-kasy-fiskalne.eu - laweta Golub-Dobrzyń - gabloty ekspozycyjne - Paraga Centrum - Umywalka Simas Flow 40x49,5cm FL14 - Fotoprzekaźnik przeciwsobny Sick - Lekkie przyczepki sprzedawane woj. pomorskie - wynajem zestawów igłofiltrów - Dębki kalendarz imprez 2016 - Umywalka Simas Flow 115x50cm FL22 - Bidet wiszący Catalano New Light 1BSLI00 - Umywalka Simas Evolution 70x49cm EVO11 - Umywalka Simas Flow 87x49,5cm FL05


Pakiet FREE FEATHER - słodkie wino białe i czerwone bezalkohoLOVE.com\n» Pakiet FREE FEATHER - słodkie wino białe i czerwone\nDLA KOBIET W CIĄŻY(39)\nPakiet FREE FEATHER - słodkie wino białe i czerwone\nCena: 65,00 zł 65.00 zamiast 77,98 zł\nProducent: Peter Meters\nFree Feather CHARDONAY - białe, słodkie\nFree Feather - wino bezalkoholowe 0% białe słodkie\nFree Feather MERLOT - czerwone, słodkie\nFree Feather białe produkowane jest przy użyciu winogron odmiany Chardonnay. Szata w jasnym złotym kolorze jest świetlista i przejrzysta. Wyczuwalne aromaty świeżych owoców. Na podniebieniu jest słodki i lekko owocowy. Starannie wyselekcjonowane winogrona poddaje się procesowi dealkoholizacji, w którym wino zostaje podgrzane do temp. 30 st.C i pozbawione alkoholu.\nIdealnie nadaje się do aperitifu, doskonale pasuje do dań lekkich, sałatek, serów.\nSkładniki: wino musujące z koncentratu moszczu winogronowego, cukier, dwutlenek węgla, przeciwutleniacz: kwas askorbinowy, środek konserwujący, dwutlenek siarki. Zawiera siarczany.\nFree Feather czerwone - wino bezalkoholowe słodkie - produkowane jest przy użyciu winogron odmiany Merlot. Szata w rubinowym kolorze jest świetlista i przejrzysta. Wyczuwalne aromaty świeżych owoców. Na podniebieniu jest słodki i lekko owocowy. Starannie wyselekcjonowane winogrona poddaje się procesowi dealkoholizacji, w którym wino zostaje podgrzane do temp. 30 st.C i pozbawione alkoholu.\nSkładniki: czerwone wino z koncentratu moszczu winogronowego, cukier, dwutlenek węgla, środek konserwujący, dwutlenek siarki. Zawiera siarczany.\nŚrednia wartość odżywcza w 100ml - Wartość energetyczna 89Kj (21kcal), Węglowodany 5,1g w tym cukier 4,5g, Zawiera nieistotne ilości tłuszczu, nasyconych kwasów tłuszczowych, białka i soli.\nSchloss - 3 wina + wino musujące\nFREETIME CHARDONNAY - białe, (pół)słodkie\nFREETIME - wino bezalkoholowe 0% białe słodkie CHARDONNAY\nJUST 0 - białe, (pół)słodkie\nJUST 0 - wino bezalkoholowe 0% białe słodkie\nLIGHT HOUSE - białe, (pół)słodkie\nLight House - wino bezalkoholowe 0% białe słodkie\nSCHLOSS SOMMERAU WEIßWEIN\nWino bezalkoholowe – słodkie - białe\nCena: 23,99 zł 32,99 zł\nenj0y it - białe, półwytrawne\nBarmański - mix 4 drinków\nCLOUDEM - Szampany BROKATOWE - 4x\nPakiet LIGHT HOUSE - (pół)słodkie - wino białe i czerwone\nPakiet FREE FEATHER - słodkie wino białe i czerwone Wybierz warianty produktu (1/2)


Psychologia tłumu w tradingu na forex - europatomy.pl\nStrona główna Rozwój osobisty Psychologia tłumu na forex – czy warto być w większości?\n„Nie ulegaj presji większości”, „nie inwestuj tak, jak wszyscy”, „idź pod prąd” – wielu początkujących inwestorów, którzy szukają okazji na rynku forex, słyszy takie porady. Jednak prawda jest taka, że w trakcie podejmowania decyzji o otwarciu bądź zamknięciu pozycji często nie jesteś w stanie określić, czy znajdujesz się po stronie większości, czy nie. Specjaliści z domu maklerskiego TMS Brokers tłumaczą, jak działania innych uczestników rynku mogą wpływać na Twoje decyzje i jak nie bać się iść pod prąd.\njak działa psychologia tłumu na forex,\nna czym polega formacja Boom and Bust i jak można ją wykorzystać w kontekście psychologii tłumu,\nz jakich narzędzi warto korzystać, aby podejmować słuszne samodzielne decyzje podczas inwestowania.\nAby odnosić powtarzalne sukcesy na forex, należy poznać pewne prawidłowości, które rządzą tym rynkiem. Istotne jest również uzmysłowienie sobie, jak ważną rolę w inwestowaniu pieniędzy odgrywa psychologia tłumu.\nPsychologia tłumu na forex – jak większość wpływa na jednostkę?\nTłum to grupa osób o zgodnych emocjach, uczuciach i dążeniach. Aby móc zrozumieć, jak działa większość na forex, skup się najpierw na podstawowych cechach gorączek inwestycyjnych (czyli epizodów związanych z masowym tradingiem na danych instrumentach). Autorzy licznych analiz historycznych wyodrębnili wiele modeli zachowania tłumu, z których w ogólny sposób można wyróżnić trzy charakterystyczne punkty.\nPoczucie siły – napędza tłum do działania, skłania do zdawania się na emocje i intuicję, mimo że w normalnych warunkach (w pojedynkę) dana osoba poprzedziłaby decyzję racjonalną analizą. Siła tłumu wiąże się z anonimowością jednostki oraz z brakiem poczucia pełnej odpowiedzialności za podjęte decyzje.\nZarażenie – nieustanne obserwowanie wykresów czy częste rozmowy z innymi uczestnikami rynku, którzy z powodu mało obiektywnego podejścia tylko potwierdzają założenia jednostki, działają jak wahadełko hipnotyzera. W ten sposób emocje większości „zarażają” kolejne jednostki.\nPodatność na sugestie – niezależnie od swoich przekonań, wiedzy czy charakteru jednostka poddana presji tłumu staje się skłonna do zachowań sprzecznych z jej interesem. W praktyce oznacza to, że nawet inwestor, który rozumie działanie rynku, pod presją tłumu przestaje trzymać się swojej strategii – np. zamyka chwilowo stratne pozycje, które zamierzał trzymać dłużej.\nPostaraj się podchodzić z dystansem do wszelkich zewnętrznych sugestii. Zdobądź też jak największą wiedzę o tym, jak zachowuje się tłum (na przykład dzięki szkoleniom forex dostępnym na platformie inwestycyjnej), co pozwoli Ci uniknąć negatywnych konsekwencji podążania za większością.\nBoom and Bust – formacja w pigułce\nBoom and Bust to formacja związana z inwestowaniem online, która pokazuje, jak traderzy wpływają na rynek i jak kwestie psychologiczne przejawiają się w poszczególnych ruchach cenowych.\nJak sama nazwa wskazuje, formacja składa się z dwóch części:\nsilnego wzrostu (boom),\nnagłego spadku (bust).\nNajlepiej wykorzystasz ją do identyfikacji końca trendu lub wtedy, kiedy szukasz okazji do tzw. handlu na odwrócenie. Wynika to z faktu, że jeżeli masz do czynienia z tzw. bańkami spekulacyjnymi, to ruch z reguły zaczyna się powoli i stopniowo nabiera większego rozpędu. Jeżeli rajd był silny, przekonania traderów również. Po silnym ruchu tzw. panika (bust) również będzie niezwykle mocna.\nDo zidentyfikowania Boom and Bust możesz wykorzystać różne wskaźniki, np. linie trendu lub wstęgi Bollingera. Jeśli okaże się, że cena znalazła się poza pasmami wskaźnika, a trend posiada wysokie momentum, prawdopodobnie masz do czynienia z boomem. Taka wiedza może Ci pomóc przewidzieć przyszłe ruchy cen, a co za tym idzie – nauczyć się na nie reagować i zwiększyć swoje szanse na zysk.\nJak grać na forex bez presji tłumu – wykorzystaj dostępne narzędzia\nTrader, który działa zgodnie z formacją Boom and Bust, musi mieć dokładny plan. Powinien przygotować strategię, scenariusz działania w konkretnych sytuacjach oraz określić miejsce wejścia i ewentualnego wyjścia z transakcji na podstawie obserwacji sytuacji rynkowej oraz notowań giełdowych online. Warto też zadbać o narzędzia potwierdzające, które pomogą Ci w podejmowaniu decyzji.\nAby lepiej przewidywać sytuację rynkową, rozważ użycie narzędzi oferowanych przez dom maklerski TMS Brokers:\nSerwis TMS NonStop – na bieżąco dostarcza wszystkie istotne dane ekonomiczne oraz informacje z gospodarki krajowej i zagranicznej, które wpływają na kursy walut oraz notowania innych instrumentów.\nAplikacja do mobilnego tradingu TMS Brokers – łączy w sobie funkcjonalne narzędzie do tradingu oraz zbiór informacji rynkowych i aktualności. Pojawiają się tu komentarze oraz opinie rynkowe cenionych ekspertów. Dodatkowo klienci TMS Brokers otrzymują rekomendacje inwestycyjne w postaci notyfikacji (push), dzięki czemu łatwiej mogą podejmować decyzje inwestycyjne.\nNa początku przygody z inwestowaniem podejmowanie odważnych decyzji, niezgodnych z działaniem tłumu, nie jest łatwe. W nauce przewidywania sytuacji rynkowej pomoże Ci forex demo, czyli wersja testowa platformy inwestycyjnej. To narzędzie, dzięki któremu w realnym środowisku inwestycyjnym bez presji i ryzyka podszkolisz swoje umiejętności. Zdobędziesz pewność siebie niezbędną do wyjścia przed szereg!


Szpilki czarne | sklep z butami Tymoteo.pl\nPrezentowane w naszym sklepie Tymoteo.pl szpilki czarne stworzone zostały z myślą o najbardziej wymagających klientkach. Oferujemy buty idealne na każdą porę roku i pogodę. Możesz postawić na klasyczne, pełne szpilki całoroczne, sandały, które zapewniają optymalną cyrkulację powietrza w czasie dużych upałów, lub na botki podczas chłodniejszych dni. Zadbaliśmy także o różnorodność naszych produktów w zakresie struktur i dodatków. Obok gładkich butów skórzanych znajdziesz modele wzbogacone o ciekawy print lub unikalne dodatki, np. wiązania, żaboty czy łańcuszki. Interesującą propozycją są czarne szpilki z dżetami, które doskonale prezentować się będą zarówno w stylizacji eleganckiej, jak i w zestawieniu z klasycznymi jeansami i wielokolorową koszulą.\nSzpilki to najseksowniejsze i najbardziej kobiece buty, jakie można sobie wyobrazić. Każda z pań, bez względu na to, czy na co dzień nosi modele na obcasie czy obuwie sportowe, wkładając szpilki, zyskuje pewność siebie, seksapil i elegancję. Szpilki to również świetny sposób na dodanie sobie kilku centymetrów, np. gdy idziesz na przyjęcie z dużo wyższym od siebie partnerem. To jednak nie wszystkie zalety, które oferują czarne szpilki lakierowane z naszej kolekcji. Dzięki nim zyskujesz optyczne wyszczuplenie nóg i całej sylwetki. Tego typu buty na obcasie wymuszają także zachowanie odpowiedniej postawy ciała, która wpływa na poczucie własnej wartości. Zdecyduj się na komfortowe i najwyższej klasy obuwie damskie. Sprawdź także nasze botki, czółenka i kozaki na obcasie.\nW jakich stylizacjach sprawdzą się czarne szpilki?\nSzpilki czarne to obuwie, które pasuje do wszystkiego i zawsze pięknie prezentuje się na stopie. Z tego też względu panie, które sięgają po buty na obcasie jedynie okazjonalnie, w swojej kolekcji mają zazwyczaj właśnie uniwersalne, czarne szpilki. To klasyka, która sprawdza się zawsze. Nie ważne, czy ubierasz wieczorową kreację na bal, klasyczne jeansy i t-shirt na popołudniowe spotkanie ze znajomymi, elegancką garsonkę do pracy, czy małą czarną na randkę, szpilki czarne będą idealnie pasować do każdej stylizacji. Nie oznacza to jednak, że w swojej ofercie mamy jedynie jeden rodzaj czarnych butów na obcasie. Wręcz przeciwnie! Dla miłośniczek niezwykle kobiecych szpilek przygotowaliśmy bogaty asortyment butów skórzanych z motywem przypominającym wężową skórę, z dżetami, kokardkami, łańcuszkami, odkrytymi palcami, paseczkami i ażurową siateczką. Nasza kolekcja z pewnością miło Cię zaskoczy. Uzupełnij swoją kolekcję obuwia o unikalne modele z naszego sklepu. Gwarantujemy Ci, że nasze obuwie będzie niczym #TwojaDrugaSkóra.\nDlaczego szpilki czarne od Tymoteo sklep obuwniczy są tak wygodne?\nCzarne szpilki cieszą się w naszym sklepie internetowym bardzo dużą popularnością i uznaniem, głównie z uwagi na ponadprzeciętny komfort, jaki zapewniają nawet podczas wielogodzinnego noszenia. Szczególnie doceniają to panie, które są wielkimi wielbicielkami butów na szpilce i noszą je niemal zawsze oraz panie, które z uwagi na specyfikę swojej pracy oraz sztywny dress code muszą zakładać eleganckie buty na obcasie. Dlaczego zatem nasze szpilki czarne są tak wygodne? Przede wszystkim dlatego, że tworzymy je z pasją i zaangażowaniem. Zwracamy szczególną uwagę nie tylko na ich wygląd, ale również na staranne wykonanie na bazie tradycyjnego rzemiosła i wysokogatunkowych materiałów. Istotny jest nie tylko materiał wierzchni, ale również wkładki i podeszwy. Dzięki temu jesteśmy w stanie oddać w Twoje ręce wysokiej jakości buty damskie w przystępnej cenie, które towarzyszyć Ci będą przez długie lata. Jesteśmy przekonani, że będziesz na ich bazie tworzyć wiele interesujących stylizacji na co dzień i na specjalne okazje.


Ruda Śląska » Festyn rodzinny "Cztery Pory Roku"\n» Festyn rodzinny "Cztery Pory Roku"\nW niedzielę, 17 czerwca, zapraszamy na drugi w tym roku festyn rodzinny "Cztery Pory Roku".\nW programie od godz. 16:00 zaplanowany jest występ artystów Teatru "Pierro" oraz Atelier Sztuki pod kierunkiem Anny Morajko. Następnie na scenie usłyszymy Leokadię Duży oraz Piotra Rachockiego, solistów Opery Śląskiej w światowych przebojach muzyki klasycznej i rozrywkowej. Na miejscu czekają dodatkowe atrakcje dla najmłodszych oraz punkty gastronomniczne.\nWydarzenie odbędzie się na terenie parku im. Augustyna Kozioła w Rudzie Śląskiej - Rudzie, przy ul. Piastowskiej.


Strona domowa » Polemika z racjonalistą » Czy istnieją "prawa przyrody"?\n„Racjonaliści” i różnej maści scjentyści upierają się, że istnieją „prawa przyrody”. Czasem jest to przez nich używane jako argument przeciw cudom, które z założenia są „złamaniem” takich domniemanych „praw” (choć nie zawsze cuda muszą łamać „prawa” natury). Pojęcie „praw przyrody” nie zawsze jest zresztą armatą wytaczaną przeciw cudom. Niekiedy pojęcie „prawa przyrody” jest przez „racjonalistów” i różnej maści scjentystów używane po prostu jako argument potrzebny im do wsparcia ogólnego wniosku, że wszystko co mówią o świecie jest rzekomo „racjonalne”, sprawdzalne i przewidywalne. Nic dziwnego, bowiem tam gdzie nie ma już żadnych praw i regularności nie da się właściwie stwierdzić nic na pewno, w tym nic, co byłoby jakkolwiek przewidywalne.\nWłóżmy więc kij również w to racjonalistyczno-scjentyczne mrowisko. Skąd właściwie wzięło się pojęcie „praw przyrody”? Już sama odpowiedź na to pytanie jest druzgocąca dla wszelkiej maści scjentystów i „racjonalistów”. Pojęcie to wzięło się bowiem z teologii. Wedle wyobrażeń uczonych średniowiecznych za niezmienność „praw przyrody” odpowiedzialny jest Bóg, który jest ich wiecznym gwarantem. „Racjonaliści” i scjentyści nie wierzą jednak w Boga i nikogo takiego, więc już na dzień dobry ich światopogląd w tej kwestii rozpada się w gruzy. Jest tak tym bardziej dlatego, że większość „racjonalistów” i scjentystów wyznaje darwinowski i ogólnie ewolucyjny pogląd na rozwój Wszechświata, który zakłada zmienność zamiast stałości w przyrodzie. Warto więc na tym miejscu zadać „racjonalistom” i scjentystom takie oto pytanie: jeśli wszystko podlega ewolucji i rozwojowi, wraz z całym Wszechświatem, to jaki sens ma wyznawanie zasady, że istnieją jakieś „stałe prawa” przyrody? Sam termin „prawo” jest zresztą wytworem jedynie ludzkim. To ludzie tworzą prawa i nic nie wiemy o tym żeby przyroda też tworzyła jakieś prawa.\nWciąż jednak pokutuje mit, że takie pojęcie jak „prawa przyrody” jest czymś „oczywistym” i zagwarantowanym przez współczesną naukę oraz system edukacji, który od wczesnych lat wpaja nam myślenie w tych kategoriach. Nie zastanawiamy się nad tym właściwie w ogóle i dlatego wydaje się to czymś niekwestionowanym. Ale czy rzeczywiście takie jest?\nW kwestii tego zagadnienia istnieją bardzo poważne problemy natury logicznej i epistemologicznej, które są w zasadzie nieprzezwyciężalne. Człowiek nie jest w stanie dokonać pełnej obserwacji Wszechświata od początku do końca i stwierdzić w sposób pewny, że te same „prawa” przyrody obowiązują zawsze i wszędzie. Jeśli praktyczne badania naukowe istnieją gdzieś dopiero od dwustu czy trzystu lat, to jak na podstawie tak krótkiego odcinka czasu można sformułować „prawa” obowiązujące zawsze i wszędzie we Wszechświecie? Przecież założenie takie jest po prostu absurdalne.\nSkoro zatem nie możemy orzekać na podstawie obserwacji zaledwie małego wycinka rzeczywistości o prawach całej rzeczywistości, to tym samym bezzasadny jest nasz osąd o tym, że w ogóle istnieją jakieś „stałe prawa” przyrody. Osąd taki nie pochodziłby z komplementarnego i wyczerpującego doświadczenia. Nic tu nie pomoże też założenie, że skoro „prawa” powtarzają się regularnie od czasu gdy je obserwujemy w pewnym wąskim spektrum naszej percepcji, to tak będzie zawsze i wszędzie. Założenie to jest bowiem oparte na wierze w to, że przyszłość będzie taka jak przeszłość, a przecież tego indukcyjnego założenia mamy dopiero dowieść. Jest to więc błędne koło. „Racjonalista” nie jest nawet w stanie dowieść, że również i przeszłość rządziła się zawsze tymi samymi „prawami przyrody”, skoro nie dysponuje on także kompletną obserwacją wstecz. Na podstawie szczegółu przechodzi on więc w sposób nieuprawniony do formułowania twierdzeń w sprawie ogółu. Jest to błąd logiczny hasty generalization i nie trzeba być specjalnie bystrym aby zauważyć, że to rozumowanie jest po prostu niepoprawne i błędne. Na przykład upuszczona cegła może spaść na ziemię nawet milion razy ale to wcale nie upoważnia nas do sformułowania prawa, że tak już będzie zawsze. Jak najbardziej logicznie możliwe jest bowiem to, że pewnego dnia upuszczona za którymś razem cegła spadnie nagle ku górze. To, że ani razu nie zdarzyło się to jeszcze w znanej nam przeszłości nie jest żadnym argumentem za tym, że tak się już nigdy nie stanie. Argument taki jest wręcz logicznie błędny ponieważ znowu indukcyjnie zakłada, że nieznana nam przyszłość „musi” rządzić się takimi samymi prawami jak przeszłość. A tego przecież wcale nie wiemy i każda próba udowodnienia, że przyszłość będzie taka jak przeszłość, ponownie wpędzi nas w błędne koło w rozumowaniu.\nNiezależnie od tego, jak wiele zdań obserwacyjnych wynikających z „prawa” i innych przesłanek zostanie zweryfikowanych, nieskończenie wiele innych zweryfikowanych nie zostanie i zawsze będzie możliwe, iż następne wynikające z danego „prawa” zdania obserwacyjne okażą się fałszywe. „Prawa” nauki nie są weryfikowalne, a zatem - jeśli sensem zdania jest metoda jego weryfikacji - są pozbawione poznawczego sensu. Ponieważ wynikających z „prawa” zdań obserwacyjnych jest nieskończenie wiele, to potwierdzenie przewidywań nigdy ostatecznie nie dowodzi zachodzenia związku przyczynowego. „Prawom” nauki nie można w oparciu o wyniki doświadczeń przypisać prawdziwości, ani nawet prawdopodobnej prawdziwości. Treść logiczna - czyli ogół konsekwencji - „prawa” zawsze wykracza poza jakikolwiek zbiór ustanowionych zdań protokolarnych. Każde „prawo” jest więc i na zawsze pozostanie nieweryfikowalną hipotezą. Same dane empiryczne nie wykażą nawet, czy światem rządzą prawa deterministyczne czy statystyczne.\nCo ciekawe, można nawet wskazać na pewne konkretne przypadki zjawisk występujących w przyrodzie, które wręcz wprost negują ideę, że istnieją „stałe prawa” przyrody. Weźmy na przykład alkohol cukrowy o nazwie ksylitol. Aż do 1942 roku był on uznawany za ciecz. Powstały wtedy pierwsze kryształy, które miały temperaturę topnienia 61 stopni Celsjusza. Z czasem jednak temperatura topnienia tych kryształów nieoczekiwanie zmieniła się i zaczęły one topnieć dopiero w temperaturze 94 stopni. Nigdy już później nie wróciły do wcześniejszej temperatury swego topnienia. Innym przykładem zmienności tego typu jest ampicylina, którą na początku krystalizowano jako jednowodzian (jedna molekuła wody przypadała na jedną molekułę ampicyliny). Jednak w latach 60. XX wieku kryształ ten nieoczekiwanie zmienił się i zaczął krystalizować się jako trójwodzian. Pomimo wysiłków naukowców nigdy już nie uzyskano poprzedniej formy jednowodzianowej. Kolejny przykład takiej zmienności to lek stosowany przeciw AIDS, znany jako rytonawir. Firma Abbott Laboratories wprowadziła ten lek w 1996 roku, po czym nagle po 18 miesiącach samoistnie zmienił się on w nową formę polimorficzną. Nikt tej zmiany nie był w stanie wyjaśnić. Nowa odmiana rytonawiru miała wciąż ten sam wzór chemiczny ale stała się już jednak czymś innym. O połowę gorzej rozpuszczała się w wodzie, co oznaczało, że pacjenci przyjmujący lek wchłanialiby go tylko w pewnej części. Prace nad przywróceniem pierwszej odmiany polimorficznej kryształków nie powiodły się i firma po odniesieniu strat rzędu 250 milionów dolarów podjęła decyzję o wycofaniu leku.\nWarto także wspomnieć na marginesie, że wiele istniejących „praw naukowych” jest po prostu owocem metafizyki. Na przykład Kepler wyprowadził „prawa” ruchów planetarnych inspirowane platonizmem i pewnymi koncepcjami teologicznymi. Ta metafizyczna mgiełka została z czasem rozwiana, prawa jednak pozostały. Zastosowanie metod matematycznych w naukach przyrodniczych również wzięło się z mistycznych spekulacji na temat relacji między matematyką a rzeczywistością. Jeszcze w XIX wieku wierzono, że przemiana jednego pierwiastka chemicznego w inny jest niemożliwa i można to było uznać za prawo natury. Obecnie jednak fizycy atomowi codziennie dokonują przemian pierwiastków.\nW ramach podsumowania powyższych rozważań zacytujmy słowa Henri Poincarégo, pochodzące z 1905 roku:\n„Nauka składa się wyłącznie z konwencji i jedynie tej okoliczności zawdzięcza ona swą pozorną pewność; fakty naukowe, a tym bardziej prawa są sztucznymi tworami uczonego; zatem nauka nie może niczego nauczyć nas o prawdzie, może nam tylko służyć jako reguła działania” (kursywa ode mnie).\nNic zatem dziwnego, że w słynnym Manifeście Koła Wiedeńskiego z 1929 roku czytamy, że właściwie nie ma już sensu utrzymywanie takiego pojęcia jak „prawa przyrody”:\n„Co więcej, miejsce szeregu praw przyrody, uważanych za ściśle obowiązujące, zajęły prawa statystyczne”.\nTak więc przyroda żadnych „praw” nam nie narzuca. To raczej my postanawiamy, by w pewnej chwili przerwać sprawdzanie skończonego zakresu różnych zależności i odtąd traktować to jako dane nam „prawo”, które z pewnością jest „prawdziwe”. A potem rzutujemy już tylko te nasze aprioryczne zasady na przyrodę. Ale z tego wcale nie wynika, że w ogóle odkryliśmy jakiekolwiek „prawa przyrody”.\nAIDS, ampicylina, ateizm, Bóg, Henri Poincaré, jednowodzian, ksylitol, prawa przyrody, racjonalizm, rytonawir, scjentyzm, teizm, trójwodzian


Branża Budowlana - Cezary Urban\nOprócz klasycznych baterii czy akumulatorów litowo-jonowych, w ofercie naszego przedsiębiorstwa można znaleźć bardzo nowoczesne akumulatory do fotowoltaiki, które są bardzo solidne i wydajne. Wszystkie nasze...\nNasza firma specjalizuje się w projektowaniu oraz w sprzedaży wysokiej jakości suszarni, które stanowią sposób na magazynowanie, suszenie i zabezpieczanie różnego rodzaju materiałów. Przede wszystkim...\nBardzo wiele firm działających w Polsce to firmy niewielkie, które choć same mają stosunkowo nieduże obroty, to jednak swą ilością generują znaczną część produktu krajowego...\n2020-10-29|Kategoria: Branża Budowlana / Remonty, Elektryk, Hydraulik\nNasze przedsiębiorstwo wykonuje różnego rodzaju usługi melioracyjne oraz związane z zarządzaniem instalacjami kanalizacyjnymi. Tworzymy różnego rodzaju konstrukcje hydrotechniczne - w tym systemy melioracji, odwodnienia czy...\n2020-07-07|Kategoria: Branża Budowlana / Projektowanie\nW ostatnim czasie bardzo dużym zainteresowaniem wśród klientów naszej firmy cieszy się nowoczesna winda szklana. Wymiary tego rodzaju wind mogą być dostosowane do indywidualnych potrzeb...


Śladami Wielkiej Wojny | Ziemia Grybowska\nW 1915 roku Grybów wraz z okolicami stanowił przyfrontowe zaplecze dla majowej ofensywy austriacko-niemieckiej przełamującej linie rosyjskie w Karpatach, znanej jako Bitwa Gorlicka. Liczne w okolicy cmentarze wojenne znaczą miejsca ciężkich walk, w których po obu stronach ginęli również Polacy.\nJesienią 1914, pierwszego roku Wielkiej Wojny, armie rosyjskie tocząc się nieubłaganie masą swych wojsk ze wschodu na zachód i zyskując miano „walca parowego”, opanowały większość Galicji ze Lwowem i bliskie były przedostania się przez karpackie przełęcze na obszar górnych Węgier (dzisiejszej Słowacji) zagrażając w ten sposób obu stolicom cesarstwa – Budapesztowi i Wiedniowi.\nOd grudnia 1914 roku wojska Austro-Węgier bezskutecznie usiłowały odepchnąć Rosjan z linii Karpat. Armie obu stron wykrwawiały się w ciężkich walkach zimowych na karpackich przełęczach w Bieszczadach.\nŻadnej ze stron nie udało się doprowadzić do przełamania – jednak Austriakom kończyły się dramatycznie zasoby ludzkie i materiał wojenny.\nW tej sytuacji do działań w Karpatach włączyły się Niemcy, planując ofensywę od zachodu na froncie biegnącym z początkiem 1915 roku wzdłuż doliny Białej i Ropy. Na odcinku pomiędzy Gromnikiem a Gorlicami skoncentrowano oddziały liczące ponad 200 000 ludzi. Wojsko i materiały wojenne dostarczane były z zachodu i południa koleją poprzez Nowy Sącz i Grybów. Główne uderzenie skierowane było w rejon Gorlic, a do jego przygotowania wykorzystano niespotykaną wcześniej w takiej skali na froncie wschodnim – ciężką artylerię.\nPotężne działania ofensywne zakończone ma początku maja 1915 przełamaniem frontu i wyparciem Rosjan z Galicji przeszły do historii pod nazwą Bitwy Gorlickiej. Jednak walki wokół Grybowa toczyły się wcześniej przez wiele miesięcy od jesieni 1914, a samo miasto przechodziło z rąk do rąk i było dewastowane przez stacjonujące w nim wojska obu armii.\nBezpośrednio po walkach polegli żołnierze chowani byli w polu obok okopów, jednak po odzyskaniu całej Galicji c.k. Ministerstwo Wojny zdecydowało o ekshumacji i skomasowaniu żołnierskich mogił na starannie zaprojektowanych i urządzonych zbiorczych cmentarzach wojennych. Plan nie dotyczył wyłącznie Galicji Zachodniej, jednak w praktyce jedynie tu udało się go zrealizować niemal w całości.\nTak powstały nekropolie m.in. na wzgórzu Pustki w Łużnej, w Staszkówce, w Gorlicach, na górze Rotunda – i wiele innych pomniejszych, rozsianych pomiędzy Limanową a linią Wisłoki. Krytykowane przez polskich artystów za obcego tym ziemiom teutońskiego ducha wyrażanego przez monumentalną architekturę cmentarzy – z czasem wrosły na stałe w krajobraz Pogórza Ciężkowickiego oraz Beskidu Niskiego i stały się unikalną na skalę europejską pamiątką po krwawych zmaganiach, jakie miały miejsce niemal równo wiek temu.\nTym bardziej że w Pierwszej Wojnie Światowej nowoczesnym technologiom zabijania towarzyszyły resztki etosu rycerskiego i zwycięska armia austriacka zdecydowała, że na cmentarzach wojennych upamiętnieni zostaną w ten sam sposób polegli żołnierze – i zwycięskiej – i pobitej armii.\nStraty były duże po obydwu stronach, a cmentarzy jest wiele, bo ponad 400. Po latach zapomnienia, w ostatnich dziesięcioleciach następuje ich stopniowe porządkowanie i konserwacja.\nProponowana wycieczka śladami Wielkiej Wojny składa się z dwóch części. W pierwszej jej trasa prowadzi na południe od Grybowa śladami walk z przełomu 1914/1915, w drugiej śladami Bitwy Gorlickiej 1915 – pomiędzy Stróżami a Łużną.


Autor: oko o 31 grudnia 10 komentarzy:\nPoradnik. Rozmnażanie łodzi podwodnych metodami naturalnymi.\nAby zdobyć doświadczenie warto zanurzyć się w oceanie i obserwować pożycie ławic. Niedługo – zdolnym wystarczy siedem semestrów.\nNastępnie wybieramy łódź-samiczkę i przez pocieranie skłaniamy ją do złożenia ikry – pocieramy o podwodną rafę, względnie kij bejsbolowy, gdyby rafa była niedostępna.\nKiedy ikra zacznie dryfować, należy wytypować samczyka alfa i no… ten… sprowokować akt autoerotyczny. Rękodzieło. Cepelię. Bez wytrysku nasz wysiłek pójdzie na marne. Gdyby jednak padło na nierozgarniętego, choćby z obrzydzeniem, trzeba wziąć sprawę we własne ręce.\nPo otwarciu luków spermatoforów i skrzepnięciu ikry należy cierpliwie czekać w pobliżu. Mamusia zwyczajowo wita narybek jako pierwsza. Reszta, to świat złowrogi, godzien unicestwienia.\nAutor: oko o 31 grudnia 2 komentarze:\nAutor: oko o 30 grudnia 10 komentarzy:\nAutor: oko o 30 grudnia 2 komentarze:\nAutor: oko o 30 grudnia 4 komentarze:\nStrach blady padł na Miasto, bo może sylwestrowej zabawy nie będzie? Może nastąpi koniec świata i schłodzonego przezornie szampana nie będzie miał kto wysuszyć? Dlatego dziś od rana fajerwerki rozcinają ciszę, aż wrony gderają siedząc na latarniach i z niepokojem wypatrując, skąd nadleci gorący pocisk. Po dwóch dniach zimy wiosenne roztopy wzięły świat w posiadanie. Miękną śmieci porzucone beztrosko pod żywopłotami, z których ptaki bez apetytu ogryzają czarne perły. Psy tracą puszystość brnąc w mżawce, starsi ludzie tracą rezon, choć po bułki ktoś pójść jednak musi. I w ogonku na pocztę odstać pokornie swoje, bo czynsz nie zna litości i za nic ma pogodę.\nAutor: oko o 29 grudnia Brak komentarzy:\nGdyby się chciało.\nNiechcąc - urodziłem się cudzym staraniem, wrzeszcząc dekalog skarg pod niebiosa. Teraz wytrwale pielęgnuję w życiorysie puste miejsca, które mogłabyś zasiedlić. Ze mną, za mnie, albo całkiem pomimo mnie.\nKradłaś mi piegi, kiedy spałem, a ja, kompletnie bez świadomości prężyłem wygłodniałe członki, podskórnie szukając ciepła w zachłanności twoich ust. Obudziłem się sam, w zimnej pościeli, otoczony sterylną bielą prosektorium. Odeszłaś nasycona, beztrosko zostawiając mnie bledszego nawet od śmierci.\nChoineczka ledwie skryła drobne prezenty - zakurzone ramki demolujące zmysły. Niepewny uśmiech córeczki, zdmuchującej ostatnią, siódmą świeczkę na torcie, syna z wąsem zapuszczonym trzy dni przed katastrofą i oczy żony uśmiechające się spopielałymi wargami, gdy jej śmiech czas wypłowił do cna.\nUpajałem się niewinnością delikatniejszą niż cień fiołków nadszarpnięty zuchwałością pędzla opartego o szorstkie płótno. Byłaś moją - w paroksyzmie oddania, pozwoliłaś bym sięgnął węchem twojego dziewictwa. Ja dłoniom dawałem pewność, sięgając nieuchwytnego, aż krzyknęłaś, gdy przekroczyłem granicę.\nBez ostrzeżenia spadła z nieba, jakby była przeznaczona właśnie dla mnie, więc schwytałem ją, podświadomie wiedząc, że nie wypuszczę jej, choćbym miał zdechnąć. Szyszka była większa niż piłka do koszykówki, a park narodowy nie tolerował złodziei. Wyrzuciłem nawet bieliznę, ukrywając łup w plecaku.\nAutor: oko o 28 grudnia 4 komentarze:\nAutor: oko o 28 grudnia 6 komentarzy:\nSzczuplutkie, zmarznięte dziewczę stojące na przystanku, schowało się za rozłożystą staruszką. Najwyraźniej obawiało się, że zimny wiatr zedrze z niej makijaż wraz z opalenizną. Na śnieguliczkach skuliły się śnieżnobiałą maścią owoce czekające aż je z nagich żywopłotów ogryzą ptaki. Młody King-Kong wypuścił na zwiad jamnika, żeby spenetrował pobliskie zakamarki, a kiedy ten zachęcająco machnął ogonem – podążył za nim z rumieńcem wysiłku, ale i z ulgą.\nAutor: oko o 20 grudnia 2 komentarze:\nAutor: oko o 17 grudnia 10 komentarzy:\nAutor: oko o 17 grudnia Brak komentarzy:\nPoradnik. Co robić, kiedy na spacerze zaatakuje cię czołg?\nPrzede wszystkim – nie wpadać w panikę. Nie krzyczeć, nie skamleć. Błyskawicznym rozpoznaniem w boju sprawdzić, czy to czołg bezpański.\nJeśli tak, odpowiedzieć całą siłą ognia. Po zwycięstwie odwiedzić zaprzyjaźnionego dermatologa, celem zdezynfekowania ran bitewnych od wewnątrz.\nJeśli jednak objawi się właściciel, należy zaatakować jego ego. Ludzie zazwyczaj są słabiej opancerzeni od pojazdów wojskowych, choć zakutych łbów nie brakuje.\nGdyby właścicielem był blondwłosy pigmej w okularach, z tornistrem pełnym kredek – warto odwet ograniczyć do słownej reprymendy, a besztając przykładnie napastnika nie używać słów skomplikowanych i niecenzuralnych. Wróg nie rozumiejąc odwiecznych reguł pojedynku rycerskiego gotów wezwać sojuszników płci zbyt pochopnie nazywanej słabą.\nWyjścia nie miałem żadnego. Musiałem eskalować. Zbroiłem się, najpierw cichcem, później, gdy magazyny trzeszczały w szwach, pozwalałem sobie na drobne, starannie zaplanowane niedyskrecje. Chciałem, żeby się bał. Żeby budził się nocami, spocony, z krzepnącym na ustach przerażeniem. Nie pokazywałem wszystkiego. Chciałem, żeby wyobraźnią sięgnął dalej, niż ja czynami. Wreszcie pozwoliłem sobie na prowokacje. Skutecznie. Zyskałem popleczników. Gorące głowy, chętne do udziału w krucjacie jako ochotnicy. Tacy sprzymierzeńcy są najlepsi. Najemnicy kalkulują, gotowi wycofać się, kiedy ryzyko przekroczy akceptowalną granicę krwi. Ja miałem armię fanatyków pragnących zemsty.\nPrzeciwnik drżał ze strachu, gdy żebrał o litość:\n- Przepraszam… niechcący… zabiłem twojego awatara.\nAutor: oko o 17 grudnia 2 komentarze:\nPrzyszłość napocząłem już wczoraj. Później, przez całą noc śliniła się nieznośnie i chrapała za dwoje. A kiedy wreszcie wstała, szpetnie klnąc na wszystko wokół poczłapała do łazienki, pooglądać pryszcze, drapiąc się dość jednoznacznie po stanie posiadania. Byłbym przyszłości urodził jakąś nadzieję, albo chociaż wiosnę cieplejszą od innych, jednak najwyraźniej miałem niepłodne dni. Naprawdę się starałem i nawet przesadnie nie udawałem orgazmu. Przyszłość miała to głęboko w de. Słuchałem, jak ćwierka mocz atakujący mocnym strumieniem miskę klozetową, jak spluwa, przy okazji puszczając donośnego bąka.\nGdy wreszcie wyszła, popatrzyła kaprawymi oczkami na mnie i beztroskim tonem ogłosiła:\n- Żreć mi się chce!\nAutor: oko o 16 grudnia 6 komentarzy:\nDrążę. Ukradkiem, żeby nie dostrzegł tego nawet wścibski sąsiad, któremu z braku sił została obserwacja innych. Nie rusza się z domu, a w zasadzie, to nie rusza się z okna, które jest mu telewizorem, prasówką i radiem naraz. Pochłania to, czym nasiąka zewnętrze i karmi się cudzym życiem, niemal dosłownie. Żona, święta kobieta, przynosi mu nawet posiłki na parapet, by nie uronił ani widzenia. Najpierw podśmiewywałem się z tej jego manii, ale kiedy dostał medal za obywatelską postawę, bo był świadkiem kluczowym, choć nie koronnym, jak nietutejsi zarzynali kościelnego, bo drobnych z tacy bronił, to sam minister od policji głaskał jego przetrzebioną czuprynę i całował przed kamerami, a ja śmiać się przestałem.\nTeraz? Teraz się boję, że gad nie tylko zauważy, ale i doniesie komu trzeba. Państwo nie znosi konkurencji i zazdrosne jest okropnie. Na własnym znaleźć nie pozwala i kładzie łapę ciężką od paragrafów i każdego śmiałka osadzi w kazamatach, byle tylko przestał grzebać na swoim. Nocą, kiedy śpi – wynoszę ziemię na pole. Coraz dalej i dalej. Najpierw sypałem górkę, udając, że ziemianka mi potrzebna na warzywa i owoce, potem piwniczkę na wino i nalewki, ale skończyły się pomysły na roboty ziemne i teraz muszę nosić na pole. Ciężka robota, ale posuwa się naprzód. Krzepy nabrałem takiej, że miejscowe osiłki schodzą mi z drogi kłaniając się w pas nawet w pijanym widzie. Tylko ten zaokienny miglanc za nic ma mnie i gapi się bezczelnie, ilekroć nos za drzwi wyściubię.\nZszedłem już na poziom minus sto. Nie było łatwo. Kopię pod domem, bo tylko wiekowe ściany mogą ukryć robotę. Kolejne kondygnacje wzmacniam deskami podłogowymi starymi meblami i czym tylko się da. Raz miałem fart i stare słupy telefoniczne po demontażu ściągnąłem, bo robotnicy od telefonów zrzucali przez całe lato za stodołę, zanim transport je hurtem zabrał. Nikt nie zauważył, że trochę ubyło, a jeśli, to ucieszyli się, że roboty mieli mniej. I jeszcze zapłacili za składowanie odpadów! Teraz słupy tworzą filary podtrzymujące stropy, albo ponacinane służą jako drabiny. Sto metrów, podzielonych na trzydzieści pięć pięter. Nim zlezę na dół, potrafi mnie dopaść głód. Dlatego biorę menażki z prowiantem, a butlę z gazem na raty wyholowałem, żeby się kawy, czy herbaty napić, gdy kurz w gardle zaschnie.\nKopię, gdy ten gad siedzi w oknie, wynoszę na poziom parteru i odpoczywam, czekając aż zaśnie. Nocami pcham worki na taczkę i wiozę za wieś, żeby jakoś tak nieznacznie wysypać. Zawsze wiem, kto orkę robił, gdzie dziury w gruntowej drodze, nieużytki odludne, albo kałuże stojące po większych deszczach. Nawet proboszczowi do sadu podrzuciłem trochę, ale kiedy zaczął gumiakiem podejrzliwie macać, że ziemia do świętych nie należała, to przestałem. Jeszcze mnie na spytki weźmie i jak tu takiemu skłamać, kiedy odpustów udziela za parę groszy? Wożę po rowach i lasach, ale do proboszcza już nie.\nDziś musiałem skończyć wcześniej. Czas zastanowić się, co dalej, bo trafiłem na litą skałę. I nie da się dłużej zachować konspiracji. Wcześniej udawało się mijać przeszkody w miarę dyskretnie, jednak teraz, to co innego. Siedziałem i pocieszałem się, że w końcu dokopałem się do mojej kawerny i tylko skalna błona dzieli mnie od płodnego wnętrza. Dźgnąłem szpadlem, a echo podniosło dźwięk i wypluło go moim stumetrowym kominem. Nawet w sąsiedniej wiosce musieli usłyszeć. Wiertarką trzeba by popracować.\nBieda. Pośpiech bywa złym doradcą. Skoro dotarłem do celu i stoję przed drzwiami sezamu, to dzień mnie nie zbawi. Opłukałem ręce i podciągnąłem zsuwające się portki. Pojdę do karczmy, na kielicha. Posiedzę z miejscowymi, żeby nie mówili, że miastowy się odcina od towarzystwa. Wypiję blade piwo i zjem kaszanki. Poplotkujemy o niczym, niech głowa się przewietrzy od ciężkich myśli. Może coś wymyślę, a jeśli nie, to jutro też jest dzień.\nBarowe życie nie różni się niczym na całym świecie. Ktoś śpiewa, ktoś pozwala sobie na niedyskrecje względem kelnerki, jedni się biją, inni szlochają do pustych kufli. Folklor. Barman, znawca ludzkich dusz, zna więcej sekretów, niż proboszcz, bo po kielichu nawet niemowie się wymknie słowo odważne i szczere do krwi. Siadłem przy barze, a barman nie czekając na zamówienie podstawił spieniony kufel. Plotkowali wszyscy o wszystkich. Ktoś grał w szachy, brakujące figury uzupełniając opróżnionymi kieliszkami, muzyka ze sfatygowanego magnetofonu zawodziła popularnymi melodiami disco polo. Nadstawiałem ucha, sprawdzając, czy moje pojawienie się wywoła komentarze odnośnie studni pod chałupą, ale nie. Mówili, że mruk i odludek, że pewnie z baby nie złażę, bo rzadko z chałupy wychodzę, jednak moje roboty wciąż stanowiły nieodkrytą tajemnicę.\nW rejwachu swojskich gawęd nie szło się skupić, a kiedy popołudnie dojrzało do zmierzchu miałem już nieco w czubie, żeby machnąć ręką na dumanie po próżnicy. Wstałem, żeby samemu się nie zdradzić, kiedy wódka, czy piwko język mi rozwiążą i poszedłem ku chałupie.\n- Sąsiedzie – usłyszałem szept – podejdźcie no!\nNiech to szlag! Wścibski, jeszcze nie schował się w sypialnianych czeluściach i machał do mnie ręką. Z lekkim grymasem zniechęcenia podszedłem pod okno, czując wdzięczność do słońca, że skryło się już za chałupami na skraju wsi.\n- I co? Dokopałeś się? – Wiedział cholernik jeden! – No powiedzże, bo mnie aż gniecie z ciekawości!\nCóż było robić. Jak jęzor rozpuści, to całą moją konspirację o kant roztrzaskać. Pokiwałem głową, zły na siebie za jakąś wcześniejszą nieostrożność.\n- Nie martwcie się, nikomu nie pisnę ani słówka – gorączkował się z wysokości parapetu – wiem, jak to jest, bo sam kopałem!\n- Naprawdę? –zdumiał mnie tak, że nie zdzierżyłem w milczeniu.\n- A co, myślisz że nogi mi pies odgryzł? Też kopałem, ale zawaliło mi się i nogi Bóg zabrał za głupotę. Dobrze, że mnie baba odkopała, bo już dawno byłbym w piachu, pod własnoręcznie ukopaną mogiłą. Wy, to co innego. Fachowiec. Górnik pewnikiem. Te stemple i takie tam… Ja nie pomyślałem.\nZniosę gada na dół, póki nikt nie widzi i tam ukatrupię! – pomyślałem, ale rozsądek wrócił, bo przecież skoro baba raz go odkopała, to teraz pewnie jej powiedział. Nie wytruję połowy wioski z powodu dziury w ziemi. Machnąłem ręką. Przepadło. Szlag trafił tajemnicę. Może i dobrze?\n- Mam w szopie młot pneumatyczny – szepnął zachęcająco – pożyczę, jeśli potrzebujesz. Został mi po moich robotach.\n- Dobra – zdecydowałem się – wezmę młot, a ty popilnujesz, żeby mnie kto nie nakrył. Kupię walkie-talkie i będziesz mnie osłaniał, kiedy będę dziugał w ziemi. A potem zobaczymy jak będzie.\n- Świetnie! – rozpromienił się – Może wstąpisz na kielicha, to pogadamy jak ludzie, a nie tak, przez okno? Skąd wiedziałeś, że warto tu kopać? Ja za gówniarza ministrantem byłem i pod ołtarzem przy podłodze znalazłem informacje, ale ty do kościoła przecie nie chodzisz. Wiem, bo widziałbym, a w niedzielę, kiedy wszyscy na mszy, to siedzisz w dziurze i ryjesz jak kret.\nWygodniej rozmawiać nie zadzierając głowy do góry, więc wszedłem na poczęstunek. Żona zakrzątnęła się, jakby podsłuchiwała, bo w mig na stole stanęły zakąski i gąsiorek z czymś domowej produkcji i mocnym jak diabli.\n- W antykwariacie znalazłem wzmiankę. W mieście. I tak jakoś mnie ruszyło, że zacząłem grzebać głębiej. I wyszło, że to tu musi być. Kupiłem chałupę, a chociaż żona gderała, to sam przeniosłem się na wieś i kopię od dwóch, czy trzech lat.\n- Ze sto metrów będzie.\n- Ale jest tam? Boże, ależ bym chciał zobaczyć.\n- Po drabinach ciężko byłoby znieść, bo wąsko i duszno. Ale tak, jest tam. Kawerna aż dzwoni, kiedy się ją dźgnie łomem, czy łopatą. Nie wiadomo, jak duża, bo dopiero dzisiaj dokopałem się.\n- Ufoki dobrze zabezpieczyli. Tyle lat, to musiało skamienieć. Nie boisz się rozpruwać jaja?\n- Sam mówisz, że stare. Czego się bać? Zostawili, to raczej nie wrócą! Pewnie zapomnieli. A to, co mogłoby w nim być, dawno już martwe. Łatwiej byłoby firmę nająć, odkopać, wydobyć i na wierzchu dopiero rozcinać, ale jak oficjele się dowiedzą, to jajo zniknie na kolejne milion lat, albo i więcej. Zamkną w jakiejś tajnej bazie i tyle go widzieli. Amerykańce mają swoją strefę 51 i tam trzymają różne dziwolągi. Tego też by zgarnęli, bo nasi za parę dolców dostają takiej amnezji, że szkoda gadać. Trzeba przekuć i zobaczyć. Po cichu i bez wianuszka ciekawskich.\nWieczór zgęstniał i przepoczwarzył się w noc, a my ze Wścibskim przechylaliśmy księżycowy płyn pod wędzoną kiełbasę, kiszone ogórki i chleb ze smalcem. Jajo poczeka. Dzisiaj, gdy północ minie wezmę z szopy młot, żeby za dnia go nie targać, a jutro zacznę go transportować na dół. I przedłużaczy dokupię, bo przecież agregatu nie będę holował na dół. Sąsiad popilnuje, żeby mnie tam nikt nie zdybał na robocie, a ja będę mógł szybko skończyć wiercenie.\nCoś błysnęło, jakby niebem zawładnąć zamierzał władca piorunów. Cienie zatańczyły na ścianie i zgasły w ciemności odbierając resztki widzenia. Powtórka oślepiła nas już kompletnie. Powietrze zajęczało trąbą powietrzną. Szczęśliwie nie cuchnęło siarką, bo już myślałem, że sprowokowaliśmy piekło do działań odwetowych. Przeciąg niósł powiew czegoś wprawiającego kubki smakowe w ostry niepokój. Najwyraźniej zjawisko atmosferyczne zamierzało nas oszołomić i pozbawić wszystkich zmysłów, bo wnet stało się jasno. Za jasno dla ludzkich oczu i znów oślepliśmy, jednak tym razem osiągnęliśmy ten stan niejako z drugiego końca skali widzenia. Węch zwariował i postanowił zrobić sobie wolne.\n- Dobry Panie – wyszeptał Wścibski – zlałem się w gacie!\nPogoda nie dawała za wygraną, oferując wciąż nowe atrakcje. Zatrzęsło ziemią tak, że niedopity gąsiorek zapoznawał się z podłogą chłepczącą resztki alkoholu. Nie pofolgować pęcherzowi było w takiej chwili nieprzyzwoitością. Uroniłem. Węch na szczęście wciąż był na wagarach, więc oszczędził nam obu wstydu. Coś zatopionego w nieziemskim świetle trzeszczało, sapało, darło się na części. Słuch tracił rozsądek. Ktoś, albo coś rozrywało ziemię, aż jęczała. Wreszcie coś wydało westchnienie korka wyskakującego z butelki jasność zagorzała bielą i fioletem i wszystko ucichło. Wiatr też. Może wstydził się wcześniejszych ekscesów, bo nawet za kołnierzyk koszuli nie zajrzał, żeby dać wytchnienie kręgosłupowi spoconemu z emocji.\nŻona Wścibskiego wynurzyła się spod łóżka, niepewnie łypiąc oczyma.\n- Już? – spytała – Poszedł sobie?\n- Kto? – zapytałem nie wiedząc czemu również szeptem\n- Antychryst! – oburzyła się – Trza proboszcza budzić, niech chałupę poświęci i odczyni uroki!\nSąsiad machnął tylko ręką, zawstydzony, że dłoń moczem cuchnie – węch oczywiście musiał zmaterializować się właśnie teraz, jakby nie mógł poczekać jeszcze trochę, żeby się człowiek ogarnął. Rzuciłem okiem w stronę chałupy, bo i mi przydałaby się zmiana odzieży. Chałupy nie było absolutnie. W miejscu, gdzie jeszcze wieczorem mieszkałem, krajobraz zdobiła wielka dziura w ziemi, nadal dymiąca kurzem.\n- Musiałeś obudzić jajo! – zawyrokował z chłopską flegmą sąsiad – Albo obce usłyszały, jak trącasz je szpadlem. I przyszły po swoje. Dobrze, żeś w chałupie nie został, bo razem z jajem pofrunąłbyś między gwiazdy. Dzisiaj, to może zostań u nas, bo w dziurze mieszkać się nie godzi, a jutro pomyślimy.\nAutor: oko o 15 grudnia 4 komentarze:\nMgła zdusiła krzyk poranka. Widnokrąg skarlał, świat skurczony, zziębnięty i wilgotny rozpadał się w skrzeku gawronów. Na żywopłotach lakierowane wilgocią czarne perły ligustrowych owoców czekały na zauważenie. Pustkę po ludziach wypełniły śmieci – niechybny znak, że dwunożni jednak nadal bywają w okolicy. Sznaucer w maskującej panterce ze ściągaczami grasuje po parkowych alejkach, omijając kałuże, łachy zmurszałego śniegu i próchniejące konary. Pani w spodniach imitujących matową skórę drobi kroczki na schodach, nie mogąc się zdecydować, czy iść górą, czy raczej doliną. Bluszcz wspina się uparcie po buczynowych pniach i tylko patrzeć, jak zacznie przymierzać cudzą koronę.\nAutor: oko o 13 grudnia 6 komentarzy:\nPan był tak wybujały, że kiedy przechodził, generował mimochodem prywatne zaćmienia księżyca, kierowane indywidualnie do pasażerów komunikacji miejskiej. Nie mógł zauważyć pani w kożuchach i skórach, w miękkich, wysokich mokasynach z długimi, czarnymi frędzlami – zwyczajnie pracowali w różnych skalach, a pani zdawała się być indiańską legendą z dawno spacyfikowanego przez pazernych Europejczyków plemienia Siksika. W posępnym zaułku wiodącym ku nieczynnym knajpom młode kobiety powierzały sobie sekrety minionej nocy, opowieści okraszając chmurką z elektronicznego papierosa. Na białej topoli, zamiast jemioły wisiały nadęte balony białych lampek, smętnie kołysząc się w przedświcie. Wierzba wystrzyżona na pazia zerkała na sobowtóra rodzimego himalaisty, który w traperkach trawersował gołoborze chodnika, kierując się ku codziennej Czomolungmie, a wątły uśmieszek sugerował, że jest gotowy na sukces. Dziewczątka, trzymając się za ręce szczebiotały nastoletnie radości, nie oglądając się na chłopców w bluzach naśladujących bohomazy graffiti. Na rynku kwiaciarki przekomarzały się schrypniętym głosem z miejskimi strażniczkami. Bo przecież niewielu złodziejaszków grasuje w wolnej przestrzeni, gdyż państwo nie znosi konkurencji. Miejska fosa zakrzepła nieznacznie, a kaczuszki z poświęceniem, własnymi brzuszkami, topią wątły lód, ignorując rechot sroczy dobiegający z latarni porośniętej mchem szronu. Oddycham wilgocią. Ślizgam się na granitowej kostce i wspominam taksujący wzrok dziewczęcia, które na gapę zamierzało przejechać ledwie jeden przystanek. Udało się – na przypalonym wdechu osiągnęła cel i poczłapała na szczudłatych, chudych nogach, niezgrabnie naśladując ptaki brodzące.\nAutor: oko o 13 grudnia Brak komentarzy:\nŚnieg usiadł na ławeczkach i powspinał się na latarnie. Wygładził jałowcom kolczastą sierść i otulił dzikie wino. Na osiedlowych alejkach ktoś zgubił cały paciorek kroków. Leży sobie taki zapomniany i tylko psy potrafiłyby zwęszyć tego, który je pogubił. Ale im się nie chce. Wolą zachwycać się skrzącymi punkcikami i brną na zmarzniętych łapach. Niebo przymierza kreację na dzisiaj, ale bez pośpiechu. Wciąż w czerni czuje się najswobodniej. I chyba dobrze mu poleżeć na białym obrusie, który tłumi sarkanie tych, co muszą wstać, gniew niesłusznie obudzonych i radość tych, co doczekać się już nie mogą, by wyjść i ulepić świeże kule pachnące szczęściem. Nawet kosy w zachwyceniu nie ośmielają się śpiewać.\nAutor: oko o 10 grudnia 13 komentarzy:\nNie mogła zrozumieć irracjonalności marzeń o błękitnej krwi. Idea, że tylko zrodzony z królewskich lędźwi obarczony jest szlachetnym brzemieniem, zdawała się jej krzywdzącą. Może dlatego wybrała chemię organiczną, aby odkryć barwnik pozwalający czerwonym krwinkom nabrać interesującego ją koloru.\nW pościgu za ideałem urody gubiła kilogramy szybciej, niż brzozy jesienią tracą liście. Wyślizgiwała się z wciąż za dużych ubrań, aż uznała, że wreszcie może sobie pozwolić na intymność przy zapalonym świetle. Wtedy ją rzucił, nie mogąc pogodzić się z jej cielesnym niedostatkiem.\nRazem z całym szeregiem powolnych cicho uklękła przed nim i posłusznie otworzyła usta. Spod powiek sączyły się łzy upokorzenia, gdy, chrapliwym głosem pełnym pychy chwalił się niesionym darem: Ciało Chrystusa!\nPrzeglądała szufladę z gadżetami erotycznymi, szukając kandydata na kochanka, a jeśli okaże się wystarczająco romantyczny, zaradny i wytrwały, może i męża. Nie przepadała za ludźmi, bo byli zawistni i małostkowi. Sprzęt nie prowokował kłótni, nie obrażał się, gdy miała kaprys na różową perwersję.\nW nerwach nie pozwalała ograniczać się prymitywnej logice, czy ekonomii. Tłukła równo – miśnieńską porcelanę po babci, czy „ślubny” termomix. Dzisiaj była naprawdę wściekła, a w ręce wpadł jej pięcioletni zasmarkany synek.\nAutor: oko o 09 grudnia 6 komentarzy:\nPo cichu, subtelnie, kradłaś mi powietrze, uśmiechając się tak uroczo, że nie zauważyłem. Nawet, gdy siadałaś okrakiem na piersiach, łudziłem się, że to miłość. Wreszcie wpiłaś się ustami, wysysając ze mnie ostatnie tchnienie.\nPakuję do kosza kilka nieudanych przeszłości i zamykam pokrywę. Jutro przyjedzie śmieciarka i wywiezie je gdzieś daleko, chyba, że najpierw kubeł ograbią poszukiwacze skarbów. Jeśli potrafią, niech z odpadów zbudują własne, być może lepsze jutra.\nGdy się uśmiechnęła, ożywały zmarszczki tak gęsto rozproszone po twarzy, że musiały się przepychać, by wygrać z konkurencją. A przecież była taka piękna pośród nich, szepcząc ciepłym głosem:\n- To było dobre życie.\nWymyśliłem sobie, że usiądę i poczekam, bo przecież przyjść kiedyś musisz. W naszym mieście każdy w końcu przychodzi tutaj. Najwyraźniej przysnąłem, a kiedy otworzyłem oczy, w czapce, która mi spadła znalazłem brzęczącą jałmużnę.\nUkładałem czekoladki w stos, piramidę słodkości pełną marzeń i wróżb. Liczyłem na sukces budowli, sprawiający, że odwzajemnisz mój zachwyt tobą. I przyszłaś, ignorując mnie, arogancko wyciągając rękę po czekoladkę leżącą na spodzie góry słodkich spełnień.\nAutor: oko o 08 grudnia 2 komentarze:\nKosy cieszą się, że nowy dzień nastał, choć ciemno, że oko wykol. Ale one wiedzą lepiej. Może sięgają wzrokiem za horyzont, gdzie słońce przeciąga się leniwie i dużym paluchem wystającym spod nocnej pierzyny sprawdza, czy aby nie za zimno dziś na wstawanie? Wiatr gra na rurach balustrad balkonowych, Bóg jeden wie po co wyposażonych w drobne otwory. Największa na świecie fletnia pana wydaje dźwięki niskie, łagodne, adekwatne dla zaspanych ciał i umysłów. Można zasłuchać się, rozmarzyć, albo zapomnieć – według potrzeb, nie zasług.\nAutor: oko o 08 grudnia 4 komentarze:\nDaglezje oprószone zimą wyglądają dostojniej, niż w jesiennych brylantach. Powietrze pachnie, wrony drepczą po zmrożonej trawie na zimnych nóżkach, niosąc w dziobach orzechy, na które czają się ruchliwe wiewiórki. Krajobraz pełen pustki, zupełnie, jakby Miasto było wyspą bezludną i nie do końca gościnną. Nawet wiatr się gdzieś zapodział i nie zamiata mokrego śniegu, wyręczając się dziecinnymi rączkami. Bałwany sterczą tu i tam, chudną, załamując ręce na widok skromnej zimy.\nAutor: oko o 07 grudnia 4 komentarze:\nSkazana na patriotyczne macierzyństwo płakałam od poczęcia. Nie chciałam. Wcale! Rozpaczliwie błądząc po odmętach ewolucyjnych ścieżek, wrzeszczałam trwogę. Nie wyobrażałam sobie czasu, gdy spomiędzy moich drżących tkanek, zimne, chirurgiczne dłonie wybroczą na świat kolejnego głodnego potwora, który lada moment powieli niekończącą się historię zbrukanych niewinności.\nTak! Często podglądałam ledwie skrywane nienasycenie spojrzeń siwowłosych arbitrów o jałowych trzewiach, kiedy w rozjuszonych umysłach pielęgnowali ciernie niespełnień, ostrzejsze od słów. Wyschłam zupełnie, nie tylko pod powiekami. Najczęściej jednak bywałam opluta, gdy dowolny ON ZAPRAGNĄŁ...\n- Ja? Łkałam bezsilność, gdy siłą realizował imperatyw natury. Uczony od dziecka nienawiści rósł, bezwzględnie karcąc ochrzczone, bezwolne łono.\nAutor: oko o 06 grudnia Brak komentarzy:\nMoja pani zafundowała mi kolejną, egzotyczną opaleniznę. Czekały mnie ulotne miesiące świetlanych przyszłości, trwające najwyżej do października. W życiu nie przypuszczałem, że PRZED będę jadał równie dostatnio. Jednak w zamian wymagała niemało. Osierocony orgazm ulokowany w kosmosie doby, traktowała pogardliwie, niczym jałmużnę. Pragnęła obudzić wszystkie piekła, przepoczwarzyć się, odrodzić Afrodytą o milionie twarzy, budząc pożądanie, miłość maluczkich, brzęczących zachwyty gdzieś poniżej jej boskich kostek. Była zdeterminowana, gotowa przyjmować nawet najbardziej nieśmiałą adorację świata i moje względy bez końca. A ja, jak najzuchwalszy plemnik w ławicy przegranych, brnąłem ku spełnieniu - Osiemdziesiąt sześć spragnionych współżycia lat rozchylało ku mnie zaróżowione niewinności.\nAutor: oko o 06 grudnia 4 komentarze:\nPani w spodniach w drobniuteńki, czarno-biały wzorek, zmierzała dziarsko w stronę wschodzącego właśnie słońca. Na jej pośladkach spokojnie zmieściłby się lokalny turniej szachowy, gdyby nie fakt, że plansze drżały, energetycznie napędzane wewnętrznym reaktorem. Kawki przycupnęły na znaku drogowym i z takiej wysokości kontemplowały pośpiech ludzi tłoczących się na przystanku, dyskretnie komentując zauważenia w kawkowym języku. Gołębie kołują nad osiedlem. Wir mami wzrok, powodując lekki niepokój – może błędniki wysiadły ptaszkom i muszą tak krążyć do ostatniego tchu? Sprzątaczki otrząsają wiszącą na płocie winorośl z uschłych liści, żeby temat sucharów mieć z głowy do przyszłej jesieni. Miło, że dysponują wiarą w tak odległą przyszłość i pałają chęcią pracy ponad absolutne minimum.\nAutor: oko o 02 grudnia 6 komentarzy:\nAutor: oko o 02 grudnia 2 komentarze:


Nasze Czekoladowe Szczęście - o polsko - tanzańskiej rodzinie.: Konkurs na Dzień Taty :)\nW dzisiejszych czasach rola ojca jest dosyć często zbyt upraszczana i umniejszana. To kobiety przejmują wszelkie obowiązki nad dzieciaczkami, nie dając swoim partnerom możliwości skorzystania z tych cudownych chwil spędzonych z potomkiem. Dlatego, żeby troszkę pomóc świeżo upieczonym Tatusiom "liznąć tematu" i jednocześnie uspokoić nadopiekuńcze Mamy, w dniu dzisiejszym pragnę przekazać jeden egzemplarz poradnika dla młodych ojców pod tytułem "JA, TATA" (który został przekazany mi na ten cel przez Wydawnictwo Pestka), na ręce jednego szczęśliwca. Jednakże, z racji tego, że mojego bloga w głównej mierze śledzą kobiety, postanowiłam rozszerzyć konkurs o możliwość uczestnictwa partnerek, które w moim imieniu przekażą książkę szczęśliwemu Tatusiowi :) Oczywiście nie ukrywam, że byłoby mi niezwykle miło, gdyby jakiś Tatuś zechciał wziąć udział w konkursie, dlatego serdecznie do tego zachęcam :)\nCo zrobić, żeby otrzymać książkę? Należy:\n-opisać ciekawą/zabawną/wzruszającą historię związaną z Tatą (mogą to być Wasze osobiste wspomnienia powiązane z Waszym Tatą lub historie związane Waszych partnerów z Waszym dzieckiem lub brzuszkiem) i umieścić ją pod tym wpisem w komentarzu wraz ze swoim imieniem oraz adresem mailowym.\nKonkurs trwa od chwili opublikowania wpisu na blogu aż do 8 lipca 2012 roku do godziny 23:59:59, max. dwa dni później ogłoszę zwycięzcę.\nMoją recenzję książki Colina Coopera "Ja, TATA" możecie przeczytać TUTAJ.\nSerdecznie zapraszam do zabawy i życzę powodzenia :))))\nDziś wyjątkowy dzień - Święto wszystkich Tatusiów, tych przyszłych i obecnych. Z tej okazji chciałam wszystkim Ojcom złożyć najserdeczniejsze życzenia i gratulacje za dobrze wykonaną pracę :D Bo co tu dużo mówić, można na Was narzekać, psioczyć i się złościć, ale koniec końców, to w dużej mierze, dzięki Wam mamy te Słodkie Miniaturki, które każdego dnia dostarczają nam tylu radości <3 Wielkie Dzięki Tatusiowie :)\nA swojemu Tatusiowi dziękuję przede wszystkim za to, że sprawił, że moje dzieciństwo było jedną wielką mieszanką przygodową, połączeniem Piratów, Indian i Bear Grylls'a hehe. Dziękuję za tratwy, łuki, huśtawki na drzewie, szałas, wyprawy górskie i zwykłe rodzinne wycieczki rowerowe. Kocham Cię Tato :*\nA dla Czekoladowego Taty szykujemy niespodziankę :D Niah, niah :) Ale o tym wkrótce.\nBożi 23 czerwca 2012 09:57\nNo to sprobujemy ;)\nNajzabawniejsza historia? Zdecydowanie będziemy się z tego śmiać kilka lat :).\nPewnego wieczoru, gdy spodziewałam się koleżanki z PL, pojechałam po Nią na główną stację Berlina, zostawiając 3miesięcznego synka z Tatą. Po powrocie jak to to ucieszona Mama, wzięłam Go na ręce i...:\nJa: Gdzie On ma pampersa?\nM: Noo..zrobił kupkę :)\nJa: Okeej..ale gdzie ma pampersa? hehe\nM: Nie ma.\nJa: Nie założyłes mu pampersa?\nM: No nie..\nJa: (nie mogac powstrzymac smiechu) Nie wiedziales jak? :)\nM: Wiesz, zdecydowanie jest to za trudne!\nDalsza konwersacja wyglądała na wyjaśnieniu mi przez M, że nie mógł pozwolić synkowi siedzieć z kupką wiec oczywiście musiał się jej pozbyć i ładnie umyć Małego..ale gdy tylko rozłożył pampersa nie wiedział co z czym :). Dla wyjaśnienia dodam,ze to własnie mój M. jako pierwszy przebierał Karmelka po porodzie w szpitalu! teraz Tatuś radzi sobie całkiem nieźle hehe\nMuszę jeszcze dodać, że najbardziej wzruszają mnie chwile gdy Tata bierze Kevina na ręce i 'idą' na spacer. W końcu zapytałam co tam takiego ciekawego robią na co mój M odpowiedział: "Wiesz Kochanie, to są takie moje chwile sam na sam z synem. Rozmawiamy wtedy w moim ojczystym języku;) "\nPozdrawiamy i życzymy powodzenia innym uczestnikom! :)\nRodzinka 23 czerwca 2012 22:24\nU Nas byla pewna historia ktora mnie bardzo wzruszyla :) I nie byla to nawet historia z brzuszkiem a jeszcze z fasolka :) O ciazy dowiedzialam sie 14 lutego i wszyscy, ze mna na czele mowili, ze bedzie chlopak :) Dlatego, kiedy 8 marca na Dzien Kobiet moj maz przyniosl dziwnego, podwojnego tulipana i powiedzial "Masz dwa w jednym zebyscie sie nie klocily" bylam bardzo zdziwiona, ze jako jedyny uwaza iz bedzie mial coreczke :) W 28tc mowili mi, ze chlopiec i nigdy nie zapomne miny meza gdy w ok 34 tc dowiedzial sie, ze na 100% cora :) Rozpierala go duma, chodzil i powtarzal, ze tylko on wiedzial, ze corcia a inni sie nie znaja :) Haha :)\nPozdrawiamy i zyczymy powodzenia!!\nAnonimowy 26 czerwca 2012 10:09\nMoja historia związana z tatą jest z czasów żłobkowych. Tatuś zawsze odbierał mnie ze żłobka. Przed wyjściem wszyscy rodzice ubierali zwoje pociechy w szatni. Pewnego dnia złożyło się tak,że w tj samej chwili przyszedł tatuś po moją koleżankę Justynkę. Siedziałyśmy obok siebie na ławeczce a tatusiowie pomagali nam się ubrać. Mój tata to wysoki Pan z brzuszkiem kręconą czupryną i z brodą a Justynki to raczej szczuplutki niski łysy i bez brody. Mój komentarz w tej szatni skierowany do koleżanki był taki: Justynka ale ty biedna jesteś bo Twój tatuś nie ma nic ani tu (pokazując na brzuch), ani tu (pokazując na głowę) ani tu (pokazując na brodę). Mojemu tacie zrobiło się tak głupio że nie zmienił mi nawet kapci tylko wziął ubranie pod jedną pachę mnie pod drugą i chody ze złobka :)))) Szczerość dziecięca nie zna granic prawda?? :))))\nJagoda 27 czerwca 2012 11:45\nChętnie taką książkę podarowałabym mojemu partnerowi - w końcu może całkiem niedługo zostanie tatą ;>\nHistoria z mojego dzieciństwa...\nKiedyś z tatą i moim bratem wybraliśmy się na zakupy. Miałam obiecany plecak skórzany - za moich czasów w podstawówce były takie modne :-)\nWięc gdy znaleźliśmy się w sklepie z galanterią skórzaną, oglądamy i oglądamy różne plecaki, ale ceny były zatrważające. Mój brat - lat 3 też się przyglądał. Zwłaszcza szklanej ladzie przed nim. Wyszliśmy ze sklepu, idziemy dalej głównym deptakiem w mieście, rozglądając się za kolejnym sklepem, i rozmawiając gdzie by tu można jeszcze pójść i nie zwracając uwagi na młodego, aż tu nagle mój brat wypalił:\n- Tata! A ja sobie to kupiłem!\nI wyjmuje długie, czerwone, skórzane rękawiczki...które niepostrzeżenie wyjął spod lady. Lada była szklana i musiał gdzieś, jakoś wcisnąć małą łapkę, a że rękawiczki czerwone to przykuły jego uwagę. Tata sam zrobił się czerwony jak burak i pobiegł w te pędy przepraszać panią i oddać rękawiczki. Na szczęście Pani była wyrozumiała :-)\nmama Piotrusia i Bartusia 3 lipca 2012 10:42\nniezapomniana chwila - pierwsza chwila taty ze starszym synem :) nie byliśmy wtedy małżeństwem kiedy byłam w ciązy i kiedy rodziłam też nie :) partner oczywiście był przy porodzie. widziłam jego dziwne zachowanie. kiedy synuś po trudach porodu wkońcy wyskoczył i położna położyła mi go na brzuszku mój Marek wyjął z kieszeni pierścionek zaręczynowy i poprosił mnie o ręke w obecności pielegniarek, położej i i synka Piotrusia;) poważna mina mojego faceta i słowa skierowane do synka w których prosi go o rękę mamusi obiecuje mu że bedzie dobrym tata a nawet bardzo dobrym no i wspaniałym mężem że będziemu mogli na niego zawsze liczyć i ze będziemy szczęśliwą rodziną :) nie przypuszczałam. nie spodziewałam się czegoś takiego to był szczesliwy dzien Marek nas bardzo zaskoczyl:) byłam szczesliwa :) synuś miał dosłownie minutę życia a już tatuś tak poważną rozmowe z nim przeprowadził :) płakałam a ze mną panie pielegniarki niezapomniana chwila :)


Klej do etykietowania | Jowat - kleje przemysłowe\nPapierowe i plastikowe etykiety do puszek, PE, PP, PET\nPoliolefinowa baza- dobra, długoterminowa stabilność w masie\nAplikacja przy pomocy wałka, lub dyszy\nKleje wrażliwe na nacisk na bazie poliolefiny do etykietowania w przemyśle spożywczym.\nKlej termotopliwy do etykietowania\nDokonanie właściwej decyzji dotyczącej kleju do etykiet jest znaczącym czynnikiem w środowisku podlegającym warunkom masowej produkcji, zakupów pod wpływem impulsów i wygody. Aby spełnić podstawowe wymagania estetyki etykiety i klejów należy spełnić kilka warunków: brak oddzierania, przebić klejowych, zniekształcania wiadomości etykiety i marki. Idealny klej etykietuje mocno, ale elastycznie i nieskazitelnie, a jednocześnie zapewnia przyjemne odczucie podczas dotyku. Przede wszystkim butelki PET lub jednorazowe z cieńszą ścianą wymagają bardzo elastycznych etykiet "odpornych na zgniatanie" w celu uzyskania atrakcyjności dla klienta.\nPolimery są odpowiedzialne za wytwarzanie wewnętrznej wytrzymałości, oraz spójności spoiny. Nowoczesne, dopasowane polimery oparte na poliolefinach są do tego jak najbardziej odpowiednie, ponieważ zrównoważone właściwości tych związków dają wysoką wytrzymałość i doskonałą elastyczność. Kleje Jowat-Toptherm® zapewniają wyższą niż przeciętną przyczepność, co jest głównym czynnikiem przy etykietowaniu folii lub etykiet papierowych. Niektóre technologie przetwarzania umożliwiają znakowanie do 48 000 butelek na godzinę.\nProdukcja może przynieść ekonomiczne zyski, dzięki niższym kosztom przetwarzania klejów topliwych na bazie poliolefin. Liczne zalety tej grupy klejowej są już znane na rynku, dzięki aplikacji przy zamykaniu kartonów i są obecnie stosowane w procesie etykietowania. Baza PO sprawia, że te wady, obecne podczas etykietowania przy pomocy EVA lub kauczuków syntetycznych, takie jak, spalanie, pękanie lub separacja, są obecnie nieaktualne. Ograniczony efekt naciągu podczas nakładania oraz wysoka odporność na temperaturę w masie, ograniczają potrzebę czyszczenia i pozwalają na dłuższe postoje. Nowa baza surowcowa sprzyja stabilnej lepkości, a w konsekwencji dobremu i równomiernmu przepływowi i naniesienu.