Historia harcerstwa powojennego\nHistoria. Harcerstwo powojenne\n7 grudnia 2016 8 grudnia 2016 Bernadeta Paczkowska\nDruga wojna światowa dobiegła końca 8 maja 1945 roku. Tymczasem już w 1944 roku na wyzwolonych terenach polskich zaczęły powstawać nowe drużyny, a te wcześniej istniejące powoli wychodziły z podziemia. Tu czekały na nie nowe niebezpieczeństwa…\nDo głosu doszli komuniści, sięgając swoimi wpływami także do wnętrza ruchu harcerskiego. Całością próbowały kierować różne siły: Związek Walki Młodych, Resort Oświaty PKWN oraz ugrupowania wojskowe. Co więcej, negatywne nastawienie części społeczeństwa do Armii Krajowej sprawiło, że niechęć i podejrzenia uderzyły w harcerzy z wielu stron naraz.\nPonieważ władze harcerskie miały charakter tymczasowy, trwały przygotowania do Zjazdu, mającego zatwierdzić nowy Statut, Prawo i Przyrzeczenie. Rząd nie wyraził jednak zgody na jego organizację. W szeregach harcerskich rosło rozczarowanie, przybierające niekiedy formę otwartych manifestacji sprzeciwu – jak w Szczecinie w kwietniu 1946 roku, gdy podczas zlotu młodzieżowego doszło do starć z funkcjonariuszami Urzędu Bezpieczeństwa. Zginęły wówczas dwie harcerki. Stało się jasne, że interesy obecnych władz państwa stoją w sprzeczności z ideałami harcerskimi.\nW grudniu 1948 roku na naradzie komendantów chorągwi – bez udziału dawnych instruktorów – postanowiono: „zrywamy ze wszystkimi pozostałościami wychowania skautowego i harcerskiego, które są odbiciem ustroju kapitalistycznego, i chcemy naszą robotę wykonywać na zasadach wychowania socjalistycznego”. Dwa lata później kontrolę nad ruchem harcerskim przejął oficjalnie Związek Młodzieży Polskiej, tworząc w ten sposób kolejne potężne narzędzie komunistycznej indoktrynacji. Związek Harcerstwa Polskiego przestał istnieć. Prawdziwie harcerskie podziemie zawiązało się, lecz zostało rozgromione jeszcze w tym samym roku. Szybko przeprowadzono serię procesów przeciwko wyższym funkcyjnym.\nUtworzona przez komunistów Organizacja Harcerska miała być kopią radzieckiego Pioniera. Działalność tego tworu nie miała nic wspólnego z prawdziwym harcerstwem czy skautingiem. Wszystko było tu masowe, sztywne, poważne. Organizowano zebrania, referaty, odczyty, pochody; chwalono donosicielstwo i samokrytycyzm. Władze próbowały wpoić młodym ludziom takie postawy, które uczyniłyby z nich trybiki w zniewolonym społeczeństwie.\nPewne nadzieje na poprawę sytuacji przyniosła odwilż, zapoczątkowana wydarzeniami poznańskiego Czerwca 1956. Przedwojenni instruktorzy postawili przed sobą zadanie odnowienia harcerstwa. W grudniu zapadła decyzja o reaktywacji ZHP – choć nie oznaczało to końca wpływów komunizmu i podległości wobec rządzącej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Wraz z rozpoczętym w Polsce okresem wielostronnych reform, w ZHP zaczęły powstawać nowe twory, takie jak Harcerska Służba Polsce Socjalistycznej, a także – co ma swoje pozytywne echa do dziś – podjęły działalność pierwsze drużyny Nieprzetartego Szlaku. Wprowadzono również zmiany w Przyrzeczeniu i regulaminie mundurowym. Wciąż niestety harcerstwo dążyło do rozkładu i degeneracji – coraz większa przepaść dzieliła Związek od pierwotnych idei skautowych i harcerskich.\nNa szczęście jednak sytuacja ta nie mogła ciągnąć się w nieskończoność. Nowa rzeczywistość polityczna, zapoczątkowana wydarzeniami Sierpnia 1980, przyniosła harcerstwu nadzieję i realne pozytywne zmiany. Po VII Zjeździe ZHP przywrócone zostały zasady pracy harcerskiej. W 1981 roku utworzono Kręgi Instruktorów Harcerstwa im. Andrzeja Małkowskiego (KIHAM) – celem tej organizacji stała się moralna odnowa ruchu harcerskiego. Kolejne Zjazdy, także po obaleniu komunizmu, przyniosły kolejne poprawki Statutu, Prawa i Przyrzeczenia. Naczelnik został zobowiązany do podjęcia starań o przyjęcie ZHP do światowej organizacji skautowej WOSM. W tamtym czasie zaczęły się także tworzyć nowe organizacje harcerskie, różniące się od siebie głównie kwestiami światopoglądowymi.\nW 1989 roku powołano do życia Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej – alternatywną wobec ZHP organizację harcerską, która także odwołuje się do tradycji harcerskich i skautowych z początku XX wieku, przy czym wychowuje w oparciu o wartości chrześcijańskie. Instruktorzy i instruktorki ZHR są chrześcijanami, natomiast do organizacji mogą wstąpić wszystkie osoby poszukujące wiary i pozostające w gotowości do kształtowania postaw wynikających z Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego. Symbolem ZHR jest lilijka z biało-czerwoną szarfą.\nNa przestrzeni lat harcerstwo zdołało się odrodzić i stać się znów częścią światowego skautingu. Od początku lat 90. możemy harcować swobodnie, w oderwaniu od polityki, poza społecznymi naciskami i zawirowaniami ideologicznymi.\nArtykuł jest częścią cyklu „Historia Harcerstwa” – zobacz wszystkie artykuły z tej serii:\nMigawki z obozu. Wczoraj i dziś\nHistoria harcerstwa – początki\nSzare Szeregi w akcji\nBernadeta Paczkowska – instruktorka 76 Szczepu DH i GZ z Poznania. Magister filologii polskiej, krytyczka literacka. Mieszka z dwoma kotami, chyba że akurat łazi po lasach. Czyta, pisze, gra na gitarze, słucha rocka. Marzy o całorocznym obozie harcerskim.\nOstatnie wpisy Bernadeta Paczkowska (zobacz wszystkie)\nHarcerska Noc w… – 7 lutego 2019\nTechniki harcerskie – aktywna nauka. Wstęp do cyklu – 22 sierpnia 2018\nPionierka obozowa – 19 lipca 2017\nBlog harcerski Porady harcerskie\nCo zabrać na Wintercamp i jak się przygotować do wyjazdu?\nApteczka harcerska – co powinna zawierać\nPatryk Zieliński - Jak wybrać kubek termiczny?\nDzięki za test, przyda się na pewno!\nAntek - Jak impregnować kurtki, buty i sprzęt turystyczny – poradnik + 9 filmów wideo\nWitam a ja używam polskiego środka hydrofobowego Silmatech Waterproof, świetnie działa i nie trzeba go wygrzewać\nMilena - Plecaki turystyczne – jak wybrać najlepszy dla siebie?\nZatrzęsienie tych plecaków turystycznych, ciężko się połapać, w tych wszystkich markach, zastosowaniach, materiałach, a ja chcę tylko zacząć po górach chodzić! W każdym razie - miał ktoś do czynienia z marką Fish Dry Pack, trochę entuzjastycznych opinii na internecie czytałam co do jakości i zastanawiam się czy nie kupić, skoro tak wszyscy chwalą.\nAdrian - Jaka butla do palnika turystycznego? Kartusze gazowe i ich rodzaje\nSuper to opisałeś. Rzeczowo skladnie i jasno. Wielkie dzięki. Pozdrawiam\nPiotr - Gotowanie w termosie? Tak, to możliwe!\nWłaśnie przetestowałem. Jeden kubek termosowy kaszy i jedna soczewicy zielonej oraz 5 kubków wody. Po 1,5h Wyszło prawie ok :) Kasza ugotowała się perfekcyjnie ale zielona soczewica nie rozpływała się w ustach. Czerwona soczewica chyba byłaby lepsza. Przepis super, dzięki :)\nJak prać śpiwór?\nJak czyścić sandały


Dziurawy Worek: sierpnia 2007\nNo więc żem wrócił\nNo więc żem wrócił. Że źle? Że nie powinno być 'żem'? Przeżyliście ortografję to i to przeżyjecie ;) A wracając do ortografji - może mi ktoś wyjaśnić skąd tyle nowych twarzy? Wygrałem jakiś konkurs czy coś? Gdzie nagroda? Nie żebym miał coś przeciwko nowym gościom, tak tylko z ciekawości pytam. Chociaż przyznać muszę, że jeden komentarz "zranił mnie, zranił mnie do głębi" (Ktoś wie co sparafrazowałem? Obcokrajowcom daruję odpowiadanie, bo na pewno nie widzieliście Shreka z polskimi dialogami. Aaaa, no i wygadałem.).\nTrochę tych komentarzy się uzbierało pozwólcie więc, że żeby nie wracać do jakich starych notek sprzed trzech tygodni odpowiem na wszystko tutaj. Pozwolicie? Dziękuję. No więc na początek skarcić Was, towarzyszki i towarzysze (tfu, sorry, jak się rozpędzę to mi się tak czasem wyrywa), muszę. Jedna tylko jedyna Biała Koronka zaoferowała pomoc w rozwiązaniu problemu z paskiem pod okienkiem do wpisywania notki. Nie wstyd Wam? (Na marginesie: dzisiaj mam tam coś o gotowaniu). Skarcenie numer dwa: gdzie prace domowe? No ja się grzecznie, nie używając brzydkich słów (chciałem użyć, ale Onet wycina), zapytowywyję - gdzie są prace domowe? Jeszcze się rok szkolny nie zaczął a już zapominamy o pracach domowych. Jedna tylko Gapa pracę domową odrobiła, czwórkę dostaje. Dlaczego tylko czwórkę? "Bo na szóstkę to umie pan Bóg, na piątkę ja, a Wy możecie co najwyżej na czwórkę" - mieliście takich nauczycieli?\nTyle karcenia, teraz będę się podlizywał. W końcu muszę Was jakoś zachęcić do powrotu. Dziękuję za liczne tłumaczenia słówka 'Uwaga', dziękuję za czytanie ze zrozumieniem (dobra, tu była odrobinka ironii (nie ma nic wspólnego z aronią), poczytajcie komentarze pod 'Pierwszym razem' - nie wszyscy chyba doczytali do końca), witam wszystkich którzy wpadli do mnie pierwszy raz. Szczególnie witam tych, którzy wpadną jeszcze raz żeby zobaczyć, że ich witam. Witam niejakiego 'tomasa', którego rzeczowy i przejmujący komentarz spowodował, że głęboko się zamyśliłem nad sensem życia. A nie, sorry. Nad sensem życia to się Monty Python zastanawiał. Przepraszam, zaraz będę pisał, tylko zepchnę z biurka te papiery. Wygląda na to, że jak mnie nie było to znosili do mnie wszystko czego nikt inny nie chciał. Łuuu, ale poleciały. Sprzątaczka sprzątnie a ja będę udawał, że żadnych papierów tu nie było, hiehie ;) Ale wracając do tematu. Mówiłem już jak głęboko mnie zranił komentarz 'tomasa'? Zranił mnie, zranił mnie do głębi. Że też Ziemia nasza rodzicielka nosi takich oprawców na swoim grzbiecie. Moja delikatna psychika leży teraz w gruzach i nie wiem czy jeszcze dam radę się po takim ciosie pozbierać.\n"Uczucia pacjenta zostały głęboko zranione komentarzem 'tomasa'. Jako człowiek niechętnie okazujący prawdziwe uczucia próbuje ukryć przygnębienie i smutek pod maską ironii. Ironia jest murem, który chroni go w takich momentach przed rzeczywistością. Delikatny charakter pacjenta z trudem ...." A poszedł ty mi stąd! Na chwilę nie można klawiatury z oka spuścić bo się zaraz jakiś psychoanalityk do opiniowania bierze.\nTo tyle. Idę zobaczyć co u Was.\nJak powiedziała jedna znajoma zza oceanu (ale jej to wybaczam) - Apdejt. No więc właśnie się dowiedziałem, że w tym roku jest setna rocznica użycia słowa biustonosz. Po pierwsze - kto to liczy? A po drugie to ja parę słów chciałem o tym znienawidzonym przez płeć mą 'wynalazku'. Ja tam nie wiem kto to wymyślił, ale ona na pewno nie lubiła facetów. No bo do czego służy biustonosz? Do zdejmowania z kobiety. Czyli jeden zbędny krok w drodze do dobrania się..., ekhem, znaczy chciałem powiedzieć w drodze do podziwiania artefaktów, w które natura wyposażyła tylko kobiety. No i ja właśnie o tej drodze. Drodze przez mękę niejednokrotnie. No bo kto wymyślił te wszystkie haftki (tego się nawet wymówić nie da)? A są takie DWA! (albo dwie, nie wiem czy to haftka czy haftek i wcale mnie to nie obchodzi. Ja muszę z tym walczyć a nie wiedzieć jak się nazywa). No to jaki jest inny powód niż zemsta? A nie byłoby łatwiej zamontować guziczek, takie coś w stylu Click&Play? A te haftki (wymówić się nie da) to żeby nie było za łatwo czasem są z przodu zamiast - jak się człowiek przyzwyczaił - z tyłu. I jeszcze to wszystko trzeba rozpinać zazwyczaj jedną ręką i - uwaga, będzie hardcore - PO CIEMKU. No i weźcie mnie teraz przekonajcie, że to nie zemsta szalonej feministki.\nPS. Do dowodów proszę dołączać dokumentację fotograficzną ;)\nApdejt 2: Bardzo dziękuję za wszystkie zdjęcia, obejrzę je wnikliwie, zapewniam. Proszę mi już więcej nie przysyłać, bo dzwonił administrator Onetu i się skarżył, że im się zaraz miesięczny limit transferu poczty wyczerpie. Dziękuję za uwagę.\nAutor: Jacek, któremu przybyło 1. Znowu. o 08:11 Brak komentarzy:\nNie wjem jak Was ale mie to strasznie denerwóje jak ktoś robi tyle błenduw w pisowni rze, tego sie czytać nie da bo asz oczy bolo. Jak ja byłem młody to rzadnyh dyskleksji i dysgrafji nie było. Za błendy sie dostawało dwuje i jósz. A teras to co drógi ma papier rze, on niby hory. Morze i nie ktuży żeczywisicie som hoży, ale więkrzość to mojim zdaniem ten papier kópiła. Rozómjem rze, kiedyś jak słownikuw kompóterowyh nie było to w papierowym nie zawsze hciało sie szókać. Ale teras? Programy same pisownie sprawdzajom, podkreślajom na czerwono, ópewniajom sie pszed wysłaniem czy aby napewno hcesz wysłać z błendami. I co? I nic. Wysyłajom z błendami. Ja tobym za to kary finansowe jakieś nakładał. Złotuwka za karzdy błond. Morze jakby taki jeden z drógim zapłacił dwie stuwki na miesionc toby sie potem zastanowił co pisze. No powieccie sami, czy to taki wielki problem pszed wysłaniem nacisnoć "sprawć pisownie"? Nawet pszeglondarki do internetu som jósz tak cfane rze, pisownie sprawdzajom w trakcie pisania. Wasza nie? Chmm, a Firefox sprawdza. Teras to sie akórat hyba zepsół, bo nie sprawdza. Ciekawe dlaczego? Ale zazwyczaj dzjała. Nawet literuwki poprawia. Ale ja nie o tym miałem muwić. O ortografji było. Wiem rze, "polska jenzyk, tródna jenzyk" jak muwi pszysłowie. Ale rzeby go jeszcze specialnie kaleczyć? No bo weśmy coś takiego jak moja siostra ma w opisie GG: "Koffani, jush fkróttce do ffass wracam". Zrozómieliście coś? Bo ja nic a nic. Co to za jenzyk? Troche jak syczenie a troche jak jonkanie. Co robi Rada Polityki Pjenienrznej, tfó, sory, Rada Jenzyka Polskiego? Pokópili sobie te telewizory za nasze pjeniondze i gołe dópy oglondajom zamjast sie do roboty wzionć i zrobić z tymi małolatami pożondek. Ja to czasem specialnie jakiś błond zrobie rzeby na takiego całkiem sfiksowanego na pónkcie ortografji nie wyjść. No wiecie, na takiego ortodonte jenzykowego. Wiecie jak sie tszeba napracować rzeby Worda do błendu zmósić? Óparcie poprawia na dobże i jósz.\nPraca domowa 1: przepisać starając się nie zrobić żadnego błędu.\nPraca domowa 2: przepisać starając się zrobić wszystkie możliwe błendy, tfu błędy (jeśli jesteście w stanie jeszcze coś znaleźć).\nTermin oddania prac: za trzy tygodnie.\nPS1. Kropki i przecinki też będę sprawdzał.\nPS2. Zaświadczeń o dysgrafii, dysleksji, dysortografii i dyskalkulii nie przyjmuję.\nPS3. Chyba, że będą w okładkach z 20-o dolarówek.\nPS4. Ortodontą monetarnym też nie jestem, inne waluty też mogą być.\nPS5. Płatność w naturze z pewnych względów nie wchodzi w grę.\nPS6. Nie związane z tematem - dlaczego na tym pasku na dole wyświetla mi się "Onet.pl Kobieta: pielęgnacja, moda, diety, seks, plotki"? Jak zrobić żeby było "Onet.pl Mężczyzna: samochody, sport, piwo, seks, kobiety"? Tym takim pasku pod okienkiem, w którym się pisze posta.\nMarzą o nim prawie już dorośli chłopcy. Tata im opowiadał, że to niezapomniane przeżycie. Marzą dziewcząta (bo przecież nie dziewczynki już). Mama im mówiła, że tego się nie da porównać do niczego innego. Wiedzą, że już niedługo nadejdzie. Dla każdego (ok, dla większości) w końcu nadchodzi. Czekali na to tak wiele lat, że te ostatnie chwile są jak ostatni kawałek czekolady, który trzyma się w dłoni aż się prawie rozpuści zanim weźmie się go do ust. Jeszcze ostatnie chwile, ostatnie maile, ostatnie dokumenty i wreszcie nadchodzi ON. Niepowtarzalny obiekt westchnień dla tych co już go mieli. Niespełnione wciąż marzenie tych co jeszcze nie. Nieodkryta tajemnica dla tych co jeszcze tego nie przeżyli. Jedyny, niepowtarzalny, niezapominalny. Pierwszy urlop.\nMój przyszedł dzisiaj rano i powiedział, że bierze sobie mnie na trzy tygodnie. A ja oddam się z ochotą :) I chociaż to nie będzie mój pierwszy raz to zawsze czekam na niego jakby był. Tylko ten akurat jest inny. Bo oprócz od pracy urlop będzie jeszcze od blogów. Uczucia mam więc ambiwalentne (jak ja uwielbiam takie słówka, zapisuję sobie, sprawdzam co znaczą i używam w każdej możliwej sytuacji :))).\nPS. Jak to teraz czytam to widzę, że zapomniałem wspomnieć, że ja ten urlop od piątku dopiero mam. Czyli dzisiaj jeszcze jestem :)\nAutor: Jacek, któremu przybyło 1. Znowu. o 13:35 Brak komentarzy:


ODCZUWANIE PSYCHICZNEGO NAPIĘCIA – Hobby\nStyczeń 21, 2011 Rodzina i wychowanie Brak komentarzy\nMożesz się potem zastanawiać, dlaczego twoje dziecko odczuwa napięcie psychiczne — ty przecież tylko zachęcałaś do tego, by zrobiło wszystko, na co je stać. Odpowiedź jest oczywista — twoje dziecko słyszało, kiedy opowiadałaś o nim ważnym osobom z jego otoczenia.Negatywne komentarze powodują, że dzieci przestają się starać. Sądzą, że zmiana negatywnych opinii rodziców o nich jest niemożliwa.Najbardziej powszechnym i niekorzystnym w wychowaniu dzieci przykładem ukrytych komunikatów jest sytuacja, gdy po powrocie ojca z pracy matka z rozpaczą referuje mu, co się działo w domu. Jej narzekania na temat okropnego dnia mają udowodnić, jak niemożliwe były dzieci, udramatyzować jej własną bezsilność w ich zdyscyplinowaniu. Dla słuchających tego dzieci jest to sygnał o bezradności matki i ich dominacji; może ośmielić je do nieliczenia się z nią.


Modliborzyce: Ukradł żywność z pomocy społecznej - Dziennik Wschodni\nModliborzyce: Ukradł żywność z pomocy społecznej\nZdarzenie miało miejsce w miejscowości Modliborzyce. O sprawie policjantów poinformowała pracownica ośrodka. Z relacji zgłaszającej wynikało, że nieznany sprawca po wyłamaniu drzwi wszedł do pomieszczenia ośrodka. Łupem mężczyzny padła żywność przeznaczona dla podopiecznych ośrodka pomocy.\nPolicjanci z Posterunku w Modliborzycach, którzy zajęli się sprawą ustalili, że sprawcą włamania i kradzieży żywności jest 25-letni mężczyzna mieszkaniec gminy Szastarka. Mężczyzna został zatrzymany i przebywa w policyjnym areszcie. Grozi mu kara do 10 lat pozbawienia wolności.\nbolo / 14 lipca 2011 o 17:33\n[quote name='Gość' timestamp='1310581182' post='501229']\nJak byłby syty to by się nie włamywał\na dlaczego jest głodny leń do roboty niech sie weżmie maliny niech zrywa co za gorąco mu!!!! a my zrywamy w 50 st w słońcu i żyjemy\nsonia / 14 lipca 2011 o 09:43\nnie chodziło o głód ale raczej o zagrychę.\ndziwne / 14 lipca 2011 o 08:29\nza kradziez jedzenia tyle lat, chyba przesada, jak był głodny to co miał robic....\nGość / 13 lipca 2011 o 23:08\nTo nasz Zbynio???\nGość / 13 lipca 2011 o 21:57\nkami / 13 lipca 2011 o 21:51\nale news, super nowy... :|\nGość / 13 lipca 2011 o 20:19


Wspólnoty zamiast spółdzielni - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoWspólnoty zamiast spółdzielni\nPowinna powstać nowa ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych. Spółdzielnie warto zachować, ponieważ pełnią nie tylko funkcje ekonomiczne, ale także społeczne. Są organizacjami demokratycznymi. Na walnym zgromadzeniu każdy członek spółdzielni ma jeden głos niezależnie od tego, ile ma mieszkań. We wspólnocie - co do zasady - jest odwrotnie.\n■ Wspólnoty mieszkaniowe będą wypierały spółdzielnie nie tylko dlatego, że powstają z mocy prawa, lecz również dlatego, że zmiany prawa spółdzielczego idą w tym właśnie kierunku. Czy to dobra tendencja?\n- Zgadzam się, że zamiarem ustawodawcy jest wypieranie spółdzielni przez wspólnoty mieszkaniowe. Uważam jednak takie działanie za niewłaściwe. Wspólnota mieszkaniowa to specyficzna jednostka, ułomna w porównaniu ze spółdzielnią. Przesadą jest obecna konstrukcja art. 26 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Przepis ten nakazuje bowiem, po wyodrębnieniu własności ostatniego lokalu w budynku niegdyś spółdzielczym, stosować w takiej wspólnocie przepisy ustawy o własności lokali. I to niezależnie od pozostawania przez wszystkich właścicieli mieszkań członkami spółdzielni. Moim zdaniem to nieporozumienie, które wypacza ideę ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z 2000 roku.\n■ Ale przecież wtedy, kiedy ta ustawa powstawała, chodziło o stopniowe przenoszenie prawa własności lokali ze spółdzielni na jej członków...\n- Owszem, jednak o tym, czy spółdzielnia pozostanie, czy nie i czy powstanie zamiast niej wspólnota, mieli decydować sami członkowie. Ustawa o własności lokali mogła znaleźć zastosowanie we wspólnocie powstałej z majątku spółdzielni tylko wtedy, kiedy własność wszystkich lokali w obrębie danej nieruchomości była wyodrębniona i jednocześnie gdy żaden z właścicieli nie był członkiem spółdzielni. Takie rozwiązanie uważam za prawidłowe. Dziś, kiedy pominięto drugi warunek, naruszono, moim zdaniem, art. 58 ust. 1 konstytucji, który każdemu zapewnia wolność zrzeszania się.\n■ Niemniej, będąc członkami wspólnoty mieszkaniowej członkowie spółdzielni dalej mogą pozostawać spółdzielcami. Gdzie jest więc naruszenie ich wolności?\n- Wcale tak nie jest. Naruszenie praw polega na tym, że spółdzielcy stają się z mocy prawa członkami wspólnoty i wówczas ich członkostwo w spółdzielni staje się bezprzedmiotowe. Jeżeli sami nie wystąpią ze spółdzielni, to zostaną wykreśleni. A wcale nie musieli tego chcieć.\n■ W takim razie, jeśli ktoś woli być spółdzielcą i nie chce zostać członkiem wspólnoty mieszkaniowej, to po co kupuje mieszkanie, a nie pozostaje przy spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu?\n- Myślę przede wszystkim o nowo powstających spółdzielniach. Przedmiotem działalności spółdzielni może być budowanie lub nabywanie budynków w celu ustanowienia na rzecz członków albo praw lokatorskich, albo odrębnej własności lokali. Jaki wobec tego sens ma w tej chwili ta druga forma? Tym bardziej że pierwsza jest już niezwykle rzadka.\n■ Wygląda na to, że spółdzielnie to teraz jedna z form działalności deweloperskiej...\n- No właśnie. Spółdzielnia działa jak deweloper, a po przeniesieniu prawa własności lokali traci rację bytu i przestaje istnieć. To sprzeczne z istotą spółdzielczości. Tym samym wprowadzono rozwiązanie, które narusza konstytucję również w ten sposób, że złamano zasady przyzwoitej legislacji. Niemniej uważam, że to było bardzo dobrym posunięciem, że przywrócono zakaz ustanawiania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.\n■ Więc na czym polega grzech główny ustawodawcy, skoro ostateczny skutek jest taki, jak być powinien?\n- Ja się nie opowiadam przeciwko przekształcaniu własnościowego prawa do lokalu we własność. Przeciwnie. Uważam, że to powinno nastąpić masowo i jak najprędzej. Jestem natomiast przeciw decydowaniu za spółdzielców o odejściu od formuły spółdzielni mieszkaniowej i wprowadzeniu na jej miejsce - z mocy prawa - ułomnej formuły wspólnoty mieszkaniowej. Tym bardziej że, jak sądzę, ustawodawcy chodziło o przekształcenie starych spółdzielni we wspólnoty, tymczasem wystarczy, że jeden członek nie zdecyduje się na przekształcenie spółdzielczego prawa we własność i cały pomysł upada... Zamiana spółdzielni we wspólnotę będzie więc skuteczna tylko w obszarze nowego budownictwa. A to już zakrawa na kompletną paranoję.\n■ Upatruje pan wyższość spółdzielni nad wspólnotą. Dlaczego?\n- Za pierwszą z tych instytucji stoi sto kilkadziesiąt lat światowej tradycji, gdy tymczasem druga to lapsus ustawodawczy. Wspólnota mieszkaniowa to nic innego, jak określenie wszystkich właścicieli lokali, choć oczywiście są próby personifikacji tego stosunku współwłasności. Uważam je jednak za nietrafne.\n■ Co w takim razie pan proponuje?\n- Trzeba przygotować nową ustawę o spółdzielniach mieszkaniowych. Członkostwo w spółdzielni powinno być emanacją prawa do lokalu, jak we wspólnocie, ale rozumiem, że skoro spółdzielczość mieszkaniowa ma być wyeliminowana, to nie zostanie wprowadzone rozwiązanie, które zmierza w odwrotnym kierunku.\n■ A ustawa o własności lokali? Czy uważa pan, że niezależnie od relacji wspólnot ze spółdzielniami jest to dobre, spójne prawo?\n- Generalnie to niezła ustawa, ale zawiera kilka elementów wymagających zmiany. To jednak zajęcie dla Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego. Na tym forum będziemy się nią zajmowali zapewne w przyszłym roku. Poza tym na razie wiadomo tylko tyle, że kwestie dziś w niej zamieszczone wejdą do przyszłego kodeksu cywilnego.\n■ Więc nie będzie już ustawy o własności lokali czy tylko zostanie okrojona?\n- Najprawdopodobniej jej problematyka zostanie w całości przeniesiona do kodeksu cywilnego. Takie jest założenie.\nprof. dr hab., kierownik Katedry Prawa Cywilnego Uniwersytetu Warszawskiego


Objawienia Ducha Świętego - Miesięcznik Egzorcysta\nniedziela, 02 październik 2016 23:25\nLudzie wyrażają zdziwienie, gdy słyszą, że Duch Święty również i dziś się objawia. Choć współcześnie częściej mówi się o doświadczeniu mocy Ducha Świętego i przejawach Jego działania, w istocie chodzi o to samo, co św. Paweł określa mianem objawiania się Ducha.\nPisarze chrześcijańscy z początków istnienia Kościoła rozróżniali dwa sposoby objawiania się Ducha Bożego – w postaci widzialnej oraz w postaci mocy. Do pierwszej grupy należy m.in. objawienie pod postacią obłoku nad Namiotem Spotkania lub ognistego obłoku w czasie nocnej ucieczki Izraelitów z Egiptu. W Nowym Testamencie Duch objawił się w ten sposób w postaci gołębicy oraz ognia i ognistych języków w dzień Pięćdziesiątnicy. Jednak w Nowym Testamencie powszechnym sposobem objawiania się Ducha Bożego są przejawy Jego mocy, które św. Paweł nazywa charyzmatami. Duch Święty ma nad nimi pełną kontrolę: udziela ich, komu chce, i w mierze, w jakiej chce (por. 1 Kor 12, 11). Przejawami mocy są także dary uświęcające, ale poznać je możemy nie tyle po nagłym udzieleniu się mocy Ducha, ile po owocach Jego oddziaływania na ludzi, których życie staje się nowe i przebóstwione (por. Ga 5, 22).\nChrystus objawia się jako działający w mocy Ducha i jako posyłający Go do ludzi. Jan Chrzciciel zapowiada, że specyfiką misji Mesjasza będzie to, że będzie On chrzcił ogniem Ducha Świętego. Natomiast Dzieje Apostolskie oraz pisma św. Pawła są pełne świadectw o działającym w Kościele i świecie Duchu Świętym, rozpoznawalnym w wielu znakach i darach, wśród których wyróżniają się charyzmaty. Znaczący jest jeden z tekstów apostoła: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra (1 Kor 12, 4-7). We wszystkich swoich tekstach św. Paweł wylicza łącznie 21 charyzmatów (por. Rz 12, 6-8; 1 Kor 7, 7; 12, 8-10. 28-30; 1 Tm 4, 14), ale już od starożytności mówi się o tym, że ich liczba jest niezliczona. We wszystkich dziełach Boga w świecie ujawnia się bowiem moc i inicjatywa Ducha Świętego. Dla pewnej przejrzystości co do tego, jakie dary nazywamy charyzmatami, warto sięgnąć do listy św. Pawła, który wymienia następujące dary: mądrości słowa, umiejętności poznawania, wiary, uzdrawiania, czynienia cudów, proroctwa, rozpoznawania duchów, dar języków i tłumaczenia języków. Z kolei w 1 Kor 12, 28 zamiast charyzmatów apostoł wylicza osoby charyzmatyków: apostołów, proroków, nauczycieli, tych, którzy mają moc czynienia cudów, uzdrawiają, wspierają pomocą, rządzą, przemawiają rozmaitymi językami. W Ef 4, 11 podobnie wymienieni zostali charyzmatycy: apostołowie, prorocy, ewangeliści, pasterze, nauczyciele (por. 1 P 4, 10-11). Charyzmaty można podzielić na 3 grupy: dary słowa (języki, tłumaczenie, proroctwo), dary działania (uzdrawianie, cuda, wiara), dary poznania (poznanie, mądrość, rozeznawanie). Dzięki tej klasyfikacji poznajemy, na jakie władze duchowe oddziałuje Duch Święty.\nOstatnio zmieniany wtorek, 04 październik 2016 20:25\nLink do komentarza\t poniedziałek, 03 wrzesień 2018 10:42 napisane przez\tALICJA CZAJKA\nBARDZO WARTOŚCIOWE INFORMACJE O BOGU, KTORY JEST MAŁO ZNANY I MAŁO KOCHANY


Domowe Maseczki Do Włosów Regenerujące - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » domowe maseczki do włosów regenerujące\nArtykuły na temat: domowe maseczki do włosów regenerujące\nNasze ciało zimą potrzebuje specjalnej pielęgnacji. Trzeba mu zrekompensować brak słońca i świeżego powietrza. Pomogą nam odpowiednio dobrane domowe zabiegi dotleniające skórę, zwalczające(...) cyrkulację krwi. 2. Maski na twarz Skoncentrowane kosmetyki w formie maski lub serum wzmocnią cerę, a także zapewnią jej młodszy wygląd. Do zabiegów radzimy wybierać zimą eliksiry i maski regenerujące...\n...w kosmyki i pozostaw na pół godziny (ale nie dłużej). Regenerujące i nawilżające maseczki na włosy stosuj minimum raz w tygodniu. Profesjonalna ochrona i odbudowa włosów Z przesuszonymi(...) pielęgnacja. Jeśli stosujesz nieodpowiednie kosmetyki (ze znaczną przewagą składników chemicznych w składzie lub przeznaczone do innego rodzaju włosów), możesz zaszkodzić nie tylko samym kosmykom, ale także...


Etui SPIGEN Liquid Crystal Apple iPhone 7 8 SE 2020 Blossom Clear Przeźroczyste Case BASEG.PL HURTOWNIA GSM\nEtui SPIGEN Liquid Crystal Apple iPhone 7 8 SE 2020 Blossom Clear Przeźroczyste Case\nFirma Spigen oferuje subtelną serię etui Liquid Crystal. To dobry wybór dla osób lubiących eleganckie pokrowce. Minimalistyczna forma pozwala utrzymać wygląd smartfonu w niezmienionej formie. Case zrobiony jest z termoplastycznego poliuretanu. Posiada bardzo dobre właściwości tłumienia upadków, a zarazem nie pogrubia smartfonu. Case serii Liquid Crystal do Apple iPhone 8 będzie dobry w większości przypadków i będzie perfekcyjnym rozwiązaniem dla wielu użytkowników.\nWłaściwości tworzywa z którego wykonany jest kejs pozwalają minimalistycznej ochrony telefonu. Dodatkowo w narożnikach znajdują się specjalne poduszki powietrzne znacząco zwiększające ochronę smartfona. Faktura etui daje dobre trzymanie go w ręce. Przyciski fizyczne są chronione i co istotne cały czas dobrze działają. Specjalnie wyprofilowany rant etui osłania również obiektyw głównej kamery. Case nie zwiększa znacząco wagi smartfonu, co jest priorytetem dla wielu posiadaczy telefonów.\nEtui Spigen Liquid Crystal, dzięki wymienionym wcześniej cechom sprosta oczekiwaniom niejednego użytkownika Apple iPhone 8. Nieduża masa oraz smukła konstrukcja nie zmienia funkcjonalności smartfonu. Zwiększona ochrona osiągnięta została w elegancki sposób. Etui jest przezroczyste dzięki czemu design smartfonu jest cały czas eksponowany, a jednocześnie zyskujemy osłonę przed rysami i upadkami. To wszystko mogąc wygodnie użytkować przycisków bocznych oraz mając bezproblemowy dostęp do portów. Dodatkowo, montaż szkła hartowanego nie jest kłopotem, a daje jeszcze wyższy stopień ochrony. Warto sprawdzić przy wyborze szkła ochronnego czy posiada informację o możliwości stosowania z etui, tzw. “case friendly”. Prosta i subtelna ochrona Twojego smartfonu w etui z serii Spigen Liquid Crystal to gwarancja dobrze zainwestowanych pieniędzy w ochronę Apple iPhone 8.


Wysłany: 2020-01-29, 12:28\nW razie czego cały czas tu jestem i służę pomocą :) Nie chcęWas zasypywać całymi listami sugerowanych gier planszowych, bo to bez sensu :) Jeszcze pomyślę nad propozycjami może z 2-3 gier na początek dla Julka. Co go interesuje tak ogólnie? Może uda mi sięzaproponować grę powiązaną z jego innym obszarem zainteresowań :)\nWysłany: 2020-01-29, 20:04\nChciałam polecić 2 gry kooperacyjne, które mamy od Bożego Narodzenia.\nObydwie trafione. Spodobały się dziecku i nie nudzą się rodzicom\nPierwsza to takie rozbudowane memo:\nDruga, wydaje się skomplikowana, ale to w końcu gra kooperacyjna, więc wszystkie podpowiedzi dla dziecka dozwolone Gra świetna jakościowo, zdobywca szeregu nagród, każda rozgrywka jest inna, rozwiązujemy zagadkę detektywistyczną\nW Super Farmera dużo grałam ze starszym, zdrowym synem. Igora nie interesuje... Grafika jest świetna\nGra Lisek Urwisek to zdecydowanie bardzo dobra pozycja :) Grałem i również potwierdzam :)\nWysłany: 2020-01-30, 17:04\nStwierdziłem, że zrobię dedykowaną podstronę w moim serwisie z recenzjami tak aby łatwo pokazać sprawdzone, zrecenzowane Gry planszowe dla dzieci, które polecam :)\nDziś dopiero podstrona została dodana ale niebawem będzie mocno aktualizowana :)\nWysłany: 2020-01-30, 20:48


iBus | FAQ\nPytania dotyczące przejazdów i usług\nJaki macie Państwo standard busów?\nPojazdy, którymi podróżują pasażerowie to komfortowe samochody Renault Master z nowoczesnymi systemami bezpieczeństwa. Każdy bus wyposażony jest w skórzane, pojedyńcze fotele z podłokietnikami, strefową klimatyzację i system grzejący, gniazda elektryczne, darmowy dostęp do Internetu na terenie Polski, korytarz między drzwiami a fotelami, telewizję, półkę na bagaż podręczny oraz dużą osobną przestrzeń bagażową.\nCzy oferujecie Państwo przejazdy "door to door" z adresu pod adres?\nTak, prowadzimy usługi z adresu pod adres (door to door). Miejscem docelowym jest adres podany podczas rezerwacji.\nW cenę biletu wliczone są dwie duże walizki. Każdą walizkę należy opisać imieniem, nazwiskiem oraz nr telefonu. Dodatkowo można ze sobą zabrać bagaż podręczny do 5kg, którego rozmiar nie utrudnia podróży pozostałym pasażerom.\nCzy mogę podać paczkę za Państwa pośrednictwem?\nCzy w busach jest dostęp do Internetu?\nTak, można korzystać z bezpłatnego Internetu na terenie Polski.\nCzy w busach można naładować urządzenie elektroniczne?\nW naszych pojazdach montowane są gniazdka 230V, więc bez problemu można podłączyć ładowarkę.\nWiększość podróży odbywa się w systemi door to door ,bez przesiadek. Czasem może zdarzyć się jedna przesiadka na trasie i pasażerowie zostają wcześniej informowani są o takim przypadku.\nDopuszczamy możliwość zabrania ze sobą zwierzątka, za które w pełni odpowiada opiekun.\nPytania dotyczące płatności i biletów\nZa przejaz można zapłacić gotówką (PLN lub EURO) lub kartą płatniczą u kierowcy, gotówką lub kartą w siedzibie firmy lub dokonać przedpłaty na konto.\nUruchomiliśmy kilka kanałów za pomocą których można zarezerwować miejsce: połączenie telefoniczne lub whatsapp, wiadomość sms lub whatsapp, wiadomość na Facebooku, formularz kontaktowy na stronie www, aplikacja mobilna ibus na urządzenia mobilne w systemie android, komunikator na stronie www lub mail na adres kontakt@ibus.com.pl.\nRezerwację telefoniczną można składać codziennie 09:00-22:00, rezerwacja mailowa czynna całodobowo. Najlepiej podróż zarezerwować z tygodniowym wyprzedzeniem, wówczas mają Państwo większe prawdopodobieństwo wolnych miejsc. Rezerwacje na ostanią chwilę mogą wiązać się z brakiem miejsc.\nTak. Wystarczy o tym fakcie poinformować pracownika biura obsługi lub kierowcę.\nNależy pamiętać także, że pasażer ma możliwość zmiany oraz anulowania rezerwacji. W przypadku anulowania rezerwacji:\n1) powyżej (lub równo) 24 godziny przed odjazdem dokonujemy potrącenia 25% wartości opłaty, pozostałą kwotę zwracamy;\n2) poniżej 24 godzin dokonujemy potrącenia 100% wartości opłaty.\nO chęci otrzymania faktury należy poinformować pracowników w biurze obsługi.\nTak, prosimy jednak o zgłoszenie takiej zmiany w biurze obsługi.\nCzy mogę zrezygnować z przejazdu / zmienić termin przejazdu?\nPasażer ma możliwość zmiany oraz anulowania rezerwacji. W przypadku anulowania rezerwacji:\nPytania dotyczące przewozów dzieci\nDzieci do 12 roku życia nie mogą podróżować bez prawnego opiekuna. Dzieci powyżej 12 lat mogą podróżować busami firmy iBus za zgodą prawnego opiekuna.\nDziecko do lat 12, które nie przekracza 150 cm wzrostu należy przewozić we właściwym foteliku. Opiekun podróżujący z dzieckiem jest zobowiązany do zapewnienia dziecku fotelika ochronnego.\nJeśli nie posiadają Państwo fotelika, prosimy ten fakt zgłosić konsultantowi w biurze obsługi.


patriotyzm - Gminne Centrum Kultury w Wierzchosławicach\nObchody 80. Rocznicy Wybuchu II Wojny Światowej w gminie Wierzchosławice\nDnia 1 września 2019 r. w Kościele Parafialnym w Wierzchosławicach odbyły się obchody 80. Rocznicy Wybuchu II Wojny Światowej w Gminie Wierzchosławice. Wydarzenie rozpoczęło się uroczysta Mszą Świętą w Kościele Parafialnym w Wierzchosławicach o godzinie 11:00. Podczas Mszy Świętej złożono intencje dla żołnierzy walczących i poległych podczas II Wojny Światowej. Wydarzenie uświtniły Poczty Sztandarowe z […]\nOpublikowany w: Aktualności, KulturaOtagowany: 1 września, kultura, patriotyzm, rocznica II wojny światowej, Wierzchosławice, wójtZostaw komentarzMP\t 1 września 2019


Czas przechowywania i komplikacji krwinek czerwonych po zabiegach kardiochirurgicznych ad 6 – Warszawa ginekolog\nInne badania wykazały jednak brak związku między czasem przechowywania czerwonych krwinek a niekorzystnymi skutkami.23,24,40-42 Van de Watering i wsp.  badali szerokie miary wyników, takie jak długość pobytu i śmiertelność w ciągu 30 dni, w 945 pacjenci otrzymujący wyłącznie krwinek czerwonych przechowywanych przez mniej niż 18 dni i 950 pacjentów otrzymujących wyłącznie krwinek czerwonych przechowywanych przez ponad 18 dni. Autorzy opisali podobne wyniki w obu grupach; jednak była tylko niewielka liczba zdarzeń wynikowych.\nNasze badanie, które opiera się na danych od pacjentów otrzymujących ponad 19 000 jednostek transfuzji krwinek czerwonych w kardiochirurgii, jest bardzo dużym badaniem wpływu czasu przechowywania czerwonych krwinek. Ponadto, jednorodna populacja pacjentów w naszym badaniu nie obejmowała pacjentów z urazem lub pacjentów z heterogenicznymi chorobami przewlekłymi.\nJednym z ograniczeń badań nad transfuzją jest to, że czas przechowywania staje się trudny do zdefiniowania w sposób znaczący, jeśli stosuje się więcej niż jednostkę. Poprzedni badacze stosowali średnią, medianę lub maksymalny czas przechowywania. 23:24 Zamiast tego ograniczyliśmy naszą analizę do pacjentów, którzy otrzymali tylko nowszą krew lub tylko starszą krew, aby lepiej scharakteryzować wpływ czasu przechowywania na poważne choroby i śmierć.\nObserwacyjne badania kohortowe mogą powodować zaburzenie równowagi zmiennych zakłócających w porównywanych grupach, gdy przydział grup nie jest losowy. Dostarczanie jednostek krwi przez bank krwi nie jest procesem losowym, ponieważ jest ograniczone przez kompatybilność typu krwi. Ponadto bank krwi nie jest zaślepiony na tożsamość osób biorących udział w transfuzji, a personel może uświadomić sobie specyficzne zapotrzebowanie krwi na szybko krwawiącego pacjenta. Taka wiedza może wpływać na decyzje dotyczące jednostek krwi przewidzianych do transfuzji. Efekt ten został prawdopodobnie zminimalizowany przez fakt, że w okresie badania bank krwi rutynowo przygotowywał od 2 do 4 jednostek czerwonych krwinek wieczorem przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi i dostarczał je do sal operacyjnych rano po operacji\n[patrz też: medyk szopena rzeszów, orsalit plus smektyn, orsalit plus smektyn o ostrej woni ]


I wlasnie ta droga,jest wlasciwa. | Wiadomości i Newsy\nMalymi kroczkami,oby do przodu. Czas przemocy powinien pozostac sie w przeszlosci /Nie wolno dawac wrogom pretekstu,zeby zabijac Palestynczykow.\n„Rośnie liczba krajów, które są gotowe poprzeć palestyński wniosek o uzyskanie statusu państwa-obserwatora w ONZ. Dzisiaj Hiszpania, Szwajcaria, Norwegia i Dania oświadczyły, że zamierzają zagłosować za przyjęciem wniosku.\nW ciągu najbliższych godzin szef MSZ Wielkiej Brytanii William Hague zamierza poinformować członków parlamentu, że Londyn zaaprobuje wniosek Palestyńczyków.\nWczoraj poparła ich Francja. Głosowanie w tej kwestii w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ zaplanowano na 29 listopada. Do przyjęcia projektu rezolucji niezbędne jest uzyskanie większości głosów 193 krajów członkowskich Zgromadzenia Ogólnego. 132 z nich uznaje Palestynę za państwo.”\nZapraszam wszystkich,komu Rosja lezy na sercu,jak rowniez tych,kto od samego tego slowa dostaje drgawek,na forum „Rosja i swiat”\n← Witaj, świecie! Re: Swiat:perspektywy dobrobytu dla dzieci →\nhttp://stathischristodoulouxyz.eu - https://otmuchow.szamba-z-certyfikatem.pl


Jeden przypadek odry na terenie powiatu rawskiego. 27-letnia Ukrainka przebywa na oddziale zakaźnym łódzkiego szpitala | eRawa.pl\nerawa.pl » Powiat » Jeden przypadek odry na terenie powiatu rawskiego. 27-letnia Ukrainka przebywa na oddziale zakaźnym łódzkiego szpitala\nRawska Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna potwierdza – jeden przypadek zachorowania na odrę został potwierdzony, drugi wciąż jest weryfikowany. Obydwie kobiety pracowały w sortowni jabłek na terenie naszego powiatu.\nKobieta, u której stwierdzono odrę, to 27-letnia Ukrainka. Kobieta od 14 dni przebywała w Polsce. Do rawskiego szpitala trafiła w nocy z piątku na sobotę (15-16.02). Stamtąd została przewieziona do Szpitala im. dr. Wł. Biegańskiego w Łodzi. Wyniki badań są jednoznaczne, kobieta zachorowała na odrę.\nWczoraj (19.02) do szpitala zakaźnego w Łodzi przetransportowana została także druga kobieta, która wciąż jest badana.\n– Bazujemy na informacji potwierdzonej. Póki co są to tylko podejrzenia, muszę mieć potwierdzenia ze szpitala, wydanie na podstawie badań serologicznych i badań klinicznych – mówi Krzysztof Jasiński, dyrektor PSSE w Rawie Mazowieckiej.\nPowiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna objęła nadzorem osoby z bezpośredniego otoczenia chorej, czyli łącznie 51 pracowników wspomnianej sortowni owoców. Każdy kto nie potrafił udokumentować szczepienia przeciw odrze został doszczepiony.\nPodajemy jak wyglądają objawy odry:\nOdra rozpoczyna się wystąpieniem nietypowych objawów: wysoka temperatura, kaszel, katar, co zazwyczaj jest mylnie rozpoznawane jako przeziębienie. Przy końcu tego okresu (na 2-3 dni przed wysypką) u 80% chorych na przekrwionej błonie śluzowej policzków pojawiają się 1-2 mm białawe plamki Koplika, które bledną po wystąpieniu wysypki. Przeważnie 14 dnia od zakażenia (3-4 dzień choroby) pojawia się uogólniona plamisto-grudkowa wysypka na skórze twarzy i szyi (nie pęcherzykowa), która stopniowo rozprzestrzenia się na tułów i kończyny. Wysypka ustępuje po 5-6 dniach w takiej kolejności, w jakiej się pojawiła. Po wysypce pozostają przebarwienia, może wystąpić złuszczenie naskórka.\nWięcej znajdziecie na oficjalnej stronie rawskiego sanepidu.\nTagi: Krzysztof Jasiński, odra, szczepienie


Pogadajmy o grze — Red Faction: Battlegrounds - Oficjalne wiadomości PlayStation Network, PSN\nKorzystając z tej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie przez nas i inne firmy z plików cookie, które służą do poprawy korzystania ze strony i umożliwiają prezentację spersonalizowanych reklam oraz materiałów. Jeśli chcesz uzyskać więcej informacji albo zmienić ustawienia plików cookie, kliknij tutaj.\nWyświetl wszystkie wyniki\nPogadajmy o grze — Red Faction: Battlegrounds\nTa strona wymaga programu Flash Player 7 lub nowszego. Nie jest on zainstalowany na Twoim komputerze. Odwiedź stronę internetową Adobe, aby pobrać najnowszą wersję programu.\nJeśli chcecie się dowiedzieć, jak powstała gra Red Faction: Battlegrounds, przeczytajcie wywiad z szefem projektu, Stephenem Powellem, i dyrektorem studia, Donem Whitefordem.\nSkąd wziął się pomysł na grę Red Faction: Battlegrounds?\nStephen Powell: To było dwa lata temu. Początkowo myśleliśmy o tym, by umieścić coś w PlayStation Store za pośrednictwem PlayStation Network. Przyjrzeliśmy się PSN i zadaliśmy sobie pytanie, jakiego rodzaju gra byłaby w stanie dobrze wykorzystać tę usługę. To wspaniałe medium.\nDon Whiteford: Chcieliśmy wypuścić coś w stylu retro, co jednocześnie wykorzystywałoby fantastyczne możliwości graficzne PlayStation 3. Zastanawialiśmy się nad strzelanką z użyciem obu drążków oraz nad możliwością wykorzystania stereoskopowego 3D w PlayStation 3, bo naszym zdaniem sprawdziłoby się to świetnie w tego typu grze.\nCzy rozważaliście również użycie PlayStation Move? DW: Przygotowując się do pracy, zwróciliśmy uwagę, że urządzenia peryferyjne są niezwykle ważne. Dzięki takim peryferiom, jak PlayStation Move, można być bardziej twórczym i eksperymentować. Mieliśmy więc na to ogromną ochotę. Stworzyliśmy nawet urządzenie oparte na pomyśle Richarda Marksa, wykorzystującym kamerę USB EyeToy, jeszcze zanim ogłoszono PS Move. Użyliśmy dwóch diod LED, które pozwalały rysować na ekranie za pośrednictwem kamery PlayStation Eye.\nWtedy dowiedzieliśmy się o istnieniu PS Move [śmiech]. Przynajmniej mogliśmy się z nim zapoznać wcześniej niż inni! PS Move to bardzo interesujące urządzenie, więc w przyszłości będziemy mieli je na uwadze.\nJakie wyzwania pojawiły się w trakcie tworzenia gry, czy PlayStation Network pomogło wam je rozwiązać? DW: Pierwszą sprawą było rozpoznać możliwości oferowane przez PSN. Dzięki cyfrowym kanałom dystrybucji, takim jak PSN, można zamieszczać materiały, eksperymentować, tworzyć, sprawdzać, czy pomysły się spodobają, a jeśli coś pójdzie nie tak, nie stanowi to większego problemu.\nPatrząc na style rozgrywki oferowane w ramach PlayStation Store, np. w takich grach PlayStation 3, jak echochrome czy Flower, widać, że usługa oferuje całkowicie nowe możliwości. Z twórczej perspektywy jest to dla nas bardzo interesujące i stanowi ogromną inspirację.\nOstatecznie napotkaliśmy zaskakująco mało przeszkód. Najważniejsze było nakłonienie do współpracy firmy THQ, wpadliśmy więc na pomysł, by wesprzeć jakiś dobrze znany tytuł i powiększyć jego uniwersum. Cena, jaką możemy zaoferować korzystając z PlayStation Store, jest bardzo dobra i pozwala na zdobycie nowych klientów dla Red Faction.\nSP: Gry cyfrowe są z zasady całkowicie odmienną platformą, dlatego trzeba zastosować inne podejście, na przykład spróbować zorientować się, w jakiego rodzaju scenariusze ludzie będą w nich grać. Uznaliśmy, że zdecydowanie warto się skoncentrować na lokalnym trybie multiplayer, ponieważ naszym zdaniem to jedna z rzeczy, której oczekują gracze pobierający grę w towarzystwie znajomych. Tego typu decyzje były dla nas bardzo ważne od samego początku.\nDW: Takie gry muszą być bezpośrednie i oferować dobrą zabawę. Trzeba się więc nauczyć, jak uczynić je bardziej dostępnymi, a przy okazji zapewnić im trochę głębi. To wszystko stanowi niezłe wyzwanie dla twórców.\nCzy planujecie tworzyć gry podobne do Red Faction: Battlegrounds? DW: To nasza misja. Przygotowujemy całą masę innych rzeczy. Na pewno w którymś momencie będziemy chcieli stworzyć grę wykorzystującą kontroler PlayStation Move. Stereoskopowe 3D jest również bardzo interesujące. Przy okazji dowiadujemy się też, co podoba się ludziom w naszych grach i na tym opieramy dalszą pracę.\nPAIN w PlayStation Store był dla nas świetnym przykładem w tej kwestii. Twórcy tej gry, Idol Minds, nadal wspierali swoją grę — trzy lata po premierze — oferując wszelkiego rodzaju materiały do pobrania. Rzecz polega na tym, żeby utrzymywać zainteresowanie graczy.\nMożna dowiedzieć się bardzo wiele o publikacji materiałów w PlayStation Store, jest to świetna zabawa — jako twórcy zyskujemy też dużą swobodę. Takie gry wymagają poświęcenia im ogromnej ilości czasu, zależy więc nam na tym, by powrócić do korzeni rozgrywek. Niektóre koncepcje, jakie poznaliśmy w PlayStation Store za pośrednictwem PlayStation Network są fenomenalne: echochrome to jedna z moich ulubionych gier!\nCzy chcecie dodać coś jeszcze na temat gry Red Faction: Battlegrounds?\nSP: Jesteśmy bardzo zadowoleni z osiągniętego efektu.\nDW: To wspaniała gra do zabawy w gronie przyjaciół. Jest przystępna i szybka, mam więc nadzieję, że przypadnie graczom do gustu. Gra jest zabawna i świetnej jakości — przekonajcie się sami!\nGotowi do bitwy? W takim razie już teraz pobierzcie grę Red Faction: Battlegrounds z PlayStation Store.\nTue May 24 09:30:00 BST 2011\nSzukasz czegoś innego?\nROZRYWKA Z PS4\nPLAYSTATION®STORE Więcej informacji o PlayStation\nMOJE PSN OBSZAR RODZINNY PS3™\nOGRANICZENIA WIEKOWE PRACA W PLAYSTATION\nInne systemy PlayStation®\nPSP-E1000 PSP-3000 PSP™go GRY NA PSP AKCESORIA PSP\nPLAYSTATION®2 GRY NA PS2™\nAKCESORIA PS2™ Support\nPOMOC PS4™ POMOC PS3™ POMOC PS VITA POMOC PSP POMOC PS2™ POMOC PSN\nDeklaracja zgodności z dyrektywą dotyczącą radiowych i telekomunikacyjnych urządzeń końcowych GWARANCJA\nZasady dotyczące plików cookie oraz polityka prywatności\nPraca w PlayStation\nWebsite ©Thu Apr 27 08:09:53 BST 2017 Sony Computer Entertainment Europe. Cała zawartość, tytuły gier, nazwy handlowe i/lub wizualna postać gier, znaki handlowe, grafika i związane z nimi zdjęcia, są znakami handlowymi i materiałami objętymi prawami autorskimi, należącymi do ich prawowitych właścicieli. Wszelkie prawa zastrzeżone. więcej informacji\nWięcej witryn Sony


Piotr Damage Dablju - Profil użytkownika - Dziennik Wschodni\nPiotr Damage Dablju\nPostawić straż miejską w pełną gotowość bojową.Tylko oni zakładając blokady na koła zablokują najazd transporterów opancerzonych. hahahaha to możliwie najliczniejsza siła mundurowa w Polsce, jaki pomysł wogóle - mało tego że ich zablokują to jeszcze do kasy państwa za mandaty wpłynie :D\nNapisany 4 marca 2014 r. o 01:04 w wątku: Samoloty F-16 nad Lublinem\nJa wam mowię lepiej juz organizujemy dobra partyzantkę w lasach kozlowieckich i janowskich ! amen\nNapisany 4 marca 2014 r. o 00:59 w wątku: Samoloty F-16 nad Lublinem\nNawet jak ruscy by zatakowali Polske to mamy wystraczająco sił żeby kupić sobie czas tymi nawet 48 f-16 do działania Przynajmniej Niemców. Niemcy mają też dobre samoloty więc Ruscy łatwo by nie mieli :D Bo wiadomo Anglia nic nie zrobi Francja biała flaga od razu. To my z Niemcami możemy walczyć...\nNapisany 4 marca 2014 r. o 00:55 w wątku: Samoloty F-16 nad Lublinem


SJD Pro Tech to linia najwyższej jakości innowacyjnych produktów do kosmetyki samochodowej. Została stworzona przez grupę najlepszych polskich inżynierów branży chemicznej. Właściwości produktu konsultowano z szerokim gronem profesjonalistów.\nCockpit MAT środek przeznaczony do czyszczenia i konserwacji elementów wyposażenia wykonanych z tworzyw sztucznych o strukturze matowej. Dzięki dodatkom filtrów UV, ogranicza płowienie barwników, zapewniając długotrwałą głębie koloru pielęgnowanych powierzchni. Tworząc delikatny, a nie klejący film, zabezpiecza przed ponownym zabrudzeniem. Właściwości antystatyczne ograniczają przywieranie cząsteczek kurzu. Specjalne składniki delikatnie nawilżają elementy kokpitu nie pozostawiając jednak efektu błyszczenia oraz smug. Bezzapachowa formuła jest przeznaczona dla klientów wrażliwych na drażniące działanie kompozycji zapachowych. Preparaty do czyszczenia kokpitów, przeznaczone są do konserwacji elementów wyposażenia wykonanych z tworzyw sztucznych, wykończonych w wersji błyszczącej.\nDostępne są cztery wersje zapachowe: WANILIA, MORSKI, CYTRUS oraz LEŚNY. Szczególnie polecany do pielęgnacji deski rozdzielczej. Dzięki specjalnie wyselekcjonowanym składnikom aktywnym, skutecznie ożywia naturalny kolor czyszczonych elementów, jednocześnie zapobiegając procesom starzenia się powierzchni. Tworząc delikatny, a nie klejący film, zabezpiecza przed ponownym zabrudzeniem. Właściwości antystatyczne ograniczają przywieranie cząsteczek kurzu. Subtelne kompozycje zapachowe dodatkowo odświeżają wnętrze pojazdu, byś czuł się w nim komfortowo.\nPreparat do pielęgnacji opon to nowoczesny i niezwykle skuteczny środek do czyszczenia i konserwacji. Substancje aktywne wnikające w oponę nadają jej głęboką czarną barwę, dzięki czemu wygląda jak nowa. Środki konserwujące zabezpieczają gumę przed nadmiernym działaniem czynników zewnętrznych takich jak: słońce, woda, sól drogowa.\nPreparat do konserwacji uszczelek to uniwersalny produkt ochronny do wszystkich elementów gumowych Twojego pojazdu. Dzięki specjalnie wyselekcjonowanym składnikom aktywnym, skutecznie konserwuje, nadaje elastyczność , jednocześnie zapobiegając procesom starzenia się powierzchni. W zimie zabezpiecza przed przymarzaniem, w lecie zapobiega wysuszaniu i pękaniu gumy. Dzięki dodatkom filtrów UV, ogranicza płowienie barwników, zapewniając długotrwałą głębie koloru pielęgnowanych powierzchni.\nWosk w sprayu, przeznaczony jest do nabłyszczania karoserii. Dzięki zawartości szerokiej gamy silikonów, skutecznie wypełnia mikro rysy w lakierze powstałe w skutek działania czynników zewnętrznych. Zapewnia głębię koloru i atrakcyjny wygląd karoserii. Znajduje zastosowanie w polerowaniu baków i lakierowanych błotników motocyklowych. Przeznaczony do nanoszenia na sucha powierzchnie i polerowania ściereczka wykonana z naturalnych włókien.\nPreparat do zderzaków - skutecznie konserwuje plastikowe elementy zewnętrzne, takie jak zderzaki, lusterka, spojlery, atrapy czy listwy. Szybkoschnący preparat,pozwala w kilka sekund przywrócić naturalny kolor czyszczonym elementom. Dzięki specjalnie wyselekcjonowanym składnikom aktywnym, skutecznie ożywia naturalny kolor , jednocześnie przy systematycznym stosowaniu zapobiega procesom starzenia się powierzchni wykonanych z tworzy sztucznych. Nie zawiera barwników, dzięki czemu jest produktem uniwersalnym dla każdego koloru tworzywa.\nPianka do czyszczenia tapicerki o zapachu PURE ;aktywny powierzchniowo środek, który dzięki delikatnej konsystencji pianki głęboko wnika w strukturę włókien tapicerki i usuwa zabrudzenia. Z łatwością odświeżafotele , kanapę i pozostałe elementy tapicerki wykonane z weluru lub tradycyjnej tkaniny. Zabrudzenia powstałe w czasie użytkowania samochodu skutecznie czyszczą składniki aktywne zawarte w preparacie, a dodatek kompozycji zapachowej neutralizuje nieprzyjemne zapachy. Bez wysiłku tapicerka odzyskuje pierwotny kolor, a wnętrze samochodu znów staje się estetyczne i przyjemne.\nPreparat do pielęgnacji skóry zawiera mieszaninę substancji zapewniających zarówno skuteczne usuwanie powierzchniowych zanieczyszczeń , jak i aktywną konserwację elementów tapicerki samochodowej i motocyklowej. Środek marki ProTech zawdzięcza swą skuteczność kompozycji aktywnych składników o działaniu silnie nawilżającym i zmiękczającym skórę , a dodatek filtrów UV zabezpiecza tapicerkę przed utrata koloru. Produkt może być z powodzeniem stosowany również do konserwacji i zabezpieczania siedzeń motocykli i akcesoriów motocyklowych takich jak sakwy, rękawice, nakładki na manetki.\nPreparat do czyszczenia felg to skuteczny środek czyszczący i zabezpieczający. Substancje aktywne, doskonale rozpuszczają brud oraz pył zużytych klocków hamulcowych. Środki nabłyszczające, wnikające w mikro ubytki, nadają feldze wygląd nowego, niezniszczonego materiału.\nOdrdzewiacz z MoS2 to wielozadaniowy preparat z dodatkiem dwusiarczku molibdenu . Dzięki doskonałym właściwością penetrującym, z łatwością przenika pomiędzy skorodowane i zakleszczone elementy. Ułatwia demontaż zardzewiałych połączeń mechanicznych. Dodatek dwusiarczku molibdenu wydłuża żywotność elementów urządzeń, dzięki zmniejszeniu tarcia. Może być używany do połączeń metal-metal jak również metal-plastik. Ma wysoką odporność na utlenianie, dzięki czemu skutecznie zabezpiecza powierzchnie metalowe.\nMega Granat – nowość w zakresie czyszczenia i odświeżania układów klimatyzacji samochodowej. Zastosowanie Nano Technologii zapewnia długotrwały efekt świeżości. Nano cząsteczki srebra skutecznie i na długi czas,walczą z nieprzyjemnym zapachem, powstającym podczas użytkowania pojazdu. Preparat ten w odróżnieniu od innych dostępnych na rynku środków, działa nie tylko podczas aplikacji, lecz również długo po jej zakończeniu. Nano cząsteczki srebra tworzą bowiem jednolitą strukturę aktywnych molekuł, które skutecznie walczą z nieprzyjemnymi zapachami.\nA/C Cleaning foam - pianka do czyszczenia kanałów wentylacji i klimatyzacji. Dzięki zawartym składnikom penetrującym oraz konsystencji delikatnej, nielejącej aktywnej pianki, z łatwością wnika w każdą szczelinę i załamanie przewodów klimatyzacyjnych. Produkt dzięki zawartym składnikom aktywnym, niweluje efekty działania grzybów i bakterii, powodujących nieprzyjemny zapach oraz negatywnie wpływających na samopoczucie użytkowników pojazdu. Dodatek delikatnej kompozycji zapachowej znacznie podwyższa komfort stosowania produktu. Produkt nie zawiera szkodliwych pestycydów.\nSmar miedziowy to specjalna pasta z wysoką zawartością czystej miedzi przeznaczona do smarowania połączeń śrub i miejsc nakładania się metali, które mogą być wystawione na działanie wysokich temperatur. Chroni części silnika, elementy układu wydechowego oraz hamulcowego, łączniki i bieguny akumulatora, a także chroni łożyska przed zatarciem oraz nakrętki i śruby przed korozją. Idealnie redukuje tarcie na sworzniach, ruchomych częściach sprzęgieł i łączników. Spray miedziowy jest odporny na działanie substancji chemicznych, warunków atmosferycznych, zapobiega nadmiernemu zużyciu i zakleszczaniu. Odporny na działanie temperatur od – 30°C do + 1100°C\nMOCNY ODTŁUSZCZACZ – ULTRA DEGREASER jest uniwersalnym produktem na bazie organicznego rozpuszczalnika, służącym do łatwego usuwania tłuszczu, oleju oraz innych tłustych zabrudzeń. Środek stosowany do odtłuszczania: tarcz hamulcowych, sprzęgieł, bębnów hamulcowych, pomp paliwowych, skrzyni biegów oraz czyszczenia elementów metalowych silnika. Usuwa zapieczone i przywarte smary, pozostawiając czystą i suchą powierzchnię.\nSMAR TEFLONOWY – PTFE GREASE. Suchy smar teflonowy stosuje się wszędzie tam, gdzie elementy wymagają smarowania, ale nie może ono być realizowanie za pomocą tłustych substancji, do których przywierałyby zanieczyszczenia i kurz. Trwale smaruje powierzchnie ślizgowe narażone na wysokie naciski. Nie brudzi, nie tłuści, wypiera wodę. Doskonały do smarowania: prowadnic foteli, piór oraz mechanizmów wycieraczek, zawiasów, ograniczników drzwi, elementów mechanizmów precyzyjnych, linek w pancerzach, układów i napędów z tworzyw sztucznych. Do stosowania w bardzo szerokim zakresie temperatur – 25*C -> + 125*C\nAktywna piana do szyb i owiewek. Pianka do czyszczenia szyb i owiewek motocyklowych to nowoczesny i niezwykle skuteczny środek myjący . Dzięki specjalnie wyselekcjonowanym składnikom aktywnym, skutecznie rozpuszcza i usuwa nawet najsilniejsze zabrudzenia szyb typu: tłuste plamy czy zaschnięte owady. Konsystencja aktywnej piany skutecznie wnika w zanieczyszczenia, które rozpuszczone łatwo dają się usunąć za pomocą strumienia wody lub ściereczki.\nImpregnat do odzieży tekstylnej. Impregnat przeznaczony do odzieży tekstylnej z membraną GORETEX, SYMPATEX lub bez membran. Odświeży odzież i zapewni wodoszczelność przy jednoczesnym zachowaniu właściwości oddychających.\nOdświeżacz do kasków, rękawic i butów. Nano cząsteczki srebra aktywnie blokują bakterie, grzyby i wirusy. Posiada działanie dezodoryzujące, nadające przyjemny zapach. Przeznaczony do konserwacji akcesoriów motorowych, rowerowych, narciarskich, snowboardowych i jeździeckich. Nie uszkadza delikatnego materiału i neutralizuje nieprzyjemne zapachy.\nWosk do motocykli. Wosk to nowoczesny i niezwykle skuteczny środek do nabłyszczania elementów lakierowanych. Dzięki zawartości szerokiej gamy silikonów, skutecznie wypełnia mikro rysy w lakierze powstałe w skutek działania czynników zewnętrznych. Zapewnia głębię koloru i atrakcyjny wygląd Twojego motocykla.\nPreparat do pielęgnacji skóry to wysokiej jakości mieszanina substancji aktywnych zapewniających zarówno skuteczne usuwanie powierzchniowych zanieczyszczeń , jak i aktywnie konserwujący środek do materiałów wykonanych ze skóry. Środek marki ProTech zawdzięcza swą skuteczność kompozycji aktywnych składników o działaniu silnie nawilżającym i zmiękczającym skórę , a dodatek filtrów UV zabezpiecza materiał przed utrata koloru.


Młodzi piłkarze „Sokoła” na podium turnieju „Young Football Cup 2019” - Związek Polaków na Białorusi\nHomeSportMłodzi piłkarze „Sokoła” na podium turnieju „Young Football Cup 2019”\nII miejsce w kategorii wiekowej chłopców do lat 14-tu i III miejsce w kategorii wiekowej chłopców do lat 11-tu zajęli piłkarze z działającego przy Związku Polaków na Białorusi Polskiego Klubu Sportowego „Sokół” na Międzynarodowym Turnieju Piłkarskim „Young Football Cup 2019”, który rozegrano 20 września w Pułtusku.\nMiędzynarodowy status zawodów ich organizator – Stowarzyszenie „Wspólnota Polska” – zawdzięcza temu, że do rywalizacji na boisku przystąpiły drużyny z czterech krajów: Litwy – Szkoła Sportowa Samorządu Rejonu Wileńskiego, Białorusi – PKS „Sokół” przy ZPB, Ukrainy – Pogoń Lwów oraz Polski, którą reprezentowali młodzi piłkarze ze Szkoły Podstawowej nr 4 im. Ireny Szewińskiej w Pułtusku.\nOdprawa przed rozpoczęciem zawodów. Drużyny „PKS „Sokół” stoją po prawej\nPiłkarz „Sokoła” szykuje się do podania na bramkę rywali\nZwycięzcami turnieju w obu kategoriach wiekowych okazała się drużyna gospodarzy.\nTrzynastolatkowie z „Sokoła”, mimo porażki w finale z rówieśnikami z Pułtuska, bardzo miło wspominają zarówno sportową rywalizację na boisku, jak i sam pobyt w Polsce, w ramach którego oprócz Pułtuska zwiedzili Warszawę. Również ich młodsi koledzy, nie czują się rozczarowani zdobyciem III miejsca, gdyż program pobytu w Pułtusku i Warszawie, w której odwiedzili legendarny Stadion Miejski „Legii” Warszawa im. Marszałka Józefa Piłsudskiego wstępując do loży VIP, loży prasowej, Sali konferencyjnej, a nawet usiedli na chwilę na ławce rezerwowych piłkarzy „Legii”.\nBiałoruśJózef PiłsudskiLitwaPKS "Sokół"PolskaPułtuskStowarzyszenie „Wspólnota Polska”UkrainaWarszawaZPBZwiązek Polaków na Białorusi


Congo Art Works w świecie sztuki współczesnej – rozmowa z Bogumiłem Jewsiewickim\nKULTURA LIBERALNA > Patrząc > Congo Art Works...\nW 2013 r. ponad 2 tys. prac kongjiskich arystów z kolekcji prof. Bogumiła Jewsiewickiego trafiło do Musée Royal de l’Afrique Centrale w Tervuren. Jej publiczny pokaz zatytułowany „Congo Art Works” odbył się w tym roku w belgijskim muzeum sztuki współczesnej BOZAR, a także w Garage Museum of Contemporary Art w Moskwie. Warto zaznaczyć, że w tym samym czasie malarstwo popularne Tshibumby Kanda Matulu pokazywano w Benaki Museum podczas Documenta w Atenach. Na tym najważniejszym (obok Biennale w Wenecji) przeglądzie sztuki współczesnej wystawiono też prace innego kongijskiego artysty Sammy’ego Baloji, związane z historią eksploatacji czarnoskórych niewolników z regionu Katanga.\nTen rok był zatem pierwszym, w którym zorganizowano na taką skalę wystawy kongijskiego malarstwa popularnego w europejskich muzeach sztuki współczesnej, cementując ich znaczenie dla globalnej historii praktyk artystycznych. Europejski sukces i uznanie dla twórczości kongijskich artystów działających w czasach dyktatury Mobutu, a także prac generacji młodszych twórców stworzyły idealną okazję do przeprowadzenia rozmowy z prof. Bogumiłem Jewsiewickim z Uniwersytetu Laval w Quebec na temat jego kolekcji, tekstów poświęconych sztuce kongijskiej, kuratorskich projektów i warsztatów. W ubiegłym roku kilkadziesiąt prac z warsztatów na Haiti trafiło do kolekcji Wydziału Historii UAM w Poznaniu. W 2016 r. wydano również pierwszy zbiór tłumaczonych na język polski tekstów Bogumiła Jewsiewickiego zatytułowany „Praca pamięci i historii. Studia z antropologii historycznej pamięci”. Teksty te ukazują różne sposoby interpretacji sztuki kongijskiej, spopularyzowanej w Europie dzięki tegorocznym wystawom.\nPrzemysław Strożek: Co sprawiło, że zaczął pan kolekcjonować sztukę kongijską?\nBogumił Jawsiewicki: Mojej praktyki nie nazwałbym kolekcjonowaniem, a raczej gromadzeniem i tworzeniem wizualnego archiwum kultur miejskich, biblioteki czy dokładniej biblioteki obrazów. Znaczenie gromadzonych prac zawsze zmieniało się w momencie, gdy dowiadywałem się, kto je stworzył, dla kogo i w jakim celu. Byłem zafascynowany lokalnymi obrazami tworzonymi dla lokalnych społeczności. Jeszcze przed przyjazdem do Konga oglądałem wystawy sztuki naiwnej w Polsce, które wówczas wysoko ceniono w komunistycznym kraju. Pierwszy obraz kupiłem w 1968 r., kiedy przybyłem z Polski nauczać historii Europy w Pedagogicznym Instytucie Mbadanka. Obraz ten wisiał w jednym z barów i przedstawiał lamparta zjadającego jeżozwierza. Zakupiłem od razu kilka innych prac od ulicznych malarzy.\nTshibumba Kanda Matulu, Lubumbashi, 1973, Prawdziwa sprawiedliwosc nie zostala dokonana, powieszenie François w Lubumbashi, Collection MRAC Tervuren, Fonds B. Jewsiewicki\nPod koniec 1971 r. Fakultet Filozofii i Literatury, gdzie pracowałem, został włączony do nowo powstałego Narodowego Uniwersytetu w Zairze i przeniosłem się z Kinszasy do Lumumbashi. To właśnie tam poznałem Tshibumbę Kanda Matulu, który pokazywał mi swoje prace. Poznałem też krąg malarzy ze szkoły Romain-Defosses oraz miejscowej Akademii Sztuk Pięknych. Wielu z tamtejszych artystów otrzymywało zlecenia dekorowania biur i prywatnych instytucji; wśród nich był Mode Muntu, którego bardzo ceniłem. Był to człowiek bardzo skromny, pogrążony w świecie swojej wyobraźni.\nMalarze popularni, jak Tshibumba w Lumumbashi czy Chéri Samba w Kinszasie, widzieli siebie jako naocznych świadków codziennego życia, również historyków, czy może raczej tych, którzy przekazywali za pośrednictwem malarstwa pamięć, patrząc na teraźniejszość i przeszłość z punktu widzenia kogoś z tłumu, nadając plastyczną formę głosom zwykłych ludzi. Ich obrazy, kupowane i wieszane w domach czy barach, prowokowały do rozmów, stawały się powodem wymiany wspomnień, budując społeczną pamięć.\nMalarze popularni uważali się za historyków życia codziennego – budowali malarstwem pamięć, patrząc na teraźniejszość i przeszłość z punktu widzenia kogoś z tłumu, nadając plastyczną formę głosom zwykłych ludzi.\nObrazy miały specyficzne miejsce i rolę w salonie, stymulowały też rozmowy na temat zmian w społeczeństwie. Nie były drogie i zyskiwały symboliczny wymiar spotkania przeszłości z teraźniejszością w danej przestrzeni. Wraz z muzyką malarstwo popularne budowało w Kongu narodową kulturę, miało ogromne znaczenie przede wszystkim dla lokalnych społeczności. Dla zachodniego pojmowania malarstwa te obrazy stawały się sztuką dopiero w chwili, gdy zostały przeniesione z domów i barów, oprawione, zebrane przeze mnie lub inną osobę i następnie wystawione w zachodnich muzeach albo ulokowane na rynku sztuki.\nMoke, Kinshasa, 1980, Odmawiam twojej propozycji, Collection MRAC Tervuren, Fonds B. Jewsiewicki\nW zachodniej perspektywie powszechnie przyjęto, że wystawą, którą zachodnia Europa i rynek sztuki dowartościowały współczesną sztukę afrykańską, była słynna „Magiciens de la terre” zorganizowana w Centre Pompidou w 1989 r. Czy rzeczywiście to właśnie ta ekspozycja była przełomem i dała szansę zaistnieć takim artystom jak Chéri Samba? Jak została ona wówczas przyjęta przez środowiska artystyczne w Kongu?\nGeneracja kongijskich artystów „popularnych” lat 80. i 90. nic o tej wystawie nie wiedziała. Niewiele informacji docierało również o uznaniu Chéri Samby przez krytykę i rynek światowy. Nie było wtedy internetu, i wiadomości ze świata dobiegały jedynie za pośrednictwem lokalnej prasy, zresztą czytanej nieczęsto. Była zbyt droga, żeby zwykli ludzie ją kupowali. Nawet w stolicy, w Kinszasie, nie kupowano powszechnie prasy. Często zdarzało się tak, że sprzedawcy kładli jeden egzemplarz na chodniku, żeby zachęcić do kupna, i wielu ludzi stało wokół, żeby czytać ją za darmo. Potem ustnie przekazywali informacje zaczerpnięte z gazety.\nOczywiście tego rodzaju dostęp do informacji nie zapewniał rozpowszechniania wiadomości o wystawie sztuki w Paryżu, nawet jeśli lokalny malarz został tam pokazany. Poza tym, prasa była ściśle kontrolowana przez ówczesny rząd. Kongijska burżuazja pogardzała sztuką dla ludzi biednych. Rządzący wówczas Mobutu interesował się sztuką „tradycyjną” i tą, która kultywowana była na akademiach sztuk pięknych.\nChéri Cherin, Kinshasa, 2002, Moke : poczatek konca, Collection MRAC Tervuren, Fonds B. Jewsiewicki\nChéri Samba wypłynął przez przypadek. Znalazł się we właściwym miejscu i we właściwym czasie, gdy paryski kurator i marszand André Magnin poznał go w Kinszasie, szukając interesujących artystów mających wziąć udział w „Magiciens de la terre”. Samba wywarł w Paryżu duże wrażenie na pani Danielle Mitterand i na innych liczących się postaciach sceny paryskiej. Następnie André Magnin zaczął kupować jego prace do kolekcji Jeana Pigozziego – jednej z największych kolekcji afrykańskiej sztuki współczesnej. Dziś kupowany jest również przez grupy młodszych, lewicowych inwestorów. Po paryskiej wystawie został uznany za najważniejszego malarza z Konga i to zachodniej krytyce wystarczyło. Nie było już miejsca na innego. Gdy Samba został już zauważony przez Zachód, miał również dużo zdrowego rozsądku, żeby pozostać w Kinszasie i nie stracić inspiracji, którą mu społeczeństwo tego miasta dawało. Nie stał się on jednym z dziesiątek artystów, którzy wyjechali z Afryki na Zachód. Pozostał międzynarodowym artystą z Kinszasy.\nSammy Baloji, Zony gornikow z dziecmi na plecach (zdjecie archiwalne z lat 1920 na tle opuszczonej haldy kopalni, Lubumbashi, 2005), za zezwoleniem autora\nPoczątkowo Samba malował scenki z życia codziennego w Kinszasie. Pamiętam go z tego okresu – dumnego, że właśnie sprzedał dwudziesty któryś obraz z tej serii. Parę lat później jego paryscy „opiekuni” będą mieli dużą trudność, żeby go przekonać, że każdy następny obraz o podobnej tematyce obniża na rynku wartość poprzedniego, seria niszczy rynek. W Kongo, wręcz przeciwnie, im więcej obrazów dotyczy tego samego tematu, tym więcej szans na to, że klienci kupią „to samo”.\nDopiero po 20 latach od paryskiej wystawy „Magiciens de la terre” malarstwo „popularne” ze społeczności Konga uznano za ważny fenomen – w momencie, kiedy w właściwie go już tam nie ma.\nMożna powiedzieć, że dopiero po dwudziestu latach od paryskiej wystawy w Centre Pompidou malarstwo „popularne” zostało powszechnie uznane za ważny fenomen lokalnej społeczności Konga. Nastąpiło to w momencie, kiedy w właściwie go już tam nie ma. Skończył się okres, w którym ludzie kupowali obrazy, wywieszali je w domach itd. Dziś wiele pokoleń żyje w tym samym domu, nie ma pieniędzy na kupno obrazów. I co najważniejsze, autorytet ojca – jako głowy rodziny – nie ma już takiej mocy jak wcześniej. Pamięć o czasach kolonialnych, a nawet ta o niepodległości, nie mają już większego znaczenia. Z kolei dominujące nowe fundamentalistyczne kościoły chrześcijańskie są często przeciwne dziedzictwu malarstwa popularnego.\nW końcu Patrice Lumumba niejednokrotnie przedstawiany był w nim jako wcielenie Chrystusa.\nW okresie dyktatorskich rządów Mobutu wielu malarzy popularnych, zwłaszcza z przemysłowych miast Katangi (Likasi, Lubumbashi), uczestniczyło w konstrukcji i rozpowszechnianiu dość paradoksalnej postaci Lumumby jako chrześcijańskiego bohatera i swoistej przeciwwagi dla Mobutu. Tshibumba był najbardziej znanym autorem produkowanych seryjnie obrazów, przedstawiających Lumumbę jako zbawcę, jako swoistego politycznego proroka, wcielonego w figurę Mojżesza, który wyprowadza Kongijczyków (Izraelitów) z niewoli. Tshibumba malował go też jako Chrystusa poświęcającego życie, żeby zbawić swój naród. Mówię o paradoksie, ponieważ tenże Lumumba przedstawiany był wcześniej w Kongo jako komunista i antychryst. Ci, którzy w latach 70. czy 80. kupowali obrazy przedstawiające Lumumbę jako politycznego Chrystusa kongijskiego, byli często jego zdecydowanymi przeciwnikami, gdy obejmował urząd premiera Kongo w 1960 r. Ale w latach dyktatury Mobutu Lumumba był symbolem opozycji. Wszyscy w Kongo byli przekonani, że Mobutu wziął udział w morderstwie Lumumby. Czczenie Lumumby było wiec przypomnieniem zbrodni, za którą Mobutu ponosił odpowiedzialność.\nWiele obrazów, również Tshibumby, niosło pośrednią krytykę systemu politycznego lub społecznego. Przykładem jest obraz „Kolonia belgijska”, który przedstawiał scenę biczowania więźnia przez żołnierza. Na uboczu stoi elegancko ubrany urzędnik kolonialny, uosabia on państwo, nowoczesną władzę. W tle inni więźniowie w łańcuchach pracują jak niewolnicy, wykonują ciężkie roboty. Na maszcie powiewa flaga belgijska, na niektórych obrazach flaga Konga (Zairu) czasów Mobutu. Ciało leżącego na ziemi więźnia jest oznaczone takimi samymi kolorami jak jedna lub druga flaga. Wniosek jest oczywisty, przeciętny człowiek jest niewolnikiem, własnością państwa, bez względu na to, czy jest to państwo kolonialne, czy też postkolonialne.\nObraz podpisany Tshibumba, namalowany przez Abis, Lubumbashi, 1992, Aresztowanie Lumumby w 1959 roku, Collection MRAC Tervuren, Fonds B. Jewsiewicki\nOczywiście ciśnie się na usta pytanie, jak takie obrazy mogły być malowane, sprzedawane i zawieszone w domach, podczas gdy jedyna partia i najróżniejsze służby specjalne tropiły każdy przejaw opozycji. Odpowiedź jest jednak prosta, otoczenie Mobutu oraz on sam, osoby pochodzące ze środowisk bardzo prostych, miały do ludzi zwykłych, ich własnych krewnych, pogardę nie mniejszą niż władza kolonialna do ludności czarnoskórej. Sztuka, o której mówimy, mogła więc istnieć, ponieważ w kręgach politycznych nikt nie uważał, że jest ona warta uwagi.\nA czy dziś kongijskie władze lokalne uznają, że ze względów historycznych malarstwo popularne jest warte uwagi? Czy była w ogóle szansa na to, by pana kolekcja trafiła do jednego z lokalnych muzeów w Kinszasie bądź Lumumbashi?\nWszelkie wystawy malarzy popularnych, w Kongu otwierane przede wszystkim w Kinszasie, były organizowane przez instytucje kulturalne zachodnie, centra francuskie i belgijskie. Bardzo mała grupa Kongijczykow odwiedza jednak te centra. Obecnie istnieje nadal Institut des Musées Nationaux stworzony za czasów Mobutu, finansowany wówczas przez Belgów. Przez wiele lat jego dyrektorem był dyrektor Musée Royal de l’Afrique Centrale w Tervuren, Lucien Cahen, a efektywnym kierownikiem Joseph Cornet, misjonarz belgijski. Instytut nie miał w Kinszasie własnej sali wystawowej, organizował wystawy w małej sali w Akademii Sztuk Pięknych. Publiczność lokalna nie miała więc dostępu nawet do zbiorów sztuki „tradycyjnej”. Po okresie kolonialnym pozostało w Kinszasie Musée de la Vie Indigène, gdzie pokazywano przede wszystkim rzemiosło tradycyjne. Obecnie muzeum to zostało całkowicie opuszczone.\nW Lumumbashi znajduje się muzeum publiczne, które dopiero na początku poprzedniej dekady stało się miejscem pewnego zainteresowania sztuką „popularną”. Nie ma jednak ani środków, ani personelu, żeby to zainteresowanie przekształcić w coś konkretnego. W mieście tym istnieje też ogromna kolekcja malarstwa „popularnego” z Katangi, którą stworzył Leon Verbeek, pracujący tam od lat misjonarz belgijski. Liczy ona obecnie ponad 8 tys. płócien, ale nie ma w tym muzeum, ani nigdzie indziej, miejsca i środków finansowych, żeby ją zabezpieczyć. Leon Verbeek jest starszy ode mnie i już nie będzie mógł się nią zajmować długo. Gdy przekazywałem moją kolekcję do MRAC, nie było i nadal nie ma w Kongo instytucji, która by ją przejęła i zapewniła jej konserwacje.\nObrazy z mojej byłej kolekcji malowane były nie na płótnie, ale na bardzo zużytych kawałkach materiału z koszul, starych sukienek itd. Farby malarze robili samodzielnie i w związku z tym nie są one trwałe. Obraz na rynek lokalny musiał być w końcu tani i jego „życie” było krótkie. Po paru latach taki obraz przestawał mieć społeczny sens, nie stymulował już wymiany poglądów na istotne kwestie. Przejęcie mojej biblioteki obrazów przez MRAC przedłuży trwanie materialne tych prac, ale nie sądzę, żeby nawet najnowsze techniki konserwacji mogły zapobiec ich powolnej dezintegracji.\nJak do malarstwa popularnego odwołują się młodzi kongijscy artyści? Mam tu na myśli przede wszystkim najbardziej znanego, Sammy’ego Baloji. W książce „Praca pamięci i historii” poświęcił pan jego twórczości osobny rozdział.\nSammy Baloji należy do nowej generacji artystów, podobnie jak Freddy Tsimba, o którego sztuce również pisałem. Są to twórcy, którzy lawirują między twórczością popularną, tradycjami, wywodzącymi się zarówno ze sztuki zachodniej i światowej, jak i z lokalnej sztuki „tradycyjnej”. Operują oni też innymi mediami. Baloji jest fotografem. Łączy często zdjęcia archiwalne, elementy kultury „tradycyjnej”, takie jak przedstawienia plastyczne syren lub masek, ze zdjęciami wykonanymi przez siebie. Tsimba z kolei produkuje rzeźby, inspirując się technologią lokalnego kowalstwa, żeby tworzyć nowe formy ze złomu. Jednak w przeciwieństwie do twórców, którzy używają przedmiotów znalezionych na wysypiskach śmieci, Tsimba zachowuje tożsamość przedmiotu w nowej kompozycji.\nWszystkich artystów kongijskich, podobnie jak malarzy popularnych, charakteryzuje poczucie odpowiedzialności za społeczeństwo, za świat. Jak kiedyś powiedział Chéri Samba, jeżeli artyści zachodni nie mają nic do powiedzenia za pośrednictwem ich dzieł, jest to ich sprawa, on tworzy, żeby wpływać na społeczeństwo. Zarówno Baloji, jak i Tsimba wiedzą bardzo dobrze, co dzieje się w świecie sztuki, podróżują między Europą a Kongiem, a także innymi rejonami Afryki. Niestety sztuka, którą tworzą, nie jest lokalnie dostępna lub jest dostępna w niewielkim zakresie. Nie ma sal wystawowych, w których ludność miejscowa mogłaby tę sztukę oglądać. Wobec tego Sammy z kolegami stworzył biennale Picha, które co dwa lata odbywa się w Lubumbashi.\nTshibumba Kanda Matulu, Lubumbashi 1974, Historyczna smierc Lumumby Mpolo i Okito, 17 stycznia 1961 roku, dawna kolekcja B. Jewsiewickiego, obecnie w zbiorach Museum for African Art, New York.\nNie tylko Sammy, ale również i pan organizuje projekty poświęcone promocji sztuki młodszych pokoleń artystów kongijskich. Niedawno przekazał pan Uniwersytetowi Adama Mickiewicza w Poznaniu dwadzieścia jeden prac z warsztatów, w które zaangażowani byli artyści z Haiti i Konga. Czy mógłby pan powiedzieć coś więcej o tym projekcie?\nCelem projektu było stworzenie w tym samym miejscu i czasie możliwości współpracy i wymiany artystom reprezentującym dwie różne (post)kolonialne kultury. Na karaibską wyspę przewieziono dużą ilość niewolników z wybrzeża obecnego Konga i Angoli, szczególnie w drugiej połowie XVIII w., w związku z czym istnieje wiele podobieństw w języku i sferze religijnej. Z kolei rumba (wg niektórych muzyków haitańskich pochodząca od słowa kumba w kikongo oznaczającego ‘pępek’) została w XX w. przywieziona na zachodnie wybrzeże Afryki przez czarnych marynarzy i bardzo szybko zaadaptowana przez mieszkańców miast. Wraz z warsztatami w Port-au-Prince, zorganizowałem w Montrealu razem z kanadyjskim kolegą Bobem White’em konferencję poświęconą muzyce stworzonej w strefie „czarnego Atlantyku” przez niewolników i byłych niewolników.\nBiorąc pod uwagę te elementy, pragnąłem sprawdzić, czy w zakresie kultury wizualnej podobna wymiana jest możliwa, na ile malarze z obu kultur (haitańskiej i kongijskiej) będą ze sobą współpracować, na ile publiczność obu krajów będzie otwarta na malarstwo z innego kraju. Przeprowadzenie takiego badania/eksperymentu wymagało też oczywiście ekspertyzy w zakresie malarstwa haitańskiego, którą wniósł mój współpracownik Carlo Célius.\nW wyniku warsztatu w Port-au-Prince i Pau powstało ponad dwadzieścia obrazów, które przekazałem ostatnio Instytutowi Historii UAM, gdzie są obecnie eksponowane. Wybór tej instytucji może zdziwić, ale był on dyktowany dwoma motywami: moją osobistą współpracą z tą instytucją od prawie pół wieku, szczególnie w zakresie badań nad pamięcią zbiorową, oraz faktem, że Izabela Skórzyńska, obecna profesor UAM-u, była członkiem wieloosobowej grupy doktorantów i postdoców kongijskich, haitańskich itd. Poznań jest miejscem, gdzie ta mała kolekcja może zostać dowartościowana po moim przejściu na emeryturę.\nKabutu, Lubumbashi, 2004, Marzenie Lumumby, Collection MRAC Tervuren, Fonds B. Jewsiewicki\nPoza tymi argumentami, istnieje też fakt więzi historycznych miedzy Polską a Haiti zaistniałych w okresie napoleońskim. Ten fakt pojawia się i zanika w pamięci historycznej Polaków. Ostatnio nadał mu rozgłos Józef Kwaterko, zarówno przez swoje badania naukowe, jak też dzięki przyjęciu grupy studentów haitańskich po trzęsieniu ziemi, które kraj ten zdewastowało.\nCzy poza kolekcją na UAM-ie obrazy artystów kongijskich znajdują się również w innych polskich instytucjach? Nie wydaje się, aby kiedykolwiek pokazywano w Polsce sztukę kongijską?\nTrudno mi na to pytanie odpowiedzieć. O ile wiem, nie było u nas wystawy malarstwa popularnego, ale było w Kongu wielu Polaków, którzy zajmowali się kolekcjonowaniem. Mogła gdzieś odbyć się jakaś wystawa oparta na takich prywatnych zbiorach, np. w Muzeum Etnograficznym w Warszawie. Ze względu na późne „odkrycie” przez instytucje muzealne i rynek sztuki malarstwa „popularnego”, jest mało prawdopodobne, żeby w Polsce wystawa tej sztuki mogła mieć miejsce. Obecne światowe uznanie tej sztuki na pewno otwiera drogę do wystawy w Polsce, szczególnie że dobre recenzje wystawy „Congo Art Works” w Belgii i w Rosji rozpoczynają nowy etap uznania malarstwa „popularnego” przez specjalistów i przez publiczność zachodnią. Ich reakcje pokazują, że wreszcie otwieramy się na możliwość ocenienia sztuki współczesnej tworzonej przez rzemieślników”, niepostrzegających siebie jako postacie wyjątkowe we własnym społeczeństwie, ale mających inne pojęcie o tym, czym jest sztuka i do czego ona służy.\n„Congo Art Works. Popular Painting”, BOZAR Bruksela, 7 października 2016 r.–22 stycznia 2017 r., http://www.bozar.be/en/activities/104695-congo-art-works;\nGarage Museum Moskwa, 20 maja 2017 r.–13 sierpnia 2017 r., https://garagemca.org/en/exhibition/congo-art-works-popular-painting.\nadiunkt w Instytucie Sztuki PAN, historyk awangardy, kurator wystaw, monitoruje wydarzenia aktualnych biennale sztuki współczesnej. Jego teksty o Manifesta, Biennale w Wenecji czy Biennale w Stambule dostępne są na stronie obieg.pl.\n461 Bogumił Jewsiewicki Chéri Samba Kongo Kultura Liberalna kultura oralna malarstwo Mobutu Sese Seko muzeum nr 461 Patrice Lumumba Patrząc Przemysław Strożek recenzja sztuka sztuka współczesna Tshibumba Kanda Matulu


Nowość z Niemiec lepsza od... Mercedesa! Audi A3 Limousine czy A3 Sportback? ZDJĘCIA - Dziennik.pl\n30 września 2013, 14:16\nAudi nabrało wiatru w żagle i wprowadza kolejne modele do oferty. Po zaprezentowaniu serii limuzyn RS o osiągach sportowych motocykli czas na powiększenie oferty w bardziej przyziemnym przedziale cenowym. Do rodziny modelu A3, która do tej pory składała się z trzy- i pięciodrzwiowego sportbacka dołącza bardziej praktyczna odmiana - limousine czyli sedan. Nowe dziecko Audi na dzień dobry ma w piaskownicy rywala - Mercedes wcześniej pochwalił się modelem o nazwie CLA. BMW w tej rozgrywce się nie liczy… / Audi\n1 Dlaczego Audi kładzie taki nacisk na rozwój kompaktowych modeli? Ponieważ co piąte nowe Audi opuszczające salon sprzedaży to właśnie A3. Obecnie najpopularniejszym nadwoziem jest sportback, czyli auto z pięciodrzwiową karoserią. Sportback zawdzięcza swoją popularność temu, że jest praktyczny. Jednak wersja limousine ma jeszcze większy bagażnik i to aż o 60 litrów. Maksymalna ładowność po złożeniu tylnej kanapy wynosi 880 litrów, a dla piątki pasażerów wygospodarowano przestrzeń na 425 litrów pakunków.\n2 Budując A3 limousine inżynierowie Audi nie poszli na łatwiznę i nie dorysowali bagażnika do istniejącego nadwozia. Cała linia została przeprojektowana – tak by limousine było bardziej proporcjonalne i eleganckie. Wspólnymi elementami ze sportbackiem są tylko przedni grill i obudowy lusterek.\n3 Wszystkie przetłoczenia i krawędzie zostały narysowane od nowa. Napompowane błotniki A3 limousine mogą teraz pomieścić 19 calowe koła, których maksymalna szerokość opon to 235. Aby zmieścić koła w tym rozmiarze zwiększono ich rozstaw o 2 cm (w porównaniu do wersji sportbck).\n4 Audi jest pionierem w dziedzinie oświetlenia w technologii LED. W 2004 roku w modelu A8 po raz pierwszy pojawiły się światła do jazdy dziennej LED, już cztery lata później w Audi R8 całe reflektory przednie były LED-owe, a obecnie technologia ta jest dostępna jako opcja do kompaktowego modelu A3 limousine.\n5 Nowe A3 limousine to nie tylko ogromny bagażnik i nowoczesna linia nadwozia. Przy projektowaniu auta zadbano także o obniżenie jego masy. Podobnie jak inne nowe modele Audi, także w A3 limousine zastosowano rozwiązania technologiczne określane jako Audi Ultra, czyli np. pokrywę silnika, błotniki i belkę za przednim zderzakiem wykonano z aluminium, a słupki A i B ze stali o zwiększonej wytrzymałości, a podstawowy silnik 1,4 TFSI jest o ponad dwadzieścia kilogramów lżejszy od poprzedniej wersji tego silnika. Dzięki taki rozwiązaniom auto w podstawowej wersji waży jedynie 1235 kg.\n6 Obecnie Audi A3 limousine może mieć pod maską jeden z trzech czterocylindrowych silników: benzynowe turbodoładowane 1,4 lub 1,8 z rodziny TFSI, mniejszy osiąga moc maksymalną 140 KM, a większy 180 KM, oba dają kierowcy 250 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Dla zwolenników jednostek „karmionych” olejem napędowym Audi proponuje silnik 2,0 TDI o mocy 150 KM i maksymalnym momencie obrotowym 320 Nm.\n7 Co ciekawe, silnik 1,4 TFSI wyposażono w system odłączający dwa cylindry (cylinder on demand), kiedy nie są potrzebne, czyli w czasie podróżowania z prędkościami obrotowymi pomiędzy 1700 a 4000 obr./min. Kierowca nie jest w stanie wyczuć momentu odłączania dwóch cylindrów, można to jedynie zaobserwować po znacznie niższym chwilowym zużyciu paliwa (opcja wyświetlana przez komputer pokładowy). Drugą ciekawostką jest system zastosowany w silniku 1,8 TFSI, gdzie zastosowano kombinację bezpośredniego i pośredniego (do kolektora) wtrysku paliwa. Audi A3 Limousine może być wyposażone w manualną lub automatyczną skrzynię biegów S-Tronic, a także w napęd na cztery koła quattro.\n8 Do obecnie dostępnych jednostek napędowych na początku 2014 roku dołączą silniki: 1,6 TDI o mocy 105 KM i 250 Nm maksymalnego momentu obrotowego, który według zapewnień producent ma zużywać średnio jedynie 3,8 litra oleju napędowego na 100 kilometrów, kolejnymi nowościami przygotowywaną na przyszły rok ma być silnik 1,4 TFSI o mocy 125 KM i silnik 2,0 TDI o mocy 184 KM.\n9 Do jazdy testowej udostępniono nam najmocniejszy dostępny egzemplarz, czyli 1,8 TFSI o mocy 180 KM. Mechaniczne turboserce w połączeniu z sześciobiegową automatyczną skrzynią biegów S-Tronic to duet bardzo kulturalny - idealnie sprawdzi się zarówno jako auto miejskie jak i środek transportu na dłuższe trasy. 180 KM w samochodzie ważącym około 1300 kg pozwala poczuć sportowe emocje dając przy tym ogromną frajdę z jazdy. Tym bardziej, że podwozie pozwala na dynamiczną jazdę nie wprowadzając nerwowej atmosfery nawet na szybko pokonywanych zakrętach. 59 proc. masy auta "dźwiga" przednia oś, dzięki czemu auto zachowuje się pewnie i przewidywalnie.\n10 Audi A3 Limousine jest oferowane w trzech wersjach wyposażeniowych: Attraction, Ambition i Ambiente. Różnice w cenach kolejnych poziomów wyposażenia to kilka tysięcy złotych. W cenniku A3 limousine znajdziemy wiele pakietów wyposażenia, które są sporo tańsze niż zebrane w nich elementy kupowane oddzielnie. Dodatkowo dla pierwszych 100 klientów, którzy kupią A3 limousine Audi w prezencie oferuje pakiet S line.\n11 Najtańsze Audi A3 limousine z silnikiem 1,4 TFSI w wersji wyposażeniowej Attraction z 17 calowymi alufelgami, klimatyzacją, radiem CD/MP3, podłokietnikiem i komputerem pokładowym kosztuje 99700 złotych. To o kilkanaście tysięcy taniej niż w przypadku gorzej wyposażonego konkurenta nowego A3 Limousine, czyli mercedesa CLA.\nAudi A3 Sportback Audi A3 Limousine\nkanal bez historii\nfe fel felek\nBronia patryjotka i cierpistka wieczna.


Szalone lata 80. w Formule 1: „era turbo”, wypadki i śmierć | CiekawostkiHistoryczne.pl\nCiekawostkiHistoryczne.pl > Historia powszechna > Historia Francji > Szalone lata 80. w Formule 1: „era turbo”, wypadki i śmierć\nSzalone lata 80. w Formule 1: „era turbo”, wypadki i śmierć\nAutor: Tomek Sowa Przy tekście pracowali także: Maria Procner (redaktor) Maria Procner (fotoedytor)\nCienka linka – tylko tyle dzieli szaleństwo od odwagi. Przerwać ją jest niezwykle łatwo. Lata 80. XX wieku w Formule 1 to debiuty Alaina Prosta i Ayrtona Senny. To „era turbo”, w której pogoń za zwycięstwem, mocą i pieniędzmi zwiększyły nie tylko widowiskowość wyścigów. Rosła też liczba wypadków, również tych śmiertelnych.\nW latach 70. Formuła 1 była polem rywalizacji stawiających na rozwiązania aerodynamiczne brytyjskich konstruktorów i zadurzonych w mocy Włochów z Ferrari. Bitwa trwała w najlepsze i skupieni na sobie konkurenci nie dostrzegli, że za ich plecami dochodzi do przełomu.\nW 1977 roku w stawce pojawił się nowy gracz, francuski Renault ze swoim samochodem RS01. Bolid przeszedł do historii jako pierwsza maszyna Formuły 1, w której zastosowano silnik z turbodoładowaniem.\nPoczątkowo konkurencja nie zwracała uwagi dziwaczne rozwiązanie Francuzów, gdyż zwyczajnie im nie szło. Ich samochody były zawodne i awaryjne, a w sezonach 1977 i 1978 zespół skupił się na pracy i zbieraniu doświadczenia. Przełom nastąpił w 1979 roku w czasie Grand Prix Francji na torze w Dijon, kiedy to kierowca Renault Jean-Pierre Jabouille zwyciężył, a jego kompan z teamu, René Arnoux, był trzeci. Tego faktu pozostałe zespoły F1 nie mogły już zlekceważyć.\nO co właściwie chodziło z tym „turbo”? Francuzi wykorzystali lukę w przepisach i w swoich samochodach zainstalowali silniki, które przy stosunkowo niewielkiej pojemności z pomocą turbosprężarki generowały wielką moc. Dużo większą niż stosowane dotychczas jednostki wolnossące. Co prawda ciągle przytrafiały się im awarie, ale nad ich usunięciem z miesiąca na miesiąc pracowało coraz więcej osób.\nDo Formuły 1 dołączyły wielkie samochodowe koncerny, a wraz z nimi potężne pieniądze i nowoczesna technologia. Rozpoczął się „wyścig zbrojeń”. Królowa Motosportu weszła tym samym w zwariowany okres, w którym jednostki napędowe niekiedy osiągały moc 800–900 KM. Często też wybuchały, przez co zwano je „silnikami-granatami”.\nSpora grupa sterujących bolidami kierowców nie posiadała odpowiednich umiejętności, by ujarzmić te bestie. Do tego dochodziły tory, których przestarzałe konstrukcje nie były przygotowane na taką szybkość. O wypadki nie było trudno. Niestety, śmiertelne również.\nGilles Villeneuve – spektakularny ulubieniec\n8 maja 1982 roku na torze Zolder kończyła się ostatnia sesja kwalifikacyjna do Grand Prix Belgii. Czerwone ferrari prowadzone przez Gillesa Villeneuve’a najechało na tył jadącego wolniej bolidu Jochena Massa i wystrzeliło w powietrze. Uderzenie było tak silne, że rozerwany samochód przeleciał kilkadziesiąt metrów.\nKanadyjczyk wypadł z kokpitu, a jego bezwładne ciało zatrzymało się dopiero na ogrodzeniu. Na miejscu zdarzenia momentalnie pojawiły się służby medyczne. Villeneuve nie oddychał, ale jego puls był wyczuwalny. Rozpoczęła się reanimacja. Przetransportowano go do szpitala, gdzie kilka godzin później zmarł. W powypadkowym śledztwie stwierdzono, że winę ponosił on sam, kierowca.\nfot.ideogibs/CC BY-SA 2.0\nGilles Villeneuve ze swoim ferrari w 1979 roku.\nPrzedwczesna śmierć Gillesa Villeneuve’a wywołała falę smutku wśród kibiców i ludzi związanych z Formułą 1. Enzo Ferrari, legendarny włoski konstruktor i jego ówczesny szef, bardzo to przeżył. Tajemnicą poliszynela był fakt, że od zawsze traktował kierowcę jak syna, otaczał opieką i wspierał w trudnych momentach.\nDla fanów Królowej Motosportu odejście Villeneuve’a wiązało się z końcem pewnej epoki. Kanadyjczyk od 1977 roku zachwycał ich bezkompromisowym stylem jazdy. Tam, gdzie inni zwalniali, on mocniej dociskał pedał gazu; kochał ryzyko i rywalizację. I to się ludziom podobało. Ale kto wie, czy zaszczepione w nim nieustanne dążenie do pokonywania przeciwników pośrednio nie było przyczyną jego śmierci?\nDwa tygodnie przed felernym Grand Prix Belgii Gilles poprzysiągł sobie, że już nigdy nie odezwie się do Didiera Pironiego – partnera z zespołu. O co poszło? W trakcie Grand Prix San Marino, na torze Imola, Kanadyjczyk do ostatniego okrążenia był liderem wyścigu. Szefowie włoskiej stajni nakazali swoim kierowcom zwolnić i utrzymać pozycje. Villeneuve, sądząc że pewnie zwycięży, zastosował się do polecenia. Pironi zaś złamał ustalenia, w końcowych fragmentach wyprzedził kolegę z zespołu i zwyciężył.\nDla Gillesa to był potwarz i zniewaga, za którą Didier miał zapłacić. Kanadyjczyk postanowił już więcej z nim nie rozmawiać i za każdym razem udowadniać, że jest lepszym kierowcą. Być może na torze Zolder właśnie to napięcie i chęć pokonania partnera z zespołu sprawiły, że Villeneuve podjął zbyt duże ryzyko. Ryzyko, które przypłacił życiem.\nCzytaj też: Makabryczne skutki wyścigów samochodowych, gdy liczyła się prędkość, a nie bezpieczeństwo: dekapitacja, ciało przecięte na pół, lot niczym ptak, samochód wbity w tłum kibiców\nRiccardo Paletti – 28 minut w ogniu\nNiewiele ponad miesiąc po wydarzeniach w Belgii kierowcy stanęli na starcie w Grand Prix Kanady. Dla Didiera Pironiego był to niełatwy moment. On, który mocno zaszedł za skórę Kanadyjczykom, miał ścigać się w Montrealu – mieście nadal opłakującym Gillesa.\nOd wydarzeń na torze Zolder część środowiska zaczęła traktować go chłodniej. Ludzie pamiętali mu Imoę i jego niedżentelmeńskie zachowanie. Pironi to widział, ale o ile za kulisami w jego zachowaniu widoczna była zmiana, to już na torze pozostał sobą. Starym, dobrym Didierem, który uwielbiała szybkość i rywalizację. W Montrealu wywalczył pole position i był gotowy wygrać cały wyścig.\n13 czerwca 1982 roku Francuz ustawił swoje ferrari na starcie. Czekał aż na sygnalizatorze pojawi się zielone światło. Sekundy mijały, aż nagle silnik samochodu zgasł. Pironi próbował go odpalić, ale nic nie wskórał. Podniósł rękę, by zasygnalizować problem. W tym momencie zapaliło się zielone światło. Pozostali kierowcy ruszyli, a on stał w miejscu.\nfot.Koen Suyk / Anefo/CC0\nWypadek podczas Grand Prix Danii w 1977 roku.\nKolejne bolidy mijały uszkodzone auto. Kiedy wydawało się, że sytuację uda się opanować, doszło do tragedii. Riccardo Paletti, jeżdżący dla teamu Osella-Ford, przy prędkości blisko 200 km/h wbił się w bolid Pironiego.\nPrzy zniszczonym samochodzie natychmiast pojawiła się grupa osób, które chciały wyciągnąć z niego zakleszczonego i nieprzytomnego Włocha. Lekarz Sid Watkins próbował najpierw zmierzyć puls kierowcy. Podszedł w jego kierunku. Nagle benzyna, która wylała się ze zbiornika, zapaliła się. Auto stanęło w ogniu. W ruch poszły gaśnice. Pożar opanowano dopiero po 28 minutach.\nRiccardo Paletti trafił do szpitala, gdzie stwierdzono jego zgon. Okazało się, że obrażenia po wypadku były tak duże, że – zdaniem lekarzy – kierowca zmarł zaraz po uderzeniu. Pożar nie miał wpływu na jego śmierć. Najbardziej przykrym jest jednak fakt, że umierał na oczach matki. Kobieta przyjechała z synem do Kanady, ponieważ dwa dni po wyścigu rodzina miała świętować jego 24. urodziny. Gdy Riccardo umierał, ona siedziała na trybunach. Wszystko widziała.\nPaletti był nowicjuszem. W Formule 1 zadebiutował kilka tygodni wcześniej, ale gdy tylko pojawił się w padoku wzbudził zainteresowanie. Młodzieńcowi często towarzyszył lekarz, który na bieżąco monitorował jego zdrowie. Ponadto Riccardo przestrzegał specjalnie stworzonej diety. W latach 80. takie profesjonalne podejście dopiero raczkowało. Nie każdy kierowca je rozumiał.\nCzytaj też: Czy najsłynniejszy samochód w historii jest… plagiatem? Nieznana historia Garbusa\nTesty i koniec wyścigu\nVilleneuve i Paletti stracili życie w trakcie wyścigów. Patrick Depailler i Elio de Angelis zginęli podczas testów. Przypadek drugiego z wymienionych był o tyle tragiczny, że Włocha można było uratować.\nW maju 1986 roku w czasie testów na torze Paula Ricarda we Francji tylne skrzydło BT55 de Angelisa oderwało się. Samochód wypadł z trasy i zaczął się palić. 29 godzin po wypadku włoski zawodnik zmarł. Jego zgon nie nastąpił w wyniku uderzenia. Elio miał złamany obojczyk i niewielkie oparzenia na plecach. Nie mógł jednak samodzielnie opuścić samochodu, co sprawiło, że przez kilka minut wdychał dym. Gdyby akcja ratunkowa przebiegała sprawniej, wszechstronnie utalentowany Elio mógłby przeżyć.\nPo tej tragedii zmieniono reguły. Służby medyczne i helikopter były wymagane również podczas testów. FIA na poważnie zabrała się za silniki turbo, a w 1989 roku całkowicie zakazała ich używania. Według różnych źródeł w trakcie wyścigów toczonych w latach 80. doszło do 540 wypadków.\n„Era turbo” z całym tym szaleństwem, mocą i konstrukcyjną wojną przyniosła pewne pozytywne zmiany. W końcu zadbano o zabezpieczenie medyczne zawodów, w bolidach pojawiły się klatki bezpieczeństwa, samochody musiały przechodzić crash test przedniej części. Prawdziwa rewolucja nastąpiła na przełomie kwietnia i maja 1994 roku – po „czarnym weekendzie w San Marino”, w którym zginął m.in. legendarny Ayrton Senna. Wówczas zdano sobie sprawę, że widowisko nigdy nie powinno przysłaniać zdrowego rozsądku.\nJ. Giraldo, Historia Formuły 1, wyd. Publicat, Poznań 2007.\nTo były czasy,gdy odważni mężczyźni podejmowali ryzyko,mając świadomość zagrożenia.Dzisiaj,chłopaczkowie,którym załatwiono „kontrakt”wsiadają do „klatek bezpieczeństwa” i jadą pilnie słuchając swoich „inżynierów”,bo bez ich rad nie wiedzieliby jak skręcić.\nMówiąc obrazowo,kiedyś to było jak jazda na rozwścieczonym byku na rodeo,a teraz to przejażdżka na oswjonej krowie,dodatkowo prowadzonej na sznurkach menadżerów,prawników,działaczy,stewardów,sędziów itp.\nPrzez dziesiątki lat byłem kibicem F1,teraz te gamonie nawet mnie nie śmieszą.\nTo prawda. Sam miałem 10 lat, gdy w 1994 zacząłem oglądać f1. Żałuję, że ominęły mnie te wszystkie wielkie wyścigi z lat 80. Ale na szczęście są takie strony, jak youtube, gdzie często wchodzę i oglądam f1 z lat 80 i 90, jest pełno gp, które można obejrzeć w całości. Szkoda tracić czas (i pieniądze) na oglądanie tych dzisiejszych chłopaczków, z wiecznie uciemiężonym Hamiltonem, na czele…Pozdrawiam.\nW bolidach nie ma czegoś takiego jak klatki bezpieczeństwa, tylko monocoque (Monokok) czyli sztywne „pudełko” w którym znajduje się kokpit kierowcy. Monokok wraz z konstrukcją zbiornika paliwa i silnikiem stanowi konstrukcję nośną całego samochodu. To rozwiązanie wprowadził Lotus w latach 60-tych. Monokoki były wykonane wtedy z aluminium + laminat z włókna szklanego i żywicy, by zmniejszyć masę. Natomiast pierwszym samochodem posiadającym sztywny monok wykonany w całości z włókna węglowego był McLaren MP4/1, zbudowany na sezon 1981.\nAyrton Senna, legendarny kierowca Formuły 1, powiedział kiedyś, że zdobycie drugiego miejsca oznacza tak naprawdę bycie pierwszym przegranym. Bo prawdziwi sportowcy trenują po to, by...\n18 marca 2021 | Autorzy: Tomek Sowa\nNajdłużej i najliczniej produkowany samochód w historii znają nawet osoby zupełnie niezainteresowane motoryzacją. Charakterystyczne nadwozie Garbusa wzbudza sympatię od pierwszego wejrzenia, ale... czy jego projektant...\n29 listopada 2020 | Autorzy: Michał Procner\n„Meble, mały fiat – oto marzeń szczyt”. O popularnym maluchu, który stał się naszą codziennością