kurs na kierowcę pojazdu uprzywilejowanego - Kor\nKierowcy pojazdów uprzywilejowanych potrzebują konkretnych uprawnień. Według przepisów prawa wymagane jest podstawowe prawo jazdy w odpowiedniej kategorii, zezwolenie Starosty, a także dokument zaliczenia szkolenia dla kierowców pojazdów uprzywilejowanych. Co więcej niezbędne są pozytywne wyniki badań lekarskich oraz psychologicznych, które poświadczą zdolność kierowania pojazdami. Pełne szkolenie zapewnia otrzymanie wszystkich wymaganych dokumentów. Dla osób, które posiadają już uprawnienia wcześniej w ofercie znajdują się szkolenia uzupełniające, które poszerzą posiadane zdolności. By podjąć szkolenie na pojazdy uprzywilejowane, specjalne przygotowanie nie są potrzebne. Głównym wymaganiem obok posiadania podstawowego prawa jady właściwej kategorii jest ukończenie 21 lat. Z kolei badania lekarskie można przejść po szkoleniu albo w jego czasie.\nSzkolenie na pojazdy uprzywilejowane przyciąga głównie osoby, które planują kierować tymi pojazdami w pracy w służbach publicznych. Zawód kierowcy pojazdu uprzywilejowanego łączy się z wysokim ryzykiem wypadku. Według kodeksu drogowego są sytuacje, gdy pojazd uprzywilejowany może nie przestrzegać przepisów ruchu drogowego. W szczególnych sytuacjach nie musi zważać na sygnalizację świetlną oraz poziome i pionowe znaki, przy zachowaniu szczególnej ostrożności. Z uwagi na to kierowca musi odznaczać się błyskawiczną reakcją, zdolnościami oraz opanowaniem. W ten sposób uniknie trudnych sytuacji drogowych.\nDo pojazdów uprzywilejowanych zaliczamy wszystkie te, które wysyłają niebieskie, błyskowe sygnały świetlne oraz sygnały dźwiękowe o zmiennym tonie. Wśród nich są to pojazdy policji, straży miejskiej, pożarnej lub gminnej. Według przepisów ruchu drogowego to są także pojazdy ratownictwa medycznego, chemicznego albo wodnego. Szkolenie zainteresuje też kierowców chcących zatrudnić się w Straży Granicznej, Służbie Celnej, Służbie Parku Narodowego oraz innych służbach bezpieczeństwa. Posiadając te uprawnienia można także kierować bankowozy oraz pojazdy przewożące wartości pieniężne. Szkolenie na pojazdy uprzywilejowane kompleksowo przygotuje kierowcę do pracy w tym charakterze.\nProgram szkolenia na pojazdy uprzywilejowane został wymyślony w taki sposób, żeby nastawił kierowcę na trudne sytuacje drogowe oraz unikania kolizji. Dzięki technikom ekstremalnej jazdy, kierowca utrzymuje większe bezpieczeństwo zarówno swoje, a także pasażerów i osób trzecich wymagających pomocy. Szkolenie prezentuje niebezpieczne sytuacje, w jakich prawdopodobna jest strata panowania nad pojazdem. Poprzez szkolenie kierowcy szlifują swoje zdolności, które są niezbędne do bezpiecznego udziału w ruchu drogowym.\nSzkolenie na pojazdy uprzywilejowane oferowane jest w kategoriach A, A2, A1, kat. B, B1, B+E oraz w kat. C, C1, C+E. Podstawowy kurs przeznaczony jest dla każdego kierowcy, z kolei szkolenie uzupełniające ułożono dla kierowców, którzy mają już uprawnienia. W skład szkolenia wchodzą zajęcia praktyczne i teoretyczne oraz wewnętrzny egzamin. W tematach, jakie są w teoretycznych zajęciach są skutki i mechanizmy wypadków drogowych, podstawy psychologiczne uprzywilejowanego transportu oraz kierowanie pojazdem w niebezpiecznych warunkach. Istotnym elementem jest także przypomnienie przepisów ruchu drogowego. Natomiast praktyczne zajęcia polegają na ćwiczeniach na płytach poślizgowych.\nZaliczenie zajęć praktycznych i teoretycznych oraz egzaminu końcowego, skutkuje osiągnięciem zaświadczenia, które jest podstawą do odebrania pozwolenia do kierowania pojazdami uprzywilejowanymi. Pozyskanie zaświadczenia równa się z ukończeniem szkolenia na pojazdy uprzywilejowane. Po dokonaniu wszystkich formalności kierowca zdobywa uprawnienia do pracy w roli kierowcy pojazdów uprzywilejowanych.\nKierowca chcący zaliczyć szkolenie na pojazdy uprzywilejowane, musi mieć co najmniej 21 lat oraz prawo jazdy odpowiedniej kategorii. Nie ma innych wymagań wstępnych. Najszybszą formą zapisania się na szkolenie, jest przygotowanie zgłoszeniowego formularza. Wszelkie materiały szkoleniowe oraz egzaminy gwarantuje ośrodek szkolenia. Również zaliczenie badań lekarskich i psychologicznych znajduje się w ofercie.\nSzkolenie pojazdu uprzywilejowanego kompleksowo przygotowuje oraz przekazuje profesjonalną wiedzę, dzięki wyspecjalizowanej kadrze pracowników. Instruktorzy opierają się na latach doświadczeń i wiedzy, które cierpliwie przekazują kierowcom. Ułożony program szkolenia za pomocą świetnej organizacji oraz wykorzystaniu nowoczesnych technologii i narzędzi uczy kierowców poruszania się w trudnych warunkach. Edukacja zgodna z aktualnymi normami, świetne warunki nauczania oraz przygotowana kadra instruktorów znających techniki jazdy, czyni szkolenie na pojazdy uprzywilejowane podstawą bezpiecznej pracy oraz odpowiedzialnego udziału w ruchu drogowym w każdej, nawet najniebezpieczniejszej sytuacji.


Dzień Myśli Braterskiej. Harcerskie święto przypadające 22 lutego - Radio Tczew - Zawsze blisko!\nDzień Myśli Braterskiej. Harcerskie święto przypadające…\nDzień Myśli Braterskiej przypada 22 lutego między innymi dlatego, że tego dnia urodził się założyciel skautingu, sir Robert Baden-Powell (1857) i jego żona Olave Baden-Powell (1889).\nIdea ustanowienia tego dnia zrodziła się na 4. Międzynarodowej Konferencji Skautek i Przewodniczek w 1926 w Stanach Zjednoczonych. Początkowo było to święto dziewcząt, jednak z czasem do jego obchodów również dołączyli skauci z całego świata.\nO szczegółach tego harcerskiego święta mówi komendantka tczewskiego hufca, Kamila Kubista:\nDMB czyli Dzień Myśli Braterskiej to jest święto harcerzy i skautów na całym świecie [...] taki dzień, kiedy będą myśleć o sobie nawzajem więcej niż w pozostałe dni, wymieniać się kartkami, organizować wspólne spotkania i wyjazdy. I tak to przetrwało [...] do naszych czasów.\nCo roku w to święto organizowany był biwak. Dzisiaj, z uwagi na aktualną sytuację epidemiologiczną, jest ono obchodzone w inny sposób:\nSpotkamy się wieczorem na wirtualnym kominku [...]. Do dzisiaj (22 lutego) wysyłaliśmy także do siebie nawzajem kartki i listy, jako taki namacalny symbol tego, że nie możemy się dzisiaj spotkać, ale o sobie myślimy.\nSzczegóły dotyczące wydarzenia znajdują się na Facebooku Hufca ZHP Tczew.


Krótka historia gorsetu i gdzie znaleźć ten idealny | Vers-24\nKrótka historia gorsetu i gdzie znaleźć ten idealny\nChociaż tytuł wskazuje na rzecz przeciwną, historia gorsetu wcale nie jest krótka. Nie jest również stała. Gorset zmieniał się bowiem przez kolejne epoki, aby w końcu w 2017 roku wyrwać się spod koszul. Dzięki temu, możemy nosić go nie tylko jako bieliznę ale również jako dodatek do naszych codziennych stylizacji. Dzisiaj ten trend lansowany jest przez największe domu mody takie jak; Balanciaga, Balmain czy Alexander McQueen, a na jego założenie decydują się gwiazdy pokroju Kim Kardashian, Gigi Hadid i Rihanny. Jak z bielizny, zakładanej od końca XV wieku, stał się nieodłącznym elementem stylu bloggerek, aktorek czy modelek? Sprawdźmy to.\nXV- XIX wiek\nKobiety przez lata nosiły go aby osiągnąć wymarzoną figurę. Dzięki niemu udawało im się podkreślić biust, zwrócić uwagę na wcięcie w talii czy utrzymać prostą linię pleców. Ledwo oddychając, płeć piękna dopasowywała się do standardów minionej epoki. W XVI wieku, Katarzyna Macedońska wprowadziła nakaz noszenia przez kobiety gorsetu aby ich talia utrzymywała się na poziomie 33 cm w obwodzie. Wtedy na topie były te wykonane z jedwabiu i… stalowego wzmocnienia. W XVII i XVIII wieku, kobiety nie mogły się bez niego obejść. Gorsety wiązano jeszcze mocniej, co często prowadziło do niewydolności oddechowej. W XIX wieku wykonywane były ze szlachetnych materiałów i często miały dłuższą formę, były jeszcze cięższe do noszenia. To właśnie w tamtym okresie gorsety miały dodatkowe otwory, w które wkładano tasiemki, dzięki czemu można było wiązać je jeszcze ciaśniej.\nDopiero XX wiek zmienił wszystko. Wtedy też, rewolucję modową rozpoczęła Coco Chanel. To właśnie, głównie dzięki niej kobiety zrezygnowały z obcisłych i krępujących gorsetów na rzecz luźnej i przyjemniejszej w noszeniu garderoby. Miejsce staromodnej bielizny powoli, zaczęły zajmować staniki. W latach 80’ świat mody przypomniał sobie o nich na nowo, za sprawą Madonny oraz Jean- Paul Gaultiera. Projektant bowiem tworzył je właśnie na zamówienie skandalizującej w tamtym czasie gwiazdy pop.\nDzisiaj nie zakładamy ich tak jak Madonna, a decydujemy się wiązać je na obszernych koszulach, marynarkach czy sukienkach. W tym sezonie istnieje również możliwość wyboru tkaniny, z której jest zrobiony. Spokojnie możesz zdecydować się na ten aksamitny, dżinsowy czy też satynowy. W żadnym z nich nie popełnisz bowiem stylowego faux pax. Dzisiaj również nie musisz zawiązywać go tak mocno, że nie będziesz miała czym oddychać, bowiem w XXI wieku, prezentuje się lepiej w luźnym wariancie.\nTrend jest na tyle mocny, że dzisiaj gorset znajdziemy niemal w każdym sklepie. Nam jednak w szczególności wpadły w oko te proponowane przez Zarę( z metalowymi okuciami) , Mango, który czarny klasyczny gorset zmienił na biały i ten pudrowy zaprojektowany przez Isabel Marant. My nadal nie możemy się zdecydować, który z nich wybrać!\nTeraz pozostaje na życzyć Ci tylko udanych zakupów.


Kulturoznawczo – naukowa wycieczka do Wrocławia śladami św. Teresy Benedykty od Krzyża - Szkoły Katolickie w Opolu Kulturoznawczo – naukowa wycieczka do Wrocławia śladami św. Teresy Benedykty od Krzyża - Szkoły Katolickie w Opolu\nKulturoznawczo – naukowa wycieczka do Wrocławia śladami św. Teresy Benedykty od Krzyża\n25 czerwca 2017 uzytkownik1 GImnazjum, Szkoły Katolickie\nŚw. Teresa Benedykta od Krzyża – patronka Europy i naszego gimnazjum – poszukiwała Boga w kulturze, codzienności i nauce. Uczniowie klasy I C, II A i II B postanowili podążać jej śladem zgodnie z misją szkoły, w której na co dzień przyglądają się wizerunkowi świętej i modlą się za jej wstawiennictwem. 14 czerwca 2017 r. we Wrocławiu mieli okazję na moment przenieść się do świata Edyty Stein, poznając bliżej Świętą i samych siebie. Towarzyszyły im w tej podróży panie Agnieszka Waleska, Daria Pernal i Marzena Pawłowska.\nW rodzinnym domu naszej patronki uczniowie wysłuchali pięknej opowieści o wyjątkowej rodzinie żydowskiej i z uwagą oglądali stare fotografie rodu Steinów. Siły dodał im żydowski słodki przysmak, czyli uwielbiana przez wszystkich chałka. Największą atrakcją dla większości uczniów, nawet tych nieśmiałych, okazała się jednak niezwykła lekcja tańca izraelskiego, który charakteryzuje się budowaniem wspólnoty poprzez uwielbienie Boga ruchem i muzyką. Łatwa do opanowania choreografia powoduje, że radość ze wspólnego tańca udzieliła się wszystkim, stała się formą rekreacji i modlitwy. Tańce wspólnotowe pozwoliły nam bliżej poznać rodzimą kulturę naszej patronki i siebie nawzajem. Po zakończonej wizycie w domu Steinów, kiedy spacerowaliśmy parkiem św. Edyty Stein i zmierzaliśmy do kościoła Michała Archanioła, gdzie znajduje się kaplica z relikwiarzem świętej, wiedzieliśmy, że to właśnie w tym miejscu musimy próbować zrozumieć trudną drogę do świętości naszej patronki.\nJako doktor filozofii, naukowiec i wykładowca Edyta Stein jest dla nas także wzorem ucznia, który odkrywa Boga poprzez siły rozumu i logicznego myślenia. Jej umiłowanie do nauki było naszą inspiracją podczas warsztatów naukowych we wrocławskim Humanitarium i Ogrodach Doświadczeń, gdzie okazało się, że w prawdziwych warunkach laboratoryjnych z zachowaniem odpowiednich zasad postępowania można wyizolować DNA z komórek cebuli. Uczniowie poznali tam również zasady pozyskiwania energii z odnawialnych, ekologicznych źródeł, próbowali swoich sił w zagadkach logicznych i doświadczali na własnej skórze, jak czasem nasze zmysły płatają nam figle. Po dwunastu godzinach wróciliśmy do Opola, by wzmocnieni radością wspólnie spędzonego dnia odpoczywać w czasie długiego weekendu.\nLiczymy, że kolejne wyprawy do Wrocławia śladami naszej patronki będą równie ciekawe i inspirujące jak życie świętej Teresy Benedykty od Krzyża.


dostarczone do siedziby Udzielającego zamówienie z zachowaniem terminu wskazanego wyżej. - PDF\nDownload "dostarczone do siedziby Udzielającego zamówienie z zachowaniem terminu wskazanego wyżej."\n1 Załącznik nr 2 do Zarządzenia 152 /2018 Wojewódzki Szpital Specjalistyczny Nr 2 al. Jana Pawła II Jastrzębie-Zdrój tel: fax: strona internetowa: Szczegółowe warunki konkursu ofert o udzielenie zamówienia na świadczenia zdrowotne w zakresie : Opieki całodobowej oraz dyżurów lekarskich. 1. w Oddziale Chirurgii Ogólnej 2. w Oddziale Otolaryngologii 3. w Oddziale Okulistyki 4. w Oddziale Pediatrii 5. w Oddziale Nefrologiczno-Wewnętrznym 6. w Oddziale Gastrologiczno-Wewnętrznym 7. w Oddziale Kardiologiczno-Wewnętrznym 8. w Oddziale Neurologii z Oddziałem Udarowym 9. w Oddziale Intensywnej Terapii Dziecięcej 10. w Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii 11. w Zakładzie Diagnostyki Obrazowej 12. w Podstawowej Opiece Zdrowotnej Zatwierdziła: Dyrektor Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Nr 2 w Jastrzębiu-Zdroju Grażyna Kuczera 1\n2 SZCZEGÓŁOWE WARUNKI KONKURSU OFERT NA ŚWIADCZENIA MEDYCZNE realizowane dla pacjentów Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Nr 2 w okresie od 1 listopada 2018 r. do 30 września 2021 r. 1. w Oddziale Chirurgii Ogólnej 2. w Oddziale Otolaryngologii 3. w Oddziale Okulistyki 4. w Oddziale Pediatrii 5. w Oddziale Nefrologiczno-Wewnętrznym 6. w Oddziale Gastrologiczno-Wewnętrznym 7. w Oddziale Kardiologiczno-Wewnętrznym 8. w Oddziale Neurologii z Oddziałem Udarowym 9. w Oddziale Intensywnej Terapii Dziecięcej 10. w Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii 11. w Zakładzie Diagnostyki Obrazowej 12. w Podstawowej Opiece Zdrowotnej ZAKRES ŚWIADCZEŃ: Część I OGÓLNE ZASADY POSTĘPOWANIA KONKURSOWEGO 1. Organizatorem konkursu ofert poprzedzającego zawieranie umów na wykonywanie świadczeń zdrowotnych jest Wojewódzki Szpital Specjalistyczny Nr 2 w Jastrzębiu-Zdroju. 2. Postępowanie prowadzone jest na podstawie: - ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz ze zm.) - niniejszych warunków postępowania. 3. Wszelka korespondencja i zapytania do Udzielającego Zamówienie powinna być kierowana przez Oferentów pisemnie najpóźniej 3 dni robocze przed terminem otwarcia ofert na adres: Wojewódzki Szpital Specjalistyczny Nr 2, Jastrzębie-Zdrój, al. Jana Pawła II Udzielający zamówienie nie udziela żadnych ustnych i telefonicznych wyjaśnień czy odpowiedzi na kierowane pytania. 5. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, przed terminem składania ofert Udzielający zamówienie może zmienić lub zmodyfikować treść wymagań dotyczących składania ofert oraz bez podania powodu wycofać się z przeprowadzenia konkursu ofert, o czym niezwłocznie zawiadomi Oferentów poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej. 6. Informacji w sprawie niniejszego postępowania udzielają : a) w sprawie przedmiotu konkursu - Michał Oleś tel b) sprawy proceduralne - mgr Wojciech Dzięcioł tel w godz w dni powszednie. 2\n3 Część II WYMAGANIA STAWIANE OFERENTOM 1. Do konkursu ofert może przystąpić Oferent, który spełnia wymogi określone w art. 26 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 o działalności leczniczej. 2. Do konkursu nie może przystąpić Oferent, wobec którego zachodzi przeszkoda z art. 132 ust. 3 oraz art. 133 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz ze zm.). 3. Oferent, który będzie realizował świadczenia będące przedmiotem konkursu, zobowiązany jest do posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych, czyli świadczenia będące przedmiotem postępowania konkursowego mają być udzielane przez uprawnione osoby wykonujące zawody medyczne, określone w odrębnych przepisach. 4. Oferent posiada uprawnienia do wykonywania zamówienia, jeżeli przepisy nakładają obowiązek posiadania takich uprawnień. 5. W przypadku konsultacji, udziału w konsylium, sekcji zwłok i badania biopsji pod kontrolą USG Oferent świadczenia będzie realizował przy wykorzystaniu sprzętu medycznego, materiałów i wyrobów medycznych Udzielającego Zamówienie w siedzibie Udzielającego Zamówienie i pod jego kierownictwem. 6. Oferent zobowiązany będzie do bieżącego, rzetelnego i kompletnego gromadzenia danych statystycznych niezbędnych do rozliczenia świadczeń zdrowotnych Udzielającego Zamówienie z NFZ. 7. Oferent zobowiązany będzie do rzetelnego prowadzenia dokumentacji medycznej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. 8. Oferent zobowiązany będzie do prowadzenia określonej sprawozdawczości statystycznej. 9. Przyjmujący Zamówienie zostanie zgłoszony do Portalu Potencjału w Narodowym Funduszu Zdrowia. 10. Przyjmujący zamówienie musi posiadać umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych przez cały okres obowiązywania umowy. Część III OPIS SPOSOBU PRZYGOTOWANIA OFERT 1. Udzielający Zamówienie wymaga przygotowania i złożenia kompletnej oferty zgodnej z wymaganiami określonymi w niniejszych warunkach postępowania. 2. Ofertę należy sporządzić w formie pisemnej na formularzu wg wzoru zgodnie z załącznikiem nr 1. Formularz dostępny jest w siedzibie Udzielającego zamówienia lub na jego stronie internetowej 3. Oferta powinna zawierać dokumenty wymienione w niniejszym rozdziale oraz: - aktualny odpis z właściwego rejestru lub centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej, jeżeli odrębne przepisy wymagają wpisu do rejestru lub ewidencji, - dyplom, prawo wykonywania zawodu, posiadane specjalizacje i inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje i umiejętności, dokumenty potwierdzające odbycie kursów i szkoleń z zakresu przedmiotu konkursu, 3\n4 - odpowiednie certyfikaty i posiadane akredytacje (jeżeli oferent takie posiada, lub wynika to z opisu przedmiotu zamówienia). 4. Oferenci ponoszą wszelkie koszty związane z przygotowaniem i złożeniem oferty. 5. Oferta powinna być sporządzona w języku polskim, przejrzyście i czytelnie. 6. Oferta nieczytelna podlega odrzuceniu bez wezwania do uzupełnienia. 7. Każda strona złożonej oferty musi być numerowana i podpisana przez osobę upoważnioną do składania oświadczeń w imieniu Oferenta. 8. Kserokopie dokumentów złożonych do oferty, muszą być potwierdzone za zgodność z oryginałem przez Oferenta lub osobę reprezentującą Oferenta. 9. Cena oferowana powinna być podana cyfrowo i słownie. 10. Ewentualne poprawki w treści oferty muszą być parafowane i datowane własnoręcznie przez osobę podpisującą ofertę. 11. Oferent może wycofać złożoną ofertę przed terminem otwarcia ofert. Wycofanie oferty powinno nastąpić na piśmie pod rygorem nieważności. Część IV SZCZEGÓŁOWY OPIS PRZEDMIOTU KONKURSU OFERT 1. Przedmiotem postępowania konkursowego są świadczenia zdrowotne realizowane zgodnie ze zleceniem Udzielającego zamówienia w zakresie: Chirurgii Ogólnej, Otolaryngologii, Gastrologii, Nefrologii, Kardiologii, Okulistyki, Pediatrii, Neurologii, Intensywnej Terapii Dziecięcej, Anestezjologii i Intensywnej Terapii, Zakład Diagnostyki Obrazowej, Podstawowej Opieki Zdrowotnej. 2. Przyjmujący zamówienie przyjmuje do wykonania świadczenie usług zdrowotnych w wyżej wymienionych zakresach na terenie Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Nr 2 w Jastrzębiu-Zdroju i na rzecz jego pacjentów, w oddziałach, zakładach, poradniach specjalistycznych i innych komórkach medycznych Szpitala, przeprowadzanie konsultacji, w tym także dotyczących pacjentów podmiotów leczniczych, z którymi Szpital ma zawarte umowy zobowiązujące Szpital do konsultacji. 3. Przyjmujący zamówienie jest zobowiązany do udzielania świadczeń zdrowotnych zgodnie z harmonogramem uzgodnionym z Udzielającym zamówienie. Część V CZAS WYKONANIA ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH BĘDĄCYCH PRZEDMIOTEM KONKURSU OFERT Umowa z Oferentem, który przedstawi ofertę najkorzystniejszą zostanie zawarta na okres nie później niż od 1 listopada 2018 r. 30 września 2021 r. Część VI TERMIN I MIEJSCE SKŁADANIA OFERT 1. Kompletną ofertę wraz z wymaganymi załącznikami należy składać w nieprzejrzystej, zapieczętowanej kopercie i opatrzonej napisem: Konkurs ofert na świadczenia zdrowotne -..(wpisać odpowiedni zakres) nie otwierać przed dniem 12 października 2018 do godziny z nazwą oferenta do dnia 12 października 2018 r. do godz w siedzibie Udzielającego zamówienie w Sekretariacie. 2. Oferty przesłane pocztą będą zakwalifikowane do konkursu pod warunkiem, że zostaną dostarczone do siedziby Udzielającego zamówienie z zachowaniem terminu wskazanego wyżej. 4\n5 3. Otwarcie ofert nastąpi w dniu 15 października 2018 r. po godz w siedzibie Udzielającego zamówienie. 4. Komisja konkursowa powołana przez Dyrektora dokona wyboru Oferenta, który złoży najkorzystniejszą ofertę. 5. Termin związania ofertą 30 dni od terminu składania ofert. Część VII KRYTERIUM OCENY OFERT 1. Oferty będą oceniane według kryteriów takich jak: 1) cena 80%, 2) kwalifikacje 10%, 3) doświadczenie zawodowe 10%. 2. Ocena ofert Y = A+B+C Y Suma punktów badanej ważnej oferty dla zadania A cena brutto oferty 80 pkt B kwalifikacje 10 pkt. C doświadczenie zawodowe 10 pkt Cena brutto oferty 80 pkt najniższa oferowana cena brutto z ważnych ofert dla danego zadania A = Ilość pkt = x 80 pkt cena brutto badanej ważnej oferty dla danego zadania Cena najniższa z ważnych ofert dla danego zakresu uzyska maksymalną ilość punktów tj. 80. Pozostałe ważne oferty zostaną przeliczone wg powyższego wzoru. Kwalifikacje 10 pkt Najniższe kwalifikacje (dyplom lekarza, brak specjalizacji, brak dodatkowych kwalifikacji) B = Ilość pkt = x 10 pkt Najwyższe kwalifikacje (specjalizacje, dodatkowe kwalifikacje potwierdzone certyfikatem, tytuł naukowy) Najwyższe kwalifikacje z ważnych ofert dla danego zakresu uzyskają maksymalną ilość punktów tj. 10. Pozostałe ważne oferty zostaną przeliczone wg powyższego wzoru. Doświadczenie zawodowe 10 pkt Najmniejsze doświadczenie zawodowe C = Ilość pkt = x 10 pkt Największe doświadczenie zawodowe Największe doświadczenie zawodowe z ważnych ofert dla danego zakresu uzyska maksymalną ilość punktów tj. 10. Pozostałe ważne oferty zostaną przeliczone wg powyższego wzoru. Część VIII OFERTY CZĘŚCIOWE Udzielający zamówienie dopuszcza złożenie oferty częściowej. 5\n6 Część IX ŚRODKI ODWOŁAWCZE PRZYSŁUGUJĄCE OFERENTOWI, KTÓREGO INTERES PRAWNY DOZNAŁ USZCZERBKU W WYNIKU NARUSZENIA PRZEZ UDZIELAJĄCEGO ZAMÓWIENIE ZASAD PRZEPROWADZANIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE O ZAWARCIE UMOWY Szczegóły dotyczące składania skarg i protestów do ogłoszonego konkursu określa art. 152, 153 i art. 154 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz ze zm.) Część X ZAWARCIE UMOWY 1. Zawarcie umowy o udzielenie zamówienia na świadczenie zdrowotne nastąpi nie później niż w terminie 14 dni od dnia rozstrzygnięcia konkursu ofert z wyjątkiem sytuacji określonych w Części IX. 2. Jeżeli Oferent, który wygrał konkurs uchyli się od zawarcia umowy, Udzielający Zamówienia wybierze najkorzystniejszą spośród pozostałych ofert ważnie złożonych. Część XI UNIEWAŻNIENIE KONKURSU 1. Udzielającemu Zamówienie przysługuje prawo unieważnienia przedmiotowego konkursu, zarówno w całości, jak i w części bez podania przyczyny na każdym etapie postępowania konkursowego. 2. Oferentowi nie przysługuje żadne roszczenie względem Udzielającego Zamówienie z tytułu unieważnienia przedmiotowego konkursu. Komisja konkursowa: Przewodniczący: Lek. Michał Oleś.. Członkowie: mgr Maria Zawada mgr Aleksandra Czajkowska. mgr Wojciech Dzięcioł.. 6\n8 V. Dane do korespondencji ( w przypadku, gdy jest inny niż adres oferenta jw.): Kod pocztowy : miejscowość:.. Ulica :.. nr. Telefon kontaktowy: adres Proponowana kwota należności za realizację świadczenia oraz ich zakres: Świadczenia usług w zakresie. cena zł za godzinę/jednostkę rozliczeniową/procedurę...* Proponowana liczba godzin w tym godzin dyżurowych.. Udzielający zamówienia dopuszcza możliwość składania ofert na poszczególne usługi. Inne propozycje.. Termin świadczenia usług (jeżeli Oferent proponuje inny okres zawarcia umowy niż proponowany przez Udzielającego zamówienia w ogłoszeniu o konkursie i szczegółowych warunkach konkursu ofert): oferuję zawarcie umowy o udzielenie świadczenia zdrowotnego we wskazanym powyżej zakresie od dnia do dnia. Proponowany sposób zabezpieczenia ciągłości świadczeń w trakcie nieobecności oferenta: Jastrzębie-Zdrój dnia Czytelny podpis Oferenta ZAŁĄCZNIKI DO OFERTY 1. kserokopia polisy ubezpieczeniowej 2. zaświadczenie o wpisie do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą 3. dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe 4. dyplom ukończenia szkoły medycznej 5. prawo wykonywania zawodu 6. dyplomy specjalizacji, stopnie i tytuły naukowe 7. oświadczenie oferenta załącznik nr 2 do szczegółowych warunków konkursu ofert *niepotrzebne skreślić 8


Rogale Świętomarcińskie - SFD.pl\n10 listopada 2017 Dołącz do dyskusji 3905 odsłon 15 min. czytania\n11 listopada to ważny dzień dla Polaków, gdyż jest Świętem Niepodległości. W tym samym dniu poznaniacy obchodzą od 1891 roku Dzień Świętego Marcina. Na tę uroczystość we wszystkich popularnych piekarniach i cukierniach na witrynach sklepowych lądują rogale Świętego Marcina, zwane rogalami marcińskimi lub też rogalami świętomarcińskimi. Ci bardziej ambitniejsi poznaniacy sami we własnej kuchni próbują swoich sił, by poczęstować rodzinę tymi cudownymi wypiekami.\nJaka jest historia tego święta? Jak robi się rogale świętomarcińskie? Na te pytania postaram się odpowiedzieć w tym artykule.\nRogal świętomarciński? A cóż to takiego?\nZwykły rogal to odmiana pieczywa, bardzo delikatnego i puszystego, robionego zazwyczaj z mąki pszennej z udziałem drożdży. Swoim wyglądem przypomina rogi krowy, wykonuje się go z ciasta w kształcie trójkąta, które później się zawija. Wypieka się go tak, aby skórka była lekko zarumieniona. Często na wierzchu posypany jest makiem, sezamem, ale też innymi ziarnami. Spotkać też można takie, które posypane są słodką kruszonką. Bywają puste w środku, ale można zakupić również takie z nadzieniem, najczęściej słodkim, np.: różanym czy czekoladowym. Rogale są różnej wielkości, zazwyczaj ich masa waha się od 30 do 100g.\nNatomiast rogal świętomarciński jest niezwykły. Rogale te to tradycyjna potrawa wielkopolska, zgodnie ze zwyczajem są wypiekane głównie 11 listopada, w Dzień Świętego Marcina. Mimo to, zarówno w Poznaniu, jak i w całej Polsce można je kupić przez cały rok. Warto nadmienić, iż nazwa „rogal świętomarciński” lub też „rogal marciński” została wpisana w 2008 roku do rejestru nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych w Unii Europejskiej. Dlatego też, aby cukiernia bądź piekarnia mogły używać tejże nazwy, musi wykonywać rogale w tradycyjny sposób, ale też powinna uzyskać certyfikat Kapituły Poznańskiego Tradycyjnego Rogala Świętomarcińskiego, która powstała z inicjatywy Cechu Cukierników i Piekarzy w Poznaniu, Izby Rzemieślniczej oraz Urzędu Miasta Poznań.\nRogal ten, aby mógł zostać uznany za tradycyjnego rogala świętomarcińskiego, musi spełniać kilka kryteriów, jeśli chodzi o skład. Między innymi rogale te przygotowane muszą być z ciasta półfrancuskiego, które jest połączeniem ciasta francuskiego oraz drożdżowego. Gotowy rogal ma kształt półksiężyca, jego nadzienie jest najbardziej zaskakujące. Wykonuje się je z białego maku, który jest dość rzadko spotykany. Do maku dodaje się wanilii, cukru, gęstej śmietany, pełnotłustego masła, mielonych daktyli lub fig oraz innych bakalii, takich jak rodzynki czy skórka pomarańczowa. W nadzieniu tych rogali znajdować mogą się również migdały czy orzechy włoskie, ale też arachidowe. Bywa, że spotkać można również kandyzowane jabłka oraz gruszki. Jego wierzch jest posmarowany słodkim lukrem oraz posypany pokruszonymi orzechami. W smaku jest niesamowicie słodki oraz przyjemnie pachnie makiem i migdałami. Jego masa wynosi około 200-250g.\nRogale świętomarcińskie zapoczątkowane zostały przez pogan, a po czasie przyjęte zostały przez Kościół katolicki. Jesienią u pogan przypadało święto, w czasie którego należało składać ofiary bogom. Ofiarami miały być woły, jeśli ktoś nie mógł podarować woła, mógł złożyć ofiarę z wypieków, które przypominały rogi. W XIX wieku ten pogański zwyczaj połączono z Dniem Świętego Marcina. I jak głosi legenda, jednemu z cukierników przyśnił się Święty Marcin na koniu, który podczas galopu zgubił podkowę i to właśnie owa podkowa zainspirowała piekarza do przygotowania ciasta właśnie w tym kształcie. ówczesny proboszcz poznańskiej parafii podczas Dnia Świętego Marcina poprosił wiernych, aby zrobili coś dla biednych, tak jak tego dokonywał Święty Marcin. Jeden z obecnych w Kościele piekarz przyniósł upieczone przez siebie rogale, które wyglądem przypominać miały podkowę, zgubioną przed laty przez konia Świętego Marcina. W następnych latach kolejni piekarze i cukiernicy przyłączyli się do akcji i nakarmili głodnych własnoręcznie wykonanymi rogalami, a za wzór obrali sobie Świętego Marcina, który słynął z pomocy biednym. W dzisiejszych czasach rogale są słodkim rarytasem, za który trzeba słono zapłacić w cukierniach.\nDla chcących podtrzymać tradycję...\nPrzepis na rogale świętomarcińskie nie jest może „fit”, ale na 11 listopada, dla zaakcentowania tradycji, warto skusić się na ten rarytas.\n35 g cukru (może być ksylitol lub erytrytol),\n240 g letniego mleka 3,2% tł.,\n1 łyżka suchych drożdży (12 g) lub 24 g drożdży świeżych,\n225 g masła, w temperaturze pokojowej (30 g do ciasta i 195 g do przekładania),\n1 jajo „L”,\nDrożdże dodać do letniego mleka i odstawić na około 10 min. Jeśli będą używane suche drożdże należy wymieszać je z mąką. Dodać jajko i dokładnie mieszać. Suche składniki (mąka, cukier i sól) przesiać przez sitko i dokładnie wymieszać. Połączyć razem z połączonymi drożdżami i mlekiem, dokładnie wymieszać, do ujednolicenia się masy. Ciasto wyrobić w rękach, aż stanie się gładkie i odłożyć do lodówki na około godzinę. Po godzinie wyciągnąć ciasto i rozwałkować na kształt prostokąta. Na cieście rozłożyć cieniutkie plasterki masła, złożyć ciasto tak, aby kawałki masła zostały pod warstwą ciasta (można zawinąć końce). Rozwałkować ponownie ciasto i proces ten powtórzyć 4 razy. Gdy wałkowanie będzie zakończone, odstawić ciasto (wcześniej przykryć je folią, by nie wyschło) do lodówki najlepiej na całą noc. Następnego dnia ciasto wyciągnąć z lodówki i odłożyć na około 20 min., po czym rozwałkować je w prostokąt i pociąć na równe trójkąty - z tego ciasta wyjdzie około 12-14 szt. Nakładać farsz na najszerszą część ciasta i zawinąć. Rogale ułożyć na blaszce\n400 g białego maku,\n3 biszkopty pokruszone na okruszki,\n10 g masła 82%tł.,\n10 g śmietany 12%tł.\nMak wraz z migdałami zalewamy gorącą wodą, odstawiamy na około 20 min., po czym odcedzamy. Mak, daktyle, 50g rodzynek oraz migdały należy zmielić, najlepiej dwukrotnie. Żółtko wymieszać z cukrem, wanilią, śmietaną oraz roztopionym, ale nie ciepłym, masłem i dodać do masy makowej. Dokładnie wymieszać, dodać skórkę pomarańczową, pokruszone biszkopty i resztę rodzynek, ponownie wymieszać. Całość nakładać na przygotowane wcześniej ciasto.\nrozgniecione orzechy włoskie do posypania rogali\nCukier puder wymieszać z wodą, do jednolitej masy. Gęstość naszego lukru regulować można dodając albo większą ilość wody, albo większą ilość cukru pudru.\nPiekarnik rozgrzewamy do 180 stopni Celsjusza i wyrośnięte rogale smarujemy jajkiem roztrzepanym z mlekiem, po czym zapiekamy około 20-25 min., aż się zarumienią. Wyciągamy i jeszcze gorące polewamy je lukrem oraz posypujemy posiekanymi orzechami włoskimi.\nMiłośników rogalików świętomarcińskich przybywa w całej Polsce. Nie jest to może dietetyczny produkt, ale raz do roku, dla podtrzymania tradycji, warto skusić się na niego i cieszyć się jego przepysznym smakiem i aromatem. Możemy skorzystać z piekarnianych wypieków, a możemy pokusić się na zrobienie rogali w domu. Wybór należy do nas.\nJak widocznie zmniejszyc mięśnie ?


publiczne przedszkole | Publiczne Przedszkole Raz Dwa Trzy w Komornikach\nHome / Posts tagged "publiczne przedszkole"\nUwaga! Wolny wakat dla nauczyciela wychowania przedszkolnego oraz pedagoga specjalnego (od sierpnia i września). Oferujemy atrakcyjne warunki pracy, płacy, szkolenia oraz możliwość awansu zawodowego. Poszukujemy nauczycieli z doświadczeniem i pasją do pracy. Osoby zainteresowane proszone są o wysłanie swojego CV z dopiskiem o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych w celach rekrutacyjnych.\n29sie 17 maja 2017\nPierwszy adaptacyjny dzień za nami. Dziś powitaliśmy nowych przedszkolaków z Raz Dwa Trzy wraz z ich rodzicami. Wspólnie się bawiliśmy, poznaliśmy siebie nawzajem oraz przedszkolną maskotkę Cookie’go, zjedliśmy smaczny podwieczorek, a na zakończenie szaleliśmy w przedszkolnym ogrodzie. Dziękujemy wszystkim za przybycie! Przed nami jeszcze 2 dni wspólnej, adaptacyjnej zabawy. Do zobaczenia! 🙂\n„Wsparcie na starcie” – dni adaptacyjne w Raz Dwa Trzy\n18sie 17 maja 2017\nSzanowni Państwo! Zapraszamy do przedszkola Rodziców wraz z dziećmi, które 1 września przekroczą próg naszego przedszkola i rozpoczną swoją przygodę jako przedszkolaki w dniach 29-31 sierpnia w godzinach 10:00 – 12:00. Pierwszego dnia planujemy wspólne zabawy dzieci z wychowawcami w obecności rodziców. W kolejnym dniu podobnie, z tym, że rodzice w miarę możliwości stopniowo wycofują…


Globalna gospodarka, a firmy kurierskie | Katpress.pl\nGlobalna gospodarka, a firmy kurierskie\nGlobalna gospodarka podzielona podzielona jest na wiele sektorów, z których każdy odgrywa bardzo dużą i znaczącą rolę. Jednym z jej odłamów, który obecnie odgrywa znaczącą rolę jest sektor kurierski, a więc wszelki transport przesyłek zarówno drogą lądową, powietrzną czy nawet morską. Przez długi czas najważniejszą regułą każdej firmy kurierskiej była zasada „kto pierwszy, ten lepszy”, a więc swoisty wyścig, kto szybciej dostarczy przesyłkę. Dziś jednak bardziej liczy się terminowość, z więc dostarczanie danego towaru na konkretny termin bez opóźnień.\nPrzesyłki kurierskie umożliwiają import i eksport małym przedsiębiorstwom, a tym samym wspomagają rozwój handlu międzynarodowego. Ponadto pozwalają na wprowadzenie pewnych oszczędności w ramach kosztów magazynowania towarów. Dzisiaj każdego z biznesmenów, przedsiębiorców czy zwykłych ludzi gonią terminy. Dlatego też usługi ekspresowe są jednymi z najbardziej pożądanych. Na jakie czasy datuje się jednak początki tej branży?\nFirmy kurierskie początkowo zaczęły powstawać w latach 60-tych XX wieku, a konkretnie w Stanach Zjednoczonych. W obecnych czasach funkcjonują one w ponad 220 światowych gospodarkach, a wartość całkowitą tej branży szacuje się na około 175 miliardów dolarów. Warto także w tym momencie zaznaczyć, że rynek ten należy do jednych z najszybciej rozwijających się. Przewoźnicy do świadczenia swoich usług na całym świecie używają 1200 samolotów, ponad 200 tys. ciężarówek, nie wspominając już o samochodach osobowych.\nWarto również wspomnieć o tym, jak duże znaczenie ma dla branży nowoczesna technologia oraz rozwiązania, które pozwalają dotrzeć do klienta. Na uwagę zasługują głównie systemy informatyczne usprawniające cały proces, nowoczesne strony internetowe pozwalające sprzedawać usługi online klientom z całego świata oraz ogromna ilość dodatkowych rozwiązań, które sprawiają, że obsługa firm kurierskich stała się bardzo skuteczna.\nNa obecną chwilę, w branży kurierskiej zatrudnia się 1,3 miliona osób na całym globie, a liczba ta stale rośnie. Na karierę w tym kierunku decydują się przede wszystkim ludzie młodzi, lubiący podróżować i którym nie przeszkadza praca stale w pozycji siedzącej. Jeśli sytuacja nie ulegnie zmianie, kto wie być może branża ta stanie się niedługo jedną z najbardziej dochodowych na całym świecie.\nbranża kurierska, kurierzy, przesyłki krajowe, przesyłki zagraniczne, tanie przesyłki\n9 sierpnia 2011\tbrak komentarzy


Święto Zmartwychwstania Pańskiego czy... tęczowego kogucika? Zaskakujące życzenia prezydent Gdańska | Telewizja Republika\nJJ 21:46 9 kwietnia 2020\nUrząd Miejski w Gdańsku, na czele z prezydent tego miasta, Aleksandrą Dulkiewicz, która niejednokrotnie podkreślała, że jest praktykującą katoliczką, złożył mieszkańcom dość zaskakujące życzenia z okazji zbliżających się Świąt Wielkanocnych.\nZmartwychwstanie Pańskie sprowadzono do... pisanki z namalowanym kogucikiem. W tle widać jak gdyby rozmytą tęczę.\n– Wielkanoc oznacza nadzieję. Pomóżmy światu narodzić się na nowo i zostańmy w te święta w domu- czytamy w życzeniach, pod którymi podpisały się prezydent Aleksandra Dulkiewicz oraz przewodnicząca Rady Miasta Gdańska, Agnieszka Owczarczak.\n– Rozmawiajmy przez telefon, spotykajmy się w sieci, a świeże powietrze łapmy przez otwarte okna. Dbajmy o siebie wzajemnie. Wypełniajmy głowy planami na przyszłość, abyśmy tylko zdrowi byli!- życzy gdańszczanom prezydent miasta.\nJak widać, poza hasłem "Wielkanoc 2020", życzenia czy też apel do mieszkańców, niewiele mają wspólnego z najważniejszym świętem w Kościele Katolickim, z którym identyfikuje się pani prezydent.\nSpora część konserwatywnych dziennikarzy, publicystów czy też "anonimowych" internautów ocenia, że możemy tu mówić o dechrystianizacji przestrzeni publicznej. Nienormalna sytuacja, w której wszyscy znaleźliśmy się w związku z pandemią, zagrożenie epidemiczne, z powodu którego wierni nie będą mogli tak licznie zgromadzić się w kościołach na Triduum Paschalnym, a następnie na Rezurekcji, nie oznacza przecież, że Święto Zmartwychwstania Pańskiego straciło swój katolicki charakter.\nTakie życzenia, z okazji Świąt Wielkanocnych, otrzymali gdańszczanie na maila od Prezydent @Dulkiewicz_A... no właśnie, tylko gdzie te życzenia? pic.twitter.com/DRQJC5CxCz\n— Magdalenka (@Magdalenka_PL) April 9, 2020\nTAGI: ALEKSANDRA DULKIEWICZ, Gdańsk, Wielkanoc, święta, życzenia


Riposta październik 2018 - Muzeum Żory\nRiposta październik 2018\nSzanowni Rodzice, oto informacje, co będzie się działo w Muzeum w październiku 2018.\n11 października (czwartek), godz. 17:00\n„Czyj ten ogonek?”\nNie tylko wielbiciele szczurzego gatunku, nie odmawiają szczurom wyjątkowej inteligencji. Te niepozorne gryzonie uczą się szybko, potrafią wyciągać wnioski, a do tego są uczynne i bezinteresowne. Jakie było ich miejsce w ajnuskich opowieściach? Ostatnia już wyprawa śladami baśniowych zwierząt na Hokkaido będzie miała fascynującą historię znaczoną szczurzym ogonem. Oczywiście nie zabraknie pysznego ciasteczka...\nProwadzenie: Marietta Kalinowska-Bujak i Małgorzata Dec\nWejście 1 zł od osoby\n28 października (niedziela), godz. 16:00\n„Gry i zabawy z drugiego końca świata”\nJesienna aura sprawia, że najchętniej schowalibyśmy się pod ciepły koc. Dni coraz krótsze nie stwarzają zbyt wielu okazji do zabaw na świeżym powietrzu, ale ruch to zdrowie, nie zapominajmy! Podpatrzymy w jakie gry podwórkowe bawiły się dzieci na znanej nam już wyspie Hokkaido, a na pewno znajdziemy dla siebie jakąś inspirację.\nPortret muzealnego niedźwiadka.\nJesień to czas, kiedy niedźwiedzie szukają wygodnej gawry, by zapaść w słodki zimowy sen. Nam także przyjdzie się niedługo pożegnać z naszym niedźwiadkiem, który gościł na wystawie „Świat Ajnów...” i do którego wszyscy, i duzi i mali, zapałali ogromną sympatią.\nMamy wiele zdjęć z misiem w roli głównej, ale porządnego portretu nasz niedźwiadek jeszcze się nie doczekał...\nformat prac: A4\ntermin: do 1 listopada 2018 w Muzeum Miejskim w Żorach.\npdf 09 RIPOSTA pazdziernik 2018\nLaleczki z Hokkaido Czyj ten ogonek?, 11.10.2018 godz. 17.00


Jak napisać dobry tekst na bloga? – Ideative\n[vc_row][vc_column][vc_column_text]Blog firmowy ma być przede wszystkim skutecznym narzędziem content marketingu, za pomocą którego Twoja firma pozyskuje nowych klientów. Jeśli jednak nie przynosi oczekiwanych efektów warto zastanowić się nad tym, dlaczego tak się dzieje i jak możemy to naprawić.\nPrzede wszystkim sprawdźmy, czy nie popełniamy podstawowych błędów na blogu firmowym. Przeanalizuj swój blog pod kątem dostępności dla urządzeń mobilnych, strategii, wyglądu, dopasowania treści do grupy odbiorców oraz pozostałych elementów, które wpływają na jego skuteczność. Jeśli wszystko jest w jak najlepszym porządku, być może należy popracować nad samą treścią Twoich artykułów?\nPrzeczytaj poniższe wskazówki, a na pewno będziesz wiedzieć, w jaki sposób napisać skuteczny i ciekawy tekst na bloga.\nZacznij od porządnego researchu\nWybrałeś już temat, o którym chcesz pisać? Doskonale! Teraz musisz przeprowadzić dziennikarski research. Najpierw zobacz w jakich artykułach Twój temat był omawiany i dokładnie przeanalizuj ich treść. Zwróć szczególną uwagę na aspekty, których brakuje lub na te, które są niewystarczająco omówione. Postaraj się, by Twój artykuł poruszał te kwestie.\nPodczas researchu możesz trafić również na dodatkowe informacje, które przydadzą Ci się podczas pisania. Wszelkiego rodzaju statystyki z zaufanych i sprawdzonych źródeł, cytaty znanych osób, pasujące do poruszanej tematyki, a także inne publikacje, do których możesz się odnieść.\nCzytelnik w sieci szuka konkretnych informacji. Dlatego, jeżeli piszesz tekst, skup się na jednym, wybranym temacie. W ten sposób dokładnie go omówisz, będziesz mógł stworzyć ciekawy tekst, który będzie pomocny dla innych. Jeśli podczas pisania pojawią się wątki poboczne ? od razu zapisz je, jako pomysły na kolejny artykuł. Oczywiście możesz o nich krótko wspomnieć, ale nie zagłębiaj się w nie. W ten sposób łatwo zgubić główny wątek. Lepiej będzie stworzyć osobny wpis poruszający dany temat i po jego publikacji podlinkować go w poprzednim tekście.\nStwórz chwytliwy tytuł\nTytuł to jeden z ważniejszych elementów tekstu. Musi być chwytliwy, aby zainteresować odbiorcę. Powinien też zawierać odpowiednie słowa kluczowe, aby łatwo było go znaleźć w wyszukiwarce. Nie może być także zbyt długi (wystarczy 6-7 słów). Jeżeli tytuł Twojego tekstu zainteresuje odbiorcę, możesz być pewny, że w niego kliknie. Poświęć zatem trochę czasu na stworzenie intrygującego tytułu. Możesz utworzyć roboczy tytuł przed napisaniem artykułu, aby wyznaczyć sobie temat, którego będziesz się trzymał. Jeśli podczas pisania przyjdzie Ci do głowy coś naprawdę chwytliwego – przeredaguj tytuł.\nMózg przetwarza obraz prawie 60 tysięcy razy szybciej niż tekst. Dlatego pisząc artykuł na bloga zastanów się, w jaki sposób możesz go uatrakcyjnić. Tekst, który jest wzbogacony o różne elementy będzie nie tylko ładniejszy wizualnie, ale przede wszystkim prostszy w odbiorze. Wykorzystaj darmowe narzędzia do tworzenia grafiki i przygotuj kilka prostych elementów graficznych. Doskonale sprawdzą się:\ncytaty w formie graficznej\nPamiętaj o tym, aby Twoje grafiki były dopasowane do treści, którą ilustrują. Jeśli nie czujesz się na siłach, aby stworzyć coś samodzielnie poproś o pomoc grafika. Profesjonalnie przygotowaną infografikę lub pokaz slajdów możesz potem wykorzystać także w inny sposób ? na przykład na profilu firmowym na Facebooku.\nNajczęściej użytkownik trafia na blog po wpisaniu interesującego go hasła w wyszukiwarce. Pierwsze kilka sekund decyduje o tym, czy zechce dany artykuł przeczytać. Jeżeli zobaczy długi, zbity tekst, nie będzie zainteresowany i może opuścić stronę. Pamiętaj, że wygląd artykułu i jego czytelność jest bardzo istotną kwestią. Dlatego zadbaj o podział tekstu na akapity i śródtytuły. To z pewnością poprawi jego odbiór.\nCo jeszcze możesz zrobić, aby poprawić komfort czytania?\ntam, gdzie to możliwe stosuj listy i wypunktowania\nwyróżnij słowa kluczowe przez ich pogrubienie\nstosuj wyróżnione cytaty\nużywaj dość dużej czcionki (16-18px)\nstosuj interlinię pomiędzy wierszami\nLekkie pióro, prosty język\nNiektórym pisanie przychodzi łatwo. Inni mają trochę więcej problemów z przelaniem swoich myśli na papier. Jak zatem pisać, aby inni czytali nasze teksty z przyjemnością? Przede wszystkim pisać! Im więcej tekstów tworzysz, tym łatwiej przychodzi Ci składanie słów w sensowną całość. Nieustanna praktyka pozwoli Ci doskonalić swoje artykuły. Dlatego nie szukaj wymówek, tylko ćwicz. Po pewnym czasie możesz wrócić do swoich pierwszych artykułów i ocenić, jak duże postępy zrobiłeś. Pisząc, pamiętaj, aby stosować prosty język. Wyjaśniaj skróty i skomplikowane wyrazy, stosuj krótkie zdania. Pisz zwięźle i zrozumiale.\nSłowa kluczowe pozwolą odszukać Twój artykuł w wyszukiwarce. Zastanów się, jakie zwroty mogą wpisywać Twoi klienci w wyszukiwarkę, aby znaleźć informacje na temat Twoich usług lub produktów? Jesteś księgową? Napisz artykuł o tym, jak łatwo założyć firmę, jaką formę opodatkowania wybrać, czy jak prowadzić księgowość w małej firmie. Wykorzystaj w nich popularne słowa kluczowe np. ?założenie firmy?, ?założenie firmy przez Internet?, ?jak założyć działalność?, ?własna działalność gospodarcza?. Klienci, którzy szukają takich informacji trafią na Twój artykuł i będą mieli gotowe odpowiedzi. Odpowiednie słowa kluczowe pomogą Ci powiązać Twoje teksty z usługami, które oferujesz. A w konsekwencji zyskać czytelników, którzy mogą stać się potencjalnymi klientami.\nKiedy już napisałeś cały tekst, nie wrzucaj go na bloga od razu. Warto odłożyć tekst na ?później”. Co to właściwie znaczy? Wróć do tekstu po kilku godzinach lub następnego dnia. Dzięki temu będziesz mógł spojrzeć świeżym okiem na tekst i poprawić ewentualne błędy. Możesz też poprosić kogoś znajomego, aby przeczytał tekst i powiedział, czy jest dla niego zrozumiały. Osobie postronnej łatwiej będzie także wyłapać drobne literówki lub inne błędy.\nNapisanie dobrego tekstu może być wyznacznikiem popularności bloga. Warto zatem skupić się na tych najważniejszych elementach i napisać tekst, który będzie atrakcyjny nie tylko dla wyszukiwarek, ale przede wszystkim dla czytelnika. Tekst na blogu jest jego wizytówką, więc postaraj się, żeby był nie tylko merytoryczny, ale również, aby dobrze wyglądał.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]


Synod. Dobro które przygotował Bóg? - MSJ\nutworzone przez andrzej2 | lut 18, 2022 | Krakow, Minione, NEWS | 0 komentarzy\nSynod. Dobro które przygotował Bóg?\n“Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie..” (J 14,6)\n“Synod” Dobro, które przygotował Bóg?\n16 marca 2022 odbyło się spotkanie otwarte Mężczyzn Świętego Józefa w Krakowie. Naszym gościem był Aleksander Bańka Podzielił się z nami tematem: “Synod. Dobro, które przygotował Bóg?”\nGość specjalny: Aleksander Bańka\nŻyjemy w czasach zamętu. Kościół znalazł się na zakręcie. Ojciec Święty zaprosił Kościół do autorefleksji. Chodzi o spojrzenie w głąb naszych kościelnych uwarunkowań tak, by dostrzec (wspólnie rozeznać) drogę na którą zaprasza nas Bóg. Jak możemy odkryć to dobro, które Bóg przygotował w naszych tak nieoczywistych czasach?\n1. Jak przeżywam obecnie mój Kościół w parafii, w diecezji, w świecie – co mnie niepokoi, raduje, napawa nadzieją?\n2. Co możemy zrobić, by lepiej się wzajemnie słuchać i rozumieć?\n3. Jaką mam przestrzeń odpowiedzialności w mojej wspólnocie / parafii / diecezji?\nNauczanie: “Synod. Dobro, które przygotował Bóg?” – Aleksander Bańka\nKonferencja: “Synod. Dobro, które przygotował Bóg?”\nSynod – dobro, które przygotował Bóg\nNazywam się Aleksander Bańka. Chciałbym trochę poopowiadać o pewnym projekcie dla Kościoła przyszłości; o pewnej rzeczywistości, którą od pewnego czasu proponuje nam ojciec święty Franciszek – mianowicie o synodzie, który właśnie ma miejsce. Też o tym, co w związku z synodem w Kościele się dzieje.\nJestem mężem i ojcem – mam dwóch synów, wspaniałą żonę. Na co dzień pracuję na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach – jestem wykładowcą filozofii, między innymi filozofii chrześcijańskiej. Posługuję w Centrum Duchowości Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Katowickiej w Tychach. To jest takie centrum, które zajmuje się posługą modlitwy, pracą terapeutyczną z osobami w potrzebie oraz szeroko pojętą działalnością ewangelizacyjną. Jestem też zaangażowany przy Episkopacie Polski w Radzie ds. Apostolstwa Świeckich. Właśnie z ramienia tej rady dostałem propozycję reprezentowania Polski na synodzie, który 9 października 2021 roku ojciec święty Franciszek otworzył w Rzymie, a 17 października w kościołach lokalnych na całym świecie.\nSpróbuję wam dzisiaj przybliżyć to, co papież chce dać Kościołowi i nam poprzez ten specyficzny synod, który zakończy się w październiku 2023 roku. Synod ten w Polsce (i nie tylko w Polsce) budzi liczne kontrowersje, wiele pytań i wątpliwości. Przede wszystkim dlatego, że jest inny niż wszystkie wcześniejsze, które miały miejsce. Pewnie wiecie, że raz na jakiś czas papieże zwołują synody. Te synody od 1965 roku mają formułę ogólnego zgromadzenia biskupów. A więc raz na jakiś czas zjeżdżają do Rzymu biskupi, po to, żeby rozważać, badać, rozeznawać i być głosem doradczym dla papieża w ważnych dla Kościoła sprawach. Te synody mają długą historię, poruszały różne tematy. Niedawne, które papież Franciszek zwoływał, były poświęcone rodzinie i młodzieży. Ale teraz papież zaproponował Kościołowi synod, który: po pierwsze nie jest jednorazowym wydarzeniem, które trwa przez parę tygodni w Rzymie, tylko jest rozciągnięty na dwa lata; po drugie ma dziwną nazwę, bo nazywa się „Ku Kościołowi synodalnemu: komunia, uczestnictwo, misja”. Niektórzy mówią, że jest to synod o synodalności. O co tu chodzi? Przecież to „masło maślane” albo coś jeszcze bardziej podejrzanego. Dziwna nazwa, dziwna formuła i jeszcze na dodatek wokół tego synodu jest bardzo wiele rozmaitych kontrowersji.\nSpójrzmy za naszą zachodnią granicę na „synodalną drogę niemiecką”, która może budzić wiele niepokojów. W gronie synodalnych delegatów są proponowane zmiany, które zahaczają o wymiar doktrynalny Kościoła. To jest kwestia takich kontrowersyjnych rzeczy, jak kapłaństwo kobiet, sakramentalny status kapłaństwa i wiele innych pomysłów, które na razie są debatowane, ale wielu niepokoją. Mnie też. „Droga niemiecka” nie ma żadnej mocy sprawczej. Uchwały tam podejmowane czy dokumenty wypracowywane nie są w żaden sposób wiążące ani dla Episkopatu Niemiec, ani tym bardziej dla Watykanu. Wiem, bo pytałem prawników – specjalistów od prawa kościelnego. I nie jest to w ogóle żaden synod. To jest pewnego rodzaju zwołanie, które nie ma nawet statusu synodu lokalnego. Ale w powszechnej świadomości wybrzmiewa jako coś takiego, co jest forpocztą rewolucji w Kościele. I wielu twierdzi, że papież Franciszek jest tym mocno zainspirowany. Po kilku miesiącach intensywnego zajmowania się synodem i po tym, co widziałem w Rzymie, mogę powiedzieć jednoznacznie, że papież Franciszek nie jest tym zainspirowany, ale jest bardzo wobec tego krytyczny. Druga sprawa – istnieje w obiegu medialnym przekonanie, że w Kościele szykuje się rewolucja, spisek biskupów niemieckich z amazońskimi. I że papież sprzyja tej rewolucji. Tylko czeka na okazję, żeby wprowadzić w Kościele daleko idące modyfikacje doktrynalne. Jest jeszcze wiele głosów, które narosły wokół tematu synodalności. One sugerują, że jesteśmy w niebezpiecznym dla Kościoła momencie i że trzeba bronić Kościół przed papieżem.\nKiedy dowiedziałem się, że zostałem powołany do grona dziesięciu reprezentantów Europy, którzy w tym synodzie mają wziąć udział (w sumie zgromadziło się w Rzymie 250 reprezentantów z całego świata), postanowiłem, że sprawdzę, o co w ogóle w tym synodzie chodzi. Ogólnie miałem pojęcie, bo są to tematy, które mocno mnie interesują. Od lat zajmuję się tematyką Kościoła nie tylko naukowo, ale także w praktyce. Staram się być na bieżąco z tym, co daje nam Kościół – rozeznawać, badać i żyć tym. To, co odkryłem i sprawdziłem w Rzymie, było dla mnie bardzo inspirujące. Spotkania, w których brałem udział, pokazały mi wiele ważnych rzeczy, które mam nadzieję mogą być inspirujące dla was – dla ludzi, dla mężczyzn, którym leży na sercu dobro Kościoła. Chcecie się w Kościele rozwijać, wzrastać. Kościół jest waszą przestrzenią łaski, miejscem, w którym Bóg was prowadzi. Chcecie dobra tego Kościoła, tak samo jak ja.\nNajpierw trochę historii. To nie będzie akademicki wykład. Był dokładnie 15 września 1965 roku. Zapamiętałem tę datę, bo 15 września są urodziny mojej żony. Niewiele dat pamiętam. To jest sfera, którą wypieram, żeby sobie nie zaśmiecać głowy zbyt wieloma niepotrzebnymi informacjami. Ale są pewne daty, które pamiętam, te kluczowe. To takie męskie. Prawda? Moja żona pamięta wszystkie daty, więc mam chodzący kalendarz i mogę sobie skutecznie radzić w ten sposób. Więc datę 15 września 1965 roku zapamiętałem. To jest data, kiedy papież Paweł VI powołuje w Kościele coś takiego, co nazywa się zgromadzeniem ogólnym biskupów, czyli taki synod ogólnoświatowy. Ale historia synodów jest dużo starsza. Jeśli sięgniemy do samych początków Kościoła, to zobaczymy, że w kościołach lokalnych były powoływane małe zgromadzenia po to, żeby wspólnie się modlić, rozeznawać, badać i dyskutować nad ważnymi dla Kościoła sprawami. W takich małych synodach Kościół gromadzi się od samego początku. Tak było we wspólnocie w Koryncie, w Efezie, w Antiochii i w innych miejscach, w których wspólnoty powstawały. W tych lokalnych zgromadzeniach brali udział głównie biskupi, prezbiterzy, ale także świeccy, np. Orygenes w wielu takich synodach uczestniczył. Gromadzili się, gdy pojawiał się jakiś problem duszpasterski lub doktrynalny i trzeba go było rozwiązać. Był taki ważny synod w Braga, który poczynił wiele rozstrzygnięć dogmatycznych. Zostały one później przyjęte przez papieża.\nCzym cechowały się te synody? Cechowały się jedną ważną rzeczą – miały pewien określony styl dialogu. Niezwykle ważne było to, że ci, którzy się tam gromadzili, spotykali się nie jako eksperci; schodzili się nie po to, żeby nawzajem się przegadywać czy udowadniać sobie coś. Ale gromadzili się, aby się modlić i nawzajem siebie słuchać, żeby rozeznawać. Pojęcie rozeznawania jest stare jak sam Kościół. Od samego początku powstawały w Kościele reguły rozeznawania indywidualnego i wspólnotowego. Synody były miejscem rozeznawania, słuchania tego, co Duch mówi do Kościoła. Wtedy jeszcze nie do końca było jasne, czym się różni synod od soboru. Sobór miał charakter bardziej powszechny, synod bardziej lokalny. To, co łączyło synody to pewien styl dialogu. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa synody odbywały się tak często, że stanowiły pewien styl Kościoła. W V wieku święty Jan Chryzostom, wielki ojciec Kościoła, powiedział nawet, że Kościół i synod to synonimy. Pojęcie synodu (syn i hodos) można przetłumaczyć jako wspólną drogę, wspólne wędrowanie. Czyli ta wspólna droga -synod jest synonimem Kościoła.\nPunktem odniesienia dla pierwszych zgromadzeń synodalnych było to, co stanowi o naszej chrześcijańskiej tożsamości, czyli chrzest. Spotykali się w duchu braterskim, jak równy z równym – biskupi, prezbiterzy, wybrani świeccy po to, żeby nawzajem siebie słuchać, wierząc głęboko, że mają tego samego Ducha. Punktem odniesienia dla nas też jest chrzest – korzeń naszej tożsamości. Czyli jesteś w Kościele ważny, masz swoją tożsamość i podmiotowość nie przez stan, w którym żyjesz – małżeński czy kapłański, ale podstawowym źródłem twojej i mojej tożsamości jest chrzest. Przez to jesteśmy wszczepieni w Kościół i z tego wyrasta cała nasza podmiotowość w nim. Takie było przekonanie pierwszego Kościoła. To przekonanie wraca po Soborze Watykańskim II. Kościół w swojej teologii bardzo mocno tę koncepcję odnawia.\nDlaczego o tym mówię? Kościół pierwszego tysiąclecia tak głównie funkcjonował. Ale później Kościół się rozwija, krzepnie, rozrasta się, zaczyna nabywać coraz więcej struktur. Drugie tysiąclecie Kościoła to jest czas, kiedy Kościół coraz mocniej musi budować formalną relację do państwa. Buduje ją od początku, ale nastąpił taki moment, kiedy władza świecka i władza kościelna musiały dojść do porozumienia. A jaki system panuje wówczas w relacjach społecznych i sposobie świeckiego sprawowania władzy? Feudalny. Drugie tysiąclecie to jest czas feudalizmu średniowiecznego. I Kościół przejmuje feudalną strukturę. Czyli na hierarchię w Kościele, która jest i zawsze była ważna, zostaje nałożona „czapa” feudalna. I ta feudalizacja hierarchii w Kościele powoduje superhierarchiczność. Przerost struktury hierarchicznej jest sprzeczny wobec naszego pierwotnego fundamentu – chrztu. W strukturze Kościoła wykształcają się stany – z silnym akcentem na stan kapłański i słabym wskazaniem na tzw. stan świecki. Świeccy powoli stają się w Kościele grupą drugiej kategorii. W drugim tysiącleciu nadal odbywają się synody, ale świeccy już praktycznie w nich nie uczestniczą. Głównie są to synody, na których gromadzą się biskupi i prezbiterzy.\nSuperhierarchiczność położyła naciski na rolę duchowieństwa na rzecz minimalizacji roli świeckich. I takie myślenie pokutuje do dzisiaj. Dla nas świeckich jest to nawet wygodnie. Zwalnia nas z masy rzeczy. Przyjęliśmy pozycję tych, którzy mają w Kościele słuchać, nie wychylać się, za bardzo nie angażować. Od ewangelizowania, głoszenia, nauczania są duchowni. I co się stało? Stało się tak, że duchowieństwo wyrosło na taką trochę superkastę, od której my świeccy oczekujemy bardzo wiele, nakładamy na nią wysokie oczekiwania. Ale niech tylko spróbują ich nie wypełnić. Wówczas ich brutalnie z tego rozliczamy.\nDlaczego od wielu lat mówi się w Kościele o „śpiącym olbrzymie”? Czyli o „uśpionych” świeckich, którzy nie są w stanie podjąć żadnej odpowiedzialności za Kościół; którzy nie mają świadomości swoich kompetencji; którzy nie wiedzą, co im wolno, a czego nie wolno w Kościele.\nKiedyś miałem taki epizod w swoim życiu – wychodziłem na ulicę ewangelizować w cztery oczy. Nadal to czasami robię. Szedłem sam albo z kimś z mojej wspólnoty między ludzi i pytałem, czy mogę się podzielić moim doświadczeniem wiary w Pana Jezusa. W Tychach, gdzie mieszkam, miałem takie obszary (okolice Tesco), gdzie grasowałam. Potem to miejsce jakoś dziwnie opustoszało… Spotykałem się z wieloma ludźmi. Czasami były to bardzo dobre spotkania, częściej byłem odrzucany. Ale z wieloma ludźmi rozmawiałem, mówiłem im o Jezusie, modliliśmy się. Mam w sercu wiele poruszających wspomnień – ludzi oddających swoje życie Jezusowi na ulicy, modlitwy nawzajem za siebie. Trzeba było opanować strategię podchodzenia do ludzi. Jest taka metoda „na zakładkę”: on idzie tędy, ja podchodzę tamtędy, zatrzymuję go i mówię: Przepraszam bardzo, mam na imię Aleksander. Witaj! Czy mogę ci w paru słowach powiedzieć o moim doświadczeniu wiary w Pana Jezusa? Jeszcze nie skończyłem mówić, a jego już nie ma. Opracowałem nową metodę – „na towarzysza”, czyli „przypadkiem” idę koło niego i zanim on powie: Spadaj, dziadu! – jest szansa, że przez kilkanaście sekund, kiedy będę szedł obok niego, zdążę powiedzieć mu kerygmat. Da się to zrobić w 30 sekund. Stosowałem różne techniki „ewangelizacyjne”. Kiedyś podchodzę do jednej pani, wydawała się otwarta i mówię: Dzień dobry, nazywam się Aleksander. Czy pozwoli mi pani powiedzieć w paru słowach o swoim doświadczeniu wiary w Pana Jezusa? To jest dla mnie bardzo ważne. Bóg przemienił moje życie. I mówię, mówię, żeby jak najwięcej zdążyć powiedzieć. Ta pani tak słucha, słucha… W pewnym momencie mi przerywa i mówi: Ale po co pan mi to mówi? Przecież od tego są księża w kościele. Myślę: O, kurczę! Dobre pytanie. Zgodne z tradycją i doświadczeniem tej kobiety. Tylko że to jest zupełnie nieeklezjalne, nieewangeliczne i niebiblijne.\nJak sobie spojrzymy do Dziejów Apostolskich, to widzimy historię Pryscylli i Akwilii. Nigdy nie pamiętam, kto jest kto. Ale Pryscylla to jest chyba ona, a Akwila to jej mąż. Małżeństwo, które w Rzymie stanowiło trzon wspólnoty chrześcijańskiej. Później ich stamtąd wyrzucili, więc przenieśli się do Koryntu. W Koryncie udostępnili Pawłowi swój dom i u nich spotykał się pierwszy Kościół. Potem razem z Pawłem przenieśli się do Efezu i tam również troszczyli się o pierwszy Kościół. Ewangelizowali, byli katechistami. To oni „poukładali” wiarę Apollosa i wysłali go na misję. Po pewnym czasie wrócili z Pawłem do Rzymu i znowu w ich domu spotykał się Kościół. Byli liderami wspólnoty rzymskiej. Małżeństwo. Świeccy. Z Pawłem ramię w ramię ewangelizujący, głoszący Jezusa. Takich przykładów było wiele w pierwszym Kościele, bo to był normalny Kościół. To jest esencja, istota Kościoła. Kiedy Paweł mówi, że jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, to jest jeden z najwcześniejszych obrazów Kościoła. Każdy z nas jest jednym członkiem tego ciała, ale wszyscy stanowimy jedno. Oczywiście głowa jest po to, żeby była głową, paznokieć jest po to, żeby był paznokciem. Ale to nie jest tak, że paznokieć jest mniej ważny od głowy. Bo jak mnie boli palec, to źle się ma całe moje ciało. Jak mi strzyka w uchu, to się przenosi na inne części mojego ciała. Jesteśmy powiązani, każdy członek jest ważny. Na przestrzeni dziejów my świeccy straciliśmy dwie rzeczy: świadomość tego kim jesteśmy przez fakt chrztu, a po drugie pewien styl rozmowy, dialogu. Ten styl rozmowy, dialogu, styl rozeznawania i wzajemnego słuchania nazywa się synodalnością.\nSynodalność jest neologizmem od słowa synod. Słowo synod pojawia się od samych początków Kościoła. Natomiast synodalność zaczyna pojawiać się w dokumentach po Soborze Watykańskim II. Teologowie to słowo wydobywają i pokazują, że opisuje coś niezwykle unikalnego, co było w synodzie. Pierwsze zgromadzenia synodalne nie spotykały się po to, żeby wypełniać ankiety. Spotykali się po to, żeby nawzajem siebie posłuchać. Posłuchać w pewnym duchowym stylu.\nTeraz wam ten styl opiszę, bo to było dla mnie jedno z największych odkryć, kiedy byłem w Rzymie. Zobaczcie, w drugim tysiącleciu synody nadal się odbywały. Tylko że one były inne niż w pierwszym Kościele. Zjeżdżała się grupa delegatów z duchowieństwa, decydowali, ustalali paragrafy. A więc synody były, mimo że nie oddawały do końca tego ducha, który był stylem spotkania w pierwotnym Kościele. I teraz przychodzi moment Soboru Watykańskiego II, na zakończenie którego we wrześniu 1965 roku papież Paweł VI ustanawia synod jako zgromadzenie ogólne dla całego Kościoła. Papież chce, aby biskupi z całego świata przyjeżdżali raz na jakiś czas do Rzymu, żeby radzić papieżowi w ważnych sprawach. Synody ogólne mają charakter zwyczajnego lub nadzwyczajnego zgromadzenia biskupów. Nadzwyczajne jest wtedy, kiedy się pali i trzeba gasić. Ze względu na jakąś bardzo ważną sprawę biskupi szybko przyjeżdżają do Rzymu. Zwyczajne nie jest tak palące. Papież potrzebuje jakiejś rady, pomocy, chce posłuchać. Moi drodzy, ważne jest to, że papież nie musiałby słuchać synodów. Nie musiałby. Jak sięgniemy sobie do Katechizmu Kościoła Katolickiego, do Kodeksu Prawa Kanonicznego, do dokumentów soborowych, wyraźnie jest tam powiedziane, że papież ma najwyższą pełną władzę w Kościele i sprawuje ją w sposób autonomiczny. Może zarządzać Kościołem w sposób autorytarny. Może tak robić, ma takie prawo. Ma prawo wprowadzać daleko idące zmiany w liturgii, ma prawo wprowadzać daleko idące zmiany duszpasterskie, nawet pewne zmiany doktrynalne, które nie naruszają tradycji apostolskiej. Jest jeszcze osobna kwestia nieomylności papieża, która też jest jednoznacznie w dokumentach ustalona – kiedy jest należne posłuszeństwo wiary papieżowi, kiedy religijna uległość. To wszystko jest opisane. Ale papieże, nie tylko Paweł VI, ale kolejni po nim przychodzący, odkrywają, że sposób, w jaki chcą prowadzić Kościół, wymaga słuchania, po pierwsze Kolegium Biskupów, które ma być dla papieża ważnym sygnałem doradczym. Paweł VI ustanawia takie zwołanie, przywołując czcigodną starożytną tradycję synodów. Natomiast późniejsi papieże obficie z tego korzystają. Jan Paweł II w jednej ze swoich wypowiedzi mówił, że to jest bardzo dobre narzędzie i że w przyszłości będzie wymagało ulepszenia. Benedykt XVI w swoim przemówieniu do biskupów amazońskich mówił, że jest to bardzo ważne narzędzie rozeznawania, to jest styl Kościoła. I teraz przychodzi papież Franciszek, który od samego początku swojego pontyfikatu mówi, że bardzo leży mu na sercu synodalność; że chce wsłuchiwać się w głos Kościoła; że chce, żeby Kościół odzyskał na nowo styl dialogu, który charakteryzował Kościół pierwszych czasów – wspólne wędrowanie, wspólną drogę. Papież Franciszek od samego początku chce przywrócić do tego procesu świeckich. Chce, żebym ja, żebyście wy byli nie tylko biernymi odbiorcami owoców tego procesu, ale żebyśmy w nim uczestniczyli. I konkretne dokumenty, które się pojawiają, m.in. Komisji Teologiczno-Programowej, którą papież powołał, jednoznacznie o tym mówią. Jest taki fajny dokument o synodalności Międzynarodowej Komisji Teologicznej „Ku Kościołowi synodalnemu”, w którym jest pogłębiona analiza tego, jak bardzo ważne jest, żebyśmy przez doświadczenie synodu odzyskali świadomość, że Kościół od nas zależy i że jesteśmy jego istotną częścią.\nTeraz, moi drodzy, przychodzi październik 2021 roku, kiedy papież Franciszek zwołuje synod „Ku Kościołowi synodalnemu”. Synod ten będzie trwał dwa lata. Ma się odbyć w każdym kościele lokalnym. Wnioski z rozmów synodalnych, przepracowane przez episkopaty poszczególnych krajów, mają spłynąć do Rzymu. Te wnioski stworzą dokument, w który w 2023 roku będą się wsłuchiwać biskupi. Papież chce, żeby w procesie synodalnym wzięli udział wszyscy, którzy chcą się w niego zaangażować. Ten synod ma się oprzeć na słuchaniu świeckich. Dlaczego? Ponieważ papież chciałby, żebyśmy w kościele lokalnym, nie tylko usiedli i wypracowali konkretne diagnozy dla Kościoła.\nParę miesięcy temu, chyba w październiku, na zaproszenie biskupa Siemieniewskiego byłem w diecezji legnickiej mocno wysuniętej na zachód. W diecezji tej w ciągu dwóch lat liczba dominicantes (uczestniczących we mszy świętej niedzielnej) w niektórych parafiach spadła z 20% do 8%. To jest ruina. Chciałem rano w tygodniu iść na mszę świętą, a potem wybrać się w góry. Nie mogłem w zasięgu piętnastu kilometrów znaleźć mszy o siódmej rano. Parafie są łączone. Jeden proboszcz ma pod sobą trzy kościoły. Kościoły stoją puste. W końcu znalazłem poranną mszę. Moi drodzy, dlaczego mówię o tej diecezji? Na spotkaniu z księżmi tej diecezji, kiedy mówiłem trochę o tym synodzie, przyniesiono mi takie fajne dokumenty, które parę lat temu lokalny synod wypracował. W nich było świetnie opisane, jakie są problemy w kościele lokalnym, co trzeba zmienić, co trzeba zrobić. Bardzo przejrzysta metodologicznie struktura. Pracowałem w Zakładzie Logiki i Metodologii i dla mnie metodologia oraz przejrzystość tego dokumentu była piękna. Mówię do nich: Wow, jakie fajne dokumenty macie! Na to wstaje jeden z księży i mówi: Co z tego, skoro to nie działa.\nDiagnozy w Kościele mamy. Wiemy, co trzeba naprawić. Nawet wiemy jak. Tylko to nie działa. Albo inaczej: gdzieniegdzie działa, a gdzieniegdzie nie działa. Dlaczego działa tam, gdzie działa, a nie działa tam, gdzie nie działa? Dlatego że diagnozy, gadulstwo, mędrkowanie jeszcze niczego nie zmieniło. Nie wystarczy wziąć się do roboty, ponieważ nie od roboty zaczyna się Kościół. Tylko od pewnego doświadczenia. A to doświadczenie, pierwszy Kościół je doskonale wyczuwał, zaczyna się od wspólnoty. Kiedy siadam z człowiekiem, którego być może do końca nie znam i zaczynam słuchać, jak on przeżywa Kościół; co go w tym Kościele boli; co jest dla niego ważne; jakie są jego troski, zaczynamy się spotykać, poznawać. Z tego doświadczenia wyrasta najpierw relacja, a dopiero potem opracowanie rozwiązań czy rozstrzygnięć. Nam w Kościele brakuje relacji. To, co mamy pokruszone, połamane w Kościele to są relacje, to są więzi. Zobaczcie, jak funkcjonujemy w naszej polskiej rzeczywistości, w naszym polskim „piekiełku”. Jesteśmy pozamykani w różnych, nomem omen, bańkach. Każdy ma swoją i jak ktoś się w tej bańce nie mieści, bo ma inne poglądy, bo jest bardziej tradycjonalistyczny albo bardziej liberalny, to go out – wyrzucam. Najpierw ze znajomych na Facebooku, żeby nie psuł mi mojego obrazu świata. Czasami z lęku, bo może mi powiedzieć coś, na co nie będę wiedział, jak zareagować. Zamykamy się w swoich bańkach, separujemy się od innych. Jesteśmy wobec siebie wrodzy i każdego, kto inaczej myśli, kto inaczej przeżywa Kościół, traktujemy jako zagrożenie dla wiary i moralności. Najlepiej go wywalić poza zawias, żeby nam Kościoła nie psuł. Nasza religijność, nasz sposób przeżywania siebie nawzajem jest często neurotyczny, podszyty lękiem, wrogością, agresją. Moi drodzy, jeżeli to jest nasz sposób przeżywania Kościoła, to on nie jest ewangeliczny, on jest demoniczny. To jest duch podziału, który wsączył się w nasz sposób traktowania brata i siostry tak bardzo, że jesteśmy na siebie nawzajem impregnowani.\nOd paru lat intensywnie zajmuję się Libanem. Nie tylko dlatego, że święty Szarbel to moja miłość. Prowadziłem badania naukowe w Libanie. Byłem tam pięć razy. Napisałem książkę o Szarbelu. Mam też kontakty z Kościołem maronickim w Libanie. Jest to Kościół katolicki obrządku maronickiego. Katolików maronitów jest tam półtora miliona. Niecałe w tej chwili, milion z kawałkiem. Są otoczeni trzystoma milionami muzułmanów. Mam wśród nich przyjaciela Raymonda, bardzo duchowy, niezwykły człowiek, który jest przewodniczącym Rodziny Świętego Szarbela w Libanie. Trzeci zakon świeckich. Rodzina świętego Szarbela w Libanie liczy parę tysięcy osób. Duża wspólnota, bardzo prężnie działająca, ewangelizująca muzułmanów. Działa w duchowości estetyczno-mistycznej. Sercem tej wspólnoty jest kult świętego Szarbela. Wiecie, co mnie tam urzekło? Szliśmy na przykład na obiad i Raymond mówi: Patrz, tę restaurację prowadzi osoba z mojej wspólnoty i nazywa się tak i tak. Potem gdzieś idziemy i on wita się z tym po imieniu, z tamtym po imieniu. Mówię: Raymond, ty znasz ich wszystkich po imieniu? On mówi: Tak. To są moi bracia. To są moje siostry. Parę tysięcy ludzi we wspólnocie. On ich zna po imieniu. Wiecie, to są relacje. W tym kościele nie ma problemu powołań, nie ma problemu młodych. To jest kościół, który żyje w zagrożeniu. Tam można życie za Jezusa stracić! To jest kościół, który jest niezwykle autentyczny, który jest oparty na relacjach, na bliskości, na więzi. A myśmy w naszym kościele te więzi potracili. Jeśli nie nauczymy się spotykać, nie nauczymy się rozmawiać, nie nauczymy się słuchać nawzajem, to nie zbudujemy jedności.\nCo jest najtrudniejsze w rodzinie? Np. w relacji ojciec – dziecko? Pewnie macie takie doświadczenia. Otóż najtrudniejsze jest to, kiedy przychodzi do ciebie dziecko i wywala ci rozmaite pretensje, żale, swoje krzywdy itd. Ty, żeby go nie skrzywdzić, nie odrzucić, nie zamknąć się na niego, musisz to pomieścić. On przychodzi do ciebie z żalem, z bólem, z pretensją, a ty jako ojciec musisz stanąć w mocy i dać mu całym sobą poznać, że go słuchasz, że jest dla ciebie ważny, że go kochasz. Wielu nie wytrzyma i powie: Idź, gówniarzu! Uspokój się! Jak się ogarniesz, to przyjdź porozmawiać. Co jest nam najtrudniej zrobić jako ojcom? Powiedzieć swoim dzieciom: Przepraszam. Myślimy, że objawem mocy i siły męskiej jest to, kiedy postawimy na swoim. Nie zdajemy sobie sprawy, jak niszczymy nasz obraz ojca, jak bardzo łamiemy relacje z dzieckiem przez to, że w sposób omnipotentny, narcystyczny, głupi zamykamy się na niego, właśnie w ten sposób, że musimy postawić na swoim. Kiedy potrafię przeprosić, kiedy potrafię go przyjąć, pomieścić, wytrzymać napór jego żalu, to on się wyżali i wypłacze, ale będzie się czuł wysłuchany, będzie się czuł wartościowy, będzie się czuł otoczony troską w swej godności i będzie między nami więź. Moi drodzy, to jest synodalność.\nJeżeli należę do małej grupy, do wspólnoty i przyjdą tam ludzie zranieni, rozbici przez Kościół, będą się żalić i ja to wytrzymam, wytrzymam napór nawet irracjonalnych żali, to jest najtrudniejsze. Nie dam im gotowych odpowiedzi. Ale jeśli ich z tym przyjmę, to się zawiązuje więź. To jest synodalność. Papież mówi tak: Weźcie, wyjdźcie do środowisk, które są poza Kościołem, które są zmarginalizowane. Wyjdźcie do ludzi, którym „nie po drodze” do Kościoła, którzy mają z nim pod górkę. Wyjdźcie, bo nikt inny poza nami do nich nie pójdzie. Szukajcie punktu dialogu, przecięcia, nie tylko wewnątrz Kościoła, ale też na zewnątrz. W środowiskach, które nam dzisiaj „odjeżdżają”. Świat nam odjeżdża. Guzik obchodzi kogokolwiek w Europie Zachodniej: w Holandii, w Niemczech, we Francji, ludzi żyjących poza Kościołem w Polsce, czy komunia święta ma być do ust, czy na rękę, czy na stojąco, czy na klęcząco. Tematy, o których dyskutujemy z wielkim zaangażowaniem, to są „kosmiczne” sprawy dla ludzi spoza Kościoła. Oni patrzą na nas często jak na kosmitów. Ponieważ to, co dla nas jest ważne, w ogóle świata nie interesuje. Więc jeśli nie znajdziemy ze światem punktu przecięcia, punktu dialogu, to kompletnie ten świat nam odjedzie. I będziemy czymś, co papież nazywa Kościołem z piękną przeszłością, ale bez przyszłości.\nMoi studenci, pracuję na Wydziale Humanistycznym w Instytucie Filozofii, to w 99,9% ludzie niewierzący, z trudną historią życiową. Jakbym do nich podszedł i tak po prostu zaczął im mówić o tematach, które mnie porywają, to spojrzą na mnie jak na jakiegoś szaleńca. Świat nam odjeżdża. Jeśli nie znajdziemy punktu spotkania z nim, przecięcia, dialogu, jeśli nie poszukamy ludzi tego świata, to nie będziemy w stanie zrobić tego, do czego jesteśmy powołani – ogłosić im Chrystusa. I dać im odpowiedzi na pytania, z których często sobie nie zdają sprawy, że je mają. Tylko odpowiedzi mogę udzielić dopiero po procesie nawiązywania relacji. Wiem, co to znaczy ewangelizować. Wiem, co znaczy iść do człowieka spotkanego na ulicy i mówić mu w cztery oczy: Jezus cię kocha. I wiem, co to znaczy dostać w pysk. Wiem, co znaczy być odrzuconym. Ale też wiem, że czasami z tym człowiekiem muszę się spotkać, wypić herbatę, porozmawiać, posłuchać go i wówczas moja ewangelizacja nie jest punktem wyjścia, a punktem dojścia. Bo on mnie posłucha dopiero wtedy, kiedy dam mu moją uwagę, moją wrażliwość. Wiecie, jakie miałem najcenniejsze rozmowy z moimi studentami? Mam ze studentami zajęcia z teorii kształtowania postaw. Są to zajęcia na pograniczu psychologii, psychopatologii i filozofii, dokładnie teorii wartości. Są to zajęcia bardzo otwierające. Z jednej strony mówi się o trudnościach psychicznych, z drugiej o tym, jak uwarunkowania psychiczne, zranienia życiowe powodują zmiany w systemie wartości. I są to zajęcia dla wielu trudne. Wiedziałem jedno, że muszę je prowadzić bardzo profesjonalnie. Po zajęciach, na których nie było ani słowa o Panu Bogu, często przychodzili do mnie studenci, żeby porozmawiać o tym, co się w nich działo w związku z tym, nad czym pracowaliśmy warsztatowo. Niektórzy płakali, inni mówili o swoim życiu, o trudnych doświadczeniach. Z wieloma miałem bardzo dobre rozmowy o wierze, o Bogu. To był efekt tego, że najpierw zbudowaliśmy zaufanie, relację. Oni zobaczyli, że Kościół to nie jest coś strasznego, zimnego, ale że tam jest doświadczenie, którego szukają. I to jest synodalność.\nMoi drodzy, papież zaprasza nas nie tylko do rozmowy, słuchania, debatowania, dzielenia się swoim przeżywaniem Kościoła, ale też do tego, żeby pola spotkania znaleźć z ludźmi spoza Kościoła. Żeby dać im bliskość, czułość, obecność, wrażliwość. Żeby ich nie osądzać, nie odrzucać, nie krytykować. Ale wyjść do nich z doświadczeniem relacji.\nJak synodalność miałaby wyglądać w praktyce? Doświadczyłem synodalności w Rzymie. Pojechałem tam 9 października na otwarcie synodu. Spotkanie składało się z trzech części. Najpierw mieliśmy spotkanie z papieżem i kardynałami, trochę wykładów i rozmów. Podczas drugiej części mieliśmy spotkać się w małych grupach. Wybrałem grupę angielskojęzyczną, żeby zobaczyć przekrój Kościoła z całego świata. W mojej grupie byli biskupi i kardynałowie, zakonnice, zakonnicy z różnych miejsc świata: z Australii, z Afryki, z Kanady, z Meksyku, z Niemiec, z Anglii. Prowadzącym był jezuita z Australii. Mieliśmy odpowiedzieć na trzy pytania. Pierwsze: Jak dzisiaj wygląda tzw. journey in together – wspólne wędrowanie w moim lokalnym Kościele? Jakie są realia mojego lokalnego Kościoła? Drugie: Co mnie niepokoi? Trzecie: Co mnie napawa nadzieją? Każdy z nas miał dać odpowiedź na te pytania w ciągu trzech minut. Ale zaczęliśmy od milczenia. Pięć minut modlitwy w ciszy. Potem każdy z nas odpowiadał na pytania. Trzy minuty – z zegarkiem w ręku, nie wolno było przekroczyć czasu. Było nas piętnastu. Nikt nie przerywał, nikt nie wchodził w słowo, nikt niczego nie komentował. Każdy miał swój czas. Swoje trzy minuty. Po pierwszej rundzie było pięć minut ciszy. Znowu. Potem była runda druga. Nie mogliśmy już niczego dopowiadać do pierwszej części, nawet jeżeli czegoś zapomniało się powiedzieć. Mieliśmy skupić się na tym, co usłyszeliśmy od innych. Co nas poruszyło, dotknęło, co było dla nas ważne. To było bardzo ciekawe, ponieważ w naszych wypowiedziach powtarzały się pewne wspólne rzeczy: dla wszystkich ważna jest Eucharystia; ważny jest akcent na Słowo; ważnym problemem jest przerost klerykalizmu; ważna jest konieczność dowartościowania Eucharystii; ważna jest formacja. Potem było znowu pięć minut modlitwy. Po modlitewnej przerwie była trzecia runda. Teraz każdy mógł powiedzieć, o jakimś swoim obrazie, odczuciu, myśli, intuicji, która zrodziła się podczas dzielenia. Powiedz, co Pan daje w twoje serce? Taki czas łaski – kairos. To było bardzo poruszające, inspirujące. Minęło prawie dwie godziny i na tym spotkanie synodalne się skończyło. Nie zreformowaliśmy Kościoła. Nie znaleźliśmy żadnych recept. Ale między nami stworzyła się więź. Kiedy wyszliśmy z tego spotkania, staliśmy i gadaliśmy. I nie chcieliśmy się rozstawać.\nPotem poszedłem z biskupem z Afryki do Muzeów Watykańskich. Szliśmy i gadaliśmy, gadaliśmy. On mówił o swoim kościele, o swoim przeżywaniu. Ja mówiłem o swoim doświadczeniu Kościoła. To była więź. To była relacja. Jestem przekonany, że papież chce nas pobudzić do czegoś takiego. Synodalność jest szansą dla Kościoła, jest szansą przywrócenia tego, co utraciliśmy. Synodalność jest akcentem, który papież kładzie na relacje, na więzi, na pewien styl dialogu. Nie na rozwiązania, nie na diagnozy, nie na ankiety. To też może być, żeby biskupi mieli nad czym debatować. Ale ważniejsze jest to, co się stworzy między nami. Jeżeli efektem synodalnego sposobu myślenia będzie to, że zacznę się spotykać z drugim człowiekiem w duchu braterstwa; jeżeli zobaczę, że moją misją jest przyjąć go w Kościele, posłuchać, to jest szansa, że wejdziemy w pewien styl relacji, pewien styl bycia Kościołem, który gdzieś zagubiliśmy. Kościół, który się nie boi wychodzić na peryferia; Kościół, który nie boi się czułości, nie boi się misyjności, nie boi się bycia dla drugiego, ponieważ wie, że jest do tego namaszczony i posłany. W tym duchu Kościół jest w jedności z papieżem.\nNiezależnie czy macie za sobą spotkania synodalne, czy nie; czy proces synodalny jest obecny w waszych parafiach, czy nie; czy się w synod angażujecie, czy nie, zachęcam was, aby odkryć synodalność jako pewien styl bycia w Kościele. A w tym stylu odkryć przede wszystkim to, co mocno leży na sercu papieżowi: że jako świecki jesteś w Kościele ważny; że masz swoją podmiotowość, masz swoją misję, masz swoją tożsamość; że najwyższy czas, żeby ją odkryć. Bo nie ma już czasu. Jeśli tego nie zrobimy, to będziemy Kościołem z piękną przeszłością, ale bez przyszłości. Przynajmniej w Europie. Gdzieindziej to wygląda trochę inaczej. Kościół żyje najbardziej tam, gdzie łatwo stracić głowę za Chrystusa. Nam na razie dość trudno ją stracić. Może dlatego jesteśmy tacy rozlaźli i niesynodalni. Kończę tym optymistycznym akcentem.


Nieruchomości Poznań - Magazyny - Katalog stron Calabrass\nW katalogu posiadamy stron: 6463, na przyjęcie oczekuje: 4, gości online: 9 Twoja reklama powyżej ... ZOBACZ!\nJesteśmy lokalną, poznańską firmą opartą o relacje rodzinne. Zajmujemy się obrotem nieruchomościami na rynku komercyjnym. Jesteśmy profesjonalistami, nasi agenci są licencjonowanymi pośrednikami z wieloletnim doświadczeniem oraz doskonałą znajomością branży. Oferty, które prezentujemy na naszej stronie i portalach branżowych to głównie pozycje z rynku komercyjnego – magazyny do wynajmu, lub do sprzedaży, tereny inwestycyjne, grunty pod inwestycje. Nasza strona internetowa została stworzona po to, by umożliwić Klientom swobodne przeglądanie ofert, ale w ramach jej działania chcemy ponadto prezentować ciekawe publikacje dotyczące szeroko pojętego rynku nieruchomości i prawa. Zaufanie klientów, które przez lata udało nam się wypracować, jest dla nas powodem do dumy. Wielu naszych kontrahentów wystawia nam pozytywne opinie, które można sprawdzić u nas na stronie. Sprawdź nas, odwiedź nasz portal internetowy, skontaktuj się i zostań naszym szanownym Klientem.\nTytuł: Nieruchomości Poznań - Magazyny\nSłowa kluczowe: grunty pod inwestycje, magazyny poznań, magazyny do wynajęcia poznań, biuro nieruchomości poznań, nieruchomości poznań\nDomator to biuro wiodące na rynku obrotu nieruchomościami z siedzibą w Bydgoszczy. Oferuje pomoc w zakupie, sprzedaży jak i wynajmie mieszkań, domów, ...\nŚwiat nieruchomości czyli mieszkania sprzedaż, domy, mieszkania i apartamenty Warszawa, Kraków, Poznań. Decydują się na korzystanie z pośrednictwa jak...\nData dodania: 28 12 2015 · więcej »\nWłasne mieszkanie to marzenie każdego z nas. A zakup mieszkania w nowym budownictwie o supernowoczesnym designu to ich spełnienie. Podejmując decyzje ...


t-shirt koszulka nadruk napis bluzka dziewczynka święta chłopiec spodnie dól\nT-shirt z naszym kreseczkowym nadrukiem. Krój "SLIM" i haftowana aplikacja na rękawku czyni go bardziej eleganckim. Cienki, przewiewny materiał - na lato w sam raz! 1-2 lata (92 cm)2-3 lata( 98cm)3-4 lata (104 cm)4-5 lat (110 cm)5-6 lat (116 cm)6-7 lat (122 cm)7-8 lat (128 cm)\nT-shirt Ananasek Damski\nUroczy t-shirt w najmodniejszy w tym sezonie print - ananasy! Nadruk w wydaniu neonowego różu dla Kobiet, które nie lubią wtapiać się w tłum. Świetnie podkreśli odważny charakter i ..opaleniznę ;) - krój kimonkowy, - kobiecy dekolt - dół półokrągły - tył nieco dłuższy. - na przodzie biała, kwadratowa...\nBluza LACE puder\nKimonkowa, bardzo dziewczęca bluza z ozdobną koronką biegnącą po pokach bluzy i na szyi. Z tyłu, dla prostszego zakładania, wiązanie. Przód krótszy, tył dłuższy. Pasuje do naszych spódniczek FLOWER. Aby nie uszkodzić koronki - koniecznie prasuj na lewej stronie. Sprawdż tabelę rozmiarów. 95% bawełna, 5% elastan.


Mateusz - Mistrzowie świata, polecam😁\n4.04.2020 11.04.2020 + 24\nMarta O - Najlepszy Dj ever! Świetnie prowadził zabawe, idealnie dobral muzykę, a do tego Mateusz jest przesympatyczny. Jeśli chcecie mieć niezapomniane wesele i zadowolonych gości to dobrze trafiliście ;-)\nDj Larrsen - PPHU Wizart Andrzej Wilczyński\nPodana cena dotyczy wesela z dojazdem do 20 km!!! DJ + FOTOBUDKA na 3 godziny + księga gości = 2200 zł z dojazdem do 20 km!!! Witam! Dj Larrsen poprowadzi i oprawi muzycznie dla Was: wesele, zabawę, osiemnastkę, firmową imprezę integracyjną(wystawiam faktury VAT), jubileusz itp. Moje ogromne doświadczenie, zdobyte podczas grania w zespołach muzycznych i jeszcze większe, już jako wodzirej, prezenter i dj, pomoże w tym, żeby wasza impreza była wyjątkowa i niepowtarzalna. Wspólnie, omówimy przed imprezą, każdy szczegół dotyczący repertuaru i całego przebiegu imprezy. Dzwońcie do mnie po godz. 20.30 od pon. - pt. Znajdziecie mój profil na Facebooku pod adresem: https://www.facebook.com/djlarrsen\nZłotów Dj na wesele Zespoły weselne\nAgusia - Niesamowita oprawa muzyczna, wyczucie gości perfekcyjne, prowadzenie zabaw z klasą i uśmiechem! Pozdrawiamy Was!\nPiła Dj na wesele Zespoły weselne\nPaweł K - Super oprawa muzyczna wesela, wszystko dopięte w 100%! Można się dogadać w każdej sprawie, Pan Kamil był otwarty na nasze propozycje. Muzyka dopasowana do sytuacji na parkiecie. Znakomicie poprowadzone zabawy - integrujące gości a jednocześnie nikogo nie zawstydzające ! Goście bawili się świetnie -wszyscy bardzo zadowoleni! Dziękujemy i bardzo polecamy !!\nObsługą muzyczną zajmuję się od 2005 roku. Do każdej imprezy podchodzę indywidualnie i staram się dopasować do oczekiwań klienta zgodnie z jego oczekiwaniami. Posiadam najwyższej jakości sprzęt, który gwarantuje wysoką jakość dźwięku. Dodatkowo dysponuję oświetleniem. Zapraszam!\nDominik Woźniak DjDiNo\nDysponuje profesjonalnym sprzętem nagłośnieniowym firmy JBL VRX potrafiącym obsłużyć duże uroczystości , imprezy powyżej 1000 osób , oświetlenie 6x ruchome głowy , lasery, pary itp. Obsługa odbywa się w dwie osoby dj-wodzirej oraz ldj -oświetleniowiec Zapraszam do współpracy\ndj Arttur na imprezy\nWitam Szukasz profesionalnej oprawy muzycznej i dja ktory zabawi Twoich gosci i sprawi ze twoja impreza zostanie pozytywnie zapamietana. djarttur na imprezy to gwarancja udanej zabawy i wszystko w rozsadnej cenie. Zapraszam\nOrganizacja imprez Muzycznych Janex\nBudzyń Dj na wesele\nOprawa muzyczna imprez okolicznościowych Przygotowujemy muzykę na wesele, nagłośniamy imprezy oraz tworzymy oryginalną muzykę dla stron internetowych. Nasza oferta obejmuje również występy na żywo. Mamy to szczęście, że nasza praca jest również naszą pasją, dlatego mogą Państwo liczyć na pełne zaangażowanie i występy pełne pozytywnych emocji. Gramy dla Państwa najlepszą muzykę Odznaczamy się kreatywnością oraz kompleksowością naszych usług – wybór naszej firmy to gwarancja udanej zabawy. Na pewno uda nam się trafić w Państwa gust oraz rozbawić i roztańczyć Gości Państwa imprezy. Muzykę dobieramy na podstawie Państwa wytycznych i oczekiwań, w razie potrzeby sami proponujemy listę utworów.\nPrezenter muzyczny Dj.Pawcio\nWitam serdecznie mam na imię Paweł moja oferta . Wesela a także wodzirej zajmuję się prowadzeniem wesel, urodzin, imprez firmowych oraz różnych uroczystości. Zapewniam profesjonalne prowadzenie z kulturą i z klasą każdej imprezy. Państwa uroczystość może być utrzymania w stylistyce nowoczesnej, tradycyjnej, mieszanej lub w określonym stylu muzycznym np. lat 80 i 90 itp. Możliwości repertuarowe przy mojej usłudze są nieograniczone! W skrócie usługa obejmuje: *Odtwarzanie muzyki - szeroki repertuar polski i zagraniczny od starych przebojów po najnowsze hity, a także mniej znane utwory z każdego gatunku muzycznego - repertuar możliwy do ustalenia. *prowadzenie uroczystości na sali - (w przypadku wesela: przywitanie, pierwszy taniec, podziękowania dla rodziców, tort, oczepiny, toasty itp.) - do ustalenia. W przypadku pozostałych imprez: prowadzenie całego wydarzenia od rozpoczęcia i przywitania gości aż po zakończenie. *integracja i zabawianie gości po przez zabawy/konkursy dostosowane do państwa oczekiwań oraz gości.Możecie państwo również usłyszeć na żywo mnie dwóch Pilskich klubach Kawiarnia,PRL. oraz PUB CLASSIC www.wesela-pila.pl serdecznie zapraszam pozdrawiam ;-)


"Najbiedniejszy prezydent" dostanie nowe auto - Bankier.pl\nGospodarka"Najbiedniejszy prezydent" dostanie nowe auto\nfot. Karolina Oczkowicz / ingimage\nPrezydent Urugwaju Jose Mujica otrzyma nowego Volkswagena Garbusa. "Najbiedniejszy prezydent świata" do dziś jeździ samochodem z 1987 roku, za który arabski szejk chciał zapłacić milion dolarów. Prezent wręczą Mujice meksykańscy robotnicy.\nNie Cadillac zwany "Bestią", żaden Jaguar, Porsche czy BMW, ale Volkswagen Garbus, zwany pieszczotliwie żuczkiem. Właśnie takim samochodem jeździ prezydent Urugwaju Jose Mujica. Auto za bajońską sumę chciał kupić arabski szejk, jednak Mujica nie zdecydował się go sprzedać, gdyż - jak mówił - nie chciał obrazić przyjaciół, którzy mu go kupili w prezencie. "My, ludzie mamy swoje fetysze, potrzebujemy określonych symboli materialnych. Mogą to być rzeczy nieistotne dla świata, ale ważne dla człowieka" - podkreślał Mujica.\nDziś członkowie meksykańskiego Stowarzyszenia Pracowników w Cancun przekażą prezydentowi Urugwaju nowsze auto w imieniu wszystkich mieszkańców Meksyku. Auto z 1992 roku jest w bardzo dobrym stanie i ma zaledwie 16 kilometrów przebiegu. Mujica gości w Meksyku w związku ze Szczytem Iberoamerykański, który odbędzie się w najbliższym tygodniu w Veracruz.\nPrezydent Urugwaju, który na wiosnę przyszłego roku zakończy pięcioletnią kadencję, zasłynął jako najbiedniejszy prezydent świata. Jeździ wysłużonym niebieskim Garbusem, mieszka w skromnym domu, a większość swojej pensji przeznacza na cele charytatywne. Nie nosi krawata, słynie z odważnych wypowiedzi, a jego pies Manuela ma trzy łapy. Za czasów sprawowania urzędu przez Jose Mujicę, Urugwaj jako pierwszy kraj na świecie zalegalizował uprawianie, sprzedaż i zażywanie marihuany. W kraju tym zalegalizowano również małżeństwa osób tej samej płci.\nInformacyjna Agencja Radiowa (IAR), Sylwia Mróz, Meksyk/dyd


Ładowarka sieciowa BLUE STAR Uniwersalna 2A - Media Expert\nJESTEŚ TUTAJ: Sklep Mediaexpert.pl Smartfony i telefony AKCESORIA DO TELEFONÓW Ładowarki sieciowe Ładowarka sieciowa BLUE STAR Uniwersalna 2A\nŁadowarka sieciowa BLUE STAR Uniwersalna 2A\nKod produktu: 874128\nWyprodukowana z najlepszej jakości materiałów ładowarka impulsowa Blue Star Lite to najwyższa jakość elektroniki. Jest w pełni zgodna z normami CE i LVD, a specjalny układ zabezpiecza przed przegrzaniem i skokami napięcia. Posiada odpinany kabel z wejściem Micro USB, który umożliwia transmisję danych. Długość kabla: 1,13 m. Dłuższa końcówka ładowania pasująca do telefonów ze wzmocnionymi obudowami.\nŁadowarka XENIC UP-40 Biały


Dania tradycyjne, czy egzotyczne - czyli co i jak jadają Polacy? - Horecanet.pl - biznes i newsy branży HoReCa\nDania tradycyjne, czy egzotyczne – czyli co i jak jadają Polacy?\n4 lutego 2020 5 lutego 2020 - by Milena Kaszuba-Janus\nMięso, czy ryba? Szynka, a może jednak ser żółty? Jakie potrawy najczęściej jadamy na śniadanie, a jakie na obiad? Warto zapoznać się z przeglądem talerzy i zwyczajów żywieniowych Polaków.\nŚniadanie – najważniejszy posiłek dnia. A co najbardziej lubimy na nie jeść? Aż 84 proc. z nas decyduje się na wybór pieczywa, do którego dodajemy m.in. ser żółty np. Goudę. Skąd popularność tego gatunku?\nSer żółty Gouda jest bardzo popularny i lubiany w Polsce, głównie ze względu na łagodny smak i szerokie możliwości jego zastosowania – mówi Ewa Polińska z MSM Mońki. – Ser Gouda charakteryzuje się także sprężystym miąższem i nielicznymi, owalnymi otworami wielkości ziarna, a jego pobudzający aromat zachwyci niejednego smakosza– przekonuje ekspert z MSM Mońki.\nNaukowcy z Instytutu Filozofii i Socjologii PAN przeprowadzili badanie, którego efektem jest lista „typowych” wyborów obiadowych. W prawie 40 proc. domów na obiad jada się zupę. Podstawą drugiego posiłku dla 48 proc. ankietowanych jest mięso, a jedynie 4 proc. decyduje się na zjedzenie ryby. Jako dodatek najczęściej wybieramy ziemniaki (42 proc.). Dużo rzadziej sięgamy po ryż (4 proc.) lub kaszę (2 proc.). A jak wygląda kwestia warzyw? 34 proc. z nas je surówkę lub sałatkę, natomiast 16 proc. warzywa gotowane i pieczone. Co ciekawe, pizza, kebab lub owoce morza stanowią odsetek potraw i nie cieszą się dużą popularnością wśród naszych rodaków.\nBadanie „Food Trends”, które zostało wykonane przez Ipsos, jasno wskazało, że Polacy coraz większą uwagę poświęcają kwestii zdrowego odżywiania, a podczas robienia zakupów dokonują świadomych wyborów.\nCzytając etykietę, nie zniechęcajmy się jednak dostrzeżonymi nieznanymi nazwami. Przykładem może być barwnik annato (E160B), którego pochodzenie jest naturalne, a wytwarzany jest z nasion tropikalnego drzewa południowoamerykańskiego. Podobnie rzecz się ma w przypadku chlorku wapnia, którego nie należy się obawiać. Jego dodatek sprawia między innymi, że np. ser żółty jest bogatszy w wapń i fosfor – mówi Ewa Polińska z MSM Mońki.\nWedług raportu agencji IQS 43 proc. Polaków deklaruje, że nie je w ogóle lub stara się ograniczać jedzenie mięsa. Z drugiej strony – badania pokazują, że przeciętnie jemy go ponad 70 kg rocznie. Z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że spożycie mięsa na osobę w 2017 r. wyniosło 78,5 kg (było to o 1,5 kg więcej w porównaniu do wcześniejszego roku). I choć wielu entuzjastów wegetarianizmu wciąż uważa, że to zbyt dużo – w porównaniu z Hiszpanami, Duńczykami czy Niemcami wynik ten jest o wiele niższy. W czołówce „mięsożerców” znajdują się natomiast Amerykanie i Australijczycy, którzy spożywają ponad 100 kilogramów mięsa rocznie.\nMimo że przedstawiciele obydwu płci stawiają na tradycyjne polskie potrawy, to jednak talerze Polek i Polaków zdecydowanie różnią się od siebie. Panie częściej niż panowie decydują się na dużą ilość owoców i warzyw. 30 proc. przedstawicielek płci pięknej stwierdza, że je „lekko i niezbyt kalorycznie” (15 proc. panów wskazało tę samą odpowiedź). Z kolei 70 proc. mężczyzn przyznało, że wybiera głównie dania mięsne.\nZimowe przysmaki w North Fish We wszystkich restauracjach dostępna jest zimowa oferta produktowa. Aktualne menu...