„Widziałam Ją tak piękną i codziennie się Nią zajmowałam, Jej przyjściem i Jej słowami. Każdego dnia z tym wstaję i każdego wieczora kładę się z tym do łóżka”.\nIda Peerdeman – obraz życia (manuskrypt)\n© Copyright 2002 by Witold Wojciechowski\nW wersji książkowej do nabycia w wydawnictwie Druk-Allegro.\nPierwsze spotkanie z Maryją\nBrakuje Pani fantazji i wyobraźni\nDemoniczne udręki w rodzinie\nWojenne historie 35-latki\nPierwsze objawienie się Pani Wszystkich Narodów\nPrzychodzę w ciszy\nNie wahaj się. Ja przecież nigdy się nie wahałam\nZjednoczone cierpienie ze Współodkupicielką\nDowód na prawdziwość Orędzi znajduje się w słowach Pani\nJeszcze nie jesteś na Kalwarii\nWkrótce poprowadzę cię do Mojego Syna\nPrzemówienie wygłoszone przez JE bpa H.J. Bomers 20 czerwca 1996 r. w dniu pogrzebu Idy.\n„W swojej nadzwyczajnej wierności Bożemu zleceniu, w swojej gotowości do składania ofiary z samej siebie, w cichym cierpieniu i oczekiwaniu, była dla wszystkich przykładem. Wielu nazywało ją „drugą Bernadettą”. Gdy się zważy, jak wielkie znaczenie będzie miała Pani Wszystkich Narodów, Jej amsterdamska świątynia i nowy dogmat dla przyszłości ludzkości, to porównanie to z pewnością nie jest przesadzone”.\n.ks. Paul Maria Sigl / Rzym\nIda Peerdeman urodziła się 13 sierpnia 1905 r. w Alkmaar, w Holandii jako piąte dziecko w rodzinie. Na chrzcie św. w kościele parafialnym St. Joseph otrzymuje imię Isje Johanna, ale od dziecka wołano na nią Ida. Na krótko przed wybuchem I Wojny Światowej rodzina Peerdeman przeprowadza się do Amsterdamu.\nIda ma 8 lat, gdy jej 35-letnia matka umiera podczas porodu wraz z noworodkiem. Po śmierci matki wychowaniem Idy i jej rodzeństwa (dwóch sióstr i brata) zajmuje się najstarsza siostra, 16-letnia Gesina. Ojciec, kupiec tekstylny, zajęty interesami, nie ma czasu dla dzieci. Tym bardziej więc cenią sobie wszyscy domowe życie rodzinne.\nIda najbardziej lubi przebywać ze swoim bratem Pietem, który ją bardzo dobrze rozumie, rozmawia z nią i pociesza, szczególnie wtedy, kiedy jest smutna. Każdej niedzieli rodzina Peerdeman, jak przystało na katolików, uczęszcza na Mszę św., a przed posiłkiem odmawia się modlitwę. I na tym w zasadzie kończy się całe życie religijne.\nJako dziecko Ida przystępuje raz w tygodniu do Spowiedzi św. w kościele dominikanów. Spowiada się u ojca Frehe, późniejszego jej kierownika duchowego. I tak dzieje się przez kilka lat, aż do owej pamiętnej soboty 1917 r., w miesiącu październiku poświęconym Różańcowi Świętemu, kiedy to po Spowiedzi św., w drodze do domu, spotyka Idę coś bardzo niezwykłego.\nDwunastoletnia Ida staje się świadkiem niebiańskiego objawienia. Na końcu jednej z ulic widzi wielkie światło, a w nim promieniującą postać, która wyglądem przypomina piękną żydowską kobietę. Ida rozpoznaje w niej, w jednej chwili, Maryję. Jej ramiona są lekko rozwarte, spojrzenie ma przyjazne i ciepłe. Stoi tak w blasku światła, nie wypowiadając ani jednego słowa. Jeszcze nigdy w swoim życiu Ida nie widziała czegoś tak pięknego. Gdy postać daje jej przyjazny znak, Ida pośpiesza do domu.\nOjciec Idy ze zrozumiałych względów zabrania jej mówienia komukolwiek o tym zdarzeniu. Jego zdaniem byłoby najlepiej, gdyby Ida o nim jak najszybciej zapomniała. „Niech cię Pan Bóg broni przed mówieniem o tym komukolwiek. Powiedzą, że zwariowałaś i będą śmiać się z ciebie. Tego tylko by nam jeszcze brakowało”. I tak Ida, posłuszna woli ojca, nie mówi o tym, co ją spotkało nikomu, mimo że jej widzenie powtórzyło się jeszcze przez kolejne dwie soboty; gdy Ida po Spowiedzi św. wracała do domu, piękna Pani pojawiła się znowu, jakby w jakimś słońcu, uśmiechając się i milcząc, jak za pierwszym razem.\nWszystko to odbywa się w 1917 r., w którym Matka Boża po raz ostatni nawiedza w Fatimie trójkę dzieci, o czym Ida wtedy jeszcze nic nie wie. Jej spowiednik, ojciec Frehe, jako zaufany Idy i doradca rodziny Peerdeman, dowiaduje się o nadzwyczajnych zdarzeniach, które spotkały Idę. Jednak również i on, podobnie, jak ojciec Idy uważał wtedy, że będzie najlepiej, jeśli dziecko wszystkie je zachowa tylko dla siebie i nie będzie o nich już więcej myślało. I tak oto to pierwsze przygotowanie Idy na późniejsze Maryjne objawienia pozostaje na długi czas w ukryciu.\n33 lata później – podczas 25 Objawienia – Matka Boża sama przypomina Idzie o swoim trzykrotnym przybyciu w 1917 r. wtedy, gdy widząca z obawą pyta: „Czy mi uwierzą?” „Tak”, odpowiada Maryja „dlatego właśnie przyszłam do ciebie już wcześniej, kiedy jeszcze tego nie rozumiałaś. Wtedy to nie było jednak konieczne. To był dowód na teraz” (10.12.1950).\nInnymi słowy, to aktualne widzenie nie jest złudzeniem ale rzeczywiście Maryją.\n„Brakuje Pani fantazji i wyobraźni”.\nPo ukończeniu szkoły ludowej Ida pragnie zostać przedszkolanką. Jednak po praktyce odsyła się ją z komentarzem: „Pani się niestety nie nadaje. Brakuje Pani fantazji i wyobraźni”. Nikt wtedy jeszcze nie zdaje sobie sprawy z tego, jak ważnym stanie się to oświadczenie w życiu Idy, w czasie, gdy zarzucać się jej będzie, że objawienia, których doświadcza, są wytworem jej własnej fantazji i wyobraźni.\nWiele lat później, wynik badania psychologicznego, któremu na prośbę biskupa poddano Idę stwierdza, że jest ona całkiem normalna, jak również i to, że nie ma zdolności do obrazowych przedstawień i że jest osobę trzeźwo myślącą, bez polotu i fantazji.\nW wieku 18 albo 19 lat Ida decyduje się na podjęcie pracy biurowej w fabryce perfum w Amsterdamie. Tam przepracuje wiele lat. Współpracownicy bardzo ją cenią. Jako ładna dziewczyna ma również kilku adoratorów, jednak nie czuje się powołaną do małżeństwa. W tym czasie doświadcza cierpień, na skutek ataków złych mocy. Jeszcze dzisiaj przypomina sobie Helena – najstarsza córka brata Idy – Pieta bardzo dokładnie to, co mówiło się w rodzinie o tym, tak pełnym dla Idy cierpień czasie demonicznych udręk. Na przykład: Podczas jednego ze spacerów po ulicach Amsterdamu Ida spotyka jakiegoś mężczyznę, ubranego na czarno i podobnego z ubioru do księdza. Wystraszona jego niesamowicie przenikliwym wzrokiem próbuje go ominąć i przyspiesza kroku. Jej prześladowca jest jednak szybszy, chwyta ją mocno za ramię i próbuje zepchnąć do kanału, aby ją utopić. W tej tak bardzo zagrażającej życiu Idy chwili słyszy ona nagle łagodny głos, który ją uspokaja i obiecuje pomoc. W tym samym momencie „Czarny” puszcza Idę i ze strasznym krzykiem przepada bez śladu. Po tym zdarzeniu siostra Idy Gesina otrzymuje od ojca polecenie towarzyszenia Idzie w drodze do pracy i wieczorem, w drodze do domu.\nJeszcze raz spotykają siostry tego niesamowitego prześladowcę, śmiejącego się zimnym szyderczym śmiechem, ale nie mającego już odwagi dotknąć Idy. I jeszcze raz, to już po raz trzeci, zbliża się diabeł do dwudziestoletniej Idy i próbuje uwikłać ją, w wyrafinowany sposób, w śmiertelny wypadek. Tym razem ukazuje się jej pod postacią ułomnej starej kobiety, która utrzymuje, że zna Idę z kościoła. Podaje jej przy tym swój adres i zaprasza do możliwie jak najrychlejszych odwiedzin. Ida odmawia, jednak na dodatkową prośbę kobiety, aby pomogła jej chociaż przejść przez ulicę, przystaje. Paraliżujący strach ogarnia Idę, gdy na środku ulicy czuje, jak jakieś szpony ściskają ją żelaznym chwytem za ramię. Jednak tylko jeden jej krzyk wystarcza, aby szatan zniknął. Podprowadził on Idę prosto pod nadjeżdżający tramwaj, który w ostatniej chwili zdołał zahamować. O mały włos, a byłby ją przejechał. Kiedy wieczorem brat Idy Piet udaje się wraz ze swoim przyszłym szwagrem pod podany przez staruchę adres, odnajduje tylko stary, opuszczony już dom.\nRównież i u siebie w domu Ida jest ciężko dręczona przez demony. Jej rodzina cierpi razem z nią – jak to brat Piet opowiada później swojej córce Helenie. Kiedy np. ojciec Frehe ubiera się w domu parafialnym, szykując się do odwiedzin rodziny Peerdeman, to w tym samym czasie Ida zaczyna u siebie w domu krzyczeć i złorzeczyć. Nagle czuje napływ tak wielkiej fizycznej siły, że jest w stanie unieść ponad głowę ciężkie krzesło. Jej głos zmienia się nie do poznania. Podobne stany znamy również z historii życia błogosławionej karmelitanki Miriam von Abellin, która niekiedy doznawała podobnego zadośćuczyniającego opętania na krótko przed otrzymaniem wielkich łask.\nOjciec i rodzeństwo Idy są także świadkami, jak buja się lampa w pokoju, i zaczyna bez przerwy dzwonić domowy dzwonek, czy też hałasować skrzynka z bezpiecznikami. Gdy drzwi i szafki same się otwierają, zdarza się, że pan Peeredman z humorem mówi: „No proszę, wchodźcie wszyscy do środka. Im więcej was jest, tym weselej”. Ojciec Frehe poradził mu bowiem, aby ignorował, w miarę możliwości, te demoniczne ataki. Odwaga ojca bardzo pomaga całej rodzinie. Za jego przykładem przywiązuje się do tych nadprzyrodzonych zjawisk możliwie jak najmniejsze znaczenie. Kiedy jednak stają się one szczególnie uciążliwe, członkowie rodziny dodają sobie wzajemnie odwagi, mówiąc jeden do drugiego: „Śmiejcie się, bo jeśli my się nie śmiejemy, śmieją się diabełki, a na to nie możemy im pozwolić”. Jednakże pewnego razu, gdy Ida jest duszona jakąś niewidzialną ręką za szyję i ataki te stają się szczególnie silne, ojciec Frehe decyduje się odmówić nad nią egzorcyzm. Podczas odmawiania egzorcyzmu rodzina Idy słyszy obrzydliwy głos szatana, wydobywający się z jej ust, z nienawiścią obrzucający wyzwiskami ojca Frehe. Również i na wiele innych sposobów odczuwa ojciec Frehe szatańską nienawiść demonów. W taki oto sposób będą oboje – Ida i jej kierownik duchowy – przygotowywani, przez trwającą 20 lat duchową szkołę, na pełne łaski zdarzenie, które dotyczyć będzie całego świata: na przyjście Matki i Pani Wszystkich Narodów.\nWojenne historie 35 latki\nKolejne lata życia Idy upływają spokojnie. Tylko jeden raz – jeszcze długo przed wybuchem II Wojny Światowej – ma zupełnie niespodziewanie wizję przeciągających przed nią niezliczonych ilości wycieńczonych żołnierzy. W 1940 r. – Ida ma wtedy 35 lat – rozpoczynają się jej „wojenne historie”, prorockie wizje o przyszłych losach wojny. Ida widzi przesuwające się przed nią fronty, opisuje ich linie – z zamkniętymi oczami – na rozłożonej na stole mapie. Jej brat Piet oznacza ich przebieg – zgodnie z tym, co mówi Ida – za pomocą szpilek. To, co przekazuje siostra, odpowiada bardzo dokładnie najnowszym meldunkom radiowym podziemnej stacji nadawczej.\nIda, która o strategii wojskowej nic nie wie, widzi, w jednej z kolejnych wizji, rzecz wtedy dla wszystkich absolutnie nie do wyobrażenia – zwycięską armię niemiecką okrążoną przez Armię Czerwoną pod Stalingradem, jakby w jakiś wielkich kleszczach. Już w maju 1940 r., u szczytu niemieckich „powodzeń”, Ida widzi w detalach smutny koniec Hitlera i Mussoliniego. Z jej ówczesnych przepowiedni śmieją się wtedy nawet jej najbliżsi przyjaciele.\nWszystkie te zdarzenia jeszcze się nie spełniają, kiedy wojenne widzenia nagle się urywają i dla Idy rozpoczyna się zupełnie nowy etap życia.\nJeszcze II Wojna Światowa trwa, gdy 25 marca 1945 r. rozpoczynają się Amsterdamskie Objawienia Maryjne. W tym to właśnie dniu Kościół obchodzi święto Zwiastowania Pańskiego, największego wydarzenia w historii ludzkości. Bóg przyjmuje w osobie Jezusa ludzką naturę, by zbawić nas od grzechu i śmierci.\nW ciszy i ukryciu rozpoczyna się Dzieło Zbawienia w pełnym łaski łonie Niepokalanej (Immaculata), w Tej, która nazwana zostanie Współodkupicielką. Nie jest z pewnością rzeczą przypadku, że Maryja wybrała właśnie to święto dla objawienia się jako Pani i Matka, gdyż Amsterdamskie Orędzia mają w historii zbawienia znaczenie uniwersalne – dla Kościoła i świata. Pozwólmy jednakże samej Idzie opowiedzieć o tym, czego doświadczyła.\n„Zdarzyło się to 25 marca 1945 r., w święto Zwiastowania Pańskiego. Moje siostry i ja siedziałyśmy w pokoju i rozmawiałyśmy ze sobą. Siedziałyśmy wokół żelaznego piecyka. Był to czas wojny i panowała głodowa zima. Ojciec Frehe, który przebywał w tym dniu w mieście, przyszedł do nas w odwiedziny.\nW trakcie rozmowy pociągnęło mnie coś nagle do sąsiedniego pokoju. Tam ujrzałam naraz nadchodzące światło. Wstałam i byłam zmuszona podejść do tego światła. Ściana i wszystko co tam stało zniknęło sprzed moich oczu. Przede mną było morze światła i pusta głębia”.\n„Przychodzę w ciszy” (31.05.1958).\n„Nagle ujrzałam, wyłaniającą się z tej głębi jakąś postać, żywą kobiecą postać. Z mojego miejsca widziałam ją stojącą po lewej stronie, w górze. Ubrana była w długą białą szatę, przepasaną w talii. Stała tam z opuszczonymi ramionami i z dłońmi zwróconymi na zewnątrz, w moją stronę. Podczas, gdy się jej przypatrywałam, ogarnęło mnie jakieś osobliwe uczucie. Pomyślałam sobie: 'To musi być Święta Dziewica, nic innego nie jest możliwe.' Nagle postać odzywa się do mnie. Mówi: 'Powtarzaj za mną'. Zaczynam więc za nią powtarzać, słowo w słowo. Ona mówiła bardzo wolno.\nMoje siostry i ojciec Frehe zgromadzili się wokół mnie. Gdy ojciec Frehe usłyszał, że zaczęłam mówić, powiedział do jednej z moich sióstr: 'Zapisuj wszystko, co powie.' Potem, gdy już powtórzyłam kilka zdań, usłyszałam, jak mówił: 'Posłuchaj, zapytaj, kim jest.' I wtedy pytam: 'Czy, jesteś Maryją?' Postać uśmiecha się do mnie i odpowiada: 'Będą mnie nazywać Panią, Matką' ”.\n„Ty jesteś narzędziem. Pani dba o wszystko!” Ida Peerdeman została w dzieciństwie i młodości przygotowana do swojego szczególnego powołania. Ale podobnie, jak wszystkim innym prorokom, również i jej, prostej, 40-letniej pracownicy biurowej powierzone zostało całkiem nagle i nieoczekiwanie bardzo odpowiedzialne zadanie. Ida otrzymuje w ciągu 15 lat, dokładnie do 31 maja 1959 r., 56 Orędzi Matki Bożej. Dodatkowo ofiarowuje jej Pan, trwające aż do lat 80-tych, tzw. „Przeżycia Eucharystyczne”.\nW odróżnieniu do wielu innych miejsc Maryjnych objawień, w Amsterdamie przebiega wszystko, praktycznie rzecz biorąc, w ciszy i ukryciu. „Przychodzę w ciszy”, powiedziała Pani 31 maja 1958 r.\nWiększą część Orędzi otrzymuje Ida u siebie w domu. Jej siostra Truus (Gertruda), która jest nauczycielką, spisuje słowo po słowie wszystko to, co Ida powtarza za Panią. Nie jest to trudne, gdyż Pani mówi wolno i z długimi przerwami, po których pozwala Idzie oglądać nowy, kolejny obraz, albo przekazuje jej jakąś nową myśl. Później, jeśli to konieczne, Ida uzupełnia zapis siostry swoimi własnymi komentarzami.\nSzczególnie w pierwszych latach objawień, Orędzia Pani są bardzo zaszyfrowane, apokaliptyczne i symboliczne. Podobnie jak wielcy prorocy Starego Testamentu, również Ida należy do osób niewykształconych teologicznie, do prostego ludu, i rozumie niewiele z tego, co widzi i słyszy. Słowa takie jak „Paraklet“, „Meteoryty“ czy „Ruach“ są jej całkowicie obce i Ida ma wiele trudności z przekazaniem w słowach treści nieznanych jej zdarzeń, ukazywanych w wizjach. Ale Matka Boża pociesza ją: „Powiedz swojemu ojcu duchownemu, że Pan dla Swoich Wielkich Planów wybiera zawsze to, co małe i słabe. Niech będzie spokojny” (04.04.1954), "Jeszcze raz mówię: Syn szuka dla Swoich Spraw zawsze tego, co małe i słabe” (15.04.1951), „Masz do wypełnienia wielkie zadanie” (15.06.1952).\nMaryja daje swojemu dziecku do zrozumienia, że jest tylko narzędziem, ale: „Poprzez to narzędzie, w tym małym kraju, który stoi nad przepaścią, Pani Wszystkich Narodów przyniesie każdego roku swoje matczyne napomnienie i pocieszenie” (31.05.1954).\n„Nie wahaj się. Ja przecież nigdy się nie wahałam.“\nJak mądry i pełen miłości pedagog upomina Pani swoją uczennicę w wizjach: „Słuchaj dobrze!”, „Patrz uważnie!”, „Zapamiętaj sobie!”, „Ostrzeż!”, „Powiedz!”, „Rozpowszechniaj!”\nJako posłanka i doręczycielka ma Ida posłusznie przekazywać dalej to, co Pani Wszystkich Narodów pragnie niezwłocznie powiedzieć papieżowi, biskupowi Haarlemu, Kościołowi, teologom, światu i wszystkim narodom, a co da początek odnowie w Duchu Świętym. Jest rzeczą zrozumiałą, że doznająca objawień czuje się niezdolną i zbyt słabą do wypełnienia tego ciężkiego zadania. Wielokrotnie z obawą zapytuje ona Panią: „Czy mi uwierzą?” Jednak Maryja ją, a tym samym również i jej kierownika duchowego uspokaja i zachęca: „Nie wahaj się. Ja przecież nigdy się nie wahałam” (15.08.1951), „Nie bądź taka bojaźliwa. Dlaczego mieć obawę dla Sprawy Mojego Syna?” (28.03.1951), „Oczekuję tego od ciebie” (04.03.1951), „Mówisz, że masz tylko puste ręce... Pani uczyni resztę” (05.10.1952).\nNiekiedy posłuszne spełnianie pleceń Matki Bożej staje się dla Idy tak dalece bolesne, że spontanicznie, po ludzku reaguje oporem i sprzeciwem. Na przykład wtedy, gdy Pani żąda: „'Idź do Ojca Świętego i powiedz...' Kiedy potrząsnęłam przecząco głową i odrzekłam, że na to nigdy się nie odważę, Pani powiedziała nieco ostrzejszym tonem: 'Rozkazuję ci to powiedzieć!' W odpowiedzi pochyliłam się z pokorą” (31.05.1957).\nTo wszystko, co Ida widzi i przeżywa w Orędziach Współodkupicielki, zmienia również głęboko jej osobiste życie, bowiem Maryja prosi swoje dziecko: „Uczyń ofiarę ze swojego życia” (04.04.1954) i gdzie indziej: „Módlcie się wszyscy do Pani Wszystkich Narodów. A ty dziecko, podejdź do tego obrazu i módl się, tak długo, jak tylko możesz” (19.03.1952).\nW usilnych, trwających dziesiątki lat staraniach, żeby żyć zgodnie z życzeniami Pani, Ida dojrzewa do roli duchowej matki dla wielu. Maryja poświadcza to w dobitnych słowach: „A ty, dziecko – w twoje łono wkładam ludzkość całego świata...” (01.04.1951)\nRównież i dlatego widząca przeżywa wiele razy w mistyczny sposób na sobie samej sytuację całej ludzkości: „Wtedy Pani bierze mnie znowu ze sobą. Idziemy dalej w głąb ogrodu. Zatrzymujemy się przed dużym krzyżem. Pani mówi: 'Przyjmij Go. ON cię poprzedził'. Odmawiam i czuję, jakby wszyscy ludzie świata tak samo postępowali i odwracali się do krzyża plecami” (07.10.1945).\nIda doświadcza bardzo często – w swych stanach mistycznych – bólu, który Pani Wszystkich Narodów przeżyła fizycznie dla ratowania narodów: „Wtedy Pani odchodzi od krzyża, a ja stoję ponownie przed tym wielkim krzyżem. Mam znowu te okropne bóle, jeszcze silniejsze jak przedtem. To trwa długo i wtedy Pani staje przed krzyżem, jak gdyby we mgle. Widzę Ją skręcającą się z bólu i wtedy zaczyna płakać. Tak wielkie, nie do opisania cierpienie widnieje na Jej twarzy i łzy spływają po Jej policzkach. Wtedy mówi: 'Dziecko'. I teraz jest tak, jakby Pani przenosiła to cierpienie na mnie. Najpierw ogarnia mnie jakieś duchowe osłabienie i odczuwam je bardzo silnie. Mam takie same bóle jak przedtem, jednak nie tak bardzo silne jak za pierwszym razem. Naraz jest tak, jakbym się załamywała. Mówię do Pani: 'Więcej już nie mogę'. To trwa jeszcze chwilę i wtedy wszystko przemija” (15.04.1951).\nGdy Ida prosi Panią, przede wszystkim z myślą o innych, o jakiś dowód na prawdziwość Orędzi, Pani odpowiada, że dowody te zawarte są w samych Orędziach: „Moje znaki zawarte są w moich Słowach” (31.05.1955, 31.05.1957), „To się okaże z czasem” (03.12.1949).\nI rzeczywiście, wraz z upływem lat wiele z tego, co Pani zapowiedziała, wypełniło się dosłownie tak, jak to Ida widziała w swoich wizjach. Dowody te są tym większej wagi i tym więcej przekonywujące, im bardziej przepowiadane zdarzenia leżą poza ludzkim wpływem prorokini (patrz także rozdział pt.: „Fakty 1945-2016”).\nZrozumiałym jest, że lata Maryjnych objawień głęboko wiążą ze sobą całą rodzinę Peerdeman. Te nadzwyczajne wydarzenia wokół osoby widzącej z Amsterdamu nie pozostają naturalnie całkowicie w ukryciu. Dotyczy to szczególnie dwóch objawień, które miały miejsce w kościele św. Tomasza. Kościelna zwierzchność reaguje na to wszystko z nadzwyczajną powściągliwością i nie życzy sobie w żadnym wypadku rozpowszechniania wiadomości o tych zdarzeniach. Jest to całkowicie zgodne z tym, czego pragnie sama Ida, która całkowicie odrzuca każdą sensację wokół własnej osoby. Uważa siebie tylko i wyłącznie za narzędzie. Jest przy tym tak dalece trzeźwo myślącą osobą, że broni się gwałtownie przed jedną z odwiedzających ją kobiet, gdy ta, w geście podziwu i czci dla niej, głaszcze ją po ramieniu. W przyszłości obie panie porozumieją się ze sobą i w końcu zostaną dobrymi przyjaciółkami.\nWielkim wsparciem dla Idy jest jej kierownik duchowy a także poczucie bezpieczeństwa w rodzinie. Gdy Ida cierpi i płacze, cierpią i płaczą wraz z nią i inni. Oprócz ciężkich i trudnych chwil w kręgu rodzinnym przeżywa się i piękne dni. Wszyscy członkowie rodziny są umuzykalnieni, tak że śpiewa się i muzykuje również często. Na Boże Narodzenie odbywają się w rodzinie regularnie małe koncerty. Sama Ida gra na skrzypcach, oprócz tego trochę maluje i szydełkuje.\nPomimo tych wszystkich nadprzyrodzonych wydarzeń Ida pozostaje zawsze zwyczajnym człowiekiem. Lubi modnie się ubierać, zauważa wszystko to, co piękne, nosi chętnie biżuterię, ale zawsze skromnie i taktownie. W swoim prostym i skromnym życiu nie różni się w niczym od swoich trzech starszych sióstr. Z zamiłowaniem i zachwytem wspomina szczęśliwe urlopy w tyrolskich Dolomitach, w Bawarii i Szwajcarii. Z właściwą dla siebie wspaniałomyślnością lubi obdarzać innych małymi podarunkami. Nigdy nie zapomina wysłać karteczki z pozdrowieniami swojej bratanicy i bratankowi, również i wtedy, gdy są oni zaledwie jedną, albo dwie noce poza domem. Jej zwyczajne, skromne życie nie różni się w zasadzie, prawie że niczym, od życia jej sióstr.\nIda Peerdeman była również członkiem Milicji Jezusa Chrystusa. Milicja ta była w przeszłości zgromadzeniem rycerskim dla ochrony klasztoru dominikanów. Po roku 1870 przekształciła się w samodzielną maryjną organizację świecką, dla obrony wiary katolickiej. Już wcześniej widząca ujrzała w jednej ze swoich wizji św. Dominika, który ze słowami: „Tutaj powinnaś wstąpić”, wskazywał na klasztorny portal w miasteczku Sens. 13 października 1968 r. Ida zostaje członkiem ruchu i uroczyście otrzymuje w Sens „Płaszcz Milicji”. 31 maja 1969 r., podczas uroczystej ceremonii jej pierwszej przysięgi w paryskim Kościele Królewskim St. Germain I'Auxerrois została wezwana przez Wielkiego Mistrza, brata Emmanuel Houdart de la Motte, do odmówienia, wobec licznie zgromadzonych członków Milicji Jezusa Chrystusa, Modlitwy Pani Wszystkich Narodów.\n25 lutego 1950 r. ciocia Ida wpisuje do albumu swojej bratanicy Heleny van der Heijden-Peerdeman następującą modlitwę:\nNaucz mnie wierzyć i ufać\ni być w całym moim życiu cierpliwą.\nbym w ciszy i pokoju czyniła to, czego Ty mnie uczysz.\nDuchowe i fizyczne cierpienie, które widząca z Amsterdamu znosiła spokojnie i bez słowa skargi, było dla postronnych obserwatorów, a nawet dla jej najbliższych przyjaciół, w ogóle niezauważalne. Ida dbała zawsze bardzo sumiennie o to, ażeby wszystko to, co zostało jej w łagodnych ale i pełnych znaczenia słowach, przekazane przez Panią Wszystkich Narodów, a co wyryło się na zawsze w jej sercu, było dokładnie spisane i dalej przekazane. W swoich wizjach Ida widziała Niebiańskość i zakosztowała duchowej szczęśliwości. Jednak po powrocie do rzeczywistości, do codziennego szarego życia, spotykała się z niedocenianiem i potwarzą, z podejrzliwością i nieufnością innych. Wyśmiewana i uniewiarygadniana przez media, uczyła się bardzo boleśnie, co to znaczy stracić dobrą opinię dla zachowania wierności prawdzie i Pani.\nIda zdawała sobie doskonale sprawę z tego, że nie była zwodzona. Tym wytrwalej dźwigała ciężar swojego brzemienia bycia małym narzędziem, nosicielką najważniejszego Orędzia XX wieku. Wszyscy, którzy rzeczywiście dobrze znali Idę Peerdeman, znali również jej heroiczne posłuszeństwo zwierzchności kościelnej. Ale jednocześnie mało kto uświadamiał sobie, jak wiele ją kosztowało milczeć i wciąż na nowo czekać, czekać i czekać.\nRównież i wtedy, gdy widząca czasami wyrażała swoje rozczarowanie wobec przyjaciół, nie było to nigdy skargą. Nie użalała się również wtedy, kiedy przyszło jej oddać Bogu to, co tak bardzo kochała: najpierw swojego ukochanego brata Pieta, później ojca duchownego. Kiedy wreszcie z kolei jej drugi kierownik duchowy, ojciec Kerssemakers SSS zmarł w 1981 r., ubolewano nad Idą, że już więcej nie będzie mogła brać w tygodniu udziału we Mszy św. i przystępować do Komunii św. Na to Ida odpowiadała: „Jednak przystąpię do Komunii św. Otrzymam ją z niewidzialnej ręki”.\nTen, kto znał Idę, wiedział jaką była skromną i umiejącą dochować tajemnicy osobą. Jednakże poproszona przez księży czy pielgrzymów o opowiedzenie im o Orędziach, przedstawiała swoje wizje w tak bardzo obrazowy sposób, jakby przeżywała je na nowo.\n„Jeszcze nie jesteś na Kalwarii”\nKiedy Idzie zmarły, jedna po drugiej, trzy siostry, ta, która w wielu rzeczach przeżyła wielką samotność, lubiła przypominać sobie słowa Pani: „Ty dziecko, będziesz musiała współpracować bez strachu i obawy. Będziesz cierpiała duchowo i fizycznie, na duszy i na ciele” (01.04.1951). Widząca cierpiała na raka piersi, jednak z obawy przed pobytem w szpitalu bardzo późno poddała się operacji. Poza tym była poważnie chora na serce.\nNawet wtedy, gdy niezbyt chętnie o tym mówiła, niektórzy wtajemniczeni wiedzieli o ponownych demonicznych udrękach w ostatnich latach jej życia. Pewnego razu, po całogodzinnych okropnych gwizdach krzykach i piskach, pozostało 85-letniej kobiecie tylko płakać z wielkiego wyczerpania. W nocy z 4 na 5 kwietnia 1992 r. do sypialni Idy wszedł ciężko i groźnie diabeł. Nie widziała go, bo stał w ciemności, jednak słyszała jego dobitny i okropny głos, którym mówił do niej: „Już ja się postaram o to, żeby skończyć z tobą i z twoim biskupem! A to światło, które widujesz, to nikt inny tylko ja”. Na to Ida odpowiedziała: „Wiem dobrze, że to Ona. Pani przychodzi zawsze w świetle. Zastanawiające jest jednakże to, że ty przychodzisz zawsze wtedy, gdy jest ciemno i stoisz zawsze w ciemności!” Ida wypowiedziała wtedy słowa Modlitwy, której nauczyła ją Matka Boża. Wtedy diabeł wrzasnął: „Już ja się o to postaram, żebyś nigdy więcej nie widziała tego światła!” i rzucił jej w oko małym kamieniem, co spowodowało wielki ból. Wtedy odszedł. Oko Idy nabiegło krwią i spuchło. Rankiem następnego dnia Janni (zaufana pomocnica Idy w ostatnich latach jej życia) przemyła je wodą z Lourdes. Oko było całe ropiejące, ale wewnątrz nie uszkodzone. Lekarz przepisał Idzie maść, tak że po dziesięciu dniach mogła już dobrze widzieć.\nInnym znowu razem, w Środę Popielcową, 1 marca 1995 r. zaczęło nagle jednocześnie dzwonić wszystkie pięć telefonów w całym domu. Kiedy Ida podniosła słuchawkę, dzwonienie nie ustawało. W ten sposób diabeł próbował ją przestraszyć; czuła się niesamowicie i bardzo źle.\nKiedy indziej znowu diabeł podrzucił Idę w górę na łóżku i powiedział okropnym głosem: „Jeszcze nie jesteś na Kalwarii”.\nRankiem 15 grudnia 1995 r. znaleziono matkę Idę w sypialni, rzuconą na podłogę obok łóżka, z posiniaczoną twarzą. Jak później opowiadała, poczuła nagle jakąś ciężką rękę na swoich plecach, która rzuciła ją głową na podłogę. Ten upadek był tak silny, że można było widzieć jeszcze po ośmiu tygodniach wylewy krwi na jej twarzy. Podobnie jak Panu, podczas Jego drogi krzyżowej, tak również i Idzie dane było przed śmiercią trzy razy upaść.\nJego Ekscelencja biskup H. Bomers chciał odwiedzić Idę 28 maja 1996 r. Zadzwonił do drzwi, ale mu nie otworzono. Ponieważ wiedział, że Ida była sama w domu, polecił powiadomić opiekunkę Idy Jannie, żeby ta zorientowała się, co dzieje się z Idą. I znowu 90-letnia kobieta leżała bez ruchu na podłodze. Jakaś silna ręka rzuciła ją brutalnie obok łóżka.\n„Wkrótce zaprowadzę ciebie do Mojego Syna”\n„Bądź zdrowa, do zobaczenia w niebie!” (31.05.1959), są w Orędziach ostatnimi słowami Pani, wypowiedzianymi do Idy. Aż do dnia odejścia z tego świata Ida żyła wiernie wg tego, co Matka Boża jej zleciła: „Będziesz zawsze przychodziła pod ten Obraz...” (15.11.1951)\nIda wiedziała dobrze, że umrze w 1996 r., gdyż 1 stycznia tegoż roku usłyszała głos Pani, która jej przepowiedziała: „To jest twój ostatni rok. Już wkrótce zaprowadzę cię do Mojego Syna. Twoje zadanie jest spełnione”. Trochę później widząca zwierzyła się jednej z zaufanych osób: „Już długo nie pożyję. Jestem śmiertelnie chora. Dłużej nie przetrzymam!”\n31 maja 1996 r., w dzień przyszłego święta Współodkupicielki, zostało wydane, przez kompetentnych dla Amsterdamu biskupów Haarlemu, JE Henrik Bomers i JE Josef M. Punt, oficjalne zezwolenie na publiczne czczenie Maryi pod Jej nowym tytułem: „Pani Wszystkich Narodów”. Przez dziesiątki lat Ida, modląc się, czekała cierpliwie na tę chwilę. Podobnie jak starzec Symeon, tak i 90-letnia widząca powiedziała, przepełniona radością: „Nareszcie stało się. Miałam to przeżyć i przeżyłam. Niech mnie teraz kochany Pan zabiera do siebie!”\nW środę 12 czerwca 1996 r. Ida otrzymała w głębokim skupieniu święte Namaszczenie Chorych z rąk ojca Amandus Korse OFM. Był on głęboko wzruszony gotowością Idy na śmierć lub – jeśli byłaby taka wola Boga – do dalszego cierpienia.\nDwa dni później lekarz domowy nalegał, aby chorą, z racji jej wielkiego osłabienia odwieźć do szpitala. Ida poprosiła Jannie, aby pomogła jej zejść na dół przed przybyciem karetki pogotowia. Przy schodzeniu obie kobiety spadły ze schodów i ogrodnik Peter zaniósł śmiertelnie chorą Idę do jadalni. Po przewiezieniu do szpitala, podłączono Idę do aparatury tlenowej, gdyż się dusiła. Tylko niewielu przyjaciołom wolno było ją odwiedzać. Jak dziecko leżała 90-letnia widząca w swoim szpitalnym łóżku. Mówiła ostatkiem sił - jej słabe serce było całkiem wyczerpane.\nRankiem, 17 czerwca 1996 r. była sama w pokoju. O godz 4.15 wielka prorokini Pani Wszystkich Narodów oddała swoją duszę w ręce Stwórcy.\nPrzemówienie wygłoszone przez Jego Ekscelencję bpa H.J. Bomers 20 czerwca 1996 r., w dniu pogrzebu Idy Peerdeman.\nW czasie odprawiania tej Mszy św. nadarza się okazja, ażeby powiedzieć coś o zmarłej, którą odprowadzimy już wkrótce na miejsce spoczynku.\nZgromadziliśmy się tutaj, jako ci, którzy Idę Peerdeman bardzo kochali, podziwiali i cenili. Wszyscy wiedzieliśmy naturalnie o tym, że taka chwila, z racji jej podeszłego wieku, kiedyś nadejdzie i że będziemy musieli poddać się temu, co nieuniknione. Jej śmierć pozostawia po sobie pustkę.\nPróbowałem na ten dzisiejszy dzień odnaleźć niektóre miejsca w Piśmie Świętym, które najlepiej, albo w szczególny sposób, pasowałyby do zmarłej.\nPierwsze czytanie zaczerpnąłem z księgi Izajasza. Zaczyna się ona słowami: „Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze...” (Iz 25, 6) „Dla wszystkich ludów i narodów”, my wiemy wszyscy, że ta myśl, iż Pan jest tutaj Panem „dla wszystkich ludów i narodów” jest tematem, który w Piśmie Świętym jest wiele razy poruszany. Również w przekonaniu wiary i doświadczeniu Idy Peerdeman odgrywał zawsze wielką rolę.\nWiem, że Ida tęskniła bardzo do tego, aby to czczenie Maryi, jako Pani Wszystkich Narodów, zostało również uznane przez Kościół. Chciałbym was Siostry i Bracia zapewnić, że było to również i moim dążeniem. Jednakże biskup musi, kiedy czyni jakieś oświadczenie, liczyć się ze wszystkimi okolicznościami. Kiedy mówię „okoliczności”, jestem moim zdaniem tu ze wszystkich jedynym, który rzeczywiście je zna.\n31 maja bieżącego roku, w Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, biskup Punt i ja mieliśmy łaskę wydać oświadczenie, w którym zezwalamy, bez jakichkolwiek zastrzeżeń, na publiczne czczenie Maryi pod tytułem Pani Wszystkich Narodów.\nKościół musi podchodzić do przeżyć, jakie stały się udziałem Idy, bardzo ostrożnie. Nie oznacza to, że Kościół takiemu człowiekowi nie wierzy i nie obdarza go zaufaniem. Aby jednak móc stwierdzić, że przeżycia te są zgodne z oficjalną nauką Kościoła, założoną na fundamencie Pisma Świętego, należy je uprzednio bardzo gruntownie zbadać. Czy taki moment nadejdzie? Bądźmy na to duchowo otwarci, módlmy się o to i czekajmy cierpliwie, jak przystało prawdziwym chrześcijanom, aż nadejdzie odpowiedni do tego czas.1\nW każdym razie pragnę tutaj powiedzieć, że znałem Idę dość dobrze. Wiele razy z nią rozmawiałem. Pierwszy raz przyszła do mnie sama, z własnej woli, aby porozmawiać ze mną o swoich sprawach.\nMyślę, że my wszyscy z łatwością możemy potwierdzić, iż Ida, przy wszstkich tych przeżyciach, których doświadczyła, nigdy nie stała się świętą na niby. Była na wskroś trzeźwo myślącą, aż do ostatniego dnia i miała bardzo dużą niechęć do jakiejkolwiek czci jej samej. Nie było o tym u niej mowy. To były dwa pozytywne znaki jej osobowości. My wszyscy znaliśmy ją naturalnie dobrze jako wesołą, żywą, uprzejmą, aż do ostatniego dnia jej życia. To, co dla mnie bez żadnej wątpliwości jest pewne, to to, że była absolutnie uczciwą osobą i że mówiła prawdę o tym, co przeżywała. Przez całe swoje życie była ukierunkowana na czczenie Maryi jako Pani Wszystkich Narodów. Myślę, że czczenie dzisiaj Maryi pod tym tytułem jest niezmiernie ważne i korzystne, gdyż żyjemy w czasach, w których narody tego świata wzajemnie się znają i utrzymują ze sobą kontakty. Tak jest z pewnością i w naszym kraju, a dotyczy to w szczególności tego miasta – Amsterdamu, w którym żyją ludzie, prawie że ze wszystkich krajów świata. Wszystkie te narodowości muszą umieć żyć ze sobą w miłości, harmonii i braterstwie. Wiemy o toczących się wojnach w tak wielu zakątkach świata, również i w naszym niedalekim sąsiedztwie.\nSami doświadczyliśmy tego w naszym stuleciu w jeszcze straszniejszy sposób przez dyskryminację rasową, która jest absolutnie nie do przyjęcia.\nTę prawdę, że wszystkie narody na tej ziemi należą do jednej rodziny, wypowiadamy wtedy, gdy modlimy się „Ojcze nasz...”. Wypowiadając do Boga słowa „Ojcze nasz”, wyrażamy tym samym coś bardzo rewolucyjnego, jakąś niezwykłą myśl.\nModlę się nie tylko do mojego Ojca i każdy z was też nie modli się tylko do swojego Ojca. Modlitwa ta wyraża znacznie więcej. Każdy chrześcijanin, idąc za wzorem Chrystusa mówi zawsze „Ojcze nasz”. On jest jedynym Ojcem wszystkich ludzi, wszystkich ludów i narodów i my wszyscy jesteśmy względem siebie braćmi i siostrami. Dlatego też to czczenie Maryi jako Pani Wszystkich Narodów jest bardzo dobrym wyrazem oddawania czci.\nOddawanie czci Maryi pod tym tytułem uzmysławia nam, że mamy wobec wszystkich ludzi tej ziemi, którzy nie znają Chrystusa, obowiązek ich ewangelizowania. Oczywistym jest, że nie wolno nam przy tym uprawiać prozelityzmu i stosować przebiegłych metod, aby uczynić innych ludzi chrześcijanami. Czy ktoś stanie się chrześcijaninem czy też nie, to on sam jest za to odpowiedzialny. Ale z kolei naszą powinnością jest, abyśmy przez słowa, które wypowiadamy, przez nasze czyny i świadectwo naszego chrześcijańskiego życia, pokazali ludziom, kim jest Chrystus.\nDlatego też ten nowy tytuł Maryi – „Pani Wszystkich Narodów” jest bardzo ewangelicznym tytułem. Przypomina nam o naszym zadaniu głoszenia Chrystusa wszystkim narodom.\nŚw. Paweł pisze w jednym ze swoich listów: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” Nie powiedział: „Biada ludziom, którzy nie znają Ewangelii” albo, „Biada ludziom, którzy Ewangelii nie przyjmują”. On powiedział: „Biada mi, jeśli nie będę jej głosił!” I ta myśl przewodnia, wyrażona przez św. Pawła, jest zawarta w całości w czci oddawanej Maryi jako Pani Wszystkich Narodów.\nDrodzy Siostry i Bracia, ufam całym sercem, że począwszy od dnia dzisiejszego, dnia odejścia Idy, będzie żyło pośród nas to, o czym ona sama byla przekonana całym swoim sercem, że rozwinie się piękne i zaprawdę ewangeliczne oddawanie czci Maryi jako Pani Wszystkich Narodów.\nAby jednak tak się stało, w pierwszym rzędzie nieodzownym jest, abyśmy zaczęli żyć i pracować ze sobą w harmonii. Jeśli ktoś z nas popełnił błąd, powinniśmy sobie, jako prawdziwi uczniowie Chrystusa, przebaczyć i z nową energią podążać drogą Ewangelii.\nIda była świadoma tego, że zbliża się dzień jej śmierci. Ona jest teraz w niebie razem ze swoją rodziną i krewnymi, których bardzo kochała i którzy ją także kochali. Jest szczęśliwa będąc u Ojca, u Maryi i u wszystkich tych – a jest ich bardzo dużo – którzy jeszcze tutaj, na ziemi byli jej przyjaciółmi. Ona jest tam naszą orędowniczką.\nTeraz jest stosowna chwila, aby podziękować wszystkim ludziom, którzy w życiu Idy odgrywali duże znaczenie. Dla mnie samego nie byłoby to łatwe i proste, gdybym musiał wymieniać nazwiska. Uważam, że ich lista byłaby tak długa, że będzie lepiej, jeśli tego nie uczynię. Każdemu, kto za życia Idy współpracował z nią i jej staraniami o oddawanie czci Maryi, chciałbym wyrazić moje głębokie uznanie i podziękowanie, i wszystkich was Siostry i Bracia gorąco prosić: Idźcie dalej dobrą drogą!\nJednej z osób chcę w tym miejscu szczególnie podziękować. Jest nią Pani Jannie Zaal. Przebywała Pani w bezpośredniej bliskości Idy i opiekowała się nią z wielką miłością i przywiązaniem, szczególnie w jej ostatnich dniach życia, w których potrzebowała bardzo troskliwej i wytrwałej opieki.\nWszystkim Wam pragnę wyrazić moje współczucie z powodu śmierci Idy Peerdeman. Pocieszajmy się wzajemnie i dodawajmy sobie otuchy i nadziei, że dla Idy nie jest to pogrzeb, ale powrót do domu Ojca. Będąc umocnionymi i pokrzepionymi przykładem jej życia, jesteśmy przekonani, że i nam będzie wolno kiedyś być wraz z nią tam, dokąd odeszła. Amen.\n„De Boodschappen van de Vrouwe van alle Volkeren”, Amsterdam 1998\n„Die Frau aller Völker - Miterlöserin, Mittlerin, Fürsprecherin”,


Świadomy start w przyszłość – Ochotnicze Hufce Pracy\nDoradca zawodowy z Młodzieżowego Centrum Kariery OHP w Sandomierzu realizuje wsparcie dla młodzieży z terenu powiatu sandomierskiego, tym razem odwiedziła Szkołę Podstawową w Śmiechowicach, gdzie zrealizowała dwudniowe warsztaty o tematyce planowania kariery edukacyjno- zawodowej. Zajęcia odbyły się 10 i 11 maja i miały na celu przedstawienie młodzieży wszystkich aspektów wyboru przyszłej szkoły i zawodu oraz uświadomienie ogromnego wpływu poznania własnego potencjału na trafność podejmowanych decyzji.\nPodczas zajęć uczniowie poznali etapy prawidłowego planowania przyszłości, tworzyli definicje kariery zawodowej, obejrzeli wywiady z przedstawicielami różnych zawodów i zastanawiali się co było fundamentem ich sukcesu. Dowiedzieli się jak ważna, w procesie planowanie, jest umiejętność wyszukiwania informacji oraz poznali branże i zawody przyszłości. Dyskutowali nad zmarnowanymi szansami poznanych bohaterów, a także wykonali ćwiczenia wspomagające samopoznanie oraz zbadali własne uzdolnienia zawodowe.\nZajęcia z młodzieżą były także doskonałą okazją do promocji usług jednostek OHP z zakresu rozwoju zawodowego oraz wychowania, a także poinformowania o trwającej rekrutacji do HP i OSiW na rok szkolny 2022/ 2023.\nFot. 1- 8. Uczniowie Szkoły Podstawowej w Śmiechowicach podczas zajęć z doradcą zawodowym MCK Sandomierz


EWI24 - Wiadomości Wieluń - Wiadomości - Strażacy przez godzinę szukali w domu... węża! Gad wywołał niemałą panikę, a druhów wywołał do akcji na sygnale\nStrażacy przez godzinę szukali w domu... węża! Gad wywołał niemałą panikę, a druhów wywołał do akcji na sygnale\nwtorek, 21 czerwca 2022 10:21\nTo jedna z tych interwencji, którą spokojnie można zaliczyć do mocno nietypowych. W miniony poniedziałek, 20 czerwca druhowie z OSP Kazimierz w gminie Lutomiersk zostali wezwani do miejscowości Albertów. Powodem wyjazdu strażaków był... wąż. Oczywiście nie strażacki, a gad. Jak skończyła się ta historia?\nStrażacy z OSP Kazimierz w swoich mediach społecznościowych podzielili się informacją i krótkim nagraniem, jak wyjeżdżają z remizy do kolejnego wezwania. Tym razem chodziło o węża. Zgodnie ze zgłoszeniem, które dotarło do druhów w miniony poniedziałek, 20 czerwca, tuż przed godziną 16.00 w jednym z domów w Albertowie w gminie Lutomiersk miał znajdować się gad.\n- Według zgłaszającego w jego domu znajdował się wąż. Po przybyciu na miejsce zdarzenia strażacy udali się na poszukiwania gada, jednak mimo podjętych działań nie zdołali go odnaleźć. W związku z tym właściciel został poproszony o zachowanie szczególnej ostrożności i obserwację terenu. Po trwającej nieco ponad godzinę akcji zastęp udał się do bazy - relacjonują na swoim facebookowym profilu strażacy z OSP Kazimierz.\nTa akcja to najlepszy dowód na to, że bycie strażakiem - czy ochotnikiem czy zawodowcem - to szczególny rodzaj służby drugiemu człowiekowi. Strażacy gaszą pożary, niosą pomoc podczas wypadków, wichur czy powodzi (jakich ostatnio w naszym regionie nie brakuje), ale są też skłonni do poświęceń, wtedy, kiedy zagrożenie czuje choćby jedna osoba.


3. Studium techniczne dla III linii metra\n4. Realizacja budżetu Warszawy w 2018 roku\nEfekty obowiązywania uchwały krajobrazowej już od roku możemy zaobserwować na ulicach Sopotu. Zniknęło wiele reklam, a kolejne są albo w trakcie demontażu albo dostosowania. Nowe reklamy mogą powstawać ...\n6. Początek prac nad III linią metra\n... Spodziewano się przecież wybuchu wojny nuklearnej. Potem o tym zapomniano i pojawiło się wiele budynków, które blokują powietrze. Oprócz ograniczania emisji konieczna jest zatem właściwe zagospodarowanie ...\nWiadomo już jak będzie wyglądało nowe zagospodarowanie terenu wokół Pałacu Kultury i Nauki. Został rozstrzygnięty konkurs architektoniczny na koncepcję placu Centralnego. Z przestrzeni ubędzie bruku, a ...\n10. Infrastruktura informacji przestrzennej po nowemu\n11. NIK o zarządzaniu zielenią w miastach\n12. Śląskie z myślą o przestrzeni\n13. Znaleźli swój przepis na miasto\n... obszaru. W obrębie małego obszaru opracowania warsztatowcy musieli zaproponować koncepcję urbanistyczną oraz zagospodarowanie dwóch detali: liniowego i punktowego. Każda z grup miała do rozwiązania ...\n14. Powiatowe nie znaczy mniej ważne\n... nie ma jak zmieścić. Zarządcy dróg powiatowych nie mają też wystarczającego wpływu na zagospodarowanie przestrzenne. - Nie da się bez wyburzeń dostosować większości dróg do istniejących ...\n15. NIK interesuje się polityką przestrzenną\n16. MIB: kodeks budowlany do końca roku\n... przepisów budowlanych i planistycznych oraz przezwyciężyć bariery instytucjonalne. - W kodeksie chcemy uporządkować zarówno zagospodarowanie przestrzeni, jak i funkcjonowanie instytucji. ...\n17. Konsultacje Warszawskiej Polityki Mobilności\n... dostaw towarów i obsługi ruchu turystycznego. Główne obszary Warszawskiej Polityki Mobilności Zagospodarowanie przestrzenne To m.in. normy parkingowe; plany transportowe dla planów ...\n18. Warszawska Polityka Mobilności\n... ruchem tranzytowym. Zagospodarowanie przestrzenne Ważną część WPM stanowią działania związane z zagospodarowaniem przestrzennym stolicy. To m.in. zmiany norm parkingowych; plany transportowe dla opracowywanych ...\n20. Planowanie przestrzenne do konsultacji\n... wprowadzenia rozwiązań umożliwiających gminom lepsze bilansowanie wydatków i wpływów związanych z zagospodarowaniem przestrzennym, określenia zasad efektywnego gospodarowania przestrzenią, wzmocnienia ...\n21. II edycja Konferencji KoKoNaT 2015\n22. Transport a ochrona powietrza\n... transportową, przemysł naftowy, gazu ziemnego, węgla kamiennego, zagospodarowanie przestrzenne, innowacyjność i efektywność gospodarki. Stąd konieczna będzie współpraca z innymi resortami, m.in. gospodarki, ...\n23. BIM: przyszłość projektowania\n... szkolenia, modelowanie wymaga wprowadzenia dużo większej liczby danych, a to też kosztuje. Podstawą jest posiadanie dobrej jakości modelu wyjściowego odzwierciedlającego ukształtowanie i zagospodarowanie ...\n24. ODDZIAŁYWANIE AKUSTYCZNE TRAS KOMUNIKACYJNYCH NA PTAKI Część 2\n25. Planowanie Zrównoważonej Mobilności Miejskiej\n... ten skrót jest spotykany również w Polsce - wymagają szeroko zakrojonych konsultacji i współpracy pomiędzy różnymi sektorami (transport, zagospodarowanie przestrzenne, ochrona środowiska, finanse, gospodarka, ...\n26. Postępowanie o uznanie kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodów regulowanych\n27. Zielone korytarze a planowanie przestrzenne cz. II\n... państwa, - zagospodarowanie transportowe granic w celu ułatwienia ich przekraczania, - aktywizację społeczno - gospodarczą regionów przez rozwój infrastruktury transportowej, - zmniejszenie negatywnego ...\n28. Środowiskowa ocena cyklu życia (LCA) jako kryterium wyboru w mostownictwie cz. II\n... , stosując edytor ECO-edit. Większość procesów realizowanych w poszczególnych etapach cyklu życia pomostów (produkcja, użytkowanie, końcowe zagospodarowanie) ma miejsce na terenie Polski. Wyjątek ...\n29. Infrastruktura drogowa w miastach a kształtowanie zrównoważonej struktury urbanistycznej cz. II\n... pozwala kreować politykę przestrzenną, wpływając na zagospodarowanie działek. Infrastruktura transportowa w praktyce decyduje o rozmieszczeniu potencjałów urbanistycznych: lokalizacji nowych osiedli, terenów ...\n30. Walory widokowe dróg (III) Nauka i praktyka w planowaniu dróg\n... U., Widok z drogi. Krajobraz w percepcji dynamicznej, Katowice, Wydawnictwo ELAMED, 2008 Jędraszko A., Zagospodarowanie przestrzenne w Polsce - drogi i bezdroża regulacji prawnych, Warszawa, Unia Metropolii ...\n31. Walory widokowe dróg (II) Planowanie przestrzenne\n... do niej przylegających; koordynuje zagospodarowanie terenu przez wszystkich jego użytkowników; informuje faktycznych i potencjalnych użytkowników terenu objętego planem o przeznaczeniu poszczególnych ...\n32. Walory widokowe dróg (I) Problem estetyki przestrzeni\n... je z danej drogi lub punktu widokowego. Zagospodarowanie przestrzeni drogi ma zatem kluczowe znaczenie dla percepcji krajobrazu, w szczególności w obszarach turystycznych. mgr inż. Anna Polska Uniwersytet ...\n33. Planowanie dróg wg koncepcji KPZK 2030 (III) Drogi ekspresowe\nNa kierunkach planowanych dróg ekspresowych są już drogi GP lub G, najczęściej w dość dobrym stanie technicznym. Są to często zabudowane odcinki dróg, utrudniające lub uniemożliwiające ich wykorzystanie ...\n34. Planowanie dróg wg koncepcji KPZK 2030 (II) Ochrona środowiska i walorów krajobrazowych\n... wewnętrznie spójnych etapów planowania. Słowa kluczowe: autostrady, drogi ekspresowe, planowanie, zagospodarowanie przestrzenne, ochrona środowiska Planowanie dróg wg koncepcji KPZK 2030 (II) Ochrona ...\n35. Planowanie dróg wg koncepcji KPZK 2030 (I) Zagospodarowanie przestrzenne\n36. Wrocławski parking podziemny w formule PPP\n... na zagospodarowanie nawierzchni placu Nowy Targ. Miasto więc już dysponowało szczegółowymi wymaganiami dotyczącymi jego wyglądu. Ponadto w drugim postępowaniu wyznaczono okres projektowania i budowy parkingu ...\n37. Analizy modelowe w świetle zmian demograficznych, przestrzennych i ekonomicznych cz. I\n... [S], czyli obszar poza miastem centralnym do granic oddziaływania wewnętrznych, to również mieszane zagospodarowanie, lecz o przewadze (często miażdżącej) funkcji mieszkaniowych i im towarzyszących); * ...\n38. Planowanie przestrzenne a klimat akustyczny miasta (II)\n... planu, zakazuje się lokalizacji obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi; 4) Zabudowę i zagospodarowanie terenu kształtuje się w sposób przeciwdziałający rozprzestrzenianiu się ...\n39. Reprezentacyjna arteria – problemy Częstochowy (II)\nTuż po zakończeniu remontu III Alei NMP został ogłoszony konkurs architektoniczny na koncepcję zagospodarowania pozostałego odcinka pomiędzy Placem Biegańskiego a Placem Daszyńskiego wraz z tymi placami, ...\n40. Reprezentacyjna arteria – problemy Częstochowy (I)\nOd pewnego czasu toczy się w Częstochowie dyskusja o wyglądzie i funkcji głównej, reprezentacyjnej arterii, tj. Alei Najświętszej Maryi Panny. Aleja NMP ma długość 1,7 kilometra i szerokość 44 metrów. ...\n41. Urbanistyka a planowanie układów komunikacyjnych (II) Praktyka Częstochowy\n42. Urbanistyka a planowanie układów komunikacyjnych (I) Zasady planowania\n43. Rola roweru w polityce transportowej UE i Polski\n44. Zieleń naprowadzająca na przejścia dla zwierząt\n... tak by wszystkie gatunki (o różnych wymaganiach) mogły przekraczać drogę; odpowiednie zagospodarowanie (aranżacja) terenu na najściach i dojściach do przejść oraz na ich powierzchni; czas i okres realizacji ...\n... z nich należy zaliczyć: zagospodarowanie przestrzenne, liczbę układów przestrzennych, zespoły potrzeb komunikacyjnych (procesy demograficzne, społeczny podział pracy, model konsumpcji społecznej), rozmieszczenie ...\n46. Zintegrowanie dróg i przestrzeni\nHolendrzy przywiązują dużą wagę do piękna i estetyki otoczenia. Dlatego w budowie dróg dążenie do uzyskania harmonii z krajobrazem jest jednym z zasadniczych działań. Rozwój dróg w Holandii rozpoczął ...\n47. Problemy osuwiskowe "siódemki" – cz. III\n... gruzem i nawożoną ziemią, na skutek zmian dokonywanych przez urzędy gmin w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W związku z takimi decyzjami wydawane są pozwolenia na budowę i zagospodarowanie ...\n48. Przestrzeń pieszego i rowerzysty w pasie drogowym - cz. I\n... technicznej lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego”. Jak wynika z wcześniejszych porównań, rozwiązania drogowe w terenie zabudowy projektowane ...\nUtworzone: 10 marzec 2009\n49. Mapy i opracowania numeryczne - cz. I\n50. Przejścia dla zwierząt w praktyce - cz. I\n... w sąsiedztwie, tak by wszystkie gatunki (o różnych wymaganiach) mogły przekraczać drogę; odpowiednie zagospodarowanie (aranżacja) terenu na najściach i dojściach do przejść oraz na ich powierzchni; czas ...


ecology and evolution: KNOWy - ciąg dalszy konfliktu\nMichal Wojciechowski 1 września 2012 17:38\nMichale, dla scislosci. O ile wiem, NCN od samego poczatku oparl swoja ocene na punktach, przyznajac kazdemu z nich odpowiednia wage. Kazdy zas z punktow ma swoje uzasadnienie slowno-muzyczne. Ta punktacje stanowi podstawe ustalenia listy rankingowej, ktora nastepnie jest dyskutowana i zatwierdzana podczas dwoch posiedzen zespolow oceniajacych.\nBiorac pod uwage to, co sie stalo z know-ami, to chyba lepiej, ze NCN wyszedl spod plaszczyka ministrstwa. Cisna mi sie na palce porownania z obecna polityka, ale chyba jednak sobie podaruje. Ale patrzac na dzialania ministerstwa i jego urzednikow zastanawia mnie, czemu 'establiszment' uniwersyecki tak wiesza psy na ministerstwie. Przeciez wszsytko jest tam po staremu! Wszystko jest zalatwiane uznaniowo, subiektywnie i 'merytorycznie' zgodnie z najlepszymi intencjami...\nmichał żmihorski 2 września 2012 08:19\nok, o porównaniu z NCNem pisałem tak ogólnie - bo też była dyskusja o listach rankingowych przy okazji wyników konkursów. Ale również się cieszę, że NCN stworzył coś nowego i niezależnego, bo jednak w MNiSW chyba trochę zbyt dużo polityki...\nMichal Wojciechowski 1 września 2012 22:06\nJEszcze male prostowanie. DOskonale rozumiem i popieram pretenscje UW.


Wanna wolnostjąca Brillante Nero black 165cm/ 180 cm | Lazienkowespa.pl\n» Wanna przyścienna\n» Wanna wolnostjąca Brillante Nero black 165cm/ 180 cm\nKod produktu: EK-028XLblack WANNA_01\nWanna wolnostojąca Brillante Nero black z detalami w kolorze CZARNY MAT\nZachwyca perfekcyjnym wykonaniem i kształtem. Wanna wolnostojąca Dora to gwarancja estetycznego wyglądu.\nWanna dostępna w rozmiarze:\nz wykończeniem czarny mat ( korek klik klak + przelew )\nMateriał: najwyższej jakości akryl premium\nDługość [cm]: 165; 180\nSzerokość [cm]: 75; 75\nWysokość [cm]: 58; 58\nKorek: klik-klak w kolorze czarny mat\nPrzelew: tak, kolor czarny mat\nPojemność: ok.248 l; 268 l\nDno wanny: wzmacniane\nTermoizolacja: włókno szklane\nKonstrukcja: wzmocniona stalowym stelażem\nStelaż: z opcją wypoziomowania\nIstotne cechy :\nakryl premium, bardzo dobrej jakości akryl\nwanna wykonana z jednego kawałka akrylu ( bez łączeń )\nmateriał nie żółknie\nstelaż regulowany - aż 6 nóżek\nkorek klilk klak w kolorze czarny mat i syfon w zestawie\ndwuścienna konstrukcja zapewnia optymalną izolację termiczną\nprecyzyjne, niezwykle cienkie krawędzie i łagodnie zaokrąglone kształty\nkąpiel dla dwojga: dwa identyczne oparcia i centralny odpływ\nprosty a zarazem zachwycający design\nPozwól by Twoja łazienka stała się bardziej wyjątkowa, bardziej indywidualna i jeszcze bardziej odpowiednia do codziennego użytkowania.\nBrillante to nowa marka na rynku sanitarnym w Polsce, która zachwyca jakością, wyborem materiału, estetyką, niezawodnością. Produkty zostały zaprojektowane z myślą o najdrobniejszych detalach zachowując przy tym najwyższą jakość. Model bardzo chętnie wybierany przez architektów wnętrz.