Franciszkański Zakon Świeckich - Region Katowice - Święci\nŚw. Ludwik IX - król Francji\nPatron III Zakonu św. Franciszka\nPatronka III Zakonu Św. Franciszka\nZałożycielka II Zakonu\nPatronka franciszkanów świeckich w Polsce\nŚwięty Franciszek z Asyżu (Jan Bernardone) urodził się w 1181 lub w 1182 roku w rodzinie Piotra i Joanny (zwanej także Piką) Bernardone, w jednym z mniejszych miast włoskich - Asyżu (leży w pobliżu Perugii, w prowincji Umbria).\nW latach swojej młodości Franciszek doświadczył tego, co znaczy życie wygodne, przepych i jaka jest moc pieniądza zyskującego mu powszechne uznanie o czym zaświadcza pierwszy biograf św. Franciszka Tomasz z Celano, pisząc: "aż prawie do 25 roku życia wraz z rówieśnikami brnął w próżności, a w pogoni za próżną chwałą, nie dał się nikomu prześcignąć, w żartach, w krotochwilach, w piosenkach, w pięknych strojach".\nPodczas drogi przeżył wewnętrzne nawiedzenie Boga, słysząc skierowane do siebie słowa: "Franciszku, kto może obdarzyć cię większym dobrem, Pan czy sługa, bogaty czy ubogi?" Jak podają hagiografowie miał wówczas odpowiedzieć: "Panie, co chcesz abym uczynił?" To ważny moment w historii życia św. Franciszka ponieważ wprowadza go w nową jakość relacji z Bogiem. Franciszek rezygnuje z poszukiwania sławy rycerskiej i rozpoczyna drogę duchową.\nZnamiennym wydarzeniem była modlitwa w ruinach kościółka pod wezwaniem św. Damiana. Tam właśnie, rok po pierwszym nawiedzeniu Boga usłyszał kolejne Jego słowa: "Franciszku, idź i napraw mój Dom, który, jak widzisz, cały ulega zniszczeniu". Od tego momentu Święty własnymi rękoma z wyżebranych materiałów remontuje pięć małych kościółków, a praca fizyczna staje się dla niego forma miłości Boga.\nPod wpływem świadectwa życia św. Franciszka i jego braci w 1211 roku przeżywa swoje nawrócenie Klara di Favarone d'Offreduccio (św. Klara z Asyżu) ucieka z domu i w Porcjunkuli z rąk Franciszka przyjmuje habit franciszkański, dając w ten sposób początek zakonowi klarysek. W 1217 roku św. Franciszek jako minister generalny nowo powstałego Zakonu Braci Mniejszych zwołuje do Porcjunkuli pierwszą kapitułę braci (zjazd zakonników służący wzajemnej integracji i wyznaczeniu kierunków działania), który gromadzi ok. 5 tysięcy zakonników.\nPo powrocie do Włoch Biedaczyna z Asyżu w 1220 roku zrzeka się urzędu ministra generalnego Zakonu i stopniowo wycofuje się z działalności apostolskiej, aby oddać się intensywniej życiu pokuty i kontemplacji oraz podejmuje prace nad regułą dla zakonników, którą w efekcie końcowym 29 listopada 1223 roku zatwierdza papież Honoriusz III. W wigilię tego samego roku Franciszek udaje się do Greccio, gdzie w raz z mieszkańcami tej miejscowości przeżywa tajemnicę Bożego Narodzenia w przygotowanej przez nich, a dzisiaj powszechnie nazywanej "żywej szopce".\n3 października 1226 roku Franciszek umiera w otoczeniu swych braci, leżąc - z wyboru - nagi na ziemi przy kościele pod wezwaniem Matki Bożej Anielskiej. Przed samą śmiercią prosił jeszcze braci, by mu odśpiewali pieśń słoneczną, potem wysłuchał fragmentu Ewangelii według św. Jana i pobłogosławił swoich duchowych synów. Po śmierci ciało Świętego przeniesiono do kościoła św. Jerzego, a po wybudowaniu bazyliki ku jego czci do jej wnętrza (25 maja 1230 roku), gdzie przebywa po dzień dzisiejszy.\n16 lipca 1228 roku papież Grzegorz IX ogłosił Franciszka świętym Kościoła rzymskokatolickiego.\nKról Ludwik IX jest patronem Francji, Paryża, Monachium, Berlina, Poissy, i wszystkich miejscowości we Francji noszących jego imię, nauki, pielgrzymów i podróżnych, piekarzy, fryzjerów, sztukatorów, tapicerów, malarzy pokojowych, pracowników budowlanych, kamieniarzy, introligatorów, drukarzy, rybaków, szczotkarzy, jubilerów, kupców, murarzy, stolarzy, guzikarzy, sprzedawców lnu, woźnych sądowych, wzywany jest w modlitwie o ustrzeżenie od ślepoty i głuchoty, o oddalenie zarazy. Wszyscy oni widzieli w nim swojego szczególnego opiekuna i obrali go swoim patronem, orędownikiem w niebie. Imię Ludwik pojawiło się w Polsce w 1204 roku i odtąd nadawano je na chrzcie świętym.\nPostać św. Elżbiety Węgierskiej może być wzorem dla ludzi sprawujących przewodnią rolę w społeczeństwie. Jej sylwetkę przypomniał Benedykt XVI podczas audiencji ogólnej 20 października 2010 roku w Watykanie. Zaznaczył, że sprawowanie władzy na każdym poziomie powinno być posługą sprawiedliwości i miłosierdzia w nieustannym poszukiwaniu dobra wspólnego.\nChciałbym wam dziś opowiedzieć o jednej z kobiet średniowiecza, która wzbudziła wielki podziw. Chodzi o św. Elżbietę Węgierską, nazywaną także Elżbietą z Turyngii.\nUrodziła się w roku 1207, przy czym historycy dyskutują, gdzie to się wydarzyło. Jej ojcem był Andrzej II, bogaty i potężny król Węgier, który, by umocnić więzy polityczne, poślubił niemiecką księżniczkę Gertrudę z Andechs-Meran, siostre św. Jadwigi, małżonki księcia śląskiego. Elżbieta żyła na dworze węgierskim jedynie przez pierwsze cztery lata swego dzieciństwa, wraz z siostrą i trzema braćmi. Lubiła zabawę, muzykę i taniec. Wiernie odmawiała swe modlitwy i już wykazywała szczególną wrażliwość na ubogich, którym pomagała dobrym słowem lub gestem sympatii.\nJej szczęśliwe dzieciństwo zostało gwałtownie przerwane, gdy z dalekiej Turyngii przybyli rycerze, by zawieźć ją do jej nowej siedziby w środkowych Niemczech. Zgodnie bowiem ze zwyczajami tamtych czasów jej ojciec postanowił, że Elżbieta stanie się księżniczką Turyngii. Landgraf lub książę tego regionu był jednym z najbogatszych i najbardziej wpływowych władców Europy na początku XIII wieku, a jego zamek był ośrodkiem kultury i świetności. Ale za uroczystościami i pozorną świetnością skrywały się ambicje władców feudalnych, często toczących ze sobą wojny oraz skłóconych z władzą królewską i cesarską. W tym kontekście landgraf Hermann przyjął z zadowoleniem zaręczyny swego syna Ludwika z księżniczką węgierską. Elżbieta opuściła swą ojczyznę z bogatym posagiem i wielkim orszakiem, łącznie ze swymi osobistymi służącymi, z których dwie pozostaną jej wiernymi przyjaciółkami aż do końca. To właśnie one pozostawiły nam cenne informacje o dzieciństwie i życiu Świętej.\nPo długiej podróży przybyli do Eisenach, by następnie udać się do twierdzy Wartburg - potężnego zamku górującego nad miastem. Tam też odbyły się zaręczyny Ludwika i Elżbiety. W późniejszych latach, gdy Ludwik uczył się rycerstwa, Elżbieta i jej towarzyszki poznawały niemiecki, francuski, łacinę, muzykę, literaturę i haft. Mimo że zaręczyny nastąpiły z powodów politycznych, między dwojgiem młodych zrodziła się szczera miłość, ożywiana wiarą i pragnieniem pełnienia woli Bożej. W wieku 18 lat Ludwik, po śmierci ojca, zaczął panować w Turyngii. Elżbieta stała się jednak przedmiotem cichej krytyki, gdyż jej sposób zachowania nie odpowiadał życiu dworskiemu. I tak oto nawet uroczystość zawarcia małżeństwa nie była wystawna, a wydatki na ucztę zostały częściowo przekazane na ubogich. W swej głębokiej wrażliwości Elżbieta dostrzegała sprzeczności między wyznawaną wiarą a praktyką chrześcijańską. Nie znosiła kompromisów. Kiedyś po wejściu do kościoła w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zdjęła koronę, złożyła ją pod krzyżem i położyła się u jego stóp z zakrytą twarzą. Gdy teściowa skarciła ją za ten gest, odpowiedziała: „Jak mogę ja, nędzne stworzenie, nadal nosić koronę ziemskich godności, gdy widzę mego Króla Jezusa Chrystusa w cierniowej koronie?”.\nTak jak zachowywała się przed Bogiem, tak samo zachowywała się wobec swoich poddanych. Wśród „Wypowiedzi czterech służebnic” znajdujemy następujące świadectwo: „Nie spożywała pokarmów, dopóki nie była pewna, że pochodzą z majątku i legalnych dóbr jej męża. Powstrzymując się od dóbr nabytych nielegalnie, starała się również dać zadośćuczynienie tym, którzy doświadczyli przemocy” (nr 25 i 37). Jest ona prawdziwym wzorem dla tych wszystkich, którzy pełnią rolę przywódcze: sprawowanie władzy na każdym poziomie powinno być przeżywane jako służba sprawiedliwości i miłosierdziu, w ciągłym poszukiwaniu dobra wspólnego.\nElżbieta pilnie praktykowała dzieła miłosierdzia: poiła i karmiła tych, którzy pukali do jej drzwi, starała się dla nich o ubrania, spłacała długi, opiekowała się chorymi i grzebała zmarłych. Wychodząc ze swego zamku, często wraz ze służącymi udawała się do domów ludzi biednych, niosąc im chleb, mięso, mąkę i inne produkty. Osobiście dostarczała żywność i uważnie sprawdzała ubrania i pościel ubogich. O takim jej zachowaniu doniesiono mężowi, który nie tylko nie był tym rozczarowany, ale powiedział oskarżycielom: „Dopóki nie sprzedaje mi zamku, jestem z tego zadowolony”. W takim właśnie kontekście mieści się cud chleba zamienionego w róże: gdy Elżbieta szła ulicą z fartuchem pełnym chleba dla ubogich, spotkała męża, który zapytał ją, co niesie. Otworzyła fartuch, a zamiast chleba pojawiły się wspaniałe róże. Ten symbol miłosierdzia często jest obecny na wizerunkach św. Elżbiety.\nJej małżeństwo było bardzo szczęśliwe: Elżbieta pomagała mężowi w uwznioślaniu jego cech ludzkich do poziomu nadprzyrodzonego, on zaś z kolei chronił żonę w jej wielkoduszności wobec ubogich i w jej praktykach religijnych. Ludwik, podziwiając coraz bardziej wiarę małżonki, o jej trosce o ubogich powiedział „Droga Elżbieto, to Chrystusa obmyłaś, nakarmiłaś i o Niego zatroszczyłaś się”. Jasne świadectwo tego, jak wiara i miłość Boga i bliźniego umacniają życie rodzinne i pogłębiają więź małżeńską.\nMłoda para znalazła duchowe wsparcie w Braciach Mniejszych, którzy od 1222 roku osiedlali się w Turyngii. Spośród nich Elżbieta wybrała na swego kierownika duchowego brata Rogera (Rüdigera). Gdy opowiedział jej historię nawrócenia młodego i zamożnego kupca Franciszka z Asyżu, Elżbieta nabrała jeszcze większego zapału na swej drodze życia chrześcijańskiego. Od tej chwili była jeszcze bardziej zdeterminowana, by naśladować Chrystusa ubogiego i ukrzyżowanego, obecnego w ubogich. Nawet kiedy narodził się pierwszy syn, po którym przyszli na świat dwaj następni, nasza święta nigdy nie zaniedbała swoich dzieł miłosierdzia. Pomogła między innymi Braciom Mniejszym w wybudowaniu klasztoru w Halberstadt, którego przełożonym został brat Roger. W ten sposób kierownikiem duchowym Elżbiety stał się Konrad z Marburga.\nTrudną próbą było pożegnanie z mężem pod koniec czerwca 1227, gdy Ludwik IV dołączył do krucjaty cesarza Fryderyka II, przypominając małżonce, że jest to tradycją władców Turyngii. Elżbieta odpowiedziała: „Nie będę cię zatrzymywać. Dałam całą siebie Bogu, a teraz muszę dać także ciebie”. Jednakże gorączka zdziesiątkowała wojsko a Ludwik sam zachorował i zmarł w Otranto, jeszcze przed wejściem na pokład okrętu we wrześniu 1227 r., gdy miał dwadzieścia siedem lat. Gdy Elżbieta dowiedziała się o tym, była tak strapiona, że zamknęła się w samotności, później jednak, umocniona modlitwą i pocieszona nadzieją na ponowne spotkanie z nim w Niebie, zaczęła znów interesować się sprawami królestwa. Czekała ją jednak jeszcze jedna próba: jej szwagier przywłaszczył sobie prawo do sprawowania władzy w Turyngii, ogłaszając się prawdziwym spadkobiercą Ludwika i oskarżając Elżbietę, że jest pobożną kobietą niezdolną do rządzenia. Młodą wdowę z trójką dzieci wypędzono z zamku Wartburg tak, iż zaczęła szukać schronienia. Pozostały z nią jedynie dwie służące, które jej towarzyszyły i powierzyły dzieci opiece przyjaciół Ludwika. Wędrując przez wioski Elżbieta pracowała tam, gdzie ją przyjęto, pomagając chorym, przędła i szyła. Podczas tej kalwarii, znoszonej z wielką wiarą, cierpliwością i zawierzeniem Bogu, niektórzy krewni, którzy pozostali wobec niej lojalni i uważali rządy jej szwagra za nielegalne, przywrócili jej dobre imię. Tak więc Elżbieta na początku 1228 r. mogła otrzymać odpowiedni dochód, by schronić się na zamku rodziny w Marburgu, gdzie mieszkał także jej kierownik duchowy brat Konrad. To on poinformował papieża Grzegorza IX o następującym fakcie: „W Wielki Piątek w 1228 r., kładąc ręce na ołtarzu w kaplicy swego miasta Eisenach, gdzie przyjęła Braci Mniejszych, w obecności niektórych braci i krewnych Elżbieta zrezygnowała z własnej woli i wszystkich marności świata. Chciała również wyrzec się wszystkiego, co posiadała, ale odradziłem jej ze względu na miłość do ubogich. Wkrótce potem zbudowała szpital, zgromadziła chorych i kalekich i przy własnym stole usługiwała najnieszczęśliwszym i najbardziej opuszczonym. Gdy ją za to zganiłem, Elżbieta odpowiedziała, że od ubogich otrzymywała szczególną łaskę i pokorę” (Epistula magistri Conradi, 14-17).\nMożemy dostrzec w tym stwierdzeniu pewne doświadczenie mistyczne podobne do tego, jakie przeżył święty Franciszek: Biedaczyna z Asyżu zaznaczył bowiem w swym testamencie, że posługując trędowatym, to, co wcześniej było gorzkie, zamieniło się w słodycz duszy i ciała (Testament, 1-3). Elżbieta spędziła ostatnie trzy lata w założonym przez siebie szpitalu, posługując chorym, czuwając przy umierających. Zawsze starała się wykonywać najbardziej upokarzające posługi i prace najbardziej odrażające. Stała się tą, którą moglibyśmy nazwać kobietą konsekrowaną pośród świata (soror in saeculo) i stworzyła, wraz z innymi swymi przyjaciółkami, ubranymi w szare habity, wspólnotę zakonną.\nNieprzypadkiem jest patronką Trzeciego Zakonu Regularnego Świętego Franciszka i Świeckiego Zakonu Świeckiego.\nW listopadzie 1231 dostała silnej gorączki. Kiedy rozniosła się wieść o jej chorobie, zbiegło się bardzo wielu ludzi, aby ją zobaczyć. Po dziesięciu dniach poprosiła o zamknięcie bramy, aby mogła pozostać sama z Bogiem. W nocy 17 listopada zasnęła słodko w Panu. Świadectwa o jej świętości były tak liczne i tak różnorodne, że już w cztery lata później papież Grzegorz IX ogłosił ją świętą i w tym samym roku konsekrowano w Marburgu piękny kościół ku jej czci.\nDrodzy bracia i siostry, w postaci świętej Elżbiety widzimy, jak wiara i przyjaźń z Chrystusem tworzą poczucie sprawiedliwości, równości wszystkich, praw innych oraz tworzą miłość i miłosierdzie. Z tego miłosierdzia zaś rodzi się także nadzieja, pewność, że Chrystus nas miłuje i że Jego miłość czeka na nas i w ten sposób uzdalnia nas do naśladowania Chrystusa i dostrzegania Chrystusa w bliźnich. Święta Elżbieta zachęca nas do odkrywania na nowo Chrystusa, do miłowania Go, abyśmy mieli wiarę i w ten sposób odnajdywali prawdziwą sprawiedliwość i miłość, jak również radość, że pewnego dnia zostaniemy zanurzeni w miłości Bożej, w radości wieczności z Bogiem.\nKlara urodziła się w Asyżu w 1193 lub 1194 roku. Była najstarszą z trzech córek pana Favarone z rycerskiego rodu Offreduccio i jego żony Ortolany. Jej matka podczas ciąży, w trakcie modlitwy usłyszała słowa: "Nie bój się, gdyż to dziecko zabłyśnie swym życiem jaśniej niż słońce!" Pod wpływem tych słów nadała dziewczynce imię Klara (z języka łacińskiego clara - jasna, czysta, sławna).\nKlara wzrastała w atmosferze miłości i pobożności. Gdy miała 12 lat, w Asyżu zaczął swą działalność Jan Bernardone, przyszły św. Franciszek. Z czasem zaczął zdobywać ludzi, którzy poświęcali swe życie Bogu. Klara często spotykała się z nim, by zrozumieć jego słowa. Rodzice, zamożni mieszczanie, daremnie dwa razy usiłowali wydać córkę za mąż. Klara poprosiła bowiem Franciszka, by zwrócił się z prośbą do biskupa Asyżu, aby mogła stać się siostrą Braci Mniejszych. W Niedzielę Palmową 28 marca 1212 roku z całą rodziną poszła do Porcjunkuli. Po poświęceniu palm każdy odbierał palmę z rąk biskupa. Biskup Gwidon podszedł jednak sam do Klary i wręczył jej palmę - był to umówiony wcześniej znak zgody. Tej samej nocy dziewczyna wymknęła się z domu, by oddać życie Chrystusowi. Z rąk św. Franciszka otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny. Po pewnym czasie przyłączyła się do niej jej siostra, bł. Agnieszka.\nKlara w klasztorze św. Damiana żyła przez 42 lata. Wyczerpujące posty, umartwienia i czuwania spowodowały, że 11 sierpnia 1253 roku umarła. Następnego dnia odbył się jej uroczysty pogrzeb, któremu przewodniczył papież Innocenty IV. Jej ciało złożono w grobie, w którym przedtem spoczywało ciało św. Franciszka. Już dwa lata później Aleksander IV, po zebraniu koniecznych materiałów kanonizacyjnych, ogłosił ją świętą. Papież dokonał jej uroczystej kanonizacji w Anagni w 1255 roku.\nProces informacyjny rozpoczął papież Innocenty IV bullą Gloriosus Deus z 18 października 1253 roku, skierowaną do biskupa Bartłomieja ze Spoleto. Oficjalna bulla kanonizacyjna Clara claris præclara została promulgowana przez papieża Aleksandra IV w bliżej nieokreślonym terminie pomiędzy sierpniem a październikiem 1255 roku w katedrze w Anagni. Papieski dokument, będący oficjalnym potwierdzeniem cnót i świętości życia Klary z Asyżu, odpowiadając na postawione w Gloriosus Deus pytania, przedstawia w zaledwie 25 paragrafach okres obejmujący lata od wstąpienia na drogę życia zakonnego, poprzez swoje lata spędzone za klauzurą, aż do chwili odejścia z tego świata. Clara claris præclara kończą opisy cudów, które zostały dokonane za przyczyną świętej, zarówno za jej życia, jak i w chwili śmierci.\nReguła św. Klary Dziewicy – nazwana przez samą Klarę Sposobem życia ubogich sióstr jest dokumentem regulującym życie wspólnoty klarysek, naśladowczyń św. Franciszka z Asyżu. Jej pełny tekst zawiera bulla papieża Innocentego IV Solet annuere z 9 sierpnia 1253 roku. Święta dożyła jej zatwierdzenia przez Stolicę Świętą. Na dwa dni przed jej śmiercią wysłannicy papiescy wręczyli jej dokument zatwierdzający, który po dziś dzień przechowywany jest w Asyżu. Przed powstaniem Reguły wspólnota klariańska odwoływała się do napisanej w latach 1212-1213 przez św. Franciszka Forma vivendi. Obok Forma vivendi na formację Reguły wywarł ogromny wpływ Przywilej ubóstwa zatwierdzony najpierw słownie przez Innocentego III, a następnie na piśmie przez papieża Grzegorza IX dnia 17 września 1228 roku. Pisząc swą Regułę Klara odwołała się do Reguły dla braci żyjących w eremach oraz Reguły zatwierdzonej z 1223 napisanych przez Franciszka z Asyżu. W VI rozdziale święta cytuje wprost Franciszka.\nTestament św. Klary Dziewicy – napisany w ostatnich latach jej życia, w czasie wielkiego oczekiwania na zatwierdzenie wcześniej skompilowanej Reguły. Podobnie jak w Regule odnajdujemy w nim główne cechy duchowości klariańskiej. Podkreślony zostaje obowiązek dobrowolnego ubóstwa. Klara poddaje w nim swoją młodą wspólnotę władzy Kościoła Rzymskiego i opiece Zakonu Braci Mniejszych. Uznaje się siostrą i duchową córką Biedaczyny z Asyżu. Wcześniejsze wątpliwości co do autentyczności dokumentu zostały rozwiane dzięki odnalezieniu kodeksów pochodzących z XIV i XV wieku.\nW życiu Anieli Salawy łatwo dostrzec trzy różne etapy. Pierwszy z nich to dzieciństwo, które upływało w Sieprawiu, wiosce położnej 18 km od Krakowa. Urodziła się 9 września 1881 roku jako jedenaste dziecko Knilomieja i Ewy z Bochenków, Rodzina Salawów żyła ubogo, ale nie w nędzy. Jej utrzymaniem było niewielkie gospodarstwo rolne. Ponadto Ojciec prowadził kuźnię. Był pracowity i pracowitości uczył wszystkie dzieci. Sąsiedzi widywali go jak w pracy siadał przed kuźnią z książką do modlitwy lub z różańcem. Matka była córką zamożnego piekarza z Sułkowic. Ponieważ jednak wyszła za mąż wbrew woli rodziców, rodzina zerwała z nią wszelkie kontakty. Umiała czytać i pisać, co w owych czasach nic było częstym zjawiskiem. Posiadała kilka religijnych książek. Kiedy czas na to pozwalał, czytała je głośno dzieciom i wyjaśniała im prawdy wiary. Oboje rodzice starali się wychować dzieci religijnie oraz przygotować je do trudnej, dla ubogich, drogi życia.\nPo latach Aniela wspominała, że mama uczyła nas mało jeść, dużo pracować i modlić się. Jakkolwiek nauka w szkole nie była wówczas obowiązkowa, wszystkie dzieci Salawów nauczyły się czytać i pisać Aniela przez dwa lata chodziła do szkoły. Uczyła się też katechizmu i w 1893 roku przystąpiła do pierwszej Komunii świętej. Od dzieciństwa pomagała w pracach domowych. Przez jeden rok pracowała jako służąca na gospodarstwie u sąsiadów. Gdy skończyła 16 lat, ojciec chciał, aby wyszła za mąż. Aby tego uniknąć, za przykładem starszej siostry Teresy, udała się do Krakowa "na służbę". Tak rozpoczął się drugi etap jej życia. Dzięki pomocy siostry znalazła pracę. Jej pierwsza "pani" mówiła: Dziewczę spokojne, uczciwe i religijnie wychowane, ale nie przyzwyczajone do dzieci. Ja miałam małe dzieci, więc musiałam ją zwolnić. Potem jeszcze wielokrotnie Aniela zmieniała służbę. Musiała wiele się nauczyć, ale też znieść niejedno upokorzenie. Traciła zaufanie do ludzi. Tęskniła za domem. Często odwiedzała rodzinę. Mimo wszystkich trudności, jej życie było łatwiejsze niż w Sieprawiu. Zarabiane pieniądze skłaniały do troski o stroje. Starała się zwracać na siebie uwagę. Korzystała ze sposobności do zabawy i rozrywki. Nie zaniedbywała praktyk religijnych, ale była to pobożność raczej czysto zewnętrzna, bez głębszych przeżyć. W drugim roku pobytu w Krakowie Aniela przeżyła dramat - zmarła jej siostra Teresa. W czasie choroby odwiedzała ją w szpitalu. Wiele wtedy rozmawiały. Umierająca starała się przekazać siostrze własne świadczenia, zwłaszcza to wszystko, co dotyczy życia religijnego. Mówiła jej: Ty pracujesz dla siebie, nie dla Boga. W życiu Anieli nastąpił przełom - wkroczyła w trzeci, decydujący etap. O śmierci siostry mówiła: Zdaje mi się, jakby Pan Jezus włożył koronę cierniową na moją głowę, oraz: Ja wiem, że Terenia jest w niebie. Ja nie modlę się za nią, ale do niej i wszystkie laski, które mam od Boga, to mi wyprosiła Terenia. Zamierzała wstąpić do zakonu karmelitanek, ale nie została przyjęta. Pozostała "na służbie". W kwietniu 1900 roku wstąpiła do Stowarzyszenia Służby Żeńskiej im. św. Zyty. Dla stowarzyszonych było ono oparciem i pomocą. Zapewniało ochronę przed wyzyskiem, pożyczki w okresach pozostawania bez pracy, opiekę lekarską, a nawet własny szpital. Ważniejsze jeszcze były systematyczne spotkania, nabożeństwa, rekolekcje, możliwość korzystania z biblioteki. Aniela bardzo dużo skorzystała w Stowarzyszeniu. Jeszcze w tym samym roku, po ukończeniu osiemnastu lat, złożyła ślub czystości. Wyraził na to zgodą jej spowiednik, jezuita o. Stanisław Mieloch.\nW 1903 roku pod wpływem innego spowiednika, redemptorysty o. Stanisława Chochleńskiego, ostatecznie zrezygnowała z planów wstąpienia do zakonu, ale wydaje się, że dopiero w 1912 roku pogodziła się z tym wstępując do III Zakonu św. Franciszka z Asyżu. Bardzo dużo wtedy czytała. Doborem lektur roztropnie kierował wspomniany już spowiednik. Sam dostarczał jej wielu książek. Były to najpierw podstawowe opracowania o życiu wewnętrznym, a następnie dzieła mistyczne św. Teresy z Avila i św. Jana od Krzyża, a nawet bł. Jana Ruysbrocka. Dramatycznie przeżyła Aniela rok 1911. Zmarła w młodym wieku pani, u której służyła i którą bardzo lubiła i szanowała. Zajęta jej pogrzebem nie mogła uczestniczyć w pogrzebie matki (ojciec zmarł w roku 1906). W tym samym czasie jej spowiednik o. Stanisław Chochliński zmusił ją, by poszukała sobie innego kierownika duchowego, co sprawiło jej wielką przykrość. Opuszczona przez bliskich, jedynie w Bogu szukała pociechy i siły. To w tym czasie miała na modlitwie usłyszeć głos Chrystusa: Córko moja, o cóż ci tak chodzi, przecież ja ciebie nie opuszczam. Pod wpływem natchnienia odprawiła spowiedź generalną w kościele księży misjonarzy na Nowej Wsi pod Krakowem. Powiedziała potem przyjaciółce: Ileż brudów kryje się w człowieku. Teraz czuję się krzepka i silna. Jej stałym spowiednikiem został redemptorysta o. Waroux. W okresie wojny światowej szpitale krakowskie, a nawet klasztory i domy prywatne zapełniły się rannymi. W mieście przetrzymywano wielu jeńców wojennych. Aniela wykorzystywała wszystkie wolne chwile, aby pielęgnować rannych i wspomagać jeńców. Pod koniec wojny, za namową spowiednika, zaczęła prowadzić dziennik, w którym pisała o swoich przeżyciach mistycznych, o znoszonych cierpieniach, o szczególnych łaskach, jakimi obdarzał ją Bóg. Był to początek najtrudniejszego okresu jej życia. Nasilająca się choroba uniemożliwiała jej pracę. Korzystała wtedy z wcześniejszych oszczędności i z pomocy Stowarzyszenia św. Zyty. Zmarła 12 marca 1922 roku w szpitalu Stowarzyszenia.\n13 sierpnia 1991 roku na krakowskim Rynku Głównym Ojciec Święty Jan Paweł II wyniósł na ołtarze ubogą służącą - Sieprawiankę Anielę Salawę.\nWażniejsze wypowiedzi na temat błogosławionej Anieli Salawy\nPoniżej zostaną przytoczone fragmenty czterech wypowiedzi hierarchów Kościoła katolickiego: kardynała Karola Wojtyły, kardynała Franciszka Macharskiego i papieża Jana Pawła II.\nFragment listu postulacyjnego ks. kardynała Karola Wojtyły\nW liście postulacyjnym z 30 stycznia 1973 roku, skierowanym do Stolicy Apostolskiej, kardynał Karol Wojtyła pisał: Dla wszystkich Aniela Salawa była przykładem silnej wiary i całkowitego zgadzania się z wolą Bożą, szczególnie w wypełnianiu obowiązków swego stanu, w posłuszeństwie Kościołowi i jego pasterzom, w połączeniu ciężkiej pracy z podziwu godną pobożnością. Nic więc dziwnego, że Bóg, który wywyższa pokornych, swoja służebnicę, która żyła w ukryciu, obdarzył opinią świętości, zarówno wśród prostego ludu, jak i w świecie ludzi znanych. Jej grób nawiedzają liczni wierni różnego stanu, co prawie każdego dnia na własne oczy obserwuję.\nPrzemówienie powitalne metropolity krakowskiego, ks. kardynała Franciszka Macharskiego (fragment):\nUmiłowany Ojcze Święty! (...)\nOczekiwana beatyfikacja Anieli Salawy w czasie Mszy św. na Rynku krakowskim wpisuje się wspaniale w krajobraz naszego życia. Potrzeba nam światła, żeby się przejaśniły nasze drogi, które bywają szare, zwyczajne i uciążliwe także w wolności. W stulecie encykliki „Rerum novarum” prosta dziewczyna, kobieta ze wsi na służbie u ludzi, ale i u Boga, potrafi nam zaświadczyć o mądrości i miłości Chrystusa ukrzyżowanego i zawstydzić nas. Powie nam wszystkim, po co i jak naprawdę warto żyć. (...)\nFragmenty z homilii Ojca św. wygłoszonej podczas Mszy św. beatyfikacyjnej 13 sierpnia 1991 r.\n(...) Podążając na to spotkanie młodzieży, zatrzymuję się w Krakowie wśród moich Rodaków. Ileż tutaj ludzkich dzieł i ludzkich serc świadczy przez pokolenia o tym Bożym, Chrystusowym dziedzictwie! Ileż ja sam temu świadectwu zawdzięczam. Niech nie ustaje wśród murów starego i nowego Krakowa, zawsze królewskiego, niech nie ustaje radość Ducha Świętego, którą są umysły i serca wrażliwe na jego Boskie świadectwo!\nI dlatego też wielką jest moja radość, że mogłem w dniu dzisiejszym dokonać w Krakowie beatyfikacji Anieli Salawy. Ta córka ludu polskiego, urodzona w niedalekim Sieprawiu, znaczną część swego życia związała z Krakowem. To miasto było środowiskiem jej pracy, jej cierpienia, jej dojrzewania w świętości. Związana z duchowością Świętego Franciszka z Asyżu, okazywała niezwykłą wrażliwość na działanie Ducha Świętego. Świadczą o tym zapiski, jakie po niej pozostały. (...)\nRazem z wszystkimi, którzy w ciągu dziejów, a także za naszych dni stawali się radością Ducha Świętego, razem z tą umiłowaną panią wawelską, Jadwigą Andegawenką, powtarzamy słowa Apostoła: „Nie zasmucajcie Ducha Świętego!”\nPowtarzamy te słowa z Jadwigą, królową Polski i „matką narodów”. I powtarzamy je z Anielą Salawą, Błogosławioną. Niech się zjednoczą w naszej świadomości te dwie kobiece postaci: królowa i służąca! Czyż całe dzieje świętości chrześcijańskiej duchowości budowanej na ewangelicznym wzorze, nie wyrażają się w tym prostym zdaniu: „służyć Bogu – to znaczy królować”? (por. LG, 36). Tę samą prawdę wyraża życie wielkiej królowej i życie prostej służącej!\nStrona internetowa Sanktuarium bł. Anieli Salawy w Sieprawiu: www.sanktuarium-siepraw.katolicki.eu


PrzejdźNaSwoje > Usługi > Wypożyczalnia kóz pomysłem na biznes\nW Arizonie funkcjonuje firma RentAGoat zajmująca się wypożyczaniem kóz, które nie mogą narzekać na brak apetytu. Jak podkreślają członkowie owej firmy, prowadzony przez nich biznes jest najbardziej przyjaznym dla środowiska rozwiązaniem pozwalającym pozbyć się niepożądanej roślinności, a także stwarza możliwości obcowania ze zwierzętami.\nWypożyczane kozy to naturalne kosiarki, podkaszarki oraz kosy, które nie spalają benzyny i nie generują hałasu w odróżnieniu od tradycyjnych maszyn ogrodniczych. Zwierzęta te są ekologiczną alternatywą dla preparatów stosowanych do zwalczania inwazyjnych roślin. Ma to szczególne znaczenie dla bezpieczeństwa takich obszarów jak przydomowe ogródki i place zabaw dla dzieci, bowiem preparaty zawierające szkodliwe substancje chemiczne narażają ludzi na działanie czynników rakotwórczych. Dzieci za to lubią przyglądać się pracy oswojonych, czworonożnych przeżuwaczy. Ponad to w trudnych terenach (np. na stromych zboczach) gdzie maszyna nie może dotrzeć tam … kozy się pośle.\nW RentAGoat realizacja usługi rozpoczyna się od rozeznania w terenie. Pracownik firmy zapoznaje się z obszarem pod względem jego wielkości, występujących na nim roślin i dostępem do wody. Jeśli okaże się, że kozy będą musiały pracować powyżej 5h, a w okolicy nie będzie dostępu do wody wówczas firma dodatkowo organizuje transport odpowiedniej ilości wody i koryt dla zwierząt. W czasie realizowania usługi pracę „chwastobójców” nadzoruje osoba z RentAGoat oraz wyszkolony pies pasterski.\nCeny wynajęcia kóz uzależnione są od metrażu roślinności do wyjedzenia (ok. 10-20$ za 1h przeżuwania) i lokalizacji obszaru (0,40$ za 1km w obie strony).\nJak zapewnia firma wszystkie jej kozy (jest ich ponad 100) posiadają bieżące szczepienia.\nAby móc uruchomić tego typu wypożyczalnię potrzebna jest m in. znajomość procedur weterynaryjnych, posiadanie wiedzy o kozach, roślinach trujących, opieki i karmienia stada.\nReasumując: Smaczne chrupanie problemów klientów – tak można w skrócie powiedzieć o eko-biznesie polegającym na użyczaniu kóz do zadań specjalnych.\nAdres internetowy: http://www.rentagoat.com/Site/home/home.html


Nieuczciwy deweloper prawomocnie skazany – Prokuratura Krajowa\nNieuczciwy deweloper prawomocnie skazany\nPrzed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu zapadł wyrok skazujący na karę 3 lat pozbawienia wolności Marka T. byłego dewelopera, który wyprowadził majątek swojej firmy i działał na szkodę ponad stu osób.\nAkt oskarżenia Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze\nW grudniu 2013 roku Prokuratura Okręgowa w Jeleniej Górze skierowała do Sądu Okręgowego we Wrocławiu akt oskarżenia przeciwko Markowi T. oraz 4 innym osobom, oskarżając je o wyprowadzenie majątku z firmy deweloperskiej i doprowadzenie tym samym do pokrzywdzenia jej wierzycieli.\nŚledztwo dotyczyło okresu od 2007 do 2009 roku, kiedy Marek T. kierował założonym przez siebie przedsiębiorstwem budowlanym. Firma miała zajmować się budową osiedla mieszkaniowego w miejscowości Iwiny pod Wrocławiem oraz budynku mieszkalnego w miejscowości Siechnice.\nUstalono, że całość przychodów przedsiębiorstwa w okresie jego działalności wynosiła blisko 20,5 miliona złotych, z czego 85 procent pochodziło z wpłat klientów zainteresowanych zakupem mieszkania.\nFirma rozpoczęła prace budowlane wydatkując na ten cel w sumie około 10 milionów złotych. Budowa mieszkań nie została zakończona, a pozostałe środki zniknęły z rachunków bankowych.\nZakup mieszkania w Paryżu wartego 300 tysięcy złotych\nUstalono, że jedynie część pieniędzy wpłaconych przez klientów została wydatkowana na budowę nieruchomości w Iwinach. Znaczne kwoty zostały pobrane w bankomatach oraz kasach bankowych i przeznaczone na cele niezwiązane z działalnością dewelopera. Między innymi wspólnicy i bliscy dewelopera pobierali pieniądze na spłatę swoich prywatnych zobowiązań, a także na inne cele niezwiązane z działalnością dewelopera. Jednym z takich wydatków był na przykład zakup wartego 300 tysięcy euro mieszkania dla Marka T. i jego żony położonego na terenie Paryża, który został sfinansowany w dużej części środkami firmy Marka T.\nWydatkowanie pieniędzy pochodzących z wpłat nabywców mieszkań na cele nie związane z budową spowodowało brak możliwości zrealizowania inwestycji. Bałagan organizacyjny, drenaż środków i brak nadzoru nad ich wydawaniem spowodowały upadłość przedsiębiorstwa.\nPonad 100 wierzycieli pokrzywdzonych przez Marka T.\nProkuratura Okręgowa w Jeleniej Górze ustaliła ponad stu wierzycieli, którzy zostali pokrzywdzeni działaniami Marka T. i jego wspólników. W przeważającej mierze byli to klienci, którzy wpłacili pieniądze na zakup mieszkań, często zaciągając przy tym kredyty bankowe.\nDewelopera oraz jego współpracowników oskarżono o szereg przestępstw, w tym doprowadzenie do upadłości prowadzonej przez siebie firmy, działania w celu udaremnienia zaspokojenia wierzycieli i inne. Dokonano także zabezpieczeń majątkowych w formie hipotek przymusowych na nieruchomościach oskarżonych.\nKara 3 lat pozbawienia wolności\nW maju 2017 roku w sprawie Marka T. zapadł wyrok skazujący. Wyroki usłyszeli również jego współpracownicy. 28 listopada 2018 roku Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu apelacji stron wydał prawomocny wyrok skazując Marka T. na karę 3 lat pozbawienia wolności.\nPostępowanie upadłościowe dotyczące firmy Marka T. w dalszym ciągu nie zostało jeszcze zakończone.\nData udostępnienia informacji: 2018-12-06\nLiczba odsłon: 1 546


Rybniccy uczniowie zbierali makulaturę • Rybnik - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\n26.05.2020 08:11 | 0 komentarzy | acz\nW konkursie wzięło udział 41 placówek oświatowych z terenu Miasta Rybnika. Niekwestionowanym zwycięzcą okazało się Przedszkole nr 49, w którym na każde, z 19 uczestniczących w konkursie dzieci, przypadło średnio aż 437 kg makulatury.\nKonkurs trwał od 1 października 2019 r. do 20 kwietnia 2020 r., w sumie zebrano 116 300 kg makulatury. Tegoroczni zwycięzcy otrzymują pamiątkowe dyplomy oraz nagrody pieniężne, które placówki mogą przeznaczyć na zakup pomocy dydaktycznych lub sprzętu sportowego: I miejsce: 2000 zł, II miejsce: 1500 zł, III miejsce: 1000 zł, IV miejsce: 500 zł i V miejsce: 300 zł.\n• I miejsce – Przedszkole nr 49, ul. Mikołowska 21 (8320 kg/19 uczestników)\n• II miejsce – Przedszkole nr 17, ul. Krzyżowa 12 (9880 kg/134 uczestników)\n• III miejsce – Przedszkole nr 41, ul. Chabrowa 41 (8380/150 uczestników)\n• IV miejsce – Przedszkole nr 39, ul. Osiedle Południe 20 (7000 kg/135 uczestników)\n• V miejsce – Specjalny Zespół Szkolno – Przedszkolny, ul. Orzepowicka 15a (4020 kg/107 uczestników).\nW dwóch poprzednich edycjach konkursu, dzieci z rybnickich szkół i przedszkoli zebrały w sumie 133 000 kg makulatury:\n• II edycja - od 1 września 2018 r. do 30 kwietnia 2019 r., - zebrano 66 980 kg makulatury.\nEkoPortal Informacje makulatura papier Rybnik zbiórka


Ministerstwo Finansów: konsultacje ws. rekompensaty obniżki PIT dla organizacji pożytku publicznego - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » PIT » Rozliczenia PIT-ów » Ministerstwo Finansów: konsultacje ws. rekompensaty obniżki PIT dla organizacji pożytku publicznego\n1% podatku na OPP. Rekompensata - projekt\n1% podatku na OPP. Rekompensata niższego PIT-u\nJak poinformowało Ministerstwo Finansów, wraz z Komitetem ds. Pożytku Publicznego kontynuują dialog z trzecim sektorem w celu wspólnego wypracowania szczegółowych rozwiązań wyrównujących organizacjom pożytku publicznego wpływy z 1 proc., które mogą zostać zmniejszone wskutek obniżenia podatku PIT z 17 do 12 proc. oraz podniesienia kwoty wolnej do 30 tys. zł.\nWkrótce rozpoczną się kolejne szerokie konsultacje z organizacjami pozarządowymi w celu wypracowania optymalnego i sprawiedliwego mechanizmu rekompensacyjnego - zaznaczył resort w komunikacie.\nRekompensata 1% podatku na OPP. Konkurs ofert, proporcjonalne wyrównanie\nJak podało MF, obecnie zaproponowany mechanizm składa się z dwóch elementów, które zostaną uruchomione, jeżeli wpływy sektora OPP ulegną zmniejszeniu wskutek obniżenia podatków oraz podniesienia kwoty wolnej. Pierwszy to automatyczny algorytm, przekazujący organizacjom pozarządowym środki w proporcji do tego, co otrzymywały w latach ubiegłych, indeksując je wskaźnikiem średniookresowej dynamiki wartości produktu krajowego brutto w cenach bieżących. Drugi, dodatkowy element, będzie miał formę otwartego konkursu ofert, którego zasady zostaną wypracowane w dialogu z organizacjami pozarządowymi.\n"Wspólnie wypracowaliśmy ramy mechanizmu pozwalającego na sprawiedliwy podział środków dla sektora organizacji pożytku publicznego. Aby wypracować szczegóły, planujemy kolejne szerokie konsultacje z organizacjami pozarządowymi, w których wiodącą rolę odegrać ma Rada Działalności Pożytku Publicznego – ustawowy i pluralistyczny organ reprezentujący głos trzeciego sektora" – powiedział wicepremier Piotr Gliński, cytowany w komunikacie MF.\nNegocjacje z organizacjami pożytku publicznego\nMinister finansów Magdalena Rzeczkowska zapewniła, że rozmowy z organizacjami pożytku publicznego będą kontynuowane "w pełnym poszanowaniu i po partnersku". "Zdajemy sobie sprawę, jak istotną rolę odrywają w społeczeństwie obywatelskim organizacje niosące pomoc, realizujące szczytne cele. Rozdysponowanie środków w ramach proponowanego konkursu ofert nie będzie arbitralne. Zasady przeprowadzenia konkursu zostaną wypracowane w dialogu z organizacjami pozarządowymi w ramach Rady Działalności Pożytku Publicznego. Dzięki temu słyszalny będzie głos zarówno dużych, jak i małych OPP" - podkreśliła Rzeczkowska. Jak zaznaczyła minister, dziś 70 proc. środków z 1 proc. PIT trafia do 100 największych organizacji pożytku publicznego.\nZgodnie z proponowanym mechanizmem Minister Finansów w porozumieniu z Przewodniczącym Komitetu Pożytku określi w drodze rozporządzenia proporcje tego, w jakiej części wyrównanie środków nastąpi poprzez algorytm, a w jakiej w drodze otwartego konkursu ofert. Według resortu, taki mechanizm gwarantuje, że co najmniej 30 proc. środków zostanie przekazane poprzez algorytm i 30 proc. w drodze otwartego konkursu ofert. Rozporządzenie Ministra Finansów określi dokładne proporcje algorytmu i trybu konkursowego.\nZasady przeprowadzenia otwartego konkursu ofert zostaną określone przez RDPP, co będzie poprzedzone szerokim procesem konsultacji społecznych z wszystkimi organizacjami pozarządowymi, zarówno tymi największymi, jak i małymi lokalnymi podmiotami - podkreśliło ministerstwo. Dodatkowo - jak zaznaczył resort - przewidziano możliwość wskazania przez Ministra Finansów jednego organu, który będzie upoważniony do koordynacji zadań związanych z przekazaniem kwot poszczególnym OPP. Gwarantuje to otrzymanie środków w ramach wyrównania w stosunkowo krótkim czasie, dzięki czemu OPP będą mogły realizować swoje zadania w dotychczasowy sposób - poinformowało MF.(PAP)


W czasach szaleństwa. Hertz, Fiłosofow, Stempowski, Moltke - Magdalena Grochowska | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nbiografia demokracja eseje etyka humanistyka kryzys wartości poszukiwanie sensu życia sylwetki totalitaryzm\nJerzy Giedroyc... Magdalena Grochowska\nStrzelecki. Śl... Magdalena Grochowska\nWytrąceni z mi... Magdalena Grochowska\nŚwietne pióro i ciekawe historie. Może trochę zbyt duży chaos chronologiczny, autorka często przeskakuje z dygresji w dygresję, któe są oddalone w czasie o kilkadziesiąt lat, ale czyta się bardzo dobrze. Polecam zainteresowanym.\nDodaj cytat z książki W czasach szaleństwa. Hertz, Fiłosofow, Stempowski, Moltke


Andrij Deszczyca o stosunkach polsko-ukraińskich: Napięcie do końca nie zostało rozładowane - RMF 24\nPiątek, 16 lutego 2018 (18:02)\nAktualizacja: Piątek, 16 lutego 2018 (19:07)\n"Napięcie do końca nie zostało rozładowane, ale każda ze stron miała możliwość, żeby przekazać swoim partnerom uwagi, zastrzeżenia, argumenty" - mówi w Popołudniowej rozmowie w RMF FM ambasador Ukrainy w Polsce Andrij Deszczyca pytany o piątkowe spotkanie wicepremiera Ukrainy z polskim wicepremierem Piotrem Glińskim. O ostro krytykowanej w Kijowie polskiej ustawie o IPN mówi: "Uważamy, że zmiany w ustawie o IPN mogą dość poważnie uderzyć w relacje ukraińsko-polskie. (...) Te zmiany mogą służyć innym stronom". Gość RMF FM podkreśla również: "Próbowaliśmy w piątek wyjaśnić, co może grozić badaczom, jeśli nowelizacja ustawy o IPN wejdzie w życie". I zaznacza: "Obawiamy się, że ktoś może wykorzystywać, interpretować tę ustawę w różny sposób. Może wykorzystywać tzw. banderyzm w stosunku do ludzi, którzy nie są (jego – przyp. red.) zwolennikami".\nAndrij Deszczyca o stosunkach polsko-ukraińskich: Napięcie do końca nie zostało rozładowane Bartosz Sroczyński / Bartosz Sroczyński, RMF FM\nMarcin Zaborski, RMF FM: Wróciło dzisiaj słońce na zachmurzone polsko-ukraińskie niebo?\nAndrij Deszczyca: Uważam, że tak.\nAndrij Deszczyca w Popołudniowej rozmowie w RMF FM. Posłuchaj!\nByły rozmowy wicepremierów Polski i Ukrainy. Przyjeżdżał tutaj dzisiaj wicepremier Pawło Rozenko i mówił, że przyjeżdża z nadzieją na rozładowanie napięcia w stosunkach polsko-ukraińskich. Udało się to napięcie rozładować?\nTo była dość długa rozmowa, długie spotkanie, trwało trochę dłużej niż zaplanowano. To było pierwsze spotkanie panów premierów po spotkaniu prezydentów w Charkowie w połowie grudnia.\nI napięcie zniknęło?\nNapięcie do końca nie zostało rozładowane, ale każda ze stron miała taką możliwość, żeby przekazać swoim partnerom uwagi, które są, zastrzeżenia i argumenty.\nTo napięcie, te uwagi - m.in. z powodu polskiej ustawy o IPN. Ona była ostro krytykowana w Kijowie, a dzisiaj przyjeżdża wicepremier Rozenko i mówi: "Władze w Kijowie zachowały zimną krew". Naprawdę?\nW porównaniu do tych wypowiedzi, które usłyszeliśmy na arenie międzynarodowej - to oświadczenia pana prezydenta i MSZ-u, a nawet parlamentu ukraińskiego, były dość wyważone.\nDeszczyca: W porównaniu do tych wypowiedzi, które usłyszeliśmy na arenie międzynarodowej to oświadczenia pana prezydenta i MSZ-u, a nawet parlamentu ukraińskiego - były dość wyważone Bartosz Sroczyński / RMF FM\nTak. To były oświadczenia, w których była mowa o budowaniu popularności politycznej na kościach i grobach albo o wspieraniu sił prorosyjskich za pomocą tych przepisów. To jest właśnie przejaw zimnej krwi na Ukrainie?\nUważamy, że zmiany w tej ustawie mogą poważnie uderzyć w relacje ukraińsko-polskie. Dlatego w różny sposób zwracamy uwagę na te według nas nieprawidłowe jakieś terminy czy zmiany, które mogą, niestety, ale jednak służyć innym stronom.\nIPN w Kijowie oświadczył, że w związku z nowelizacją nie może "zagwarantować ukraińskim badaczom wolności słowa na terytorium Polski, a nawet bezpieczeństwa podczas ich pobytu w Polsce". Co grozi ukraińskim naukowcom, którzy przyjeżdżają do Polski albo są w Polsce? Ich bezpieczeństwo jest zagrożone?\nWłaśnie chcemy to wyjaśnić. Chcemy wyjaśnić i zrozumieć, co znaczy...\nMówicie, że już nie możecie zapewnić im bezpieczeństwa.\nTo mówi IPN. Dzisiaj podczas tych rozmów próbowaliśmy wyjaśnić, co może badaczom grozić, jeżeli dojdzie do tego, że ta ustawa wejdzie w życie.\nCzyli jeszcze nie wiecie, czy im coś grozi.\nRozumiem, że jeżeli jest zaprzeczenie np. działań ukraińskich nacjonalistów przeciwko Polakom... Ale co znaczy "ukraińscy nacjonaliści"?\nAle co im grozi, jeśli są w Polsce albo przyjadą do Polski?\nRozumiem, że według tej ustawy albo grzywna, albo do trzech lat więzienia.\nTylko że według tej ustawy nauka jest wyłączona z obowiązywania tych przepisów.\nAle właśnie dlatego prosimy, by wyjaśnić. I zwracamy się też z prośbą o wytłumaczenie tego dla nas i dla naszych badaczy.\nWicepremier Ukrainy mówi dziś w Warszawie, że te zmiany w ustawie o IPN mogą spowodować negowanie i podważanie praw Ukraińców pracujących w Polsce. Co to znaczy?\nMy się po prostu obawiamy, że ktoś może wykorzystywać, może interpretować tę ustawę w różny sposób. Po prostu może wykorzystywać ten tzw. banderyzm w stosunku do ludzi, którzy w ogóle nie są (jego - przyp.red) zwolennikami.\nKonkrety. Wicepremier Ukrainy mówi, że prawa społeczne i prawa obywatelskie Ukraińców w Polsce z powodu tej ustawy mogą być podważane i negowane.\nNo mogą być podważane z tego powodu, że ktoś może wykorzystywać w stosunku do wszystkich obywateli Ukrainy, np. nawet do tych obywateli, którzy nie są zwolennikami Bandery czy nacjonalizmów ukraińskich, ale mogą do nich mieć specjalny stosunek.\nKtoś może wykorzystywać. Panie ambasadorze, ja rozumiem, że pan jest dyplomatą, ale nie do końca to rozumiem.\nBo my nie do końca zdajemy sobie sprawę, o co chodzi w tej ustawie. I do końca nie możemy zrozumieć, dlaczego tam jest wymieniany np. okres od 1925 do 1950 roku.\nDeszczyca o nowelizacji ustawy IPN: My nie do końca zdajemy sobie sprawę, o co chodzi w tej ustawie Bartosz Sroczyński / RMF FM\nTo słyszymy z jednej strony...\nDlaczego jest wymieniany "ukraiński nacjonalizm", dlaczego ktoś interpretuje to jako przejaw banderyzmu.\nZagrożone bezpieczeństwo naukowców - słyszymy. Słyszymy, że zagrożone prawa obywatelskie Ukraińców pracujących w Polsce. To z jednej strony, a z drugiej strony pan w tym czasie, kiedy ta ustawa jest przyjmowana, wyjeżdża z Polski. Nie puka pan do drzwi MSZ-u, nie upomina się o prawa Ukraińców?\nJa akurat miałem rozmowę z panem ministrem Jackiem Czaputowiczem. Jestem w stałym kontakcie z panem ministrem Bartoszem Cichockim.\nSkładał pan oficjalne protesty w związku z tą ustawą?\nMieliśmy rozmowę z panem ministrem i wyjaśnialiśmy to dwa tygodnie temu.\nI ministrowie wyjaśnili panu te wątpliwości?\nMy oczekujemy na spotkanie ministrów spraw zagranicznych. Mam nadzieję, że do tych wyjaśnień dojdzie.\nAle takie spotkanie jest przygotowywane?\nTak, planujemy takie spotkanie ministrów. Ma do niego dojść po spotkaniu premierów Rozenko i Glińskiego.\nCzyli spotkanie dzisiaj już było. Kiedy spotkanie szefów MSZ-u?\nZależy od kalendarzy panów ministrów.\nJakiś jest plan w ogóle działania w tej sprawie?\nOczywiście, że jest planowane, jest zgoda obu stron, ale teraz będziemy po prostu ustalać konkretne terminy.\nI gdzie to ma się odbyć.\nTeż i gdzie to ma się odbyć.\nTego jeszcze nie wiadomo?\nJeszcze nie wiadomo. Np. możemy wykorzystać jakąś platformę międzynarodową, gdzie obaj ministrowie będą. Kwestia terminu i możliwości.\nWciąż niemożliwe są prace ekshumacyjne na Wołyniu, zablokowane przez stronę ukraińską. My chcemy poszukiwać tam polskich ofiar, ukraiński IPN wstrzymał takie prace. Padła dzisiaj deklaracja ze strony wicepremiera Ukrainy: "zapraszamy polskich badaczy do nas, szukajcie, badajcie"?\nPadła propozycja, żeby wyjaśnić, w jakich okolicznościach możemy tę decyzję zmienić, ponieważ decyzji nie podejmuje sam wicepremier Rozenko, tylko to jest decyzja międzyresortowego zespołu.\nMówi pan równie enigmatycznie, jak polski wicepremier, który mówił tak: "Ustalono, jak będzie wyglądał proces dochodzenia do tego, żeby stworzyć warunki dla ekshumacji, inwentaryzacji i pochówku". Błagam, niechże nam pan to wyjaśni.\nDlatego dzisiaj spotkali się premierzy po to, aby wyjaśnić stanowisko każdej ze stron.\nI co? Udało się to wyjaśnić?\nUdało się wyjaśnić. Każda ze stron wyraziła swoje stanowisko.\nJesteśmy bliżej zgody na ekshumacje?\nJesteśmy bliżej zgody, ale musimy zrozumieć, czym dysponuje każda ze stron.\nDeszczyca: Jesteśmy bliżej zgody, ale musimy zrozumieć, czym dysponuje każda ze stron Bartosz Sroczyński / RMF FM\nCo musi się wydarzyć, żeby te ekshumacje mogły znów się odbywać?\nMa być decyzja. Według prawa ukraińskiego taką decyzję podejmuje międzyresortowy zespół.\nKiedy ten międzyresortowy zespół może tę decyzję podjąć?\nTeraz pan wicepremier Rozenko, który przewodniczy temu resortowi, będzie rozmawiać z członkami i doniesie do członków wyniki rozmów, które zostały przeprowadzone dzisiaj.\nTo jest kwestia dni, tygodni czy miesięcy?\nZobaczymy. Nie mogę powiedzieć, ponieważ rozmawiamy o tych kwestiach w czasie, kiedy stosunki i wydarzenia bardzo dynamicznie się rozwijają, np. decyzja o podpisaniu zmian w ustawie o IPN, która nie była jeszcze tydzień temu w agendzie.\n"Reakcje na Ukrainie (na nowelizację ustawy o IPN - przyp.red.) były radykalne. Były nawet propozycje, aby odwołać ambasadora na konsultacje. Były różne pomysły, jak przeciwdziałać tej decyzji, ale wciąż zostało zachowane stanowisko, że ważniejsze jest podtrzymywanie dialogu z Polską" - powiedział w internetowej części Popołudniowej rozmowy w RMF FM Andrij Deszczyca.\nDeszczyca: Zostało zachowane stanowisko, że ważniejsze jest podtrzymywanie dialogu z Polską Bartosz Sroczyński / RMF FM\nAmbasador Ukrainy w Polsce podkreślił, że jego rodacy w dokumencie przygotowanym przez Polaków nie rozumieją m.in. sformułowania "ukraińscy nacjonaliści". "Dla nas to trudny temat do zrozumienia" - wyjaśnił gość RMF FM. Na pytanie Marcina Zaborskiego, co jest krokiem do przodu po dzisiejszym spotkaniu polskiego i ukraińskiego wicepremiera, Deszczyca powiedział, że biorąc pod uwagę panującą atmosferę to to, że w ogóle doszło do tego spotkania. Ambasador nie umiał jednak odpowiedzieć na pytanie, na kiedy zaplanowano rewizytę Piotra Glińskiego w Kijowie.\nAndrij Deszczyca: Na Ukrainie pojawiły się różne pomysły, jak przeciwdziałać nowelizacji ustawy o IPN Bartosz Sroczyński / Bartosz Sroczyński, RMF FM\nTagi:Andrij Deszczyca, ambasador Ukrainy w Polsce, Paweł Rozenko, Piotr Gliński, ustawa o IPN, nowelizacja ustawy o ipn, Michail Saakaszwili


Spotkanie edukacyjne w Ośrodku Nauki Jazdy „Jedynka” w Dąbrowie Tarnowskiej w ramach akcji „STOP – Niepełnosprawni w ruchu drogowym – BĄDŹ WYROZUMIAŁY …”\nJesteś tutaj: Home Spotkanie edukacyjne w Ośrodku Nauki Jazdy „Jedynka” w Dąbrowie Tarnowskiej w ramach akcji „STOP – Niepełnosprawni w ruchu drogowym – BĄDŹ WYROZUMIAŁY …”\nW dniu 9 października br. w związku z akcją „STOP – Niepełnosprawni w ruchu drogowym – BĄDŹ WYROZUMIAŁY …”. Podopieczni naszego Domu wraz z Panią Dyrektor Ireną Kawa oraz Terapeutami udali się na spotkanie edukacyjne do Ośrodka Nauki Jazdy „Jedynka” w Dąbrowie Tarnowskiej, gdzie Właściciele Państwo Bernadetta i Paweł Drożdż zapoznali naszych Podopiecznych z podstawowymi przepisami ruchu drogowego i udzielili cennych wskazówek, jak bezpiecznie poruszać się po drodze. Ponadto nasi Podopieczni uzyskali informacje na temat praw i obowiązków osób niepełnosprawnych jako uczestników ruchu drogowego.\nPrelekcja została zakończona krótkim „TESTEM NA PRAWO JAZDY”, w którym Podopieczni mogli sprawdzić swoją wiedzę na temat podstawowych zasad, obowiązujących na drodze. Właściciele Ośrodka udostępnili także samochód szkoleniowy, któremu mogli przyjrzeć się nasi Podopieczni, zapoznając się z jego budową i wyposażeniem. Spotkaniu towarzyszyły także gry oraz zabawy związane z ruchem drogowym.\nPodczas spotkania obecni byli również Ratownicy Medyczni z ZOZ w Dąbrowie Tarnowskiej, którzy przedstawili zasady udzielenia pierwszej pomocy osobie poszkodowanej; zwrócili także uwagę na pomoc w przypadku krwotoków, ran, zadławień itp.\nPoczęstunek i nagrody przygotowane przez Właścicieli Ośrodka, ich uprzejmość oraz serdeczność pozwoliły poczuć się wszystkim mile widzianymi gośćmi. Pełni wrażeń i pozytywnych wspomnień powróciliśmy do naszego Domu.


"W głębi lasu" było kręcone... w Tworkach. O tym, jak Polacy robili nowy serial Netfliksa - WP Teleshow\nw głębi lasuHarlan Cobenserial\nWiele można powiedzieć o Tworkach, ale że będą idealnym miejscem, gdzie Netflix nakręci swoją nową produkcję? Nie spodziewalibyście się, a jednak. Byliśmy na planie serialu "W głębi lasu". Ma spore szanse na to, by pochłonąć wasze wieczory w całości.\nPo bardzo dobrze przyjętym serialu "1983" Agnieszki Holland dla Netfliksa polskie produkcje mają coraz więcej przestrzeni na platformie. "Wiedźmin" był kręcony częściowo w Polsce i z dużym udziałem polskiej ekipy. Ostatnio dostaliśmy równie dobrze przyjęty "Kierunek: noc" na podstawie powieści Jacka Dukaja. Lada dzień będziecie mogli obejrzeć nowy polski serial dla amerykańskiego giganta - "W głębi lasu".\nZobacz: Zamek Ogrodzieniec. Można go zobaczyć w serialu "Wiedźmin"\nJak Netflix kręcił w Tworkach\nWarszawa, godzina 6 rano. Wsiadamy do busa i jedziemy do Tworek, na teren szpitala psychiatrycznego. Szybko pojmujemy, dlaczego polska ekipa wybrała właśnie to miejsce do kręcenia nowego serialu. Tu czas płynie inaczej. Na terenie szpitala są miejsca, które łatwo da się zaczarować tak, jak chce tego ekipa serialu. I do złudzenia te miejsca przypominają jeszcze lata 90.\nWchodzimy na teren tworkowskiego cmentarza. Tu Leszek Dawid – jeden z reżyserów serialu - kręci scenę pogrzebu. Jest ponuro, jakbyśmy naprawdę uczestniczyli w ceremonii. Magia kina czy seriali ma różne odcienie. Mróz dodatkowo schładza nastroje. Na ekranie, finalnie, będzie tu później lato.\nNa terenie szpitala produkcja wykorzystała kilka lokacji, m.in. teren wokół jeziora i opuszczone budynki, w których kiedyś przebywali pacjenci.\nDziś surowe pomieszczenia mogą przysłużyć się filmowcom. Tu lata 90. nie zostały przykryte nową farbą. W niektórych pomieszczeniach są jeszcze stare, szpitalne łóżka. W jednym magicy od scenografii urządzili pokój dla postaci Jacka Komana, Dawida Goldsteina.\n- Dawid Goldstein jest dyrektorem szkoły i obozu letniego, na którym dochodzi do tragedii. Reszta tej historii to konsekwencje tego, co stało się w latach 90. Czuje się odpowiedzialny za tę tragedię. Reszta jego życia to dochodzenie do zgody z tym, odzyskanie spokoju po tych wydarzeniach – opowiada nam aktor o swojej roli.\nCo stało się w lesie\n"W głębi lasu" to historia w dużej mierze opowiedziana z perspektywy Pawła Kopińskiego. W rolę dorosłego Pawła wciela się Grzegorz Damięcki. 25 lat temu razem z siostrą byli na obozie, ulokowanym w środku lasu. Pewnego wieczoru do lasu wchodzi 4 nastolatków, w tym siostra Pawła, których nikt już nigdy potem nie zobaczył.\nCo dokładnie się stało? Intryga to ważna, choć wcale nie najważniejsza część "W głębi lasu".\n- Nie chcieliśmy robić prostego kryminału, w którym wykorzystamy swój moment i będziemy biczować się, że dopiero co odzyskaliśmy w Polsce wolność, że wyszliśmy z PRL-u i pielęgnować taką naszą martyrologię – opowiada Bartosz Konopka, drugi reżyser serialu.\n- Mamy za to kryminał refleksyjny. Nie chodzi nam o epatowanie zbrodnią, ale o to, jakie ona odciska piętno na człowieku. Pokazujemy, co się stanie, gdy gość zupełnie połamany i osierocony, zaczyna odkrywać prawdę, która go przytłacza jeszcze bardziej – mówi.\nLeszek Dawid: - Jeśli robisz serial dla Netfliksa, on nie jest tylko dla polskich widzów. Już na starcie wiadomo, że trafi do międzynarodowego odbiorcy. Nie jest tak bardzo ważne to, jak pokazać Polskę lat 90., kiedy odzyskaliśmy wolność itd. Zostawiamy to. Porzucamy kontekst polityczny, społeczny. Opowiadamy o ludziach. Jak radzą sobie w trudnych sytuacjach, jak nazywają uczucia, jak budują siebie i relacje z innymi.\nLeszek Dawid wyreżyserował pierwsze 3 odcinki, kolejne 3 – Konopka. Jak mówią, zgranie się nie było wcale trudne, bo oboje w swoich filmach skupiają się na pokazywaniu głębi ludzkich emocji. A tak jest tutaj.\n"W głębi lasu" korzysta z wypracowanych już przez Netfliksa rozwiązań – dwóch reżyserów pracujących nad serialem to większa dynamika opowieści, ale i większe skupienie na portretach bohaterów.\n- To też bardzo dobra lekcja pokory. Nie jesteś pępkiem świata. Gdy kręcisz sam, często tracisz kontakt z ludźmi i zewnętrzne perspektywy. A tak uwaga przesuwa się na ludzi, o których się opowiada – przyznaje Konopka.\n25 lat wstecz\nW serialu obok wspomnianego Grzegorza Damięckiego gra Agnieszka Grochowska. Wciela się w postać Laury, dziewczyny młodego Pawła, jest też córką Goldsteina.\n- Gdy zaczęliśmy pracować na serialem, od razu zaczęłam sobie przypominać, jak moje życie wyglądało 20 lat temu - opowiada nam aktorka.\n- To był przecież czas studiów. Jeździliśmy do Leszka Lichoty, do jego mamy. Okupowaliśmy mieszkanie, jedliśmy kotlety i graliśmy w bingo. Jestem w takiej wybitnie dziwnej sytuacji, że cały czas mam kontakt z kolegami sprzed 20 lat. I mogę ich oglądać w różnych odsłonach – wspomina.\nWspominać ma co też Jacek Koman, który w Polsce jedynie bywa. Wiele lat temu przeprowadził się do Australii, gdzie rozwija swoją karierę i ma rodzinę.\n- Dla mnie każdy przyjazd do Polski to moment, w którym wracają wspomnienia. W 1994 roku od 10 lat byłem już w Australii. Przyglądałem się więc z dystansu, jak zmienia się Polska, nasza kultura i ludzie. Tylko system, w dużej mierze, dalej się nie zmienił – opowiada Koman.\nZe Stanów do Polski\nLeszek Dawid i Bartosz Konopka znaleźli się w bardzo komfortowej sytuacji. Po pierwsze: serial bazuje na książce Harlana Cobena. Jego powieści to idealny materiał dla scenarzysty, co już wiemy. Na podstawie innej książki tego autora powstał dobrze przyjęty przez widzów Netfliksa serial "Stranger".\nSam Coben nie przyjechał do Polski, choć jest jednym z koproducentów serialu. Dał twórcom wolną rękę. Mogli zmieniać niektóre wątki tej historii, dopasowywać ją do polskich realiów. Coben sprawował jednak nadzór na pracami, konsultując nagrany już materiał z reżyserami.\nSam fakt, że serial kręcony jest dla Netfliksa też daje więcej: wolności, możliwości i przestrzeni na kreatywne korzystanie ze środków. Można też np. na spokojnie kręcić sobie w Tworkach przez pół poranka scenę, która będzie trwała... pół minuty na ekranie.\n"W głębi lasu" ma spore szanse na to, żeby was do siebie mocno przyciągnąć. Ma też szansę na to, żeby serial obejrzeli nie tylko polscy widzowie, ale i ci za granicą. Oby tak było! Na takie seriale warto czekać.\nPremiera serialu na Netfliksie: 12 czerwca.


Testowanie z Marieną: FABERLIC - CZY TONUJĄCY KREM DO NÓG TO DOBRY POMYSŁ?\nFABERLIC - CZY TONUJĄCY KREM DO NÓG TO DOBRY POMYSŁ?\nlipca 18, 2018 9\nPiękne, zadbane nogi są ozdobą każdej kobiety, więc jak o nie dbać? Z pomocą przychodzi nam firma Faberlic i świetny krem tonujący "Idealne nóżki", który pozostając niewidocznym, nadaje skórze gładkość i zachwycający blask prawdziwych "brązowych" rajstop! Zawiera kompleks złożony w 100% z czystych olejków eterycznych cytryny, lawendy, cyprysu, czystka, eukaliptusa i mięty, które to posiadają właściwości pielęgnujące: przynoszą ulgę przy uczuciu ciężkości i bólu w nogach.\nPosiada sześć głównych właściwości:\nUsuwa obrzęki i zmęczenie.\nUkrywa siateczkę naczyń krwionośnych.\nWykazuje działanie przeciwżylakowe.\nSkutecznie ochrania przed promieniami ultrafioletowymi. SPF 15.\nJest trwały, nie plami odzieży. Szybko schnie.\nDlaczego akurat dla mnie ten krem jest idealny? Urlop mam dopiero w sierpniu, a nóżki chcę mieć piękne, opalone, bez widocznych naczynek i żylaczków cały rok. Nic prostszego 😀, smarujemy, czekamy chwilkę aż się krem całkowicie wchłonie i gotowe. Piękny koloryt, gładkość i przede wszystkim brak bólu i uczucia ciężkości.\nKrem zamknięty jest w plastikowej tubce o pojemności 50ml, w pięknym brązowym odcieniu, o lekkiej kremowej konsystencji, dzięki czemu doskonale się rozsmarowuje. Bardzo ładnie pachnie, lekko mentolowo (gwarantują Nam to olejki zawarte w składzie kremu).\nKrem nakładamy na dokładnie osuszone nogi i wsmarowujemy.\nJak widzicie na zdjęciach efekt jest bardzo ładny, piękny kolor opalonych nóżek zagwarantowany. Polecam ten krem każdemu kto nie ma czasu na opalanie, nie może korzystać z solarium a chce mieć piękną opaleniznę na cito. Idę posmarować drugą nogę bo wyglądam mało ciekawie w tej chwili a Was zapraszam na stronę Pani Magdy, która jest przedstawicielem firmy Faberlic i u niej można składać zamówienia na ten i inne produkty. Wybór, ceny, kontakt, wszystko idealne. Polecam z całego serduszka.\nOdnowionaJa 18 lipca 2018 04:08\nNo jest różnica, bardzo ładnie wygląda po nałożeniu. :) Pozdrawiam. :)\nEveline Raspberry testuje 18 lipca 2018 05:32\nJest mega różnica👍👍👍\nLepiej z kremem oczywiście\nBożena 18 lipca 2018 10:31\nWygląda zachęcająco ��\nAgnieszka Markowska 18 lipca 2018 13:44\nEfekt jest świetny .\nJules on the moon 22 lipca 2018 10:28\nJoanna N. 23 lipca 2018 00:27\nJuż wiem ,że byłby to produkt dla mnie ,to ,że działa przeciwżylakowo tym bardziej mnie przekonuje .\nUnknown 24 lipca 2018 19:31\nUnknown 26 lipca 2018 01:36\nA może i nawet bym użył, ale najpierw muszę uporać się z żylakami, których nabawiłem się w Fabryce Whisky ;) I to nie od picia :D\nJulka D 27 lipca 2018 06:53\nZ tego co widzę świetny kosmetyk, piękny kolor daje i smug nie zostawia