2015.03.06 Zermatt, Szwajcaria (dzień 5)\nOstatni dzień naszego pobytu w Zermatt był bardzo intensywny dlatego blog napisaliśmy dzień później. Dużo się działo od samego rana do późnych godzin nocnych. W końcu musieliśmy się jakoś pożegnać z Zermatt. Był to też dzień moich narciarskich rekordów w Zermatt:\nJechałem najszybciej, 97 km/h. Nie jest to mój rekord. Rok temu w Furano w Japonii jechałem ponad 100 km/h. Przez cały dzień zjechałem 10330 metrów (34,000 ft.), to chyba jest dużo, nie? Zjechałem 20 razy na łączna długość 70.4 km. W sumie wyciągi plus nartki wyszły 111.2 km. Zjechałem z 3887 metrów. Najwyżej na tym wyjeździe. Chciałem ubrać raki na buty narciarskie i wyjść do magicznych 4000 metrów i stamtąd zjechać, ale musiałbym przejść duże pole lodowcowe i dopiero się wspiąć na Breithorn (4164 m.).\nByły ślady, dużo ludzi szło więc było bezpiecznie, ale jednak by to zajęło za dużo czasu.\nNogi się już przyzwyczaiły do nart, więc mogłem jeździć non-stop od rana aż do zamknięcia wyciągów. Zjechałem do kurczaka - Hennu Stall (jeden z lepszym barów na après ski) dopiero w okolicach 6 po południu.\nAle zacznijmy po kolei....\nRano razem z Ilonką wzieliśmy podziemną kolejkę do Sunnegga. Ja tam się bawiłem po idealnie przygotowanych trasach.\n"W tym czasie ja uderzyłam na mały spacerek. Bardzo fajna trasa prowadzi z Zermatt do Sunnegga. Przewidziana jest na ok. 3h i podnosi się ponad 800 m. Niestety ja nie bardzo mialam czas wychodzić nią do góry bo chcialam jeszcze wyjechać na Klaine Matterhorn. Tak więc trasę pokonałam schodząc w dół. I może i lepiej bo przez dość długi kawałek szłam patrząc na Matterhorn.\nTrasa przechodzi przez kilka małych wiosek. Zadziwiające, że ludzie nadal tam mieszkają. Dodaje to dużo uroku i super że domki takie przetrwały do dziś i w niektórych z nich otwarte są małe restauracje gdzie można zjeść ciacho jak u babci...i nie tylko.\nZejście zajęło mi ok. 1h bo trasa byla ładnie przygotowana i serpentynka szła cały czas w dół.\nZaskoczyło mnie bo trasa zeszła aż do kolejki na Matterhorn Glacier Paradise. Czyli nie tylko zeszłam w dół ale też przeszłam wzdłóż gór. Była to dla mnie super wiadomość bo i tak zaraz po hiku planowałam wyjechać kolejką na Glacier Paradise. Tak więc idealnie się złożyło."\nMiałem idealnie przygotowane narty, więc zabawa była przednia. Super naostrzone i nasmarowane. Po około godzinie zabawy po ubitych trasach postanowiłem pojechać do Stockhorn (3405 m.), gdzie jeszcze nie byłem. Jedno z trudniejszych rejonów w Zermatt. Nie byłem tam jeszcze, bo albo było zamknięte, albo byłem za bardzo zmęczony.\nJadąc do kolejki na Hohtäilli (3206 m.) widziałem ciekawą akcję ratowniczą.\nJakiś narciarz miał pecha i się połamał. Normalnie przyjeżdżają ratownicy z noszami i go zwożą. Tutaj też przyjechał ratownik, ale w innym celu. Wezwał helikopter, który miał uczepione nosze jakieś 50 metrów pod spodem. Helikopter nie wylądował bo nie miał gdzie. Stroma ściana. Wisiał w powietrzu, a nosze byly na ziemi. Ratownik zapakował narciarza na nosze, zapiął pasami i tyle. Helikopter odleciał a narciarz miał wspaniały przelot jak ptak. Wylądował na polanie gdzie już drugi helikopter czekał i tam został zapakowany do środka i odlecial do szpitala. Ten pierwszy helikopter nawet nie lądował, tylko z noszami poleciał, pewnie po nastepnego klijenta. Ciekawe ile taki przelot kosztuje?\nWyjechałem na Hohtälli i rozczarowanie. Stockhorn jest zamknięte. Za duży wiatr jest w tamtym rejonie.\nSzkoda, bo bardzo chciałem sobie tam parę razy zjechać. Mało ludzi tam jeździ więc trasy są cały czas idealne, mało rozjeżdżone.\nPojeździłem sobie w rejonie Gornergrat trochę po ubitych trasach a trochę po puszku.\nMam video z ubitej trasy. Z puchu nie mam bo się nie dało. Musiałem używać dwie ręce do lepszego balansu.\nPo jakieś godzinie zabawy zjechałem do Furi i wziąłem gondole do Trockenner Steg gdzie już czekała na mnie Ilonka. Razem wyjechaliśmy na Klein Matterhorn i wzięliśmy windę na szczyt. Tak, tam nawet windę wybudowali na platformę obserwacyjną.\nByła idealna pogoda, żadnej chmurki na niebie. Ze szczytu można było oglądać cztero tysięczniki szwajcarskie i włoskie a nawet widać było odległy Mont Blanc.\nJa pojechałem sobie dalej jeździć a Ilonka....\n"A mi się spać chciało. Na tej wysokości to dość normalbe zwłaszcza jak się nie ma za dużo adrenaliny. Tak więc szybko wsiadłam do kolejki i zjechałam ale tym razem tylko do Furi. Z Furi już parę razy szłam na spacerki ale nadal interesował mnie jeden Furi-Zermat przez "wioske" Blatt. Kolejna wioska posiadająca parę domków i swoją nazwę.\nTuataj jest tyle tras, że niechcący wychodząc z Blatt poszłam nie tam gdzie pierwotnie zamierzałam i wylądowałam w Zum See. I tu zaskoczenie....schodzę z górki widzę jakieś domki, jak zwykle większość nich zabita deskami i nagle widzę stos nart...coraz więcej narciarzy przyjeżdża, parkuje swoje "konie" i idzie do baru...potem wypatrzyłam coś schowanego za domkami...wyglądało ze niezła impreza tam jest.\nSzybko zleciałam na dół, poszłam do domku zostawić część rzeczy i ruszyłam do kurczaka gdzie miał czekać na mnie Darek. Tak więc na nóżkach podreptałam do góry."\nDo końca dnia już jeździłem w tej części. Nie chciało mi się przemieszczać w inne rejony, a i tak było tu jeszcze wiele terenów które nie odkryłem. Był piątek, więc dlatego pewnie było już więcej ludzi. Prawie jak w weekend, czasami musiałem nawet stać do wyciągu parę minut. Zaskoczyła mnie duża ilość instruktorów narciarstwa. W poprzednich dniach prawie ich nie było. Pewnie na weekend przyjeżdżają ludziki z miast i chcą się nauczyć jeździć na nartkach. Też widziałem dużo ludzi co nie jeżdżą perfekt na nartach. Czyli Szwajcaria ma parę osób co się dopiero uczą jeździć, a ja myślałem, że tu każdy rodzi się z nartami. Zauważyłem, też różnice w ski patrolu na stokach. W Stanach jest tego pełno, tutaj bardzo rzadko można było ich spotkać.\nO 5 wziąłem gondole na Trockenner Stag i piękną, czternasto kilometrową trasą przy zachodzącym słońcu zjechałem do Hennu Stall na najlepsze après ski w Zermatt, gdzie już czekała na mnie Ilonka.\nKnajpa jak zwykle była pełna narciarzy i ludzi którzy przyszli z Zermatt na nogach. Idzie się około 15 minut. Jak zwykle była głośna dyskotekowa muzyka (lata 80 i 90), dużo piwa i shotów z nart, a także tańce na czym się dało.....\nMamy też krótki filmik z knajpy:\nPo paru piwkach opuściliśmy to miejsce, ja zjechałem na nartach do Zermatt, a Ilonka zbiegła w rakach. Część towarzystwa była już nieźle pijana, a dalej tam się bawili Ciekawe jak oni sobie poradzili ze zjazdem na dół. W Stanach takie miejsce na pewno by nie pozwolili otworzyć ze względów bezpieczeństwa. Tam nie wolno wynieść piwa poza bar albo taras, a już nie mówię o chodzeniu po trasach narciarskich z piwem w ręce. Co kraj to obyczaj.....\nPo zjechaniu do Zermatt okazało się, że już ostatni autobus pojechał, więc mieliśmy ładny, wieczorny spacerek do naszego hotelu. Oczywiście w butach narciarskich.\nTutaj oczywiście popełniłem błąd i zachowałem się jak nie lokalny. Poszedłem do hotelu i się przebrałem, jak rasowy turysta. Później w barach było widać kto jest prawdziwym narciarzem a kto jest tylko turystą. Była to nasza ostatnia, pożegnalna noc w Zermatt, więc trzeba ją było odpowiednio spędzić. Po dobrej kolacji w pizzerii Roma (polecamy, dobre włoskie pasty i pizze), postanowiliśmy pochodzić po miasteczku i zobaczyć gdzie są dobre imprezy.\nWylądowaliśmy w Hotel Post. Byliśmy tam już dwa dni temu, ale on ma 5 barów i 3 restauracje, więc chcieliśmy go odwiedzić. Był to dobry wybór. W jednym z jego barów o nazwie Pink trafiliśmy na live music typu jazz/soul. Fajna, relaksacyjna muzyka w dobrym wykonaniu.\nZ tego co się dowiedzieliśmy jedna z lepszych imprez jest koło naszego hotelu w Papperla Pub. Byliśmy już tam parę razy, ale zawsze na zewnątrz, nigdy w środku.\nJeszcze raz utwierdziło nas w przekonaniu, że wybraliśmy dobry hotel w Zermatt. Nazywa się Amaryllis (Riedstrasse 62). Fajnie położony, w centrum miasteczka, blisko do wszystkiego, jak autobusu, barów, piekarni... Od głównej ulicy trzeba podejść do niego 200 metrów do góry. Na początku wydawało nam się to jakąś pomyłką, ale późnie wielką zaletą. Nie słychać już gwaru ulicy, a widoki z balkonu są cudowne.\nMieliśmy dwu pokojowy apartament z super wyposażoną kuchnią. Nowo wyremontowany, czysty, zadbany. Właściciele, szwajcarzy, bardzo mili, mówili trochę po angielsku, więc można się było dogadać. Na korytarzach były rodzinne zdjęcia, które pokazywały, że właściciel się nie obijał jak był młody. Zdobywał lokalne "pagórki", jak Matterhorn czy Monte Rosa. Na zewnątrz znajdowała się wędzarnia, pewnie w lato można tu coś ciekawego uwędzić. Ogólnie polecamy hotelik.\nWracając do wieczoru. Wylądowaliśmy w Papperla Pub. Od 10 wieczorem mieli tam live music. To nas zgubiło. Zespół tak fajnie grał, że nie można było o niczym innym myśleć tylko podejść pod scenę i się bawić.\nBawiliśmy się długo przy dobrej muzyce, z ciekawymi ludźmi, piwie Feldschlösschen..... brakowało jednego.... butów narciarskich na moich nogach. Tak, wielu ludzi dalej miało plastikowe buciki na nogach, mimo, że było już po północy...!!! Ach Szwajcarzy, wy to chyba musicie kochać nartki.\nW tą noc troszkę żałowałem, że mam do hotelu 200 metrów pod górkę...\n2015.03.03 Zermatt, Szwajcaria (dzień 2)\nDzisiejszy wpis będzie krótki, bo dzień był bardzo długi. Wczoraj wieczorem w barze lokalni polecili nam parę barów i dzisiaj odwiedziliśmy dwa z nich. Ponieważ jest to ostatni dzień moich rodziców w Zermatt, więc w barach było dobrze.\nWczoraj (znaczy się już dzisiaj) poszliśmy spać koło drugiej rano z przyczyn czysto technicznych. O 6:30 obudziło nam mocne walenie do drzwi i krzyki, dlaczego jeszcze śpicie jak Matterhorn już wstał. Wylatujemy z Ilonką na balkon i zobaczyliśmy to co raczej utkwi nam w pamięci na długo, albo nawet na całe życie. Najsłynniejsza góra na świecie była oświetlona w promieniach wschodzącego słońca a reszta miasteczka jeszcze spała.\nJest to najbardziej fotografowana góra na świecie i wznosi się 3 kilometry (10,000 ft) nad Zermatt.\nDzień zapowiadał się wspaniale, więc po szybkim śniadaniu wraz z tatą wyruszyliśmy w góry. Ilonka z mamą postanowiły, że później wyjadą kolejką na Gornergrat. Dojechaliśmy do dolnej stacji kolejek i tu wspaniała wiadomość, dużo wyciągów jest otwartych. Wysoko w górach jest słonecznie i lekki wiaterek. Parę wyciągów na same szczyty dalej są nieczynne, ale prognozy przewidują, że później mają je otworzyć. Oczywiście lokalni też się dowiedzieli o wspaniałych warunkach i zrobiła się już duża kolejka do pierwszego wyciągu.\nTutaj zauważyłem kolejną różnicę między Europą a Stanami. Wczoraj tego nie widziałem, bo było mało ludzi. W Stanach wszystko jest uporządkowane, kolejki poukładane, wszyscy stoją czwórkami do wyciągów. Tutaj to tak jakby każde krzesełko było ostatnim. Ludzie pchają się na chama. Wjeżdżają na twoje narty, przepychają się i oczywiście nie ma nikogo z obsługi kto by to kontrolował. Dokładnie, nawet na orczykach (T-bar) nie ma nikogo. Sam, się obsługujesz, sam łapiesz orczyk i sam się w niego wpinasz. Tak samo przy gondolach, nie ma nikogo z obsługi. Ale co się dziwić, jak lokalne dzieci w szkołach na zajęciach W-F muszą jeździć po lodowcach.\nRozmawiałem z lokalnymi, tutaj każda minuta się liczy i nie ma czasu na następne krzesełko. Pytałem się lokalnego ile kosztuje pass na sezon a on się zaśmiał i powiedział, że tu nie ma passu na sezon, tylko jest na cały rok. Tutaj można jeździć na nartach 365 dni w roku. Po wyjechaniu na Trockener Steg ukazał nam się raj. Nazywa się to Matterhorn Glacier Paradise.\nTutaj bawiliśmy się jakoś dobrą godzinkę, było idealnie. Słonecznie, minus parę stopni, przepiękne trasy..... no jak w raju....!!! Chcieliśmy pojechać do Włoch i na mały Matterhorn, ale niestety wiatr był za mocny. Z drugiej strony dziewczyny jechały na Gornegrat i umówiliśmy się tam z nimi koło południa. Żeby tam dojechać to potrzebujesz przynajmniej godzinę jak dobrze jedziesz.\nTroszkę pobawiliśmy się w puchu na off piste (poza trasami) i zaczęliśmy jechać w kierunku Gornergrat.\nPo drodze dla ochłody, pobijaliśmy prędkości na ubitych trasach.\nZnaleźliśmy fajną trasę, która okrąża Matterhorn i można go zobaczyć z drugiej strony (trasa 52). Ale tam było super. Cisza, spokój, nie ma nikogo..... i potężny Matterhorn który wyrasta ponad dwa kilometry nad tobą.\nPo dojechaniu do Furi wzięliśmy gondole do Riffelber, a następnie pociąg do Gornergrat i około południa byliśmy już wszyscy razem. Tam jest przepięknie. Znajdujesz się w środku akcji. Lodowce okrążają ciebie z 3 stron i znajdujesz się w cieniu Monte Rosa, najwyższego szczytu Szwajcarii, 4634 m.\nPo wypiciu piwka i paru pamiątkowych zdjęciach wzięliśmy się do roboty. Wyjechaliśmy na Hohtalli, gdzie znajdują się jedne z trudniejszych tras w Zermatt. Jechaliśmy paroma, ciekawe.......\nPotem udaliśmy się na Rothorn. Dzisiaj było otwarte. Udało się. Super widoki na cały świat narciarstwa w Zermatt. Tam jest trochę południowych stoków, więc śnieg był trochę podtopiony (ciężki), ale dało się zjechać.\nByła już 4 po południu, a my tylko po szybkim śniadaniu i paru piwkach, no ale dzisiaj był tak wspaniały dzień, że nie było czasu na tracenie go na jedzenie. Po godzinie wróciliśmy do Furi gdzie nawiązaliśmy kontakt a drugą połową naszej drużyny i za pomocą GPS zaczęliśmy szukać knajpki na apres ski, która wczoraj polecili nam lokalni. Knajpa znajduje się pomiędzy Furi a Zermatt. Nikt dokładnie nie wiedział gdzie jest. Ja z tatą z góry z wyciągu wcześniej ją wypatrzyłem, więc teraz łatwiej było nam tam trafić. A poza tym tłum ludzi świadczy, że to tam. \nW tym samym czasie mama z Ilonką:\n"Nasz dzisiejszy dzień minął pod tematem Gornegrat. Wyjechałyśmy kolejką na samą górę, pochodziłyśmy po platformach widokowych podziwiając widoki i spotkaliśmy się z chłopakami.\nKiedy po małej przerwie oni uderzyli z powrotem na trasy narciarskie my z mamą poszłyśmy do pociągu. Jednak tym razem nie wzięliśmy go prosto do Zermatt. Na blogach i innych portalach często polecali aby wysiąść na stacji Rotenboden i zejść sobie na dół do Riffelberg aby znów wziąć pociąg Gornegrat. Dla bardziej zaawansowanych można tą trasę zrobić w drugim kierunku. Na szczęście bilet na pociąg pozawala Ci wysiadać na każdej stacji tak więc można sobie robić przerwy na podziwianie widoków. \nTrasa Rotenboden-Riffelberg jest trasą wyznaczoną tylko dla pieszych. Bardzo szeroka, miejscami stroma ale z pięknymi widokami. Bardzo ładnie prezentuje się Matherhorn a my cały czas byłyśmy otoczone pięknymi górami.\nPo około godzinie dotarłyśmy do Riffelberg skąd wzięłyśmy pociąg na dół do Zematt. Już nam się troszkę przysypiało bo po pierwsze wysokość i niskie ciśnienie nas osłabiały a po drugie dość intensywne dni ostatnio mamy. Znalazłyśmy jeszcze jednak siłę aby wziąć autobus pod kolejkę do Furi i tym razem na nóżkach wyjść na górę do baru Hennu Stall w której mieliśmy się spotkać z chłopakami. Jedyna znana nam trasa była przez nartostrady. Tak więc zaopatrzone w raki i raczki ruszyłyśmy do góry. Było dość stromo a narciarze jeździli jak oszalali. Ale nie poddałyśmy się i doszłyśmy na górę. Idąc pod górę zobaczyliśmy łagodniejszą trasę obok, tylko dla pieszych. Którą planowałyśmy wziąć w drodze powrotnej. Mamusia powiedziała, że nie ma szans, że będzie schodziła na dół trasą narciarską więc się ucieszyła, że jednak jest inna opcja."\nTak więc dzięki walkie-talkie i GPS udało się. Znaleźliśmy Hennu Stall, miejsce gdzie lokalni spotykają się po nartach.\nSuper miejsce, pełne ludzi, głośnej muzyki i dobrej atmosfery. Wszyscy w butach narciarskich tańczący na podestach, stopniach i czym się dało. Spodobały nam się narty do picia shootów. Kilkanaście małych szklanek podawanych na jednej narcie, która miała otwory, żeby nie pospadały. Klasyka.....!!!\nW Szwajcari do picia piwa i wina wystarczy 16 lat i nikt oczywiście nie sprawdza ID, widać, że tu nie mają prohibicji. Nawet te dzieci bardzo nie rozrabiały jak były pijane, przynajmniej myśmy tego nie widzieli.\nPo paru piwach i shootach zjechaliśmy na dół do Zermatt. Dziewczyny zeszły w rakach.\nPo zjechaniu na dół udaliśmy się do kolejnego apres ski baru i też było ciekawie. Oczywiście obowiązkowo jak wszyscy, w butach narciarskich.\nPożegnalny wieczór z rodzicami był w fajnej lokalnej restauracji przy pysznym jedzonku. Jutro rodzice wracają do Polski, a my jeszcze zostajemy na parę dni. Ilonka będzie pewnie zdobywać kolejna miejsca, a ja będę odkrywał ciekawe zakątki tych wspaniałych Alp.\nWracam do domu dalej żegnać się z rodzicami.\nDzisiejszy dzień uważamy za udany. Dobra pogoda i wiele wspaniałych zjazdów.\nZ ciekawostek muszę dodać, że jak tu byłem kilkanaście lat temu, to się zastanawiałem, jak może whisky zamarznąć w zamrażalniku. Nigdy więcej tego nie doświadczyłem, aż znowu do przyjazdu tutaj. Znowu nam Jameson zamarzł. Nie zamarzł na kość, ale był gęsty jak miód. Co oni tu mają za lodówki.......?\n2015.03.02 Zermatt, Szwajcaria (dzień 1)\nOK, przyznam się bez bicia, że nigdy nie byłam w Europejskim resorcie narciarskim. Darek wiele razy mi powtarzał "Ilonka Europa to nie Stany....to jest całkiem inny styl jeżdżenia na nartach...mówię Ci to jest inny świat." Szczerze...nie do końca mu wierzyłam. No bo dlaczego Szwajcaria ma się różnić od Vail. OK, górki są lepsze i gorsze ale przecież cała infrastruktura powinna być podobna. Upssss.....jak bardzo się myliłam....\nNajwiększa różnica jaka mnie zaskoczyła to czarne barany....w Europie ludzie najpierw mieszkali w okolicach wielkich gór, które potem przekształciły się w wielkie resorty narciarskie. Tak więc ogródkiem dzieciaków był Matterhron a nie jakaś górka na Bukowiu. Na szczęście my w rodzinie też mamy prawdziwego narciarza, który sam sobie robił narty i zjeżdżał z pobliskiej górki, tak samo jak dzieciaki w Zermatt. Jedyną różnicą jest, że dla dzieci w Zermatt lokalna górka to Matthernhorn a dla Tatusia to Chorzyny....a skąd czarne barany? Oczywiste, że ludzie, którzy mieszkają w górach potrzebują mleka, wełny itp....tak więc hodują i pasą zwierzęta. Te pozostałości...te stare domki, zagrody ze zwierzętami i ludzie którzy sami sobie robią narty pozostało do dziś. Tak więc skoro góry pozostały dla mieszkańców a nie dla nowych super wypasionych hoteli to można chodzić gdzie się chce, jeździć gdzie się chce....i ogólnie robić co się chce. Od czasu do czasu pojawia się tylko znak "tam, kierunek Zermatt". Nie wspomnę już o restauracjach, które są prawie w każdym domku, który tu się ostał.\nA jak to widzi Darek z perspektywy narciarza:\n"Czym się różni narciarstwo w Alpach a Stanach? Gdzie jest lepiej? Gdzie są lepsze tereny i gdzie się narciarz lepiej wyjeździ?\nNa te pytania nie ma prostej odpowiedzi. To zależy od wielu rzeczy. Narciarstwo w Europie i Stanach jest po prostu inne, odmienne. Oczywiście porównuje tutaj Alpy do gór skalistych a nie do narciarstwa na wschodnim wybrzeżu w Stanach, które niestety daleko ma do światowej czołówki. Ze względu na brak odpowiednich gór czy dobrego śniegu.\nTak jak pisała Ilonka. Ludzie tutaj żyją narciarstwem, wszystko się koło tego kręci.\nAlpy są troszkę wyższe niż góry w Colorado czy Utah i też mają głębsze doliny, więc różnica wzniesień jest większa. Dzisiaj zjechaliśmy "tylko" 8 razy a i tak wyszło ponad 5000 metrów (16000 ft.) różnicy wzniesień. Co przy pierwszym dniu na takich wysokościach i trudnych warunkach (mocny wiatr, słaba widoczność) uważam za dobry wynik.\nLudzie tutaj żyją w górach. Koło tras narciarskich jest wiele restauracji, barów, hoteli gdzie można się zatrzymać na chwilkę albo dwie. Są takie odległości, że raczej narciarze nie zjeżdżają na dół na lunch tylko spędzają cały dzień w górach.\nTutaj też nie ma tylu zakazów co w Stanach. Jedź na nartach gdzie chcesz, tylko pamiętaj, że jak wyjeżdżasz z trasy to masz zupełnie nie sprawdzany przez patrol teren i możesz trafić na przepaści, albo innego rodzaju przeszkody. Czy to jest dobre czy złe? To zależy jak bardzo odpowiedzialny jest narciarz, a także jakie ma umiejętności.\nTutaj też nie widziałem ludzi którzy słabo jeżdżą na nartach. Prawie wszyscy śmigali jak by się urodzili z nartami. To nawet widać na wyciągach. Ani raz wyciąg się nie zatrzymał bo narciarz nie umiał wsiąść albo wysiąść. Wiadomo, ludzie (tutaj dzieci) muszą się gdzieś uczyć jeździć. Pewnie to robią na dole, wyjeżdżają w góry jak już coś potrafią.\nWarunki narciarskie są tutaj trudniejsze niż w Stanach. Trasy są gorzej przygotowane i mało ubijane. Co w sumie ma sens, bo raj dla dobrych narciarzy. To nie jest jazda po trasie równej jak stół, ale zabawa w puchu, albo wyszukiwanie sobie ciekawych odcinków. Tras wytyczonych tutaj jest mało. Tylko 360 km. Może to brzmi dużo ale w skali całego resortu to jest niewiele. Większość jest to jazda po off pistes (poza trasami), gdzie można spotkać wszystko i wszędzie. Trzeba uważać.\nPrawie cały resort jest położony powyżej górnej granicy lasów. Coś jak back bowl w Vail tylko na większą skalę. Więc z wynajdywaniem sobie ciekawych tras nie ma żadnego problemu.\nPrawie każdy tutaj jeździ z plecakiem. Rozumiem to, bo ja też z reguły jeżdżę z plecakiem. Tutaj to jest chyba jeszcze bardziej oczywiste, bo są za duże różnice temperatur i za duże odległości żeby się po coś wracać do samochodu czy hotelu.\nNo i oczywiście brak snowboardzistów, z wiadomych przyczyn. Dziadek i ojciec aktualnego narciarza nie jeździł na snowboardzie, bo w tamtych czasach go po prostu nie było. Oczywiście góry nie należą tylko do narciarzy. Spotykam tutaj o wiele więcej ludzi idących do góry w różnego rodzaju sprzęcie. Wiadomo, trochę to utrudnia jazdę jak idą większą grupą do góry po wąskich trasach, ale dlaczego ludzie mają mieć zakaz chodzenia po swoim podwórku.\nCzy ja wolę jeździć w Alpach czy w Stanach? Ja lubię odkrywać nowe miejsca, więc staram się wszędzie pojechać jak tylko mam takie możliwości. Narciarstwo to nie tylko Stany czy Europa. Jest wiele pięknych resortów narciarskich na całym świecie i mam nadzieję że kiedyś je wszystkie odwiedzę. Jak na razie jeździłem w resortach na czterech kontynentach i jest jeszcze wiele do odkrycia..."\nNatomiast ja dzisiejszy dzień spędziłam na rozeznaniu terenu. Miałam nadzieję wyjść/wyjechać na Schwartzsee....teoretycznie krótki spacerek a mamusia miała wyjechać do Schwarzsee i tam miałyśmy się spotkać na jakimś winku. Niestety pogoda i wiatr pokrzyżowały nam plany. Wyjazd był możliwy tylko do Furi czyli połowa drogi do Schwarzsee. Niestety reszta wyciągów była zamknięta ze względu na pogodę i mocny wiatr (60 km/h). No to z dwojga złego wybrałyśmy Furi. Stwierdziłyśmy, że wyjedziemy tam i potem zobaczymy co dalej. Dobra wiadomość była, że tam są restauracje czyli jest się gdzie zagrzać. Wyjechałyśmy a tu niespodzianka....pogoda wcale nie jest tak zła jakby się wydawało. Tak więc w oczekiwaniu na narciarzy zrobiłyśmy sobie mały spacerek i poznałyśmy lokalnego tygrysa.\nKotek łasił się do wszystkich i był chętny do zabawy nawet ze śniegiem. Tak, to była chwilowo nasza najlepsza atrakcja. Po paru minutach dojechali do nas chłopaki (tatuś+Daruś) i wszyscy w czwórkę zrobiliśmy sobie przerwę na piwo. W między czasie Darek:\n"Dzisiejszy, pierwszy dzień na nartach chcieliśmy potraktować luźniej.\nRano wzięliśmy autobus spod naszego hotelu i po 5 minutach dojechaliśmy do głównej bazy. Odebraliśmy nasze bilety i poszliśmy zobaczyć co się dzieje w górach. Mają tam taką dużą tablicę informacyjną gdzie jest wszystko napisane o każdym wyciągu. I tu wielkie rozczarowanie, w górach jest potężny wiatr i są pozamykane górne wyciągi.\nTrochę nas to zdziwiło, bo tutaj na dole ani jeden listek na drzewie się nie rusza. Ale nic, jedziemy na w górę, dokąd się da. Chcieliśmy wyjechać na Matterhorn glacier paradise i potem do Cervini do Włoch.\nPierwsza gondola wywiozła nas do Furi, gdzie dalej było bezwietrznie. Potem kolejką górską wyjechaliśmy ponad 1000 metrów do góry do Trockener Steg. Tam już był inny świat. Wiatr 40-50 km/h i bardzo słaba widoczność. Od tego miejsca zaczynają się lodowce i narciarstwo cały rok. Ale niestety nie dzisiaj. Wszystkie wyciągi w górę były nieczynne.\nDługo się nie zastanawiając zaczęliśmy jechać na dół. Cały czas po trasach narciarskich, bo baliśmy się z nich wyjechać ze względu na ograniczoną widoczność i brak znajomości terenu. Myśleliśmy, że sobie wyjedziemy gondolą na Schwarzee, ale niestety właśnie parę minut temu ją zamknęli. Dalej kontynuowaliśmy zjazd na dół. Tatuś powiedział, że trzeba się zagrzać i wybrał czarną trasę.\nByło nawet ok, chodź czasami stromo, ale dalej byliśmy na trasie. Niekiedy tylko lekko wyjeżdżaliśmy poza żeby się pobawić w nawianym nieźle puchu. Ale blisko trasy bo nie chcieliśmy stracić odblaskowych tyczek z naszych oczów.\nPo godzinie znowu znaleźliśmy się w Furi, gdzie już Ilonka z mamą dojechały i mogliśmy sobie zrobić krótką przerwę na piwo."\nPo przerwie Darek z Tatą uderzyli na Riffelberg a potem Gornergrat.... My z mamusią za to stwierdziłyśmy, że jazda kolejkami jest fajna ale nudna i postanowiłyśmy wrócić na nogach do Zermatt, około 4 km spacerek.\nSzło się bardzo fajnie bo ubitej i szerokiej drodze. Widać było, że dużo ludzi wybrało tą samą trasę bo im bardziej zbliżaliśmy się do Zermatt to tym więcej ludzi pojawiało się na szlaku.\nSzlak jest o tyle ciekawy, że przechodzi przez rzekę, która jest zamrożona i ma super lodowe wodospady. Potem trasa przechodzi przez mały skansen...szczerze to nie wiem czy to jest prawdziwe miasteczko czy po prostu zostawili parę domków, które przekształcili na restauracje. W każdym razie nam się bardzo to podobało i spędziliśmy trochę czasu na robienie zdjęć\nPotem droga schodziła dość ostro w dół ale nadal widoki były zapierające dech w piersiach. Nawet pomimo wielkiej mgły i wiatru widoki były niesamowite, a śnieg który zwiewał wiatr tylko dodawał uroku.\nPo około 35 minutach dotarłyśmy do dołu kolejki na Furi i wyruszyłyśmy w kierunku "rynku" czyli głównej ulicy. Tutaj dostaliśmy wiadomość od Darka, że:\n"Po przejechaniu się paroma trasami w Gornergrat wszystko tu zaczynali zamykać.\nWidać było, że chcieli jak najdłużej trzymać wyciągi ale silne porywy wiatru im to uniemożliwiały. Do tego stopnia, że jak jechaliśmy gondolą na Riffelberg to były takie mocne podmuchy wiatru, że się nie dało w niej stać. Było jak na huśtawce. Oczywiście gondola była zatrzymana żeby się nie rozwaliła o słupy.\nNa Gornergrat wyjeżdża kolej torowa. 3089 metrów. Jest to najwyższa kolej torowa w Europie. Więc jak już pozamykali tutaj wszystkie wyciągi to wyjeżdżaliśmy pociągiem na górę. Oczywiście za chwilę tak zawiało tory, że nawet pług który je odśnieżał nie wydolił.\nW Zermatt mają jeszcze kolejkę która idzie w tunelu w skale i wyjeżdża na 2288 do Sunnegga. O dziwo w tej części resortu mniej wiało i można tutaj było jeszcze paroma wyciągami pojeździć. \nNiestety kolej górska na Rothorn nie chodziła, ale i tak odkrywaliśmy ciekawe tereny. Chmury nagle troszkę się rozstąpiły i widoczność była lepsza więc pobawiliśmy się troszkę poza trasami. Ale jednak jak na pierwszy dzień to brak aklimatyzacji dawał się we znaki i trzeba było zwolnić trochę tempa bo brakowało nam tlenu.\nJak się zrobiła lepsza widoczność to naszym oczą ukazały się przepiękne tereny, które mam nadzieję jutro zjeździmy.\nOkoło 5pm zjechaliśmy do Zermatt gdzie dziewczyny już na nas czekały."\nW czasie kiedy chłopaki gonili się po górkach. My z mamusią łaziłyśmy po sklepach i próbowałyśmy dojść do słynnego sklepu Jack Wolfskin. Wolfskin to jest fajna europejska marka która nigdy nie weszła na rynek amerykański tak więc jest kojarzona tylko z fajnymi ludźmi, którzy jeżdżą po Europie. Niestety nie doszłyśmy do tego sklepu bo znów odezwało się walke-talkie....."zjeżdżamy bo warunki są okropne".\nJa wiem, że jak się wyśle kobiety do sklepów to tak jak facetów do baru....żadne nie wie kiedy mija czas. Tak więc około 17 (5pm) spotkaliśmy się z chłopakami przy wyciągu Sunnegga+Rothorn i razem poszliśmy do Jacka Wolfskina zrobić zakupy....yupiiii.....wreszcie udało się kupić Darkowi nową kurtkę.\nJak to bywa po każdym zakupie trzeba go oblać w barze. Wylądowaliśmy w barze niedaleko naszego mieszkanka. Już wczoraj widzieliśmy, że było tam wiele nart na zewnątrz więc musi to być dobre miejsce na apres-ski. Bez zastanowienia weszliśmy tam i od razu poznaliśmy lokalnych....tzn.lokalnych, którzy są ze Szwajcarii i przyjechali tylko do Zermatt pojeździć na nartkach. Polecili nam dużo knajpek/restauracji które mamy w planie sprawdzić jutro.\nPo dwóch piwkach postanowiliśmy jednak kontynuować imprezkę w domku zwłaszcza, że w domu czekały uszka z barszczem i co najważniejsze grzybki i sałatka od cioci Marysi (DZIĘKUJEMY - Są przepyszne!!!! - zwłaszcza Ilonka uwielbia grzybki). Ooooo....prawie bym zapomniała Jeszcze dziś przyszła do nas właścicielka domku i przyniosła nam wino...bardzo miłe powitanie. Super miejsce....bardzo ładne mieszkanko, miła właścicielka i ogólnie wszystko super. Myślę, że na dziś powiemy Auf Wiedersehen.....i pójdziemy spać....jutro kolejny dzień przygód.\nps. właśnie dostaliśmy maila, że Darka nartki właśnie wylądowały w Zurichu. Yupiiii.....\nDarek mówił, że woli jeździć na jego nartach niż z wypożyczalni, chociaż ponoć sobie wypożyczył dobre.\n2015.02.28-03.01 Droga do Zermatt, Szwajcaria\nPewnego listopadowego, brzydkiego, pochmurnego popołudnia dostałem od mojej żony sms'a, czy nie mamy ochoty polecieć za $400 na narty do Europy. Ja, jako zagorzały narciarz na to pytanie miałem tylko jedną odpowiedź: TAK... SZWAJCARIA...!!!!\nZnowu linie lotnicze podjęły za nas decyzje. W sumie dobrą decyzje. Bo za cenę biletu na zachód stanów mamy Europę. AirBerlin dał nam opcje przesiadki w Niemczech i w tej samej cenie możemy uderzyć dalej w Europę.\nW Europie jest parę krajów gdzie warto rozważyć jazdę na nartach. Szwajcaria, Francja, Włochy i trochę Austrii. Wybraliśmy Zermatt w Szwajcarii. A dlaczego? A dlatego.....\nDlatego, że Szwajcaria jest pięknym krajem. Ilonka nigdy tam nie była, więc wybór był oczywisty, a Zermatt jest jednym z lepszych resortów w Szwajcarii i na świecie. To może troszkę o Zermatt:\nSzwajcaria się połączyła z Włochami, tworząc jeden wielki resort. Zermatt i Cervinia. 360 km ( 200 mil) tras narciarskich, i to tylko po trasach. Jest tam też wiele możliwości jeżdżenia poza trasami, po ich ogromnych polach lodowcowych, co tylko zwiększa nasz plac zabaw. Zermatt ma 54 wyciągi.\nJest to małe, górskie miasteczko, które zamieszkuje tylko 5800 ludzi. Położone jest w głębokiej dolinie na wysokości 1620 metrów pomiędzy potężnymi górami.\nMonte Rosa 4634 m (15,203 ft.), jest to najwyższy szczyt w Szwajcarii i słynnym Matterhorn 4478 m (14691 ft.). W miasteczku jest zakaz poruszania się samochodami, trzeba je zostawić na parkingu w Tasch i dalszą podróż kontynuować pociągiem. Albo zrobić to co my robimy, i wziąć pociąg z lotniska w Zurichu prosto do Zermatt. Miejmy nadzieje, że będzie ładna pogoda, bo pociągi w Szwajcarii jadą przez jedne z najbardziej malowniczych terenów na świecie.\nZermatt jako resort narciarski jest na siódmym co do wielkości resortem narciarskim na świecie i nazywa się Matterhorn ski paradise. Oczywiście pierwsze 10 resortów znajduje się w europejskich Alpach. W Zermatt także wyjeżdża się najwyżej wyciągiem w Europejskich Alpach, aż na 3900m (12780 ft) na mały Matterhorn gdzie można jeździć na nartach 365 dni w roku na lodowcach. Stamtąd narciarz ma do wyboru, albo jechać na pizzę do Włoch albo na słynny szwajcarski ser Fondue. Występuje tam też druga co do wielkości różnica wzniesień na świecie i wynosi 2379 metrów (7805 ft.). Pierwsza jest we Francji w Chamonix. Przepiękny zjazd z Aiguille du Midi lodowcu Vallee Blanche. Już to zrobiłem parę lat temu. Dla porównania różnica wzniesień w Zermatt jest dwa razy większa niż w Vail i trzy razy pobija Killington.\nOczywiście są tam też bardzo długie trasy. Najdłuższa ma 25km (15 mil). Ciekawe jak długo nią pojadę i ile będę musiał robić przystanków. Narciarstwo w Europie się troszkę różni od amerykańskiego. Tam jak wyjeżdżasz w góry to już tam zostajesz na cały dzień, nie zjeżdżasz na dół. Po prostu jest za daleko. Dlatego pewnie Zermatt ma ponad 50 barów i restauracji w samych górach. Nie licząc oczywiście barów apres ski na dole przy wyciągach.\nDobra, wystarczy tych danych. Musimy się spakować bo za dwie godziny trzeba jechać na lotnisko.\nPakowanie nawet nam szybko poszło i cali szczęśliwi wyruszyliśmy w podróż. Szczęśliwi bo lecimy na fajne nartki i możemy nawet za darmo nartki ze sobą wziąć. Airberlin za przewóz sprzętu sportowego nie pobiera opłat, musi tylko waga być poniżej 50 lb i ma to być jedyny bagaż jaki nadajesz. Już coraz więcej linii lotniczy pobiera opłaty za przewóz sprzętu. W Listopadzie 2014 lecieliśmy do Polski Lufthansą i chcieliśmy przewieź narty. Oczywiście za taką usługę musielibyśmy zapłacić $150 w każdą stronę, mimo że to był jedyny bagaż jaki nadawałem. \nPo drodze na lotnisko odwiedziliśmy znajomych, u których zostawiliśmy samochód i którzy odwieźli nas na lotnisko. Dziękujemy bardzo...!!!\nNa JFK spotkała nas bardzo niemiła niespodzianka. Dowiedzieliśmy się, że my mamy standby bilet i że lot jest pełny i możemy nie lecieć. Co?!? Taka była nasza reakcja. My nie mamy standby biletu tylko normalny bilet. Wiadomo jest on tańszy niż inne bilety bo to jest taryfa ulgowa dla travel agent, ale nadal to nie jest standby.\nOczywiście nie dało się tego wytłumaczyć głupiej babie i zostaliśmy skierowani do jej przełożonej. Ta, jeszcze głupsza i wredniejsza nawet nie chciała czytać naszej rezerwacji tylko powiedziała, że proszę przyjść godzinę przed odlotem i jak będą miejsca wolne to może polecimy. Oczywiście parę razy musiała nam powiedzieć, że lot jest pełny i nie wie co będzie. Nawet jak ja jej mówiłem, że dwa tygodnie temu dzwoniłem do Airberlin potwierdzić naszą rezerwację i dopytać się o szczegóły przewozu nart to wszystko było ok. Mówiła to takim tonem, że aż się zastanawiałem czy ona miała kiedykolwiek jakieś przeszkolenie w obsłudze klienta. Ale co się dziwić, one pracują dla niemieckich linii lotniczych, które słyną z nieuprzejmości. W naszym blogu z Listopada 2014 (Europa, Niemcy) mamy dokładny opis Lufthansy.\nOstatnio dużo latamy, często na zniżkach dla travel agent i nigdy nie było żadnego problemu. Dobrze, że świat się otworzył na wszystkie linie lotnicze i one nie muszą już tylko latać do swojego kraju. Każde linie lotnicze mogą sobie latać po wszystkich lotniskach. Super. Jeszcze rok, może dwa a azjatyckie wielkie ptaki zaleją świat. Już Emiraty latają z JFK do Mediolanu za pół ceny. Nowe samoloty, dużo w środku miejsca, wspaniała obsługa i zadowolona załoga, która z uśmiechem na ustach dziękuje, że jesteś ich klientem. Po prostu azjatycka kultura i uprzejmość.....\nO 4:45 ta niemiła osoba nas zawołała i powiedziała, że mamy bilety na samolot do Dusseldorfu i możemy lecieć. Z Dusseldorf do Zurich nie dała nam boardig pass'u bo oczywiście jesteśmy na standby i nie wiadomo czy będą miejsca w samolocie. Tym się już za bardzo nie martwimy bo jak już przeskoczymy dużą kałużę to po Europie zawsze coś lata.\nZostało już pół godziny do odlotu, więc ciężko by było zdążyć jak byśmy musieli czekać w długiej kolejce do przejścia przez bramki. Na szczęście wpuścili nas specjalnym wejściem i już po paru minutach byliśmy po drugiej stronie.\nMieliśmy jeszcze pięć minut do zamknięcia bramki, które wykorzystaliśmy na ważne zakupy w duty free. W Szwajcarii wszystko jest drogie.\nMyślałem, że to już jest koniec przygód i siądziemy sobie w samolocie i polecimy.\nŚmiechu było co nie miara, jak cały ostatni rząd siedzeń był wyłożony torebkami załogi. Naprawdę? Czyli pasażer nie musi lecieć, ale torebka ma mieć wygodne miejsce żeby się nie pogięła. Ale jesteście śmieszni...!!!\nParę minut później załoga zasłoniła wolne fotele kocami aby Stewardesy mogły się przespać w trakcie 6-scio godzinnego lotu.\nW Maju lecimy do Madrytu liniami Iberia Air, ciekawe jakie tam nas spotkają niespodzianki.\nNa szczęście cała reszta przebiegła już bez problemów i właśnie jesteśmy w powietrzu jakąś godzinkę i zabieramy się do obiadu. Niestety Airberlin pakuje maksymalną ilość rzędów do swoich samolotów, więc miejsca na nogi jest oczywiście za mało. Jak w rosyjskim Aeroflocie.\nSzybki obiad, nawet im się udało coś dobrego ugotować, drink, tabletka do spania i obudziliśmy się Dusseldorfie.\nNie wiem co to był za kapitan na pokładzie, ale pokonał Atlantyk w ciągu 6:09. Wylądowaliśmy prawie godzinę przed czasem. Chyba najszybciej jak do tej pory udało mi się zalecieć do Europy. W sumie dobrze, bo my jeszcze nie mamy miejscówki na samolot do Zurichu, a teraz mamy więcej czasu to załatwić.\nOczywiście nic nie było czynne poza barami, dlatego nasz pierwszy posiłek w Europie to lany Radeberger. Dobrze, że w Europie nie mają chorych przepisów i piwko można się napić o każdej porze dnia i nocy. Ilonka oczywiście dokonała już lokalnych zakupów i kupiła niemiecki Riesling i do niego Schwarzwälder Schinken\nNiemcy to jest jednak pijący naród. Na lotnisku są reklamy, że mają bary prawie koło każdej bramki i możesz pić do ostatniego wezwania na pokład. Myśmy jednak tego nie próbowali z oczywistego powodu, nie mieliśmy jeszcze karty pokładowej.\n45 minut przed wylotem poszliśmy się dowiedzieć co z naszymi miejscówkami na samolot. Tym razem uśmiechnięta pani powiedziała, że w Airberlinie się nie lata na stojąco i już miała dla nas przygotowane karty pokładowe. Przynajmniej tutaj była jakaś normalna obsługa.\nUdało się. Lecimy do Zurichu. Za godzinę wylądujemy w pięknej Szwajcarii. Moi rodzice właśnie tekstowali do nas, że też startują z Frankfurtu i wszyscy planowo mamy wylądować w Zurichu w podobnych godzinach.\nTeraz tylko odebrać bagaże i na pociąg do Zermatt, który jedzie 3 godziny z przesiadką w Visp.\nRodzice też wylądowali w tym samym czasie i wszyscy spotkaliśmy się przy odbiorze bagażów. \nI tu oczywiście Airberlin dał dupy po raz kolejny. Moje nartki nie doleciały. Poszliśmy do biura rzeczy znalezionych i po 15 minutach powiedziano nam, że nie wiedzą gdzie są nasze bagaże. Prawdopodobnie ta głupia baba przetrzymała nas do końca na JFK i już nie zdążyli załadować nart. Najgorsze jest to, że w pokrowcu na narty miałem wiele ubrań narciarskich. Obiecali nam, że nam dowiozą narty do Zermatt jak tylko je dostaną. Narty się wypożyczy, gorzej z ubraniem. W sumie mam stary kombinezon, więc będzie okazja na jego wymianę. Mam nadzieję, że Airberlin odda za to wszystko pieniądze, chociaż oni są słynni ze skąpstwa więc niestety za bardzo na to bym nie liczył. Ale oczywiście będę próbował walczyć o swoje...!!!\nSzwajcaria ma bardzo dobrze rozwiniętą sieć kolejową. Pociąg do Zermatt odjeżdża z samego lotniska i jeździ co godzinę. O 11:40 załadowaliśmy się do jednego z nich i udaliśmy się na podróż w głąb kraju. Nie są to japońskie pociągi i nie lecą 300 na godzinę, ale 150 osiągały. Później, w bardziej górzystej części kraju pociąg zwalniał z wiadomej przyczyny. Im dalej na południe tym większe górki się robiły i śniegu przybywało. Przesiadkę mieliśmy w miejscowości Visp i trwała 6 minut.\nZ Visp pociąg o nazwie lodowcowy express ( glacier express) wspinał się ostro pod górę przez 45 aż do samego Zermatt.\nCo za powietrze, każdy z nas stwierdził po wyjściu z pociągu. Ale tu jest pięknie, co za głęboka dolina, jakie potężne góry.... no po prostu raj...!!!\nNajbardziej nas zdziwili ludzie którzy w ubranych butach narciarskich i nartami w ręku wsiadali to tego pociągu, który za chwilę wracał w dół doliny.\nNasz hotel, Amaryllis znajduje się na wzniesieniu we wschodniej części miasteczka i jest oddalony 800 metrów od dworca. Jak już pisałem w Zermatt nie ma samochodów, więc mają małe, śmieszne meleksy którymi rozwożą ludzików. Dobrze, że nie ma tutaj samochodów, bo by chyba na tych wolnych uliczkach się nie pomieściły.\nPo paru minutach dojechaliśmy do hotelu. Prawie do hotelu, bo ostanie 200 metrów (700 ft) jest stromo do góry po schodach i musieliśmy wszystkie nasze bagaże tam wynosić. Ale fajne miejsce. Mamy mieszkanie na ostatnim, 3 piętrze z którego jest cudowny widok na miasteczko i na Matterhorn.\nW hotelu byliśmy tylko parę minut i ruszyliśmy na miasteczko w poszukiwaniu nart i kombinezonu narciarskiego. W tym bagażu co mi zgubili, oprócz nart miałem też trochę ubrania.\nZakupy się udały, narty wypożyczyliśmy, spodnie narciarskie kupiliśmy i jesteśmy gotowi na jutro na białe szaleństwo.\nPodoba mi się jak to miasteczko żyje wieczorami. Bar na barze, koło baru narty oparte o ściany, a w środku wielu narciarzy w butach narciarskich usiłujących tańczyć. To się nazywa apres ski.\nTe imprezy często trwają do późnych godzin nocnych. Jutro pewnie i my tak będziemy się bawić.\nW Zermatt prawie nie ma snowboardzistów, widać, że tutaj jest tak jak w Chamonix. Miasteczka w których narciarstwo się rozpoczynało i jest tak głęboko zakorzenione snowboardziści raczej nie mają prawa bytu.\nKupiliśmy trochę wspaniałych szwajcarskich serów i rodzice przywieźli wiele wędzonych wędlin z wędzarni z Brodów (dziękujemy bardzo) i mieliśmy wspaniałą kolacje w naszym mieszkaniu w Zermatt.\nPrzy kolacji zrobiliśmy wiele planów na jutrzejszy dzień. Miejmy nadzieje, że siła i pogoda dopiszą i będziemy mieć pierwszy, wspaniały dzień w szwajcarskich Alpach....


:: Znaleziono 323 informacje ::\npodatków dla firm z sektora energetycznego. Amerykanie w okresie 50 lat planowali w poszukiwania i wydobycie gazu ze źródeł niekonwencjonalnych na Ukrainie zainwestować\nscenariusz ma się sprawdzić tylko wtedy, gdy wydobycie ropy i gazu będzie utrzymywać się na wysokim poziomie, a cena surowca będzie relatywnie\n- znajdujące się ponad strefą przejściową ropa-woda. Serinus to międzynarodowa spółka prowadząca poszukiwania ropy naftowej i gazu. Posiada zdywersyfikowane\nekspertów rynkowych zaskakujący jest fakt, jak duże korzyści finansowe przyniosło konsumentom użycie technologii wiercenia gazu łupkowego. Nowa produkcja gazu\nw marcu tego roku ogłosił, że dokonał przełomu w poszukiwaniach gazu łupkowego na złożu Fuling i już w 2017 r. planuje prowadzić na\nbardziej widoczne. Dziennik powołując się na dane agencji IHS koszty wydobycia ropy i gazu z łupków w USA maleją. Nawet gdyby cena rynkowa wydobywanej\nszacunków analityków produkcja gazu łupkowego w Chinach w 2014 r. przekroczy 1,5 miliarda metrów sześciennych\nz argentyńskim ministrem przemysłu Deborą Giorgi, na temat współpracy w obszarze poszukiwania i ropy i gazu z łupków w formacji łupkowej D-129 w prowincji Chubut oraz\nplanują aż 150-krotne zwiększenie eksploatacji gazu łupkowego w ciągu najbliższych pięciu lat.Obecnie roczna produkcja Chin wynosi\nfirma Maire Tecnimont, japoński JGC oraz firma SNC-Lavalin z Kanady. Partnerem w poszukiwaniach gazu łupkowego ma być państwowy podmiot - koncern Aramco, który planuje


Kabel zasilający ogrodowy do wędzarni Booxa Smoker Zadymiarz.pl\n» Kabel zasilający ogrodowy do wędzarni Booxa Smoker\nGniazdko majaczy na horyzoncie, a przedłużacza nie ma? Nie szkodzi! U nas znajdziesz kable o każdej długości, na dodatek pasujące do wszystkich wędzarni Booxa Smoker! Takie rzeczy tylko z nami!\nKabel zasilający ogrodowy do wędzarni Booxa Smoker. Kabel w podwójnej izolacji gumowej H05RR-F / OW 3x1,5 300/500V Elektrokabel. Pasuje do wszystkich wędzarni Booxa Smoker.


Zielone Ziarna Kawy Cud | Ziołowe Recenzji\nYou are here: Home » Odchudzanie » Optimus Zielona Kawa » Walcząc Tłuszczu, Starzenie Się i Stan Zapalny Wszystkie Naraz: Zielone Ziarna Kawy Cud\nGoni standardy urody\nŻyjemy w społeczeństwie, które ma obsesję na punkcie młodości i sylwetki idealnych. Wiele kobiet i mężczyzn, na co dzień zmagać się, aby wyglądać jak gwiazdy promowane przez media. A do tego, że często zaczynają męczące diety, głodzić, wykluczyć całe grupy żywności i pop kilka suplementów utrata masy ciała, jak również chemicznego. Ten proces może być bardzo frustrujące, jak takie radykalne podejście do żywności wyrzuca ciało z równowagi. W rezultacie, większość ludzi zyskać jeszcze większą wagę niż stracili w ciągu kilku tygodni. Oprócz tego, że takie diety są nieskuteczne na dłuższą metę, mogą także powodować poważne problemy zdrowotne, takie jak niedobory substancji odżywczych, niedokrwistość, osteoporoza i problemy trawienne, jak również.\nUzyskiwanie szczuplejsze z zielonych ziaren kawy\nNa szczęście istnieją sposoby, aby osiągnąć zdrowy, cienkie i stonowanych ciała naturalnie, by po dietę, która nie pozbawia cię o cokolwiek. Wszystko, co musisz zrobić, to dodać do swojej codziennej rutyny wysokiej jakości zielona fasola kawa suplementów. Zielone ziarna kawy zawierają związek o nazwie kwas chlorogenowy roślina. Związek ten ma wiele korzyści dla organizmu ludzkiego, ponieważ hamuje wchłanianie glukozy w krwi. Oznacza to nie skoki cukru, jest to dobra wiadomość dla chorych na cukrzycę! Oznacza to również, że ponieważ organizm nie dostaje żadnego cukru do wykorzystania energii, spala tłuszcz, a nie! Tak, szybsze spalanie tłuszczu! Plus, jak nie ma nadmiaru cukru w organizmie, gdy uzupełnienie ekstraktem z zielonej fasoli kawy, nie ma nic do przekształcenia w tłuszcz i przechowywany w udach i brzuchu.\nWalcząc Tłuszczu, Starzenie Się i Stan Zapalny Wszystkie Naraz\nWięc w zasadzie, wszystko co musisz zrobić, to dodać zielony dodatek do kawy w diecie i rozpocząć utraty wagi, bez dokonywania jakichkolwiek innych zmian w stylu życia. Należy pamiętać jednak, że jeśli przeżyje on fast foodów, może warto rozważyć zmianę diety z powodów innych niż utrata masy ciała. Jeść więcej świeżych owoców i warzyw, a także pić dużo wody pomoże swoją detox ciała, włosy, skóra i paznokcie wyglądają lepiej i oczywiście zwiększyć tempo odchudzania!\nCoraz młodsi z zielonych ziaren kawy\nZielone Ziarna Kawy Cud zawierają silne przeciwutleniacze. Prawdopodobnie przeczytać o przeciwutleniacze wcześniej, kiedy patrząc w anti-aging kremy, anti-aging diety, a nawet diety w celu zapobiegania zapalenia i chorób przewlekłych. Powodem, że przeciwutleniacze są więc cenne dla zdrowia ludzi jest fakt, że wiążą się one z wolnymi rodnikami. Wolne rodniki są to niestabilne konstrukcje, których brakuje elektronów i kradzieży ich od zdrowych komórek, w celu stabilizacji. To, co powoduje starzenie się, jak również zapalenia.\nPodczas spożywania antyoksydantów, wiążą się one z wolnymi rodnikami, zapobiegając ich niszcząc zdrowych komórek. Jak zielone ziarna kawy są bardzo bogate w antyoksydanty, uzupełnienie diety w ich wyciągu oznacza, że pomagają organizmowi zatrzymać młodszych na dłuższy okres czasu i uniknąć zapalenia, co może wpłynąć na jakość życia.\nPobyt zdrowy i pasuje na łatwiznę\nWszystko, co musisz zrobić, aby zacząć skutecznie walczy swoje problemy wagi jest, aby dodać kwas chlorogenowy w diecie. To pomoże ci spalić tłuszcz szybciej, podczas gdy zawartość przeciwutleniaczy z zielonych ziaren kawy pomoże Ci młodzieńczy wygląd. Tylko upewnij się, że masz wysokiej jakości kawy ekstrakt z zielonej fasoli, a Internet jest pełen oszustw, starając się skorzystać z tej niezwykłej rośliny.\nPrevious: Ekstrakt Zielonej Kawy – Poznać Wszystkie Naturalne Pożywienie Odchudzanie\nNext: Głodu W Czasie Ciąży a Ciąża Niechęci Do Zywności


Sprawa Aleksieja Nawalnego. Zmarł kolejny lekarz, który leczył go w Omsku | Wiadomości ze świata - Gazeta.pl\nSprawa Aleksieja Nawalnego. Zmarł kolejny lekarz, który leczył go w Omsku\nSprawa Aleksieja Nawalnego. Zmarł kolejny lekarz ze szpitala, w którym przebywał opozycjonista\noprac. Marta Burza 29.03.2021 20:49\nRadio Swoboda poinformowało, że zmarł Rustam Agiszew, który kierował oddziałem chirurgii urazowej i ortopedii w szpitalu w Omsku. To tam leczono w 2020 roku Aleksieja Nawalnego. Agiszew to nie pierwszy lekarz z tej placówki, który w ostatnim czasie zmarł. Nie wiadomo jednak nic o tym, aby zajmował się rosyjskim opozycjonistą.\nFot. Kirill Zarubin / AP Photo\nRustam Agiszew zmarł z powodu udaru, miał 63 lata. W szpitalu w Omsku pracował przez 30 lat. Niecałe dwa miesiące wcześniej, na początku lutego, zmarł Siergiej Maksimyszy - zastępca lekarza naczelnego, który najlepiej znał stan Nawalnego.\nAleksieja Nawalnego próbowano w Rosji otruć\nInny z lekarzy, Anatolij Kalininczenko, odszedł z pracy w szpitalu, gdzie przebywał Nawalny i zaczął pracę w prywatnej klinice. Zanim odszedł, zajmował się leczeniem Nawalnego i kontaktem z mediami. Później te obowiązki przejął szef szpitala i członek rządzącej Jednej Rosji Aleksandr Murachowski. Ten z kolei nie zezwalał na transport Nawalnego do Niemiec. Kilka miesięcy później awansował na szefa regionalnego resortu zdrowia w całym obwodzie - pisze belsat.eu.\nNawalny w szpitalu więziennym. Prawnicy nie zostali do niego dopuszczeni\nAleksiej Nawalny w sierpniu 2020 roku był transportowany z Tomska do Moskwy. Na pokładzie samolotu stracił przytomność, trafił do szpitala zaraz po lądowania. Dzięki prośbom rodziny przetransportowano go lotniczą karetką do Niemiec, gdzie był leczony i rehabilitowany. Zdaniem niemieckich władz Nawalnego próbowano w Rosji otruć bojowym środkiem chemicznym, która poraża układ nerwowy. Rosja zaprzecza - pisze tvn24.pl.\nRosja. Aleksiej Nawalny może trafić do karceru\nNawalny może trafić do karceru\nAleksiej Nawalny przebywa obecnie w kolonii karnej nr 2 w Pokrowie. Od dwóch tygodni otrzymał już sześć nagan za łamanie obowiązującego w łagrze regulaminu. Jedną z nich dostał za to, że na spotkanie z adwokatami założył koszulkę z krótkim rękawem, inną za to, że wstał o 10 minut za wcześnie. Już za dwie nagany więźniowi grozi karcer, Nawalny może tam trafić w każdej chwili.\nObrońcy praw człowieka alarmują, że opozycjonista jest poddawany torturom na płaszczyźnie fizycznej i psychologicznej, co może doprowadzić do jego śmierci - pisaliśmy w gazeta.pl.


Buty Salomon Fury 3 Black 394670 Sport2002_Salomon_Fischer_Atomic_Head_Buty Narciarskie\n» Buty Salomon Fury 3 Black 394670\nButy Salomon Fury 3 Black 394670\nButy Salomon Fury 3 Black - 394670\nKażdy obieżyświat poszukuje obuwia, które zapewni wygodę zarówno na lotnisku, jak i w domku letniskowym, a zarazem wyróżnia się stylem w mieście. Model FURY 3 ma smukłą cholewkę z materiału Softshell, system Quicklace™ do szybkiego sznurowania i amortyzację, dzięki której pokonasz każdy dystans.\nPołączenie pełnej wygody z pełnią stylu.\nKonstrukcja Softshell zapewnia miękkość i elastyczność, będąc przy tym wysoce wytrzymałą.\nSystem Quicklace™ sprawia, że możesz nosić buty luźno, np. na czas kontroli na lotnisku, a także dokładnie dopasować je podczas długich spacerów i wędrówek.\nGruba podeszwa środkowa z pianki EVA zapewnia komfort wymagany podczas pokonywania twardych nawierzchni i kamienistych szlaków.\nWstawka w podeszwie : Textile\nWyściółka : Textile\nWysokość podeszwy środkowej pod piętą (w mm) : 18\nWysokość podeszwy środkowej pod palcami (w mm) : 8\nPodeszwa zewnętrzna : Rubber\nCholewka : Synthetic / Textile\nMasa (w g) : 335


„Kopernika” w remoncie – Jarosław Górczyński\n– Na części ulicy Kopernika w ubiegłym roku była budowana kanalizacja deszczowa i sanitarna – mówi prezydent Ostrowca Świętokrzyskiego Jarosław Górczyński. – W związku z tym konieczne było odtworzenie nawierzchni. Odpowiednia kanalizacja deszczowa jest niezwykle ważna, ponieważ przy obfitych opadach deszczu tworzą się ogromne kałuże na ulicach. Na bieżąco budujemy i remontujemy drogi. Niebawem rozpoczynamy remont ulicy Kwiatowej oraz kilku ulic bocznych. Serdecznie przepraszam mieszkańców ulicy Kopernika za utrudnienia związane z remontem, ale prowadzone prace są niezbędne by zapewnić właściwy komfort jazdy na tym osiedlu. Nie możemy zapominać, że ta droga łącząc ulicę Iłżecką oraz Henryka Sienkiewicza spełnia ważną funkcję komunikacyjną.\n– Głównym zadaniem prac remontowych na ulicy Kopernika jest przywrócenia stanu pierwotnego po zeszłorocznej budowie kanalizacji deszczowej – mówi naczelnik Wydziału Infrastruktury Komunalnej Krzysztof Kowalski. – Wymieniamy także część chodników i 200 metrów krawężnika. Do końca tygodnia te prace zostaną zakończone i utrudnienia dla mieszkańców w związku z remontem się skończą.\n« “Musi być w tym Ostrowcu dobrze, skoro można dożyć 100 lat”\nWakacyjna metamorfoza PSP nr 14 »


Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców ~ Zanim znów wyruszysz w góry...\nHome » Aleja Podróżników , Kraków » Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców\nPodróżowanie, czy wędrowanie jest jak poszukiwanie szczęścia, to pragnienie wrażeń i nowych doświadczeń, chęć poznawania i przeżywania przygód. Podróżnicy, odkrywcy i zdobywcy – oni od zawsze pokazywali to, że marzenia mogą stawać się rzeczywistością. Oni przełamywali bariery, otwierali drzwi do nowego świata, wytyczali drogi do miejsc, wydawać by się mogło, niedostępnych. W dalszym ciągu inspirują do lepszego poznawania świata oraz jego niezwykłej barwności przyrodniczej i kulturowej. Znajdziemy wśród nich wielu polskich podróżników, którzy trwale zapisali się w historii poznawania świata. To im i ich osiągnięciom będzie dedykowana Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców, która ma powstać w Krakowie.\nAleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców będzie swego rodzaju panteonem polskich dokonań na rzecz poznania świata, kultur i ludzi, jak też skutkujących zmianą myślenia o nieznanym, czy niemożliwym. Znajdą się na niej sylwetki Polaków, których pochłonęła fascynacja światem, chęć zgłębienia życia i granic ludzkich możliwości.\nPodróżników popularyzujących krainy świata oraz mieszkających w nich ludzi i ich kulturę.\nOdkrywców ukazujących niezbadane tajemnice, które przestają dzięki nim być tajemnicą.\nZdobywców stawiających pierwsze kroki w nieznanych zakątkach ziemi, pokazujących to jak niemożliwe może stać się możliwe.\nO odwiecznym pragnieniu poznawania świata świadczą karty dawnych ksiąg i stare mapy. Eksploracja, badanie i poznawanie świata leży w naturze ludzkiej. Fascynujące bogactwo świata zawsze pociągało podróżników, odkrywców i zdobywców, którzy nierzadko wpływali na sposób myślenia o ludzkiej egzystencji, na kształtowanie ludzkiej percepcji, psychiki i umysłu. Ich notatki, pamiętniki i relacje z podróży się cennym źródłem wiedzy o świecie. To one wciąż zachęcają by podążać za ich śladami, przezwyciężać słabości, obawy przed nieznanym i wyruszyć drogą, która zgłębia piękno przyrodnicze i różnorodności kulturowe naszej planety.\nAleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców honoruje wybitnych polskich podróżników, odkrywców i zdobywców za ich wkład w poznawanie świata i ludzkich możliwości. Zadedykowane zostaną im dęby – drzewa równie wyjątkowe, noszące od zarania dziejów ludzkości głęboką symbolikę życia człowieka i jego rozwoju, będące metaforą silnie zakorzenionej w ziemi egzystencji ludzkiej. Te długowieczne drzewa, dorastające do okazałych rozmiarów zawsze personifikowały szlachetność, siłę i sławę. Przypisywano im również moc o dobroczynnych właściwościach. W tej niezwykłej aurze dębów przechodzień będzie mógł poznać sylwetkę podróżnika, odkrywcy, zdobywcy. Obok każdego z dębów stanie bowiem obelisk z kamienia, w którym umieszczona zostanie tablica z mosiądzu głęboko trawionego z płaskorzeźbą i opisem postaci jakiej ten obelisk oraz drzewo są poświęcone.\nNa początek posadzonych zostanie 30 dorodnych drzew i postawionych 30 obelisków upamiętniających 30 postaci. Z biegiem lat grono osób wyróżnionych w Alei będzie poszerzać się, a czuwać będzie nad tym powołana Kapituła Alei Podróżników, Odkrywców i Zdobywców. Na to, kto na takie wyróżnienie zasługuje może wpłynąć każdy. Wystarczy wypełnić zgłoszenie z krótkim uzasadnieniem.\nW dalszym planie jest postawienie na początku alei, postumentu a na nim globusa. Na postumencie zamontowana będzie tablica, wyjaśniająca ideę powstania tej wyjątkowej alei, wraz z nazwami firm, instytucji oraz osób, które miały znaczący wpływ na powstanie Alei.\nTak wygląda koncepcja architektoniczna Alei Podróżników, Odkrywców i Zdobywców. Jej wizualizację prezentują grafiki. Miasto Kraków udostępnia na ten cel teren przy ul. Lema (obok Tauron Arena Kraków), a także zamontuje na jej ciągu małą architekturę (oświetlenie, ławki, kosze itp.). Pozostaje sprawa sfinansowania zakupu i posadzenia rozwiniętych i uformowanych drzew (dębów), a także wykonania i posadowienia obelisków z tablicami. Liczy się każde wsparcie, każda złotówka. Przy wyższych kwotach ofiarodawcy mogą liczyć na różnorodne wyróżnienia począwszy od wpisu w księdze darczyńców na stronie poświęconej Alei Podróżników, Odkrywców i Zdobywców (już za 10 złotych dotacji), poprzez okolicznościowe zaproszenie na uroczyste otwarcie Alei, czy otrzymanie koszulki z grafiką Alei Podróżników, certyfikatu darczyńcy, plakatu z autografami podróżników i himalaistów, aż po możliwość udziału w bankiecie inaugurującym uroczyste otwarcie Alei, w gronie wybitnych podróżników, himalaistów, odkrywców, mediów i zaproszonych gości. Sponsorzy, którzy zechcą ufundować drzewo dedykowane wybranej przez siebie postaci spośród dostępnej listy z nazwiskami będą mogli szczycić się tytułem mecenasa budowy Alei Podróżników, Odkrywców i Zdobywców, a ich dobroczynność zostanie upamiętniona na tablicy głównej otwierającej Aleję oraz na tablicy umieszczonej na obelisku danej postaci.\nAleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców to pomysł niecodzienny. Wywyższa podróż wartościową, dzięki której stajemy się bogatsi, mimo wydanych na nią pieniędzy. Uosabia marzenia każdego z nas o podróżowaniu oraz naturalną potrzebę poznawania świata i ludzi.\nJest w jej idei pewna magia pradawnego gaju, gdzie można nawiązać więź z kimś kogo szanujemy, cenimy i podziwiamy, z kimś kogo chcielibyśmy naśladować w odkrywaniu piękna świata, wytyczaniu drogi do jego poznawania, ale też do poznawania samego siebie i własnych możliwości. Pod koronami drzew każdy będzie mógł wsłuchać się we wspaniałość naszego świata, oddać podróży i udać się tam, gdzie on - podróżnik uosobiony symbolicznie z drzewem. Może nawet sięgnąć nieba, tak jak to drzewo silnie zakorzenione, zjednoczone z ziemią.\nUroczyste otwarcie Alei, Podróżników, Odkrywców i Zdobywców\npołączone z festynem, kiermaszem i koncertem\nzaplanowane jest na 22-23.04.2017\nBudowę Alei Podróżników, Odkrywców i Zdobywców wspiera m.in. Piotr Pustelnik, Tomasz Cylka, Paweł Michalski i ekipa Fundacji Wspierania Alpinizmu Polskiego oraz wielu innych znanych postaci.\nKażdy może wesprzeć projekt i dołączyć do współtwórców tego wyjątkowego miejsca.\nMyśmy już to zrobili.


Lipiec 2015 – Unia Pracy – Dolny Śląsk\nReferendum Obywatelskie we Wrocławiu.\nReferendum Obywatelskie we Wrocławiu\nW październiku 2015 roku odbędzie się pierwsze w historii Wrocławia referendum miejskie. Referendum wyznaczające nowe kierunki rozwoju miasta Wrocławianie i wrocławianki będą mieli okazję zagłosować za wizją przyjaznego miasta, w którym chcą żyć, pracować i odpoczywać. Głosowanie nad kierunkami rozwoju transportu publicznego, zielonych terenów rekreacyjnych , transparentności działań władz miejskich oraz wprowadzeniem Obywatelskiej Inicjatywy Uchwałodawczej jest zaproszeniem dla wrocławian do szerszego uczestnictwa w procesie zarządzania miastem. Referendum jest pierwszym krokiem do stworzenia prawdziwie demokratycznie funkcjonującego ośrodka miejskiego, gdzie najważniejszym głosem jest głos mieszkańców.\nAby uzyskać odpowiednią frekwencję i dać szansę jak największej liczbie wrocławian o zdecydowaniu o kierunkach rozwoju miasta, chcemy, by referendum odbyło się w tym samym czasie co październikowe wybory parlamentarne.\nUnia Pracy uczestniczy w przygotowaniach obywatelskiego referendum we Wrocławiu. W poniedziałek 06.07.2015 organizatorzy akcji „Wrocławskie Referendum 2015”, wśród nich kol. Mariusz Put, złożyli na ręce prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza powiadomienie o chęci przeprowadzenia referendum lokalnego. Od tego momentu mamy 60 dni na zebranie minimum 60 tys. podpisów poparcia inicjatywy.\nBy decyzje podjęte w głosowaniu referendalnym były wiążące, w referendum musi wziąć udział co najmniej 30% osób uprawnionych do głosowania – to dlatego referenda organizuje się zwyczaj podczas wyborów powszechnych. Uważamy, że wrocławianie i wrocławianki najlepiej wiedzą, co chcieliby zmienić w mieście i na co przeznaczyć wspólny wrocławski budżet. Mieszkając we Wrocławiu, dostrzegają jego niedociągnięcia komunikacyjne, niewystarczającą ilość miejsc bezpłatnego odpoczynku czy brak transparentności decyzji podejmowanych przez władze miejskie.\nSzczegółowe informacje na temat pytań referendalnych oraz punktów zbiórki podpisów są dostępne na stronie www.wroclawskiereferendum.pl.\nZwracamy się z uprzejmą prośbą do wszystkich sympatyków o aktywne uczestniczenie w akcji zbierania podpisów poparcia pod wnioskiem dostępnym w linku poniżej. Podpisy poparcia można składać bezpośrednio w naszej siedzibie przy ul. Kościuszki 35 b, lok 1, w każdy wtorek w godz. 17-19.\nKarty z podpisami można też wrzucać do skrzynki pocztowej umieszczonej na drzwiach naszej siedziby.\nKarty do zbierania podpisów można pobrać w formie elektronicznej ze strony www.wroclawskiereferendum.pl.\n27 lipca 2015 27 lipca 2015 admin\nUnia Pracy gotowa…\nUnia Pracy gotowa na udział w lewicowej koalicji\nWczoraj, 19 lipca (16:44) PAP\nUnia Pracy wyraziła wolę przystąpienia do koalicji lewicowych ugrupowań w jesiennych wyborach parlamentarnych, stawia jednak warunki, m.in.: alfabetyczny układ list wyborczych. W koalicji chcą wystartować m.in.: SLD, Twój Ruch i Zieloni.\nRada Krajowa Unii Pracy przyjęła w niedzielę w Poznaniu uchwałę upoważniającą Zarząd UP do prowadzenia uzgodnień warunków budowy koalicji.\n„Rada Krajowa Unii Pracy z satysfakcją przyjmuje gotowość stworzenia koalicji Zjednoczonej Lewicy i wspólnego startu partii lewicowych w najbliższych wyborach parlamentarnych. Wierzymy, że tworząc tę koalicję, lewica zmierza do budowy wspólnej, nowoczesnej partii, otwartej na wszystkich ludzi o lewicowych poglądach” – napisano w uchwale Rady Krajowej.\nPartia oczekuje od tworzonej koalicji, że pozwoli „wyborcom, a nie liderom partyjnym, decydować, kto z kandydatów będzie ich posłem”.\n„W związku z tym zdecydowanie oczekujemy, że listy Zjednoczonej Lewicy będą ułożone alfabetycznie. Zgodnie z lewicowymi zasadami parytetu, listy te powinny w połowie składać się z kobiet i mężczyzn, oraz w poważnym stopniu z ludzi młodych” – głosi przyjęta uchwała.\nJak powiedział w niedzielę na konferencji prasowej lider UP Waldemar Witkowski, spodziewa się, że koalicji uda się wprowadzić do Sejmu ok. 80 posłów. „To już jest taka siła, która może wpływać na decyzje rządu czy Sejmu” – powiedział. Jego zdaniem nie ma innej możliwości, jak „zdobycie przez koalicję dwucyfrowego wyniku w wyborach”.\nPartia oczekuje, że reprezentanci lewicy w przyszłym Sejmie „naprawią błędy prawicowych rządów ostatnich 10 lat, stworzą państwo poważne, wolne od średniowiecznych pomysłów na stosunki społeczne, a przede wszystkim państwo wrażliwe na los swoich obywateli”.\nW przyjętej w niedzielę uchwale Rada Krajowa Unii Pracy zaapelowała do prezydenta Bronisława Komorowskiego o jak najszybsze podpisane ustawy o in vitro. W innej uchwale Unia Pracy apeluje do prezydenta o wycofanie się z decyzji o przeprowadzeniu we wrześniu referendum. „Ono będzie kosztować mnóstwo pieniędzy, a tak naprawdę niczego nie rozstrzygnie” – podkreślił Witkowski.\nNa początku roku Rada Krajowa Unii Pracy podjęła uchwałę o zerwaniu zawartej w październiku 2013 r. umowy koalicyjnej z SLD. UP nie wykluczała wówczas samodzielnego startu w jesiennych wyborach parlamentarnych. Zerwanie koalicji na szczeblu krajowym nastąpiło m.in. ze względu zastosowaną w ubiegłorocznych wyborach samorządowych nazwę i logo koalicyjnego komitetu „SLD – Lewica Razem”, która pomijała obecność Unii Pracy.\n„Wybory samorządowe to była porażka lewicy. To było niepotrzebne przekonanie, że logo SLD załatwi wszystkie problemy – nie załatwiło. Dobrze, że SLD zrozumiało ten błąd i chce iść pod nowym logo, chce rzeczywiście tworzyć zjednoczoną lewicę, a nie tylko zamykać się we własnych szeregach” – powiedział PAP Witkowski.\nW sobotę SLD i Twój Ruch zapowiedziały start w wyborach parlamentarnych w lewicowej koalicji. Gotowa na start w koalicji jest też gotowa Partia Zieloni. Start w koalicji oznacza konieczność przekroczenia 8 proc. progu wyborczego. Na razie nie wiadomo, pod jaką nazwą wystartuje lewica. Wybory odbędą się 25 października.\nUgrupowania lewicowe wstępnie porozumiały się na początku lipca co do wspólnego minimum programowego. W rozmowach o wspólnym starcie w wyborach brało udział ponad 30 organizacji – partii i stowarzyszeń. Poza SLD, Unią Pracy, Zielonymi i Twoim Ruchem były to m.in.: Partia Demokratyczna, Wolność i Równość, Ruch Sprawiedliwości Społecznej Piotra Ikonowicza i Polska Partia Pracy.\nUnia Pracy ma w kraju ok. 2,5 tys. członków.\nUchwała RK Unii Pracy\nRada Krajowa Unii Pracy z satysfakcją przyjmuje gotowość stworzenia koalicji Zjednoczonej Lewicy i wspólnego startu partii lewicowych w najbliższych wyborach parlamentarnych. Wierzymy, że podjęte decyzje służą idei wspólnego „drzewa oliwnego polskiej lewicy” zainicjowanego przez Aleksandra Małachowskiego i od lat forsowanego przez Unię Pracy. Wierzymy też, że tworząc tę koalicję lewica zmierza do budowy wspólnej, nowoczesnej partii, otwartej na wszystkich ludzi o lewicowych poglądach.\nRada Krajowa Unii Pracy postanawia przystąpić do tworzenia Koalicji Zjednoczonej Lewicy i zaapelować do swoich członków i sympatyków o wsparcie wszelkich działań zmierzających do jej powstania.\nRada Krajowa upoważnia Zarząd UP do prowadzenia uzgodnień warunków budowy koalicji. Jednocześnie, Rada Krajowa Unii Pracy, odrzuca możliwość startu w najbliższych wyborach na listach innej partii politycznej, w przypadku negatywnego wyniku prac na powołaniem koalicji.\nUnia Pracy oczekuje od tworzonej koalicji, że pozwoli Wyborcom, a nie liderom partyjnym, decydować, kto z kandydatów Zjednoczonej Lewicy będzie ich posłem. W związku z tym zdecydowanie oczekujemy, że listy Zjednoczonej Lewicy będą ułożone alfabetyczne.\nZgodnie z lewicowymi zasadami parytetu listy te powinny w połowie składać się z kobiet i mężczyzn oraz w poważnym stopniu ludzi młodych.\nOczekujemy, że Zjednoczona Lewica będzie nowoczesna i odważna. Wierzymy, że w przyszłym Sejmie naprawi błędy prawicowych rządów ostatnich 10 lat, stworzy państwo poważne, wolne od średniowiecznych pomysłów na stosunki społeczne, a przede wszystkim państwo wrażliwe na los swoich obywateli.\nI co dalej za te 100 dni?\nPan Prezydent RP ogłosił, że za 100 dni odbędą się kolejne wybory -tym razem parlamentarne.Będziemy mieli tę przyjemność postawić przysłowiowy „krzyżyk” przy jednym nazwisku na posła i jednym na senatora.Taka jest demokracja -nasz system głosowania i tak przynajmniej w tych wyborach będzie. Moja uwagę zwraca fakt , na kogo głosować??? Oczywiście największą szansę mają osoby znane tak z TV jak i radia . Mówi się o też ,że wystawia się osoby nieznane lub mało znane aby i one miały swoją szansę. Moje pytanie -tylko po co?. Często jest tak ,że to jedną , dwie, kilka osób się zna na liście czy z danego ugrupowania i tak naprawdę przez ich wizerunek dokonujemy głosowania.Przypadkiem są to osoby, które niczym i nigdzie z niczego nie zasłynęły, nawet będąc już wybranymi. Wystarczy popatrzyć na np. przedstawicieli Ruchu Palikota , czy Korwin Mikkego,Są też tacy , którzy idą, są wybierani bo „lecą” na nazwiskach: jak Gosiewska, Tusk…Polacy są dziwną społecznością. Głosują często na tych- co im obiecują, kłamią , mówią to co im się podoba lub to co chcą usłyszeć. Krótko po wyborach okazuje się,że zrobili błąd,że powinni inaczej zagłosować lub po prostu pójść na wybory, a następnie mają pretensję do wszystkich , tylko nie do siebie.Dziwi mnie takie postępowanie . Osoby które poświęcają się biednym, chorym , potrzebującym są mało zauważalne. Z różnych przyczyn. Osobom którym udzielają wsparcia, pomocy są na ogół biedne, mało znaczące, nie radzące sobie z życiem , codziennymi problemami. Jeżeli nie organizuje się wielkich spotkań, heppeningów to jest się mało rozpoznawalnym , chociaż wykonującym dużo dobrej roboty. Najgorsza w tym wszystkim jest zawiść i złośliwość ludzka, a w małych miejscowościach plotka, pomówienia i zazdrość. Obecnie trwają wakacje, a zaczęła się też kampania wyborcza, w związku z tym będziemy mieli tę „przyjemność”.,że nasi ”znani” posłowie nagle sobie o nas przypomną, będą nas poklepywać po ramieniu, uśmiechać się do nas, a przez ostatnie cztery lata skutecznie „zabierali drabiny ze sobą”, pomagając tylko tym , gdzie to było możliwe,a w trudnych przypadkach przekazywali sprawy do załatwienia nawet nie pisząc czy zgadzają się z postępowaniem np. urzędnika czy nie.\nSzanowni wyborcy zastanówcie się nad tym co napisałam, bo to przez najbliższe 100 dni Wy będziecie się przyglądać waszej kandydatce czy kandydatowi, a 25 października dokonacie wyboru. Pamiętajcie ,że ważne jest abyśmy wybrali tych , którzy są z Wami codziennie , których widzicie jako sąsiada, kolegę, którzy mieszkają obok Was, którzy rzeczywiście znają Wasze problemy . Ci wielcy mają poparcie dużych korporacji i oni zawsze sobie poradzą.\n18 lipca 2015 18 lipca 2015 admin\nTak rodzi …\nTak się rodzi wrocławska oligarchia.\nDuże miasta w Polsce na skraju bankructwa. Czy to początek końca III RP?\nSytuacja finansowa dużych polskich miast jest krytyczna. Najlepiej widać to na przykładzie Wrocławia. 25 lat sprawowania władzy przez ten sam układ polityczno-towarzyski, począwszy od Bogdana Zdrojewskiego (1990-2001), poprzez Stanisława Huskowskiego (2001-2002), a kończąc na namaszczonym przez Zdrojewskiego obecnym prezydencie Wrocławia, Rafale Dutkiewiczu, doprowadziło do wielu wynaturzeń, w tym kolosalnego zadłużenia miasta przekraczającego już 6 miliardów zł. Jak mogło do tego dojść? Dla przeciętnego Kowalskiego Rafał Dutkiewicz jawił się najlepszym prezydentem w Polsce, przy czym za tę jego reklamę w mediach zapłacili wszyscy wrocławianie. Teraz powoli budzą się z tego błogiego snu o potędze Wrocławia, jednak już w mieście z najwyższym zadłużeniem z dużych miast w Polsce i wynikającymi z tego konsekwencjami: najwyższymi podatkami lokalnymi, opłatami za śmieci, cięciami w szkolnictwie, spadkiem liczby miejsc w żłobkach i przedszkolach, archaiczną komunikacja miejską i w konsekwencji jednym z najwyższych wskaźników skażenia powietrza w Europie (8 miejsce). Wielkie inwestycje, jak Stadion Miejski, Narodowe Forum Muzyki czy Afrykarium, realizowane były bez konsultacji społecznych, a używano ich jako oręża propagandy sukcesu i budowania kultu Wielkiego Prezydenta, prawie na miarę Kim Dzong Una.\nKreatywna księgowość stała się kluczem do sukcesu Wrocławia i jego prezydenta. Długi miasta wraz ze spółkami miejskimi to ponad 6 mld zł, a każdy wrocławianin, duży czy mały, jest winien różnym instytucjom już ponad 10 000 zł. Większa część tego zadłużenia – ponad 3 mld 400 mln – przypada na spółki miejskie. Przy czym dług ten jest wyliczony na koniec 2013 roku (dane z 2014 będą znane w lipcu 2015 r.). Taki stopień uzależnienia od instytucji finansowych prowokuje do błędnych, często niegospodarnych zachowań. Stosowana w przypadku budżetu Wrocławia oraz jego spółek inżynieria finansowa kosztuje nas dodatkowe marże, które nie omieszkują nam narzucać banki, firmy leasingowe oraz inwestorzy budowlani. Po prostu wykorzystują słabą pozycję coraz mniej wiarygodnego dłużnika jakim jest nasze miasto.\nMagistrat wikła się w kolejne procesy sądowe opiewające już na setki milionów złotych (Mostostal Warszawa S.A., Wrocław 2012 Sp. z o.o.), aby odwlekać płatności. Inaczej władza postępuje z „zaprzyjaźnionymi z Miastem” inwestorami. Otóż tutaj pierwotnie wynegocjowane w przetargach stawki za budowę np. Stadionu Miejskiego z 530 mln zł urosły aneksami do ponad 1 miliarda zł. Podobnie jest z Narodowym Forum Muzyki, gdzie z 300 mln cena skoczyła do blisko 600 mln. Tworzone są nowe spółki inspirowane kolejnymi nierentownymi imprezami, jak np. Wrocławski Komitet Organizacyjny – Światowe Igrzyska Sportowe 2017 Sp. z o.o., czyli World Games. Na 19 spółek aż 13 generuje straty, łącznie w wysokości 126 mln zł. W 2013 r. Miasto musiał je zasilić dodatkową kwotą 326 mln zł., aby nie upadły. Kilka z nich ma większe długi niż majątek (WPW S.A., WKS „Śląsk Wrocław” S.A.). Nieruchomości, w których mieszczą się miejskie urzędy zostały sprzedane. Wrocław jest najbardziej zadłużonym z dużym miast w Polsce.\nDochody miasta Wrocławia, po odliczeniu podatku śmieciowego (wprowadzony w 2013 r.), w ostatnich latach gwałtownie maleją – w 2014 r. były o ponad 6 proc. niższe niż w 2012 r. I nie ma co się temu dziwić, skoro kolejne tereny w ścisłym centrum są włączane do specjalnych stref ekonomicznych głosami radnych Rafała Dutkiewicza (np. właśnie kończona Galeria Skanskiej przy Pl. Dominikańskim została włączona do Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej), a ulgi w podatkach z tego tytułu trafiają… do szwajcarskich banków. Tymczasem Wrocław, który już nie może brać kredytów, bo przekroczyłby dopuszczalny próg i Dutkiewicza zastąpiłby Komisarz, ratuje się tzw. chwilówkami. W budżecie na 2014 r. było ich ok. 230 mln, a w 2015 r. jest ich już ponad 400 mln.\nWrocławskie media tylko pozornie wypełniają swoją funkcję kontrolną. Od lat mają problem z obiektywnym relacjonowaniem wydarzeń, a wręcz obserwuje się tendencję do kreowania wizerunku na potrzeby magistratu. Przez 25 lat doprowadzono do zmonopolizowania wpływu na opinię publiczną, poprzez polityczną i biznesową kontrolę lokalnego radia, telewizji oraz prasy, poprzez kupczenie stanowiskami i zleceniami z miejskiej kasy. Majątek gminny stał się fundamentem utrzymania władzy, a powołana przez Rafała Dutkiewicza spółka „ARAW S.A.” służy do kreowania pozytywnego wizerunku prezydenta i kierowanego przez niego urzędu. Rocznie ratusz wydaje 18 mln zł na tzw. promocję, ale jeśli obywatel zapragnie dowiedzieć się na co poszły te pieniądze, to się nie dowie, bo urzędnicy skutecznie blokują dostęp do tych informacji. Również przychylne władzy organizacje społeczne i stowarzyszenia mogą liczyć na uznanie i ewentualne wsparcie.\nAutorytarna wrocławska władza zaczyna obejmować swoimi mackami już całe Województwo Dolnośląskie. W Sejmiku Dolnośląskim władzę sprawują radni z PO i obozu Rafała Dutkiewicza, a członkowie zarządu województwa są członkami rad nadzorczych spółek należących do miasta Wrocławia. Na dodatek, tutejszy prokuratura oraz wymiar sprawiedliwości ma problemy z właściwą oceną działań prezydenta R. Dutkiewicza i jego urzędników, i nie jest to przypadkowe. Blokowanie dostępu do umów zawieranych przez Gminę z prywatnymi przedsiębiorcami oraz ochrona urzędników przed odpowiedzialnością karną, znajdują często „uznanie” wrocławskich sędziów, chyba, że sprawy wcześniej są skutecznie umarzane przez „przychylnych władzy” prokuratorów. Notabene, ci ostatni nie mieli oporów, aby przyjmować od władzy darmowe bilety na imprezy organizowane przez Wrocław. Wielokrotnie prasa opisywała skręcane przetargi, w których startuje jedna firma, a odwoływane są te, w których startuje ich kilkanaście, bez podawania przyczyny. Pasożytnicze czerpanie korzyści obserwuje się w przypadku większości miejskich spółek, a wielokrotnie przekraczane początkowe szacunki kosztów projektów inwestycyjnych przyczyniają się do fatalnej sytuacji finansowej Miasta.\nCo gorsza, od początku polskiej samorządności postępuje proces degradacji systemu demokratycznej kontroli władzy, poprzez kupowanie opozycji stanowiskami w magistracie oraz spółkach miejskich. Brak realnej opozycji i prawdziwego systemu kontroli władzy, tajne umowy, przechodzenie władzy z rąk do rąk kolegów wytworzyło we Wrocławiu nową klasę Profiterów, żyjących ze zleceń komunalnych. System, z którym mamy dziś do czynienia można skwitować jednym stwierdzeniem: „rączka rączkę myje”. Tak powstała Wrocławska Oligarchia.\nOd administratora: Autor tekstu jest przewodniczącym Rady Osiedla Biskupin, kandydował na urząd prezydenta Wrocławia w jesiennych wyborach samorządowych.\nNiepokojące informacje napływają do lewicowego elektoratu dotyczące jesiennych wyborów parlamentarnych. Jak grzyby po deszczu, co rusz rodzą się ugrupowania mające ambicje startu w wyborach. Niczego dobrego to nie wróży. Mnie jednak najbardziej interesuje sytuacja Unii Pracy i wszystkich tych organizacji, które w siedzibie OPZZ zdeklarowały się tworzyć porozumienie wyborcze w ramach koalicyjnego komitetu wyborczego. Początek był bardzo obiecujący, chociaż z pewnym zastrzeżeniem. Udało się powołać zespół programowy pod samozwańczym kierownictwem Barbary Nowackiej (przy wsparciu Krytyki Politycznej i Zielonych). Nie udało się natomiast powołać organu politycznego. Na przeszkodzie stanęły zapisy statutowe niektórych partii politycznych, np. SLD. Dano sobie czas na uregulowanie tych kwestii (uchwały rad krajowych, zarządów, komitetów, ect.) do połowy lipca. W okolicach dwudziestego lipca wszystko powinno być rozstrzygnięte. I teraz o tych niepokojach. Otóż jak wieść gminna niesie, wielu prominentnych działaczy SLD, tym tzw. baroni, etatowi aparatczycy i aktualni posłowie, w obawie, że koalicja może nie przekroczyć wymaganego ośmioprocentowego progu wyborczego rozważają wole startu z… własnego komitetu wyborczego, udostępniając miejsca na listach dla obcych. Niektórzy – podobno- gotowi są błagać prezydenta B. Komorowskiego żeby już ogłosił datę wyborów. Dałoby to asumpt do działania. Porozumienie czy Zjednoczenie lewicy nie powstało, zatem nie ma czasu na dalsze przedłużanie, tworzymy własny komitet np. o nazwie Najprawdziwsza Lewica. tak być nie musi, tak być może. A co z pozostałymi? Utworzą kolejny komitet wyborczy i w końcu października odbędzie się zbiorowy pogrzeb polskiej lewicy! Tylko skąd wziąć aż cztery orkiestry pogrzebowe? Zatem, nie tracąc czasu namawiam do finalizowania prac związanych z tworzeniem koalicji wyborczej na równych partnerskich warunkach z typowaniem liderów list wyborczych w poszczególnych okręgach wyborczych. Jeśli tej szansy nie wykorzystamy elektorat nas znienawidzi. Z nadzieją, że to tylko wizjonerstwo – do roboty!\n8 lipca 2015 8 lipca 2015 admin\nZjednoczona Lewica ma już program – poznaliśmy jego szczegóły. Teraz czas na trudne rozmowy o personaliach\nZespół programowy lewicy pod przewodnictwem Barbary Nowackiej kończy pracę. Teraz kolejny etap tworzenia szerokiej lewicowej koalicji. • Fot. Małgorzata Kujawka / Agencja Gazeta\nNajważniejsze cele spięte w trzy bloki programowe i nacisk położony na kwestie społeczno-gospodarcze. Po dwóch tygodniach lewica zjednoczona pod egidą OPZZ finalizuje prace nad porozumieniem. – Dopinamy ostatnie szczegóły, stawiamy ostatnie przecinki i najprawdopodobniej w czwartek będziemy oficjalnie ogłaszać efekty naszej pracy – mówią. Teraz czas na kolejny etap. Kto pociągnie wyborcze listy?\nNikt nie trzaskał drzwiami\n– Poszło nam całkiem szybko, mimo że nie zawsze było łatwo – mówi w rozmowie z naTemat Barbara Nowacka. Zjednoczona lewica to kilkanaście różnych organizacji, spośród których każda miała swój oddzielny program. – Są wśród nas ludzie o poglądach i bardziej liberalnych, i mocno socjalnych. Dyskusje były bardzo gorące, lecz mimo to, nie doszło do takiej sytuacji, żeby ktoś trzasnął drzwiami i wyszedł – dodaje liderka Twojego Ruchu.\nProgram zjednoczonej lewicy podzielony jest na trzy bloki. Po pierwsze – państwo przyjazne dla obywatela. Po drugiej – państwo sprawiedliwości społecznej i po trzecie – państwo równych praw i szans. – Staraliśmy się położyć większy nacisk na kwestie społeczno-gospodarcze, co nie znaczy, że sprawy światopoglądowe pominęliśmy – mówi Paulina Piechna-Więckiewicz, przewodnicząca SLD i dodaje, że wypracowany program jest bardzo różnorodny, lecz dzięki tej różnorodności silny.\n– Zawarliśmy w nim rozwiązania dla kobiet i mężczyzn, dla starszych i młodszych, dla wielkich miast, ale też małych miejscowości – komentuje dalej. Wszystko po to, aby dotrzeć do jak największej grupy wyborców i „zatrzymać pochód prawicy”. Politycy lewicy wiedzą, że to dla nich ostatnia szansa na podjęcie realnych działań. – Wierzę, że się uda. Musi się udać, inaczej lewicy w Sejmie nie będzie w ogóle, a to bardzo źle dla polskiego społeczeństwa – ocenia w rozmowie z naTemat Piechna-Więckiewicz.\nW pierwszej kolejności staraliśmy się skupiać głównie na tym, co nasz łączy. Nie wchodziliśmy w kwestie, w przypadku których wiedzieliśmy, że porozumienie jest niemożliwe, chyba że były one tak istotne, że nie można było ich pomijać. Wówczas negocjowaliśmy (…) Nie były to łatwe dyskusje, ale daliśmy radę.\nOd idei do personaliów\nWśród lewicowych organizacji nadal panuje lekki niepokój, że ktoś może się wyłamać, zrezygnować i coś pójdzie nie tak. Przekonują, że ciśnienie opadnie wtedy, kiedy podpisy zostaną złożone i wszystkie punkty zaakceptowane, a to – zgodnie z planem – nastąpić ma na czwartkowym spotkaniu w siedzibie OPZZ w Warszawie. Wówczas będzie można rozpocząć kolejny etap.\nPolitycy lewicy przekonują, że to co najtrudniejsze już za nimi. – Pokonaliśmy trzy czwarte drogi do pełnego porozumienia – przekonuje Krzysztof Gawkowski. Jednak ostatnia „ćwiartka” to rozmowy równie trudne, mniej „ideowe”, a bardziej przyziemne – dotyczące wyborczych list.\nLewica chce do wyborów pójść razem. Po pierwsze po to, aby nie zaprzepaścić dotychczas podjętych działań, a po drugie – aby mieć większe szanse na przekroczenie pięcioprocentowego progu. – W czwartek mamy spotkanie zespołu politycznego, na którym dyskutować będziemy zarówno na temat nazwy naszej formacji, jak i o formie porozumienia. Nie wiemy jeszcze czy zdecydujemy się na koalicyjny komitet wyborczy czy komitet wyborczy wyborców. Wszystko dopiero przed nami – zapowiada w rozmowie z naTemat Gawkowski.\nNowacka: Będzie miejsce dla ruchów miejskich i LGBT\nWprawdzie wszyscy konsekwentnie przekonują, że są „dobrej myśli” i wierzą, że rozmowy polityczne uda się przeprowadzić równie szybko i względnie bezproblemowo jak programowe, już dziś wiadomo – że łatwo nie będzie. Kilkanaście organizacji to również kilkunastu liderów, a ambicje polityczne przynajmniej kilku z nich (np. Leszek Miller czy Janusz Palikot) już niejednokrotnie powodowały, że podobne porozumienia paliły na panewce.\nBarbara Nowacka jest przekonana, że tym razem będzie inaczej. – W interesie nas wszystkich jest wspólna równorzędna koalicja, a nie porozumienie pod egidą jednej partii – mówi i zapewnia, że zrobi wszystko aby na listach znaleźli się nie tylko działaczki i działacze partyjni, lecz przedstawiciele różnych grup społecznych: ruchów miejskich, LGBT czy środowisk feministycznych. – To mają być listy społeczne, a nie partyjne – zapewnia Nowacka. – Podstawowy warunek to wiarygodność. Bez niej nie znajdziemy się w październiku w Sejmie – dodaje.\nW szeregach każdej partii są ludzie mniej lub bardziej konserwatywni czy liberalni. Nikt mi nie powie, że Jarosław Gowin i Tadeusz Cymański ze Zjednoczonej Prawicy są tacy sami. Podobnie będzie u nas. Jesteśmy różnorodni i jeśli uda nam się znaleźć w Sejmie – będziemy, lecz z pewnością uda nam się wypracować kompromis. Tak jak teraz.\nJaka nazwa dla koalicji?\nW przypadku wspólnej koalicji pozostaje jeszcze kwestia nazwy. Pierwsze pomysły już są. Nieoficjalnie mówi się o Zjednoczonej Lewicy. – To nazwa najprostsza i najbardziej oczywista, ale z pewnością będziemy nad tym jeszcze dyskutować – mówi Barbara Nowacka.\nLewica założyła sobie konkretny plan i jak do tej pory – konsekwentnie go realizuje. Miało być porozumienie – jest porozumienie. Miał być program – jest program. Teraz przed nimi to, co zawsze budzi największą ciekawość i najwięcej emocji, czyli układanie list. Spis miejsc biorących jest w przypadku lewicy wyjątkowo krótki, dlatego – mimo licznych do tej pory sukcesów – może być wyjątkowo zacięta. Program programem, lecz personalia okażą się prawdziwym sprawdzianem.


żelaza epoka, Encyklopedia PWN: źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nramy czasowe epoki żelaza są różne i uzależnione od stref geograficznych, zróżnicowania kulturowego i rozwoju społeczno-gospodarczego. Najstarsze wyroby z kutego żelaza (głównie pochodzenia meteorytowego), znalezione w Egipcie i Azji Zachodniej, można odnieść do VI–III tysiąclecia p.n.e. Na szerszą skalę używano żelaza w Babilonii już w czasach Hammurabiego (1. połowa XVIII w. p.n.e.). Pochodzenie metalurgii żelaza oraz problem jej rozprzestrzenienia nie zostały jeszcze całkowicie wyjaśnione; przeważa pogląd, że wynalazku dokonali Hetyci. W II tysiącleciu p.n.e. przetwórstwo żelaza opierało się już na surowcu uzyskiwanym z rud. Właściwa epoka żelaza rozpoczęła się wraz z opanowaniem i upowszechnieniem technik metalurgicznych oraz stopniowym wypieraniem dawnych surowców używanych do wyrobu podstawowych narzędzi. Przejście do nowej epoki nastąpiło najwcześniej na Bliskim Wschodzie (w czasie inwazji tzw. ludów morskich, ok. 1200 p.n.e.); stąd umiejętność obróbki żelaza przeszła na wyspy Morza Egejskiego, obszar Grecji (ok. 100 p.n.e.), Italii, Bałkanów (VIII–VII w. p.n.e.) i dalsze tereny Europy. Początek epoki żelaza w środkowej Europie przyjmuje się ok. 750 p.n.e., masowe użycie nowego metalu — na IV–II w. p.n.e. Dla tych ziem przyjęto podział epoki żelaza na 4 okresy: halsztacki (ok. 750–400 p.n.e.), lateński (ok. 400 p.n.e. — początek n.e.; w upowszechnieniu żelaza w tym okresie ogromną rolę odegrali Celtowie), rzymski (początek n.e. — przełom V i VI w.) i wczesnośredniowieczny (VI w.–połowa XIII w.). W tym momencie kończy się ona w sensie archeologicznym, ale nie historycznym; praktycznie bowiem epoka żelaza kończy się z początkiem wielkiej mechanizacji. Na terenach nadczarnomorskich produkcja żelaza rozwinęła się w V–IV w. p.n.e., na środkowym Powołżu — w połowie I tysiąclecia p.n.e. Na terenach Azji: na zachodniej i południowej Syberii oraz w środkowej Azji początek epoki żelaza występuje w różnych okresach I tysiąclecia p.n.e.; w Indiach — ok. 500 p.n.e., w Chinach — ok. 200 n.e., w Japonii — ok. 300 n.e., w Indonezji również w pierwszych wiekach n.e. W Afryce metalurgia żelaza rozwijała się nierównomiernie: w starożytnym Egipcie pod koniec II tysiąclecia p.n.e., w północnej i zachodniej Afryce w I tysiącleciu p.n.e. wraz z kolonizacją fenicką, w Nubii, Sudanie i Libii — w VI w. p.n.e., na południe od Sahary — od przełomu n.e., na innych terenach znacznie później. Do Ameryki i Australii znajomość żelaza przynieśli europejscy kolonizatorzy.


Grzybki halucynki – Fabryka Snów (Amparo)\nRodzice wybierali się gdzieś na noc, więc zaprosiłam Alicję do ich sypialni, która bardzo przypominała sypialnię rodziców Ali. Zrobimy sobie noc przyjaciółek i będzie wspaniale. Od jakiegoś czasu mieszkałam z rodzicami w wydzielonej dla nas części internatu, którą stanowiły dwa pokoje: mój pokój i sypialnia rodziców z ogromnym, wygodnym łożem. Przyjaciółka przyszła do mnie na kolację, ale jadłyśmy ją same, bo moi rodzice już się szykowali na wyjście. Alicja przyniosła mi paczkę z dawno obiecaną płytą. Dziadek dał jej tę paczkę niedawno, więc Ala przyniosła ją do mnie zadowolona, że wreszcie sprawa z płytą się zakończy. Po kolacji rozpakowałam paczkę, ale ku mojemu ogromnemu rozczarowaniu nie było tam płyty Meghan Trainor, tylko jakieś inne płyty, jak się po chwili okazało z muzyką, której się bałam. Resztę zawartości paczki stanowiło stare jedzenie, a dokładniej babeczki na słono z grzybami w środku. Nie miałam wcale na nie ochoty, ale tata wmusił we mnie jedną babeczkę, a sam zjadł ze trzy. Po chwili zrobiło mi się jakoś dziwnie. Dźwięki słyszane dookoła oddalały się coraz bardziej, a dźwięki ze strasznych płyt, które wsadziłam z powrotem do paczki przybliżały się, a ja nie mogłam nic na to zaradzić. W końcu resztkami świadomości zaprosiłam Alicję do sypialni i wydawałam jej różne dziwne rozkazy, ale nie pamiętam ich nawet, bo świat rzeczywisty był jakby za mgłą.\nCzułam, że to muzyka, którą słyszę tak na mnie działa i ze wszystkich sił starałam się ją od siebie oddalić. W końcu halucynacje ustały, więc zamknęłam oczy i zasnęłam. Następnego dnia najpierw przepraszałam przyjaciółkę za moje dziwne zachowanie, a potem łajałam ją, że pozwoliła dziadkowi, by zamiast albumem Meghan obdarował mnie takim okropnym prezenciskiem. Alicja bardzo była zmartwiona moimi słowami i bez śniadania opuściła nasze mieszkanko, a ja wyrzuciłam niepożądane płyty przez okno.\n2 Comments on Grzybki halucynki\n← Brzydki kundel, który przynosił pecha → Jak wygląda twój dzień\n2 replies on “Grzybki halucynki”\nOłłłł halucynacje dobre ale straszne 🙂


Gmina Pleszew. Losy szkoły w Sowinie Błotnej wisiały na włosku. Było blisko likwidacji - Zpleszewa\nGmina Pleszew. Losy szkoły w Sowinie Błotnej wisiały na włosku. Było blisko likwidacji\nOpublikowano: wt, 2 lut 2021 19:30 2021-02-02T18:30:00.000Z\n66 dzieci uczy się dziś w szkole w Sowinie Błotnej. 20 dzieci uczęszcza z kolei do przedszkola w Sowinie Błotnej\nFestyn Integracyjny w Dobrzycy [ZOBACZ ZDJĘCIA]\nStrażacy rywalizowali w zawodach [ZDJĘCIA] Emocji nie brakowało\nWiadomości Długie dyskusje z rodzicami, nauczycielami, burmistrzem, społecznością wiejską... Ostatnie miesiące w Sowinie Błotnej toczyły się pod znakiem dużej niepewności - co do losów tutejszej szkoły. Wprost zakładano jej likwidację - z powodu coraz mniejszej liczby uczęszczających dzieci. Ostatecznie - po walnym zebraniu Stowarzyszenia „Dolina Giszki”, które zarządza placówką - szkoła została uratowana. Nie oznacza to jednak końca walki.\nPrzypomnijmy: miejscowa placówka od 2016 roku zarządzana jest przez Stowarzyszenie „Dolina Giszki”. To właśnie w tym roku ówczesne władze Pleszewa zdecydowały się zlikwidować Zespół Szkół Publicznych im. rotmistrza Witolda Pileckiego w Sowinie Błotnej.\nPleszew. Sowina Błotna. Rozważano zamknięcie szkoły\nWiejska szkoła nie została jednak wówczas zamknięta - zarząd nad nią przejęło właśnie wspomniane stowarzyszenie, ustalono ponadto, że samorząd będzie m.in. dbał o budynki i większe remonty. Zmiana spowodowała również, że pracownicy pedagogiczni zatrudnieni zostali już w oparciu o kodeks cywilny, a nie w ramach Karty Nauczyciela.\nOd tamtej pory mija niemal 5 lat. I - jak się okazuje - sytuacja placówki – choć sama w sobie jest zadbana i ma dobrą opinię w rejonie - ponownie zawisła na włosku. Tym razem rozważane było bowiem już całkowite zamknięcie szkoły w Sowinie Błotnej.\nPleszew. Rodzice zaniepokojeni możliwym zamknięciem szkoły w Sowinie Błotnej\n– Jako rodzice poczuliśmy się zaniepokojeni – relacjonuje nam wprost jedna z mieszkanek, która skontaktowała się z redakcją.\nJak się dowiedzieliśmy pierwsze otwarte dywagacje - odnośnie możliwego zamknięcia placówki - pojawiły się już kilka miesięcy temu.\n- Pierwsze dyskusje, odnośnie ewentualnego zamknięcia szkoły w Sowinie Błotnej pojawiły się z początkiem obecnego roku szkolnego - przyznaje w rozmowie z "Życiem Pleszewa" Maciej Grzesiński, dyrektor szkoły w Sowinie Błotnej.\nJak dodaje, wpłynęło na to wiele czynników.\n- Choćby ten społeczny - jak coraz mniejsza liczba rodzących się dzieci czy posyłanie ich do innych szkół, ale też czynnik ekonomiczny - związany z rosnącymi kosztami - głównie mówimy o wzroście płacy zasadniczej. Tymczasem nie jest to rekompensowane dotacją na dziecko w szkole - wylicza dyrektor szkoły w Sowinie Błotnej.\nPleszew. Dzieci w szkole w Sowinie Błotnej jest coraz mniej\nSytuację potwierdza nam również Aleksandra Sicińska, prezes Stowarzyszenia "Dolina Giszki".\n- Dyskusje o ewentualnym zamknięciu szkoły trwały od dłuższego czasu, wcześniej rozmawiano m.in. z rodzicami, nauczycielami, było również spotkanie z burmistrzem Pleszewa - wylicza pani prezes.\nSama również zaznacza, że czynników, które doprowadziły do tej sytuacji jest kilka.\n- Przede wszystkim jednak chodzi o nieubłaganą demografię - dzieci jest coraz mniej, a koszty są coraz większe - choćby w związku z rosnącymi płacami - mówi Aleksandra Sicińska.\nWarto zaznaczyć, że szkoła jest bardzo zadbana. W 2016 władze Pleszewa – po przejściu szkoły pod stowarzyszenie – przeprowadziły remonty (budynek należy do gminy).\n– Szkoła została wyremontowana w ostatnich latach, doposażona w pomoce dydaktyczne jak choćby nowa pracownia komputerowa czy tablice interaktywne, jako jedyna w gminie, a nawet powiecie placówka posiadamy salę bilardową z 3 stołami - wylicza nam dziś dyrektor Maciej Grzesiński.\nPleszew. Ile dzieci uczy się w szkole w Sowinie Błotnej?\nZ drugiej jednak strony, niepokoi wspomniana już wcześniej demografia. Obecnie w szkole w Sowinie Błotnej uczy się 66 dzieci, w przedszkolu z kolei 20. Liczba uczniów w klasach jest zróżnicowana - od najmniejszej gdzie jest czwórka dzieci, po największą gdzie jest ich 15.\nNajbardziej do myślenia dają twarde dane statystyczne: obecnie - na 123 dzieci w wieku szkolnym, które w teorii należą do dawnego obwodu szkoły (gdy placówka jeszcze była publiczna - czyli z wsi: Sowina Błotna, Sowina, Bronów, Bógwidze, Borucin, Kotarby oraz Józefina) aż 57 uczęszcza do innych szkół. Mówiąc krótko: nie dość, że dzieci rodzi się coraz mniej, to jeszcze część tych z - teoretycznego - obwodu - dowożonych jest już dziś do innych placówek: Taczanowa Drugiego czy samego Pleszewa.\nStąd pojawiła się właśnie realna groźba zamknięcia szkoły - już na stałe. Sytuacja bardzo zaniepokoiła społeczność wiejską... 28 stycznia odbyło się walne zgromadzenie Stowarzyszenia "Dolina Giszki", na którym decydowano o dalszych losach placówki.\nWięcej przeczytasz w aktualnym papierowym wydaniu "Życia Pleszewa"\nStrażacy rywalizowali w zawodach [ZDJĘCIA]\nKąpieliska najbliżej Pleszewa [ZDJĘCIA]\nPodróż do Ameryki. Samolot czy może... statek?\nUpalny PST Cup\n26.06 Festyn Integracyjny w Dobrzycy\n26.06 Strażacy rywalizowali w zawodach [ZDJĘCIA]\n26.06 Te auta, to nie pojazdy - to styl życia. Byliśmy na American Cars Mania 2022\n26.06 Będzie wielki, dwudniowy festiwal w Pleszewie\n26.06 Kąpieliska najbliżej Pleszewa [ZDJĘCIA]\nBędzie wielki, dwudniowy festiwal w Pleszewie Atrakcji nie zabraknie!


Nieruchomości komercyjne- dobry pomysł na biznes - study-abroad.pl\nCoraz więcej osób myśli o założeniu własnej działalności gospodarczej, czy też firmy. Ma to związek z bogaceniem się społeczeństwa oraz wysokim PKB. Jednak jednym z największych problemów, z którymi się zmagają początkowi przedsiębiorcy to brak odpowiedniego miejsca na prowadzenie firmy. Doskonałym rozwiązaniem jest wynajem nieruchomości komercyjnych. Przykładem mogą być zarówno biurowce, jak i hale magazynowe.\nNieruchomości komercyjne wynajem\nKażdy przedsiębiorca zobligowany jest przez polskie prawo do tego, aby jego firma posiadała realną siedzibę.\nDlatego można zauważyć trend, że rynek nieruchomości komercyjnych niezwykle się rozwija. Powstaje coraz więcej małych firm, które szukają miejsca do prowadzenia swojej działalności. Zatem jeżeli jesteś jednym z nich zdecyduj się na nieruchomości komercyjne. Nie zależnie od tego w jakiej branży działasz, szeroka oferta na śląskim rynku nieruchomości, sprawi, że każdy znajdzie coś dla siebie.\nWarto zauważyć, że wynajem nieruchomości komercyjnej to także realna oszczędność, gdyż budowa biurowca, czy magazynu, wiązałaby się z niebotycznymi kosztami, a tak płaci się tylko za wynajem. Rynek nieruchomości na Śląsku jest bardzo bogaty, stad łatwo znaleźć interesujący lokal, w którym będzie się prowadzić firmę.\nNieruchomości komercyjne pomysłem na własny biznes\nJak pokazują badania oraz statystyki ceny nieruchomości ciągle rosną. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele. Począwszy od wejścia Polski do Unii Europejskiej, aż po otwarcie granic i dużą konkurencyjność.\nDlatego doskonałym pomysłem na własny biznes może być budowa nieruchomości o komercyjnym charakterze. Ciekawą propozycją mogą być centra handlowe, restauracje, hotele, czy też budynki przemysłowe oraz nowoczesne centra logistyczne.\nNisko oprocentowane kredyty – nieruchomości komercyjne\nWarto również wiedzieć, że kredyty pod budowę nieruchomości komercyjnych są niską oprocentowane, a inwestor czerpie aż dwa rodzaje zysków. Pierwszy jest z wynajmu, a drugi, z rosnącej wartości nieruchomości, która bezpośrednio wpływa także na ewentualny wzrost ceny wynajmu.\nJeżeli jest się już zdecydowanym na budowę budynku komercyjnego należy znaleźć odpowiednią firmę budowlaną, która będzie realizować dany projekt. Na tym etapie powinno się już szukać potencjalnych najemców, aby od razu po odebraniu budynku, przez nadzór budowlany zaczął zarabiać.\nPomoc dietetyczna w endometriozie


Makowa "szkiconoszka" - NATULE naturalne kosmetyki i eko rękozdzieło\nJako że lubię spełniać swoje życzenia i zaspokajać potrzeby, niekoniecznie wydając na to krocie w wielkich klimatyzowanych Galeriach,\nbynajmniej nie tych gdzie można zobaczyć dzieła sztuki…\nZ resztek po szyciu mojego ulubionego materaca, uszyłam i wymalowałam sobie\npraktyczną i wygodną Torbę w stylu listonoszki.\nZ założenia ma mi służyć głównie do transportowania podręcznych rzeczy,\nw tym przede wszystkim ma zmieścić szkicownik (nawet taki formatu około A4),\ncały magazynek ołówków i innych rysunkowych „przydasi” oraz mój ulubiony e-czytnik.\nZ racji swoich dość pokaźnych rozmiarów torba pomieści także i inne babskie przedmioty,\nscyzoryk, kompas co bym się w naszej stolicy łatwiej odnalazła ;), mapę, zapalniczkę,\nmateriałową torbę na znalezione po drodze sprawunki, szydełko, motek i dokumenty.\nMoże da się gdzieś upchnąć jeszcze kawałek lusterka, aby czasem poprawić makijaż a także zmieścić mój nieszczęsny telefon jednokomórkowy.\nPostarałam się o to, aby w torbie nie brakowało kieszeni i przegródek,\ntakże zapinanych na suwaki.\nWiązanie na ramię, regulowalne i szerokie.\nMateriał jeść dość mocny i podejrzewam, że nie chłonie wody jak gąbka.\nW końcu był to wojskowy wór.\nMalunek… przyszły mi do głowy maki… Chyba z tęsknoty za letnią mazurską łąką…\nWykończenie, celowo takie postrzępione…\nTaka przaśna ta torba 🙂 Taka jak Ja.\nJesli chcesz podobną torbę – napisz do mnie, na pewno się dogadamy 🙂\nGaleria zdjeć Torby: