Fonowanie obszaru nerek - Artretyzm czyli dna moczanowa\nJedna z metod leczenia dny moczanowej może być metoda fonowania.\nFonowanie jest zabiegiem polegającym na przykładaniu do danej części ciała specjalnego urządzenia. Są to tzw. wibrofony, które emitują mikrowibracje o częstotliwości dźwiękowej. Uważa się, że metoda fonowania może mieć korzystny wpływ na osoby borykające się z napadami dny moczanowej. Poprawia funkcjonowanie nerek i sprzyja odprowadzaniu z organizmu nadmiaru kwasu moczowego.\nDna moczanowa to choroba, która polega na nieprawidłowym metabolizmie kwasu, którego jest albo za dużo, albo jest nieprawidłowo wydalany. Prowadzi to do odkładania się jego nadmiaru w różnych miejscach, a głównie okolicach stawów, powodując napady, czyli silne bóle i obrzęk w miejscu jego magazynowania.\nFonowanie obszaru nerek to metoda, które regularnie stosowana pozwoli na poprawę metabolizmu kwasu i zminimalizuje ryzyko wystąpienia dolegliwości. Jej zaletą jest na pewno to, że zabieg można wykonywać samodzielnie w domu, co w wypadku ataku dny będzie sprzyjające dla pacjenta. Zdarza się, że ból jest na tyle silny, ze nie pozwala na jakikolwiek ruch, a wtedy wizyta u lekarza w celu wykonania zabiegu byłaby niemożliwa.\nTagi: artretyzmatak dny moczanowejdna moczanowafonowaniefonowanie nerekkwas moczowy\nSzkła kontaktowe dla Ciebie


Diesel DZ1437 - emodi.pl moda i styl\nZegarki Diesel to propozycja dla progresywnych kobiet i panów, którzy lubią charakteryzować się z tłumu! specyficzny design połączony z wysoką jakością - taki też jest zegarek Diesel DZ1437, wyraz progresywnej sztuki zegarmistrzowskiej.\nW krągłej kopercie, o wymiarach 52 x 44 mm zamknięty został staranny mechanizm kwarcowy, zasilany za pomocą baterii. Chroni go mocowane przy pomocy śrubek wieczko, które w dodatku zagwarantuje 5ATM wodoszczelności, zezwalającej na pływanie powierzchniowe, kąpiel pod natryskiem lub w wannie.\nbłyszcząco-matowa pokrywa zegarka DZ1437 produkowana pozostała z wysokiej jakości tworzywa o znacznej wytrzymałości i uzupełniona wysokiej jakości paskiem z tworzywa nienaturalnego o dużej wytrzymałości. Koperta, jaką ma model Diesel DZ1437 ma kolor czarny, który nieprzeciętnie współgra z czarnym paskiem, o szerokości przy mocowaniu 24.00 mm, tworząc oryginalną całość.\nZegarek DZ1437 należy do serii Diesel DOUBLE DOWN, którą akcentuje unikatowy styl i niesamowite detale. Będzie on nie tylko niezastąpionym uzupełnieniem każdego stroju, lecz też funkcjonalnym dodatkiem precyzyjnie wskazującym czas.\nCzytelność zagwarantuje oznakowanie tarczy przez indeksy i cyfry arabskie, które w połączeniu z czarną, matową tarczą na dodatek podkreśla innowacyjny charakter zegarka. Model Diesel DZ1437 będzie wyśmienicie pasował na żeński bądź męski nadgarstek o maksymalnym obwodzie 190+/- 5mm.\nJak wszystkie zegarki Diesel, model DZ1437 z kolekcji DOUBLE DOWN to progresywny, designerski dodatek, który stanie na wysokości zadania nawet najmocniej wymagających pań i mężczyzn szanujących styl, klasę, wysoką jakość i zgodność z aktualnymi trendami.\n4 030,00 PLN Zobacz w sklepie


Hotele — Balletto - Anuluj większość rezerwacji | Hotels.com\nBalletto — hotele\nHotele - Balletto\nWięcej informacji — Balletto\nNajlepsze hotele w mieście Balletto\nBalletto — ogólne informacje\nBalletto to idealny cel podróży, jeśli chcesz zdobyć nowe doświadczenia. Balletto — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Balletto. Balletto to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Balletto — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nBalletto — dojazd\nKtóre lotnisko znajduje się najbliżej miasta takiego jak Balletto?\n• Palermo (PMO-Punta Raisi), 30,1 km od centrum miasta Balletto\nBalletto – atrakcje\nCo warto zobaczyć w okolicy miasta takiego jak Balletto:\n• Fontanna degli Otto Cannoli (14,5 km od centrum miasta)\n• Stanowisko archeologiczne Monte Jato (8 km od centrum miasta)\nKiedy najlepiej odwiedzić miasto takie jak Balletto?


Coraz lepsze warunki w bialskim szpitalu - Dziennik Wschodni\nCoraz lepsze warunki w bialskim szpitalu\nW bialskim Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym modernizowane są oddziały i przybywa sprzętu.\nTe przemiany cieszą pacjentów i personel. Szpital zyskuje markę.\n- Czuję się dobrze w tym szpitalu. Mam zaufanie do lekarzy i pielęgniarek. Dobrze opiekują się pacjentami. A to ważne przy wychodzeniu, z choroby - mówi pełna nadziei, uśmiechając się Aniela Zańko, pacjentka z Kodnia. Podobną opinię ma Henryka Gryniewicz, która przyszła do innej pacjentki leżącej na oddziale onkologiczno-geriatrycznym.\n- Atmosfera jest tu miła. Pani, do której przychodzę, mówi, że ma dobrą opiekę, a pacjenci są przez personel informowani o stanie zdrowia i sposobie leczenia - dodaje Henryka Gryniewicz. Elżbieta Macech, pielęgniarka oddziałowa, nie kryje satysfakcji z poprawy warunków, po modernizacji oddziału onkologiczno-geriatrycznego, który teraz działa na III piętrze w pomieszczeniach pomalowanych na jasne i ciepłe kolory.\n- Ostatnio przybył nam nowy aparat EKG. Mamy teraz specjalną śluzę do przygotowywania cytostatyków dla naszych pacjentów. Zyskaliśmy separatkę i łazienkę dla niepełnosprawnych. Jest tu lepiej dla chorych - podkreśla Macech.\nA dr Mirosława Kuniewicz, ordynator tego oddziału, dodaje, że oddziałowa dobrze gospodaruje na onkologii i to poprawia atmosferę wśród pacjentów i personelu.\nJuż we wrześniu w dziale diagnostyki laboratoryjnej w gruntownie wyremontowanych pomieszczeniach zaczął działać wysokiej klasy sprzęt pomiarowo-badawczy, który współpracuje z siecią informatyczną.\n- Właśnie bardzo wysoko zostały ocenione trzy kolejne projekty WSzS i są wybrane przez Zarząd Województwa Lubelskiego do realizacji. W pierwszym kwartale 2009 r. w bialskim szpitalu ruszy rezonans magnetyczny. Zakupiony zostanie sprzęt ratujący życie m.in. do oddziału anestezjologii - cieszy się Dariusz Oleński, dyrektor szpitala.


Szczelność - shing.pl\nPianka poliuretanowa - alternatywa dla styropianu i wełny mineralnej\nIzolacje natryskowe robią się coraz to bardziej popularne w Polsce. Podyktowane jest to wysoką efektywnością pianki zestawiając inne materiały izolacyjne. Stawiając na izolację z pianki poliuretanowej można liczyć w przyszłości na dużą redukcję kosztów określonych na utrzymanie budynku, hali lub innej budowli. Jest to logiczne, dla przykładu jeżeli nagrzanie domu o średniej nawierzchni 160m2 na rok będzie nas kosztowało mniej więcej 3000zł, a decydując się na docieplenie mansardy pianką poliuretanową możemy zaoszczędzić 1000 złotych to z całkowitą pewnością warto wybrać izolację natryskową .\nSprawę niszczenia starej dokumentacji dokładnie regulują ustalone reguły, według których trzeba postępować. Trzeba wiedzieć, jak to wszystko wygląda, by postępować w zgodzie z prawem.


Mojsalon.eu – Strona 4 – Newsy ze świata mody i piękna\nby Tucholskaupdated on 2020-11-29 2020-11-29\nMnóstwo pań nie wyobraża wyjść z domu bez idealnego, subtelnego makijażu. To dzięki niemu kobiety czują się bardziej zadbane i atrakcyjniejsze. Dodatkowo, perfekcyjny makijaż potrafi uwydatnić wiele zalet kobiet oraz skrzętnie schować pewne mankamenty. Na jakie więc produkty najczęściej stawiają panie? Kosmetyki makeup revolution w każdej kosmetyczce Coraz więcej kobiet i to w różnym wieku stawia na popularne, charakteryzujące się niezwykle dobrą jakością kosmetyki makeup revolution. Ich szeroki wybór w popularnych drogeriach oraz w dobrych sklepach z produktami kosmetycznymi jest …\nDepilacja jak powszechnie wiadomo nie jest prostym zadaniem, dlatego też tym bardziej warto postawić na niezawodne kosmetyki. W ostatnim czasie jest duży boom na rewelacyjny bielenda krem do depilacji, dlatego też tym bardziej warto dowiedzieć się o nim nieco więcej. Dla kogo? Oryginalny krem do depilacji bielenda jest idealnym wyborem dla tych osób, które w pierwszej kolejności stawiają na ekspresową depilację. Krem bardzo łagodnie i dokładnie usuwa nawet najdrobniejsze włoski. Po bielenda krem do depilacji twarzy powinny sięgnąć także te …\nby Tucholskaupdated on 2022-01-12 2020-11-18\nNadmiernie przetłuszczające się włosy są zmorą wielu kobiet. Aby pozbyć się tego kłopotliwego problemu, warto jak najszybciej postawić na sprawdzone kosmetyki. Dobry lakier do włosów nie powinien obciążać fryzury i co najważniejsze nie może sklejać tłustych kosmetyków. Z niniejszego artykułu dowiedzą się Państwo, które lakiery są najlepszym wyborem i na co zwrócić uwagę przy ich wyborze.\nKiedy warto zastosować produkt remover?\nby Tucholskaupdated on 2020-11-26 2020-11-17\nNależy mieć świadomość, że wykonanie makijażu permanentnego nie jest zabiegiem na całe życie. Kobieta może bowiem w pewnym momencie podjąć decyzję o jego usunięciu. Z jakiego produktu warto skorzystać? Można zaobserwować, że z roku na rok coraz większą popularnością cieszy się remover. Jakie są największe zalety usuwania makijażu permanentnego removerem? Koniecznie trzeba zdawać sobie sprawę, że produkt charakteryzuje się bardzo dużą skutecznością, która wynosi aż 93%. Zostało to bowiem potwierdzone w badaniach naukowych. Kolejnym bardzo istotnym atutem jest fakt, że …\nPrawidłowe nawilżenie skóry podstawą do zachowania młodego wyglądu\nby Tucholskaupdated on 2020-11-24 2020-11-01\nJak powszechnie wiadomo, delikatna aksamitna skóra jest symbolem zadbanej kobiety. By móc cieszyć się tym atutem jak najdłużej, bardzo ważne jest prawidłowe nawilżanie i odżywianie skóry. W takim przypadku bardzo dobrym rozwiązaniem jest bielenda olejek lub bielenda balsam. Kosmetyki te nie tylko bardzo dobrze się wchłaniają i pozostawiają skórę delikatną i gładką, ale także cechują się świetnym zapachem, utrzymującym się nawet kilka godzin. Oczywiście, należy pamiętać o regularności stosowania olejku bielenda oraz balsamu bielenda. Optymalnym rozwiązaniem jest nawilżanie skóry po …\nby Tucholskaupdated on 2020-11-29 2020-11-01\nKażde włosy są inne i każde wymagają szczególnej, wyjątkowej pielęgnacji. Wiele osób niestety często zapomina, że poza szamponem istnieją także inne preparaty do włosów. Wybór ich na rynku jest tak duży, że każdy bez problemu znajdzie idealny produkt dla siebie. Wystarczy wiedzieć dokładnie, jaki typ włosów się posiada oraz czego one potrzebują w danym momencie najbardziej. Odżywka do włosów – obowiązkowa pielęgnacja Bez względu na to, czy włosy myje się codziennie, czy też co kilka dni, zaleca się stosować przy …\nby Tucholskaupdated on 2020-09-25 2020-09-10\nTrwałe lakiery hybrydowe stały się synonimem elegancji i wyrazem najnowszej technologii. Osiągnięcia chemii i fizyki wcieliły się w modny sposób zdobienia paznokci.\nby Tucholskaupdated on 2020-08-17 2020-08-14\nMam na imię Donata i wprowadzę was w świat domowego wizażu.


Jan Marian Krassowski – Wikipedia, wolna encyklopedia\nJan Marian Krassowski\nData i miejsce urodzenia 9 września 1883\nData i miejsce śmierci 24 stycznia 1947\nJan Marian Krassowski (ur. 9 września 1883 w Smogorzowie, zm. 24 stycznia 1947 w Warszawie) – polski astronom.\nJego ojcem był Franciszek Krassowski herbu Ślepowron, a matką Ludwika baronowa Reisky de Dubnitz. Po ukończeniu gimnazjum w Jałcie studiował na Wydziale Filozoficzno-Matematycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, od drugiego roku studiów pracował w obserwatorium astronomicznym. W 1910 na podstawie rozprawy o zmienności szerokości geograficzne uzyskał tytuł doktora nauk i wyjechał do Rosji, gdzie przez rok pracował w obserwatorium astronomicznym w Pułkowie. Następnie wyjechał do Genewy i Paryża, gdzie kontynuował naukę. Od 1912 był asystentem w obserwatorium Politechniki Lwowskiej, w 1915 wyjechał do Warszawy, gdzie od 15 listopada na Uniwersytecie Warszawskim wykładał astronomię opisową. Do Lwowa powrócił na krótko w 1918, przedstawił wówczas na Uniwersytecie Lwowskim pracę habilitacyjną z zakresu "astronomii ogólnej i mechaniki nieba". Następnie powrócił do Warszawy, gdzie od 1919 do 1921 zajmował stanowisko docenta tymczasowego na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie otrzymał mianowanie na stopień profesora. W 1920 ogłosił pracę O wyznaczaniu szerokości geograficznej i zboczenia magnetycznego w Polsce w XVII w., w której zawarł i opisał odnalezioną podczas studiów Paryżu notatkę sporządzoną przez Pierre Des Noyers'a dla Heweliusza, a dotyczącą pierwszego pomiaru deklinacji magnetycznej w Warszawie z 1647.\nW latach 1916–1919 pełnił obowiązki dyrektora obserwatorium astronomicznego w Warszawie.\nW 1926 roku zainicjował powstanie obserwatorium w Piasecznie. Równolegle do pracy na Uniwersytecie Warszawskim prowadził wykłady w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie oraz pracował jako doradca naukowy do spraw astronomiczno-geodezyjnych i kartografii matematycznej w Wojskowym Instytucie Geograficznym. Po 1945 pracował w Geodezyjnym Instytucie Naukowo-Badawczym, w 1946 odbył podróż do Wielkiej Brytanii, Francji i Szwecji, gdzie nawiązał kontakty naukowe i zdobył informacje dotyczące zmian w zakresie wiedzy geodezyjnej. Biegle władał kilkoma językami obcymi, był członkiem czynnym Międzynarodowej Unii Geodezyjnej i Geofizycznej. Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu parafialnym w Piasecznie. Odznaczony Krzyżem Niepodległości.\n↑ Tadeusz Olczak "Orientacja niektórych dawnych planów Warszawy a zmiany wiekowe deklinacji magnetycznej. Informacja wstępna" Kwartalnik Historii Nauki i Techniki 29/1, 1984, s. 101–122\n↑ Stulecie Obserwatorium Warszawskiego, Urania Nr. 6, Warszawa 1925, s. 26–27\n↑ Piaseczno Cmentarz Parafialny Św. Anny\nCzy wiesz kto to jest?, praca zbiorowa pod redakcją Stanisława Łozy, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, s. 381\nNekrolog, Wiadomości Służby Geograficznej nr 1/1948, s. 7\nISNI: 0000 0003 6922 1859\nLudzie związani z Piasecznem\nTę stronę ostatnio edytowano 13 lis 2019, 19:31.


Lamivudine Teva | Centrum Informacji o Leku\nPreparat Lamivudine Teva jest lekiem zawierającym substancję czynną lamiwudynę. Preparat jest dostępny w postaci pomarańczowych tabletek w kształcie kapsułek (100 mg).\nPreparat Lamivudine Teva jest lekiem generycznym. Oznacza to, że preparat Lamivudine Teva jest podobny do leku referencyjnego o nazwie Zeffix, który jest już dopuszczony do obrotu w Unii Europejskiej (UE). Więcej informacji na temat leków generycznych znajduje się w dokumencie z pytaniami i odpowiedziami tutaj.\nW jakim celu stosuje się preparat Lamivudine Teva?\nPreparat Lamivudine Teva wskazany jest do leczenia przewlekłego (długookresowego) wirusowego zapalenia wątroby typu B u osób dorosłych. Preparat stosuje się u pacjentów z:\nwyrównaną niewydolnością wątroby (kiedy wątroba jest uszkodzona, ale funkcjonuje prawidłowo), u których występują również oznaki namnażania się wirusa oraz uszkodzenia wątroby (podwyższona aktywność enzymu wątrobowego aminotransferazy alaninowej [ALT] i uszkodzenie tkanki wątrobowej widoczne w badaniu pod mikroskopem);\nJak stosować preparat Lamivudine Teva?\nLeczenie preparatem Lamivudine Teva powinien rozpoczynać lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Zalecana dawka preparatu Lamivudine Teva wynosi 100 mg raz na dobę. Preparat Lamivudine Teva można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłku. U pacjentów, u których występują zaburzenia czynności nerek, może zaistnieć konieczność obniżenia dawki. Czas trwania leczenia zależy od stanu pacjenta i odpowiedzi na leczenie. Dodatkowe informacje znajdują się w charakterystyce produktu leczniczego (także stanowiącej część EPAR).\nJak działa preparat Lamivudine Teva?\nSubstancja czynna preparatu Lamivudine Teva, lamiwudyna, jest substancją przeciwwirusową należącą do klasy analogów nukleozydów. Lamiwudyna zakłóca działanie enzymu wirusa, polimerazy DNA, który uczestniczy w tworzeniu DNA wirusa. Lamiwudyna powstrzymuje tworzenie DNA przez wirusa i zapobiega jego namnażaniu i rozprzestrzenianiu się.\nJak badano preparat Lamivudine Teva?\nPonieważ preparat Lamivudine Teva jest lekiem generycznym, badania ograniczono do testów mających określić, czy lek jest biorównoważny w stosunku do leku referencyjnego – preparatu Zeffix. Dwa leki są biorównoważne, gdy doprowadzają do wystąpienia jednakowego stężenia substancji czynnej w organizmie.\nJakie są korzyści i zagrożenia związane ze stosowaniem preparatu Lamivudine Teva?\nZe względu na fakt, że preparat Lamivudine Teva jest lekiem generycznym, biorównoważnym w stosunku do leku referencyjnego, uznaje się, że z jego stosowaniem wiążą się takie same korzyści i zagrożenia, jak w przypadku leku referencyjnego.\nNa jakiej podstawie zatwierdzono preparat Lamivudine Teva?\nKomitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) uznał, że - zgodnie z wymogami UE – wykazano, iż preparat Lamivudine Teva charakteryzuje się porównywalną jakością i jest biorównoważny w stosunku do preparatu Zeffix. Dlatego też CHMP wyraził opinię, że – podobnie jak w przypadku preparatu Zeffix – korzyści przewyższają rozpoznane ryzyko. Komitet zalecił przyznanie pozwolenia na dopuszczenie preparatu Lamivudine Teva do obrotu.\nInne informacje dotyczące preparatu Lamivudine Teva:\nW dniu 23 października 2009 r. Komisja Europejska przyznała firmie Teva Pharma B.V. pozwolenie na dopuszczenie preparatu Lamivudine Teva do obrotu ważne w całej Unii Europejskiej.\nPełne sprawozdanie EPAR dotyczące preparatu Lamivudine Teva znajduje się tutaj.\nEMEA: EMEA/H/C/1113- EUROPEJSKIE PUBLICZNE SPRAWOZDANIE OCENIAJĄCE (EPAR)\nhttp://www.ema.europa.eu/docs/pl_PL/document_library/EPAR_-_Summary_for_the_public/human/001113/WC500035752.pdf , Grudzień 2009


Wrocław: Liceum i gimnazjum salezjańskie z Dalajlamą | Życie Zakonne\nHome WiadomościArchiwum Wrocław: Liceum i gimnazjum salezjańskie z Dalajlamą\nWrocław: Liceum i gimnazjum salezjańskie z Dalajlamą\nRedakcja 24 września 2010\nPrzebywający we Wrocławiu Jego Świętobliwość XIV Dalajlama we czwartek 23 września spotkał się z grupą 250 uczniów wrocławskich szkół. Wśród nich było 125 uczniów Liceum Salezjańskiego oraz grupa 12 uczniów Gimnazjum Salezjańskiego. Spotkanie odbyła się w Miejskim Teatrze Lalek. Liczny udział młodzieży salezjańskiej stał się możliwy dzięki pomysłowi i życzliwości Prezydenta Miasta Wrocławia Pana Rafała Dutkiewicza.\nSpotkanie to było jednym z wielu punktów dwudniowej wizyty Dalajlamy we Wrocławiu. Głowa Tybetańskiego państwa przybyła z racji 30 rocznicy powstania Solidarności. W pierwszej części spotkania Gość zwrócił się do młodzieży słowami: – Wiek XX, wiek wojny i cierpień, do którego należy moja młodość, na szczęście już minął. Teraz nastał czas dialogu. Większość problemów, które gnębią ludzkość, sami powodujemy, dlatego należy prowadzić dialog, używając nie tylko intelektu, bo to często prowadzi do manipulacji. Autentyczny dialog, zrozumienie potrzeb i racji innych możliwe jest tylko wtedy, gdy traktujecie bliźniego z szacunkiem, jakby był waszym bratem lub siostrą. Podchodźcie do niego otwarcie, troszczcie się o niego – napominał. – Oczywiście musicie rozwijać swoje umysły, ale też pracować nad duchowością, nad tym, by być ludźmi dobrego serca.\nW drugiej części młodzież mogła zadawać pytania. Jedno z nich dotyczyło osoby Jana Pawła II. W odpowiedzi padły bardzo ciepłe, pełne pochwały słowa wyrażające szczególny szacunek Dalajlamy do Papieża. Spotkanie trwało 45 minut i zakończyło się podziękowaniem młodzieży Liceum Salezjańskiego. Jego Świątobliwości wręczono linoryt Orła Śląskiego z portalu kościoła p.w. Krzyża Świętego, na którego odwrocie widniała dedykacja: „Niech śląski orzeł prowadzi naród Tybetański ku wolności".\nOblaci NMP – Łeba: poświęcenie krzyża\nSalezjanie – dom generalny: Wszystko gotowe do 141. Wyprawy Misyjnej


Accofil - wszystko na jego temat - Starając się z pomocą medyczną - strona 7 - Forum OvuFriend\nWysłany: 30 maja 2020, 00:08\nJa zaczynam za ok 10 dni mój pierwszy zastrzyk. Już się boje...napiszę jaką będę miała morfologię jak zrobię pierwsza. I jakie objawy...mam nadzieję że nie będą zbyt duze i dam radę w pracy. Jak oczywiście dam radę z tym dzieleniem leku😁😁😁 bo czytam czytam jak zrobić i wiem już duzo ale zobaczymy jak to będzie w praktyce. Są rozne możliwość 😁😁\nNajlepiej weź na noc, żeby przespać ewentualne objawy. Ale nic się nie martw. Ja nie miałam w sumie żadnych, tylko po pierwszej dawce na drugi dzień byłam trochę senna. Koniecznie daj znać. I powodzenia!\n[QUOTE=Iza1982]Ja zaczynam za ok 10 dni mój pierwszy zastrzyk. Już się boje...napiszę jaką będę miała morfologię jak zrobię pierwsza. I jakie objawy...mam nadzieję że nie będą zbyt duze i dam radę w pracy. Jak oczywiście dam radę z tym dzieleniem leku😁😁😁 bo czytam czytam jak zrobić i wiem już duzo ale zobaczymy jak to będzie w praktyce. Są rozne możliwość 😁😁[/QUOTE] Najlepiej weź na noc, żeby przespać ewentualne objawy. Ale nic się nie martw. Ja nie miałam w sumie żadnych, tylko po pierwszej dawce na drugi dzień byłam trochę senna. Koniecznie daj znać. I powodzenia!\nWysłany: 30 maja 2020, 06:36\nCześć, jestem tu nowa. Wczoraj wykonałam pierwszy zastrzyk z 1/4 accofilu nie mialam zadnych objawów..\nPostów: 134 126\nWysłany: 30 maja 2020, 18:47\nJak sobie poradziłaś z podzieleniem leku na 4 części?\n[QUOTE=Alo77]Cześć, jestem tu nowa. Wczoraj wykonałam pierwszy zastrzyk z 1/4 accofilu nie mialam zadnych objawów..[/QUOTE] Jak sobie poradziłaś z podzieleniem leku na 4 części?\nWysłany: 30 maja 2020, 18:49\nTam zrobię. Odrazu po pracy ok 18 bede robić zastrzyk. I nie dziękuję żeby nie zapeszać😊 mam nadzieję że któraś inseminacja da upragnione dzidzi😊❤\n[QUOTE=Katleya]Najlepiej weź na noc, żeby przespać ewentualne objawy. Ale nic się nie martw. Ja nie miałam w sumie żadnych, tylko po pierwszej dawce na drugi dzień byłam trochę senna. Koniecznie daj znać. I powodzenia![/QUOTE] Tam zrobię. Odrazu po pracy ok 18 bede robić zastrzyk. I nie dziękuję żeby nie zapeszać😊 mam nadzieję że któraś inseminacja da upragnione dzidzi😊❤\nWysłany: 30 maja 2020, 19:52\nMaz mi robi i on dzieli ją nie mogę nawet na to patrzeć.\n[QUOTE=Iza1982]Jak sobie poradziłaś z podzieleniem leku na 4 części?[/QUOTE] Maz mi robi i on dzieli ją nie mogę nawet na to patrzeć.\nWysłany: 31 maja 2020, 18:51\nDziewczyny, można też dzielić przelewając do insulinówek. Jest chyba sterylniej. Ja tak robię, wlewam do pojemnika na mocz i potem do insulinówek. I wszystko elegancko.\nWysłany: 1 czerwca 2020, 20:17\nHmmm..... Nie wiem co o tym myśleć 😉\n[QUOTE=Katleya]Dziewczyny, można też dzielić przelewając do insulinówek. Jest chyba sterylniej. Ja tak robię, wlewam do pojemnika na mocz i potem do insulinówek. I wszystko elegancko.[/QUOTE] Hmmm..... Nie wiem co o tym myśleć 😉\nWysłany: 2 czerwca 2020, 20:50\nHa ha no brzmi dziwnie, ale przynajmniej jest sterylnie :p\nHa ha :D no brzmi dziwnie, ale przynajmniej jest sterylnie :p\nWysłany: 9 czerwca 2020, 15:28\nJutro inseminacja.😊 W końcu. Po ilu godzinach brałyście zastrzyk z Accofil po inseminacji? Czy jak inseminacja będzie ok 19 godziny to można brać zastrzyk już rano następnego dnia czy czekać do wieczora?\nWysłany: 17 czerwca 2020, 10:09\nJa już po 2 zastrzykach Accofilu. Nie mialam żadnych objawów. Pierwszy wzięłam następnego dnia po inseminacji zaraz z rana. Ja mam 1/3 ampułki co 3 dni ,więc pewnie to mała dawka na jakieś objawy.\nPostów: 1624 1000\nWysłany: 20 czerwca 2020, 11:40\nWczoraj odebrałam wyniki KIRów i już wiem, że czekają mnie zastrzyki z Accofilu. W związku z tym mam do Was pytanie odnośnie inseminacji z tym lekiem. Czy przy genotypie AA można mieć zalecenie inseminacji czy to jest już bezpośrednie zalecenie do IVF?\nCześć dziewczyny, Wczoraj odebrałam wyniki KIRów i już wiem, że czekają mnie zastrzyki z Accofilu. W związku z tym mam do Was pytanie odnośnie inseminacji z tym lekiem. Czy przy genotypie AA można mieć zalecenie inseminacji czy to jest już bezpośrednie zalecenie do IVF?\nPostów: 5265 3730\nWysłany: 20 czerwca 2020, 12:08\nAccofil można mieć w staraniach naturalnych, też je miałam kulka cykli ale nieudanych. Bo wiadomo musi być ten plemnik itd\nIUI też może być. Mi Paśnik radził od razu ivf bo są większe szanse niż starania naturalne. I po czasie wiem że miał rację.\nWszystko zależy od zdrowia obojgu partnerów. Jak są jakieś elementy które utrudniają zapłodnienie lepiej iść w kierunku ivf. A jeśli nic nie ma to starać się naturalnie a accofil włączyć od pozytywnego testu.\n[QUOTE=Miśka_11]Cześć dziewczyny, Wczoraj odebrałam wyniki KIRów i już wiem, że czekają mnie zastrzyki z Accofilu. W związku z tym mam do Was pytanie odnośnie inseminacji z tym lekiem. Czy przy genotypie AA można mieć zalecenie inseminacji czy to jest już bezpośrednie zalecenie do IVF?[/QUOTE] Accofil można mieć w staraniach naturalnych, też je miałam kulka cykli ale nieudanych. Bo wiadomo musi być ten plemnik itd IUI też może być. Mi Paśnik radził od razu ivf bo są większe szanse niż starania naturalne. I po czasie wiem że miał rację. Wszystko zależy od zdrowia obojgu partnerów. Jak są jakieś elementy które utrudniają zapłodnienie lepiej iść w kierunku ivf. A jeśli nic nie ma to starać się naturalnie a accofil włączyć od pozytywnego testu.\nWysłany: 20 czerwca 2020, 12:38\nDziękuję Esperanza, widzę że masz dużą wiedzę i doświadczenie a przede wszystkim szczęśliwie zaszłaś w ciążę 🙂 narazie nikt nie wskazywał na inne problemy i stąd doszliśmy do KIRów, bo to była ostatnia myśl doc.\nTrochę lat już mamy i tragiczne przeżycia za sobą więc nie wiem czy mam siłę na naturalne starania, poza tym obawiam się, że przy moich wynikach bez Accofilu nawet nie uda mi się zajść w ciążę. Narazie mąż musi powtórzyć dwa badania i jeśli wyjdą dobrze to chyba spróbujemy z inseminacja. A poza tym pojedziemy do Łodzi zrobić jeszcze HLA-C mężowi, bo przy genotypie AA to podobno bardzo ważne a też może dzięki temu udało mi się zajść w pierwszą ciążę. To wszystko to jakiś kosmos dla mnie...\nCzy Ty też leczylaś się w Łodzi? Nie wiesz może czy w APC badania można zrobić samemu czy każdorazowo trzeba mieć skierowanie od dr? Chodzi mi o to HLA-C męża żeby mieć już na kolejną wizytę, bo na odpowiedź na maila podobno długo się czeka 😔\nWiadomość wyedytowana przez autora: 20 czerwca 2020, 12:40\n[QUOTE=Esperanza Mia]Accofil można mieć w staraniach naturalnych, też je miałam kulka cykli ale nieudanych. Bo wiadomo musi być ten plemnik itd IUI też może być. Mi Paśnik radził od razu ivf bo są większe szanse niż starania naturalne. I po czasie wiem że miał rację. Wszystko zależy od zdrowia obojgu partnerów. Jak są jakieś elementy które utrudniają zapłodnienie lepiej iść w kierunku ivf. A jeśli nic nie ma to starać się naturalnie a accofil włączyć od pozytywnego testu.[/QUOTE] Dziękuję Esperanza, widzę że masz dużą wiedzę i doświadczenie a przede wszystkim szczęśliwie zaszłaś w ciążę 🙂 narazie nikt nie wskazywał na inne problemy i stąd doszliśmy do KIRów, bo to była ostatnia myśl doc. Trochę lat już mamy i tragiczne przeżycia za sobą więc nie wiem czy mam siłę na naturalne starania, poza tym obawiam się, że przy moich wynikach bez Accofilu nawet nie uda mi się zajść w ciążę. Narazie mąż musi powtórzyć dwa badania i jeśli wyjdą dobrze to chyba spróbujemy z inseminacja. A poza tym pojedziemy do Łodzi zrobić jeszcze HLA-C mężowi, bo przy genotypie AA to podobno bardzo ważne a też może dzięki temu udało mi się zajść w pierwszą ciążę. To wszystko to jakiś kosmos dla mnie... Czy Ty też leczylaś się w Łodzi? Nie wiesz może czy w APC badania można zrobić samemu czy każdorazowo trzeba mieć skierowanie od dr? Chodzi mi o to HLA-C męża żeby mieć już na kolejną wizytę, bo na odpowiedź na maila podobno długo się czeka 😔\nPostów: 454 61\nWysłany: 1 lipca 2020, 20:34\nDziewczyny, jestem po pierwszej nie udanej procedurze . Udało nam się wychodowac 3 zarodki . Pierwszy podany jako morula , transfer nie udany , dwie blastki 5.3.2 i 4. 2.3 . Transfer nie udany . Przy pobraniu lekarz powiedział że miałam słabe komórki , mąż słabe wszystkie parametry nasienia . Czy myślicie że powinnam się udać do dr Paśnika dlaczego blastki się nie przyjęły ?\nWysłany: 6 lipca 2020, 16:12\nDziewczyny, mam zalecony accofil do końca 12 tygodnia. I teraz moje pytanie, czy koniec 12 tygodnia to 11+6 czy 12+6. Bo już się gubię...\nWysłany: 14 lipca 2020, 11:15\nMam do Was pytanie odnośnie Accofilu, w jaki sposób dzielić lek? Jak w praktyce nabierać go do insulinówek?\nCześć dziewczyny, Mam do Was pytanie odnośnie Accofilu, w jaki sposób dzielić lek? Jak w praktyce nabierać go do insulinówek?\nWysłany: 14 lipca 2020, 12:30\nJa mam dawkę 1/3 ampułki codziennie. Pierwszy zastrzyk dzień po transferze, czyli dziś wieczorem.\nTrochę się boję tych skutków ubocznych.\nCześć Ja mam dawkę 1/3 ampułki codziennie. Pierwszy zastrzyk dzień po transferze, czyli dziś wieczorem. Trochę się boję tych skutków ubocznych.\nWysłany: 14 lipca 2020, 12:35\nWiesz może jak nabrać odpowiednią ilość leku do insulinówek? Mogę zapytać dlaczego masz zalecony lek codziennie?\n[QUOTE=Edda]Cześć Ja mam dawkę 1/3 ampułki codziennie. Pierwszy zastrzyk dzień po transferze, czyli dziś wieczorem. Trochę się boję tych skutków ubocznych.[/QUOTE] Wiesz może jak nabrać odpowiednią ilość leku do insulinówek? Mogę zapytać dlaczego masz zalecony lek codziennie?\nWysłany: 14 lipca 2020, 13:07\nKupujesz insulinówke- wstrzykujesz lek do niej ( zdejmujesz igłę)w całości- mając podziałkę podajesz odpowiednią ilość leku, resztę zostawiasz. Jedna igła jedno podanie. Tak mi pokazała pani Dr. Sterylnie, nic nie przelewasz, dotykasz itp. Następnie trzymasz lek w lodówce. Pamiętając aby zawsze wymienić igłę.\nJa mam pierwszy zastrzyk 15.07 potem co 3 dni 1/3 dawki ( 18.07, 21.07, 24.07) poprawcie jak źle mówię.\nI morfologia na drugi dzień.\nAle tydzień temu miałam wlew z accofilu i brak skutków ubocznych więc tego się trzymam\n[QUOTE=Miśka_11]Wiesz może jak nabrać odpowiednią ilość leku do insulinówek? Mogę zapytać dlaczego masz zalecony lek codziennie?[/QUOTE] Kupujesz insulinówke- wstrzykujesz lek do niej ( zdejmujesz igłę)w całości- mając podziałkę podajesz odpowiednią ilość leku, resztę zostawiasz. Jedna igła jedno podanie. Tak mi pokazała pani Dr. Sterylnie, nic nie przelewasz, dotykasz itp. Następnie trzymasz lek w lodówce. Pamiętając aby zawsze wymienić igłę. Ja mam pierwszy zastrzyk 15.07 potem co 3 dni 1/3 dawki ( 18.07, 21.07, 24.07) poprawcie jak źle mówię. I morfologia na drugi dzień. Ale tydzień temu miałam wlew z accofilu i brak skutków ubocznych więc tego się trzymam\nPostów: 715 531\nWysłany: 14 lipca 2020, 13:09\nJa wczoraj wzielam pierwsza dawkę 2/3 ampulki.\nZrobilam to tak: wzielam insulinowke 1ml z podzialka na 40 jednostek insuliny. Ampulka ma 0.5 ml co odpowiada 20 kreseczkom na insulinowce. Wstrzyknelam do tej insulinowki tyle leku co potrzebowałam proporcjonalnie, nalozylam igle i zrobilam zastrzyk insulinowka.\n[QUOTE=Miśka_11]Cześć dziewczyny, Mam do Was pytanie odnośnie Accofilu, w jaki sposób dzielić lek? Jak w praktyce nabierać go do insulinówek?[/QUOTE] Ja wczoraj wzielam pierwsza dawkę 2/3 ampulki. Zrobilam to tak: wzielam insulinowke 1ml z podzialka na 40 jednostek insuliny. Ampulka ma 0.5 ml co odpowiada 20 kreseczkom na insulinowce. Wstrzyknelam do tej insulinowki tyle leku co potrzebowałam proporcjonalnie, nalozylam igle i zrobilam zastrzyk insulinowka.


Fundacja Aktywny Senior: Dyskusyjny Klub Filmowy - wrażenia z ostatniego spotkania...\nDyskusyjny Klub Filmowy - wrażenia z ostatniego spotkania...\nZnakomite wydarzenie miało miejsce...\nw dniu 12marca 2014r. o godz. 14.30 w Sektorze 3, ul.Legnicka 65, odbyło się kolejne niezwykłe spotkanie naszej grupy zrzeszonej w Dyskusyjnym Klubie Filmowym przy Fundacji Aktywnego Seniora. Tym razem oglądnęliśmy film zatytułowany HOTEL MARIGOLD z 2011 roku, jako koprodukcja USA / Wielka Brytania, w reżyserii Johna Maddena ze znakomitą obsadą w rolach głównych: Judi Dench, Billa Nighy, Maggi Smith, Penelope Wilton i Celia Imrie.\nWg mnie jest to komedia dramatyczna.\nFilm okazał się być niezwykle edukacyjny dla nas seniorów.\nOgólnie jego treść sprowadza się do grupy emerytów w wieku 60+, którzy w skomplikowanych momentach swojego życia decydują się wyruszyć w ryzykowną podróż z Anglii do Dżajpuru w północno zachodnich Indiach. U celu podróży okazuje się że cudownie reklamowany w ulotkach hotel to sypiąca się ruina będąca własnością młodego Hindusa - biednego, ale ambitnego, ogromnego entuzjasty i marzyciela. Jego marzenia uczynienia z tej ruiny hotelu z prawdziwego zdarzenia ostatecznie okazały się bardzo realne. (czytaj więcej)\nFilm jest fantastycznym przekrojem charakterów i postaw ludzkich.\nWbrew przeciwnościom z jakimi przyszło się zmierzyć tym ludziom - rozpoczynają tutaj nowy etap życia z ogromną nadzieją na powodzenie. Biorą trudne sprawy w swoje ręce z dziecięcą ufnością, radością i z przekonaniem wygrania w sytuacjach prawie beznadziejnych. Większości udaje się znaleźć tam swoje miejsce, inni wracają rozczarowani. Jest też mężczyzna, który wyjechał z myślą zakończenia życia właśnie tam (śmiertelna choroba), gdzie spędził dzieciństwo i najpiękniejsze chwile swojego życia oraz przeżył pierwszą wyjątkową miłość z innym mężczyzną. Film jest przebogaty w kontrastowe charaktery, dziwne postawy i zachowania osób w tych ekstremalnych warunkach. Ich charaktery podlegają trudnym weryfikacjom w zderzeniu i w konfrontacji z tamtym światem.\nFilm ten ze wszech miar godny jest polecenia dla naszego pokolenia, chociażby dlatego że pokazuje radość ludzi starszych z tworzenia najmniejszych ale ważnych rzeczy zespołowo, widać tutaj bardzo wyraźnie wielką i skuteczną moc działania w grupie. A nasza dyskusyjna grupa wykazała się ogromną błyskotliwością, dużą uwagą i niezwykłą przenikliwością. Gratulacje Kochani dla Was - bardzo zasłużone. I do kolejnego naszego spotkania...\nFilm ( jw.) polecamy wszystkim - zobaczcie, bo bardzo, bardzo warto…\nAutor: Majka Stanek o 23:46\nmihalina 15 marca 2014 14:30\nMaju, bardzo pięknie podzieliłaś się wrażeniami z ostatniego spotkania DKF. Myślę, że zachęciłaś tych wszystkich którzy jeszcze nie widzieli tego filmu aby to uczynili.\nMajka Stanek 16 marca 2014 17:01\nBo też nie często zdarza się F i l m - tak trafiony w nasze "senioralne" gusta i jakby do nas wyłącznie kierowany. Nasze piękne i doświadczone pokolenie najlepiej spożytkuje wnioski z tego filmu płynące, dlatego poświęciłam czas na maleńkie podsumowanie. Czytajcie kochani nasze sugestie i zobaczcie ten film bo naprawdę warto. Zobaczyłam, że w kwietniu br., będzie jego emisja na kanale HBO. Sprawdźcie i koniecznie zobaczcie. Pozdrawiam i do następnego pogadania w temacie Majka...\nDyskusyjny Klub Filmowy - wrażenia z ostatniego sp...\nWarsztaty dla seniorów w Hali Stulecia\nPożegnanie Karnawału - Bal Seniora - wrażenia...


FORTYFIKACJE.NET :: Zobacz temat - Królewiec\nFORTYFIKACJE.NET Strona Główna » Główna kategoria forum - Fortyfikacje » Fortyfikacje niemieckie 1900-1945 » Podfora Fortyfikacje niemieckie » Wschodniopruskie umocnienia niemieckie » Królewiec Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2009-01-29, 15:48 Królewiec\nWitam, tłumaczę książkę historyczną, dotarłam do Królewca. Na mapie mam nazwę, której nie jestem w stanie sprawdzić. Autor już w x miejcach robił literówki i martwię się, że może mieć to miejsce i tutaj. Nie dysponuję dokładnymi mapami, a ponieważ tłumaczenie jest pilne i jest go sporo, nie mam czasu na małe studia.\nMetgefen- czy może to być nazwa np. jednego z fortów? Takowej nie potrafię jednak znaleźć.\nMoże i tu ktoś pomoże:\nOp. Group Zemland - Grupa Operacyjna Zemland? Sęk w tym, że takowej nie potrafię znaleźć.\nDziękuję za wszelką pomoc entuzjastów.\nMapy za http://igrek.amzp.pl/maplist.php , niestety 25k tam nie ma.\nmapa 300k Koenigsberg\n100k Koenigsberg (Pr.) - Wehlau - Pr. Eylau\n100k Kreis Koenigsberg\nDzięki wielkie, już sprawdzam\nWysłany: 2010-10-14, 20:24\nMuzeum Brama Frydlandzka w Kaliningradzie organizuje w dniach 22-23 października konferencję poświęconą historii fortyfikacji w Prusach Wschodnich. W ramach konferencji objazd ciekawszych miejsc. Więcej na www.fvmuseum.ru\nSzybko podana wiadomość! Został raptem tydzień:(\nStrony omawiające fortyfikacje Królewca z\nPrzewodnika po obwodzie kaliningradzkim\nFORTYFIKACJE.NET Strona Główna » Główna kategoria forum - Fortyfikacje » Fortyfikacje niemieckie 1900-1945 » Podfora Fortyfikacje niemieckie » Wschodniopruskie umocnienia niemieckie » Królewiec


Karpacz: Hotelarze straszą odwołaniem burmistrza | Gazeta Wrocławska\nKarpacz: Hotelarze straszą odwołaniem burmistrza\nRafał Święcki 2 lutego 2011, 20:16\nW Karpaczu narzekają na bardzo słaby sezon zimowy Rafał Święcki\nHotelarze z Karpacza żądają obniżenia podatków w mieście, bo brakuje turystów. Ci, którzy zdecydowali się przyjechać, wybierają wypoczynek w dużych hotelach, które powstały w ostatnich latach. Gołębiewski i Sandra-Spa zachęcają cenami oraz atrakcjami, których nie mają mniejsi konkurenci, na przykład basenami.\nW Gołębiewskim, w okresie ferii, rodzina z dwójką dzieci poniżej siedmiu lat może wynająć pokój za 136 zł od osoby. Za nocleg w hotelu o kilkugwiazdkowym standardzie to niewiele, więc nie brak tam klientów.\nWłaściciele innych obiektów skarżą się, że od dawna nie było tak słabej zimy. - Na 100 miejsc mam tylko dwójkę gości. Święta też były bardzo słabe, przyjechało trzydzieści parę osób - mówi Iwona Bulej, właścicielka jednego z pensjonatów.\nOna i 130 innych właścicieli obiektów turystycznych podpisali się pod petycją do władz miasta. Żądają obniżenia podatku od nieruchomości, który pobiera gmina. Teraz za każdy metr powierzchni, na której prowadzą działalność, płacą 19,81 zł. Maksymalna ustalana przez ministerstwo finansów stawka nie może w tym roku przekroczyć 21,05 zł.\n- Jeśli gmina nie obniży podatków, zorganizujemy referendum o odwołanie burmistrza - straszą hotelarze. Za brak turystów w mieście winią m.in. słabą infrastrukturę narciarską. Planowana rozbudowa stacji narciarskiej u stóp Śnieżki ugrzęzła bowiem w administracyjnych procedurach. Do niedawna sytuację komplikował też konflikt pomiędzy władzami a właścicielem ośrodka, ostatnio zażegnany. Mimo to trudno powiedzieć, kiedy powstaną nowe wyciągi.\nWedług właścicieli obiektów w Karpaczu brakuje też innych atrakcji. - Baseny, które powstały w dużych hotelach, służą właściwie tylko ich gościom. Choć gdy je budowano, burmistrz zapewniał, że skorzystała całe miasto. Miały być ogólnodostępne, również dla naszych gości - mówi Małgorzata Hajndrych.\nBurmistrz Bogdan Malinowski chce 28 lutego spotkać się z hotelarzami. Zapowiada jednak, że nie ugnie się przed ich żądaniami.\n- Jesienią był czas, by dyskutować na ten temat. Teraz to niemożliwe, bo jesteśmy w przededniu uchwalania budżetu - tłumaczy. Zdaniem jego zastępcy, Ryszarda Rzepczyńskiego, na słabszy sezon złożyło się kilka czynników, m.in. kryzys i brak znaczących inwestycji wzbogacających zimową ofertę miasta. Według Malinowskiego, protestujący hotelarze powinni przyjrzeć się własnym ofertom.\n- By ściągnąć turystów, nie wystarczy już pokój z telewizorem - mówi burmistrz. Według władz miasta, niektóre obiekty nie mają nawet stron internetowych.\nKamil 01.03.2012 14:35:55\nByłem kilka razy w Karpaczu i tam nic ciekawego nie ma.\nNie ma miejsca gdzie można dobrze zjeść, dobrze i tanio to już w ogóle nie realne.\nCeny wyciągów, usług itd... jak na polskie warunki stanowczo za wysokie.\nUważam że Gołębiewski i Hotel Sandra są jedyną szansą dla Karpacza na przyciągnięcie turystów oraz dając pracę mieszkańcom.\nEwa 06.02.2011 14:16:26\nDrogi wieszczu, wydaje Ci się, że niesiesz dobrą nowinę, bo stajesz murem za biednymi, drobnymi hotelarzami z Karpacza. Ale coś w Twojej wypowiedzi brakuje, przepraszam, sensu. Piszesz, że władze Karpacza zezwoliły na budowę "molocha" (rozumiem, że masz na myśli Gołębiewskiego) i że ten oto potwór zabrał/zabierze klientów drobnym hotelarzom. Proszę wieszcza szanownego! :) Jak? Przecież to inna półka, nie ubliżając oczywiście tym turystom ze skromniej wyposażonym portfelem. To, że stanął hotel z 5*, nie zmusza korzystania z jego bazy hotelowej. Tych, których nie stać, dalej będą korzystać z pokoju za 40 zł/dobę u Pani Mieci, czy Pana Henia. Za to tych co stać na Gołębia przyjadą może raz do Karpacza zamiast szlajać się po innych kurortach za granicą. Oczywiście o ile, i tu się z Tobą zgadzam, wybuduje się odpowiednią infrastrukturę, a to nie stanie się wcześniej, dopóki nie przestaniemy we własne gniazda robić i na własną szkodę działać. Pomijam kwestię relacji cena - poziom usług u drobnych hotelarzy, bo tutaj niektórym sodówka bije po głowie, aż szumi... Jednym zdaniem, aż brak słów! Zamiast burzyć się na wszystko, doszkolić się w temacie prowadzenia usług hotelarskich, bo większość nie ma o tym pojęcia. A trudno się spodziewać, że miasto będzie sponsorować nieuków. Pozdrawiam\nwieszcz 04.02.2011 22:54:27\nHotelarze z Karpacza wymagają wzięcia w obronę, gdyż władze miasta, które ciągną od nich ogromny haracz w postaci podatków, nie robią nic, albo prawie nic by poprawić atrakcyjność oferty zimowej Karpacza, choćby w zakresie rozbudowy tras narciarskich i wyciągów, o ogólnodostępnym basenie krytym nie wspominając. W zamian za to zezwoliły na budowę hotelowego molocha, który zabrał dużą część wczasowiczów dotychczasowym obiektom. Mało tego burmistrz zapowiada walkę do upadłego o zalegalizowanie nielegalnie wybudowanych pięter, a co za tym idzie jeszcze większej liczby miejsc w tym jednym hotelu. Trzeba mieć świadomość, że nie każdego wczasowicza, czy turystę, zwłaszcza młodzież szkolną i studencką, stać na ceny hotelu Gołębiewski, czy podobnej klasy obiektów. Potrzebne są hotele z wysokiej półki, ale nie może zabraknąć tych ze średniej, czy nawet niskiej. Podobnie rzecz ma się z gastronomią. Gmina jest wspólnotą, a jej władze winny w jednakowy sposób troszczyć się o członków tej wspólnoty i w trudnych sytuacjach pomagać a nie wykańczać nadmiernymi obciążeniami. Niestety tej troski władzom Karpacza raczej zarzucić się nie da.\nTurystka 03.02.2011 22:02:41\nGdybym miała wybierać stare, często zatęchłe pokoje u pani Iwony, i podobnie jak w wielu innych pensjonatch czy pokojach gościnnych łóżka wyposażone w pościel z cory , która nigdy nie wiadomo czy była prana, wybrałabym duży hotel. Czas się obudzić mierni pensjonariusze! Goście to nie tylko kasa wpływająca do przepastnych kieszeni ale i inwestycje. Chcielibyście brać za nocleg tyle co duże hotele? Bez nakładów, bez zaoferowania podstawowych warunków, czasami nawet z ograniczonym dostępem do ciepłej wody w niedogrzanych pokojach? Skoro w porządnym hotelu doba kosztuje 138 zł to może mierni pensjonariusze powinni brać 25 zł?Stoją sobie te budy od czasów powojennych i nic się tam nie dzieje. Powinni wyburzyć pół Karpacza i pogonić to skostniałe pokomunistyczne towarzystwo, co tylko potrafi stawiać żądania. A kysz!!!\nkursant 03.02.2011 17:14:25\nJeszcze jeden cytat: "W Gołębiewskim, w okresie ferii, rodzina z dwójką dzieci poniżej siedmiu lat może wynająć pokój za 136 zł od osoby. Za nocleg w hotelu o kilkugwiazdkowym standardzie to niewiele, więc nie brak tam klientów". A kto pisał, że w Gołębiewskim nie będzie klientów? Mrozen, rzecz jasna! Kto teraz pisze, że "wielu turystów przyciągnie rozbiórka górnych pięter „Gołębiewskiego”"? Mrozen, rzecz jasna! Po co więc Mrozen okłamujesz czytelników? Prędzej ci chłopie chałupę rozbiorą (żeby zrobić miejsce pod nową drogę szybkiego ruchu) niż Gołębiewskiego!\nkursant 03.02.2011 16:54:57\nI znowu Mrozen pluje jadem... Wiesz co Mrozen? Musisz być wyjątkowo nieszczęśliwym, zgorzkniałym i sfrustrowanym człowiekiem. Tacy jak ty mogą sobie tylko pomarzyć o jednej nocy w takim Gołębiewskim - stąd zawiść. Dobrze, że nie tacy jak ty Mrozen rządzą Karpaczem, bo wtedy to dopiero byłaby ruina!\ns 03.02.2011 14:30:19\nPogięło ich w tym Karpaczu. Od dawna omijam polskie stoki i te wiochy zabite dziurami, Szpindlerowy czy Pec kilka kilometrów na południe sa 3x lepsze\nbyły turysta 03.02.2011 10:49:34\nZnowu ten Karpacz, dlaczego nie ma narzekań ze Szklarskiej- bo tam jest normalniej, coś się dzieje pojawiają się jakieś media, jak się znudzi można się szynobusem na piwko przejechać. A tak naprawdę to przyłożyła się też do tego awantura o parking kilka lat temu z wozem transmisyjnym, którą podobno wszyscy turyści w promieniu 200m słyszeli , bo wieczorem była nawet jednym z tematów przy piwie w pobliskim barze. Tak więc jak się okazuje gdzie indziej można coś jeszcze oprócz hotelu i płatnego parkingu zaoferować a w Karpaczu jak widać nie można. Serdecznie dziękuję i przestałem jeździć w miejsca gdzie jeszcze dobrze z auta się nie wysiądzie a już ktoś chce pobrać pieniążki.\nkiok 03.02.2011 10:03:56\nJak widać Gołębiewski przynosi więcej szkód Karpaczowi niż pożytku. Do rozbiórki RAZ!\nedi 02.02.2011 22:30:32\nwole zapłacic 150-200zł dziennie za pobyt w Janskich Łazniach (CZ) niz w jakims zapyziałym POLSKIM KArpaczu, Szklarskiej, Siennej, Zielencu i innym "kurorcie" narciarskim. Daleko WAM do normalnośći, a chcecie kasy jak za woły. Puki co tylko w katorze daje zarobić .. zmieniająć PLN na KORONY. Tak wiec bujajcie sie fraherzy!\nturysta 02.02.2011 22:28:37\nA jeszcze nie tak dawno pewien arogancki hotelarz z Karpacza "produkowal sie" tu, mowiac: "przyjedziecie, przyjedziecie, nie ma obawy, Sniezka jest jedyna i niepowtarzalna i jej sie z Karpacza nie przeniesie". Coz, widac, ze i ona traci swoj czar jesli ceny niebotyczne a standard uslug troche jak w PRL-u. Moze ta lekcja pomoze w dokonaniu zmian, bo Karpacz i Karkonosze tak w ogole to sa urocze, nie ma dwoch zdan!\nopppila 02.02.2011 22:26:33\nsyf, standard urągający ludziom to typowe w Karpaczu, Bardzo dobrze że duże nowe obiekty powstają ( choć oczywiście źle ze z pogwałceniem prawa jak Gołębiewskiego)\nGrześ 02.02.2011 22:04:42\nA może by tak dostosować ceny do oferowanego standardu albo standard do cen ?\nBo wbrew temu co się niektórym niewyobrażalnie wręcz pazernym właścicielom wydaje karpacz to żaden kurort a skończyły się czasy że turysta cieszył sie że w ogóle ma gdzie przenocować. Dziś oprócz karpacza sa też tańsze i lepsze ośrodki w Czechach a za porównywalne pieniądze to można wypoczywać w prawdziwych kurortach w Alpach\ndługo_pis 02.02.2011 21:01:32\naby tu przybyc musi byc jakis cel! a tu jedynie cele by zapełniano co nie przestrzegaja prawa budowlanego! moze sa rozbierane atrakcje! tak ale budowlane! a turystom nie o takie atrakcje chodzi, ale o moulin rouge! protestujcie az zmadrzejecie...\nTurista 02.02.2011 21:01:19\na o czystość było zadbać a nie zamiatać pod łóżka, pościel prać a nie płukać, na ogrzewaniu nie oszczędzać, o atmosferę zadbać miłą, obiadek podać, ..... zmarnowaliście te 20 lat. Teraz już wasz czas minął. Zapłacę ale za usługi na poziomie. Samo spanie na rozklekotanym wyrze mnie nie rajcuje. Pa pa pa


Jak to się skończy Saga część VI Audiobook CD Audio - Barbara Rybałtowska - Audiobook cd | Gandalf.com.pl\nJak to się skończy 27.15 zł\nJak to się skończy. Saga część VI - audiobook mp3 17.93 zł\nJak to się skończy. Saga część VI - mobi, epub 22.48 zł\nJak to się skończy Saga część VI Audiobook CD Audio - opis produktu:\nAudiobook cd Jak to się skończy Saga część VI Audiobook CD Audio pochodzi z wydawnictwa StoryBox.pl. Autorem książki jest Barbara Rybałtowska. Należy do gatunków: literatura piękna, dla kobiet. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.\n-12% Jak to się skończy Saga część VI Audiobook CD Audio audiobook cd


Jedynie praca do 70. roku życia może zapewnić przyzwoitą emeryturę - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaJedynie praca do 70. roku życia może zapewnić przyzwoitą emeryturę\nautor: Janusz K. Kowalski22.12.2011, 06:10; Aktualizacja: 22.12.2011, 08:21\nPrzeciętna emerytura przyznana w ubiegłym roku wyniosła 2077 zł. Jej wysokość odpowiadała zatem 64 proc. średniego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Ta relacja, zwana stopą zastąpienia, będzie jednak w przyszłości zdecydowanie gorsza. I to nawet po ewentualnym wydłużeniu aktywności zawodowej kobiet i mężczyzn – tak wynika z prognozowanych skutków podniesienia wieku emerytalnego obliczonych wstępnie przez ZUS. Za 40 lat emerytura będzie stanowiła tylko 30 – 40 proc. naszej pensji.\nRoland(2011-12-22 18:02) Zgłoś naruszenie 10\nPo przetłumaczeniu tego co myśli Rząd hasło brzmi: "Jedynie praca do końca życia da Ci przyzwoitą emeryturę".\nGórnik(2011-12-22 18:29) Zgłoś naruszenie 10\nMy Górniki-wczesne emeryty i robioncy Związkowcy PISani na dole Kopalni zawsze idymy na pensyje w wieku 43 lot. Reszta Chołoty mo robić na nos do 70 roku zycio.\nZLIKWIDOWAC ZUS I EMERYTURY(2011-12-22 18:35) Zgłoś naruszenie 00\nMoze wreszcie ktos odwazy sie i powie prawde - pieniadze zabierane pod pretekstem ZUS nigdy nie zosttana oddane. To jest bandycka, legalna kradziez. Najwyzszy czas zlikwidowac ZUS. Niech kazdy sam oszczedza na swoja emeryture: w banku, w obligacjach, w walutach, w nieruchomosciach, w zlocie... albo wcale... i bedzie wiedzial, ze po 67 roku zycia czeka go eutanazja. Ale przynajmniej sobie pozyje! Na razie jest tak ze robole musza zapieprzac na komunistycznych obibokow! Ci ktorzy w latach PRLu udawali ze pracuja, i zawsze dostawali pensje, nigdy nie byli zwalniani z pracy za nierobstwo... teraz dostaja porzadne emerytury! Z czego te emerytury, z tamtych oszczednosci? To jest zwykle zlodziejstwo i tyle.\nRobin Chłód(2011-12-22 16:44) Zgłoś naruszenie 00\nSkładka emerytalna to haracz płacony mafii zwanej ZUS-em! Camorra też pobierała kasę za "zapewnienia bezpieczeństwa"...\nten sam, co zwykle(2011-12-22 16:59) Zgłoś naruszenie 00\nNo i Cosa Nostra...\nj.(2011-12-22 17:02) Zgłoś naruszenie 00\nTo może pracujmy do 100 lat, będziemy mieli większą emeryturę, bo tych stulatków będzie raczej niewielu, to może dostaną po 10 tys... Tylko po co?\nSOREXUS(2011-12-22 17:16) Zgłoś naruszenie 00\nTrzeba demaskować POczynania rządów POprzednich na niwie różnych rozwiązań\nprawnych niekorzystnych dla Polaków.Przykladowo;jeśli ktoś prowadzi firmę jednoosobowo i wykonuje prace objęte listą prac szkodliwych ,uprawniających do przejścia na emeryturę wcześniej o5 lat, to uprawnienie przysługuje tylko pracownikowi ,a nie przedsiębiorcy .Jest to ZGODNE z polskim prawem. Taką otrzymałem odpowiedż od RPO.Na dodatek, ile ciężkich prac wykreślono z tej listy.Na PO nie głosowałem.Ciekawe jak zachowa się PSL podczas sejmowych głosowań.Dodatkowo nie przysługuje po 60 przedsiębiorcy nawet kuroniówka.\nBYŁY REFORMY BUZKA TERAZ BĘDĄ TUSKA.\nHerman Bering(2011-12-22 18:00) Zgłoś naruszenie 00\nDo 62:be. Generalnie się z Tobą zgadzam, jednak jest małe "ale". Cały sens reformy emerytalnej z 1999 roku miał polegać na tym, że niezależnie od przyszłych pokoleń każdy miał mieć pewną emeryturę. Najpierw obliczano kapitał początkowy, a później każdy zatrudniony miał pracować wyłącznie na siebie. Gdy osiągnąłby wiek emerytalny miano mu obliczyć ile uzbierał składek i według ściśle określonych przeliczników powinno się ustalić wysokość jego emerytury. Powinno... W istocie po raz kolejny nas oszukano! Pieniądze z ZUS-u wydaje się na bieżąco (jeszcze brakuje), a my musimy znów liczyć na nasze dzieci i wnuki. Tylko,że ich jest coraz mniej!\nTak na marginesie. Nie wiem,czy ktoś wie,że kiedyś pewien zachodni ekonomista obliczył koszty komputeryzacji polskiego ZUS-u na przełomie wieków. Według jego analiz i według wszelkich kryteriów porównawczych (siła nabywcza dolara w latach 60-ych i siła nabywcza złotówki w latach 90-ych) ustalono,że Program "Apollo", który w 1969 roku zakończył się pierwszym lądowaniem człowieka na Księżycu był tańszy niż "epokowa" komputeryzacja ZUS-u. No i kto to sfinansował? Głodujący i chorzy polscy emeryci!\nKorupcja i wszechogarniające złodziejstwo powoduje,że mamy najdroższy na świecie system ubezpieczeń społecznych,najdroższe stadiony,najdroższe drogi,autostrady itp. Ręce opadają... Precz z rządami złodziejskiej PO!!! Ja głosuję na Kongres Nowej Prawicy!!!\ntsenre(2011-12-22 18:13) Zgłoś naruszenie 00\nW Polsce tylko kombinatorstwo , oszustwo i kłamstwo się liczy . Po 50 -ciu latach życia jako obywatel tego kraju z czystym sumieniem mogę powiedzieć że Polska to kraj wyzysku , dyskryminacji społecznej i zawodowej a o czysto ludzkiej to nie wspomnę. Myślę że kolejny rozbiór Polski oczyścił by trochę naród z wszelkiego typu szumowin itp. obywateli. Sprawiedliwość społeczna czy demokracja to czysta fikcja. Tylko wszelkie ******** ma rację bytu , taki to piękny kraj.\nmm(2011-12-22 19:30) Zgłoś naruszenie 00\nSądze iż poparcie do PO będzie wzrastać proporcjonalnie do wydłużania wieku pracy przez tę szajkę.Polacy to uwielbiają.\nbe(2011-12-22 17:16) Zgłoś naruszenie 01\nCo to za myślenie.Za 30-40 lat gdyby rząd prowadził właściwą politykę prorodzinną byłoby dzieci aż za dużo i miałby kto pracować na kolejne pokolenia emerytów. Kto wciska takie dyrdymały.\nrenia(2011-12-22 16:30) Zgłoś naruszenie 00\nZ pewnością emerytura po 70 latach pracy będzie lepsza !Dla większości spokój wiekuisty a jak nie to i tak na g...mówić będziemy papu.\nbill(2011-12-22 19:33) Zgłoś naruszenie 00\nPodzienkować Solidarności i POPiS-owi. O take Polske walczyli...\nwkurzona na maksa(2011-12-22 20:18) Zgłoś naruszenie 00\nPłacić wszystko od najnizszej krajowej, resztę odkładac w skarpecie lub porządnych walutach, nie dawac ani grosza tym złodziejom, oni byliby zadowoleni, żeby polacy umierali przed emeryturą. Przestać liczyć na oszukańcze państwo - tez je oszukiwać ile sie da - widocznie ze zlodziejai inaczej nie można!\nLutek(2011-12-22 20:08) Zgłoś naruszenie 00\nMnie wydaje się (obym się mylił),że w tej chwili jest bardzo nie korzystna relacja pracowników administracyjnych do pracowników produkcyjnych.U nas nadal likwiduje się zakłady produkcyjne.Jest to ukryty jakiś cel...\npiotr(2011-12-22 20:25) Zgłoś naruszenie 00\nPobierając od nas składki, państwo zobowiązało się zapewnić nam środki do życia na starość. Pracując i płacąc, utrzymywaliśmy ludzi będących na emeryturach. Teraz inni powinni pracować na nas, taka była umowa. Jeżeli obecnie rządzący, nie zamierzają, lub nie potrafią, dotrzymać zobowiązań wobec obywateli i stać ich jedynie na dokładanie nam lat pracy, to ten kraj powinien ogłosić bankructwo.\nZenek(2011-12-22 20:57) Zgłoś naruszenie 00\nTe wyliczenia najlepiej obrazują to co nam wysmażyli nasi politycy .\nDzisiaj cała Belgia jest sparaliżowana strajkiem generalnym albowiem ludzie prostestują ponieważ rząd belgijski podnosi wiek emerytalny z 60 do 62 lat ( zarówno dla mężczyzn jak i kobiet ). Warto przy tym zauważyć , że przeciętny Belg żyje dłużej od Polaka o ok. 7 lat a Belgijka od Polki o ok. 4 lata.\nPrawdziwe zamiary Tuska i jego reformatorów to leczenie finansów państwa poprzez zawłaszczenie składek emerytalnych przede wszystkim mężczyzn -cywili , których tak naprawdę dominująca część populacji po prostu nie dożyje wieku emerytalnego zaproponowanego przez naszego zdolnego premiera.\nReforma Tuska ma polegać de facto na pozbawieniu prawa do emerytury dla znaczącej części populacji ( tych co nie dożyją do wyznaczonego niebywale wysokiego wieku emerytalnego w kontekście średniej długości życia Polaka) i po prostu grabieży składek , które to ci nieszczęśnicy odprowadzą do systemu emerytalnego.\nW zdecydowanej większości krajów UE obywatele żyją znacząco dłużej od Polaków i Polek ( kobiety zazwyczaj dłużej o 4-5 lat ; a mężczyźni zazwyczaj o 6 - 8 lat ).\nW większości tych krajów jest przy tym wyznaczony minimalny wiek emerytalny zdecydowanie niższy niż u nas , tj. o kilka lat od wieku określonego w polskim powszechnym systemie emerytalnym .\nPolacy i Polki nie powinni godzić się na takie nieludzkie traktowanie . Powinni wyjść na ulice , doprowadzić do strajku generalnego - albowiem to jedyna metoda aby powstrzymać draństwo i okrucieństwo Tuska.\ndt(2011-12-22 21:58) Zgłoś naruszenie 00\nPracujmy do śmierci a naszymi składkami zajmą się sprytniejsi\nnp. w stanie sPOczynku .\n123...(2011-12-22 22:19) Zgłoś naruszenie 00\nInformacje taka jak podana w artykule sączone prostemu ludkowi mają przekonać go do szybkiej i bezwarunkowej akceptacji 67 lat jako wieku przejścia na emeryturę.\nB(2011-12-22 19:19) Zgłoś naruszenie 00\n"– Takie przedstawianie sprawy to nieporozumienie. Wzrosty emerytur to nie wynik decyzji polityków, lecz tego, ile wytworzą pracujący i w jaki sposób podzielą się swoimi pieniędzmi z emerytami. Tu nikt nikomu niczego nie odbiera, tylko oddaje mu środki wpłacone przez niego w okresie aktywności zawodowej, powiększone głównie o tempo wzrostu gospodarczego. Więcej pieniędzy w systemie nie ma – mówi prof. Marek Góra z SGH, współtwórca obowiązującego systemu emerytalnego\n"...no to proszę mi je oddawać Sz.P.Profesorze uczciwie waloryzując a nie "zwalcować" dając jakąś 68 złotową zapomogę bo przy wcześniejszych błędnych naliczeniach ZUS tracę już nie podwójnie a potrójnie...


Filozoficzność teoretyka marksistowskiego – Stowarzyszenie Marksistów Polskich\nStrona główna » Nauka » Filozoficzność teoretyka marksistowskiego\n1. Pytaniem zasadniczym w poniższych rozważaniach jest kwestia: na czym polega filozoficzność teoretyka marksistowskiego mieniącego się filozofem i jego marksistowskość jako filozofa właśnie? Chodzi tu zarazem o jedność, jak i przeciwstawność bycia filozofem i bycia marksistą; o przynależność do pewnej profesji intelektualnej i jednocześnie obcość wobec niej. Tą bowiem ambiwalencją jest marksizm obciążony od chwili swych narodzin.\nWielu odrzuca to pytanie. Najczęściej z trzech powodów. Po pierwsze – bo od dawien dawna wydaje się być wiadome, iż filozofia stanowi jedną z trzech części składowych marksizmu (obok ekonomii politycznej i socjalizmu naukowego). Po wtóre – bo istnieje mocno zakorzeniona tradycja traktowania tego, co składa się na zawartość podręczników materializmu dialektycznego i historycznego, jako wykładni filozofii marksizmu. Po trzecie – bo można zakwestionować jedno i drugie. Uznać, że marksizm na żadne części składowe się nie dzieli, do zawartości różnorakich podręczników i ich wzorów się nie sprowadza, lecz jest filozofią po prostu, która na tle innych posiada swą specyfikę i osobliwości. Natomiast filozoficzny, ekonomiczny, socjologiczny, polityczny czy historyczny język poszczególnych pisarzy marksistowskich jest tu bez znaczenia. Nie język przecież określa daną filozofię, ale sposób stawiania i rozwiązywania problemów. Pytanie więc, postawione na początku, staje się bezprzedmiotowe.\nNie mam tej pewności.\n2. Nazbyt często w historii myśli marksistowskiej zdarzało się i zdarza współcześnie, że wielu jej przedstawicieli, uznając zasadność podziału marksizmu na części składowe, zostawia na boku ekonomię polityczną i socjalizm naukowy. Filozofię zaś traktują oni jako odrębną dyscyplinę, niezależną względem reszty. A jest to przecież wbrew najgłębszym intencjom twórców tej teorii. Stanowi – w jej obrębie – poważne uchybienie metodologiczne. Wszak aparatura poznawcza, pojęcia, kategorie, swoista dlań metodologia itp. itd., słowem – „pole teoretyczne” jest dla tych części wspólne. Wyodrębnienie zaś filozofii, jako osobnej dyscypliny, bywało i bywa punktem wyjścia dla uwolnienia się od tej wspólnoty. Filozof – pozostając z nazwy marksistą – potencjalnie sytuował się więc poza marksizmem.\nSytuację tę można do pewnego stopnia wyjaśnić przyczynami natury intelektualnej. Podział pracy wewnątrz marksizmu, profesjonalizacja w uprawianiu poszczególnych jego części, skłania bezwiednie do zawężania się, zasklepiania w kręgu problemów, które tradycja teorii narzuca właśnie jako filozoficzne. Stąd – skłonność do tworzenia odrębnego świata filozofii i akcentowanie jego specyfiki. Bywa też i inna przyczyna: kiedy to filozof, nie umiejąc się oprzeć „atmosferze intelektualnej swego czasu”, wprowadza obce marksizmowi przesłanki myślowe (niekiedy wraz ze sposobem pojmowania filozofii) w jego obręb, co w konsekwencji prowadzi do rozbicia jedności, jaką stanowią części składowe, a nawet – do zakwestionowania ich prawomocności1. Inną przyczyną tego stanu rzeczy może być to, że tworzona przez danego filozofa struktura teoretyczna jest wyrazem dochodzenia przezeń do marksizmu poprzez przezwyciężanie perspektyw teoretycznych, w ramach których został ukształtowany intelektualnie, i których podstawowe założenia przyjął za „naturalne” i „oczywiste”2. Wówczas, nawet przy formalnym uznaniu jedności trzech części – będzie on wyodrębniał właśnie filozofię.\nPrzyczyny intelektualne nie wyczerpują jednak całości sprawy. Równie istotne są powody społeczne. Dla przykładu: najbardziej wyrazistą przyczyną tego stanu rzeczy w krajach budujących socjalizm – są konformizm i koniunkturalizm. Wtedy bowiem, gdy dominację filozofii marksizmu gwarantuje się środkami prawno-instytucjonalnymi, eliminując z życia umysłowego lub spychając na pobocze inne filozofie, teoretycznie nie przezwyciężone i społecznie żywe, wyzwala się tendencje do teoretycznej mimikry. Wielu z faktycznych wyznawców tych filozofii, nie mieszcząc się w filozofii o zagwarantowanej dominacji, podszywa się pod nią, przysłania jej szatą formalną, aby spokojnie robić swoje. Naturalną tendencją ich praktyki teoretycznej jest wtedy dystansowanie się wobec ekonomii politycznej i socjalizmu naukowego, które pozostawiają „innym specjalistom”. Oni zaś są „tylko” filozofami. Owo „tylko” pozwala im właśnie na praktyczną eliminację „pola teoretycznego” marksizmu, na wyprowadzenie filozofii w obszar poza-marksistowski pod różnymi wdzięcznymi nazwami: „metodologii” – czyli neopozytywizmu, „filozofii czystej” – czyli np. fenomenologii itp. itd. Najczęstszym jednak zjawiskiem jest wprowadzenie jej w krajobraz przedmarksowski, czy nawet przedheglowski, gdzie oddycha się aurą metafizyki, żywi historiozofią lub wiecznymi problemami filozofii człowieka.\nTym – między innymi – tłumaczyć należy zjawisko, że w okresach kryzysu budownictwa socjalistycznego, gdy słabnie moc prawno-instytucjonalna oficjalnej filozofii – kwitnie „sto kwiatów” różnorodnych systemów i systemików filozoficznych, które się dystansują wobec tej filozofii, manifestując swą „niezależność”, a nawet więcej: ogłaszając kryzys marksizmu, gdy w rzeczywistości odrzucona została tylko szata formalna, służąca mimikrze. Stan rzeczy zaś ani przez moment nie uległ zmianie.\nDla tych, którym bliska jest mimikra3 – poręczne i wygodne są wytwory teoretyczne badaczy, którzy do marksizmu przychodzą skądinąd z określonym, pozamarksistowskim bagażem teoretycznym4, jak i te, które są wynikiem ulegania „atmosferze intelektualnej swego czasu”5, gdyż usprawiedliwiają ich rację bytu, gdy istnieje konieczność życia w formalnych barwach marksizmu. Interpretowane zaś są jako naturalny objaw wielości filozofii w marksizmie, których nie da się sprowadzić do jednego pola teoretycznego, zwłaszcza zaś do wspólnej podstawy metodologicznej trzech jego części składowych. Aliści te same wytwory bywają bezceremonialnie odrzucane, gdy mimikry już nie potrzeba. Jedyną zaś troską pozostaje „trwałe zabezpieczenie wolności”. Zaletą takich czasów jest to, że wówczas łatwo zobaczyć, co jest i było konformizmem i koniunkturalizmem, co zaś autentyczną drogą intelektualną.\nJednak takie pojęcia jak konformizm, koniunkturalizm, autentyczność nie są kategoriami teoretycznymi marksizmu i jego filozofii. Wyrażają powierzchnię zjawisk i to w sposób bliski potocznemu zdrowemu rozsądkowi, zwłaszcza w szczególnej sytuacji krajów budujących socjalizm. Kryje się jednak za nimi coś głębszego i trwalszego: formy przenikania myśli świata mieszczańskiego do struktury teoretycznej marksizmu, albo inaczej – jakby powiedział L. Althusser – walka polityczna w filozofii, która przybiera wciąż zmienną postać wielości filozofii w marksizmie, jako jego li tylko wewnętrzna sprawa. Samo więc formalne zadekretowanie, że filozofia marksizmu stanowi jedną z jego trzech części składowych, nie eliminuje problemu jedności i przeciwstawności bycia zarazem filozofem i marksistą; przynależności do pewnej profesji intelektualnej i jednocześnie obcości wobec niej. Przeciwnie – pokazuje dodatkowy sens tego problemu i jego uwikłanie w realia bynajmniej nie czysto teoretyczne.\n3. Nie eliminuje go również powoływanie się na tradycję uznawania za filozofię marksizmu – materializmu dialektycznego i historycznego. Sprawą bowiem, o której marksiście nigdy nie wolno zapominać, jest idea autorów „Ideologii niemieckiej”, głosząca, że filozofia nie posiada osobnej historii6. Nie ma więc samoistnej historii idei, wiecznych pytań filozoficznych, niezmiennego świata uniwersaliów intelektualnych, w którym obracać by się mogli filozofowie. Wszystko, co wydaje się być właśnie takim, winno być rozpatrywane jako formy istnienia materialnych stosunków społecznych, produkt działalności ludzi w konkretnym momencie procesu historycznego. Jednakże – jak czytamy – „Trudności (…) zaczynają się dopiero wówczas, gdy przystępuje się do rozpatrywania i porządkowania materiału dotyczącego bądź jakiejś minionej epoki, bądź teraźniejszości – do rzeczywistego przedstawiania rzeczy”7.\nOpis tych trudności wymagałby osobnego dzieła, byłoby ono epopeją wzlotów i upadków, sukcesów i porażek filozofów-marksistów; obrazem ich sprzeczności wewnętrznych, wahań, zygzaków, postępowania naprzód i cofania się w realizacji powyższej idei, i w ponawiającym się co pewien czas uleganiu filozofii jako takiej, z pozoru wiecznej i samoistnej. Dopiero to byłoby rzetelną odpowiedzią (choć cząstkową) na postawione w tych rozważaniach pytanie. Tymczasem filozoficzność marksizmu w formalistycznym i kanonicznym ujęciu materializmu dialektycznego i historycznego zanika. Z marksizmu wypreparowuje się wszystko, co da się przedstawić w „aktualnej” aparaturze pojęciowej uchodzącej w danym czasie za filozoficzną. Zderzenia zaś owych preparatów z ideami różnych dawnych i współczesnych szkół filozoficznych upodabnia się do owocnego dialogu i porozumienia równoprawnych (bo równych w swej abstrakcyjności) partnerów. A jednocześnie akcentuje się znaczenie problemów i pojęć dla filozofii marksizmu „oryginalnych”, jak: praktyka społeczna, społeczna geneza i uwarunkowanie poznania, historyczność ludzkiej natury, społeczny charakter wartości, obiektywna dialektyka, swoiste filozoficzne pojęcie materii itp. itd. Osiągany w ten sposób rezultat jest zupełnie odmienny od zamierzonego w marksizmie. W nim właśnie całkowicie pogrzebana zostaje idea, że filozofia nie posiada historii. Więcej: bywa to jasno i wyraźnie sankcjonowane jako zjawisko naturalne i pozytywne8, gdy w gruncie rzeczy winno stanowić wieczny wyrzut marksistowskiego sumienia filozoficznego.\nNie jest to przy tym zabawa niewinna. Wypreparowane z teorii marksizmu i wyposażone w język, funkcjonujący w danym czasie jako filozoficzny, określone idee, problemy, sposoby ich rozstrzygania – mogą być (i są) umieszczane w kontekście niemarksistowskim (często – antymarksistowskim) i tam poddawane określonej obróbce teoretycznej. I nie ma w tym niczego dziwnego. Wszak ten czy ów kontekst to „też filozofia”, w jego ramach „tak samo poszukuje się prawdy”, spełnia też „takie same kryteria rzeczowe i logiczne”. I tym sposobem, np. problematyka praktyki zamienia się w filozofię pracy9; teoria fetyszyzmu towarowego – w teorię wiecznego wyalienowania człowieka; dialektyka – w narzędzie kwestionowania materializmu itp. itd. Krótko mówiąc – taka właśnie filozoficzność marksizmu staje się jedną z figur gry w salonowych igraszkach współczesnej myśli mieszczańskiej. To zaś jest już wystarczającym pretekstem, by całą filozofię marksizmu uznać za jeden ze stylów myślenia, jeden z „paradygmatów”, równie jednostronnych, jak i inne na współczesnym rynku idei, dlatego wymagający rozszerzenia i uzupełniania stylami i „paradygmatami” innych10.\nWszystko to, oczywiście, nie jest wynikiem jakiegoś swoistego lenistwa filozofów-marksistów, którym – dla wygody – dobrze jest zapomnieć, iż filozofia nie posiada historii. Marks ma po stokroć rację: rozpatrywanie i porządkowanie materiału, dotyczącego danej epoki czy teraźniejszości, owo faktyczne przedstawienie rzeczy, jest czymś niezmiernie trudnym. Znajomość samej filozofii tu nie wystarczy. To jasne. Ale nie wystarcza też fragmentaryczna wiedza historyczna, ułamkowe dane o stosunkach ekonomicznych, politycznych. Konieczna jest wiedza o całości. To przerasta możliwości nawet najbardziej genialnego człowieka. Jest i musi być dziełem zbiorowym, bo takim właśnie dziełem jest każda współczesna nauka. W jej obrębie poszczególni uczeni się mylą, lecz nauka (na miarę swych możliwości historycznych) osiąga prawdę. Chcę być dobrze zrozumiany; nie neguję tezy, że filozofią marksizmu jest materializm dialektyczny i historyczny, jako tezy generalnej. Uważam jednak, że nie może zadowalać empiryczna mnogość jej realizacji. Zwłaszcza takich, które rozpuszczają marksizm w jakiejś mętnej, nieokreślonej „filozoficzności”. Ta bowiem przemienia go w swoisty preparat teoretyczny. Zresztą – gdyby nawet owego preparatu nie sporządzili sami marksiści, to i tak uczyniliby to inni, tyle że z odrębnej perspektywy poznawczej. Z „filozoficznych” fragmentów autentycznych pisarzy marksistowskich wybraliby to, co odpowiada ich celom ideologicznym i teoretycznym11.\nTaki a nie inny stosunek do marksizmu, jak i kształt materializmu dialektycznego i historycznego jest nie tylko zwykłym produktem określonych umysłów, lecz wyrazem układu sił klasowych i charakteru ruchu robotniczego. Wystarczy tu wspomnieć o intelektualnie swoistym kostnieniu marksizmu II Międzynarodówki, jako wyrazie istnienia w niej wpływów reformizmu i silnej obecności filozoficznej myśli burżuazyjnej i drobnomieszczańskiej, zarazem zaś – o takiej autonomizacji filozofów-marksistów, która z powodzeniem mieści się w regułach czystego akademizmu oraz parcelacji nauki na jednostronne ujęcia wąskich dyscyplin.\nWiemy też – i temu trzeba poświęcać szczególną uwagę – że historia budownictwa socjalistycznego również odcisnęła właściwe sobie piętno na kształcie marksizmu i jego filozofii. Pokazuje ona, że gdy w pewnych okolicznościach (słabości klasy robotniczej, zagrożenia państwa socjalistycznego itp.) dochodzi do realnego odsunięcia klasy robotniczej od udziału we władzy i w sprawowaniu kontroli nad nią – partia marksistowska biurokratyzuje się i technokratyzuje. Partykularne (materialne) interesy jej funkcjonariuszy spychają na margines interesy klasy, w której imieniu występują, a które marksizm właśnie (wraz ze swą filozofią) ma artykułować. Jej cele, a nie owej klasy, stają się celami ogólnymi. Oczywiście – nie do końca. Zdaje sobie ona bowiem sprawę, że musi urzeczywistniać podstawowe cele swej społecznej bazy, bo inaczej nastąpiłby jej kres. To sprawia, że jej działania charakteryzuje wewnętrzna sprzeczność: z jednej strony artykułowanie i realizowanie interesów tej bazy, z drugiej zaś – ograniczanie i niekonsekwencje w tej artykulacji dla utrwalenia i rozszerzenia własnych przywilejów. Zewnętrznie przybiera to postać swoistego faryzeuszostwa: rzeczywistej pogardy dla własnej bazy i deklaratywnego uznania się za jej żarliwych trybunów.\nPomijając konsekwencje polityczne tego stanu rzeczy – zwróćmy uwagę, że ma on katastrofalne następstwa dla teorii marksistowskiej. Przede wszystkim: zbiurokratyzowana władza nie jest zainteresowana naturalnym dla tej teorii krytycyzmem, to znaczy – ujawnianiem interesów i stosunków społecznych, które taką pozycję i działania umożliwiają, pozwalając jej zarazem na mistyfikowanie stanu rzeczy. To zaś osiągnąć można poprzez dwie czynności: rozparcelowanie teorii marksistowskiej na odrębne działki, których „właściciele” odpowiadają tylko za siebie; oraz – przez schematyzację jej dociekań. Odtąd ekonomista winien się zastanawiać nad wartością dodatkową czy produktem dodanym, tudzież rychłym krachem gospodarki kapitalistycznej; socjalista naukowy – np. nad jednością moralno-polityczną narodu, sprzecznościami nieantagonistycznymi w tym narodzie, odległością socjalizmu realnego od komunizmu; filozof wreszcie – nad materią jako taką, istotą prawdy względnej i absolutnej, abstrakcją przechodzenia ilości w jakość itp. Mówiąc krótko: w takiej właśnie sytuacji kształtują się warunki do powstawania materializmu dialektycznego i historycznego w znanych, licznych jego wydaniach.\nMarksizm, jeżeli można się tak wyrazić, zostaje skazany na „filozoficzność” przez podwójne wykorzenienie – z organicznej jedności części składowych marksizmu (rozparcelowanych i uschematyzowanych, przez to już oderwanych od konkretu społecznego) oraz z ruchu robotniczego, którego miał być „mózgiem”. Może więc istnieć, lecz tylko w postaci akademickiej. I jego naturalnym kontekstem w tym momencie stają się inne akademickie filozofie („też przecież filozofie”). Z mnogości zastanych idei marksizm może teraz konstruować „eleganckie światy”, wiążąc się z istniejącą formą ruchu poprzez przypominanie mu jego własnych „postępowych tradycji”12 i badanie wiecznej opozycji w filozofii między materializmem i idealizmem13. I rzeczywiście: pytanie – na czym polega filozoficzność teoretyka marksistowskiego, mieniącego się filozofem i jego marksistowskość jako filozofa właśnie – może i powinno w tej sytuacji być odrzucone, niekoniecznie otwarcie, ale przez praktykę teoretyczną.\n4. Cokolwiek by jednak złego powiedzieć o powstałych w takich warunkach konstrukcjach materializmu dialektycznego i historycznego – w jednym trzeba im oddać sprawiedliwość. Wprawdzie oderwane od marksizmu, jako żywej całości, oderwane też faktycznie od ruchu robotniczego były one jednak prawidłową próbą wyznaczenia znaków orientacyjnych i kierunków, w jakich podążać winien filozof-marksista. Prawidłową w tym sensie, że zarejestrowany przez nie typ myślenia, mimo swego sposobu przejawiania się poprzez określony język filozoficzny, rzeczywiście starał się wyrazić treści marksizmu. Co prawda schematycznie i dogmatycznie, przy faktycznym odrzuceniu idei marksowskiej, iż filozofia nie ma osobnej historii, za to – przy restryktywnym traktowaniu każdej próby nowatorskiej jako zagrożenia dla już utrwalonej całości. Nawet jeżeli próba ta była urzeczywistnianiem perspektywy teoretycznej marksizmu. Jej niekonwencjonalność zdaje się jednak z góry podejrzana.\nTrzecia droga, której zwolennicy uznają cały marksizm po prostu za filozofię, i tym sposobem odrzucają postawione tu pytanie – z jednej strony wyrasta z teoretycznego i ideologicznego sprzeciwu wobec zastanego stanu rzeczy; z drugiej – stanowi kontynuację. Kontynuację – bo akceptują oni istniejącą akademickość marksizmu jako stan naturalny. Z tą wszakże różnicą, że chcą uzyskać inny rezultat teoretyczny. I czynią to na różne sposoby.\nNajbardziej popularny spośród nich wyraża się w tym, aby (przynajmniej formalnie) uznać „kanoniczny” wykład materializmu dialektycznego i historycznego14 za filozofię marksizmu. Z tym jednak zastrzeżeniem, że potępia się restrykcje wobec „marksistów myślących inaczej” i ogłasza jej niewystarczalność15. Chodzi więc o uzupełnienie marksizmu o problemy, pojęcia i kategorie, a nawet całe dyscypliny, które zrodziły się poza marksizmem, na gruncie innych filozofii.\nTak wyglądają założenia programowe. W praktyce teoretycznej rzecz sprowadza się do tego, aby uprawiać filozofię, w obrębie której dozwolona jest dowolna interpretacja wytworów myśli marksistowskiej16, nie zobligowana jej własną metodologią. Albo też, by podjąć problemy „zaniedbane”, jak – sensu życia, filozofii społecznej, aksjologii czy filozofii przyrody17. Jedno nie wyklucza zresztą drugiego. Przeciwnie: ściśle się ze sobą łączy. To zaś prowadzi do eklektyzmu i wykluczenia swoistości marksistowskiego sposobu myślenia. Zanika przy tym logika i struktura wewnętrzna materializmu dialektycznego i historycznego.\nKolejny sposób to „nowe odczytanie” klasyków marksizmu z „punktu widzenia współczesności”. Owa współczesność zaś, to poznawcza perspektywa jednej z modnych dziś filozofii burżuazyjnych (psychoanalizy, egzystencjalizmu, strukturalizmu, hermeneutyki itp.). „Nowe odczytania” zakładają z góry, iż do zrozumienia praktyki marksizmu od strony teoretycznej niezbędny jest ogląd zewnętrzny, którego ona sama nie jest w stanie dokonać. Marksizm, który stworzył teorię i metodę demistyfikacji wszelkiego myślenia, sam winien być zdemistyfikowany. Obciąża go bowiem jego dziewiętnastowieczna ograniczoność18. Albo inaczej: marksiści nie stworzyli sposobu „czytania”, „widzenia” teoretycznego przedmiotu stworzonego przez własnych klasyków19. Stąd ich martwota teoretyczna. Dlatego trzeba podjąć próbę ożywienia go poprzez żmudne zabiegi demistyfikujące i nowe spojrzenie. To – z kolei – ma uprawniać do takiej interpretacji pism Marksa, Engelsa i Lenina, która przechodzi do porządku dziennego ponad podziałem marksizmu na jego części składowe, dowolną zaś myśl zawartą w tych pismach (ekonomiczną, polityczną, społeczną) pozwala traktować jako zaszyfrowany aforyzm filozoficzny, który ujawnia swój niewłaściwy sens w perspektywie interpretatora20. Wszystko bowiem w tych pismach jest filozofią, to zaś co w danej perspektywie nie jest nią, nie zasługuje na uwagę. Marksizmem okazuje się to, co jako marksizm jest w niej widoczne. Marksizm zaś sam w sobie nie zawiera żadnej osobliwości.\nSkrajnym przejawem tego sposobu traktowania marksizmu i jego filozofii jest pogląd, że ponad poszczególnymi, jednostkowymi perspektywami filozoficznymi istnieje szczególnego rodzaju nadperspektywa, jakaś „przestrzeń myślowa”, „rzeczywistość teoretyczna”, „pole filozoficznej teorii” będącej rezultatem czystego myślenia. One właśnie kontynuują współczesną filozofię jako taką, niezależnie od różnic, które występują pomiędzy poszczególnymi myślicielami. Kierunki zaś, zwłaszcza zaś ich określenia, mają wartość etykiety. Sama filozofia natomiast to li tylko „poszukiwanie absolutnej Całości sensu”21. Freud, Marks, Husserl, Kuhn, Popper i Lukács to po prostu tacy sami filozofowie, tyle, że od różnych stron „myślący” uniwersalną nadperspektywą. Marksizm rozpływa się w niej. A jeżeli marksiści nie chcą się na nią godzić, to albo dlatego, że nic nie zrozumieli, albo z tego powodu, że tkwią w nadperspektywie dawnej, przezwyciężonej już w latach sześćdziesiątych obecnego wieku.\nTo ostatnie stanowisko jest tak osobliwe, że mogłem je tutaj pominąć. Jeśli tego nie uczyniłem, to dlatego, że jako możliwość zawiera się ono już w akcie wyrywania filozofii z całościowej struktury marksizmu, jako skrajność jej akademickiej postaci. A jako takie – stanowi usprawiedliwienie każdego eklektyzmu. Bowiem skoro nazwy kierunków to tylko etykiety – to każda działalność filozoficzna, niezależnie od wewnętrznej, teoretycznej spójności, uchodzić może za mniej lub bardziej udolną realizację nadperspektywy, również – według jej zwolenników – przez marksizm.\nWystarczy to, aby powiedzieć, że marksista z takim filozofowaniem nie ma i nie może mieć nic wspólnego. I jeśli jest marksistą – nie jest filozofem; jeśli (w tym sensie) jest filozofem – nie jest marksistą.\nKiedy jednak jest jednym i drugim – w jedności przeciwstawności swych ról?\n5. Prowadząc niniejsze rozważania starałem się ukazać nie tylko to, że pytania postawionego na początku nie da się odrzucić ani wtedy, gdy się stwierdza, że filozofia ma wyraźnie określone miejsce w obrębie trzech części składowych marksizmu, ani wówczas, kiedy się powołuje na tradycje materializmu dialektycznego i historycznego, ani wtedy, gdy w filozofii marksizm się roztapia, lecz i to również, że każde jego kwestionowanie jest de facto formą odpowiedzi na nie. Przy czym forma ta ujawnia się nie wtedy, gdy poprzestajemy na samych hasłach, lecz kiedy odczytujemy ich realną treść i społeczny kontekst tej treści. Jedno i drugie przedstawiłem wprawdzie w ułomnej, szkicowej postaci, ale nawet przy dokonaniu szczegółowych analiz – obraz ogólny tak właśnie by się przedstawiał. Rozważania te pokazują z całą pewnością jedno: filozofowi-marksiście grozi odejście od marksizmu, kiedy swą działalność profesjonalną będzie traktował wyłącznie dla niej samej (bądź kiedy warunki społeczne go do takiego traktowania zmuszają). Jest ona bowiem autonomiczna, ale nie suwerenna. Autonomiczna – jako względnie wyodrębnione miejsce w ramach części składowych marksizmu. Niesuwerenna, bo – jak powiadają autorzy „Ideologii niemieckiej” – „Gdy sama rzeczywistość ukazuje wykładnię, samoistna filozofia pozbawiona zostaje warunków egzystencji”22. Tyle, że jak tu skrótowo pokazałem, sama ta wykładnia rozparcelowana między poszczególne części i uschematyzowana – może prowadzić do usunięcia marksizmu z filozofii. Aby to nie następowało, filozof-marksista musiałby – niezależnie od społecznych warunków swej działalności – łączyć uprawianie swej profesji z działalnością w dziedzinie ekonomii politycznej i socjalizmu naukowego, co nie jest sprawą prostą. Właśnie te warunki spychają go w akademickość i rodzą tendencje do zacierania jego odrębności jako marksisty, czego konsekwencje ukazałem. Pomijam już to, że obok społecznych działają tu uwarunkowania poznawcze – trudność w urzeczywistnianiu idei, iż filozofia nie ma osobnej historii. Tak więc – nic dziwnego, że ulega tu zatarciu świadomość niesuwerenności pracy filozoficznej, rozrasta się zaś niepomiernie (niekoniecznie w świadomości, lecz w praktyce teoretycznej) przeświadczenie o autonomiczności. I niezależnie od tego, czy rezultatem tego stanu rzeczy są schematyczne formułki filozoficzne, czy też konstrukcje zgoła oryginalne – filozof marksizmu jako filozof jest w niewielkim stopniu marksistą, marksista zaś – w niewielkim stopniu filozofem.\nPytanie jednak o filozoficzność teoretyka marksistowskiego mieniącego się filozofem, i jego marksistowskość jako filozofa – ma jeszcze inny aspekt. To również, chociaż bardziej implicite, zawarte zostało w niniejszych rozważaniach. Chodzi, mianowicie, o strukturę marksizmu, poprzez którą filozof określa swą marksistowskość a marksista – filozoficzność. Struktura ta bowiem daje się ująć przynajmniej w dwu postaciach: zawartej w twórczości klasyków marksizmu i empirycznej, w różnych swych realizacjach historycznych z współczesnymi włącznie. Do pomyślenia są więc także dwie postacie filozofa-marksisty, jako postacie zupełnie realne.\nPisał w swoim czasie Lukács: „Albowiem nawet jeśli przypuścić – co nie znaczy: zgodzić się – że nowsze badania z całą poprawnością wykazały rzeczową błędność wszystkich poszczególnych wypowiedzi Marksa, to i tak każdy poważny marksista »ortodoksyjny« mógłby bezwarunkowo uznać wszystkie te nowe wyniki, a więc wszystkie poszczególne tezy Marksa odrzucić, nie musząc ani przez chwilę rezygnować ze swej marksistowskiej ortodoksji. Ortodoksyjny marksizm nie oznacza więc bezkrytycznego uznawania wyników badań Marksa, nie oznacza też »wiary« w tę lub ową tezę, ani nie polega na interpretowaniu jakiejś »świętej« księgi. Ortodoksja w kwestiach marksizmu odnosi się raczej wyłącznie do metody. Jest nią naukowe przeświadczenie, że w dialektycznym marksizmie została znaleziona właściwa metoda badawcza, że metodę tę można kontynuować, rozwijać i pogłębiać tylko w kierunku określonym przez jej odkrywcę, że natomiast wszelkie próby jej przezwyciężenia lub »ulepszenia« prowadziły i musiały prowadzić jedynie do spłaszczeń, trywialności i eklektyzmu”23.\nWypowiedź ta jest ważna zwłaszcza dla pierwszej postaci filozofa- -marksisty (choć – jak zobaczymy – także i dla drugiej), która określa się poprzez stosunek do twórczości klasyków. Otóż, owa metoda, o której pisze Lukács, to właśnie filozofia marksizmu. W swej istocie stanowi ona stronę wewnętrzną tej teorii, jej architektonikę, strukturę. Być filozofem-marksistą to umieć ją wydobyć, przedstawić i użyć jako podstawę w poznawaniu i wyjaśnianiu świata przyrody oraz społeczeństwa.\nPowstaje jednak pytanie: jakimi środkami teoretycznymi można i należy tego dokonać? „Historia i świadomość klasowa” Lukácsa pokazuje w praktyce, że środki te są aparaturą filozofii heglowskiej. Lukács posługuje się nimi tak, że różnica między heglizmem a teorią klasyków niekiedy ulega zatarciu do tego stopnia, że złośliwie można by powiedzieć, iż przydałby się nowy Marks, aby postawić jego metodę z głowy na nogi. Rzecz nie sprowadza się zresztą do samych środków używanych przez Lukácsa. Dotyczy również konsekwencji teoretycznych, jakie uzyskuje za ich pomocą, zwłaszcza w odniesieniu do interpretacji świadomości klasowej proletariatu, społecznego charakteru przyrody, czy funkcjonowania dialektyki w bycie przyrodniczym24. Oczywiście, żadnemu marksiście-filozofowi nie wypada całkowicie odżegnywać się od Hegla, jako że to on przecież jest twórcą dialektyki. Ale – z drugiej strony – właśnie w marksizmie, jak wskazywał Engels, filozofia (również heglowska) zostaje przezwyciężona, gdy idzie o formę; zachowana, kiedy chodzi o jej treści rzeczywiste25. To zachowanie treści jest uczynieniem z nich zrębów architektonicznych teorii. Powstaje jednak problem, czy wydobywanie całej tej architektoniki nie sprowadza nas na powrót do tego, co przezwyciężone, przynajmniej mimowolnie? Czy zrębów nie przedstawiamy właśnie jako całości?\nW tym zdaje się wyrażać przeciwstawność bycia filozofem i bycia marksistą. Konkretnie zaś, w praktyce teoretycznej, objawia się to pod postacią następującego zjawiska: stawiania przez filozofa pytań w języku (przezwyciężonej wszak!) filozofii i udzielania odpowiedzi językiem ekonomii politycznej, konstrukcji historycznej czy socjologicznym. Co więcej – w ułożeniu hierarchii poszczególnych dziedzin filozofowania w sprzeczności z tradycyjnymi wykładami filozofii. Najlepszym tego przykładem jest „Materializm i empiriokrytycyzm” Lenina, w którym nie tylko miesza się to, co tradycyjnie należy do teorii poznania z problemami wpisywanymi w ontologię, ale też bezpośrednio niejako przechodzi się do problemów strategii partii rewolucyjnej, problemów ekonomii politycznej czy materializmu historycznego. Dla „prawdziwego” filozofa jest to poplątanie materii. Dla filozofa-marksisty natomiast rzeczą normalną jest wyrażenie i posługiwanie się ową wewnętrzną stroną marksizmu.\nDlatego też najistotniejszą dlań rzeczą jest troskliwe odnoszenie każdej sprawy, pojęcia, kategorii, problemu do całej architektoniki wewnętrznej marksizmu. Nie może on – dla przykładu – odnosić kategorii praktyki do pojęcia efektywnego działania, czy konkretnych czynności produkcyjnych albo procesu zaspokajania potrzeb, nie uwzględniwszy kategorii stosunków społecznych (zwłaszcza stosunków produkcji), procesu ich produkcji i reprodukcji, bo wyrwana z kontekstu tych kategorii łatwo zamieni się w działanie bergsonowskie, w pragmatystyczną użyteczność26 czy też w swobodne, twórcze kreowanie świata przez czyn, jak u Cieszkowskiego i Kuczyńskiego.\nKonsekwencją tego jest to, że problemy, jakie rozpatruje filozof-marksista, są jego własnymi problemami. Te zaś, które przychodzą doń skądinąd, zwłaszcza z innych orientacji filozoficznych, są przedmiotem jego uwagi, ale nie jako coś, w czego rozwiązywaniu ma on uczestniczyć, lecz jako coś, co powinno być poddane szczegółowej analizie. Musi, mianowicie, znać poznawcze i społeczne źródła ich powstania, przyjrzeć się sposobom ich artykulacji, odnieść je do określonej teorii bądź jednej z wersji zdrowego rozsądku (resp. myślenia potocznego). Musi wreszcie zapytać sam siebie, czy w obrębie jego „pola teoretycznego” ów problem może być usytuowany, bądź – czy jego usytuowanie nie wymaga teoretycznego rozbudowania owego pola. Argument, że dany problem narzuca rzeczywistość, sam przez się nie ma dlań mocy obligującej. Rzeczywistość bowiem, jako przedmiot obróbki poznawczej, występuje zawsze pod postacią określonej artykulacji teoretycznej bądź zdroworozsądkowej. Filozof ów musi więc na argument, że rzeczywistość coś narzuca – zapytać: czyja? jakiego podmiotu? jak wyartykułowana? Odpowiadając zaś na to – nie będzie filozofem czystym w akademickim rozumieniu tego słowa. Bowiem określając ów podmiot nie uniknie charakterystyk politycznych, ekonomicznych, społecznych, jakby uprawiając filozofię wykonywał jednocześnie inne profesje27.\nTak mniej więcej przedstawia się sprawa z punktu widzenia „ortodoksji” w rozumieniu trafnie proponowanym przez Lukácsa. Ale to nie wyczerpuje sprawy. Bo wprawdzie można sobie wyobrazić takiego idealnego filozofa-marksistę (być może tacy istnieją), a co więcej – da się pomyśleć realny zbiór takich filozofów, którzy od powstania teorii marksizmu nic innego nie robią, tylko produkują wciąż nowe wersje (być może coraz bardziej adekwatne) architektoniki teorii stworzonej przez Marksa, Engelsa i Lenina, ale rzecz polega na czymś innym jeszcze – teoria funkcjonuje w procesie historycznym. I nie tylko sama dla siebie, lecz wraz z ruchem robotniczym, który chce istniejące stosunki przeobrazić. Widziane z nim łącznie – stanowi rzeczywistość, wobec której się samookreśla i którą określa także filozof-marksista.\nJeżeli można się tak wyrazić, filozof ów w pierwszej „ortodoksyjnej” postaci splata się tu ściśle z filozofem-marksistą określającym swą marksistowskość przez odniesienie do kształtu teorii danego momentu historii, układu sił i charakteru oraz społecznego miejsca ruchu robotniczego. Wewnętrzna struktura, architektonika tej teorii, jak wiadomo, będzie tu inna. Ponadto – wiele pytań pozostanie bez odpowiedzi, zarówno w ekonomii politycznej, jak i w socjalizmie naukowym, a w związku z tym również w filozofii. Wówczas przykładanie do rzeczywistości tylko tego, co wynika z teorii w wersji klasycznej, będzie dogmatyzmem, a nie „ortodoksją”. Z drugiej strony jednak rzeczywistość nie znosi próżni. Może się zdarzyć, że subtelna nić, snuta przez filozofa-marksistę, będzie filozofią, ale już nie marksizmem. Będzie to widoczne tylko w ewidentnych wypadkach naruszania istoty teorii. W odniesieniu do innych – pokaże któryś z kolejnych etapów historii, zgodnie z zasadą, że anatomia człowieka jest kluczem do anatomii małpy. Widać stąd, że w takiej sytuacji sprawa filozoficzności marksisty i marksistowskości filozofa jest płynna. I jako taka winna być widziana.\nZ drugiej strony – jak pokazałem wcześniej – w określonych sytuacjach społecznych (zwłaszcza w trakcie budownictwa socjalistycznego) wraz ze spychaniem na bok klasy robotniczej z powodu jej słabości lub innych przyczyn – spychana jest również teoria marksizmu (ulegająca parcelacji i schematyzacji), by nie mogła pełnić swych krytycznych funkcji. Wtedy – jak się wydaje – realny jest konflikt między obiema postaciami filozofa-marksisty. Pierwszy – jako „gryzące” sumienie lub zgoła przeszkoda (nawet jeśli chodzi o tę samą filozofującą osobę) – zostaje odsunięty. Albo też przezwycięży postać drugą, narażając się na zarzut doktrynerstwa. Równocześnie – i tak nie mogąc właściwie spełniać swej roli, gdyż musi dysponować teorią, która, na tym etapie historii, nie może się sprowadzać do dorobku klasyków – będzie (jako marksista) uprawiał filozofię chałupniczo, jako filozof zaś – chałupniczy marksizm. Chyba że poświęci się wyłącznie interpretacji klasyków.\nPraktycznie ów konflikt wyraża się właśnie w formalnym bądź nieformalnym stosunku do części składowych marksizmu, a także – w stosunku do innych filozofii, w skłonności do zapożyczania problemów, rozstrzygnięć, metod poznawczych (przy formalnym lub nieformalnym traktowaniu „kanonu” filozofii marksizmu). W ten właśnie sposób w naszym filozofowaniu znajdą swe odbicie zarówno konflikty polityczne, społeczne, ekonomiczne, jak i wewnętrzne trudności teorii.\nAlthusser mawiał, że polityka jest powiązana z filozofią, jak zęby z dziąsłami. Mógł dodać, że ruchem szczęk kieruje tu cała rzeczywistość.\n1 Ten przypadek analizował Lenin w odniesieniu do swoich czasów w Materializmie i empiriokrytycyzmie.\n2 Klasycznym przykładem jest tu droga Lukácsa do filozofii marksizmu i liczne jego potknięcia na tej drodze. Z tego myśliciel ów częściowo zdał sprawę w Przedmowie do wydania drugiego Historii i świadomości klasowej (Warszawa 1988).\n3 A. Walicki określa ją mianem ketmanu. Jak pisze: „Ketman – to reakcje intelektualistów (przystosowawcze i obronne zarazem) na sytuację, w której zwyczajny oportunizm nie wystarczał; w której władza czuła się na tyle silna i pewna siebie, aby podjąć szaleńczą, ale częściowo przynajmniej udaną próbę poddania społeczeństwa masowemu, zorganizowanemu i totalno-ideologicznemu przymusowi” – Spotkania z Miłoszem, Londyn 1985, s. 18–19. Określenie tego zjawiska jako ketmanu w niczym nie zmienia faktu, iż jest to postać koniunkturalizmu i konformizmu.\n4 Stąd specyficzna „kariera” zwłaszcza – dla przykładu – wczesnego dorobku Lukácsa.\n5 W tym między innymi ma źródło swoisty renesans empiriomonizmu, koncepcji estetycznych Bogdanowa itp. itd.\n6 MED, t. 3, s. 28.\n7 MED, cyt. wyd., s. 29.\n8 Dla przykładu: włoski marksista G. Prestipino powiada: „Tak więc, wydaje mi się, iż status filozofii zbliżony jest bardziej do statusu geometrii czy matematyki w ogóle, niż do tego, jaki posiadają nauki fizyczne, albo rzecz ujmując generalnie – nauki eksperymentalne. Euklides i Platon objawiają się dzisiaj znacznie współcześniejsi niż Ptolemeusz i Hipokrates. Różnorodne koncepcje filozoficzne (platonizm, arystotelizm, racjonalizm, empiryzm, materializm itd.) tworzą przeszłość naszej filozofii i stanowią wspólne, w swym »żywym rdzeniu» modele poznawcze, które dziś jeszcze są wciąż (przy zachowaniu niezbędnej ostrożności) na nowo przekonstruowywane i które, być może, pod pewnymi warunkami będą też do zaproponowania w przyszłości”, G. Prestipino, Marksizm a filozofia dzisiaj, „Myśl Marksistowska” nr 5/1986.\n9 Precyzyjnie ukazuje to J. Rąb w pracy Marksizm a filozofia pracy, Katowice 1988.\n10 Z rozbrajającą bezpośredniością stanowisko takie głosi J. Kuczyński: „Paradoksalnie mówiąc – by zrozumieć naprawdę stan i siłę marksizmu trzeba też dokładnie zrozumieć jego ograniczenia i obecne słabości. A mianowicie w skali globu i z punktu widzenia uniwersalizmu, marksizm jest oczywiście »tylko« jedną z filozofii, a nie metafilozofią. A jako filozofia musi być nieuchronnie ograniczony przez swe paradygmaty tak samo jak chrześcijaństwo, fenomenologia czy tym bardziej wszystkie typy filozofii pozytywistycznych. Jednakże marksizm jest zarazem, a przynajmniej ma szanse być, najbardziej uniwersalistyczną filozofią; metaforycznie można powiedzieć, że w największej ilości obszarów zbliża się do metapoziomu uniwersalizmu, dla którego notabene wszystkie poszczególne filozofie ilustrują pluralizm, stanowią element pluralizmu filozoficznego. Ale i ten pluralizm może być naprawdę zrozumiany dopiero w perspektywie całości, której teoretycznym równoważnikiem jest właśnie uniwersalizm”. Pluralizm socjalistyczny i porozumienie narodowe, zapis dyskusji, „Nowe Drogi” nr 8/1988. Dodam, że analogiczne stanowisko zajmuje T. Płużański (w:) Materializm historyczny jako Wielka Teoria, „Nowe Drogi” nr 12/1985.\n11 Ewidentne jest pod tym względem przetworzenie treści pism młodego Marksa w jedną z mieszczańskich filozofii.\n12 W. Kula trafnie zauważa, że tzw. postępowe tradycje to zdegenerowana postać marksistowskiego historyzmu. Zob. jego Wokół historii, Warszawa 1988, s. 100–106.\n13 Zdanie to brzmi, być może, ironicznie. Pragnę jednak podkreślić, że chodzi mi tu tylko o schematyzm w ujęciu tego zagadnienia.\n14 Dziwnym zbiegiem okoliczności tak jednak się dzieje, że owym „kanonem” okazuje się wykład Stalina. Pokazał to M. Szczepaniak w artykule – O »stalinizmie« uwag kilka, „Poszukiwania” nr 4–5/1988.\n15 Warto tu dodać, że ci, co jawnie od filozofii marksizmu się dystansują – również akcentują jego „niewystarczalność”. Np. zob. G. Białkowski, Człowiek w marksizmie, „Polityka” nr 9/1988.\n16 Na przykładzie twórczości L. Nowaka pokazał to J. Tittenbrun w Dialektyce i scholastyce, Warszawa 1986.\n17 Teoretyczną fantastyczność takich prób wykazuje J. Ładosz w Przedmiocie filozofii marksistowskiej, Warszawa 1975.\n18 Przykładem, w jaki sposób fenomenolog może likwidować takie dziewiętnastowieczne ograniczoności, jest artykuł L. Landgrebe, Fenomenologia a marksizm: problem cielesności i teleologii (w:) Drogi współczesnej filozofii, red. M. J. Siemek, Warszawa 1978, zwłaszcza s. 116.\n19 Zob. np. L. Althusser, E. Balibar – Czytanie »Kapitału«, Przedmowa, Warszawa 1975.\n20 Prowadzi to niekiedy do kuriozalnych rezultatów. Na przykładzie eseju N. Egebaka, Ku materialistycznej teorii tekstu (w:) Marksizm a literaturoznawstwo współczesne, pod red. A. Lama i B. Owczarka, Warszawa 1979.\n21 M. J. Siemek, Myśl drugiej połowy XX wieku (w:) Drogi współczesnej filozofii, cyt. wyd., s. 18.\n22 MED, t. 3, s. 28.\n23 G. Lukács, Historia…, cyt. wyd., s. 67–68.\n24 Pisano o tym wiele razy. Warto podkreślić jednak trafność krytycznych uwag L. Althussera z Czytania »Kapitału«, cyt. wyd., s. 205–208.\n25 F. Engels, Anty-Dühring, MED, t. 20, Warszawa 1972, s. 154.\n26 Tak dzieje się na przykład w znanym eseju L. Kołakowskiego, K. Marks i klasyczna definicja prawdy, (w:) Kultura i fetysze, Warszawa 1967.\n27 W odniesieniu do sporu o aksjologię poruszam i konkretyzuję te wątki w polemice z S. Dziamskim w artykule Byt społeczny i wartości, „Myśl Marksistowska” nr 5/1988.\n← Sprzeczności logiczne a sprzeczności dialektyczne\nKlasowy kontekst bonapartyzmu →