Aktualny czas: 17-07-2019, 13:49 Witaj! Logowanie Rejestracja\n28-10-2018, 19:32 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 06-01-2019, 16:21 przez Ahab.)\nMężczyzna spotkał kobietę w poczekalni, tuż po wstępnych badaniach. Z ostrej selekcji wyłowiono dwoje kandydatów. Przedstawili się sobie.\n- Sora – imię kobiety.\n- Krzysiek – Kobieta posłała zdumione spojrzenie.\n- Masz żal do rodziców za takie imię? - Słusznie się zdziwiła.\n- Taa, wina starego. Taka pradawna skamielina. Staromodny, konserwatywny. Kult pracy. Obraz Lenina, brak netu, holowizjera, Boże, nawet lodówka nie umiała zamawiać żywności. Wiesz taki to był typ, pomodlić się przed obiadem, czytać Biblię w krawacie, zero alkoholu, nie słyszał o chemicznych wszczepach neutralizujących alkohol, w ogóle upgrade ciała to bluźnierstwo, wchodzisz do salonu a tam meble styl Kopernik i te sprawy.\n- Ale to chyba nie ze względu na urazy z dzieciństwa cię wybrali, wydajesz się przeciętny. A może o to chodzi? Pewnie rodzice nie zamawiali wyselekcjonowanej puli genów u genetyka? Wiesz jak moi się cieszyli kiedy wybierali mi kolor włosów czy kształt nosa, brody. Grzebali mi w kodzie genetycznym jak kucharz, no ale co do inteligencji to się zdziwili. Wszyscy z wypchanym portfelem chcieli mieć super inteligentne dziecko, i jak taki ma się wybić nad innych? Tak więc też się mocno nie różnię od reszty. - Krzyśkowi spodobała się ta kobieta pod trzydziestkę z czującym makijażem i z krótką, punkową fryzurą.\n- Zawsze jesteś ponura? - Od dłuższego czasu makijaż na twarzy Sory był ciemny. W zależności od koloru można było poznać jej nastrój. Czarny - ponurość, czerwony - podniecenie, gotowość do ataku lub działania, różowy - podniecenie seksualne, złoty - zachwyt, radość, zielony - spokój, niebieski - rozmarzenie, bujanie w obłokach, biel, stal, - logiczne myślenie, skupienie umysłu.\n- Trochę martwi mnie jak nas selekcjonują i po co. Wiem pewnie tyle co ty, jakaś nowa przełomowa technologia i pierwszy oficjalny wszczep do mózgu. Masz coś jeszcze?\n- Podstawa. Łączenie się z netem, mikrochip w oku.\n- No bardzo podstawa. Podobam ci się i czemu od razu ta informacja mi się nie wyświetliła? Podjarałeś się mną dopiero teraz? Przecież nie jestem w twoim typie. Ty w ogóle nie masz typu! - Po wstępnym skanowaniu Sora zauważyła, że nie udostępnił swoich preferencji „spirali”.\n- Jak ty sobie to widzisz? Skąd dziewczyna ma wiedzieć, że jesteś nią zainteresowany? Proste, łatwe i przyjemne, kiedy wiadomo gdzie jest twój typ i czy ty komuś się podobasz. Nie wstydzisz się, że się pomylisz?\n- Za dużo pracuję. Może faktycznie wieki ciemne z dzieciństwa tak na mnie wpłynęły.\n- Jestem mechanikiem samochodowym. Specjalizuję się w silnikach. Taki inżynier, konstruktor.\n- A ja architektem.\n- Jeśli nie żyjemy w trzecim świecie, została praca, która wymaga kreatywności i wyobraźni.\nGdy po nich przyszli, zostali rozdzieleni. Kobieta poszła piętro wyżej.\n- Spotkamy się po wszystkim? - Zawołał za nią. Posłała mu minę, która miała mu powiedzieć, że jest naiwny, a kolor na twarzy przybrał stalowe barwy. Od kobiety powiało niewątpliwie chłodem.\nII Naukowy ideał\nSora pierwszy raz widziała tak zaawansowaną technologię, zbudowaną za pomocą nanotechnologii. Krzemowo - litowy układzik z domieszką zupełnie jej nieznanego syntetycznego kryształu, mający dawać lepsze przewodnictwo elektryczne, miał zaledwie 2 milimetry. Naukowcy przed drobną operacją wyjaśnili jaki jest cel zabiegu. Przedmiot zostanie podłączony do mózgu w miejscu, gdzie spotykają się śródmózgowie, szyszynka i móżdżek. Urządzenie ma działać na zasadzie symbiozy, by skuteczniej wspomagać neurony. Potrzebuje bodźca elektrycznego, im większe skupienie mózgu, tym większa pomoc. Układ pobiera dane i wysyła impulsy pobudzając reakcje chemiczne i wspomagając szybszą przepustowość synaps. Układ szczególnie był wyczulony na zmiany elektrostatyczne w wybranych partiach mózgu – odpowiedzialnych za logiczne myślenie i stan szczęścia – którego symbol chemiczny wyryto na numerze seryjnym.\nNajprościej rzecz ujmując, wystarczy pozytywnie i twórczo myśleć, gdyż myśli to nic innego jak sygnały elektryczne w pakietach fal elektromagnetycznych. Urządzenie oczywiście nie czyta myśli, a nanoboty oczekujące komend nie działają na zasadzie telepatii. Bardziej chodzi o odczytywanie napięcia, a następnie przesłanie telemetrii danych do roju botów.\nPo krótkiej, półgodzinnej operacji, wybudzono pacjentów. Na ściennym wizjerze wyświetlono wzór fali mózgowej, a pacjentom kazano za pomocą myśli, świadomie modyfikować kształt fali. Mężczyźnie i kobiecie udało się bezproblemowo. Następnie uruchomiono w podzespołach program „biologiczne sprzężenie zwrotne”. Wiązał się z tym przedsięwzięciem szereg komplikacji, natury biologicznej i psychicznej. Sora odczuwała mrowienie w dłoniach i bolały ją oczy. Krzysiek odczuwał silne zawroty głowy. Po tygodniu przebywania w placówce, stworzono szczegółowy plan mózgu z którego jasno wynikało, która grupa neuronów zostaje aktywowana przy konkretnej myśli.\nKandydaci wciąż nie rozumieli jak za pomocą myśli mają zmusić maszyny mniejsze od komórki do tak skomplikowanych operacji. Utworzenie obiektu tak prostego, jak nanorurka rzędu kilku centymetrów, była poza zasięgiem. Po bezowocnym tygodniu pełnym prób, nawet naukowcy zaczęli wątpić w sukces, tym bardziej, że teoria opierała się na wierze w integralność umysłu z technologią, a sam koncept był dość mglisty.\n- Nie wyobrażaj sobie maszyn, które układają atomy cząstka po cząstce. Nie jesteś w stanie nawet tego sobie wyobrazić. Zresztą nie o to chodzi. Masz wiedzę, na jej podstawie fantazjuj. Im większa wiedza, tym żywsze fantazje. Potrzebujemy kreatywnego umysłu, odlatuj jak poeta i skupiaj się jak naukowiec. - Wyszedł z nową inicjatywą pewien starszy inżynier. Powtórzył to samo mężczyźnie i kobiecie. Wyniki nie dawały długo na siebie czekać. Wszystkich ogarnęło najwyższe zdumienie, a przecież właśnie czegoś takiego oczekiwali. Jednak widzieć rzeczy, które się działy na żywo, bez wszechobecnych symulacji i hologramów, pobudziło pierwotną, zabobonną cząstkę, ukrytą głęboko w podświadomości. Najstarszy pracownik, bez udziału woli przeżegnał się, rytuał dawno zapomniany z młodości, jakby w obliczu cudu, gdyż to czego był świadkiem wydało mu się nabożne. Szklana ściana oddzielała czynicieli, od czynności. Jak półbogowie ze starożytnych mitów, ubrani na biało, w pozycji siedzącej, kobieta wyprostowana, mężczyzna lekko przygarbiony, trwali nieporuszeni z zamkniętymi oczami, w pełnym skupieniu. W sterylnym pomieszczeniu zaczęły formować się kształty. Najpierw pojawił się szary cień, po czym z pierwotnej chmury chaosu poczęły wyłaniać się kształty.\nSora dała sobie spokój z rurką, od razu zabrała się za fundamenty jakiegoś budynku.\nKrzysiek, po prawdzie zaczął od rurki, lecz te zaczęły się zwijać na kształt zawiłego labiryntu, jakby to były jelita metalowego potwora. Po chwili jednak plan silnika wydał się za skomplikowany, rurki rozmijały się ze sobą, i wyszła bezładna plątanina. Krótki, choć intensywny wysiłek zmęczył ich, więc maszyny zaprzestały dalszej pracy.\nWyniki eksperymentu poszły w świat i od pierwszych udanych prób wszystko było nagrywane. Powstałe przedmioty, choć były niepraktyczne, zapoczątkowały przełom w historii ludzkości nie mniejszy jak odkrycie zastosowania prądu. Dziwny zwój bezkształtnych rurek, oraz miniaturowe fundamenty o ściankach grubości kilku milimetrów, zostały wystawione w muzeum.\nMusiał minąć uciążliwy tydzień, by pacjenci mogli się znów spotkać.\nOczywistym było, że porzucili swoje dawne zajęcia na rzecz nowej pracy. Mogli już powrócić do świata zewnętrznego, lecz zważywszy, że placówka znajduje się w głuszy z dala od rodzinnych miejscowości, zakwaterowano ich w pobliskim mieście.\nObserwował ją, jak idzie korytarzem, na tle białych ścian, jej twarz mieniła się różnymi kolorami, lecz spod warstwy makijażu przebijała się duma, której najwyraźniej żadna paleta barw nie potrafiła oddać. Pod wpływem emocji wydała mu się ruchomym pryzmatem, skupiając w sobie biel, oddawała rozczepione barwy na zewnątrz. Korytarz wydawał się być tunelem, jak żyła lub wnętrze cylindra. Biały tunel po śmierci. Zlewająca forma w początku świata i wyłaniający się byt. W niebie tak kolorowe skrzydła jak jej twarz miał Lucyfer, co podobno znaczy Jutrzenka, pomyślał, że tym dla niego jest, i ktoś tak piękny i wielki tym głośniej upadnie. Zawsze myślał, że wielcy ludzie inspirują i sprawiają, że mali staja się wielcy. Czuje, że ona go wyciągnie z ziemskiego błota, wywyższy go i będzie rósł wraz z nią i wspinał się coraz bardziej do góry, a zarazem upadną tym głośniej. Zbiór tak osobliwych myśli mignął mu w przeciągu sekundy, sam nie był pewny, czy to było głębsze uczucie, czy tylko zauroczenie. Na zewnątrz przed instytutem badawczym, odpowiadali na pytania przed prasą. Po wszystkim chciał zaprosić koleżankę na przejażdżkę, lecz nie łudził się, że się zgodzi. Barwy na twarzy zaczęły się zmieniać gdy podchodziła do jego samochodu. Od bieli poprzez chłód niebieskiego, aż po czyste złoto zachwytu i piękny uśmiech.\nDodge Charger x6 sprzed 30 lat mógł uchodzić za zabytek, ale nie o to chodziło. Widziała starsze, a lepiej zakonserwowane zabytki, sama miała lepszy i droższy model.\n- Już mało kto ma w dzisiejszych czasach jaja żeby jeździć z manualną skrzynią biegów. Czuć namiastkę szybkości, co? - Tym razem on się uśmiechnął co wyglądało raczej brzydko.\n- Pokazać ci? - Do głupiego gestu niefortunnie dołączyły dłonie w takiej pozie jakby chciał zdjąć sobie spodnie. Skrzywiła się i do złotych refleksów dołączyły szarość na policzkach, o które nie miał okazji się spytać co znaczą i czarne plamki wokół zmarszczonego czoła, lecz jej twarz szybko wypogodniała, gdy podniósł maskę. A tam były części niepodlegające kontroli komputera pokładowego. Tradycyjny, i staromodny podtlenek azotu.\n- Pewnie, że ryzykuję. Takie czasy, że nie ma samochodu bez elektroniki, ale prędkości mi nie zabiorą. Jest standardowo, wszystkie informacje idą do góry, wielki brat patrzy, ale tego kapitan na pokładzie nie widzi, jak we wszystkich tych nowomodnych gównach, jest blokada przy setce na godzinę, ale gdy zapodaje przyśpieszenie z niezarejestrowanego upgreadu, i on tego nie wyczuje i one tego nie widzą. - Wskazał w niebo na satelity i niewidoczne drony gdzieś tam w górze.\n- Normalnie na ulicach się nie da. Ale na szosach można przygazować. Ha, nie wiedziałaś... Miałem w dupie i zaryzykowałem, drugi i piąty i tak dalej. Słabo obserwują odludzia. To jest ślepa wiara w technologie. Psy więcej siedzą za monitorem jak w realu. Słyszałaś o nielegalnych wyścigach. Ja i mój kumpel haker pomagamy. Do okolicznych kamer wysyłamy sygnał hakujący i zanim się zorientują, mogą szukać 20-stoletniej dziewicy w drugiej połowie XXI wieku.\n- No to myślałam, że jesteś nudziarzem...\n- Od dziecka się buntowałem. Mogę podziękować teraz moim prehistorycznym rodzicom, że dzięki nim jestem anarchistą. Nie ma się co dziwić, najlepsi informatycy siedzą w prywatnych korporacjach, a już na pewno nie w policji.\nSora dopiero się zdziwiła, kiedy Krzysiek stanowczo odmówił jej, gdy chciała się przejechać. Widać, że miał priorytety, stawiał swój ukochany samochód, nawet nad wyrwanie fajnej dziewczyny. Jednak gdy ona nie ustępowała, zauważył wokół ust i policzków róż, który wraz z uporem się rozszerzał jak pożoga. Ten stopień podniecenia go zaintrygował i w końcu się zgodził, choć sam nie był pewny, ale podświadomie chciał się jej przypodobać, bo przecież na rozum wiedział, że wyrywać na samochód w tych czasach stać tylko najbogatszych.\n- Coraz bardziej popieprzone są te przepisy. Jak moja koleżanka jechała setką i automatycznie samochód założył jej blokadę, to potem przyszło pismo, że musi się stawić na jakieś badania behawioralne, coś, że ma antyspołeczne zachowanie i jest wysokie prawdopodobieństwo, że złamie prawo.\n- To ciekawe czemu są tacy bezradni, jak niewyżyte bachory strzelają się na ulicy. - Stwierdził. Z biegiem czasu rozmowa zeszła na bardziej przyjemne tematy. Zainteresowania mieli rozbieżne, lecz dzieliła ich wspólna niechęć do nadopiekuńczego systemu i czynny udział w naprawę ekosystemu.\nZjeżdżając z górki widzieli w oddali las, ale jak większość terenów zielonych w kraju, składał się z młodych, niedawno posadzonych drzewek.\nW czasie jazdy czuć było pasję w każdym słowie i dziecięcą radość z bycia „tu i teraz”. Wystawiła głowę i pozwoliła wiatrowi rozgonić ład we włosach.\nGdy spotkali się ponownie następnego dnia, dał się jej do czegoś przekonać. Mały upgrade w sieci i oczach. Krótka półgodzinna operacja i na jego wzrok nałożyły się wizualizacje, gdy komendą głosową (na sterowanie myślami był zbyt ograniczony) uruchomił system. Gdzie znajdzie bar, za ile metrów będzie sklep, za ile minut przyjedzie autobus itp.\n- Nie czujesz się gorszy? Wiesz przez to, że niektóre ulepszenia nie są na twój mózg? - Trochę go to ukuło, była bezpośrednia.\n- Już się z tym pogodziłem. Wiem, że masz podkręconą pamięć, lepiej kojarzysz, i ty bez problemów przetrawisz zawał informacji od którego ja zgłupieję. I niechęć do łączenia się elektroniką może wyszła z dzieciństwa, ale nie poradzę, że tak mam.\n- Trochę się sam oszukujesz, wiesz? To co nam zrobili ulepszyło nas, do poziomu półbogów. Choć, widzę, że ten bar jest w sam raz. - Peszył się za każdym razem, kiedy ona szukała informacji, bo na 2 lub 3 sekundy zacinała się, podnosiła wzrok do góry i na bok, gdy czegoś szukała. Szybkość przyswajania danych była na razie poza jego zasięgiem, ale tak jak powiedziała, to ustrojstwo, które mu wczepili może przed nim otworzyć niesamowite możliwości.\n- Zobaczysz, jeszcze zdziałasz cuda. - Uśmiechnęła się trochę jak kot.\n- Czytasz w myślach? Emocjach? - Zaniepokoił się.\n- Typowe myślenie tradycjonalistów. Uważacie się za lepszych, ale to tylko kompleks niepodrasowanych mózgów. Na bazie uczuć jesteśmy tacy sami. Nie czytam, niby jak? A emocje widać ci na gębie, nie trzeba być Sherlockiem, jesteś nieskomplikowany.\n- O i ty też jesteś uprzedzona, prosty jestem, może i genetyk nie dodawał i nie odejmował, ale mój urok osobisty jest mój a nie.. i w ogóle prosty nie znaczy prostacki.\n- A ja nie jestem cyborgiem, to, że na pierwszy rzut oka czegoś po mnie nie widać, nie znaczy, że mniej czuję, albo, że mi to dali w pakiecie. To są szczegóły, a ty patrzysz się na mnie jak na ufo, a nie normalnie. Trzeba się przyjrzeć a nie szufladkować. Wypróbuj nową apkę. Fajnie tu. - Stwierdziła gdy weszli do baru. Przytulnie i staroświecko z morskimi motywami.\nZ nowym nabytkiem zobaczył po raz pierwszy, jak bardzo przestrzeń wewnątrz budynku jest zapełniona, wydało mu się wręcz ciasno, gdyż był nienawykły do obcowania z trójwymiarowymi projekcjami. Dawno zrezygnowano z naturalnie wyświetlanych trójwymiarowych projekcji, gdyż rozpraszały nieuważnych przechodniów, przez co dochodziło do wielu wypadków, więc kto nie chciał, nie musiał takich rzeczy oglądać. Rozumiał, że takie coś jest mądrym posunięciem, lecz w skrytości czuł zazdrość, miał wrażenie, że inni mają więcej zmysłów, bądź też odmienny zestaw, przez co czują intensywniej. Zwierzył się jej z tych przemyśleń.\n- A mówiłeś, że tacy ludzie, są mniej czuli, bardziej otępiali, sam nie wiesz co mówisz. Nie obrażaj dupy, wybieraj. - Wskazała na potencjalne dziewczyny.\nJednak, on bardziej był zainteresowany tym co dzieje się dookoła. Za barmanem, na ścianie, kotłowały się fale podczas sztormu, wściekle biły o brzeg i co jakiś czas wirtualny deszcz zalewał klientów przy ladzie. Cyklicznie światło z latarni morskiej pokonywało dwa wymiary i pełzło, aż do przeciwległej ściany. Nim otworzyły się drzwi do łazienki na oścież, wyskoczyła z stamtąd wielka kolorowa ryba wzbudzając ogólna wesołość. Między ludźmi pływały rekiny, wspaniałe manty, czy też kolorowe żółwie polowały na meduzy. Tuż nad głowami sufit znikł, a jego miejsce zajęła olbrzymia przestrzeń morskiej toni, w której unosiły się ławice.\nNa górnym piętrze pojawiło się serce, wchodząc po schodach, dziewczyna już go zauważyła i zakomunikowała mu, że jest nim zainteresowana. Wraz z Sorą przysiadł się ale ostatecznie nic z tego nie wyszło. Podobała mu się, ale on musiał się przyznać, że nie chciał z przypadkową osobą spędzić nocy, nawet jeśli była w typie. Wbrew różnicom i ogólnemu niedopasowaniu Sora zaprosiła do siebie Krzyśka. Obydwoje już od dłuższego czasu nie mieli nikogo, więc poszło całkiem naturalnie. U niej w ciemnym pokoju zrobiło się namiętnie, ale nim on się do końca rozebrał coś go zaniepokoiło. Przeczucie go nie myliło, bo aerosondy już ich nagrywały, pamiętał jak próbował tacie wytłumaczyć, że poczciwy komputer jest wszędzie, jednostka, to całe mieszkanie.\n- Nie mogę przy nich. - Musiał się przyznać. Wyłączyła kamery bez pytań. Po wszystkim musiała jednak podjąć temat.\n- Wciąż wiele osób ma problem z nagrywaniem własnego seksu, ale wiesz jakie to pożyteczne. Najlepszy materiał może być oznaczony i fajna kasa może wpaść, jak filmik będzie popularny. Ja tam lubię się chwalić przed znajomymi, czasami jest dużo zabawy przy przeglądaniu własnych akcji. - Zwierzyła się.\n- Swoją drogą ciekawe czemu seks wirtualny się nie przyjął.\n- Bo ludzie potrzebują kontaktu między sobą. Kiedyś jak świat wirtualny wchodził, ludzie byli jacyś zakompleksieni, ale wszystko wróciło do normy. Wciąż niedawno wyszliśmy z jaskiń, przez technologie wydaje się nam, że świat gna do przodu, ale pierwotne instynkty cały czas dominują, nawet pomimo grzebania w genach. A słyszałeś, że materiały erotyczne, które udostępniamy w „spirali”, są przeglądane przez system oświaty i specjalnie wybrane służą za pomoc edukacyjną na zajęciach z seksuologi w szkołach? Z tego też są tantiemy.\n- No nie gadaj...\nPo niespełna roku, musieli się kryć przed opinią publiczną. W postindustrialnym, stechnicyzowanym społeczeństwie nastał pseudo religijny kult, na tyle na ile stać na to społeczeństwo wyprane z wiary w wyższy byt. Często rozmawiali o tym zjawisku. Garstka szczerze wierzących, połowa podtrzymująca rytualną pozę - pustą skorupę, której sens dawno zapomnieli. I druga połowa, której nie można nawet nazwać ateistami, nihilistami, czy gnostykami, bo nie da się mieć przekonań na temat sfery duchowej, gdy nie jest się świadomym jej istnienia, a nawet dalej, gdy nastał totalny brak zainteresowania. Rytuały religijne, święta, przybytki wiary instynktownie zachowały się jako skansen, urokliwy lecz zgoła niepraktyczny. Sora była przekonana o niepraktyczności, jakiś sentyment, może kwestia przyzwyczajenia podtrzymywała religijne widmo. Uważała, że religia, mit, zabobon są pozostałościami po prymitywnych przodkach, nierozumiejącymi zasad świata, więc wiara wyłoniła się z lęku, strachu przed nieznanym, obcym i nieprzyjaznym światem, teraz – tłumaczyła, nie ma sensu podtrzymywać zabobonne odruchy w wyższy byt, gdy są zgoła niepotrzebne. Świat jest zmierzony i policzony, a beztroski byt i chemia szczęścia skutecznie oddalają groźbę strachu przed pustką i celem istnienia. Ludzie teraz za życia są w niebie, wystarczy tabletka szczęścia uwalniająca enzymy odpowiedzialne za stan ekstatycznego szczęścia, spotęgowane wirtualną rzeczywistością, brak samotności za sprawą globalnej chmury umysłów do której niemal każdy jest podłączony, wolność seksualna, wysoki stan mechanizacji sfery gospodarczej, dającej więcej wolnego czasu niż ludzkość kiedykolwiek doświadczyła. Oto przykłady dla których instytucja religijna upadnie i odejdzie w niebyt.\nKrzysiek był przeciwnego zdania. Biorąc pod uwagę zależność między obrządkiem a istnieniem wspólnoty od początków ludzkości z punktu historycznego, nie ma kultury i społeczeństwa bez wiary w życie pozagrobowe. Nawet jeśli kultura upadnie, społeczność będzie istniała o ile będzie istniał rytuał i wiara w nadprzyrodzone. Oczywiście mogą być wyjątki jeśli będzie zbyt duża przepaść między rozumem a wiarą, społeczeństwo się zdegeneruje i upadnie, czy to pod wpływem wypaczonej religijności zabijającej rozum i zdrowy rozsądek, czy w drugą stronę, degenerując duchowość i popadając w dekadentyzm i dehumanizację. Gdy Sora się nie zgadzała, on użył jej własnych słów.\n- Niedawno zeszliśmy z drzewa. Potrzebna nam wiara w wyższy byt, cuda łamiące prawa fizyki i życie w innym jakimś transcendentalnym wymiarze. Bo jak wyjaśnisz, że nawet naukowcy, którzy opracowali technologię wspomagającą mózg w sterowaniu nanorobotów czują jakąś religijną ekstazę. Wiedzą jak to działa, jednak... widziałaś zebranie. Dyrektor placówki oficjalnie zakazał modłów i oddawanie czci nanochmurze, jak to oni ochrzcili.\n- Może coś w tym jest. Duch święty na miarę takich czasów. Faktycznie to wygląda jakbyśmy dali im sens do wiary. Nawet jeśli to jest trochę pojebane, szczerze żałosne. - Pokręciła głową, pełną dezaprobaty.\n- Chwycili się tego jak tonący brzytwy.\n- Czego? A twoja babcia tak mówiła. Boże, mam dość mody na retro. Powiedzenia dziadków.\n- O widzisz? Mówisz Boże, choć już zapomniałaś znaczenia tego słowa. Skądś jest ta potrzeba, choć wiedzą jak to działa.\n- Raczej może dlatego, że niewiedzą jak to działa? Tak do końca. To jest niepokojące, bo jak podsłuchałam tego mojego z głównym inżynierem... jedna wielka teoria. Bali się, że niepraktyczny złom nam zainstalują, a to działa i oni tak do końca nie wiedzą jak.\nWycofując się oficjalnie z neurochmury (w którą ewoluował internet po rewolucji masowych instalacji gniazd w mózgach 95 % ludzkości) zyskali trochę spokoju, bo co ciekawe maskując dane personalne, rzadko kiedy byli rozpoznawani w realu po twarzach.\nNa wspólne spotkanie wybrali ustronną kawiarnię, tradycyjną bez holowizjerów, totalna staromodna sielskość niczym z lat 60-tych XX wieku, czyli jakieś sto lat temu. Urokowi dodawały rozleniwione koty. Szczególnie zwracał na siebie uwagę gruby, najeżony jak szczotka Maine Coon wygrzewający się na starym komiku w którym płonęły syntetyczne materiały, dające naturalne ciepło. Kot zdawał się wszystko wiedzący i posyłał im spojrzenie i miny, jakby rozumiał ich mowę, ale jednocześnie drwił sobie z ich problemów.\n- Wkurza mnie ten psychiatra. Wmawia mi coś, wiesz typu ta ściana jest czarna, kiedy widzę, że jest biała.\n- Takie ich zadanie, wejść w sferę nieświadomą, czyli coś czego się nie domyślamy. Zadając nieprzyjemne pytania, widzi kiedy się wkurzasz. I tam leży prawda nie wygodna dla ciebie. - Tłumaczyła Sora.\n- Przysięgam ci, że jestem najbardziej trzeźwo myślącym, twardo i realnie stąpającym kolesiem, jakiego widziałaś. Czy skromny, nie wiem. Ale ona mnie posądzała o jakiś przerost ego. Myślisz, że bawi mnie wzdychają do tego nano gówna z ekstazą, a religijne oszołomy, biorą mnie za jakiegoś proroka? Robią ze mnie wariata z mania większości. To wszystko jest chore, a ja odcinam się. Nikt nie jest lepszy, ani gorszy.\n- No i dobrze, że starasz się zachować dystans, ale im chodzi o to, że wcześniej czy później to cię dopadnie. Zachwyt i poczucie siły. Muszą nas obserwować, żeby wyczuć kiedy nas dopadnie. We mnie to wzbiera. Czuję się lepsza od innych. Jestem lepsza od mamy. Nienaturalnie mam podwyższoną dopaminę. Ten stan niebezpiecznie długo się utrzymuje. Kiedy się zakochasz, wiesz który obszar mózgu jest zalewany chemią. Musi ci przejść, bo to już będzie niebezpieczne dla szarej masy. Ten sam obszar co u psychopatów i schizofreników. W moim przypadku euforia i narcystyczna miłość do samej siebie. Pewnie coś takiego czuli faraonowie, i pewnie dlatego tak młodo umierali. - Po raz pierwszy Krzysiek się zmartwił. Ciągle myślał o sobie, dopiero teraz zauważył, że ktoś inny może mieć problemy. I to ktoś tak dla niego ważny.\n- Tak czujesz... Nie wiedziałem. Spójrz, jak tu pięknie, rzućmy to i zacznijmy uprawiać ogródek, sadzić drzewka. - Szczerze tego pragnął, ale wiedział, że było już za późno, gdy jego dziewczyna posyłała mu wymuszony uśmiech, a barwy jej twarzy były niebieskie i chłodne. Kot zmrużył oczy jakby ganiąc człowieka za naiwność. Zza okna rozciągał się widok na kwiaty w ogródku. Dominowały słoneczniki i malwy, wokół których pracowały pszczoły. Dalej był sad owocowy z otwartymi kielichami kwiatów i młodymi listkami. W powietrzu wisiała jeszcze wilgoć po niedawnym ulewnym deszczu. Szybko pędzące, zwaliste, ale też białe chmury, rozdzierały się by ukazać czysty błękit, świeży, nowo narodzony, nie zszarzały i sprany jak w dni powszednie.\nPustynia zapraszała ludzi z wyobraźnią. Dryfująca w powietrzu, rozedrgana ściana żaru, ukazywała pragnienie jak rentgen, tak mogłyby wyglądać uczucia. Jak nieśmiała dziewczyna - gorąca, rozwibrowana fala, eteryczna i ulotna, trzymała się na dystans, nieważne jak bardzo niestrudzony maruder, chciałby do niej się zbliżyć. „Jako w górze, tak i na dole, jak na zewnątrz, tak wewnątrz”, uschnięty, spragniony pustynny świat był pragnieniem samym w sobie, słodkie cierpienie stanowiło jestestwo pustynnego bytu, taki byt zaprasza inne uschnięte byty, pragnące pustki, by pobudzić własną pustkę. Sora pragnęła tworzyć. Musiała wyjść na zewnątrz, odlecieć od swej jaźni, by głębia zjednała się z głębią. Monotonność pustyni inspirowała ją. Niewiele miała na sobie. Musiała się zjednać z pustynią także ciałem. Przezroczysta przepaska na biodrach, by ledwo zakryć miejsce intymne, oraz kilkucentymetrowy, ciasno przylegający materiał w okolicach piersi. Namiastka ubrania wykonana ze specjalnego włókna chłodziła ciało i chroniła przed przegrzaniem, także niewiele się pociła.\nKręgi zwężały się nad wybranym obszarem. Obręcz zakotwiczyła się nieruchomo metr nad ziemią, średnica wewnątrz miała około 120 metrów. Widzialna tylko dla jej oczu. Do bardziej zaawansowanej operacji potrzebowała zewnętrznych narzędzi. Na skroniach miała spectre wytwarzające niebieskawą, niemal przezroczystą błonę wokół oczu, chroniąc przed blaskiem słońca, wyświetlając pomiary i obliczenia. Przez gniazdo była podłączona z komputerem o możliwie największej sile operacyjnej, razem, choć przeczyło to naukowym zapewnieniom o niemożliwości przezwyciężenia zasady przypadkowości kwantowego świata cząstek, stanowili zaczątek biologiczno-komputerowego systemu kwantowego. Z potylicy wystawał grzebień rzędu kilku centymetrów, który bezpośrednio łączył się z komputerem, lecz nie za sprawą sygnału czy kabla, mózg ludzki łączyła z mózgiem cybernetycznym grubość rzędu kilku atomów.\nWokół stóp unosił się piasek wzbudzany przez lekki wiatr. Chodziła w powietrzu, unosząc się milimetr nad ziemią. Do utworzenia poduszki powietrznej zaprzęgła do pracy nanoboty, ale to nie była pierwsza nieprzepisowa czynność. Teraz gdy lekkie ciepło biło od spodu, a jej mali niewolnicy trudzili się tylko po to, by wytworzyć odpychanie elektrostatyczne z podłożem dla jej wygody, mogła skupić się na tworzeniu.\nPo wyrysowaniu mapy w przestrzeni i nakreśleniu linii, niemalże jak za dawnych czasów technik kreślił linie, obliczał kąty na stole kreślarskim, ona w trzech wymiarach, a nawet w swej małej enklawie bawiła się czwartym wymiarem, widziała czas rozrostu budowli, każdy etap w jednej chwili. Szybko zrozumiała, a chwile później także inni, że zabraknie energii, siły roboczej, a proste jednostki nie nadążą z produkcją swoich kopii. Główni inżynierowie i programiści wątpili czy komputer i człowiek będą w stanie ogarnąć synchronizacje pracy milionów jednostek. Wszystko działało na dobrą wiarę i instynkt. Ona była słowem i przyczyną, komputer był ruchem, razem stawali się aktem twórczym, pracą i skutkiem.\nSłyszała za swoimi plecami wątpliwości, jak planują przenieść robotę na jutro, co niektórzy chcieli odroczyć przedsięwzięcie na tygodnie. Dla niej byli gadającymi, papierowymi ludkami, nie interesowało ją jak mieli na imię, kto czego dokonał, co myśleli i czuli, statyści. Potrafiła przyznać przed sobą, że ona, jej komputer i jej nanoboty, to ich dzieło i pomysł. Widziała pokrewieństwo z bohaterem książki Kwiaty dla Algernona, była wręcz przykładowym ucieleśnieniem tej wizji. Przygłup, zwykły ludzki eksperyment, przerósł emocjonalnie i umysłowo swoich twórców. Tylko nie podobała się jej konkluzja, jak tytułowy Algernon – mysz laboratoryjna i przygłup musieli powrócić do swych wyjściowych stanów, dla niej przyziemna egzystencja była już nie możliwa. Musiała tworzyć. Tym się różniła od przeciętnego człowieka, znalazła ponadczasowy cel w swoim post – życiu.\nPodjęła plan nowy. Tamci, nie nadążali za nią i komputerem. Nie miała czasu tłumaczyć, mogli tylko z opóźnieniem zbierać dane. Główny dyrektor jak zwykle się zaniepokoił, wykazał nawet czynem niezadowolenie gdy z notatnikiem w ręku, śmiałym krokiem ruszył w jej stronę lecz wyciągnięta ręka załamała i w efekcie nie był w stanie złapać jej za ramię, choć poczerwieniały ze złości już krzyczał. Kazała mu zawrócić i obserwować główny komputer. Aby nikt jej nie przeszkadzał, a być może też dla poklasku, stworzyła niewidzialne schody, po których zaczęła się wspinać. Z nieskrywanym uśmiechem szła do nieba. Rozważnie i powoli, z wielkim skupieniem jak sportowiec, w górę, aż zatrzymała się na 10 metrach. Zawisła nad rozżarzonym piaskiem, na tle niebieskiego nieba. Tylko główny dyrektor wyraził jawne niezadowolenie, mówiąc, „to niekontrolowane wykorzystywanie sprzętu, ponadprogramowe koszty, nieodpowiedzialne zachowanie” itd. lecz ona nic sobie nie robiła z jego protestów. Pozostali naukowcy gapili się tylko w niemym zachwycie. Ochrona w następstwie tego wykazała zaniepokojenie, aczkolwiek nie byli pewni jak się zachować. W końcu dostała zamówienie od państwa, była głównym architektem.\nWysoko nad jej głową nastąpiło osobliwe poruszenie, mogło się wydawać, że powietrze intensywniej zafalowało mamiąc wzrok fatamorganą. Białe i posrebrzane przedmioty lśniły, raz po raz przeszywając wzrok. Z początku eteryczne i przezroczyste zaczęły nabierać masy. Rozwibrowana fala w której powstawały owe przedmioty uformowała się w olbrzymi kokon. Z wyglądu dziwna, olbrzymia kropla wody zawisła wysoko w niebie. Skojarzenia były różne, czy to welon na wietrze ukazujący niewyraźne kształty, fragment toni wodnej, aż u osób z większą wyobraźnią, przejście do innego wymiaru. Niewidzialny rój pracował wespół z kobietą nad źródłem energii. Z nieba poczęły rozchodzić się dźwięki. Monotonny, mechaniczny puls nabrał organicznych rytmów niczym bijące serce, jakby bóstwo błękitnego nieboskłonu otwarło klatkę piersiową, by każdy śmiertelnik mógł posłuchać. Następnie nadszedł oddech, a na końcu melodyjne uderzenia gongów i dzwonów. Pośrodku całego zamieszania, owym pulsującym sercem była kula, pierwotnie w stanie spoczynku, połączenie kilku spiralnych łuków, zbudowana z minerałów i metali dostępnych pod ręką, a więc przede wszystkim krzem, lecz połyskiwała srebrem, jakby była z czystego aluminium. Zawisła wysoko nad ziemią, następnie wprawiona w ruch zaczęła wytwarzać energię elektromagnetyczną pochwycone przez wielkie przezroczyste rury i tuby unoszące się nad pulsującą kulą jak ławica. I podawały nadwyżki energii dalej, by tworzyć kolejne zastępy nanorobotów i dostarczać im źródła prądu. Zeszła po schodach, a te rozpadały się za nią jak drobno tłuczone szkło. Poszła po główne narzędzie pracy, żartobliwie nazwane złotą rączką. Mechaniczne ramię było ciężkie, ważyło ponad 5 kilo i było połączone grubymi kablami z głównym komputerem. Urządzenie działało na zasadzie elektromagnesu. Jak harpunem zakotwiczało się nad wybranym obszarem, łapało na magnetyczne lasso metalowe konstrukcje powstające jak niewidzialna siatką wewnątrz ziemi, potem za pomocą mięśni, kawał ziemi ulatywał w powietrze niczym za sprawą wielkiej koparki. Czuła jakby na wyciągniętej dłoni trzymała krzesełko, które z każdą sekundą ciążyło coraz gorzej. Jednakże gdy pole odpowiednio się zakotwiczyło, nastał moment podnoszenia i wyciągania. Ziemia zadrżała, momentalnie powstała wyrwa idealne 120 metrów kwadratowych, po czym zaczął unosić się budynek, niby z kurzu i pyłu. Powoli następowały po sobie kondygnacje. Unosząc mozolnie i cierpliwe rękę, zgodnie z jej wolą powstawał obiekt, a w niebie rozbrzmiewały metaliczne tony, zaś całość przypominała wielki koncert.\nVI Zastała forma\nStarszy pan, był wyjątkowo sympatyczny i pełny energii, może trochę za bardzo rozgadany, ale za to stwarzał przyjemną, familiarną atmosferę. Tata Krzyśka w niczym nie przypominał tego rygorystycznego ponuraka z opowiadań syna. Na zdjęciu oprawionym w ramkę, to 8-letni chłopak miał nadąsaną minę, rodzice się uśmiechali. Starsza pani od kilku lat nie żyje, ale dziewczyna jedyne co pamiętała o niej to jej legendarne obiady, zdrowe i niedobre. Staruszek trzymał wiele pamiątek, łyżwy i narty należące do syna, deskorolka, rower i zabawki z których już wyrósł. Miał piękny ogród, a w garażu naprawiał stary samochód. Ze zgrozą przyjął wiadomość jakoby dało się teraz pracować za pomocą myśli, bez użycia rąk. Jako człowiek pracy, potrzebował się zmęczyć, był dumny ze swych zniszczonych, spracowanych dłoni. Gdy tata Krzyśka pokazał kolekcje japońskich pamiątek, syn wyraźnie popadł w zły humor, od którego już nie mógł się odpędzić aż do końca odwiedzin. Były zbroje, hełmy, maska wojownika, kimona i malowidła, a niemal każde z różnych epok historycznych. Wyraźną niechęcią darzył katanę ustawioną nad kominkiem. Gdy go zapytała o powód, stwierdził tylko, że jak był mały zawsze chciał się mieczem pobawić, ale rodzice nie pozwalali. Nie naciskała dalej, widząc, że uraz sięga jakichś przykrych wspomnień.\nAnalogicznie wybrali się na obiad do mamy Sory, która co prawda nie zaprosiła ich sama z siebie, ale zaskakująco szybko odpowiedziała i znalazła czas. Dziewczyna twierdziła, że to obłudne i fałszywe, bo nigdy nie miała dla niej czasu, gdy okazuje się, że nagle może wszystkie spotkania i obowiązki związane z firmą odłożyć na później. Krzysiek nie spodziewał się jak zamożna i wpływowa jest rodzina Sory. Jej mama była głównym prezesem firmy odpowiedzialnej za dostawę energii w ich kraju. Wielki koncern, był także współodpowiedzialny za katastrofę ekologiczną, która nastąpiła jakieś 30 lat temu, ale to były bardziej złe decyzję podjęte przez dziadka i pradziadka, mimo to Sora miała za złe mamie, że dalej prowadzi firmę i czuła do niej wielki żal za ogólną nieobecność w życiu.\nPodobnie jak u niego jedno z rodziców niedawno zmarło, i wrażenie było identyczne. Kobieta była na swój sposób miła i starała się sprawiać wrażenie osoby ciepłej, choć pewne przywary świadczące o tym że obracała się wśród elit świata, były widoczne. O ile jego tata wyglądał na tyle lat ile miał, pan pod 70-tkę, tak jej mama nie wyglądała na swoje 61 lat. Krótka miniówka, dekolt, szczupła, wysportowana i bez zmarszczek. Z jakiegoś powodu pasowała do swego domu, lecz olbrzymie pomieszczenia, przestronne, białe bez ścian, ewentualnie całe ze szkła, potęgowały wrażenie pustki i samotności. Ubrana kolorowo, wydawała się barwnym owadem na tle wielkiej, białej pustki. Dystans i chłód jaki panował między mamą i córką dla niego wydał się oczywisty. Jego dziewczyna znalazła cel i sens w życiu, niestety tego samego nie dało się powiedzieć o jej mamie. Urządziła dom tak jak sama się czuła. Wnętrza sterylne i zimne były jak jej wnętrze, nigdy nie spotkała nikogo kogo mogłaby pokochać, wyszła za mąż z wyrachowania i nawet dziecko nie mogło wypełnić osamotnienia i pustki.\nVII Kryzys cywilizacji\n- Moja babcia była jeszcze gorsza. Bryła lodu, nie umiała okazywać uczuć. Widziała jak jej mama, a moja prababcia, wiesza się. Miała wtedy tylko 8 lat. Było wtedy ciężko, wszyscy myśleli, że dawne wygodne życie minie bezpowrotnie, surowce na wykończeniu. Braki w dostawie prądu, opał, pożywienie, nawet zamożni to odczuwali. Sprawy sądownicze, groziło mojej rodzinie bankructwo, no i zabito mojego pradziadka. Nie wytrzymała tego, a babcia wszystko widziała. Mama się nie mogła uwolnić od tego piętna. Sama popadła w pracoholizm. Dopiero ja przerwałam z rodzinną tradycją.\nOpowiedziała mu o tym na imprezie, jeszcze tego samego dnia. Przy wielkim ognisku w ogrodzie u jakiegoś znajomego. Ogień zdawał się ją hipnotyzować.\n- Jak ty to robisz? Ja zajmuje się układami mechanicznymi do samochodów, ale ty tworzysz całe budynki.\n- Źródło inspiracji, to ogień i spalanie. Płomień to nic innego jak czysta energia, tak intensywna, że staje się widzialna i w swej gwałtowności pożera wszystko, i z całego jego wysiłku pozostaje tylko popiół i zgliszcza. Taki jest sens, objawić się w pięknie i majestacie, na chwilę i przeminąć. Gardzę współczesną architekturą, żałosna i złudna jest klasyczna forma. Cała nasza cywilizacja opiera się na sztuce klasycznej, greckiej i rzymskiej. Żałuję, że barbarzyńcy nie roznieśli ich w proch, tak by nic z nich nie zostało. Spuścizna jest taka, że zostawili nam pozę, cienką szatę jak jedwab w którą się przyoblekamy i udajemy kulturę, a pod spodem pierwotna natura. Z początków się wszystko bierze. Pieprzyć Michała Anioła, jego bohomazy i odpustowe figurki i jemu podobnych. Obłudne i fałszywe. Dla mnie istnieją tylko pierwotne źródła inspiracji. Wszystko się zaczyna w ogniu, a skończyć się może w czymś większym. - Wiedział, że już była pijana, stąd jej słowotok. Jemu też udzielił się wesoły, lekko buntowniczy nastrój, choć też wyczuł w niej jakieś napięcie. Przyszła mu na myśl ładna sentencja.\n- Piękne rzeczy płoną.\n- Tak uważasz? - Uniosła zdziwione brwi, a jej wielkie oczy zajaśniały blaskiem intensywniejszym niż ogień. Nie mógł uwierzyć, jak kolory na jej twarzy przybrały złoty blask po czym uleciały w noc jak złociste motyle. Następnie weszła w ognisko. Pośród krzyków zebranych gości znikła w ogniu, który zaczął kotłować się wokół niej i formować jak żywy, ruchomy kokon. Następnie płomienie uleciały z gwałtownością w nocne niebo, jakby porwała je olbrzymia wichura, erupcja ognia przypominała wybuch. Chodziła po żarze, a płomienne skrzydła zdawały się wyrastać z jej pleców.\n- Ani się nie poparzyła, nawet ubranie było całe. - Mówili lekarze do siebie. Rentgen mózgu, ujawnił powód dla którego nanoroboty się wtedy ujawniły. Wszystkie jednostki były pod ścisłą kontrolą, nie nastąpiło nielegalne rozmnożenie, po prostu były. Nagle się pojawiły, jak na zawołanie spełniając jej pragnienie. Zakazano jej wszelkich prac aż do wyjaśnienia. Naukowców bardzo niepokoił rozrost sieci neuronów wokół wszczepionego czipu. Doszło do niewyobrażalnej symbiozy i elektronika zaczęła łączyć się z tkankami mózgu. U mężczyzny wykryto podobną anomalię.\nTej samej nocy coś wydarzyło się w domach rodziców.\nStarca zbudziło ostre kłucie w sercu. Spocony i przestraszony, zwlókł się z łózka i poszedł do kuchni by napić się wody. Nie założył kapci, szedł w bosych stopach. Odruch wyuczony by je zakładać gdzieś znikł. Przesadnie się garbił, nigdy by sobie na to nie pozwolił, bo to kojarzyło mu się ze starczą niemocą. Bardziej od śmierci bał się ułomności. Był zmęczony, chciał się już spotkać z żoną za którą tęsknił, jednak myśli o wiecznym odpoczynku przerażały go.\nDługo wpatrywał się w mrok, lecz kształty ukazywały się opornie. Chciał zapalić światło, jednakże coś stało się z prądem. Usłyszał elektryczne buczenie, po czym coś upadło z łoskotem na podłogę. W pokoju z jego mieczami i zbrojami. Nie poszedł tam gdyż ciężkie kroki dobywały się z sypialni.\nNormalnie, jako rozsądny człowiek uciekałby z stamtąd, ale powstrzymało go to co ujrzał. Eteryczna, przezroczysta postać, zdawała się utkana z energii, jak wyładowanie elektryczne w mokry dzień. Sylwetka przypominała ludzką postać. Nie był pewny czy wierzy w duchy, lecz teraz był pewny, że to żona przyszła. Wszedł za zjawą do sypialni. Z wysokiej postaci strzelały iskry, duch jarzył się jak neon. Musiał być materialny, gdyż panelowa podłoga uginała się i trzeszczało pod ciężkimi krokami wojownika. Samuraj w zbroi, w wielkim hełmie i masce z XVII wieku, i z kataną z tegoż okresu przybrał pozę jak do walki. Pożałował, że wybrał tak upiorną maskę, teraz kojarzyła mu się z diabłem. Nie miał wątpliwości, że ma przed sobą jakąś upiorna manifestację własnej kolekcji. Wojownik zadał cios szybko, prosto w serce, po czym znikł, starzec krzyknął, złapał się za serce i upadł. Nawet gdy elektronika powróciła tata Krzyśka nie zainstalował wszechobecnego „oka” który by monitorował zdrowie. Zawał był nagły, a karetka pojawiła się zbyt późno.\nGdy dowiedzieli się o wypadkach, byli na przerwie w zakładzie badawczym. W małym, zalesionym zakątku, jakby oaza zieleni pośród betonu i szkła.\nNie potrafił się jej zapytać jak to możliwe, że ich rodzice zmarli tej samej nocy, na tą samą przypadłość. Jej mama, pomimo natychmiastowej reanimacji, nie przeżyła. Zarówno w domu jej mamy i jego taty wykryto obecność nanotechnologii. Nie pytał czy wiedziała, ani nie wierzył, że zrobiła to świadomie, nie zależało mu by się dowiedzieć kto jest odpowiedzialny, czy tylko on, ona, czy dokonali tego wspólnie. Wtedy po prostu spali, może wizje senne się zmaterializowały? Wiedział tyle, że wszelkie ich ambicje i plany legną w gruzach. Może nawet nikt ich nie oskarży o przypadkowe zabójstwo, ale na pewno zrobią wszystko, by zabrać im to co im dali.\n- Oni nie wiedzą, ale tam w górze jest mnie legion. Czerpałam energie z wyładowań atmosferycznych, mogę kontrolować pogodę. Miliardy cząstek współżyją z obłokami. Moja świadomość mieści się w chmurach, a głos w szumie wiatru. - Powiedziała to staroświecko, używając dwuznacznego słowa chmura, dawniej mówiono tak na sieć komputerową. Zrozumiał, że utworzyła swoją własną sieć rozszerzoną na cały firmament niebieski, a wszystkie satelity byłyby jej oczami. Też by tak chciał, bo w inne niebo nie wierzył.\n- Choć ze mną. - Wypowiedziała ostatnie słowa, po czym porzuciła ciało, a ono pozbawione jaźni, zmarło. Krzysiek się starał. Wytężał umysł, skupiał się, modlił, medytował. On też by mógł, tylko nie wiedział jak. Słyszał jak idą po nich. Jeszcze trochę, musi tylko ją odnaleźć. Zastanawiał się czy będzie sobą, co będzie czuł bez ciała. Bardzo by chciał, ale nie wiedział czy zdąży, nie wiedział czy takie niebo go przyjmie.\nKawał porządnej fabuły s-f. Nie wolnej od usterek językowych, ale pozostańmy przy tym, co pisałam w komentarzu do Twojego innego opowiadania: błędy zawsze można poprawić, więc nie ma sensu się nad tą kwestią rozwodzić. Wolę skupić się na konstrukcji, na opowiadaniu jako całości.\nNie wiem, czy pamiętasz zamierzchłe czasy, ale mnie się ta narracja skojarzyła z opowiadaniami, które kiedyś były publikowane w miesięczniku "Młody Technik". To na nich ćwiczyłam swoją dziecięcą wyobraźnię. Ależ to była pożywka! Zrobiłeś mi frajdę, szczerze. Wróciłam do tych najprzyjemniejszych momentów życia, do prehistorii swojej fascynacji światem stworzonym przez słowa.\nI podobnie, jak wtedy, czytając pod kołdrą opowiadania o stechnicyzowanym świecie, tak i teraz poczułam autentyczny strach. To nie są w końcu takie znowu czcze wymysły...\nAle finałem tej historii to naprawdę mnie zaskoczyłeś... I pozostawiłeś furtkę nadziei\nPowtórzę za Mirandą, kawał porządnego s-f. I nawet nie tak wiele usterek językowych. Nie wypisywałem ich, by nie stracić płynności zapoznawania się z tekstem. Fabuła przemyślana, konsekwentna. Materiał może i na film z gatunku. To chyba najlepszy Twój tekst jaki czytałem tutaj na forum.\nTaki na 5* minus pół gwiazdki za potknięcia. Zaokrąglając zostaje 5*\nBardzo dziękuję za przeczytanie i komentarz. Wdzięczny jestem, za pozytywną ocenę.\nMiranda Calle, bardzo się cieszę, że dobrze się skojarzyło i, że się spodobało. Niestety "Młodego Technika" nie miałem okazji czytać. Zainteresowanie fantastyką mam po dziadku. Od niego miałem okazję poznać Lema, Sapkowskiego, Tolkien, Conany, komiksy. No i magazyn fantastyka. Babcia co ciekawe, wolała horrory."Cmętarz dla zwierzaków" w wieku 8 lat, w tv u babci, zrobił na mnie wielkie wrażenie. Doskonale rozumiem też co masz na myśli, sam szukam czegoś archetypicznego, coby się kojarzyło ze starymi, dobrymi czasami.\nGunnar, bardzo się cieszę, że się podobało. Szczerze, bałem się, że odkąd wrzucam tu op, to już chyba 5 lat, w ogóle się nie rozwinąłem. Byłem raczej zawiedziony, błędami technicznymi, interpunkcją, nie umiałem pisać dialogów, no i stawiałem na atmosferę, bo nie umiałem opisać ciekawych postaci. Zdaje sobie sprawę, że psychologia postaci u mnie praktycznie nie istniała. Myślałem, że się ośmieszę.\nUwielbiam Science - fiction, za łączenie kwestii naukowych z fabułą. I zawsze byłem zdania, że ten rodzaj literacki powinien mówić o rzeczach ważnych, przygoda i zabawa powinny być na drugim miejscu. Pisanie sc - fi zmusza do konsekwentnego korzystania ze źródeł naukowych. Tu też się muszę przyznać, że przeczytałem tylko kilka artykułów o nanotechnologi i o chipach w mózgach ludzi sparaliżowanych, w gazetach popularnonaukowych, więc, ktoś bardziej obeznany w temacie, od razu wyczuje, że to wiedza pobieżna. Polecam szczególnie "Hyperion" Simmonsa, i "Ślepowidzenie" P. Watts.\nOto najlepszy, według naszych użytkowników, utwór prozatorski października 2018 roku.\ni ode mnie serdeczne gratulacje\nHa! Brawo Ahab! Serdeczne gratulacje - i oby tak dalej\nDziękuje bardzo!Miło mi.\n(05-11-2018, 23:14)Ahab napisał(a): Gunnar, bardzo się cieszę, że się podobało. Szczerze, bałem się, że odkąd wrzucam tu op, to już chyba 5 lat, w ogóle się nie rozwinąłem. Byłem raczej zawiedziony, błędami technicznymi, interpunkcją, nie umiałem pisać dialogów, no i stawiałem na atmosferę, bo nie umiałem opisać ciekawych postaci. Zdaje sobie sprawę, że psychologia postaci u mnie praktycznie nie istniała. Myślałem, że się ośmieszę.\nCzasami postęp następuje skokowo. Długo, długo nad czymś pracujemy i tu nagle "hop" i wskakujemy na wyższy poziom. Miałem tak z interpunkcją. Nigdy nie wiedziałem gdzie dać przecinek, teraz już widzę w tekście większość takich miejsc, choć w kwestii "przecinkologii" jeszcze wiele przede mną.\nDlatego nie ma się co zniechęcać tylko pisać, pisać, pisać, nanosić poprawki i publikować\nTo opowiadanie pokazało prawdziwy "błysk" talentu - życzę więcej takich tekstów. Niech wena Ci sprzyja\nOde mnie także trochę spóźnione, serdeczne gratulacje!\nBardzo dziękuje za porady i pozytywne słowa. Mam nadzieje, że kiedyś nastąpi progres.\nInformuję o literówkach, które zauważyłem w pierwszych 3 rozdziałach.\nCytat: Specjalizuje się w silnikach.\nPowinno być "Specjalizuję".\nCytat: - Jeśli nie żyjemy w trzeci świecie, została praca, która wymaga kreatywności i wyobraźni.\nZamiast "trzeci" powinno być "trzecim".\nCytat: Barwy na twarzy zaczęły się zmieniać gdy podchodzić do jego samochodu.\nCoś tu powinno być inaczej. Być może, "podchodziła" zamiast "podchodzić".\nCytat: Do okolicznych kamer wysyłamy sygnał hakujący i zanim się zorientują, mogą szukać 20 sto letniej dziewicy w drugiej połowie XXI wieku.\nPodejrzewam, że 3 słowa "20 sto letniej" zostały użyte zamiast słowa "dwudziestoletniej", które można napisać też w postaci "20-letniej" (albo, może, ktoś woli pisać "20-stoletniej", ale w jakimkolwiek razie to powinno być jedno słowo).\nCytat: Mogę podziękować teraz moim prehistorycznym rodzicom, że dzięki nim jestem anarchistom.\nPowinno być "anarchistą".\nCytat: Krótka pół godzinna operacja i na jego wzrok nałożyły się wizualizacje, gdy komendą głosową (na sterowanie myślami był zbyt ograniczony) uruchomił system.\nSłowo "półgodzinna" należy pisać łącznie.\nCytat: Szybkość przyswajania danych był na razie poza jego zasięgiem, ale tak jak powiedziała, to ustrojstwo, które mu wczepili może przed nim otworzyć niesamowite możliwości.\nZamiast "był" powinno być "była".\nCytat: - A ja nie jestem cyborgiem, to, że na pierwszy rzut oka czegoś po mnie nie widać, nie znaczy, że mniej czuje, albo, że mi to dali w pakiecie.\nZamiast "czuje" powinno być "czuję".\nBardzo dziękuję za przeczytanie i pomoc przy błędach. Jestem bardzo wdzięczny za wyłapanie tych literówek. W wolnej chwili, zaraz je poprawię.\nW rozdziałach od 4. do 6. zauważyłem takie drobne błędy:\nCytat: Z potylicy wystawał grzebień rzędu kilku centymetrów, które bezpośrednio łączył się z komputerem, lecz nie za sprawą sygnału czy kabla, mózg ludzki łączyła z mózgiem cybernetycznym grubość rzędu kilku atomów.\nZamiast "które" powinno być "który".\nCytat: Na zdjęciu oprawionym w ramkę, to 8 letni chłopak miał nadąsaną minę, rodzice się uśmiechali.\nZamiast "8 letni" powinno być "8-letni".\nCytat: Podobnie jak u niego jedno z rodziców nie dawno zmarło, i wrażenie było identyczne.\nSłowo "niedawno" trzeba pisać łącznie. Choć jestem bardzo tolerancyjny do nienależnego odrywania "nie" od przymiotników, ale pisownia "nie dawno" wygląda zbyt dziwnie. Filolodzy powiedzą, że to w ogóle nieprawidłowo, a ja raczej powiem, że taka pisownia oznacza, że po zdarzeniu minęło czasu albo mało, albo średnio, ale nie da się powiedzieć, że dużo.\nNo, i niektóre moje ogólne wrażenia o tym opowiadaniu (choć na razie doczytałem tylko do końca VI rozdziału). Niezła fantastyka, mogę czytać. Ale czasem mam wrażenie, że niektóre niuanse są wyjaśniane zbyt krótko lub zbyt zagmatwanie. Chyba to dlatego, że mam mało doświadczenia w czytaniu literatury pięknej.\nPrzytoczę jednak przykład jakiegoś chyba rzeczywiście nieco mętnego zdania:\nCytat: Wycofując się oficjalnie z neurochmury (w którą ewoluował internet po rewolucji masowych instalacji gniazd w mózgach 95 % ludzkości) zyskali trochę spokoju, bo co ciekawe maskując dane personalne, rzadko kiedy byli rozpoznawani w realu po twarzach.\nCzy chodzi o dane personalne w tej neurochmurze, czy już o jakieś dane pozostające po wycofaniu z niej? W pierwszym przypadku nie jest jasny sens spójnika "bo" (jeśli nawet wtedy ich nie rozpoznawano, to nie jest argumentem, by się wycofywać). A w drugim przypadku nie jest jasne, o co chodzi: co to za maskowanie i kto ich nie rozpoznawał (jacyś wirtualni znajomi czy też realni mogący pamiętać twarz).\nDoczytałem. W ostatnich trzech rozdziałach nie zauważyłem literówek.\nMogę powiedzieć, że im bliżej do końca, tym mniej naukowo to wygląda (czyli się oddala od gatunku science fiction). A jeszcze sądzę, że przydałaby się kontynuacja. No, być może, niektórzy lubią takie niekonkretne końce, ale ja wolałbym przeczytać, czy Krzysiek potrafił dokonać tej transcendencji oraz co konkretnie odczuwał po tym zabiegu.


Oryginalny Klocki STAX® System S12013 (LS-S12013) Shine (75) V2 167,00 zł - Kaktus24.pl\nKlocki STAX® System S12013 (LS-S12013) Shine (75) V2\nZ odnowionym zestawem STAX® System S12013 (LS-S12013) Shine (75) V2 możesz bez końca tworzyć oświetlone kreacje, na przykład, podświetlaną ramkę na zdjęcia, pojemnik na długopisy bądź świecącego motyla. Zestaw Shine zawiera 75 kolorowych diod LED 2x4 i 2x2, klocek zasilający STAX® Battery 4x4 (z kontrolą dźwięku) i kabel USB. Oczywiście można również używać LED STAX® razem z klockami od innych producentów. Możliwości są nieskończone!\nCztery różne funkcje oświetlenia Light STAX można włączyć naciskając przycisk Power STAX jeden lub kilka razy. Jednokrotne naciśnięcie przycisku zmieni kolor na ZIELONY. Wszystkie podłączone Light STAX będą migać jednocześnie. Ponowne naciśnięcie przycisku spowoduje zmianę koloru przycisku na NIEBIESKI. Wszystkie podłączone światła STAX będą się świecić w sposób ciągły. Ponowne naciśnięcie przycisku zmieni kolor na CZERWONY. Wszystkie podłączone klocki Light STAX® będą teraz świecić (na zmianę między ciemniejszym i jaśniejszym światłem). Po naciśnięciu przycisku po raz czwarty przycisk ostatecznie zmieni kolor na ŻÓŁTY. Wszystkie podłączone światła STAX będą teraz reagować na dźwięk.\nUwaga: ładowanie LED STAX wymaga źródła zasilania USB, takiego jak ładowarka telefoniczna lub komputer.\n75 klocków LED STAX®\nKlocki STAX® System S12013 (LS-S12013) Shine (75) V2, dla dzieci 6+, 75 szęści, klocek zasilający, podświetlane\nPrzedmiot - Klocki STAX® System S12013 (LS-S12013) Shine (75) V2\nKod producenta - S12013\nKod EAN - 4260350561231\nZawartość - 75 klocków LED STAX®, 1 klocek zasilający STAX® Battery, kabel USB.\nWaga - 0.640 kg.


Przewoźnicy lotniczy informują o otwieraniu nowych połączeń z Polski. O nowościach w ofercie poinformował Eurolot oraz Ryanair.\nEurolot realizuje strategię rozwoju lokalnych połączeń z Pomorza z portami krajowymi i europejskimi. Obecnie samoloty przewoźnika regularnie latają z Gdańska do Amsterdamu, Lublina i Krakowa, zaś sezonowo do Popradu, Splitu, Dubrownika i Zadaru.\nStawiamy na bezpieczeństwo, wygodę pasażerów i nowoczesność. Bombardiery Q400 NextGen, tablety do dyspozycji podróżnych, bezpłatne, urozmaicone posiłki czy saloniki biznesowe w taryfach Premium - to tylko część sposobów, którymi realizujemy nasze cele. Oczywiście kwestią bardzo istotną jest szeroka oferta skierowana do podróżnych. Myślę, że nowe połączenia zainteresują zarówno biznes jak i osoby podróżujące w celach turystycznych z całego regionu" - mówi Mariusz Dąbrowski, prezes Eurolotu.\nDo nowych destynacji europejskich będzie można polecieć z gdańskiego lotniska według następującego schematu.\nZ okazji uruchomienia połączeń Eurolot przygotował wyjątkową ofertę cenową na wszystkie nowo uruchomione trasy. Bilety na połączenia zagraniczne można będzie kupować od wtorku w promocyjnej cenie 399 zł w obydwie strony oraz w cenie 299 zł na połączenia krajowe. Ceny regularne, które zaczną obowiązywać poza czasem promocji będą zaczynać się od 499 zł w obydwie strony dla kierunków zagranicznych i 399 zł dla tras krajowych. Połączenie do Lublina można kupić już w cenie od 249 zł w obie strony.\nNa wszystkich rejsach Eurolotu można skorzystać ze zniżek, które dla dzieci w wieku 2-15 lat będą wynosić 33 % od taryfy, natomiast dla niemowląt do 2 lat - 90% taryfy. W cenie biletów wliczony jest również przewóz 1 sztuki bagażu rejestrowanego do 23 kg.\nOd czerwca przyszłego roku będzie można również z Gdańska polecieć do Dubrownika, Splitu i Zadaru.\nEurolot poinformował również o otwarciu nowych połączeń z Lublina. Od 28 lutego 2014 roku z tamtejszego lotniska wystartują samoloty Eurolotu do Mediolanu na lotnisko - Malpensa. Trasę obsługiwać będą 78. miejscowe Bombardiery Q400. Ceny biletów, których sprzedaż rozpoczęła się już dziś, zaczynają się od 399 zł w obydwie strony.\n"Cieszę się z rozbudowy siatki połączeń lubelskiego lotniska. Mediolan to kierunek ważny dla Lublina przede wszystkim ze względów biznesowych. Nie mam jednak wątpliwości, że z tej oferty chętnie skorzystają również mieszkańcy miasta regionu, zainteresowani Mediolanem i Włochami ze względów turystycznych" - mówi Krzysztof Żuk, Prezydent Miasta Lublin.\nO otwarciu nowego połączenia z Polski poinformował także Ryanair. Przewoźnik ogłosił, że od 31 marca 2014 roku pasażerowie będą mogli polecieć do Pizy z Międzynarodowego Portu Lotniczego w Gdańsku. Rejsy do włoskiego miasta odbywać się będą dwa razy w tygodniu, w poniedziałki i piątki. "Mam przyjemność ogłosić uruchomienie nowego połączenia z Gdańska do Pizy, które będzie dostępne w sprzedaży od jutra. Nowa trasa jest pierwszym regularnym połączeniem Ryanair na południe Europy z gdańskiego lotniska i na pewno będzie cieszyć się popularnością" - powiedziała Katarzyna Gaborec z Ryanair.\nRyanair Eurolot nowe połączenie Gdańsk Lublin Mediolan Piza\nKorzystanie z serwisu oznacza bezwarunkową akceptację polityki prywatności, regulaminu i polityki cookies. Wygenerowano:2022-05-18 17:37:17


Projektowanie Uniwersalne – jak żyć razem, nie obok siebie - Gdynia\nWarsztaty „Projektowanie Uniwersalne - jak żyć razem, nie obok siebie", czyli projektowania przestrzeni przyjaznej osobom starszym i niepełnosprawnym odbędą się w Gdyni. Po raz pierwszy otwarte będą dla wszystkich zainteresowanych tematem.\nCelem jest podniesienie świadomości związanej z projektowaniem uwzględniającym potrzeby użytkowników o różnych ograniczeniach w mobilności i percepcji - osób z niepełnosprawnością, osób starszych, opiekunów z małymi dziećmi, czy np. kobiet w ciąży.\n- wtorek, 13 maja o godz. 10.00 - seminarium wprowadzające dla studentów i wszystkich zainteresowanych projektowaniem uniwersalnym;\nMiejsce: sala kinowa Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego, al. Zwycięstwa 96/98.\n1. Potrzebach użytkowników wynikających z ograniczeń w mobilności i percepcji.\n2. Zasadach projektowania uniwersalnego i przystosowywania mieszkań i przestrzeni publicznych do potrzeb osób o ograniczonej mobilności i percepcji.\n3. Rozwiązaniu technicznym udogodnień w przestrzeni prywatnej i publicznej (wystąpienia zaproszonych ekspertów).\n- sobota i niedziela, 17 i 18 maja w godz. 10.00 - 18.00 - spotkania konsultacyjne;\nMiejsce: Centrum Riviera, ul. Kazimierza Górskiego 2.\nSpotkania i konsultacje z mieszkańcami Gdyni, dla których studenci zmieniać będą ich mieszkania, domy lub najbliższe otoczenie.\n- poniedziałek - czwartek, 19 - 22 maja w godz. 10.00 - 18.00 - zajęcia projektowe;\nPrace projektowe i konsultacje z ekspertami wspomagającymi studentów w rozwiązaniu tematów projektowych.\n- sobota, 24 maja o godz. 10.00 - zakończenie warsztatów.\nMiejsce: sala kinowa PPNT, aleja Zwycięstwa 96/98.\nPrezentacja koncepcji zmian z uwzględnieniem potrzeb osób z niepełnosprawnością i osób starszych na podstawie dostarczonych tematów projektowych.\nW czasie trwania warsztatów w dniach 17 - 22 maja 2014 r. każdy z odwiedzających Centrum Handlowe Riviera, będzie mógł spróbować swoich sił w poruszaniu się na wózku inwalidzkim na specjalnie przygotowanym torze przeszkód. Do dyspozycji będą również białe laski i okulary z symulacją wad wzroku oraz specjalny kombinezon do symulacji ergonomii osób starszych.\nMiejsce: Centrum Riviera, poziom +1 - pasaż główny przed kinem Helios, ul. Kazimierza Górskiego 2, (dla zmotoryzowanych - wjazd z parkingu wejściem „Leżak").\nWarsztaty zorganizowane są jako impreza towarzysząca dorocznej Gali „Gdynia bez Barier" i została włączona do programu Bałtyckiego Festiwalu Nauki.


Pufy, fotele, meble salonowe, nowoczesne, relaksacyjne, meble wypoczynko... - super-katalog\nPufy, fotele, meble salonowe, nowoczesne, relaksacyjne, meble wypoczynko...\nPozycja w katalogu nr: 13554, przeglądano: 375 razy.\nTytuł: Pufy, fotele, meble salonowe, nowoczesne, relaksacyjne, meble wypoczynkowe, młodzieżowe, dziecięce, dla dzieci - cennik - sklep\nOpis: Obecnie mamy do zaoferowania wysokiej jakości i tanie fotele, sofy, kolorowe pufy dziecięce, pufy dekoracyjne, nowoczesne meble salonowe, meble wypoczynkowe, meble relaksacyjne, fotele wypoczynkowe, fotele relaksacyjne, fotele dziecięce, pufy dla dzieci, meble dziecięce i worki sako. Wszystkie produkty dostępne w szerokiej gamie kolorów. Dodatkowo do wybranych modeli foteli otrzymasz gratisowe pufy w dowolnym kolorze. Serdecznie zapraszamy - sklep fotele, pufy, meble młodzieżowe, tanie meble wypoczynkowe i meble dziecięce.\nZapewniamy szybka realizację zamówień trwającą 48h, gwarantujemy bezpieczeństwo transakcji oraz przejrzyste procedury zakupów.\nSłowa kluczowe: cennik, dla dzieci, dziecięce, fotele, meble, młodzieżowe, nowoczesne, pufy, pufy.pl, relaksacyjne, salonowe, sklep, wypoczynkowe


Niemal w jakimkolwiek domu otrzymuje się odkurzacz. Nieustannie na podłogę spadają resztki jedzenia, okruszki czy sierść zwierząt i warstwa kurzu znacznie szybko się osadza na jakichkolwiek powierzchniach. Bardzo kluczowe jest zadbanie o dobrzy poziom czystości. Potrzeba ciągłego sprzątania każe docenić nam obowiązujące w współczesnych czasach urządzenie.\nOprócz zwykłych, domowych odkurzaczy na rynku znajdują się inne, nie mniej popularne typy. Szczególnym zainteresowaniem cieszy się odkurzacz przemysłowy. Dust extractors to urządzenie, które przeznaczone jest do publikacji w dużych warunkach. Odkurzacz jest dodatkowo przystosowany do gromadzenia dużych obiektów takich jak magazyny, hale produkcyjne czy fabryki. Stosowane są więcej na nowego rodzaju budowach. Powodują one pozbyć się szkodliwych pyłów, resztek śmieci, opiłków czy pozostałości po remoncie.\nMimo, że odkurzacze gospodarcze nie są tak bogato wyposażone jak zwyczajne odkurzacze to całe są tak dobrane akcesoria, by jak daleko zbierały się w niebezpiecznych warunkach. Samą spośród najistotniejszych ich wartości istnieje toż, że bez problemu pracują również na mokro jak a na sucho.\nJeśli marzymy się zdecydować na zakup odkurzacza przemysłowego powinniśmy zastanowić się najpierw w których warunkach będziemy go najczęściej wykorzystywać. Są różne rodzaje odkurzaczy; od obecnego w który technologia będziemy z niego dysponować zależy który spośród nich pasujemy. Najważniejszym kryterium wyboru jest dużo silnika. Powinna być wybór wyższa od wszystkich silników, jakie są łączone w odkurzaczach przeznaczonych do celu typowo domowego. Taka wiele powinna wynosić się w przedziale nieco więcej od 1200 do 1600 W. Odkurzacz przemysłowy ze gorszym silnikiem zwyczajnie nie sprosta zadaniu.\nPowinien pamiętać, aby przed zakupem przetestować wybrany odkurzacz. Należy zwrócić uwagę na to, albo jest dokładnie dostępny w użyciu, jaki jest zasięg pracy odkurzacza a również jak głośno tworzy jego silnik. Warto te zwrócić opinię na obecne jak sprawione jest wyposażenie. Dobry odkurzacz przemysłowy jest uszyty z wielkich, wytrzymałych tematów zaś stanowi odporny na całe zniszczenia mechaniczne.


PADcast #264 - Podsumowanie 2017 roku\nDodał Robert Fijałkowski · 03/01/2018\n…czyli podsumowujemy rok 2017 w giereczkowie.\nTo był dobry rok. Tak z pewnością można określić minione 12 miesięcy. Gdybyśmy mieli podsumować go w czterech słowach, byłyby to: Japonia i Battle Royale (tylko nie doszukujmy się tutaj łączenia, choć taka mieszanka to byłoby coś ;)) oraz technologia. Sprzętowo dostaliśmy w końcu dwie bardzo udane konstrukcje – Nintendo Switch i Xboxa One X.\nOczywiście nie wszystko było różowe, w końcu mieliśmy także lootboxy, mikrotransakcje i skrzętnie zaprojektowane interfejsy, które mają za zadanie wyciągnąć od nas grube dziesiątki złotych już po zakupie samej gry.\nZapraszamy więc Was na pierwszy z dwóch odcinków podsumowujących rok 2017. Pamiętajcie, że wciąż macie szansę na wzięcie udziału w naszym plebiscycie na najlepsze produkcje zeszłego roku – PADcast Game Awards 2017. Do usłyszenia!\nTo był rok Nintendo\nXbox technologicznym liderem\nDwa miliony PS VR, Sony wspiera, a co z resztą?\n…a lootboxy się rozkręcają\nRok Battle Royale, czy w 2018 będzie on wszędzie?\nRemasteromania nieco zwalnia\nWolf i Prey vs Assassin, Zelda, Mario, NieR i Nioh, TheSurge i inne gry singleplayer\nRok japońskich gier\nNa co czekamy w 2018?\nKolejny wpis PADcast #265 – Podsumowanie 2017 – społeczność\nPoprzedni wpis PADcast Game Awards 2017\nPADcast #110 – Shortcast


Jasionka - Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Nr 2 w Przemyślu dla Niesłyszących i Niedosłyszących\nW dniu 6. listopada 2013 r. uczniowie klasy V SP oraz II Gimnazjum wzięli udział\nw wycieczce do Jasionki i Nowej Dęby. W Jasionce uczniowie zwiedzili Nowy Terminal\nw Porcie Lotniczym Rzeszów-Jasionka. Zapoznali się m.in. z zasadami bezpieczeństwa, odprawą bagażu, obserwowali obsługę i start samolotu z tarasu widokowego, przeszli przez punkt kontroli bezpieczeństwa, zapoznali się z pracą Lotniskowej Służby Ratowniczo-Gaśniczej. Miejsce to okazało się bardzo interesujące dla naszej młodzieży. Świadczyły o tym pytania kierowane do przewodnika grupy.\nNiezwykle barwnym miejscem okazało się Muzeum Bombek w Nowej Dębie. Tutaj mieliśmy okazję zobaczyć proces wytwarzania bombek choinkowych ze szkła. Wszystkie ozdoby są ręcznie malowane i niezwykle piękne. W ramach warsztatów, każdy uczestnik wycieczki, otrzymał bombkę, którą sam pomalował wg własnego pomysłu.\nSmaczny obiad w stylowej Karczmie Jorgula zakończył nasz wyjazd.


Pokerowy Teleexpress: Edoardo Alescio i WPT Wenecja 2011, Czy Big Game usychają? i więcej | PokerNews\nZłodziej z Berlina już w więzieniu\nRzekomy mózg operacji napadu na PokerStars European Poker Tour Main Event w Berlinie w roku 2010, został skazany na sześć lat i cztery miesiące więzienia w ubiegły czwartek. Sąd Rejonowy w Berlinie stwierdził, że Ibrahim al Moussa najpierw zaplanował atak na turniej pokerowy, a następnie służył jako kierowca, który uciekł z czterema uzbrojonymi mężczyznami po tym jak napadli na Grand Hyatt Hotel, kradnąc €242,000.\nPolicja zatrzymała sześciu podejrzanych krótko po napadzie, do którego doszło w marcu 2010 roku. Czterech mężczyzn, których brało czynny udział w napaści zostało skazanych na co najmniej 3 i pół roku więzienia. Jeden z mężczyzn (21 lat) został skazany na 3 lata i dziewięć miesięcy, natomiast dwóch pozostałych (19 i 20 lat) na 3 lata i sześć miesięcy.\nTeraz, kiedy Al Moussa jest już w więzieniu, cała uwaga skupia się na ostatnim podejrzanym, którym jest Mahommed Abou-Charka. 32-latek zagrał w turnieju i dostarczył informacje swoim wspólnikom, kiedy ci mają przystąpić do ataku.\nCzy Big Game usychają?\nPięć lat temu, "Big Game" w pokoju Bobby'ego w Las Vegas, praktycznie przez cały czas odbywały się wielkie gry na stawkach $8,000/$16,000, przyciągające turystów oraz zawodników z czołówki.\nTe czasy już dawno minęły, a przynajmniej tak twierdzi Gus Hansen "Great Dane" odwiedził Las Vegas w tym tygodniu i napisał na blogu, że jest w szoku po tym jak zobaczył, jak mało osób gra w pokoju w Bellagio.\n"Wiem o czarnym piątku i wiem, że wiele osób straciło swoje pieniądze, gdy wszystkie banki padły w 2008 roku, ale kto by pomyślał, że frekwencja na HighStakes spadnie aż tak bardzo" napisał Hansen. "Tak, teraz gra toczy się na stawkach $600/$1200 lub $800/$1600- około 20% tego co graliśmy wcześniej, to bardzo smutne."\nNiemieckie landy zatwierdzają nowe prawo\nW czwartek, Niemcy zrobiły kolejny krok w sprawie regulacji rynku gier online, gdy 15 z 16 landów zatwierdziło nowe prawo hazardowe. Ustawa pozwoli na ograniczenie firm bukmacherskich do 20, a podatek wyniesie 5% od sprzedaży.\nSchleswig-Holstein jest jedynym landem, który nie zgodził się na podpisanie nowej ustawy. We wrześniu parlament tego landu przegłosował ustawę według której, firmy legalnie działające w Unii Europejskiej, będą mogły świadczyć swoje usługi dla mieszkańców tego rejonu.\nPokerStars chroni graczy\nPokerStars, robi wszystko co w jego mocy, aby upewnić się, że katastrofa z Full Tilt Poker nigdy nie zdarzy się ponownie. W piątek, lider w branży pokera online, zaprezentował PokerStars Player Protection Plan, który będzie chronił środki gracza za pomocą osób trzecich, a konkretnie za pomocą pełnomocnika, który będzie nadzorował konta we Francji.\n"Bezpieczeństwo kont graczy i integralność gry w pokera online, mają fundamentalne znaczenie dla bieżących i przyszłych sukcesów w branży" powiedział CEO PokerStars Gabi Campos. "Jesteśmy zadowoleni z wprowadzenia takiego rozwiązania, to pozwoli na zapewnienie graczy, że ich środki są bezpieczne.\nPokerStars ściśle współpracuje z organami nadzoru finansowego na rynkach takich jak Hiszpania, Włochy i Belgia, a teraz standard ten przeniesie się do Francji i miejmy nadzieje wkrótce do całej Europy.\nEdoardo Alescio wygrywa WPT Wenecja 2011\nEdoardo Alescio zdobył tytuł mistrza WPT Wenecja 2011, za co otrzymał €175,000 i miejsce w $25k WPT Championship, po tym jak pokonał pole 213 graczy.\nBardzo ciekawy jest fakt, że Alescio jest amatorem, który nie wiele miał do czynienia z grą online, co jednak nie przeszkodziło mu w wygraniu tak ważnego turnieju jak WPT Wenecja.\nW pojedynku heads-up, przeciwnikiem Edoarda był Steve O'Dwyer, który z pewnością amatorem nie jest, ponieważ w swojej karierze wygrał już $1,9 mln w turniejach na żywo. Mimo, że Steve rozpoczynał pojedynek jako zdecydowany chip lider, to jednak amator wyczekał na chwilę słabości O'Dwyera i zdołał przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę.\nW ostatnim rozdaniu, O'Dwyer zagrał all-in z Q-T w kolorze, niestety dla niego Alescio złapał na river flusha i to on wygrał turniej.\n1 Edoardo Alescio €175,000\nPokerStars Teleexpress Gus Hansen Poker Online Turnieje Pokerowe


Dział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-07-13, 09:38 Temat: Rak jajnika\nliczona od 1 wlewu, bez względu na to, czy podawana z chemią, czy nie... sumarycznie 18 wlewów\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-07-13, 09:03 Temat: Rak jajnika\nTerapia Avastinem trwa rok. Czyli 18 wlewów...\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-07-12, 14:37 Temat: Rak jajnika\noczywiście, że nic tego nie zmieni... (chyba, że to kwestia psychiki?)\ntylko to nie jest powód, dla którego nie podejmuje się dalszego przyczynowego leczenia... jeśli zmiany są, aczkolwiek mniejsze, to jest to znak, że chemia działa. Przerzuty na otrzewną są trudne do leczenia - nie dociera tam po prostu krew z cytostatykami, albo dociera w małym stopniu.\nMałe wlewy taxolu nie byłyby takie obciążające dla Mamy...\ndaj znać, co zdecydowano\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-07-06, 14:29 Temat: Rak jajnika\na taxol podawany co tydzień?? małe dawki, niższa toksyczność, moja Mama także miała wszczepy w otrzewną. Zastosowano po standardowej chemii 15 małych taxoli, co tydzień przez 3 tyg., potem 2 tyg. przerwy. W trakcie terapii rosły włosy, mniej dokuczało drętwienie rąk. Warto podpytać lekarza.\n[ Komentarz dodany przez Moderatora: Madzia70: 2016-07-06, 14:32 ]\nNie cytujemy całego poprzedniego postu - zaciemnia to obraz dyskusji.\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-06-30, 17:05 Temat: Rak jajnika\nprawie 4,5 roku... w sierpnu 4,5 roku od operacji\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-03-02, 10:04 Temat: Rak jajnika\nnuta, tran nie działa na drętwienie. To normalny objaw przy chemioterapii,,, szczególnie przy taxolu. Zgłoście to podczas wizyty u onkologa. Może pielęgniarki położą Twojej Mamie na rękach zimne okłady. Moja Mama brała magnez i kwas foliowy za radą onkologa. Zapytaj o to.\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-01-28, 13:17 Temat: Rak jajnika\nnuta, moja Mama przez chemię przeszła zadziwiająco dobrze. Żadnych mdłości, wymiotów. Po wlewie wpadała w trzydniowy szał zakupów, biegania po sklepach, potem dzien na odpoczynek i znów. Na bóle stawowe stosowała spacer i szydełkowanie.\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-01-19, 21:29 Temat: Rak jajnika\nnuta, sok z pokrzywy? Tudzież herbatka z pokrzywy. Napar z pietruszki i sok z brzozy Im szybciej Mama zacznie pić większe ilości takich płynów, tym lepiej\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-01-19, 21:11 Temat: Rak jajnika\nBioMarine też super Nawet lepszy. Wspomagaj organizm Mamy.\nWażne też, by Mama po chemii pila dużo wody, związki platynopochodne uszkadzają nerki. Na mdłości polecam napar z imbirem tartym.\nJak będziesz mieć pytania, pisz\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2016-01-19, 20:39 Temat: Rak jajnika\nnuta, moja Mama choruje na raka jajnika III stopnia - także wszczepy w otrzewną- od prawie 4 lat. Póki co bez wznowy, choć w większości przypadków jest to niestety choroba nawracająca po roku, dwóch latach. Wiele kobiet jednak walczy i przeżywa 5 lat. Musisz się przygotowac na długą walkę. Czeka Mamę leczenie carboplatyną i taxolem. Zadbaj o dobre wyniki krwi - tran Ecomer, burak w tabletkach, lekka dieta i ładujcie baterie!\nTemat: Rak jajników\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2015-12-14, 21:24 Temat: Rak jajników\nUdałabym się do lekarza rodzinnego, wezwała wizytę do domu. Furosemid może pomóc. Zatrzymanie limfy często zdarza się w czasie choroby nowotworowej. Rozważcie masaże wykonywane przez specjalistę.\nDział: Opieka paliatywna Wysłany: 2015-09-06, 11:15 Temat: Kolejna historia bez happy endu...\nDział: Opieka paliatywna Wysłany: 2015-09-03, 22:19 Temat: Kolejna historia bez happy endu...\niskra07, nie zawsze przerzut do mózgu oznacza JUŻ koniec walki. Wszystko zależy od umiejscowienia i wielkości. Znam przypadek Pani, która z takim przerzutem żyła ok. 3 lat. Też od raka jajnika.\nTrzymam kciuki, żebyś zdążyła wyszeptać Mamie wszystko, co chcesz.\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2015-08-14, 10:41 Temat: Rak jajnika z przerzutami\ntmo, doskonale Cię rozumiem. Walczysz o Mamę. Mama walczy... Co do operacji. Moja znajoma również Jej chciała, nie przyjęła chemii. Lekarz otworzył jamę brzuszną i zamknął. Dużo zrostów po pierwszym zabiegu, dużo małych zmian. Operacja tylko przyspieszyła Jej odejście. Wybacz, że to piszę..ale operacja bardzo osłabi Twoją Mamę. A rak będzie szalał. Póki co warto szukać rozwiązania w chemioterapii, może coś znajdą, wymyślą. Żeby zmniejszyć zmiany...\nPrzede wszystkim badania obrazowe nigdy nie dają pełnego obrazu postępowania choroby. USG widzi zmiany powyżej 1 cm, PET ma także ograniczenia. Siedzę w raku jajnika od 3,5 roku. Poznałam masę kobiet, które badania obrazowe miały super, kwalifikujące się do operacji, a przy otwarciu...\n[ Dodano: 2015-08-14, 10:44 ]\nTmo, konsultować Ci wolno. I zawsze lepiej mieć pełniejszy obraz sytuacji. To Twoja Mama i chcesz zrobić wszystko, by żyła jak najdłużej. To naturalne.\n[ Dodano: 2015-08-14, 10:45 ]\nW operacjach trzustki znam specjalistę z Bydzi - doc. Słupski, szpital im dra Jurasza. Przyjmuje prywatnie. Nie wiem tylko, czy węzły to Jego bajka.\nTemat: Rak jajnika, przerzut do otrzewnej, zator płuc\nDział: Nowotwory piersi i ginekologiczne Wysłany: 2015-05-25, 17:55 Temat: Rak jajnika, przerzut do otrzewnej, zator płuc\nKaka27, leczenie objawowe jest niezbędne. Chemia tylko zwiększyłaby krzepliwość. Mogłoby dojść do większych zatorów, a w konsekwencji do najgorszego.\nZgodnie jednak z założeniami forum... Dum spiro spero. Dopóki oddycham, mam nadzieję. Dopóki Mama jest z Wami, walczycie.


1. Fear of Clouds (8:32)\n2. Closer to the Heart (3:39)\n3. No Sense in It (3:38)\n4. Thin Air (7:00)\n5. Bird of Passage (4:03)\n6. Mausoleum (5:30)\n7. White Cherry Hill (5:53)\nCzas całkowity 38:15\nMikael Sandström (vocals, guitars, bass)\nStefan Olofsson (vocals, keyboards, bass)\nPeter Olofsson (drums, percussion)\nDział: Dynamo Bliss\nInne albumy wykonawcy: Circadian Rhythm »\nLink do komentarza\t piątek, 07 styczeń 2011 18:25\tnapisane przez\tKrzysztof Baran\nSkandynawowie to maja dobrze. Żyją sobie w spokoju, na swoim półwyspie całkiem nieźle odizolowani od tego całego, europejskiego zgiełku. Pośród zielonych lasów i ośnieżonych szczytów, w przejrzystym i czystym powietrzu unosi się aura szczęścia i duchowej równowagi. Owszem, na dalekiej północy mieszkańcy narzekają na zbyt skąpy dostęp do promieni słonecznych. Tym niemniej jestem przekonany, że obywatelom krain nordyckich żyje się o wiele spokojniej i zdrowiej niż choćby nam. Cóż, taka jest prawda...\nNie o zdrowiu i czystości środowiska naturalnego chce jednak napisać, a o muzyce. Choć w kompozycjach, o których za chwilę będzie mowa jest dużo tego zdrowia i nieskazitelnie czystej natury. A to zapewne dlatego, że nagrali ją muzycy ze Szwecji, z miasta Umea. Mieszkańcy wybrzeża Bałtyku i Zatoki Botnickiej. Dynamo Bliss. Mikael Sandstrom, Peter Olofsson i Stefan Olofsson. Debiutanci, nagrywający w barwach Aerodynamic Records. Z przekazu, jaki chcą nam od siebie wysłać za sprawą muzyki na niedawno wydanym albumie '21st Century Junk', to chyba ludzie bardzo szczęśliwi. Lekkość i szczęście bowiem po prostu bije tu na każdym kroku.\nWystarczy spojrzeć na okładkę płyty. Kolorowa buzia, wielobarwne pukle kręconych włosów i lekko przymknięte w (pewnie też kolorowym) półśnie oczy. A wszystko to w nieco kubistycznej, zwariowanej formie. Spoglądając na tą okładkę, można by nawet przez chwilę odnieść wrażenie, że to jakaś pozycja starego disco z końca lat 70. Nie, nie! O tanecznych rytmach nie ma tu mowy, choć w jednym z utworów pojawiają się przez chwilę kastaniety. Ale elementów, charakterystycznych dla muzyki pop z lat 70 tu nie brakuje. Dynamo Bliss grają muzykę z pogranicza art-rocka i soft-proga, z domieszką elementów folowych, jazzowych i z dozą bardzo delikatnej psychodelii. To fuzja fascynacji muzyką takich wykonawców jak: The Beatles, Alan Parsons Project, Focus, Supertramp, Pink Floyd, Electric Light Orchestra a nawet Abba i 10CC. Niezła mieszanka, prawda? Niezła! I bardzo eteryczna!\nBardzo dużo tu pianina. Ono właściwie jest instrumentem przewodnim na tym albumie. Oczywiście nie jest to dzieło wyłącznie fortepianowe. Gra tu gitara, sekcja rytmiczna, jest wokal, a nawet tak bardzo charakterystyczne dla lat 70 chórki. Muzycy Dynamo Bliss bardzo sprawnie poruszają się po tych wszystkich wpływach. Sprowadzają je do własnego podgatunku, który mogliby spokojnie ochrzcić '70's pop-prog'. Płytę rozpoczyna (Junk Intro) bardzo barowy motyw na pianinie. Pojawi się wokal i chórki w stylu retro. Pianino jednak na koniec wyrwie się spod kontroli temu spokojowi i zaszaleje, porywając nas z barowego pomieszczenia gdzieś wysoko, w przestworza. W utworze Fear of Clouds muzycy Dynamo Bliss przekażą nam instrukcję jak nie bać się latania na dużych wysokościach. Jeśli tylko pozwolimy zrobić z siebie mały balonik, wypełniony nordyckim, świeżym powietrzem to z pewnością nic nam się nie stanie. Zaczerpnijmy, więc trochę tego tlenu i lećmy wraz z rock nrollowym rytmem, lekko wariującymi klawiszami i przecinającą chmury gitarą. To taki trochę zwariowany utwór. I bardzo fajnie, bo wprowadza znakomicie aurę pozytywnego szaleństwa, aż gęba się śmieje od ucha do ucha. W finale pojawią się instrumenty klawiszowe i syntezatory, grające delikatną melodię kojarzącą się z nordyckim folkiem. Kolejny utwór No Sense In It, to absolutny majstersztyk. To jest dopiero bateria dobrego nastroju! O wiele silniejsza od tych, które 'działają 10 razy dłużej'. To akumulator niewyczerpalnej energii, z duchem The Beatles i rozjazzowanym pianinem. Nawet głos Mikaela Sandstroma przypomina manierę wokalną Paula McCartneya. Noga sama tupie, a głowa 'chodzi' na boki! I jeszcze to zmysłowe 'siubiduaaa'!!! Lecimy wysoko! Dolatujemy do drzwi, za którymi mieszka nasza wesoła dusza, rozpromieniona tą muzyczną lekkością. Closer To the Heart to kolejny nektar spokoju, poparty błogo brzmiącymi chórkami. Fajnie i bardzo rytmicznie gra tu gitara. A całą tą instrumentalną wariację potęguje jeszcze wesoły chichot dziecka. Następna chmura przed nami jest troszkę jakby ciemniejsza. Na początku piątej kompozycji (Thin Air)usłyszymy szum padającego deszczu. Ale nie wzbudzi on smutku. To raczej taki czarujący szum. Nie inaczej będzie z całym utworem, który jest bardzo spokojny i stonowany. W duchu Alana Parsonsa. Kolejna kompozycja Bird of Passage wymknie się jeszcze bardziej ku zgrabnej muzyce pop, rodem z lat 70. Ujrzymy w niej bowiem cień 10CC i Abby! Ale wszystko pod przykrywką brzmienia charakterystycznego dla Supertramp. Obok pianina pojawią się co jakiś czas organy. I znów te chórki! Doprowadzą nas już do 'okolic Supertramp w najczystszej postaci'. Szczęśliwa siódemka na tej płycie to utwór Mausoleum, w którym wokalista i klawiszowiec Dynamo Bliss zamieni się niemal w Rogera Hodgsona. Ciekawe czy zapuścił też brodę :) Pohasa sobie błogo gitarka, a perkusja i bas znów wybiją sympatyczny, wzbudzający tupanie nogą, rytm. W utworze tym pojawiają się także spontanicznie brzmiące partie nieco nowocześniejszych syntezatorów oraz domieszka dźwiękowych efektów, budujących w finale lekko psychodeliczny klimat. Bardzo barowo brzmi początek przedostatniego utworu na płycie, White Cherry Hill. Po chwili jednak zrobi się bardziej elektrycznie. Więcej tu, niż w poprzednich utworach elektrycznej gitary. Również bas brzmi nieco mocniej. W środkowej części utworu pojawią się też dźwięki południowych kastaniet. Ale po chwili znów wrócimy na szwedzką łąkę. To chyba obok drugiego utworu, brzmiący najbardziej rockowo track na tej płycie. Oczywiście z ogromną dozą dobrego nastroju i lekkości, co jest niepodważalną regułą na tej płycie. Docieramy do finału naszej wycieczki pomiędzy chmurami. Junk Outro nawiąże swą melodią do początku płyty. Tym razem jednak motyw na pianinie ubrany jest w syntezatorową przestrzeń. Wylądujemy, leciuteńcy jak piórko, spokojni i zrelaksowani.\nI taka właśnie jest ta płyta. Bardzo spokojna, choć nieco szalona i zwariowana. Ale to takie szaleństwo które buduje dobry nastrój i pogodę ducha. Album '21st Century Junk' to swoista wycieczka w lata 70. Ku ich bardzo charakterystycznemu brzmieniu, nie tylko progresywnemu, ale ogólnie muzycznemu. To przewodnik po czasach gdy w muzyce nie chodziło tylko o brzmienie i wirtuozerię, ale także i o przekaz. Trzej muzycy Dynamo Bliss nagrali materiał dla fanów po prostu dobrej muzyki. I tej pop, i tej rock, i tej prog! Ale muzyki przez duże M! I za to należą im się oklaski!\nSpokojny, zrelaksowany i uśmiechnięty na piątkę (5/5)


Livall BH51T Neo Miejski kask Smart LED/SOS 57-61cm\nPRZEDŁUŻACZ USB 2.0 A-A M/F 0.25M CZARNY\nPATCH CORD CAT5E UTP 0,5M SZARY 100% MIEDŹ\nStrona główna > elektronika domowa > inteligentne kaski > Livall BH51T Neo Inteligentny Kask Miejski LED/SOS 57-61cm\nLivall BH51T Neo Inteligentny Kask Miejski LED/SOS 57-61cm\nP/N: BH51T NEO\nLivall BH51T Neo - Inteligentny miejski kask z oświetleniem LED, światłem stop, detekcją upadku oraz alertem SOS.\nInteligentny kask Livall BH51T Neo jest następcą swojego poprzednika Livall BH51T i w porównaniu do wcześniejszej generacji został wyposażony w dwie dodatkowe funkcje. Po pierwsze kask posiada frontowe światła ostrzegawcze LED, po drugie zaimplementowane zostało automatyczne, czerwone światło stopu aktywowane po wykryciu przez czujnik znaczącego spadku prędkości. Tylne oświetlenie LED z widocznością 270° plus frontowe światła ostrzegawcze znacząco zwiększają widoczność rowerzysty poprawiając jego bezpieczeństwo, szczególnie w warunkach słabego oświetlenia.\nKask Livall BH51T Neo posiada indukcyjne oświetlenie LED, które włącza się automatycznie po zmroku. Inteligentne oświetlenie zarówno przedniej jak i tylnej części kasku składa się z oszczędnych diod LED, które w przypadku części tylnej tworzą niezwykłe wzory liniowe podczas używania kierunkowskazów sterowanych pilotem na kierownicy. W trybie oświetlenia adaptacyjnego kask Livall BH51T Neo automatycznie dostosowuje natężenie światła do panujących warunków otoczenia. W przypadku wykrycia przez wbudowany czujnik przyspieszenia znaczącego spadku prędkości w kasku aktywowane są automatycznie na kilka sekund frontowe świata ostrzegawcze, a co ważniejsze aktywowane jest również czerwone światło w tylnej części, które działa jako światło stopu.\nDetektor upadku, w który został wyposażony inteligentny kask Livall BH51T Neo umożliwia w razie upadku automatyczne wysłanie z aplikacji do zdefiniowanego kontaktu informacji o zdarzeniu z uwzględnieniem przypuszczalnej lokalizacji użytkownika. Po wykryciu przez kask upadku rozpoczyna się 90 sekundowe odliczanie, jeśli nie zostanie ono przerwane aplikacja wyśle powiadomienie o zdarzeniu. W razie zagrożenia możliwe jest również manualne wysłanie alertu SOS do zdefiniowanego kontaktu, w tym celu należy wcisnąć i przytrzymać przez 5 sekund czerwony przycisk na pilocie. Funkcja wymaga połączenia smartphone z Internetem oraz włączenia funkcji lokalizacji. Inteligentny kask Livall BH51T Neo wyposażony jest więc w mnóstwo funkcji, które mogą pomóc użytkownikowi w niektórych sytuacjach awaryjnych, należy jednak pamiętać, że nic nie zastąpi odpowiedzialności i zdrowego rozsądku a kask nie gwarantuje detekcji wszystkich upadków.\nAby oszczędzać energię wbudowanego akumulatora kask Livall BT51T Neo posiada tryb automatycznego wyłączania się. Wystarczy, że rozłączysz kask ze swoim telefonem i pozostawisz go w bezruchu przez 15 minut aby kask sam się wyłączył. Nie musisz już za każdym razem po skończonej wyprawie rowerowej pamiętać o wyłączeniu kasku.\nUnikatowa konstrukcja oraz rozmieszczenie 12 otworów wentylacyjnych kasku Livall BH51T Neo zapewniają prawidłowe chłodzenie odprowadzając nadmiar ciepła oraz znakomicie poprawiają parametry aerodynamiczne. Dodatkowo przedni otwór wentylacyjne został zabezpieczone siatką, która zapobiega przedostawaniu się owadów do włosów. Dzięki wszystkim zastosowanym innowacjom kask Livall BH51T Neo jest jednym z najlepszych kasków do jazdy miejskiej.\nKask Livall BH51T Neo\nPNPROD_C BH51T NEO


„Zapiski z Kozielska…” w wolnym dostępie | Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego\nW 2015 roku nakładem Narodowego Centrum Kultury w serii „Biblioteka Katyńska” ukazały się Zapiski z Kozielska… autorstwa Andrzeja Riegera w opracowaniu prof. Janusza A. Riegera. Obecnie publikacja znajduje się w wolnym dostępie.\nZapiski z Kozielska… zawierają notatki z pobytu w obozie jenieckim w dawnym monasterze w Kozielsku pomiędzy Kaługą a Orłem. Autor skrupulatnie opisuje warunki bytowe, wyżywienie, nastroje, odczyty, wspólne lektury, gry – jak bridge czy szachy, samokształcenie – niemiecki, angielski, wyczekiwanie na transport do kraju lub do państw neutralnych. Zapiski z samego Kozielska poprzedza opis ewakuacji z Cieszyna, daremne poszukiwanie punktu zapasowego pułku, aresztowanie w Ostrogu, pobyt w obozie przejściowym w Kozielszczyźnie na południowy wschód od Kijowa. Zachowało się jedynie 20 notatek jeńców, prezentowane tu są jednymi z najobszerniejszych i najbardziej treściwych.\nAutor, urodzony w 1906 r. w Witkowicach na Zaolziu jako syn inż. Romana Riegera i Wandy z Michejdów był prawnikiem, pracował w prokuraturze w Katowicach, od jesieni 1938 r. w Spółce Górniczo-Hutniczej w Cieszynie. Był podporucznikiem rezerwy w zmechanizowanym już 24 Pułku Ułanów, ostatnie ćwiczenia odbył w 1939 r.\nWydanie Zapisek zostało opatrzone informacjami o Autorze i jego rodzinie, zdjęciami i kopiami dokumentów, mapami trasy z Cieszyna do Ostroga i transportów w Związku Sowieckim.\nPoprzedniSeminarium: Elitarne szkoły w Polsce po 1989 roku


Kontrowersyjny zerwany z nagłówków kostium na Halloween Ebola może skończyć się walką z rozprzestrzenianiem się śmiertelnej choroby.\nNiedochodowa organizacja humanitarna Doctors of the World uruchomiła kampanię typu “Więcej niż kostium”, a reklamy w sklepach takich jak New York Times i Wall Street Journal przedstawiają mężczyznę w kombinezonie lub dynia.\nStroje takie jak ten “seksowny kostium Eboli” wywołały oburzenie i sprzeciw. I szybka sprzedaż.Dzisiaj\nLinia tagu: “Tu jest kostium. Tam ratuje życie “.\nBiorąc pod uwagę, że kombinezony hazmatowe obramowują kostiumy klaunów z dzierżawionymi toporami i że Amerykanie są na celowniku, aby wydać w tym Halloween ponad 7,4 miliona dolarów, grupa stara się zmienić niesmak w gotowe i przygotowane w domu wersje kostiumów inspirowanych ebolą w dolarach. aby pomóc w walce z chorobą.\n“Istnieje ogromne zapotrzebowanie na pracowników służby zdrowia i sprzęt ochronny, a kampania ta pozwala nam przełamać bałagan dzięki prostemu, ale mocnemu przekazowi i natychmiastowemu wezwaniu do działania” – powiedziała Miranda Sissons, dyrektor wykonawczy ds. Lekarzy świata w USA..\nGdzie indziej w Internecie, kostiumy sprzedające ebolę za około 80 dolarów stały się nikczemne w nagłówkach i potrawach z talk-show. Spośród osób, które odpowiedziały na ankietę internetową TODAY.com, 62 procent stwierdziło, że kostium był w złym guście.\n“Na pewno będziesz przygotowany, jeśli jakakolwiek epidemia wydarzy się na twojej imprezie z okazji Halloween. To będzie dosłownie najbardziej “wirusowy” strój roku “, czytamy w opisie marki kostiumów na stronie kostiumu, w której znajduje się biały kombinezon, maska oddechowa, osłona twarzy, okulary ochronne i niebieskie lateksowe rękawiczki. Dostępna jest “seksowna” wersja stroju, która obejmuje suknię na udzie.\nZbyt wcześnie? Przedstawiamy kostium na Halloween Ebola\n15 października 2014 r00:38\n“Biorąc pod uwagę, że Ebola jest najstraszniejszą rzeczą, kostium jest w złym guście,” powiedział Arthur Caplan, szef Działu Bioetyki w New York University Langone Medical Center. “Ale w Halloween chodzi wyłącznie o zły gust i ubieranie się w stroje, które normalnie można uznać za odrażające, więc nie potępiłbym tego jako nieetycznego”.\nWszelkie obawy natury etycznej nie zmniejszają zamówień.\n“Sprzedają się bardzo dobrze. Ludzie zaczęli zombie wymyślać stroje i dodawać akcesoria, które sprawiają, że wyglądają dość nieprzyjemnie “, powiedział Johnath Weeks, dyrektor generalny Brands on Sale, który również wziął udział w gorącym kostiumie firmy ALS na kubeł na lód. Strona tego zawierała link do darowizny na ALS. Kostiumy Ebola nie, co może być powodem, dlaczego trochę im przeszkadzano.\nZrzut ekranu witryny charytatywnej.Dzisiaj\nTeraz kampania lekarzy ma nadzieję wykorzystać tę kontrowersję, by zrobić coś dobrego.\nNa stronie z kliknięciami darowizną 1 dolar kupuje rękawiczki, 5 dolarów kupuje maski, a 250 dolarów kupuje prawdziwy medyczny zestaw ochronny. Za 2500 $ możesz również ofiarować usługi prawdziwego lekarza.


Little and big news: Bieg Rzeźnika to betka dla maratończyka z Konina\nPodczas delegacji w Trójmieście, nie idzie z kolegami na zakrapianą kolację, lecz w ramach systematycznych treningów, przebiera się w dres, nakłada sportowe obuwie i przebiega trasę po plaży, od mola w Gdańsku Brzeźnie do Sopot i z powrotem. Trenuje minimum trzy razy w tygodniu, przebiegając średnio 80 km, a sumując 320 km w miesiącu.\nMa na swoim koncie przebiegniętych 70 pełnych maratonów. Czterokrotnie m.in. pokonał maraton w Berlinie. W stolicy Niemiec "żyje" tym biegiem niemal całe miasto i na trasie jest wielu dopingujących kibiców. Dzieci też uczestniczą w tym maratonie, biegnąc mniejsze dystanse w sztafetach. Ścigają się również rolkarze.\nDwa razy uczestniczył też w maratonie w Madrycie, również z udziałem wielu kibiców. Te duże ilości kibiców upatruje w tym, że te miasta mają dobrze rozwinięte linie metro i mieszkańcom łatwiej jest dojechać na trasę biegu i kibicować biegaczom.\nTego maratończyka poznałem podczas uruchomienia przez Energę Rejonu Dystrybucji i Punktu Obsługi Przyłączeń w Starogardzie Gdańskim. Podczas okolicznościowego obiadu w restauracji Biały Kruk, siedział naprzeciwko mnie i opowiadał o swojej życiowej pasji biegania. A ja z uwagą słuchałem, zapisywałem i zadawałem mu kolejne pytania.\nZajmował miejsce obok Krzysztofa Kurta, (na powyższym zdjęciu z lewej) dyrektora Departamentu Zarządzania Majątkiem Sieciowym Energa oddział w Gdańsku. Maratończyk był tym nieco zdziwiony, że się w ogóle nim zainteresowałem. Ale przekonał się do mnie, gdy mu powiedziałem, że za młodu też byłem biegaczem w klubie AZS Gdańsk, ale na krótkich dystansach i chylę czoła przed maratończykami.\n54-letni Waldemar Szygenda, jest mieszkańcem Konina, którego Spółka Energetyka Kaliska – Usługi Techniczne należąca do Energa – Operator była wykonawcą dla pomorskiej Energii. O wiele wcześniej, bo w roku 1990 objął w Zespole Elektrowni Pątnów – Adamów - Konin w Koninie stanowisko kierownicze i to bez rekomendacji partii, co na tamte czasy było swego rodzaju ewenementem. Był na tyle dobry, że dostał nawet nagrodę menadżera roku. Gdy Zespół Elektrowni sprywatyzowano, musiał sobie poszukać innej pracy, znajdując ją w spółce Kopalni Węgla Kamiennego w Koninie.\nZa młodu po pracy trenował i był trenerem boksu i karate. Wychował mistrzów Polski i Europy. To chyba przez te uderzania stopami wyrosły mu na palcach stóp haluksy, na które niedawno temu przeszedł operację w Poznaniu. Ta dłuższa przerwa w treningach spowodowała, że nieco przytył i podjął najbliższy plan zrzucenia aż 15 kg nadwagi. Kiedyś w 6 tygodni właśnie poprzez treningi biegowe udało mu się schudnąć nawet o 20 kg.\nKiedy go spytałem o inne maratony jakie zaliczył, usłyszałem odpowiedź, że już po raz 30 organizuje w Koninie bieg na 10 km pod nazwą Bieg o Lampkę Górniczą. Jest tylu chętnych, że musiał wprowadzić limit startujących do 350 osób.\nW Koninie 29.02.2016 roku Klub Biegacza Aktywni Konin po raz czwarty zorganizował Bieg Muflona. W rudzickich lasach wspólnie pobiegło prawie stu zawodników. Wystartował też prezydent Konina - Józef Nowicki. Zawodnicy, którzy uczestniczą w Biegu Muflona zawsze mają nadzieję na spotkanie z muflonem. Niektórym biegaczom jedynie podczas treningów takie spotkanie już się udało.\nTen zorganizowany po raz czwarty Bieg Muflona był również okazją dla Waldemara Szygendy (wiceprezesa klubu) do wspólnego świętowania jego urodzin. Mój rozmówca – jak się pochwalił – co roku podczas tego biegu pokonuje tyle kilometrów, ile ma lat. W minionym roku było ich 53 km. Za każdym razem oprócz nagród, Nadleśnictwo Konin przygotowuje też pyszną grochówkę.\nWaldemar Szygenda, tak od niechcenia wspomniał też o swoim czterokrotnym uczestnictwie w Biegu Rzeźnika, uznając go za taką małą biegową przygodę. - Co przygodę? Zdziwiłem się temu bardzo. Przecież to najbardziej katorżniczy bieg, tak mówią maratończycy w Polsce. W połowie roku, w terminie 10-17 czerwca 2017 odbędzie się III Rzeźnicki Festiwal Biegowy, w tym m.in. bieg ultra na 100, 140 i 160 km oraz nocny maraton. Opłata startowa:wynosi 240 zł - 290 zł. Start w Cisnej i meta w Polańczyku. Limit czasu na 140 i 160 km, to 30 godzin. W tym roku bieg ultra na dystansie 100 km.\nMój rozmówca uwielbia ten bieg i pamięta dokładnie jego trasę. I tak punkty odświeżania umieszczone są: w Łopience (10 km) - tylko woda, w miejscu po Wsi Radziejowa (21 km) - punkt odżywczy, w Bereźnicy Wyżnej (29 km) – woda, przy Hotelu Skalny w Polańczyku (37 km) - punkt odżywczy, w Teleśnicy Oszwarowej (53 km) - tylko woda, w miejscowości Polana (65 km) - punkt odżywczy, na Przełęczy nad Hulskiem (87 km) - tylko woda, nad Sanem (99 km) - punkt odżywczy, w Górzance (112 km) - tylko woda, w miejscu po Wsi Radziejowa (122 km) - punkt odżywczy, w Łopience (133 km) - tylko woda, w Jabłonkach (147 km) - punkt z wodą, tylko dla biegnących dłuższą trasę. Wyboru dystansu 140 lub 160 km uczestnicy podejmują na punkcie w Łopience (133 km).\nPunkty w Polańczyku (37 km), Polanie (65 km) oraz Radziejowej (122 km) są jednocześnie “przepakami”, czyli miejscami, w których zawodnicy mają dostęp do przygotowanego przez siebie przed biegiem ekwipunku. Rzeczy na przepaki, jak własne napoje i prowiant, koszulki na zmianę itd. pozostawia się w wyznaczonym miejscu w okolicach Biura Zawodów, tylko i wyłącznie w specjalnie oznaczonych workach, otrzymanych przy rejestracji. Waga worka na przepak nie może przekroczyć 5 kg.\nOrganizatorzy tego biegu dla zawodników biegnących parami (taki jest wymóg regulaminowy dla zachowania bezpieczeństwa), muszą zamówić i przetransportować w góry olbrzymią ilość napojów, ponad 16 tysięcy litrów. W ramach wyżywienia, trzeba też podać biegaczom np. 1800 bułek. Logistyka to największa trudność tej imprezy.\nWaldemar Szygenda tuż po studiach uczył matematyki i ma pojęcie o logistyce i potrafi docenić sprawną organizację takich wielkich zawodów. Bieszczadzki Bieg Rzeźnika stał się niekwestionowanym liderem wśród tego typu imprez. Jest obecnie biegiem kultowym, a w okolicach Cisnej można w ciągu tygodnia wziąć udział w pięciu różnych biegach i podziwiać nasze wspaniałe Bieszczady.\nDla Waldemara Szygendy ten bieg bieszczadzki rozgrywany w 2017 roku po raz piąty, to – jak mi powiedział - to sama przyjemność, zważywszy, że ostatnio, tj. we wrześniu 2016 roku przebiegł 160 km wokół Mont Blanc. Uczestniczył też w maratonach karkonoskich w Szklarskiej Porębie, w Karpaczu 3 x Śnieżka za jednym razem wbiegając trzykrotnie na Śnieżkę (zdjęcie powyżej) i biegając po Krynicy Górskiej.\nNajbliższy plan po zrzuceniu nadwagi, to 22 kwietnia 2017 po raz pierwszy pobiegnie na 100 km w Szczawnicy w biegu pod nazwą Pokorny Mnich. Ma pięcioletniego wnuka Antka, jak dorośnie do wieku 20 lat, to planuje z nim razem pobiec maraton. Dojdzie do tego za 15 lat, a wówczas maratończyk z Konina Waldemar Szygenda będzie miał 69 lat. Ciekawe czy temu wyzwaniu podoła?\nAutor: amerski o 23:46\nEtykiety: Bieg Rzeźnika to betka dla maratończyka z Konina\nEkwador wzdłuż i wszerz, cz. 29 ostatnia\nEkwador wzdłuż i wszerz, cz. 28\nEkwador wzdłuż i wszerz, cz. 27\nKto ostrzegł wiceprzewodniczącego Rady Miasta Gdań...\nRuszyły Technologie Kosmiczne i Satelitarne w Trój...\n„Pinokio” z muzyką Nino Roty w Operze Bałtyckiej w...\nEkwador wzdłuż i wszerz, cz. 26\nEkwador wzdłuż i wszerz, cz. 25\nOskar turystyczny dla Gdańskiego Teatru Szekspirow...\nEksperyment archeologiczny w Grodzisku Owidz na Ko...\nTygrys, Foka, Żbik, Orka i Rekin mają średnio po 3...\nEkwador wzdłuż i wszerz, cz. 24\nWeganin rowerem przez 3 kontynenty, 43 kraje, 4200...\n„Mój sąsiad islamista. Kalifat u drzwi Europy”\nNordic Walking 12 luty Jelitkowo plaża wejście nr ...\nPonownie poświęcono tablicę św. Maksymiliana Kolbe...\nPomorscy samorządowcy w obronie wolności i niezale...