Magazyn Przestrzeń #14\nSen o utopii\nRefleksja na temat przy-jaźni\nDuże sprawy w małych głowach – recenzja książki\nWiosna za pasem, natura budzi się do życia, rozkwitają kwiaty, śpiewają ptaki, a dni są coraz dłuższe. Dlaczego by nie obudzić się samemu?\nZ tego też powodu w kwietniowym numerze Magazynu Przestrzeń krążymy wokół tematu przebudzenia. Piszemy w nim o przebudzeniu do zmian, rozkwitaniu, ale i uświadomieniu sobie, co jest w naszym życiu naprawdę ważne. Nasi goście poruszają dwa ważne tematy. Jednym z nich jest przechodzenie przez proces żałoby. Drugi natomiast stanowi refleksja o przyjaźni. Odwiedzamy nietypową warszawską klubokawiarnię, w której pracują osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, aby przeprowadzić wywiad z jednym z pracowników. Zastanawiamy się nad tym, czy warto znać historię swojej "małej ojczyzny" i zostać turystą we własnym mieście. Piszemy także o przebudzeniu jako elemencie świadomości społecznej, nie tylko istotnym z perspektywy historii powszechnej, ale decydującym o życiu codziennym przeciętnych obywateli.\nPonadto, czytamy recenzje książkowe. Dowiadujemy się o ciekawym projekcie Fryzjerzy, który aby móc zaistnieć na szerszą skalę, potrzebuje wsparcia z zewnątrz. Tradycyjnie poznajemy także utalentowanego artystę – w numerze kwietniowym jest nim Agnieszka Giera.\nPrzestrzeń dla refleksji\n„Życie jest czymś, co przydarza się nam w czasie, gdy jesteśmy zajęci planowaniem innych rzeczy.”\n– Anthony de Mello, z książki Przebudzenie\n„Zamiast ciągle na coś czekać – zacznij żyć, właśnie dziś. Jest o wiele później niż Ci się wydaje.”\n– ks. Jan Kaczkowski\nfot. Katarzyna Niedziela\nprzebudzenie Przestrzeń refleksja\nZmarszczki na twojej twarzy\nmówią, że żyjesz naprawdę.\nŻe czasem płaczesz, czasem się śmiejesz.\nŻe nie są ci obce\nrubaszne żarty przy barze,\nalbo bezsenność pechowej miłości.\nCzoła i kącików oczu\nnie skleja ci gładka obojętność botoksu.\nAutor: Jacek Gientka\nJestem psychologiem, psychoterapeutą, założycielem Poradni Psychologicznej W stronę zmiany. Tworzeniem poezji, mniej lub bardziej intensywnie, zajmuję się od czasów nastoletnich. Czucie i wiarę cenię na równi ze szkiełkiem i okiem. Lubię dobre jedzenie, prawdziwych ludzi i złe filmy.\nJacek Gientka poezja przemija refleksja twórczość wiersz zostaje\n„Doświadczenie straty towarzyszy nam, (…) gdy opuszczamy kogoś lub gdy ktoś nas opuszcza, gdy zmieniamy się, gdy rezygnujemy z czegoś, gdy idziemy dalej, zostawiając coś za sobą. Nasze straty obejmują nie tylko rozłąkę i odejście od tych, których kochamy, lecz także świadomą i nieświadomą utratę romantycznych marzeń, niemożliwych do spełnienia oczekiwań, złudzeń dotyczących własnej wolności i władzy, iluzji bezpieczeństwa, a także utratę własnego, dawniejszego „ja”, które sądziło, że zawsze pozostanie bez choćby jednej zmarszczki, odporne na wszelkie ciosy i nieśmiertelne.”\nJudith Viorst, To, co musimy utracić, Zysk i S-ka, Poznań, 1996, s. 9 – 10\nŻałoba to proces psychologicznej, społecznej i somatycznej reakcji na utratę i jej konsekwencje. Żyjąc, doświadczamy nieustannych zmian. Tracimy dobra materialne, relacje, pewne aspekty naszego „ja”, w tym sprawność, zdrowie, role zawodowe i społeczne.\nBez wątpienia, jedną z najbardziej dotkliwych utrat jest śmierć bliskiej osoby. Zwykle niesie ona ze sobą szereg następstw podszytych niepewnością i lękiem. Wraz z bliskim tracimy część siebie. Zdajemy sobie sprawę, że coś się skończyło. Śmierć kojarzy się zazwyczaj z samotnością, nieznanym, być może końcem wszystkiego. Jest nieuchronna, ostateczna – mimo rozpaczy, braku akceptacji czy przyzwolenia z naszej strony nie doprowadzimy do odzyskania tego, co zostało utracone.\nKonfrontacja ze śmiercią\nKonfrontacja ze śmiercią uznawana jest za stresor, który oddziałuje na psychikę podobnie jak sytuacje bezpośredniego zagrożenia życia, takie jak doświadczenie napaści, aktu terroru czy klęski żywiołowej. W konsekwencji może prowadzić do kryzysu psychologicznego. Silna, negatywna reakcja stresowa, jakiej zazwyczaj doświadcza się po stracie bliskiej osoby, jest naturalna i stanowi odpowiedź na ekstremalnie trudne wydarzenie, często przekraczające dotychczasowe zdolności radzenia sobie.\nPrzeżycia związane z żałobą są intensywne i wielowymiarowe. Obejmują zarówno reakcje psychologiczne, jak i somatyczne oraz kształtują sposób funkcjonowania społecznego.\nReakcje psychologiczne związane są przede wszystkim z silnymi emocjami, takimi jak: niepokój, złość, żal, tęsknota, bezradność. Osoby po stracie często doświadczają lęku, który może przybierać różne formy – uogólniony lęk przed życiem, lęk o siebie i bliskich, lęk przed własną śmiertelnością czy „postradaniem zmysłów”. Dotkliwe doświadczenie stanowi poczucie pustki – nie tylko „na zewnątrz”, ale też „wewnątrz siebie”. Charakterystyczna dla procesu żałoby jest labilność emocjonalna (duże amplitudy emocji, popadanie w skrajności). Śmierć bliskiej osoby wpływa także na funkcjonowanie poznawcze, mogąc prowadzić do czasowego obniżenia zdolności podejmowania decyzji, pogorszenia koncentracji uwagi czy pamięci krótkotrwałej. Osobie po stracie może towarzyszyć poczucie obecności zmarłego, uporczywe myślenie o zmarłym i okolicznościach śmierci, poczucie winy.\nReakcja na śmierć obejmuje również poziom somatyczny. Otrzymanie informacji o śmierci może prowadzić m.in. do wzrostu ciśnienia krwi, przyspieszenia oddechu, zwiększenia napięcia mięśniowego, bólu brzucha, głowy czy bólu w klatce piersiowej. Po fazie mobilizacji zwykle następuje naturalne wyczerpanie i obniżenie aktywności. Osoby w silnym stresie mogą zapominać o jedzeniu i piciu, mieć kłopoty ze snem, doświadczać zaostrzenia objawów dotychczasowych chorób, nadużywać alkoholu.\nOznaki kryzysu występują także w obszarze funkcjonowania społecznego i mogą przejawiać się np. w zmienności zachowań – od chęci integracji i poszukiwania wsparcia w otoczeniu do zwiększonej drażliwości, izolacji i próby zerwania kontaktów. Osoby po stracie często czują się samotne. Zdarza się, że nie doceniają oferowanej im pomocy lub nie chcą z niej korzystać, mając przekonanie, że zostały zostawione „samym sobie”. Dobrze oddaje to cytat:\n„Czasami myślę, że jestem najbardziej samotnym człowiekiem ze wszystkich, którzy kiedykolwiek istnieli. (…) nie ma to nic wspólnego z obecnością innych; w istocie nienawidzę tych innych, którzy ograbiają mnie z mojej samotności, a zarazem nie oferują mi prawdziwego towarzystwa.”\nIrvin D. Yalom, Kiedy Nietzsche szlochał, Instytut Psychologii Zdrowia PTP, Warszawa 2005, s. 289\nPrzechodzenie przez proces żałoby często przypomina sinusoidę – po okresowej poprawie samopoczucia następuje pogorszenie nastroju. Należy podkreślić, że żałoba jest szczególnym, indywidualnym doświadczeniem. Trudno zamknąć ją w ramy czasowe czy wpisać w zdefiniowane etapy. Każdy radzi sobie z utratą na swój własny, niepowtarzalny sposób.\nPowrót do utraconej równowagi\nPoczątki żałoby najczęściej wiążą się z doświadczeniem silnego dystresu. Jednak w procesie powrotu do równowagi możliwe jest przejście do stanu eustresu – pozytywnego, motywującego do działania. Jak każdy kryzys, tak i ten spowodowany utratą, o ile zostanie odpowiednio wpisany w ciąg życiowych doświadczeń, może mieć pozytywny wpływ na kształtowanie dalszego życia. By wzrastać, musimy coś porzucić.\nPowrotowi do równowagi sprzyja mądra, wyważona reakcja otoczenia. Jeśli mamy obok siebie osoby gotowe towarzyszyć nam „mimo wszystko”, oferujące przestrzeń do wyrażania trudnych przeżyć, pozostające „do dyspozycji” – zgodnie z naszymi potrzebami, dysponujemy niezwykle cennym zasobem. Ważne, żeby przyjmować oferowane wsparcie, nie zapominając przy tym o potrzebie zachowania własnej autonomii. Jeśli żałoba przerodzi się w stan chronicznego kryzysu, dobrze jest skorzystać także z profesjonalnej pomocy psychologa lub psychiatry. Wówczas istotne jest wsparcie otoczenia w zakresie poszukiwania specjalistycznych ośrodków świadczących pomoc osobom po stracie, wśród których wymienić można ośrodki interwencji kryzysowej, hospicja czy organizacje pozarządowe takie jak Fundacja NAGLE SAMI.\nMówiąc o wymiarach przeżywania żałoby, rzadko wspomina się o czwartym z nich – wymiarze egzystencjalnym. Wiąże się on m.in. z uświadomieniem sobie kruchości i skończoności ludzkiego życia, doświadczeniem poczucia pustki i samotności, poszukiwaniem sensu. Viktor Frankl wskazuje, że nawet sytuacje, których nie możemy zmienić, pozostawiają nam pewien margines wolności – możliwość określenia swojego stosunku do nich. W tym kontekście ważna jest głębsza refleksja nad tym, co nas spotyka – jesteśmy gotowi cierpieć, jeśli nadamy temu cierpieniu jakieś znaczenie. Niektórzy poszukują go w religii, inni dokonują np. bilansu własnego życia. Jest to kwestia indywidualna.\nW żałobie – kiedy życie przeplata się ze śmiercią – jest miejsce na doświadczanie wielu różnych przeżyć. To, że z czasem zaczynamy odnajdywać się w nowych rolach i „zwracamy się w stronę życia”, podejmując próbę odzyskania odpowiedzialności za nie, nie wyklucza, że jest w nas również przestrzeń na tęsknotę czy smutek związane z utratą. Przeżywając żałobę, dobrze zachować uważność na swoje reakcje, odczucia – świadomie ich doświadczać i nazywać je. Warto być dla siebie cierpliwym i wyrozumiałym, pozwolić sobie na płacz i chwile słabości, dać sobie czas niezbędny do odzyskania równowagi.\nMyśląc o życiu jako paśmie nieubłaganych, koniecznych utrat, kluczowa okazuje się umiejętność radzenia sobie z nimi. To, czy i w jaki sposób zinternalizujemy doświadczenia związane z istotnymi utratami, decyduje o jakości naszego dalszego życia. Zawsze kiedy idziemy dalej, coś zostawiamy za sobą.\nGościnnie dla Magazynu Przestrzeń: Edyta Grzegory\nAbsolwentka Uniwersytetu Warszawskiego i Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie; psycholog, specjalista ds. szkoleń Fundacji NAGLE SAMI; posiada kilkuletnie doświadczenie w realizacji projektów szkoleniowych i doradztwie z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu oraz „miękkiego HR”; jako psycholog stażowała m.in. w Fundacji Hospicjum Onkologiczne św. Krzysztofa i Szpitalu Bielańskim.\nMisją Fundacji NAGLE SAMI jest kompleksowe wsparcie osób w żałobie, ich rodzin i bliskich. Fundacja oferuje pomoc psychologiczną dla dzieci i dorosłych w formie indywidualnej i grupowej. Prowadzi telefon wsparcia, świadczy pomoc prawną. Istotny element działalności Fundacji stanowią szkolenia organizowane zarówno dla profesjonalistów pracujących z osobami po stracie bliskich, m.in. psychologów, pedagogów, urzędników, jak również wszystkich zainteresowanych tematyką żałoby. W ramach Fundacji rozwijany jest też projekt NAGLE ZMIANA, mający na celu kształtowanie kompetencji miękkich pracowników i liderów – także w obszarze związanym ze śmiercią współpracownika/osoby bliskiej współpracownika. Więcej informacji dostępnych jest na stronach: Nagle Sami i Nagle Zmiana.\nkryzys psychologiczny psychologia śmierć utrata żałoba życie\nNadeszła wytęskniona wiosna, a wraz z nią ludzie jakby ocknęli się na nowo do życia. Do szafy zostały zepchnięte ciepłe kurtki i czapki, które przykrywały to, co teraz w blasku słońca zaczyna nas uwierać. Mowa tu o utracie poczucia własnej atrakcyjności. Owe zwątpienie może wynikać z pułapki marazmu, w której uwięziła nas zima. Wszechogarniająca wówczas szarzyzna i kamuflaż puchowych kurtek oraz wełnianych swetrów pozwalał nam na wegetację w jednolitym społeczeństwie. Przebudzenie z bezpiecznej zimowej jaskini wiele osób wprawiło w osłupienie związane ze zwątpieniem w siebie. Gdy nagle wiosna zmusza nas do wyjścia poza sferę zimowego komfortu, zaczynamy dostrzegać niedoskonałości ciała i ducha.\nZderzenie z odczuwanym dysonansem pomiędzy oczekiwaniami a zastaną rzeczywistością może wprawić w popłoch. Z tego powodu nagle decydujemy się na szereg zmian często nietrafionych, pochopnych, wywołanych mylnym schematem, że jeśli zacznę biegać, chodzić na siłownie, zetnę włosy, kupię kolorowe ubrania, będę się bardziej udzielać towarzysko i zwiedzę wszystkie kraje świata z walizką książek na każdy temat, to stanę się atrakcyjną osobą. Bardzo często w ich realizacji towarzyszy nam słomiany zapał. Spowodowane jest to pozornie brakiem czasu na przemyślenie. Czy tego właściwie potrzebuje i co chcę przez to osiągnąć? Jeżeli zacznę biegać, bo jest to modne i chcę być fit, ale nigdy bieganie nie sprawiało mi przyjemności, to szybko z niego zrezygnuję i zawładnie mną przykre poczucie, że nie podołałam. Kiedy kupię ubrania w barwne motyle tylko po to, żeby zamanifestować, że oto przebudziłam się ze snu zimowego i chcę przyciągać uwagę przechodniów emanując swą atrakcyjnością. Szybko może się okazać, że ten właśnie element garderoby działa na moją niekorzyść ze względu na to, że nie czuję się w nim komfortowo, co będzie dostrzegać szeroko pojęta publika. Zapełnienie grafiku spotkaniami, wycieczkami w każdym możliwym momencie naszego wolnego czasu może przytłoczyć i zniechęcić do dalszej aktywności. Podjęcie wyzwania przeczytania góry książek może wzbudzić w nas awersję do tej przyjemniej czynności, która nagle jako zadanie może nie wydać nam się już tak atrakcyjna.\nZmiany są nam potrzebne, to dzięki nim człowiek rozwija się, doświadcza nowego, uczy się, wzmacnia poczucie własnej wartości i atrakcyjności. Powinny one być jednak przemyślane. Dajmy sobie czas na odrodzenie, tak jak pączki na drzewach, które powoli rozwijają się pod wpływem promieni słonecznych. Tak i my stopniowo realizujmy te postanowienia, które rzeczywiście sprawią nam przyjemność i spowodują, że poczujemy się w zgodzie sami ze sobą. Metamorfoza naszego stylu życia powinna być przeprowadzana sukcesywnie, żeby nie przerosła nas jej waga.\nNa początku zastanówmy się, co jest naszym celem? W jaki sposób możemy go osiągnąć? Jak długo trwać ma cały proces? Co jest nam potrzebne do jego realizacji? Czy zmiana da nam satysfakcję i prawdziwą radość? Następnie zweryfikujmy faktyczne szanse na zmierzenie się z wyzwaniem i do dzieła!\nPamiętajmy o tym, że atrakcyjność jest w każdym, kwestia tylko czy będziemy potrafili pomóc jej rozkwitnąć.\natrakcyjność pewność siebie przebudzenie psychologia rozkwitanie wiosna\nfot. Magazyn Przestrzeń, JH\nOcknięcie – jakże ciężko to przychodzi, prawda? Monotonia, rozrzewnienie i spokój – to wygodniejszy sposób na życie. Ale czy ogólnie lepszy?\nPrzebudzenie traktować można dwojako: albo jako pobudzenie np. natury do życia, albo przejrzenie na oczy i dostrzeżenie tego, co się dookoła dzieje.\nWiosna zdążyła już do nas przyjść na dobre. Pewnie zdążyliśmy już przeformułować zawartość swojej szafy tak, by odpowiadała temperaturze panującej za oknem. Ludzie chodzą po ulicach uśmiechnięci, jakby tacy bardziej skorzy do pozytywnego myślenia, bardziej względem siebie życzliwi, wyrozumiali. Szczęście wkrada się (nie)postrzeżenie do naszych serc…\nA pewnego dnia wstajemy z łóżka, przebudzeni do życia, przecieramy zaspane oczy, wykonujemy najzwyklejsze, rutynowe czynności, dokądś się śpieszymy… I BUM. Koniec sielanki, kurtyna sprzed oczu nam się rozsuwa i tak naprawdę nic już nie jest takie, jakim nam się wydawało.\nOtwieramy drugi raz oczy, tym razem szeroko ze zdziwienia. Pompujemy więcej krwi do serca, ciśnienie skacze, adrenalina sięga stanu krytycznego.\nNajlepszy przyjaciel okazuje się zawistnym gnojkiem, który działał na naszą niekorzyść. Rodzina, chociaż bardzo wspiera na pokaz, to jak przychodzi co do czego – nie ma co oczekiwać od niej żadnego wsparcia. Wszystko się miesza, wszystko komplikuje. W głowie tysiące myśli i jedno pytanie: jak można było być aż tak długo ślepym i tego nie zauważać?!\nBrzmi prawdziwie, trochę jak popisowy hymn smutnego blokowiska? Nie pozostaje nic innego, jak tylko potrząsać głową w rytm drżących basów skrytych za przyciemnianymi szybami starego volvo. Dobra mina do złej gry.\nWszystko dookoła staje się nagle takie proste i zrozumiałe, jak jeszcze nigdy. Niby tragedia, która swoje ujście znajduje na terenie twojego życia, ale jest coś w niej takiego, że chce się użyć tego jednego, jedynego słowa… katharsis. Oczyszczenie, które pochodzi z cierpienia, bo nie ma nic gorszego niż rozczarować się zachowaniem zaufanej osoby.\nW życiu zdarza się więcej niż jedno przebudzenie. I ono nie zawsze musi być takie druzgoczące i złe. Bywa zbawienne, niezwykle pomocne i wreszcie… potrzebne. No bo kto to słyszał, żeby w jakimś takim półśnie ciągle wegetować, jakoś przelewać się z dnia na dzień, nie zauważając nawet co, gdzie i kiedy. Dobrze jest się ocknąć w odpowiednim momencie, choć i tak lepiej późno, niż później.\nBo w takiej chwili nagle dociera, że wszystko dookoła to iluzja, złudzenie, gorzkie kłamstwo. Jesteśmy zdani na siebie i tylko do siebie możemy uśmiechnąć się o własne szczęście. I o prawdę, prawdę ponad wszystko. Nikt przecież nie zasługuje na to, by żyć w fałszu i w urojeniach.\nfelieton katharsis oczyszczenie prawda przebudzenie świadomość\nKto słyszał o koncepcji świadomego snu (ang. lucid dream), ten chociaż przez chwilę zapragnął zanurzyć się we własnym uniwersum, uniwersum ze wspomnień wyrosłych na gąszczu swoich myśli, włochatych lub tych całkiem niewinnych o lataniu i chmurach z cukrowej waty. Uniwersum, w którym życie to pudełko szczegółowo opisanych czekoladek Forresta Gumpa, pełne słodko-słodkiej przewidywalności, każda miłość i sukces zawodowy są niczym wątki brytyjskiej komedii. Wreszcie uniwersum – przestrzeń dla naszej własnej, subiektywnej, egoistycznej woli. Istne marzenie, bo w końcu słowo dream niejedno znaczenie ma…\nTeraz wyobraźmy sobie człowieka, który mimo wielu prób i treningów, wschodnich medytacji i zachodniej literatury, sen nadal ma bezwładny, obrzydliwie oniryczny, mglisty i zupełnie niejasny. Jego determinacja nie pozwala tak zrezygnować, postanawia więc, że życie przemieni w świadome śnienie. Jako, że kierują nim ideologia, żądza władzy i wiara we własną nieomylność, prędko swoje wymarzone uniwersum plasuje w całkiem realnym kraju, tym samym na zawsze zmieniając los milionów innych nieświadomych tego ludzi. Mowa o Władimirze Iljiczu Uljanowie.\nPchany własną interpretacją myśli marksistowskiej, z całego serca oddał się wcielaniu w życie ustroju, który powinien był pozostać jedynie w sferze marzeń. Wielkie silne państwo, potęga partii i nowy, lepszy, a przede wszystkim, sowiecki człowiek-aktor reżyserowanego snu. Entuzjastyczny wobec leninowskiego scenariusza. Mógłby go czytać w nieskończoność. Tylko czytać i odtwarzać i czytać i ponownie odtwarzać, byle nie krytycznym okiem. Oddany pracy i wszechstronny, w jednej osobie intelektualista i atleta, sercem, duszą i umysłem, całym ciałem w partii. Takich aktorów chciał Lenin, takich partnerów szkolił też Stalin. A perfekcyjna idea powszechnej równości, gdzie każdy żyje i pracuje dla dobra ogółu, a ogół to dobro docenia i jeszcze dobrem za dobro odpłaca, całą machinę napędzała. Niektórzy mówią, że był to terror i zamordyzm, ale kto to widział, żeby śnić o takich rzeczach. A nawet jeśli… Przecież spełnianie marzeń to niewdzięczna robota.\nNa sowiecką propagandę składało się kilka istotnych elementów. Przede wszystkim logicznym następstwem obowiązkowej równości wszystkich obywateli był kult jednostki. O ile Lenin, zapewne przez swoją wrodzoną skromność, własnego wizerunku zbytnio nie wyświęcał, o tyle Stalin podszedł do tematu z rozmachem. Zlecał budowę pomników, masową produkcję portretów, zmieniał nazwy rzek, jezior, kanałów, jezior i miast (Sankt Petersburg – Leningrad, Symbirsk – Uljanowsk) oraz zadecydował o ostatecznym spoczynku Lenina. Wbrew woli samego poprzednika i jego rodziny, na rozkaz Stalina zwłoki zmumifikowano i wystawiono do oglądania w Mauzoleum na Placu Czerwonym. Cel był prosty – dowieść o jego nadczłowieczeństwie, wedle wiary prawosławnej ciała świętych nie ulegają rozpadowi. Tak rozpoczęła się budowa sowieckiego Ikonostasu. Lud nie mógł jednak obejść się bez opium. Do Lenina dołączył oczywiście Stalin zarówno wielki następca, jak i przywódca zatroskany o dobro obywateli, ale również Aleksiej Stachanow – wybitny górnik, okrzyknięty tytułem Przodownika pracy, który podczas jednej nocy w kopalni Irmino, wykonał 1475% normy. Intrygę stworzono na potrzebę poprawienia statystyk od dawna nierentownej kopalni oraz uratowania kierownictwa przed wysyłką do obozu pracy. Stachanow owszem rekord pobił i w pewnym sensie wydobył 102 tony węgla, ale przy pomocy sztabu pomocników od ładowania czy wywożenia urobku. Od nazwiska herosa z Donbasu, powstał termin ruch stachanowski określający socjalistycznych pracowników o szczególnie wysokiej wydajności. Zdaniem niektórych, w tym Petera Keneza, historyka i znawcy historii Rosji i Europy wschodniej, sowiecka propaganda była w swojej myśli i formie prosta i nieudolna, gdyż postrzegana przez władze jako element edukacji. Jednak percepcja człowieka urodzonego w mniej utopijnej rzeczywistości niż sowiecka znacznie jednak rożni się od tej wyrosłej na idei komunistycznego snu.\nRadziecka władza już od początku dbała o skuteczne zindoktrynowanie młodych obywateli. Każdy kojarzy historię Pawlika Morozowa, chłopca, który dla dobra systemu doniósł na własnego ojca oskarżając go o kułactwo – pejoratywne określenie postawy chłopów nieprzychylnych systemowi komunistycznemu oraz przymusowej kolektywizacji wsi na przełomie lat 20. i 30. Wykreowany wizerunek małego Paszy stał się wzorem dla wszystkich radzieckich dzieci oraz archetypem pioniera, mówiąc w skrócie przyszłego wzorcowego Homo Sovieticus. Marzeniem wielu było wstąpienie do Organizacji Pionierskiej im. W. I. Lenina, w latach 40. bardzo elitarnej jednostki aktywnie zaangażowanej w życie społeczeństwa, której celem było wychowywanie w wartościach komunistycznych. Kariera młodego aktywisty zaczynała się już w pierwszych klasach szkoły podstawowej w organizacji Oktiabriata, potem następowało uroczyste przejście do wspomnianych Pionierów, z symbolicznym złożeniem przysięgi, nałożeniem czerwonej chusty i przypięciem odznaki z Leninem. Poza mistyką uroczystości, najmłodszych od początku edukacji czarowano historiami o dziecięcych bohaterach takich jak: Walia Kotik, Zinaida Partnowa, Marat Kaziej. Heroiczne czyny i walka o dobro ojczyzny, nierzadko z konkretnym wrogiem np. Nazistami, stawały się ich obsesją. Tak jak teraz dziewczynki śnią o karierze w show biznesie, w latach 50. czy 60. ich rówieśnice w ZSRR liczyły jedynie na czerwoną pionierską chustę no i… sławę i chwałę na polu bitwy. W wieku 14 lat dzieci kontynuowały działalność na rzecz systemu w młodzieżowym zapleczu KPZR (Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego) o nazwie Komsomoł.\nMarzenie Władimira Ilijcza trwało w Związku Radzieckim od 1922 do 1991, więc propaganda zdążyła wychować całe rzesze młodych działaczy i obywateli, bardziej lub mniej zindoktrynowanych, jednak przyzwyczajonych do pewnego porządku. Nieoczekiwany dramat młodzieży radzieckiej zaczyna się w momencie, kiedy komunizm w Rosji upada. Problem dla większości Polaków i innych mieszkańców Bloku Wschodniego zupełnie nieznany – u nas ideały nieudolnie wpajała okupacja.\nPrzyszli aktorzy-obywatele reżyserowanego przez szereg lat snu o równości i dobrobycie, tak jak bohaterowie filmu Natalii Kudriaszowej Pionierzy Marzyciele zmuszeni są funkcjonować w rzeczywistości niekomplementarnej z ich zakorzenionym systemem wartości. Gdzie Zina, Marat i Walia, wychwalana odwaga i bohaterstwo? Czerwona chustka i oznaka nic już nie znaczą, nie ma ani komunizmu, ani Prawosławia. Wszystko pozostaje senną marą, szarym, brzydkim porankiem.\nfelieton iluzja marzenie propaganda sen system utopia wartości władza\nW uzależnieniu zamykamy własne lęki. Uzależnienie wyzwala wszystkie lęki, swoista lekomania na chwilę odgania problem, taki jej cel. Natomiast o tym, że ‚nałóg powoduje bezsenność, a bezsenność wzmaga nałóg’ pisał Pilch. Po co o nałogu w przyjaźni? Otóż, czy możemy uzależnić się od przyjaciela? Czy taki nałóg jest dobry i nie zwiastuje paskudnego, rychłego końca?\nByłaby to sprawa piękna, gdybym już sobie nie poukładał pewnych zdarzeń i myśli, chociaż nie jestem pewny, co do ich równości. Wtedy moglibyśmy pofolgować. Lubię zaskakiwać, dawać coś od siebie, cóż za niezwykły prezent dał Van Gogh pewnej prostytutce i od siebie (i z siebie), wręczając jej kawałek swego ucha, który nieco wcześniej obciął brzytwą. Nikogo chyba nie dziwi, że tenże podarunek sprawił natychmiastowe omdlenie niewiasty. Wariat! Wszak ów upominek nie był spoiwem przyjaźni, to w tym akcie było coś niezwykle spontanicznego, słonecznikowe obrazy ustąpiły miejsca autoportrecikowi bez kawałka uszka. Vincent miał dobre serce, rozdał swój majątek (lecz nie wszystkich obdarzył kawałkiem ucha), przygarnął ciężarną nierządnicę, z którą mieszkał przez półtora roku w ramach swoistej przyjaźni i rozdzielności majątkowej, w spadku pozostawiła mu syfilis. Holenderski malarz chciał być artystą, później pastorem. Skupił się na malarstwie. Czuł jednak najbliższą więź z ludem, prostymi ludźmi, później najlepiej czuł się w psychiatryku*. No, przy tejże pomysłowości mieć serce jak żona szalonego doktora z „Lochów Watykanu”, która nakarmiła wygłodzone przeznaczone dla kata szczurki – przepis na przyjaźń idealną. Gombrowicz radziłby poszukać parobka, a może niezwykła w swej zwykłości jest rada liska na temat oswajania dana Małemu Księciu? Czy ucho, dobre serce, inspiracja do pisania, wystarczy, aby nie pozostał nam po tym wszystkim mentalny absmak?\nDoświadczenie kazało mi wyryć w umyśle propozycję, którą chyba sporo osób byłoby skłonnych ze mną podzielić, mianowicie, iż nie ma przyjaciół – są lepsi, gorsi znajomi. Na miano przyjaciela musi ktoś zasłużyć, nawet z rodziny, zdarza się i takowy, ale bardzo rzadko. Ktoś szeptem powtarza slogan, iż z familią robi się selfie.\nW epoce konsumpcjonizmu sentymentalnego, przyjaźń może być już wyświechtanym mało znaczącym leksemem.\nKim może być przyjaciel? Czy przyjaźń dziś i sto lat temu jest taka sama? Przypomina mi się jedna z mych ulubionych wypowiedzi Witkacego „marna sztuka szlifować flaczkami diamenty”. Coraz mniej tych prawdziwych, honorowych, do krojenia przyjaźni. Gdy rozczłonkujemy dosłownie ten wyraz powstaje nam: przy jaźni. Nie chciałbym podawać wszelkich definicji jaźni, skupmy się na Jungowskiej analizie. W jego rozumieniu Jaźń: stanowi centrum życia psychicznego i całości psychiki. Ciekawe, czy przyjaciel być powinien przyJaźni, działać na nas twórczo, zachęcać do procesu indywiduacji. To coś cudownego, uważam to za sedno wszelakich bliższych znajomości. Jean-Baptiste Clamence, sędzia-pokutnik, bohater „Upadku” A. Camus, mówi do swego znajomego: „Prawdziwa miłość jest czymś wyjątkowym, zdarza się mniej więcej dwa albo trzy razy na wiek. Poza tym jest próżność lub nuda”. Wtrącę pewną zmianę, zamiast wyrazu miłość, wstawmy przyjaźń. Faktycznie, w ciągu życia ma się kilku prawdziwych przyjaciół, którzy są przez całe życie albo jego fragment.\nPrzyjaźń jest miłością? Przyjaźń wszystko rozumie? Czy można przyjaźnić się z osobami, które nie żyją? Zapewne, gdy czytamy ich powieści, felietony, dramaty, dzienniki, listy. Ich spuściznę literacką. Duchowo są naszymi przyjaciółmi, gdyż żyjemy ich sprawami. Może rozumiemy ich położenie i użyjmy, tak, użyjmy tego wyraziku, tak (tak, tak)… tak często stosowanego, używanego dzisiaj, może nawet odczuwamy pewną empatię do tychże żywych trupków(?). Czy oni mogą być bardziej nam bliżsi od żywych, gdzie krew buzuje w żyłach, a dialog może być równy, możemy usłyszeć go, nie tylko wyczytać?\nSzymon Wróbel we wstępie do swej książki „Ćwiczenia z przyjaźni” pisze:\nJedyną dostępną mi formą przyjaźni jest przyjaźni polemiczna i przyjaźń upośredniczona przez słowa, lektury i teksty. Nie przyjaźnię się jednak, a jedynie ćwiczę w przyjaźni. Do przyjaźni jestem niezdolny, ćwiczenia mają mi przywrócić zdolność bycia z innymi, przeciw innym, obok innych.\nTo ciekawa teza, czytanie jako praktyka przyjaźni, ale także obcowanie z innymi jest interesującym ćwiczeniem przyjaźni, bycie spontanicznym (może nie aż tak bardzo jak Vincencik, jednak).\nCzy inteligentna osoba poszukuje inteligentnych przyjaciół? Czy oczytana osoba lgnie do oczytanych? Czy nasze cechy chcemy ujrzeć w przyjaciołach, oznacza to, czy dobrze jest się widzieć w bliskiej osobie, niejako spotykając się z samym sobą, sobowtórem, który ma te same cechy, zainteresowania i tembr głosu, co wskazuje, że nie czujemy się skrępowani, chociaż występuje jakiś fałsz, kopia? Czy fascynuje nas typ przewodnika, duszy towarzystwa, który potrafi zamknąć gadające pyszczydła jednym zdaniem? Czy przyjaciel jest jeden, a znajomych (mniejszej rangi) kilku? Czy przyjacielowi nie wypada dać w mordę? Czy nie ma kłótni w przyjaźni? Czy przyjaciel może być nudny? (Błagam, abym nie zszedł zbyt nisko z tymi pytaniami, które się mnożą, mnożą… mnożą!). Jeśli przyjaciel jest poetą, literatem, nieżyjącym w dodatku, to czy na niego możemy się obrazić?\nCzasem mamy poczucie, czytając kolejny dramat autora, jego ograniczeń, powtarzalności motywów, impotencji twórczej, naśladownictwa innych pisarzy bądź siebie samego po latach… W życiu jest bardzo podobnie, nieraz paskudnie nudzi nas nasz najlepszy przyjaciel, zwłaszcza gdy przebywamy z nim dłużej i widzimy niedoskonałości w pełnej krasie… Posługuje się tym samym słownikiem językowym, opowiada wciąż o tej samej fascynacji, okazuje innym przesadne względy, ma te same tiki nerwowe, ukazuje nam się niezwykle nudną postacią, konstatujemy sobie tak w myślach, zapominając jak często my sami jesteśmy groteskowi, posługując się tym samym schematem badawczym, którym zdiagnozowaliśmy nudę w przyjacielu.\n*Najbardziej polecam też otwarty szpital dla obłąkanych przy ulicy Dobrej w Warszawie, potocznie zwany BUWem.\nGościnnie dla Magazynu Przestrzeń: Paweł Majcherczyk\nAbsolwent filologii polskiej z logopedią Uniwersytetu Warszawskiego. Obecnie pracuje jako logopeda i nauczyciel języka polskiego w Zespole Szkół Ogólnokształcących. Współpracuje jako logopeda ze Środowiskowym Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Prywatnie prowadzi zajęcia z osobami z afazją. Prowadzi bloga: PM Logopedia. W wolnej chwili pisze wiersze, swoją poezję publikował w takich czasopismach jak: Akant, Aspiracje.\nfelieton jaźń nałóg przyjaciel przyjaźń refleksja uzależnienie\nKażdy z nas codziennie przechodzi ulicami swojego miasta. Często jesteśmy w pędzie, biegniemy do szkoły, do pracy, na dodatkowe zajęcia, spotkania. Wieczorem wracamy wyczerpani całym dniem. Nieraz przez to tempo, jakie narzuca nam nasze życie, nie zwracamy uwagi na świat jaki nas otacza, na miejsca, w których mieszkamy, a które są dla nas naszą „małą ojczyzną”.\nTeoretycznie, gdy mieszkamy jakiś czas w jakimś miejscu, to wydawać by się nam mogło, że znamy je na wylot. W końcu przecież każdego dnia poruszamy się po okolicy i chcąc nie chcąc, musimy się orientować, jak z powrotem wrócić do domu, albo gdzie znajduje się najbliższy sklep. Ale czy znamy wszystkie zakamarki naszych ulic, dzielnic czy miast? Albo czy kiedyś zastanawialiśmy się, jaka jest historia naszej ulicy, od kiedy ona w ogóle istnieje i co tu było wcześniej? Często to właśnie te małe, lokalne historie, są najciekawsze i warte odkrycia.\nNowe miasto, nowe zaskoczenia\nNiejednokrotnie zdarzało mi się rozmawiać z osobami, które przyjechały do dużego miasta i mieszkają w nim od niedawna. Studiują, pracują albo po prostu zaczynają tutaj nowy etap w swoim życiu. Często pytam ich, jak im się podoba ich nowe miejsce zamieszkania. Odpowiedzi bywają podobne – większość nie poznała miasta albo wcale, albo zna tylko jego wąską, centralną część. Przyznam szczerze, że gdybym przyjechał do pierwszego lepszego większego miasta i znał tylko jego centrum, to raczej nie umiałbym go polubić. Centra miast nierzadko bywają rozczarowujące, są bowiem jedynie jedną wielką pętlą przesiadkową, gdzie panuje hałas i zgiełk. Stąd warto zajrzeć w głąb miasta, w którym się żyje. Na pewno tego nie pożałujemy – możemy się jedynie pozytywnie zaskoczyć.\nHistoria ulicy na zdjęciu\nKiedyś niewiele wiedziałem o ulicy, na której mieszkam. Wiedziałem jedynie pobieżnie, kim jest jej patron. Z czasem zainteresowałem się tym tematem głębiej i odkryłem ile może ona mieć lat, w jakim czasie powstawała i jak wielu ludzi na niej mieszkało. Pewnego razu, zupełnie przypadkowo, natrafiłem na zdjęcie mojej ulicy, wykonane w sierpniu 1944 roku. Dzięki tej fotografii wiem, że znajdowała się tutaj barykada Powstańców, którzy byli gotowi zginąć w obronie właśnie mojej ulicy, jak i w obronie całego mojego miasta i jego mieszkańców. Dzięki temu, mam większą świadomość miejsca, w którym mieszkam, jego historii, a także mojej historii. Dzięki temu również, inaczej patrzę na moją okolicę. To tylko jedna z wielu niesamowitych historii, jakie możemy odkryć, jeśli tylko chcemy.\nZnaki i wskazówki\nJak zgłębiać wiedzę na temat swojego miejsca zamieszkania? W jaki sposób każdy z nas, bez szczegółowych badań i lektury historycznych książek czy też dokumentów, może lepiej poznać swoją okolicę? Takich pomocy możemy znaleźć całkiem sporo kiedy rozejrzymy się dookoła. Jeśli będziemy uważni, to dostrzeżemy na naszych ulicach, a także w ważnych miejscach dla historii znaki, które pomogą nam w zgłębieniu naszej historii. Będą to najróżniejsze tablice czy monumenty, które informują nas o ważnych wydarzeniach, jakie miały tu miejsce, bądź też o osobach z nimi związanych. Nie zapominajmy także o pomnikach, czy miejscach pamięci – ich lokalizacje najczęściej nie są przypadkowe i bywają mocno związane z miejscem w którym są ustawione.\nSpacery przez historię\nPopularną ostatnimi czasy metodą poznawania miast są spacery, organizowane przez miejskich przewodników. Praca przewodników najczęściej kojarzy nam się z oprowadzaniem turystów po miejscach im kompletnie nieznanych. Jednak coraz częściej możemy na naszych ulicach spotkać wycieczki złożone z mieszkańców, którzy przy pomocy innych, chcą lepiej poznać swoje miasto. W ciągu całej trasy takiego spaceru, można poznać ogromny fragment historii, która na co dzień nas otacza. Również kursy dla przewodników cieszą się sporym zainteresowaniem. Nie brakuje osób, które pragną poszerzać swoją wiedzę na ten temat. Duża część z nich realizuje się potem w tym zawodzie, przekazując innym swoją wiedzę. To doskonały sposób nie tylko na poznanie swojego miasta, ale także by spędzić miło wolny czas z innymi ludźmi, na świeżym powietrzu.\nWiedza na temat naszej okolicy, na temat miejsca, w którym mieszkamy – może nas tylko ubogacić. Od każdego z nas zależy, na ile ubogacać się chcemy i na ile chcemy się czegoś więcej o swojej historii dowiedzieć.\nbyć turystą w swoim mieście historia korzenie mała ojczyzna miasto przewodnik refleksja świadomość zwiedzanie\nKawiarnia, która daje szansę na niezależność, samodzielne życie i dobrą zabawę. Kawiarnia, której nazwa ,,Życie jest fajne” pokazuje, że można korzystać z życia na przekór wszelkim przeciwnościom. Zainspirowana działalnością fundacji Ergo Sum i ciekawością jak wygląda klubokawiarnia prowadzona przez osoby z autyzmem, wybrałam się na przepyszną herbatę i odbyłam jeszcze lepszą rozmowę z jednym z pracowników kawiarni.\nPaulina Gaworska: Dzień dobry. Jak się Panu pracuje w Klubokawiarni ,,Życie jest fajne”?\nBartosz Jakubowski: Lepiej niż myślałem, bo tak naprawdę najwięcej się denerwowałem zanim zacząłem tu pracować, zanim to wszystko ruszyło. Ale jak w końcu zacząłem pracować to naprawdę mi się to spodobało. Tego samego dnia mówiłem, że polubię tą robotę. Dopiero co prawda rozkręcamy się (trzeba jeszcze dokupić sprzęt AGD i inne), ale już dużo się dzieje.\nPG: Od kiedy działa kawiarnia?\nBJ: Zaczęliśmy oficjalnie działać od 21 marca 2016 roku. Otwarcie inauguracyjne odbyło się co prawda 18 marca, ale wtedy miało miejsce przyjęcie, na którym było dużo osób z mediów.\nPG: Jak wygląda codzienna praca w klubokawiarni? Jakie ma Pan zadania?\nBJ: Poza tymi dość oczywistymi jak obsługa klienta, obsługa kasy fiskalnej, ekspresu do kawy, dbam też o czystość, kontroluję czy wszystko jest dobrze, sprzątam naczynia, stoję na zmywaku. Niedługo będziemy mieć zmywarkę, ale jak to się mówi, my dopiero raczkujemy, ale teraz może być tylko lepiej. Najgorsze, czyli samo uruchomienie kawiarni mamy za sobą.\nPG:A jakie mają Państwo plany na przyszłość? Czy organizowane są jakieś wydarzenia w kawiarni?\nBJ: Tak, jest ich coraz więcej. Ostatnio obchodziliśmy Dzień Autyzmu (2 kwietnia), w sobotę (3 kwietnia) mieliśmy wieczór poezji Ks. Kaczkowskiego, który niedawno zmarł. Będą wieczory poświęcone uchodźcom, bo w chwili obecnej jest to temat bardzo istotny na całym świecie. U nas pracuje uchodźczyni, jest szefową kuchni .\nPG: Mają Państwo w kawiarni w menu egzotyczne potrawy?\nB.J: Podobno ma być kuchnia wegetariańska, urgijska.\nPG: A co jeszcze można znaleźć w chwili obecnej w menu?\nBJ: Teraz można dostać kanapki i ciastka. Do czasu tzw. odbioru sanepidu nie możemy serwować posiłków na ciepło. Ale mamy bardzo fajne ciasta, serniki, szarlotki, kanapki z pastą orzechową lub tuńczykiem, różnego rodzaju kawę, czekoladę, herbaty i soki. Staramy się dbać o jakość potraw i mam takie przeświadczenie, że dobrze nam idzie jak na początek i nie narzekamy na brak klientów. Tak mi się wydaje, chociaż jestem tylko i aż pracownikiem. Powiem szczerze, że mam Zespół Aspergera (lżejszy stopień zaburzenia ze spektrum autyzmu), ale ja nie mam z tym problemu, żeby o tym mówić, bo ja umiem z tym żyć. W przypadku Zespołu Aspergera to jest jakby wygrana na loterii autyzmu.\nPG: Skąd w ogóle pomysł na tego typu biznes?\nBJ: Pomysłodawczynią jest Pani Aleksandra Ciechomska (prezes Fundacji Ergo Sum). Ola ma 17 letniego syna z autyzmem, który jest niewidomy. Ola wpadała na pomysł, aby takie osoby jak ja z Aspergerem i autyzmem, które wysoko funkcjonują mogły pracować. Ja będę miał dodatkowo wideobloga o kawiarni, Paulina będzie śpiewała, Maciek będzie prowadził stronę internetową o nas, każdy z pracowników będzie robił coś dodatkowego, niezwiązanego bezpośrednio z działalnością gastronomiczną. Dla osób takich jak my kawiarnia ma być wprowadzeniem w samodzielne życie.\nPG: Czyli ideą kawiarni jest to, aby dawać osobom z autyzmem możliwość usamodzielnienia się?\nBJ: Dokładnie tak. Chodzi o samodzielność finansową. Chodzi o to, że nasi rodzice zastanawiają się, co będzie po tym jak ich zabraknie. Jak będziemy sobie radzić. W kawiarni zdobywamy doświadczenie społeczne, kulturalne. Mamy też obowiązkową terapię grupową, a jeśli ktoś z nas chce, to do godziny w tygodniu może zażyczyć sobie terapii indywidualnej.\nPG: Ile dokładnie pracuje osób w kawiarni z zespołem Aspergera i autyzmem?\nBJ: Osób autystycznych łącznie ze mną jest 8, ale ta liczba może się zwiększyć.\nPG: I mają Państwo asystentów?\nBJ: Tak, mamy asystentki, jest ich mniej niż osób z autyzmem. Zawsze jest choćby jedna asystentka w kawiarni, osoby z autyzmem nigdy nie zastają bez wsparcia. One nam tylko pomagają lub coś podpowiedzą, kiedy sami nie wiemy, co zrobić, ale na pewno nas nie wyręczają. W sytuacji, jeśli ktoś ma problem, jest zdenerwowany, może skorzystać ze specjalnego pokoju wyciszeń, pokoju socjalnego – wtedy, kiedy naprawdę nie dajemy sobie rady możemy tam pójść z asystentką. Ale zazwyczaj asystentka jest jakby cieniem pracownika. I taka osoba jest przydatna w sytuacji, kiedy czegoś nie wiemy. Ale ja jednocześnie cenię swoją samodzielność i czasami nie lubię, jak mi coś ktoś podpowiada.\nPG: A jakie mają Pastwo plany na przyszłość?\nBJ: Przede wszystkim antresola. W tym momencie zabrakło nam na to funduszy, ale my cały czas na nią zbieramy. Zarówno z tego, co sprzedamy, jak i z datków (mamy możliwość zbierania datków w kawiarni, dostaliśmy zezwolenie). Dbamy o to, aby być dobrą marką, żeby to miejsce, które tworzymy przyciągało ludzi, a jest ich coraz więcej. Rozkręcamy się coraz bardziej, jestem optymistą. Już się nie martwię tak o swoją przyszłość, jak jeszcze do niedawna, zanim zacząłem tu pracować.\nPG: Czyli kawiarnia daje Panu widoki na lepszą przyszłość?\nBJ. Tak. Tu już powoli zaczynamy zarabiać pieniądze, kawiarnia działa coraz lepiej, jest o nas głośno w mediach. Mam możliwość zdobycia doświadczenia, niezależności, to nie jest zakład chroniony i ja się bardzo z tego cieszę.\nRozmawiałam z Panem Bartoszem Jakubowskim, pracownikiem klubokawiarni ,,Życie jest fajne”. Mój rozmówca interesuje się montażem filmów i multimediów, szczególnie o wydźwięku komediowym. Współtworzy komiksy, pisze do nich scenariusze i uwielbia malarstwo. Jeśli chcecie go poznać oraz innych pracowników kawiarni wpadajcie na kawę i ciasto do:\nKlubokawiarni Życie jest fajne\ngodziny otwarcia pn.-pt. od 12.00-22\nautyzm kawiarnia psychologia samodzielność wywiad zespół Aspergera Życie jest fajne\nProjekt plakatu – Paulina Wojdyna\nFRYZJERZY to choreograficzny projekt dyplomowy Hanny Korzeniowskiej, studentki III roku Wydziału Wokalno-Aktorskiego na kierunku Musical i choreografia ze specjalnością Choreografia i techniki tańca w Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi.\nInspiracją spektaklu był wiersz Juliana Tuwima „Fryzjerzy”, do którego muzykę skomponował Wojciech Wild. Następnie powstał kolejny utwór jego autorstwa, będący interpretacją muzyczną wiersza Antoniego Słonimskiego „Żal”, a także kompozycja dźwiękowo-instrumentalna „Fryzjerskie tango”, w której dźwięki fortepianu mieszają się z odgłosami przyrządów fryzjerskich.\nSpektakl opowiada historię dwóch zakochanych par. Tanecznego duetu Fryzjerki oraz Fryzjera, stanowiącego wyobrażenie, a zarazem odzwierciedlenie relacji rozgrywającej się pomiędzy muzyczno-wokalnym duetem, który tworzą On (pianista, wokalista) i Ona (wokalistka).\nCelem projektu jest wykreowanie formy scenicznej o charakterze musicalowym. Dramaturgia spektaklu została zbudowana w oparciu o elementy ruchowe i dźwiękowe charakterystyczne dla czynności wykonywanych w codziennej pracy fryzjera. Zarazem, jest to doskonała możliwość stworzenia dialogu pomiędzy poszczególnymi dziedzinami sztuki oraz ich młodymi twórcami. W efekcie powstanie harmonijne przedstawienie muzyczne, którego filarem będzie muzyka, poezja, śpiew, teatr, ruch, oprawa plastyczna, kostiumy i scenografia, a także taniec.\nProjekt wymaga jednak dofinansowania. Jego twórcy pragną wielokrotnie wystąpić ze spektaklem oraz otrzymać szansę pojawienia się w wielu inspirujących miejscach kultury w kraju. Nie chcieliby, żeby „Fryzjerzy” byli jedynie jednorazowym występem w ramach obrony dyplomu licencjackiego. Z kilkorgiem z nich rozmawiamy na łamach Przestrzeni.\nHANNA KORZENIOWSKA – koncepcja, reżyseria, choreografia, występuje w spektaklu jako Ona (wokalistka)\nJoanna Niedziela: Jak powstała fabuła spektaklu?\nHanna Korzeniowska: Moim ulubionym okresem w historii polskiej literatury było zawsze dwudziestolecie międzywojenne i związana z nim działalność grupy literackiej Skamander. Ich poezja jest niezwykle barwa i różnorodna. Pełna witalności, humoru i ironii, a co najważniejsze bliska każdemu, bo czyniąca swoim bohaterem zwykłego człowieka. Dlatego też wybór był oczywisty. Od początku wiedziałam, że dzięki tej poezji może powstać bardzo ciekawa historia. Natrafiłam na wiersz Juliana Tuwima „Fryzjerzy” i to on wraz z muzyką Wojciecha B. Wilda stał się największą inspiracją. Potem powstała kompozycja do wiersza Antoniego Słonimskiego „Żal”. Zestawienie treści tych obu utworów z muzyczno-dźwiękowym miłosnym „Fryzjerskim tangiem”, spowodowało, że zdecydował się opowiedzieć historię, czworga młodych ludzi, która mimo poetyckiej formy przedstawienia, ma wiele wspólnego z naszymi codziennymi dylematami. Co jest w życiu najważniejsze? Rozwój osobisty czy bliskie relacja z drugą osobą? Czy da się te sfery ze sobą połączyć?\nJoanna Niedziela: Jaką formę ma spektakl dyplomowy?\nHanna Korzeniowska: Jest to spektakl muzyczny. Muzyka jest w nim wykonywana na żywo. Dwoje wokalistów śpiewa piosenki. Mamy również jeden utwór, który jest oparty na dźwiękach piania i przyrządów fryzjerskich. Do wtóru tego wszystkiego tańczy dwójka tancerzy.\nJoanna Niedziela: Czym inspirowała się Pani tworząc ruch do spektaklu?\nHanna Korzeniowska: Najważniejszą inspiracją był temat spektaklu i jego tytułowy utwór „Fryzjerzy”. Decyzja o tym, że chcę opowiedzieć historię bohaterów, którzy są fryzjerami od razu ukierunkowała moje myślenie o choreografii. Zaczęłam szukać inspiracji do jej stworzenia w przestrzeni i wyposażeniu salonu fryzjerskiego. Poprzez obserwację działania przedmiotów takich jak nożyczki, grzebień czy suszarka i improwizację z tancerzami, badałam ich dynamikę i formę poruszania się. Inspirowałam się także kształtami wspomnianych narzędzi.\nKATARZYNA STEFANIA DĘBSKA – scenografia, stylizacja kostiumów\nJoanna Niedziela: Czym zainspirowała się Pani tworząc scenografię do dyplomu? Co było impulsem do wybrania właśnie takich rozwiązań?\nKatarzyna Stefania Dębska: Tym, co jest dla mnie szczególnie ważne w procesie projektowania przestrzeni jest zrozumienie potrzeb osób, które mają się w niej poruszać i korzystać z niej. W przypadku spektaklu muzycznego próbuję również wejść w dialog ze współtworzącym go dźwiękiem. Muzyka Wojciecha Wilda we „Fryzjerach” stała się pretekstem do wprowadzenia na scenę prawdziwych przyrządów fryzjerskich takich jak grzebienie, nożyczki, szczotki, które podwieszone od góry na niewidocznych dla odbiorcy żyłkach, stwarzają w jednej ze scen surrealny nastrój, jednocześnie funkcjonują jako instrumenty. Zdecydowałam się również na zastosowanie luster, które w swoim zmultiplikowaniu budują klimat miejsca wbrew swemu założeniu chłodnego, naznaczonego samotnością, pustką, z którego chciałoby się uciec w inną rzeczywistość. Ich odbicia i głębia sygnalizują szansę, nadzieję dotknięcia owego innego świata, który pozostanie jednak tylko w sferze ułudy, czegoś nieosiągalnego. Pomiędzy lustrami usytuowałam zamknięte w pionowych osiach srebrne lamety, które są poniekąd przedłużeniem luster, a w swej formie nawiązują do struktury włosa, która ożywa tylko w zestawieniu z ruchem tancerzy, staje się elementem ich powietrza oraz podkreśleniem niestabilności, ulotnych emocji. Pojawiające się za ową srebrną ścianą pojedyncze żarówki, pozwoliły mi na zasugerowanie miasta, nokturnowej ulicy, gdzie mimo złudnych wyobrażeń, wątpliwości dotyczących emocji i relacji między postaciami są stale obecne. „Fryzjerzy” stali się dla mnie niesamowitym bodźcem do wykreowania miejsca, w którym realizm miesza się ze światem onirycznym, naznaczonym melancholią i tęsknotą.\nWOJCIECH B. WILD – kompozytor, pianista, wokalista, w spektaklu występuje jako On\nJoanna Niedziela: Czym inspirował się Pan tworząc muzykę do spektaklu „Fryzjerzy”?\nWojciech B. Wild: Klucz do moich inspiracji w poszczególnych kompozycjach odnalazłem w twórczości Skamandrytów. Charakterystyczne dla tej grupy poetów było właśnie skupienie się na codzienności – tym, co na pierwszy rzut oka zwyczajne. To zainspirowało mnie do stworzenia prostych, a zarazem mających duże znaczenie form obrazujących powszechne czynności fryzjerskie.\nJoanna Niedziela: Jak formował się styl muzyki wykorzystanej w spektaklu? Jak by Pan go określił?\nWojciech B. Wild: Styl w spektaklu musi być elastyczny. Mamy w końcu na scenie ruch, śpiew oraz muzykę. Styl nie mógłby ograniczać żadnych z nich. Ponadto, moim zamiarem jest stworzyć jedność z muzyką a dopełniające elementy tj. scenografia i światło uwydatniają ten efekt. W spektaklu odnajdziemy elementy musicalu, poezji śpiewanej, tanga oraz instrumentalnej muzyki połączonej z zapętlanymi dźwiękami przyrządów fryzjerskich. Cała muzyka wykonywana będzie na żywo. Tak przyjęta przez nas forma, ma za zadanie podkreślić autentyczność i efemeryczność twórczości.\nJeśli spodobał wam się projekt Fryzjerzy, możecie wesprzeć go na tej stronie.\nfryzjerzy kultura musical muzyka spektakl sztuka teatr\nKiedy brakuje harmonii w życiu\nKsiążka dla zabieganych i dla tych, którzy mają wszystko poukładane. Jak w mądry sposób korzystać ze swojego życia? Ile powinna zajmować praca, a ile wyjście ze znajomymi? Czy da się pogodzić pracę w korporacji i życie rodzinne? A przede wszystkim ,,czym jest równowaga?”, na te pytania i jeszcze wiele innych będziesz mógł sobie odpowiedzieć po lekturze.\nWork life-balnace. Jak osiągnąć równowagę w pracy i życiu wciągnęło mnie ogromnie, pochłonęłam ją praktycznie w jeden wieczór. W książce w przystępny sposób są poruszane tematy, które dotyczą każdego z nas – trudności z pogodzeniem czasu prywatnego z zawodowym, nieumiejętność odpoczynku czy brak satysfakcji z życia. Beata Rzepka oferuje nam niewielkie kompendium, które nie daje gotowych odpowiedzi, ale dzięki jasnej treści i ćwiczeniom, skłania nas do refleksji nad własnym życiem.\nAutorka skupia się na równowadze, która jest przez nią rozumiana wielorako, odwołuje się do tego, że każdy człowiek postrzega ją odmiennie, a wszystko zależy od tego, czego potrzebuje i co ceni w życiu. Sławne work-life balance, to nie taka sama ilość czasu poświęcana pracy i rodzinie, a osobisty wybór tego, czego potrzebujemy w danym momencie.\nW książce możemy odnaleźć również stwierdzenia, które mówią o tym, że to nie ilość godzin przeznaczanych na spotkania towarzyskie czy pracę definiuje harmonijne życie, a raczej jakość spędzanego czasu. Zasada pracuj na 100% i odpoczywaj na 100% jest podstawą w budowaniu bardziej satysfakcjonującego życia. Większe zaangażowanie w życiowe wyzwania daje wiele korzyści, od większej skuteczności w pracy i docenienia przez przełożonych, po lepsze relacje z biskimi, aż po zrelaksowany umysł i pełne energii ciało.\nDużą zaletą książki są różnorodne ćwiczenia podsumowujące każdy z rozdziałów. Dzięki nim przedstawiany materiał wydaje się bardziej zrozumiały. Przećwiczenie teorii wywołuje większą refleksję nad tym, jak wygląda nasze życie i pozwala odkryć, jakich zmian potrzebujemy.\nInteresującym dodatkiem jest rozdział dedykowany pracodawcom, w którym autorka przekonuje do większego doceniania pracowników, szanowania ich życia prywatnego oraz dostrzeżenia korzyści w bardziej niezależnym i tym samym bardziej zmotywowanym pracowniku.\nKsiążkę polecam wszystkim, a szczególnie tym, którzy chcą wprowadzić znaczące zmiany w swoim życiu, starają się zadbać o swoje życie prywatne, czy też mają trudność z nieprzynoszeniem pracy do domu. Może to właśnie Work-life balance. Jak osiągnąć równowagę w pracy i w życiu pomoże ci znaleźć harmonie wśród zgiełku współczesnego życia.\nWork-life balance. Jak osiągnąć równowagę w pracy i w życiu, Beata Rzepka\nDla wszystkich miłośników kotów i kolorowanek ta książka będzie idealna. Strony wypełnione intrygującymi rysunkami, wesołe grafiki i dowcipne teksty związane z popkulturą, filmem, literaturą i sztuką. Kolorowanka i dla dzieci i dla dorosłych.\nModa na kolorowanki dla starszego pokolenia wciąż się utrzymuje. Czarnobiałe grafiki, które zachwycają swym kunsztem i precyzją wciągają na długie godziny. Kolorowanie przestaje być domeną jedynie dzieci, a staje się pełnoprawnym sposobem na relaks.\nSzczegółowe rysunki wymagają skupienia, dużej precyzji, dzięki temu wspomagają koncentrację, pomagają zdystansować się do codziennych spraw i całkowicie oddać się odstresowującemu malowaniu.\nKoty dziwaki są jedną z kolorowanek dla dorosłych, a nawet dla całej rodziny jak głosi tytuł. Każda ze stron jest poświęcona kotom i ich perypetiom w wielu wydaniach. Oprócz standardowej kolorowanki w książce znajdziemy ciekawe łamigłówki, rysunkowe zagadki, a nawet autorka zostawia miejsce na całkowicie swobodną twórczość.\nKsiążka podzielona jest na kilka rozdziałów między innymi: Ziemię, Rozrywkę, Naukę i Technikę, czy Sztukę i Kulturę. W każdym z rozdziałów towarzyszą nam rysunkowe koty przedstawione w niepowtarzalnej konwencji.\nBardzo podoba mi się połączenie typowej kolorowanki dla dorosłych z książką, która dostarcza rozrywki. Każda z kart emanuje radością, a rysunkowe koty są niezwykle sympatyczne. Tytuły obrazków np. ,,Czterej Pancerni, pies i kot” ; ,,Kocie Galaktyki”; ,,Kocia sztuka ludowa” czy ,,Piramida zdrowia” w połączeniu z grafiką nie tylko odstresowują, ale również bawią. Książka wciągnęła mnie na długo, a każdy rysunek był niezwykłą przygodą.\nJeśli kochasz koty, a kolorowanki są dla ciebie jednym ze sposobów na odzyskiwanie równowagi koniecznie sięgnij po Koty dziwaki, na pewno się nie zawiedziesz.\nKoty dziwaki. Kolorowanka. Odstresowująca książka dla całej rodziny, Joanna Star Czupryniak\nPrzepływ, czyli jak przekraczać granice?\nChcesz czuć się lepiej? Poznać tajniki ludzkiej psychiki, zgłębić niecodzienne wydarzenia jakich doświadczają sportowcy ekstremalni i dowiedzieć się dlaczego mogą pomóc Ci w codziennym życiu?\nAutor przedstawia książkę interesującą i motywującą, a porusza niezbyt dobrze znany stan przepływu, czyli z angielskiego flow. Jeśli kiedyś podczas wykonywania swojej pracy, rozmowy z bliską osobą, czy angażowania się w hobby, albo sport poczułeś się niezwykle skupiony, szczęśliwy i miałeś wrażenie, że czas nie istnieje, to bardzo prawdopodobne, że doświadczyłeś przepływu.\nCała książka jest poświęcona temu zjawisku, autor opisuje je na przykładach różnych sportowców ekstremalnych, od paralotniarzy, spadochroniarzy, po skaterów czy surferów. Dlaczego piszę właśnie o nich? Ponieważ ci sportowcy, przesuwają granicę tego, co możliwe w niezwykły sposób, nie dość, że w widowiskowy, to jeszcze czasami graniczący z szaleństwem. Przepływ, czyli rodzaj transu, kiedy decyzje podejmowane są automatycznie, a czas zwalnia bieg, towarzyszy im od początków kariery. Steven Kotler opowiada o ich doświadczeniach, przytacza niezwykłe historie z udziałem największych gwiazd sportów ekstremalnych. Dla nich wprowadzenie się w trans jest być albo nie być, kiedy stają na krawędzi i ryzykują życie.\nAutor pokazuje, jakie są naukowe dowody na istnienie takiego stanu jak przepływ, opowiada o jego neuronalnym podłożu, które wciąż jest badane. Mimo, iż przytacza fakty z dziedziny neuronauk, robi to w sposób przystępny i bardzo ciekawy dla czytelnika-laika.\nW książce znajdziemy nie tylko przykłady z życia sportowców, ale odniesienia do codziennego życia, jak możemy wykorzystać przepływ, mimo że nie chcemy przeskakiwać Wielkiego Muru na deskorolce, ani ujarzmiać monstrualnych fal u wybrzeży Kalifornii.\nKsiążka Być jak Superman może być dla każdego z nas inspiracją, aby pełniej korzystać z życia, bardziej angażować się w aktywności, które sprawiają nam radość, a tym samym dążyć w ich wykonywaniu do mistrzostwa. Przepływ daje błogość, niezwykłą pewność w tym, co się w danej chwili robi, niektórzy badacze porównują to doświadczenie do stanów mistycznych, nieuchwytnych przez racjonalny umysł.\nJeśli masz ochotę dowiedzieć się jak przesunąć granicę różnych sfer i osiągnięć we własnym życiu, albo jesteś ciekaw jak wyglądają sporty ekstremalne w najlepszym wydaniu i dlaczego niektórym udaje się dokonać rzeczy niemożliwych, zajrzyj do tej książki, wtedy na pewno odnajdziesz odpowiedzi na te pytania.\nByć jak Superman. Teoria i praktyka osiągania niemożliwego, Steven Kotler\nBeata Rzepka być jak superman flow Helion Joanna Star Czupryniak kolorowanki kolorowanki antystresowe odpoczynek praca recenzje równowaga Steven Kotler Work-life balance\nBardzo czekałam na tę książkę. Od dawna bowiem śledzę bloga Dzielnego Franka, prowadzonego przez Agnieszkę Kossowską, która jest autorką książki Duże sprawy w małych głowach. Pani Agnieszka jest mamą 8-letniego Franka, który urodził się jako wcześniak i od początku swojego życia zmaga się z problemami zdrowotnymi w postaci niepełnosprawności sprzężonej. Na blogu Dzielna Agnieszka opisuje codzienność chłopca i jego rodziny, ich zmagania z nierzadko trudną rzeczywistością. Poprzez bloga dowiedziałam się o pomyśle powstania książki i tam też można było śledzić kolejne etapy realizacji tego projektu.\nJedno jest pewne: Duże sprawy w małych głowach to książka niezwykła. Napisana przez osobę dorosłą, ale z perspektywy dzieci. Opowiada historie m.in. autystycznego Franka, niewidomej Ani, Leosia chorego na SMA (rdzeniowy zanik mięśni) czy niepełnosprawnej intelektualnie Ani. Dzieci przybliżają nam jak wygląda ich codzienność, radości i smutki, skutki trudności, z którymi przyszło im się zmagać. Ot, proste historie, przekazywane prostym językiem, bez nadmiaru specjalistycznych pojęć, bez zadęcia i patosu. A jednocześnie historie mające ogromną moc, zostawiające ślad w głowie i sercu. Czytałam tę książkę już kilka razy i za każdym z nich niezmiennie mnie porusza. Czasem bawi, czasem smuci, zawsze skłania do przemyśleń. Uczy akceptacji, pozwala zrozumieć, że jest nie tylko ja i moje, ale też czyjeś i przede wszystkim inne. Czekam, aż moje dzieci będą na tyle duże, żebyśmy mogli czytać ją razem. Bo to książka i dla rodziców, i dla dzieci, dla tych, którzy z dziećmi pracują i dla tych, którzy mają z niepełnosprawnością rzadki kontakt. Książka dla każdego. Ważna i bardzo dzisiaj potrzebna.\nKsiążka dystrybuowana była bezpłatnie. Piszę była, ponieważ pierwszy jej nakład rozszedł się w rekordowo szybkim tempie. Mnie szczęśliwie udało się ją zdobyć. Obecnie zbierane są pieniądze, które umożliwią uruchomienie drugiego wydania. Gorąco zachęcam Was wszystkich do wsparcia tej wartościowej inicjatywy. Można to zrobić tutaj.\nNa bieżąco wszelkie działania związane z projektem można obserwować na profilu na Facebooku.\nakceptacja Duże sprawy w małych głowach integracja książka recenzja tolerancja\nAgnieszka Giera – galeria (9)\nArtysta: Agnieszka Giera\nAbsolwentka malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Interesuje się między innymi astronomią, glitch artem i muzyką elektroniczną, w swoich pracach wykorzystuje motyw zarówno marzeń sennych, jak i temat współczesnych mediów. Jej prace można znaleźć w kolekcjach prywatnych na terenie całego kraju.\nCały cykl prac składa się z 12 kolaży inspirowanych vaporwave (nawiązującym do kultury lat 90 czy wczesnych 2000, do starych gier, kultury antycznej, itp.). W obrazach na płótnie staram się często odzwierciedlać efekty które można uzyskać w programach graficznych, glitche, przezroczyste warstwy, wycinanie obiektów, gradienty.\nAgnieszkę można znaleźć na:\nAgnieszka Giera artysta lata 90 sztuka vaporwave


Czy Lech Wałęsa stracił do końca poczucie godności i zwykłej kultury osobistej - blog dziennikarzobywatelski\nCzy Lech Wałęsa stracił do końca poczucie godności i zwykłej kultury osobistej\n17 lutego 2019, 10:09 411 odsłon\nWałęsa/ materiał prasowy\nGdy na warszawskim Starym Mieście o godzinie 11. 00 rozpoczęły się główne uroczystości pogrzebowe zmarłego w ubiegły czwartek Jana Olszewskiego. W ostatniej drodze byłemu premierowi towarzyszyła rodzina, przyjaciele oraz mieszkańcy Warszawy i wielu polskich miast. W uroczystości wzięły również udział najwyższe władze państwowe.\nTej wyjątkowej i ważnej chwili nie potrafił uszanować Lech Wałęsa, który na Twitterze opublikował zdjęcia z pogrzebu przedstawiające polityków Prawa i Sprawiedliwości, w tym prezes tej partii Jarosława Kaczyńskiego.\nW kolejnym wpisie w internecie dodał cytat:\n"Te miny mówią same za siebie. Oni nie sa myślami na pogrzebie sp Premiera Jana Olszewskiego. Oni sa myślami co bedzie z nimi po wyborach do europarlamentu i parlamentarnych i prezydenckich. Wiatr nadzieji na zmiany,powiał juz z Gdańska "\nLech Wałęsa chyba nie potrafi zrozumieć tego, że cały świat nie kręci się wokół niego. Potwierdzają to ohydne wpisy, które były prezydent zamieścił na Twitterze. Wałęsa zamieścił w nich zdjęcia z pogrzebu premiera Jana Olszewskiego i zaatakował Jarosława Kaczyńskiego.\nPan Wałęsa, jak mniemam, sam sobie daje świadectwo kim jest w sercach Polaków - a raczej kim lub czym pozostał.\nOpublikowano: 17 lutego 2019, 10:09\nPolityka Andrzej Duda czy Rafał Trzaskowski- ja już wybrałem a ty ?\nSpołeczeństwo Trzaskowski marzy o rozliczeniu rządów PiS i Andrzeja Dudę - marzyciel i fantasta\nPolityka Narodowcy popierają Andrzeja Dudę\nPolityka Andrzej Duda ! Andrzej Duda ! Andrzej Duda !\ndziennikarzobywatelski 3 lipca 2020, 19:19\nw Andrzej Duda czy Rafał Trzaskowski- ja już wybrałem a ty ?\n@Zd No - piszesz o sobie rozumiem, ponieważ nie pokazałeś w czym kłamię więc to ty kłamiesz\ndziennikarzobywatelski 3 lipca 2020, 18:56\n@aala43 twoi przodkowie sowieci rozumiem.\ndziennikarzobywatelski 3 lipca 2020, 18:17\nZwycięstwo Andrzeja Dudy w wyborach jest gwarancją na to, że polskie sprawy będą się zmieniały w dobrym kierunku, gdyż Andrzej Duda jest patriotą, któremu na Polsce zależy.


Korektorzy DTP z pomorskiego ••• Oferia.pl\n> Korektorzy DTP pomorskie\nKorektorzy DTP z pomorskiego\nKorekta pomorskie, korekta tekstów, przygotowanie tekstów, korekta tekstu, redagowanie tekstów\nTwój Partner w Biznesie ! - MS Professional\nObróbka Elementów Mechanicznych JOTA\nJesteśmy na rynku od 2006 roku. Nasza specjalność to obróbka skrawaniem wszelkiego typu materiałów(stal zwykła, stal kolorowa, grafit, plastik itp.), szlifowanie, spawanie, planowanie głowic itp. , ostrzenie noży do maszynek do mięsa itp. , przetaczanie tarcz samochodowych, wałki , tuleje…\nDrukarnia i introligatornia z tradycjami. Podejmujemy skomplikowane wyzwania.\nPORTFOLIO: http://kasiasokolowska.pl / Grafika, ilustracje, DTP, krótkie animacje 2d, wizualizacje i modelowanie 3d (architektura), rysunki CAD, logotypy, rysunek i malarstwo.\nREKLAMY DEJAVI - Dawid Damps\nWykonujemy: zmieniamy totalnie kolor samochodu szeroga gama kolorów wybór należy do państwa a także: -banery naklejki i inne -wizytówki -ulotki -gadżety -litery z styroduru 3D -druki ekonomiczne -katalogi szyte -katalogi klejone -ulotki składane foldery -karty biznesowe -papier…\nFirma Handlowo-Usługowa LAJSGRAF Bartosz Lajs\nNasza firma została stworzona z myślą o tych, którzy szukają profesjonalnych rozwiązań za rozsądną cenę, świeżych pomysłów, przemyślanych projektów. Celem działalności LajsGraf jest szeroko pojęta reklama oraz organizowanie wszelakich imprez od strony wizualnej, poligraficznej. Obecnie…\nHeldruk Helena Rabalska\nNasza firma to 35 lat doświadczenia i tradycji. Oferujemy szeroki wachlarz usług w zakresie poligrafii. Posiadamy duży potencjał produkcyjny, szeroko rozbudowany park maszynowy, wykwalifikowany personel co jest gwarancją doskonałej jakości wykonania usługi. Oferujemy kompleksową realizację…\nDrukarnia KOREL-GRAF Od ponad 20-stu lat na rynku poligraficznym i od kilku lat w reklamie o szerszym pojęciu. Oferujemy: - druk offsetowy - druk cyfrowy - druk wielkoformatowy - usługi introligatorskie - montaże/aplikacje Szeroki zakres usług, nowoczesny park maszynowy, ponad…\nProjekty graficzne (46)\nSkład tekstu, przepisywanie (44)\nNaświetlanie, cromaliny, matchprinty (26)


Buziaczekgirl: Comfortable Outfit\nWczoraj przejrzałam pare z waszych blogow, i jestem pod wrazeniem.\nDzisiaj mialam plan przejsc sie w ciekawe miejsca i porobic dla was pare zdjec, ale pogoda sie popsula blyskawicznie, gdy juz mialysmy wychodzic zaczelo padac, co za pech!\nDzisiaj mam dla was zdjecia, ktore byly robione pare tygodni temu, dodaje je dopiero teraz, gdyz nadal mam opóźnienie z notkami, aczkolwiek gromadze je u siebe na notebooku a gdy mam czas dodaje, ile tylko moge!\nSpacer sie udal, pomimo to ze pogoda (jak widac na zdjeciach) nie byla najlepsza, i tak milo bylo poplotkowac i poodychac swiezym powietrzem :)\nBlanka Budzińska 8/28/2013\nśliczne zdjęcia,kurteczka podbiła moje serce ,pozdrawiam i w wolnej chwili zapraszam do mnie,\nL I L L E 8/28/2013\nale MEGA kurtka! świetnie w niej wyglądasz :-) super połączenie, xoxo\nPopieram moje poprzedniczki, świetna kurteczka! Bardzo ładnie w niej wyglądasz :)\nOglądając zdjęcia miałam ochotę przenieść się w tak urocze miejsce. Wiadomo nie o godzinie 00:15 kiedy dodaje komentarz :P. Dodam jeszcze, że nie wyglądasz na 17latkę. Myślałam, że będziesz gdzieś w moim wieku.\nbardzo fajnie! trampki dobre na wszystko ;D\noczywiście obserwuję, świetny blog i zapraszam do siebie :)\nTak na luzie ;) Fajnie! Zapraszam do siebie w wolnej chwili :)\npiękna ramoneska i b.ładny odcień blondu ;-) Dziękuje za odwiedzinki!!! Zapraszam do obserwacji- odwdzięcze się. buziaki :)\nświetna stylizacja, idealna na co dzień! :)\nMagda a 8/29/2013\nSuper bloog! :D zapraszam http://littlee-thiinggss.blogspot.com obserwujemyy?\ni magiczne miejsce ;D\nBardzo ładna jest ta kamizelka,świetnie wyglądasz:)\nuwielbiam trampki:) bardzo fajnie:)\nkurtka i trampki to jest to:)\nKlaudia Pretty 8/30/2013\npiękne miejsce , ślicznie wyglądasz : )\ndstreet. pl 8/30/2013


D. H. Lawrence in Italy and England PDF E-Biblioteka Książki Za Darmo Pobierz\nD. H. Lawrence in Italy and England Darmowe PDF\nMęczą w z wyszukiwanie online gdzie można Zakup e-book krawędzi D. H. Lawrence in Italy and England, jest tam określony wszystkie potrzebna. Nasza Przydatne zasoby odnaleźć specjalna E-książki D. H. Lawrence in Italy and England, wraz z poradniki związane z wyjątkowy generos poprzez sen a również detektywi pomoc a обожествлять Raport. Zarządzanie twój czas i wysiłek,, możesz dowiedzieć się, że muszę w tym catalog related publications. korzyści naszej cyfrowych inwentaryzacja:\nPrzydatne zasoby naprawdę znane nie mają braku związane z reklama, człowiek może uczę się to książek D. H. Lawrence in Italy and England Wkrótce po Download, twój e-książki D. H. Lawrence in Italy and England can przepisać in ulubiona de dokument, rtf, epub, e -book, fb2, aby zobaczyć mobi Format nauczyć się czytać ludzie na ulicy, a również asi complete monotonię podróży.\nzdolność pobierz książki dotacją, nie wypłacić dostęp książki.\nW przeciwieństwie do każdy normalny biblioteka, elektrycznej collection faktycznie otwarta na oścież dzień, w każdej chwili!\nByliśmy - gotowe związane z poradniki dalej aktualizacja. co Tydzień nowy książki, czasopisma, lekcje, mp3-książki audio normalnie opcjonalnie.\nłatwy i logiczne skład w kolekcja connected with poradniki prawdopodobnie pomoc spadek prawdziwy chwila z wyszukiwanie przeznaczonych do twój idealnie funkcji.\nnie ruszaj us, uczyć się dobry E-Book D. H. Lawrence in Italy and England na życie mały życie.\nA dostawać D. H. Lawrence in Italy and England wolny w fb2, txt, epub, dokument, mobi format wobec android, nowy iphone 4, iPad tablet Apple iPad, iBooks, dla telefon a także kapsułki, wybierz idealny publikacje Format o osób niższy. chcę czytać online guide D. H. Lawrence in Italy and England wizyta link do strony internetowej niższy.\nD. H. Lawrence in Italy and England Recenzje książek\nTytuł oryginalny: D. H. Lawrence in Italy and England\nRozmiar pliku: 25.27Mb\nOcena książki: 4.9 na 5 (112 głosów)


Olejowanie włosów jest jedną z najskuteczniejszych metod pielęgnacyjnych. Właściwie stosowane, potrafi znacznie poprawić kondycję kosmyków oraz zmniejszyć intensywność ich wypadania. Na czym polega zabieg? Jaki olej wybrać? Jak olejować włosy, by osiągnąć najlepsze rezultaty? Podpowiadamy.\nOlejowanie włosów zyskuje sobie coraz większe grono zwolenników, a właściwie – zwolenniczek, ponieważ to kobiety znane są z dużej dbałości o kosmyki. Rynek oferuje całą masę olejów, z których wielką popularnością wśród “włosomaniaczek” cieszy się kokosowy czy ze słodkich migdałów. Jakie są zasady olejowania?\nOlejowanie włosów jest coraz popularniejszym sposobem na poprawę ich kondycji. Oto, na czym polega i jak olejować włosy, by były zdrowe i lśniące.\nNajkrócej rzecz ujmując sposób ten to nakładanie wybranego rodzaju oleju na włosy – suche bądź zwilżone. Produkt rozprowadza się na całej długości kosmyków, możesz go nałożyć także na skórę głowy.\nSkuteczność kuracji zależy od odpowiedniego dostosowania oleju do rodzaju włosów, a także do wymagań naszego skalpu. Nie każda substancja sprawdzi się u wszystkich, w związku z czym bardzo istotne jest właściwe rozpoznanie potrzeb naszych kosmyków. Ważny jest także odpowiedni czas kuracji.\nIstnieje kilka technik olejowania włosów. Różnią się zwykle nie tyle samym sposobem nakładania substancji na kosmyki i skórę głowy, lecz użyciem dodatkowych środków. By osiągnąć najlepsze rezultaty, oleje warto wspierać humektantami.\nCo ważne, nie wolno mylić także dwóch pojęć: olejek i olej. Są to różne substancje, które czasem błędnie stosowane są zamiennie. Olejek połączony jest z innymi związkami, które nie zawsze nadają się do aplikowania na włosy i skalp. Dlatego należy uważnie czytać składy produktów. Oleje zaś to po prostu tłuszcze roślinne.\nW tej metodzie oleje nakładasz na suche włosy. Jest ona zdecydowanie najmniej pracochłonna, jednak ma pewne wady.\nGłównym celem aplikowania olejów jest zamknięcie nawilżenia w łodydze. Substancje te same z siebie nie potrafią dostarczyć jej wody, dlatego aplikowanie ich bez podkładu, może doprowadzić do efektu przeciwnego, czyli podkreślenia przesuszenia włosów. Co więcej, kosmyki staną się obciążone i zaczną się sklejać w nieatrakcyjne strąki.\nZ tego względu znacznie korzystniej będzie położenie pod olej czegoś nawilżającego lub zastosowanie mieszanki tłuszczu z odżywką.\nOlejowanie na sucho sprawdzi się raczej u osób ze zdrowymi i dobrze nawodnionymi włosami, czyli nieskoporowatymi. Kosmyki zniszczone wymagają innego rodzaju pielęgnacji i zabiegu z użyciem humektanów.\nTo niemal tak prosta metoda, jak poprzednia, z tą różnicą, że olej nakłada się na włosy uprzednio zmoczone. Dzięki temu łodyga pokryta zostaje warstwą, która zamyka w niej wilgoć.\nMożna do tego celu użyć zwykłej wody – wystarczy zmoczyć włosy pod prysznicem lub spryskać je obficie za pomocą atomizera.\nOlejowanie włosów na mokro to metoda, która sprawdzić się może u osób z włosami nisko- i średnioporowatymi.\n3. Olejowanie włosów na podkład\nOlejowanie takie polega na aplikowaniu tłuszczu na włosy, na które naniesiono uprzednio substancję o działaniu nawilżającym. Jest to zdecydowanie najbardziej skuteczną z metod, ponieważ pozwala na dostarczanie kosmykom niezbędnej wody i zapobieganie jej utracie.\nJakich podkładów możesz użyć do olejowania włosów? Pod olej doskonale sprawdzi się żel aloesowy lub bambusowy. Zwróć jednak uwagę na to, by w jego składzie nie było wysuszającego alkoholu (alcohol denat). Ponadto do olejowania świetnie nadadzą się hydrolaty i mgiełki nawilżające. Możesz do nich dodać także odrobinę gliceryny – znajdziesz ją w każdej aptece. Podkład można także przygotować samodzielnie, mieszając wodę z łyżeczką miodu, cukru bądź kilkoma kroplami gliceryny.\nZ tej metody najbardziej skorzystają włosy wysokoporowate, zniszczone i suche. Dzięki niej odzyskają sprężystość i połysk. Należy jednak pamiętać, by dobrać właściwy olej do swojego typu włosów. Nawet najlepszy podkład nie zniweluje negatywnych skutków błędu na tym etapie.\n4. Olejowanie włosów z odżywką\nJest to bardzo prosta i skuteczna metoda, która oszczędza czas i znakomicie sprawdza się na włosach o różnej porowatości.\nWystarczy połączyć olej z miarką odżywki. Niezwykle ważne jest, by dobrać do tego celu środek bez protein i silikonów. Najlepsze będą odżywki o prostych składach, które dodatkowo nadają się do nakładania nie tylko na powierzchni włosów, ale i skóry głowy.\nProporcje zależą od kondycji włosów i ich preferencji. Włosy suche mogą dobrze tolerować nawet dużą ilość oleju, podczas, gdy w przypadku zdrowych i niskoporowatych, może ona obciążyć kosmyki. Najlepiej zacząć od kilku kropli oleju i obserwować reakcję swoich włosów, a następnie ewentualnie zmienić proporcję. Całość dokładnie wymieszaj i nałóż na włosy. Długość zabiegu także zależy od potrzeb indywidualnych.\nPodstawowym zadaniem oleju jest utrzymanie wilgoci w łodygach włosów, wygładzenie łusek i nadanie połysku. Często powiela się mit, jakoby substancja tego rodzaju nawilżała. Takie działanie wykazują jedynie humektanty, olej zaś należy do substancji emolientowych, a więc natłuszczających.\nOleje wydobywają naturalną strukturę włosa, zatem jeśli jest on zniszczony i suchy, zostanie to dodatkowo podkreślone. Z tego względu bardzo istotne jest stosowanie odpowiedniej metody, a także dobranie substancji do porowatości i stanu łodyg.\nDzięki właściwie przeprowadzonemu i systematycznemu olejowaniu włosy stają się elastyczne, miękkie i bardziej odporne na uszkodzenia.\nPamiętaj: efekty wymagają czasu, cierpliwości i sumienności.\nCo to jest porowatość włosa\nOlej najlepiej dobrać do porowatości włosów. Co to takiego? Pojedynczy włos składa się z łusek, które na siebie nachodzą. Sposób przywierania ich do siebie wpływa na wygląd naszej fryzury. Im bardziej łuski od siebie odstają, tym włosy stają się bardziej spuszone.\nZe względu na porowatość, włosy dzielimy na 3 kategorie:\nniskoporowate – charakteryzują się gładką strukturą, są lśniące i proste – wynika to ze ścisłego przylegania do siebie łusek;\nśrednioporowate – tu mamy do czynienia z łuskami, które są nieco bardziej rozchylone; włosy takie mogą mieć skłonność do skrętu, a w wilgotnym środowisku, także do puszenia się;\nwysokoporowate – to przykład włosów, w których łuski są od siebie bardzo odchylone; wynikać to może z naturalnej budowy charakterystycznej na przykład dla loków lub ze złej kondycji łodyg.\nJak rozpoznać, jaką porowatość mają nasze włosy?\nNajważniejsza jest obserwacja tego, jak włosy reagują na wilgoć, czy mają skłonność do puszenia się i kręcenia, a może przeciwnie, są proste i trudno odbić je od nasady.\nW Internecie dostępne są także testy na porowatość włosów. Składają się z pytań, które ułatwią ustalenie, jakie predyspozycje mają nasze łodygi i w jakiej są kondycji. W sieci krąży także opis testu z użyciem szklanki wody. Nie wydaje się on być jednak wiarygodny, a jego wyniki mogą być mylące.\nOdpowiednia pielęgnacja może sprawić, że kondycja włosa znacznie się poprawi, a porowatość zmniejszy. Systematycznie stosowanie olejów, a także dbanie o równowagę PEH (proteiny, emolienty i humektanty) potrafi zdziałać cuda.\nZ kolei po niewłaściwych zabiegach, stosowaniu prostownicy i lokówki, a zwłaszcza agresywnym rozjaśnianiu możemy oczekiwać, że nasze włosy zmienią porowatość na wyższą. Dlatego tak istotne jest, by właściwie dobierać pielęgnację, a także unikać używania agresywnych środków chemicznych i wysokich temperatur.\nJaki olej na włosy wybrać?\nTak, jak wspomnieliśmy, najlepiej, by olej odpowiadał porowatości. Każda z tych substancji charakteryzuje się nieco odmiennym działaniem, które jednym kosmykom może pomóc, a innym wręcz zaszkodzić. Nieodpowiednio dobrany olej sprawi, że włosy staną się matowe, spuszone i jeszcze bardziej przesuszone.\nDrugą bardzo istotną kwestią jest rodzaj oleju. Do pielęgnacji włosów najlepiej wybrać oleje nierafinowane. To w nich bowiem kryje się bogactwo cennych składników, które wzmacniają łodygi i poprawiają ich kondycję. Oleje oczyszczone nie zawierają żadnych wartościowych substancji, a ich rola w pielęgnacji ogranicza się jedynie do natłuszczania i zapobiegania utracie wilgoci z kosmyków.\nZ uwagi na dużą zawartość nasyconych kwasów tłuszczowych, przeznaczony jest raczej do włosów niskoporowatych. Należy do olejów drobnocząsteczkowych. Oznacza to, że wnika pod łuski i może wzmagać ich rozchylanie się. Z tego względu nie poleca się go włosom o wysokiej porowatości, aczkolwiek świetnie sprawdza się na przykład na fryzurach osób czarnoskórych o wysokim stopniu skrętu.\nNierafinowana wersja tego produktu zawiera cenne kwasy tłuszczowe i witaminy, a dodatkowo pięknie pachnie, czego nie można powiedzieć o jej oczyszczonym odpowiedniku.\nOlej kokosowy sprawdzi się nie tylko do olejowania kosmyków, ale także i skóry głowy. Można go stosować na przykład jako bazę dla oleju rycynowego, który jest bardzo gęsty i niezwykle trudny do rozprowadzenia.\nDo włosów niskoporowatych poleca się także olej palmowy oraz masła: kakaowe, shea, mango, babassu czy kawowe.\nZnany z Ajurwedy i stosowany jako środek kosmetyczny zarówno do włosów, jak i twarzy oraz całego ciała. W jego składzie znajdziemy bowiem kwasy tłuszczowe omega-6 i omega-3, a także polifenole, wykazujące działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne, a także wzmacniające naczynia krwionośne. Olej arganowy zawiera także witaminę E.\nStosowany na skórę głowy, pobudza porost włosów i ogranicza ich wypadanie. łagodzi stany zapalne, a także polepsza krążenie (zwłaszcza podczas masażu).\nSystematyczne nakładanie oleju arganowego na długości poprawia elastyczność łodyg, chroni przed uszkodzeniami i działaniem promieniowania UV. Olejowanie z użyciem tego produktu nadaje włosom połysku i może obniżyć porowatość.\nZ uwagi na to, że zawiera kwasy średnionienasycone, olej arganowy świetnie sprawdzi się w przypadku włosów średnioporowatych.\nPodobnym działaniem charakteryzują się także takie oleje, jak: oliwa z oliwek, olej macadamia, z pestek słonecznika, sezamowy, ze słodkich migdałów, z awokado, z orzeszków ziemnych, z orzechów laskowych, rycynowy, rzepakowy, musztardowy, rokitnikowy.\nZnakomity do włosów wysokoporowatych, którym pomoże uzyskać gładkość i połysk. Posiada charakterystyczną żółtą barwę i dość wyraźny zapach.\nOlej lniany zawiera mnóstwo nienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3, omega-6 i omega-9. Z tego względu stosowany jest nie tylko w kosmetyce, ale także jako środek na rozmaite dolegliwości. Szeroko znane jest wykorzystanie go w diecie przeciwrakowej dr Budwig.\nOlej lniany należy do wysychających, dlatego warto go stosować na mokre włosy. Doskonale nadaje się także do masażu skóry głowy.\nDo włosów wysokoporowatych świetnie sprawdzą się także inne oleje bogate w kwasy nienasycone: konopny, z wiesiołka, z czanuszki, słonecznikowy, z pestek winogron, kukurydziany, z ogórecznika, z nasion chia, sojowy, z pestek dyni, z kiełków pszenicy, z orzechów włoskich, z nasion bawełny, z pachotki, z nasion maku.\nTo wyjątkowy rodzaj oleju, którego skuteczność w pobudzaniu porostu włosów została sprawdzone już przez nasz babcie. Nakładany na skórę głowy, wzmacnia cebulki i łodygi. Włosy przestają wypadać, rosną silne i zdrowe.\nOlej rycynowy dostępny jest w każdej aptece za kilka złotych. Do jego wad zaliczyć można niezwykle gęstą konsystencję, która utrudnia rozprowadzenie go na skórze. Z tego względu warto wymieszać go z inną substancją. W tej roli sprawdzi się olej lniany, arganowy, kokosowy, a także ajurwedyjskie mieszanki Sesa czy Khadi.\nJak zmywać olej z włosów?\nOstatnim etapem olejowania włosów jest zmycie produktu. Usunięcie oleju z włosów może nastręczać pewnych trudności, zwłaszcza, gdy mówimy o cięższych konsystencjach, jak w przypadku rycynowego. Najlepszym sposobem na pozbycie się substancji z kosmyków jest proces emulgowania.\nEmulgowanie oleju krok po kroku:\nWłosy dokładnie opłucz używając ciepłej wody\nNastępnie nałóż odżywkę o prostym składzie i umyj nią kosmyki\nOdsącz wodę z włosów i załóż na głowę foliowy czepek (może to być także folia spożywcza)\nPotrzymaj odżywkę pod folią około 10 minut\nNastępnie umyj włosy ciepłą wodą\nUmyj włosy i skórę głowy szamponem\nSpłucz odżywkę lub pozostaw ją na włosach (w zależności od typu produktu)\nNałóż na końcówki olejek zabezpieczający\nIlość czasu potrzebna na zabieg to kwestia indywidualna. To, jak długo będziemy trzymać olej na włosach zależy w dużej mierze od ich kondycji oraz naszych preferencji. Olejowanie może trwać od 15 minut do kilkunastu godzin. Znaczenie ma także metoda, z jakiej skorzystamy.\nW przypadku, gdy zdecydujemy się wymieszać olej z odżywką, nie powinniśmy trzymać jej na włosach dłużej niż 40 minut. Po tym czasie włosy mogą zacząć się “rozpulchniać”, a my osiągniemy efekt odwrotny do zamierzonego.\nW przypadku oleju nakładanego na podkład (włosy zwilżone wodą lub humektantem), a także na sucho, kuracja może trwać nawet całą noc. Pamiętajmy jednak, by bacznie obserwować reakcję naszych włosów. Nie wszystkie, bowiem, dobrze zniosą przetrzymywanie oleju przez całą noc, zwłaszcza, że wymaga to owinięcia ich folią bądź okrycia plastikowym czepkiem. Zdarza się, że skóra głowy zareaguje swędzeniem lub wzmożonym wypadaniem.\nWbrew pozorom, olejowanie włosów nie jest zbyt czasochłonne, niemniej dla wszystkich, którzy odnoszą takie wrażenie mamy dobrą wiadomość – nie jest także sposobem na codzienną pielęgnację czy taką ,którą realizujesz kilka razy w tygodniu.\nIntensywność olejowania zależy od rodzaju włosów i ich potrzeb. Zbyt częste stosowanie tego typu kuracji może doprowadzić do obciążenia włosów i niekorzystnie zmienić ich strukturę.\nStandardowo poleca się nakładanie oleju raz na 14 dni. W przypadku włosów bardzo zniszczonych i naprawdę potrzebujących regeneracji, olejowanie można stosować raz tygodniu.\nJaką ilość oleju nakładać?\nPoza rodzajem produktu, niezwykle istotne jest także stosowanie właściwej ilości oleju.\nW tradycji ajurwedyjskiej włosy wręcz kąpano w tej substancji. Teraz także możemy wlać ją do miski i zanurzyć włosy. Jest to jednak metoda nie tylko niezbyt wygodna, ale także wysoko nieekonomiczna.\nZwykle olej nakłada się w takiej ilości, by pokrył całą długość włosów – od nasady aż po same końce. Ważne jest, by produkt znalazł się na każdym kosmyku. Zbyt duża ilość oleju sprawi, że zacznie spływać z włosów i utrudni przeprowadzenie pełnej kuracji.\nOceń artykuł: Olejowanie włosów. Jakie daje efekty i jaki olej na włosy wybrać?


Joe Chal: – Neonazista zademonstrował napis o Auschwitz! | joedora\n← Joe Chal: – Bardzo dziwne aresztowania „terrorystów” w Niemczech!\nJoe Chal: – Niemieckie prawo azylu otwartym oknem dla uchodźców! →\nJoe Chal: – Neonazista zademonstrował napis o Auschwitz!\nOpublikowano Listopad 27, 2015 by Joe Chal\nProkuratorzy badają zajście jakie miało miejsce na osiedlowym basenie w Berlinie, kiedy to jeden z pływaków pojawił się z tatuażem na plecach przedstawiającym obóz koncentracyjny w Oświęcimiu z widniejącym pośrodku słynnym sloganem używanym przez hitlerowców.\nMłody 20-sto letni mężczyzna został sfotografowany kilka dni temu na basenie w Turm-Erlebnis City w Oranienburgu, na północ od Berlina, jak poinformowały media w czwartek.\nNa jego plecach powyżej kąpielówek miał on ogromny tatuaż z obozu zagłady w Auschwitz a pośrodku widniało hasło „Jedem Das Seine” ( każdemu co mu się należy), który umieszczony jest nad głównym wejściem do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie.\n„Jedem das Seine – niemiecki idiom, będący tłumaczeniem łacińskiej frazy Suum cuique, na język polski można to przetłumaczyć jako „każdemu co mu się należy”. Zdanie to znajdowało się nad wejściem do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. Napis ten, w przeciwieństwie do innych znajdujących się nad bramami obozów, był skierowany tak, aby odczytanie go było możliwe podczas opuszczania obozu, a nie wchodzenia do niego.”\nFoto: Własność A.M\n„Pomyślałem, że to jest skandaliczne” i poinformowałem o tym ratownika, napisał na swoim portalu dziennikarz Aleksander M., który jest właścicielem zdjęcia zamieszczonego powyżej.\nAle ratownik po prostu nie mógł nic na temat tego nazistowskiego tatuażu zrobić.\n„Najgorsze było to że nikt z innych pływaków przebywających na basenie nie zareagował na ten prowokacyjny i antysemicki tatuaż” dodał na Facebook-u Alexander.\nDopiero, kiedy został poinformowany drugi ratownik to neonazista został poproszony o opuszczenie basenu, ale zarządzający tym obiektem nie poinformowali o tym fakcie władz..\nKiedy ukazał się artykuł w lokalnej prasie BZ /Berliner Zeitung/ to wtedy policja i prokuratura rozpoczęła śledztwo.\nProkuratura potwierdziła, że człowiek ten może być oskarżonym za tego typu tatuaż.\nKażdy, kto publicznie pokazuje symbole uznane za niebezpieczne dla porządku demokratycznego w Niemczech – w tym symboli nazistowskich – może być oskarżonym, stanąć przed sądem i zostać skazanym.\nNiemieccy neonaziści często tatuują się nazistowskimi hasłami ale, kiedy przebywają w publicznych miejscach zakrywają je np: ręcznikami, bandażami czy jakąś taśmą w celu uniknięcia prokuratorskiego oskarżenia o demonstrowanie zakazanymi symbolami hitlerowskimi.\nJeśli każdy może być oskarżonym o pokazywanie symboli nazistowskich to dlaczego napis „Jedem das Seine „wciąż wisi nad brama w Buchenwaldzie i czy pisaniem na ten temat również nie łamiemy kodeksu karnego?\nW artykule tym wykorzystano ogólnie dostępnie materiały medialne jak i źródła własne.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Historia, Polityka, Prawo, tragedia i oznaczony tagami joe chal, neonazizm. berlin. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Szpilki Dee Zee na sylwestra & studniówkę - od 77 zł! - Papilot.pl\nSzpilki Dee Zee na sylwestra & studniówkę - od 77 zł!\nMają moc większą niż czarodziejska różdżka - wydłużają, wysmuklają, dodają animuszu. SZPILKI. Najlepsze modele, które wystrzałowo wyglądają i nie rujnują portfela, znajdziesz w Dee Zee.\nNude z połyskiem, 149 zł\nsa szatnie i tam buty mozesz zostawic...\n5 są już chyba wykupione\na ja mam pytanie z innej beczki, muszę wziąć na studniówkę torbę dużą, w której będę miala buty na zmianę [kozaki, w których przyjdę] i sweter, myślicie, że wypada z taką torbą przyjść, gdy wszyscy wokół będą mieli kopertówki? dziwnie tak :(\ntorbę zostawisz w szatni, tak samo jak płaszcz, wszyscy będą mieli buty na zmiane, więc luz nie ma się czym martwic, miłej zabawy ;))\nja przyjechałam taksówką, wróciłam też taksówką, a z bloku do samochodu doszłam w szpilkach :P\nu mnie wszyscy sie juz podobierali w pary.biora obojetnie kogo,ale zeby przyjsc w parze.myslicie,ze jak przyjde sama to bede sie zle czuc i bawic? mam na sile kogos brac?troche mi glupio pytac jakigos zwyklego znajomego i kogos wyrozniac...\nSądzę, że nic się nie stanie jak pójdziesz sama, na pewno znajdzie się wiele osób, z którymi będziesz mogła się bawić:)\nmoim zdaniem spokojnie możesz iść sama ;) na pewno będziesz miała z kim potańczyć i się pobawić! :)\nco wy jej doradzacie,dziewczyna bedzie sie nudzic.wszyscy beda tanczyc sobie w parach,a ona bedzie jak ten ostatni wół przy stole siedziec.kochana lepiej nie idz\nNi radze iść samemu, będziesz sie nudzić. Zaproś jakiegoś kolegę. Na pewno wśród Twoich znajomych znajdzie sie ktoś kto chętnie z Tobą pójdzie, a może jakiś fajny kuzyn który idealnie nadaje się na partnera.\nja poszłam z moim kolegą gejem, bo wiedziałam, że będę się z nim świetnie bawić ;)\nTo zalezy od Twoich znajomych, nie koniecznie musisz sie nudzic, moja kolezanka byla sama i sie wybawila, kazdy z kazdym tanczyl, przy stole usadzilismy sie cala paczka ;) mojego partnera-kolege podkradla mi inna kolezanka bo jej jakis byl niemrawy :) i co z tego i tak bylo smiesznie takze na sile nikogo nie bierz:)\nCzy w takich butach da sie wogole chodzic??\nw ogole* ;)\nech szczegóły to wy umiecie zauważyć ale odpowiedziec to juz nie... Tacy wasnie sa Polacy, tylko żeby komuś coś wytknąć...\nPewnie się da, tylko trzeba się nauczyć w takich chodzić. Ja mogę w 9cm biegać a w 11cm ledwo chodzę, więc to pewnie kwestia treningu.\nJa sobie kupiłam 11cm szpilki, śliczne są i w sklepie wydawały się wygode, ale jak pszyszlo mi w nich gdzieś wyjść to masakra...\nzależy jak but jest wyprofilowany, czasem te wyższe są wygodniejsze. ja np nie umiem chodzić w butach z takim 7cm obcasem, 10 to juz normalnie ;d\nbuty z deezee efektowanie wygladaja tylko z daleka ;) to najgorzej wykonane i kiczowate podroby jakie widzialam. ok nie mowie wszystkie ale wiekszosc jest tak jarmaczna, nie mowiac ze jakosci - nieproporcjonalne, nierowno klejone i smierdzace sztucznoscia jak zadne inne. Ale podziwiam dziewczyny jesli potrafia chodzic w tak niewygodnych i niewyprofilowanych butach :) osobiscie wole doplacic 50-100 i kupic sobie porzadne buty np z ryłko ;)\nRyłko są drogie, ale fakt dobre\nnie wiem skąd ta moda na kopyta, paskudne są te ogromne platformy i szpile 20cm, w których łażą kurduple, but długości 1/3 nogi, dramat.\nJak się nie umie chodzić w szpilkach, to się wtedy pisze takie komentarze. I nie wyzywaj niskich osób od kurdupli, bo to nie jest miłe i świadczy o twoim niskim poziomie inteligencji...\nplatformy wyglądają świetnie na nodze. ;) no ale szpilki powyżej 10cm faktycznie lepiej wyglądają na wysokich kobietach.\numiem chodzić w szpilkach, ale jeśli noszę, to takie na platformie max 2cm, a nie 7 dajmy na to, trochę klasy, a nie kopyto na nogę i wielka dama. sztuką jest chodzić w szpilkach które mają 12cm i 0 platformy, a nie w czymś takim.\nMasz pecha, skoro ci się nie podobają :) Dla mnie te buty są piękne, tylko neistety nie potrafię w takich chodzić.\nnie mam pecha, po prostu są różne gusta ;)\nszukaj w zarze albo w river island ;))\nnikt madry nie kupuje szpilek na studniowke :D bylam, wiem ze nie warto :D\nzależy jakie kupisz... jak kupisz złej jakości to tak się dzieje, że nie warto. Ja byłam w szpilkach, specjanie odłożyłam pieniądze na jakieś lepsze i przetańczyłam w nich do 4 :)\nDokładnie. Na swojej nie miałam za wysokich, a inne dziewczyny miały nawet ponad 10 cm obcasy. Ledwo chodziły, nie mówiąc już o jakimkolwiek tańcu...\nA ja miałam buty na 13 centymetrowym obcasie, wybawiłam się całą noc i nogi mnie nie bolały:) Więc chyba nie masz racji panienko;)\nlepiej kupić niższe, a wygodne, albo pójść w balerinkach, niż w polowie imprezy tańczyć boso ;)\nja na swoim półmetku miałam szpilki 12cm, które kupiłam za grosze na przecenie w takim typowym miejskim niby-butiku i wytrwałam całą imprezę [7h] :) Różnie się trafia ze szpilkami, w sklepie nigdy nie wiadomo na ile w nich wytrwamy, nawet jak wydają się super wygodne.


Oszuści i nieuczciwi sprzedawcy - Czarna lista - Aukcje Allegro, eBay i inne - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nOszuści i nieuczciwi sprzedawcy - Czarna lista\nBy Kuba83, August 1, 2020 in Aukcje Allegro, eBay i inne\nNie znalazłem podobnego tematu ( może za słabo szukałem ) więc zakładam. Myślę że warto mieć miejsce gdzie będziemy podawali nieuczciwych sprzedających lub krótko mówiąc oszustów , których warto sie wystrzegać. Zacznę ja, niestety dałem ponieść się emocjom i zapłaciłem za zegarek z góry na OLX. Jak nie trudno sie domyślić po wpłacie kontakt się urwał , tak wiem jestem głupi 🙂 Oto dane gościa , który mnie oszukał ( nie wiem czy prawdziwe i w d*pie na rodo )\nNick z Olx - Raptus930\nLegnica 59-220 ul. Sudecka\nPko nr. 98102030170000240205149705\nEdited August 1, 2020 by Kuba83\nZgłoś na policję, może nie jesteś jedyny oszukany.\nMyślę, że mógłbyś też więcej informacji dać - np co "kupiłeś" za ile, może screeny rozmów.\nJeśli to OLX to jakiś login tego jegomościa podaj.\nJeśli nawet wszystkie dane są fałszywe to numer konta jest prawdziwy i musi do kogoś należeć, jeśli masz więc historię rozmowy na olx i numer konta udupisz przedsiębiorcę.\nNumer banku należy do oddziału w Toruniu\nEdited August 1, 2020 by arek1a2b\nBezpieczniej będzie dla Ciebie jak usuniesz jego dane z Twojego postu, zostaw tylko te, które są ogólnodostępne jak jego nick. Daj ogłoszenie itd... aby ostrzec innych.\ni koniecznie skorzystaj z możliwości prawnych, może człowiekowi coś się stało a może to oszustwo dlatego lepiej zacząć od wyczerpania drogi prawnej i czasem lepiej na tym poprzestać.\nTrzymam kciuki aby udało Ci się odzyskać pieniądze.\n2 godziny temu, arek1a2b napisał:\nProsze Pana. Numer konta może być założony na słupa czyli menela za flaszkę wódki. Jest u nas w mieście taki jeden pustostan w ruinie ale z adresem. Codziennie znajomy listonosz zanosi tam wezwania z sądu, pisma od komornika, jakieś listy od firm, rachunki itd itp.\n8 godzin temu, souls_hunter napisał:\nNo nie wiem czy chcąc robić coś co jest nie legalne angażował bym menela, musiał by być bardzo lojalnym menelem i musiał bym mieć pewność że nie opowie choćby policji co i jak. Proszę Pana\nTakie czasy, że w miarę zdolny haker może przeprowadzić taki wałek.\nWłamują się na autentyczne, uczciwe konta, szybko załatwiają transakcję, a biedny właściciel konta\nmusi później udowadniać, że nie jest wielbłądem.\nSam kiedyś tak kupiłem, na szczęście policja zdążyła przejąć kasę przed złodziejem i skończyło się na nerwach.\nWinnego oczywiście nie znaleźli, ale w moim przypadku dołożył do "interesu".\nTeż dodam ku przestrodze - na szczęście strata nie duża:\nZgłosiłem do OLX ale nic nie zrobili.\nNa zgloszenie na Policję tą chwilę nie mam czasu więc ostrzegam bo ogłoszenia oszusta cały czas są aktywne.\nZgłoś na policję, to wiele czasu nie zajmie.\nA wcześniej czy później wezmą się za mendę.\nNie dawno byłem przesłuchiwany w sprawie takiej mendy, bardzo policja się za nią wzięła.\nSłuchaj mieszkam w Legnicy i do tego delikwenta mam blisko. Sudecka to oś Piekary.\nNapisz na PW dokładny adres to podjadę, zadzwonię domofonem\ni powiem ,że przyszedłem po zakupiony na OLX-ie zegarek.\nChciałbym zobaczyć jego wyraz twarzy przy domofonie i\ndrżący głos usłyszeć 😎\nEdited October 3, 2020 by Volturi\nW dniu 3.10.2020 o 00:27, makitabatata napisał:\nJak widzę ogłoszenia z dosyć atrakcyjną ceną, wstawione przeważnie przez kobietę, z województwa pomorskiego,kuj-pomorskiego lub te rejony to nawet nie czytam. na 99% wałek.\nW dniu 3.10.2020 o 10:17, Volturi napisał:\nTak byłem !\nPrzez domofon nawrzucałem obelgami, wybiłem 2 szyby w jego mieszkaniu i na koniec rzuciłem koktajl Mołotowa:


Buty Snowboardowe DC Search L - Skiteam.pl\nReprezentatywny przykład dla zakupionych towarów i usług o wartości 629,00 zł: całkowita kwota kredytu 629,00 zł, okres kredytowania 20 miesięcy; wysokość raty 31,45 zł, całkowity koszt kredytu 0 zł, rzeczywista roczna stopa oprocentowania 0%.\nDamskie buty snowboardowe z łatwym i przyjemnym systemem sznurowania, doskonałe dla początkujących jak i średnio zaawansowanych raiderek Super szybki system sznurowania butów BOA jest wygodny, a zarazem pozwala regulować twardość buta. Wykonane ze skóry syntetycznej PU odpornej na działanie wody, złączonej z lekką wodoodporną poliuretanową siatką. System sznurowania: szybki i łatwy w użyciu system sznurowania pojedyńcze BOA Coiler, który potrafi kilkoma krótkimi ruchami nadgarsta zasznurować buta, dożywotnia gwarancja producenta na system BOA Coiler. Przeznaczenie: All-mountain, Freestyle. Flex: 6 (w skali od 1 do 10).\nKolor Wiodący czarny, brązowy


Informatyka dla szkół ponadgimnazjalnych. Podręcznik dla klasy 1. Zakres podstawowy Grażyna Koba w TaniaKsiazka.pl\nNasza cena: 29,04 zł 36,90 zł Taniej o: 21%\nPodręcznik jest przeznaczony do prowadzenia zajęć z informatyki w szkołach ponadgimnazjalnych na poziomie podstawowym i jest zgodny z nową podstawą programową, która zacznie obowiązywać w klasach pierwszych szkół ponadgimnazjalnych od roku szkolnego 2012/2013. Podręcznik składa się z trzech modułów, a każdy z nich - z tematów o wyrazistej strukturze merytorycznej i metodycznej. Modułowa budowa podręcznika pozwala realizować tematy w podanym układzie, ale również dostosować kolejność realizacji tematów do warunków szkoły i grupy uczniów. CD dla uczniastanowi integralną część podręcznika.\nTaniej o: 7,86 zł (21%)


Carmen Plus Inox 3,65 kW 6 bar - Parownice przemysłowe - Myjnie parowe - Multi-Matic: Multimatic\nMulti-Matic: Myjnie paroweParownice przemysłoweCarmen Plus Inox 3,65 kW 6 bar\nMyjnia parowa Carmen Plus Inox to siostra urządzenia z linii profesjonalnej Carmen Plus. Urządzenie w odróżnieniu do wymienionego modelu posiada obudowę ze stali nierdzewnej. Poza tą różnicą wszystkie inne parametry techniczne ma takie same.\nZ racji smukłej sylwetki wybierana jest często do firm sprzątających, gdzie ważna jest mobilność. Konstrukcja urządzenia powoduje, że po rozpięciu generatora pary i odkurzacza całe urządzenie z łatwością mieści się nawet w małym bagażniku samochodu osobowego. Myjnia Carmen Plus ,podobnie jak inne urządzenia z tego segmentu, ma możliwość pracy z detergentem i możliwość rozbudowania jej o natrysk gorącej wody. Sterowanie maszyną odbywa się z poziomu pistoletu parowego a automatyczny system uzupełniania wody w bojlerze dba o ciągłość pracy.\nPrzemysłowa myjka parowa Carmen Plus Inox 3,65 kW:\nMyjnia standardowo wyposażona w zestaw natryskowo - ssący Radames 6 bar. Istnieje możliwość dowolnej konfiguracji urządzenia.\nStal nierdzewna (BA)\n230 V 3 ~ - 50/60 Hz


Rowerzystka potrącona przez radiowóz. Ekspert: kierowca ewidentnym sprawcą - brd24.pl\nPolicyjny radiowóz potrącił w Warszawie rowerzystkę. Skręcał w prawo. Kobieta na rowerze przejeżdżała przez przejazd dla rowerzystów. – Sprawstwo kierującego radiowozem jest ewidentne. Sprawa jest kompromitująca dla policji – komentuje Wojciech Kotowski, redaktor naczelny czasopisma „Paragraf na drodze” i ekspert od prawnych aspektów wypadków drogowych\nZdjęcia z miejsce potrącenia rowerzystki przez radiowóz opublikowali dziennikarze portalu TVN Warszawa, którzy wczoraj dotarli na skrzyżowanie gdzie doszło do wypadku. Fot. Screen z materiału TVN Warszawa\nDo zdarzenia doszło w czwartek około godz. 17. Rowerzystka przejeżdżała przez przejazd dla rowerzystów kiedy uderzył w nią policyjny radiowóz skręcający w prawo z ulicy Belwederskiej w Spacerową. Policja poinformowała, że kobieta z ogólnymi obrażeniami trafiła do szpitala.\nRowerzystka miała zielone światło\nW chwili potrącenia przez radiowóz rowerzystka była już w fazie zjeżdżania z przejazdu. – Tu nie ma co deliberować ani zasłaniać się ostrożnością procesową. Sprawstwo kierującego radiowozem jest ewidentne – mówi brd24.pl Wojciech Kotowski, redaktor naczelny czasopisma „Paragraf na drodze” i ekspert od prawnych aspektów wypadków drogowych w Kancelarii Adwokackiej Adwokata Michała Pomorskiego w Warszawie.\n– W sytuacji skręcania w prawo kierujący pojazdem ma bezwzględny obowiązek ustąpienia pierwszeństwa rowerzyście jadącemu przez przejazd dla rowerzystów. Można byłoby się jeszcze nad sytuacją zastanawiać, gdyby radiowóz jechał na sygnale. Choć ja taką sytuację także zinterpretowałbym jednoznacznie. Rowerzystka znajdowała się już na przejeździe, więc nie ma wątpliwości, że w ramach szczególnej ostrożności jaką ma zachować kierujący pojazdem uprzywilejowanym powinien obserwować przejścia dla pieszych, skrzyżowania a także przejazdy dla rowerzystów. W obu przypadkach – jadąc na sygnale czy bez niego – kierujący radiowozem mógłby być uznany sprawcą takiego wypadku. W przypadku jazdy z użyciem sygnałów zarzut naruszenia szczególnej ostrożności byłby uzasadniony wówczas gdyby kierujący nie dostosował prędkości do pola widzenia, przy prawidłowym – co oczywiste – ruchu rowerzystki. Jadąc bez sygnałów odpowiada za spowodowanie wypadku z powodu nieustąpienia pierwszeństwa rowerzystce, będącego następstwem niezachowania szczególnej ostrożności. Z tego co wiem radiowóz nie miał włączonego sygnału, a rowerzystka miała zielone światło. Sprawa jest więc nie tylko ewidentna, ale także kompromitująca dla policji – podkreśla Wojciech Kotowski.\nNie ma ścieżek rowerowych, są drogi rowerowe\nPo wypadku informacji na jego temat udzieliła dziennikarzom Ewelina Gromek-Oćwieja z biura prasowego Komendy Stołecznej Policji. – Ze wstępnych informacji wynika, że radiowóz jechał Belwederską i podczas skrętu w prawo, w Spacerową, zderzył się z poruszającą się ścieżką rowerową rowerzystką – podała Gromek-Oćwieja dodając, że kierujący radiowozem był trzeźwy.\nWojciech Kotowski: – Zadzwoniłem do pani Eweliny Gromek-Oćwieji z pytaniem czy potwierdza informacje udzielone dziennikarzom. Potwierdziła. Poprosiłem by natychmiast je sprostowała, bo wprowadziła w błąd zarówno dziennikarzy jak i czytelników. Rowerzystka nie jechała ścieżką rowerową tylko przez przejazd dla rowerzystów. Ścieżek rowerowych zresztą nie ma, są drogi rowerowe. Rozumiem, że przeciętny uczestnik ruchu drogowego używa potocznego nazewnictwa, ale nie powinno dochodzić do sytuacji, w której czynią tak funkcjonariusze policji. To wprowadza informacyjny ferment.\nEmilewicz przeszła na czerwonym. Przyznała się. Policja twierdzi, że nie mogła wystawić mandatu