Sutent - działanie, dawkowanie, opis leku - PoradnikZdrowie.pl\n1 kaps. zawiera 12,5 mg, 25 mg lub 50 mg sunitynibu (w postaci jabłczanu).\nSutent 28 szt., kaps. twarde\nLek przeciwnowotworowy - inhibitor kinazy białkowej. Sunitynib hamuje liczne receptory kinazy tyrozynowej, które biorą udział we wzroście nowotworów, w neoangiogenezie i w rozsiewie choroby nowotworowej z przerzutami. Sunitynib został zidentyfikowany jako inhibitor receptorów płytkowego czynnika wzrostu (PDGFRα i PDGFRβ), receptorów czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR1, VEGFR2 i VEGFR3), receptorów czynnika komórek pnia (KIT), kinazy tyrozynowej podobnej do Fms-3 (FLT3), receptorów czynnika stymulującego powstawanie kolonii (CSF-1R) i receptorów glejopochodnego czynnika neurotroficznego (RET). W zakresie dawkowania od 25 do 100 mg pole pod krzywą zależności stężenia leku w osoczu od czasu (AUC) i Cmax zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Stężenie sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu w stanie równowagi zostaje osiągnięte w ciągu 10 - 14 dni. Po podaniu doustnym sunitynibu maksymalne stężenie (Cmax) stwierdza się na ogół po upływie 6 – 12 h (Tmax). Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną sunitynibu. W badaniach in vitro stopień wiązania się sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu z ludzkimi białkami osocza wynosił odpowiednio 95% i 90% niezależnie od stężenia. Substancja czynna jest wydalana głównie z kałem (61%), natomiast przez nerki ulega wydaleniu 16% podanej dawki w postaci niezmienionej i metabolitów. Całkowity klirens leku po podaniu doustnym (CL/F) wynosił 34–62 l/h. Po podaniu doustnym zdrowym ochotnikom okres półtrwania sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu dietylowego wynosił odpowiednio około 40–60 h i 80–110 h.\nDoustnie. Dorośli. GIST i MRCC: 50 mg raz na dobę, przez 4 kolejne tyg., po czym następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), co stanowi pełny cykl 6 tygodni; pNET: 37,5 mg raz na dobę, przyjmowane w sposób ciągły. Dostosowanie dawki. W przypadku GIST i MRCC można stopniowo dokonywać zmian dawkowania za każdym razem o 12,5 mg, zależnie od bezpieczeństwa i tolerancji leku; dawka dobowa nie powinna wynosić >75 mg i nie powinna być Inhibitory i (lub) induktory CYP3A4. Należy unikać równoczesnego podawania sunitynibu z silnymi induktorami CYP3A4 (takimi jak ryfampicyna); jeżeli nie jest to możliwe, może być konieczne zwiększanie dawki sunitynibu, za każdym razem o 12,5 mg (do 87,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 62,5 mg na dobę w przypadku pNET) z równoczesnym starannym monitorowaniem tolerancji. Należy unikać równoczesnego podawania sunitynibu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak ketokonazol); jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawek sunitynibu do minimum 37,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 25 mg na dobę w przypadku pNET, z równoczesnym starannym monitorowaniem tolerancji. Należy rozważyć wybranie do leczenia skojarzonego alternatywnego leku o minimalnym działaniu hamującym CYP3A4 lub bez takiego działania. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności modyfikowania dawki początkowej u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (A i B wg Child-Pugh); nie zaleca się stosowania sunitynibu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C wg Child-Pugh). Nie ma konieczności modyfikowania dawki początkowej u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (lekkimi do ciężkich), schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) oraz u pacjentów poddawanych hemodializie; późniejsze modyfikacje dawkowania powinny zależeć od bezpieczeństwa i tolerancji leczenia u poszczególnych pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie obserwowano istotnych różnic pod względem bezpieczeństwa lub skuteczności sunitynibu w porównianiu z młodszymi pacjentami. Brak zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów poniżej 18 lat. Sposób podania. Lek może być przyjmowany z posiłkiem lub bez posiłku. W przypadku pominięcia jednej z dawek nie należy stosować dodatkowej dawki, tylko przyjąć zwykłą dawkę następnego dnia.\nLeczenie nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) nieoperacyjnych i (lub) z przerzutami u dorosłych po niepowodzeniu leczenia imatynibem ze względu na oporność lub nietolerancję. Leczenie zaawansowanego raka nerki i (lub) raka nerki z przerzutami (MRCC) u dorosłych. Leczenie wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) nieoperacyjnych lub z przerzutami u dorosłych, u których doszło do progresji choroby. Doświadczenie ze stosowaniem leku w leczeniu pierwszego rzutu jest ograniczone.\nNadwrażliwość na sunitynib lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.\nNależy przerwać leczenie sunitynibem jeżeli wystąpią u pacjenta objawy przedmiotowe lub podmiotowe zespołu Stevensa-Johnsona, martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka, lub EM (np. postępująca wysypka skórna często występująca z pęcherzami lub zmiany na błonie śluzowej jamy ustnej). Jeżeli diagnoza się potwierdzi, nie wolno wznawiać leczenia sunitynibem. W niektórych przypadkach podejrzenia EM, pacjenci tolerowali ponowne wprowadzenie sunitynibu w mniejszej dawce po ustąpieniu reakcji skórnej; niektórzy z tych pacjentów byli również jednocześnie leczeni kortykosteroidami lub lekami przeciwhistaminowymi. Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano zdarzenia krwotoczne (w niektórych przypadkach prowadzące do zgonu), obejmujące krwotoki z przewodu pokarmowego, układu oddechowego, dróg moczowych oraz mózgu. Pacjenci otrzymujący równocześnie produkty przeciwzakrzepowe (np. warfarynę, acenokumarol) mogą być poddawani okresowym kontrolom obejmującym wykonanie morfologii krwi (z oznaczeniem liczby płytek krwi), badanie czynników krzepnięcia oraz badaniu przedmiotowemu. Pacjentów należy badać w celu wykrycia nadciśnienia tętniczego i odpowiednio ich kontrolować. U pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, którego nie udaje się kontrolować farmakologicznie, zaleca się czasowe przerwanie stosowania produktu. Można je ponownie podjąć po uzyskaniu skutecznej kontroli nadciśnienia. Po wprowadzeniu produktu do obrotu, zgłaszano rzadkie przypadki epizodów hematologicznych o skutkach śmiertelnych, w tym krwotoki związane z małopłytkowością i zakażenia w przebiegu neutropenii. U pacjentów, u których stosuje się sunitynib, należy wykonać morfologię krwi na początku każdego cyklu leczenia. Ostrożnie stosować u pacjentów zagrożonych wystąpieniem zdarzeń sercowo-naczyniowych lub, u których takie zdarzenia wystąpiły w przeszłości. Należy prowadzić ścisłe monitorowanie w kierunku objawów klinicznych zastoinowej niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka ze strony serca i (lub) chorobą wieńcową w wywiadzie. Należy rozważyć wykonywanie oznaczeń LVEF na początku terapii i okresowo w trakcie leczenia sunitynibem. U pacjentów, u których nie występują kardiologiczne czynniki ryzyka należy rozważyć wykonanie wyjściowej oceny frakcji wyrzutowej. W przypadku wystąpienia objawów klinicznych zastoinowej niewydolności serca zaleca się przerwanie stosowania sunitynibu. U pacjentów bez klinicznych objawów zastoinowej niewydolności serca, ale z frakcją wyrzutową 20% poniżej wartości wyjściowej należy przerwać stosowanie sunitynibu i (lub) zmniejszyć dawkę. Należy zachować ostrożność podczas stosowania sunitynibu u pacjentów z wydłużonym odstępem QT w wywiadzie, pacjentów przyjmujących leki przeciwarytmiczne lub leki mogące powodować wydłużenie odstępu QT oraz u pacjentów z istotnymi chorobami serca w wywiadzie, bradykardią lub zaburzeniami elektrolitowymi. Należy ograniczyć jednoczesne podawanie sunitynibu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które mogą powodować zwiększenie stężenia sunitynibu w osoczu. U pacjentów leczonych sunitynibem obserwowano przypadki tętniczych zdarzeń zakrzepowozatorowych, czasem prowadzących do zgonu. Najczęstszymi z takich zdarzeń były: udar naczyniowy mózgu, przemijający napad niedokrwienny i zawał mózgu. Do czynników ryzyka związanych z tętniczymi zdarzeniami zakrzepowo-zatorowymi, poza chorobą nowotworową i wiekiem ≥65 lat, należały: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i choroba zakrzepowo-zatorowa w wywiadzie. W przypadku wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej, małopłytkowości, zmęczenia, objawów neurologicznych o charakterze zmiennym, zaburzeń czynności nerek oraz gorączki, należy rozważyć możliwość wystąpienia mikroangiopatii zakrzepowej. U pacjentów, u których rozwinęła się mikroangiopatia zakrzepowa, należy przerwać terapię sunitynibem i szybko rozpocząć odpowiednie leczenie. Zaleca się wstępne badania laboratoryjne czynności tarczycy u wszystkich pacjentów. Pacjenci z niedoczynnością tarczycy lub nadczynnością tarczycy w wywiadzie powinni być leczeni w sposób standardowy przed włączeniem leczenia sunitynibem. W trakcie leczenia sunitynibem należy kontrolować regularnie co 3 miesiące czynność tarczycy. Ponadto, pacjenci w czasie leczenia powinni być starannie obserwowani, czy nie występują u nich przedmiotowe i podmiotowe objawy zaburzeń czynności tarczycy. U pacjentów z różnymi guzami litymi otrzymujących sunitynib, obserwowano zwiększenie aktywności lipazy i amylazy w surowicy. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów zapalenia trzustki, należy przerwać stosowanie sunitynibu i zapewnić właściwe leczenie wspomagające. Należy kontrolować parametry czynnościowe wątroby (AlAT, AspAT oraz stężenie bilirubiny) przed rozpoczęciem leczenia, podczas każdego cyklu leczenia oraz w przypadku wystąpienia wskazań klinicznych. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności wątroby, należy przerwać stosowanie sunitynibu i zapewnić odpowiednie leczenie podtrzymujące. Obserwowano przypadki zaburzenia czynności nerek, niewydolności nerek i (lub) ostrej niewydolności nerek, które w niektórych przypadkach kończyły się zgonem. Do czynników ryzyka związanych z zaburzeniami czynności nerek i (lub) niewydolnością nerek u pacjentów otrzymujących sunitynib, poza chorobą nowotworową, należały: podeszły wiek, cukrzyca, współistniejące zaburzenia czynności nerek, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, sepsa, odwodnienie i (lub) hipowolemia oraz rabdomioliza. Bezpieczeństwo stosowania sunitynibu u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim białkomoczem nie zostało odpowiednio zbadane. Zaleca się przeprowadzenie badania moczu na początku leczenia oraz monitorowanie pacjentów w kierunku wystąpienia lub nasilenia białkomoczu. U pacjentów z zespołem nerczycowym należy przerwać stosowanie sunitynibu. Należy przerwać podawanie sunitynibu w przypadku tworzenia się przetok. Podczas leczenia sunitynibem opisywano przypadki nieprawidłowego procesu gojenia się ran. U pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym zaleca się, jako środek ostrożności, czasowe przerwanie leczenia sunitynibem. Zgłaszano przypadki martwicy kości szczęki/żuchwy. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego lub sekwencyjnego stosowania sunitynibu i dożylnie bisfosfonianów. Przed rozpoczęciem stosowania sunitynibu należy rozważyć przeprowadzenie badania stomatologicznego i wdrożyć odpowiednie działania zapobiegawcze. U pacjentów przyjmujących wcześniej lub stosujących obecnie bisfosfoniany dożylnie, w miarę możliwości należy unikać inwazyjnych procedur dentystycznych. Należy przerwać podawanie leku w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego spowodowanego nadwrażliwością. U pacjentów z drgawkami i objawami podmiotowymi i (lub) przedmiotowymi wskazującymi na obecność zespołu odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, takimi jak nadciśnienie, ból głowy, zwiększona czujność, zmiany psychiczne i utrata wzroku, w tym ślepota korowa, należy kontrolować występujące zaburzenia poprzez zastosowanie właściwego leczenia, w tym farmakologicznej kontroli nadciśnienia. Zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania sunitynibu. Po ustąpieniu objawów można podjąć decyzję o kontynuacji leczenia. W badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów leczonych sunitynibem rzadko obserwowano przypadki zespołu ostrego rozpadu guza; niektóre z nich prowadziły do zgonu. Czynniki ryzyka zespołu ostrego rozpadu guza obejmują dużą wielkość guza, przewlekłą niewydolność nerek w wywiadzie, skąpomocz, odwodnienie, niedociśnienie tętnicze i kwaśny odczyn moczu. Pacjentów należy ściśle obserwować i podjąć leczenie w razie wystąpienia wskazań klinicznych, oraz rozważyć zastosowanie nawodnienia pacjenta jako profilaktyki. Należy przerwać stosowanie sunitynibu u pacjentów, u których wystąpi martwicze zapalenie powięzi. W przypadku objawowej hipoglikemii należy tymczasowo przerwać podawanie sunitynibu. U pacjentów z cukrzycą należy regularnie sprawdzać stężenie glukozy we krwi. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u pacjentów poniżej 18 lat. Brak zaleceń dotyczących dawkowania.\nBardzo często: neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość, leukopenia, niedoczynność tarczycy, zmniejszenie łaknienia, bezsenność, zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, duszność, krwotok z nosa, kaszel, zapalenie jamy ustnej, ból brzucha, wymioty, biegunka, niestrawność, nudności, zaparcia, przebarwienia skóry, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, wysypka, zmiany koloru włosów, suchość skóry, ból w kończynach, ból stawów, ból pleców, zapalenie błon śluzowych, uczucie zmęczenia, obrzęk, gorączka. Często: zakażenia wirusowe, zakażenia układu oddechowego, ropień, zakażenia grzybicze, zakażenia dróg moczowych, zakażenia skóry, posocznica, limfopenia, odwodnienie, hipoglikemia, depresja, neuropatia obwodowa, parestezje, niedoczulica, przeczulica, obrzęk tkanek oczodołu, brzęk powiek, zwiększone łzawienie, zmniejszenie frakcji wyrzutowej, zakrzepica żył głębokich, uderzenia gorąca, nagłe zaczerwienienie twarzy, zator tętnicy płucnej, wysięk opłucnowy, krwioplucie, duszność wysiłkowa, ból jamy ustnej i gardła, niedrożność nosa, suchość błon śluzowych nosa, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, krwotok z przewodu pokarmowego, zapalenie przełyku, zdęcie brzucha, dyskomfort w nadbrzuszu, krwotok z odbytu, krwawienie z dziąseł, owrzodzenie jamy ustnej, ból odbytu, zapalenie warg, guzy krwawnicze, ból języka, ból w jamie ustnej, suchość w jamie ustnej, wzdęcia, dyskomfort w jamie ustnej, odbijanie się ze zwracaniem treści żołądkowej lub gazu, złuszczanie skóry, reakcje skórne, egzema, pęcherze, rumień, łysienie, trądzik, świąd, hiperpigmentacja skóry, zmiany skórne, rogowacenie skóry, zapalenie skóry, zaburzenia dotyczące płytki paznokciowej, ból mięśniowo-szkieletowy, kurcze mięśni, ból mięśni, osłabienie mięśni, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, zmiana barwy moczu, białkomocz, ból w klatce piersiowej, ból, zespół rzekomogrypowy, dreszcze, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie liczby białych krwinek, zwiększenie aktywności lipazy, zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększona aktywność amylazy, zwiększona aktywność AlAT, AspAT, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, zwiększone ciśnienie tętniczw, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi. Niezbyt często: martwicze zapalenie powięzi, zakażenia bakteryjne, pancytopenia, reakcje nadwrażliwości, nadczynność tarczycy, krwotok mózgowy, udar mózgu, przemijający napad niedokrwienny, zastoinowa niewydolność serca, niewydolność serca, kardiomiopatia, wysięk osierdziowy, wydłużenie odstępu QT w EKG, krwotok z guza, krwotok płucny, niewydolność oddechowa, perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki, przetoka odbytu, niewydolność wątroby, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zaburzenia czynności wątroby, martwica kości szczęki i (lub) żuchwy, przetoka, krwotok z dróg moczowych, nieprawidłowy proces gojenia się ran, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi, zwiększone stężenie TSH we krwi. Rzadko: mikroangiopatia zakrzepowa, obrzęk naczynioruchowy, zapalenie tarczycy, zespół ostrego rozpadu guza, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, niewydolność lewokomorowa, zaburzenia rytmu typu torsade de pointes, zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, piodermia zgorzelinowa, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rabdomioliza, miopatia, zespół nerczycowy. Zgłoszono kilka przypadków drgawek i objawów radiologicznych zespołu odwracalnej tylnej leukoencefalopatii.\nNie stosować w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalne korzyści z leczenia przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu (u zwierząt lek powodował wady wrodzone płodów). Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcyjną i unikać zajścia w ciążę podczas przyjmowania leku. Nie wiadomo, czy sunitynib lub jego główny czynny metabolit przenikają do mleka kobiecego (są obecne w mleku zwierząt) - kobiety nie powinny karmić piersią podczas stosowania leku. Leczenie sunitynibem może wywierać niekorzystny wpływ na płodność kobiet i mężczyzn.\nW trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.\nPodawanie sunitynibu jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. rytonawirem, itrakonazolem, erytromycyną, klarytromycyną, sokiem grejpfrutowym) może wiązać się ze zwiększeniem stężenia sunitynibu. Z tego względu należy unikać jednoczesnego podawania sunitynibu z inhibitorami CYP3A4 lub należy rozważyć wybranie do leczenia skojarzonego alternatywnego produktu o minimalnym działaniu hamującym CYP3A4, lub bez takiego działania. Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 25 mg na dobę w przypadku pNET, na podstawie dokładnie monitorowanej tolerancji. Dane kliniczne dotyczące interakcji między sunitynibem a inhibitorami BCRP są ograniczone - nie można wykluczyć interakcji. Podawanie sunitynibu z silnymi induktorami CYP3A4 (np. deksametazonem, fenytoiną, karbamazepiną, ryfampicyną, fenobarbitalem lub ziołami zawierającymi ziele dziurawca) może prowadzić do zmniejszenia stężenia sunitynibu. Z tego względu należy unikać jednoczesnego stosowania z induktorami CYP3A4, bądź też należy rozważyć wybranie do leczenia skojarzonego alternatywnego produktu leczniczego, o minimalnym działaniu indukującym CYP3A4 lub bez takiego działania. Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność stopniowego zwiększania dawek sunitynibu, za każdym razem o 12,5 mg (do 87,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 62,5 mg na dobę w przypadku pNET) na podstawie dokładnie monitorowanej tolerancji.\nPreparat zawiera substancję: Sunitinib


ubezpieczenia Lublin lipiec − sarbiewski.pl\nMarket Ubezpieczeń - jakie wiadomości o naszej działaności są ważne?\nPełne ubezpieczenie OC i AC można pozyskać w naszej firmie Market Ubezpieczeń, która jest siecią placówek, dostarczającej też ubezpieczenie na życie, ubezpieczenie domu oraz firmy i podróży. Znacznym udogodnieniem jest to, że płatność za dowolne ubezpieczenie można podzielić na kilka rat. Klienci mogą nas znaleźć w 40 miastach w Polsce i zakupić określone ubezpieczenie od ręki, co na pewno jest mocną stroną naszej firmy. Każdy klient może samodzielnie skorzystać z naszej strony internetowej w przypadku jakiejkolwiek potrzeby, ponieważ została ona dostosowana w taki sposób, żeby polepszyć jej obsługę. Otóż przy pomocy naszej witryny internetowej wyliczysz składkę określonej usługi. Zaczerpniesz między innymi wiedzy o tym, na czym konkretnie skupia się każdy rodzaj ubezpieczenia. Branża ubezpieczeniowa jest pod każdym względem w pełni znana przez naszych pracowników, którzy są świetnymi specjalistami. Ich wiedza i doświadczenie pozwala na oferowanie usług na wysokim poziomie. Ponadto nasz zespół fachowców jest często szkolony, co oznacza, że nasza oferta jest stale udoskonalana, biorąc pod uwagę poszczególne potrzeby klientów. Market Ubezpieczeń spotyka się z absolutnym uznaniem dzięki temu, że w pierwszej kolejności uwzględniamy zadowolenie osób korzystające z usług naszej firmy.\nChcemy również przypomnieć, iż możemy udzielić porad telefonicznych, jak i również odpisujemy na maile, kompleksowo tłumacząc różne nieścisłości. Istnieje opcja skontaktowania się z naszą firmą też przez formularz, który posiadamy na naszej witrynie. Najwygodniejszą możliwością na nawiązanie kontaktu z naszą firmą, może być czat ze specjalistą. Jeżeli chcesz posiadać najnowsze informacje związane z naszą ofertą ubezpieczeniową, zapraszamy do zajrzenia na naszego bloga, na którym wyszukasz całkiem sporo ciekawych informacji dotyczących branży ubezpieczeniowej. Wyszukasz nas też na Facebook'u, gdzie zaczerpniesz nieco więcej informacji o tym, co aktualnie się u nas dzieje oraz, jakiego rodzaju propozycje stworzyliśmy dla naszych klientów. Zachęcamy Cię do przejrzenia naszej różnorodnej oferty sprzedażowej!


Intel® Rapid Storage - długie ładowanie systemu - Windows 7 - dobreprogramy - forum\nIntel® Rapid Storage - długie ładowanie systemu\nsystem (system) 2012-11-22 08:45:04 UTC #1\nmam mały problem. Instaluję Windowsa 7 na czysto, sterowniki oraz Intel® Rapid Storage, który jest potrzebny np. przy używaniu CDBurningXP - nie widzi napędu bez tego.\nZauważyłem, że Windows startuje normalnie ale zaraz jak pojawia się ikony na pulpicie to na jakiś czas spowalnia – przycina się (ok. 30 sekund). W tray'u jest taka ikonka odnośnie tego sterownika i właśnie komputer jest przymulony do momentu jak na tej ikonce nie pojawi sie "ptaszek" zielony tzn. O.K.\nJak widzę jakieś testy, odnośnie szybkości uruchamiania Windowsa 7 to nie wiem czy płakać czy się śmiać jak pomyślę o swoim kompie. Procesor mam i7 – pierwszej generacji.\nProszę o odpowiedz jak to zainstalować żeby działało normalnie tj. nie przycinało się.\nPiotr92 (Piotrkijak) 2012-11-22 13:04:03 UTC #2\nWywal przez msconfig to dziadostwo Intela żeby nie startowało z systemem i nie będzie problemu.\nDimatheus (Dimatheus) 2012-11-22 13:47:11 UTC #3\nA nie możesz ustawić w programie Intel® Rapid Storage, by nie monitorował stanu dysków i napędów? Wtedy nie powinien startować automatycznie i nie powinien być widoczny w tray'u. Jedyne, co zostanie, to usługa systemowa.\n:arrow: Instalujesz najnowszą wersję programu? Sterowniki do chipsetu płyty głównej też instalujesz najnowsze?\nsystem (system) 2012-11-22 20:21:04 UTC #4\ntak, najnowsze sterowniki\nDimatheus (Dimatheus) 2012-11-26 08:39:04 UTC #5\nA nie możesz ustawić w programie Intel® Rapid Storage, by nie monitorował stanu dysków i napędów?\nA co z powyższym? Próbowałeś? Uruchamiasz okno programu, przechodzisz do zakładki Preferences i odznaczasz wszystkie ptaszki.\n:arrow: Czy instalowałeś program z podniesionymi uprawnieniami? Tzn. z konta o uprawnieniach administracyjnych i dodatkowo uruchamiając program nie dwuklikiem, a korzystając z menu kontekstowego i polecenia Uruchom jako administrator?


Unikalnie i z polotem - Dekarz i Cieśla\nKontrast między barwą nieba nad Oosseld a kolorem nowego wielofunkcyjnego budynku Zonneboom tworzy spektakularny efekt. Obiekty znajdujące się w strefie nowego budownictwa w Doetinchem zostały poddane gruntownej renowacji, przy czym centralne znaczenie przyznano nowym budynkom. Szczególnie mocne wrażenie sprawiają one dzięki zastosowaniu tysięcy dachówek ceramicznych.\nObiekt Zonneboom, którego nazwa kojarzy się z jasnym drzewem, jest wielofunkcyjnym budynkiem z dwiema szkołami podstawowymi, urządzeniami sportowymi, przedszkolem, żłobkiem i pomieszczeniami do organizacji imprez, które mogą być wynajmowane osobno. Odpowiedzialni za projekt architekci Drost i van Veen musieli uwzględnić nie tylko prostokątny rzut działki budowlanej, lecz także długą listę życzeń lokalnego samorządu.\nA oto jak wspomina wyzwania związane z tym projektem pani architekt Simone Drost: „Teren budowy podzielony był na dwie części, a celem była lepsza integracja nowych obiektów. Budynek znajduje się na terenach zielonych, zabudowywanych w ciągu ubiegłego stulecia. Typowy dla okolicy Oosseldse kształt dachu jest dzięki swym ostrym kątom bardzo ciekawy pod względem architektonicznym, toteż powinien on nadawać charakter także obiektowi Zonneboom.“ To życzenie okazało się jednak trudne do zrealizowania, gdyż jak wyjaśnia pani architekt: „Taki wysoki, szpiczasty kształt dachu oznacza duże powierzchnie i trudno jest znaleźć dla niego odpowiednie pokrycie. Chcieliśmy jednak coś z tą formą zrobić i dlatego podjęliśmy temat nachylenia. Oczywiście, mając przy tym na uwadze materiał – ceramikę.“\nMiękka powłoka budynku\nForma budynku jest złożona, dlatego zastosowanie innego materiału na jednej z fasad było trudne do zrealizowania. W centrum budynku znajduje się jasna, kolorowa klatka schodowa. Podłoga holu wejściowego jest obniżona. Simone Drost zauważa: „Zdecydowaliśmy się na budynek monolityczny, który jest rzeczywiście odpowiednio reprezentacyjny dla centrum dzielnicy. Jeśli chodzi o fasadę, wybraliśmy swego rodzaju namacalny i wytrzymały materiał, który powinien perfekcyjnie pasować do tego budynku.“ Aby pozostać przy stylu budownictwa typowym dla Oosseldse, wydawała się właściwą kombinacją muru i dachówki. Jednak architekci obawiali się, że budynek nie będzie wystarczająco odcinał się od istniejących budowli oraz ich wybrukowanego przy użyciu cegły i klinkieru otoczenia. W związku z tym przyjęli inne założenie i zdecydowali się na dach z dachówki ceramicznej, dostosowany kolorystycznie do otaczających terenów zielonych.\nNiełatwo było przy tym dokonać wyboru kolorów i wzorów, jako że dla wymaganej palety zieleni, szarości i bieli trzeba było wybrać pięć kolorów i trzy przezroczyste struktury. Pięć zastosowanych kolorów dachówki zostało wyprodukowanych specjalnie dla tego zlecenia. Dzięki odcieniom karpiówki, nadającym efekt reliefu, budynek stwarza bardzo atrakcyjne i żywotne wrażenie. „Kolor fasady ulega zmianie pod wpływem zjawisk pogodowych“, twierdzi Drost. Wejścia, okna i naroża budynku zostały uwydatnione przez białe ramy i inne wzory z dachówki. Jako element dekoracyjny wybrano motyw liści. „Liść stanowi bezpośrednie odniesienie do zielonego otoczenia“, wyjaśnia architekt van Veen. Z odległości motyw liści staje się bardziej wyrazisty, podczas gdy kształt dachówki rozmywa się. „Budynek ten ma bardzo namacalny charakter. Na odległość wygląda całkiem inaczej niż oglądany z bliska. Fasada uzyskuje swój plastyczny charakter dzięki zachodzącej na nią nadbudowie.” Projekt: Budynek wielofunkcyjny Zonneboom, Doetinchem Architekci: Drost & van Veen architecten Inwestor: Sité Woondiensten Dachówka: Karpiówka firmy Eijsenberg w pięciu specjalnie wyprodukowanych kolorach


Czas na Bytom, czyli podróż linią S18 | Koleje Śląskie - regionalny przewoźnik kolejowy\nCzas na Bytom, czyli podróż linią S18\nOdkrywanie Górnego Śląska warto zacząć od miejsc bliskich, aczkolwiek zupełnie zapomnianych. Jednym z takich miejsc jest miasto Bytom, będące przykładem niezwykłych historii wielkich sukcesów oraz tragicznych wydarzeń, które są do dziś częścią miejskich legend oraz historii.\nWysiadając na zabytkowym dworcu kolejowym w Bytomiu polecamy na moment skręcić z powszechnie podejmowanego kierunku w stronę starego miasta i przekroczyć linię kolejową, wyruszając na południe. Przekraczając ulicę prowadzącą w stronę Szombierek traficie na stare, średniowieczne wzgórze św. Małgorzaty, będące niemym świadkiem początków miasta. Na terenie grodu znajdowały się siedziba kasztelana i najstarszy bytomski kościół – kamienna świątynia romańska z początku drugiej połowy XII wieku. Podczas wykopalisk na wzgórzu św. Małgorzaty odnaleziono zabytki ruchome w postaci monet i fragmentów naczyń oraz jamy grobowe ze znajdującego się przy kościele cmentarza. Ze wzgórzem łączy się legenda o przerażających procesjach, o jakich opowiadali najstarsi mieszkańcy tych okolic. Późną porą, około północy, zauważyć można było jak na przykościelnym cmentarzu z grobów wychodzić zaczynają duchy zmarłych. Zabierali oni z kościoła krzyż i kościelne chorągwie, a następnie w procesyjnym pochodzie uroczyście krążyli dookoła kościoła.\nNie porzucając upiornych opowieści, spacerujemy na północ ulicą Dworcową, stanowiącą dawniej część przedmieścia gliwickiego, dziś zaś jest to jedna z najważniejszych arterii miejskich. Zabudowa ul. Dworcowej to bezcenna architektura eklektyczna oraz secesyjna przełomu XIX i XX wieku. W kwestii ilości kamienic z XIX i XX w., Bytom niemal nie ma sobie równych w kraju. Architekturą tych kamienic zachwycają się specjaliści oraz turyści, odkrywający to niemal zapomniane górnośląskie piękno.\nSpacerując ul. Piekarską, docieramy do miejsca niezwykłego. Jest to nagrobny kamień pamiątkowy, przypominający, że podróżujący tą drogą Mateusz Spiera z Rozbarku został w miejscu tym zabity 30 czerwca 1808 roku o czym głosi napis: „1808 – MATHIUS SPIERA TU JEST ZABIETI DNIA 30 CZERWCA ROKU”. Dziś nagrobek ten jest kopią, wykonaną w 1947 roku po zniszczeniu oryginału w okresie II wojny światowej. Wiąże się z nim jednak upiorna historia, której nie omieszkamy wam opowiedzieć. Według nadal żywej na ul. Piekarskiej legendy o północy w pobliżu kamienia pojawia się upiorna, mała postać o przerażającym wyglądzie, która może przechodzącego obok nieszczęśnika wciągnąć pod wmurowany w ścianę kamienicy nagrobek. Spotkanie z ową szkaradnej postury postacią ponoć nawet największych twardzieli przyprawia o „hercklekoty”. Jeszcze lata temu historia ta sprawiała, że z nadejściem „godziny duchów” na tym odcinku ulicy Piekarskiej nie było żywej duszy.\nSzukając historii oraz upiornych opowieści, warto wybrać się w stronę Rozbarku, gdzie spotkać możecie mieszkającego po sąsiedzku Szarleja, czyli kopalnianego demona, od którego pochodzi nazwa sąsiadującej z Rozbarkiem dzielnicy Piekar Śląskich. Zmierzając w stronę Dworca Kolejowego warto odbić w stronę zespołu przyrodniczego „Żabie Doły”, w związku z którym wiąże się legenda o Utopcu! Demonie, który zamieszkiwał podbytomskie stawy i rozlewiska oraz straszył przechodzących tamtędy górników początkowo ukrywając się w postaci dziewczyny lub znajomej osoby! Spacerując po rezerwacie „Żabie Doły” uważajcie na Utopca i bezpiecznie podróżujcie w stronę Dworca Kolejowego.


Polityka Brytanii w regionie śródziemnomorskim 1942-45\n- Pamiętniki Harolda Macmillana\nHarold Macmillan (1894-1986), polityk Partii Konserwatywnej, wieloletni poseł Izby Gmin, od 1940 r. na różnych wysokich stanowiskach w administracji rządowej Wielkiej Brytanii, m.in w latach 1942-1945 kierował Aliancką Komisją Kontroli, decydującą o polityce brytyjskiej na obszarze śródziemnomorskiego teatru wojennego. Później dwukrotny premier w latach 1957-1963.\nW 1981 r. opublikowane zostały jego 7-tomowe „Pamiętniki 1914-1945”. Poniżej skrót politycznych wątków z dwóch tomów, tyczących lat 1938-1945.\nLata 1933-1938. Ludzie, którzy rządzili Wielką Brytania w okresie po przejęciu w 1933 r. władzy w Niemczech przez Adolfa Hitlera, byli mu w znacznej mierze przychylni i prowadzili politykę ugody, interesów i ustępstw wobec nazistowskiej III Rzeszy i faszystowskich Włoch w Europie. Natomiast cierpieli na brak zaufania do polityki prowadzonej przez Związek Radziecki, co dotyczyło zwłaszcza konserwatywnej elity arystokratycznej. Tymczasem zjednoczenie wysiłków Brytanii, Francji i ZSRR mogło pohamować zapędy Hitlera i Mussoliniego.\nPo aneksji Austrii 13 marca 1938 r. przez Niemcy Rosjanie zaproponowali zwołanie konferencji czterech mocarstw do omówienia środków zaradczych w związku z gwałtownie pogarszającą się sytuacją międzynarodową. Trzy dni później 22 marca, premier Chamberlain i minister spraw zagranicznych zalecili gabinetowi brytyjskiemu odrzucenie tej propozycji.\nMonachium. W dniu 12 września 1938 r. Hitler w Norymberdze przedstawił swe żądania w sprawie przyłączenia czeskich Sudetów do III Rzeszy. Chamberlein poleciał wówczas samolotem do Niemiec na spotkanie i rozmowy z Hitlerem w Berchtesgaden. Tam zaproponował zwołanie konferencji czterech państw” Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec i Włoch, która odbyła się 30 września w Monachium. Minister spraw zagranicznych Eden chciał wciągnąć do rozmów także Związek Radziecki, ale premier i inni zdecydowanie odrzucili ten pomysł. Na konferencja w Monachium zdecydowano o przekazaniu Sudetów III Rzeszy i Chamberlain powrócił do Londynu w aureoli obrońcy pokoju, spotkały go owacje i pochlebstwa.\nPropozycja paktu zbiorowego bezpieczeństwa. Jeszcze 10 marca 1939 r. Chamberlain oświadczył w Izbie Gmin, że „Europa wkracza w okres ciszy i spokoju”. Lecz 15 marca wojska niemieckie wkroczyły do Pragi. Wtedy 18 marca Rosjanie zaproponowali zwołanie konferencji z udziałem Brytanii, Francji, ZSRR, Polski, Rumunii i Turcji „celem uzgodnienia sposobów przeciwstawienia się agresji”. Chamberlain odrzucił tę inicjatywę jako przedwczesną, Polacy zaś nie zgodzili się na jego projekt ogłoszenia wspólnej deklaracji trzech mocarstw – Brytanii, Francji i ZSRR – do której miałaby następnie przyłączyć się Polska. Równocześnie 31 marca zagwarantował Polakom, że w razie jakiejkolwiek akcji, zagrażającej ich niepodległości, rząd brytyjski zrobi wszystko, żeby przyjść im z pomocą.\nPropozycja sojuszu trójstronnego. ... 16 kwietnia 1939 r. Rosja wysunęła propozycję zawarcia trójstronnego sojuszu – Brytanii, Francji i Rosji. Była to ostatnia szansa Litwinowa. Również nasza. Churchill powiedział później: „Gdyby pan Chamberlain po otrzymaniu rosyjskiej propozycji odpowiedział np.: Dobrze, połączmy nasze siły, nasz parlament wyraziłby swoją zgodę, Stalin też i historia mogłaby się potoczyć zupełni innym torem”. Rząd brytyjski nie wywarł nacisku na Polskę i Rumunię, żeby stanęły w jednym szeregu z koalicją antyniemiecką. Odrzucił propozycję Rosji, żeby zawrzeć z nią umowę wojskową i udzielić wspólnej gwarancji francusko-brytyjsko-rosyjskiej wszystkim państwom graniczącym z Rosją od Bałtyku do Morza Czarnego. Zamiast tego rząd brytyjski zaproponował, żeby gwarancje udzielone zostały tym państwom oddzielnie przez każde mocarstwo.... W odpowiedzi 3 maja odwołany został ze swego stanowiska komisarz ds. zagranicznych M. Litwinow, zwolennik współpracy z Zachodem i zbiorowego bezpieczeństwa pod egidą Ligi Narodów. Miejsce jego zajął Wiaczesław Mołotow. Pod naciskiem parlamentu (Lloyd George i Churchill) Chamberlain zgodził się wtedy na rozpoczęcie rozmów politycznych w Moskwie, wysyłając jednakże drugorzędnych polityków (William Strang). Również brytyjska i francuska misje wojskowe, jakie miały przedyskutować projekt umowy wojskowej, złożone zostały z oficerów niskiej rangi, którzy nie śpiesząc się, odbyli podróż do Leningradu drogą morską, a do Moskwy dojechali dopiero 11 sierpnia.\nRozmowy moskiewskie skończyły się niepowodzeniem i zostały przerwane 23 sierpnia, po podpisaniu układu o współpracy gospodarczej i nieagresji między III Rzeszą i Związkiem Radzieckim, tzw. Pakt Ribbentrop – Mołotow. Po czym 1 września rozpoczął się atak wojsk niemieckich na Polskę.\nWojna w Polsce. W niedzielę 3 września 1939 r. o 9 rano przekazane zostało Niemcom ostateczne brytyjskie ultimatum o zaprzestanie agresji w Polsce, z wyznaczonym 2-godzinnym terminem. O godz. 11 w Izbie Gmin Chamberlain w przemówieniu do narodu ogłosił, że Wielka Brytania jest w stanie wojny z III Rzeszą. Ale mówił tak, jakby raczej chciał usprawiedliwić samego siebie, niż wezwać naród brytyjski do walki.\n...W początkowym okresie niezdolni byliśmy do podjęcia jakiejkolwiek skutecznej akcji w obronie Polski. Jedyną pomocą mógłby być atak francuski na Niemcy. Ale Francuzi tak bardzo bali się o siebie, że rząd nie tylko nie pozwalał armii zaatakować Niemców od zachodu, ale obawiając się odwetu błagał nas, byśmy nie bombardowali Niemców z powietrza. Rząd francuski był skłócony, a naród załamany. Wiele ludzi miało jeszcze nadzieję, że w jakiś sposób da się uniknąć prawdziwej wojny.\nNajbardziej zaskakującym zjawiskiem świadczącym o tym, że rząd brytyjski nie panuje nad sytuacją, było powolne tempo mobilizacji kraju, przynajmniej jeśli chodzi o przemysł i życie gospodarcze. Nadal w styczniu 1940 r. było 1.300 tys. bezrobotnych. Zamiast zaatakować niemieckie lotniska i węzły komunikacyjne, co mogłoby nieco osłabić nacisk na nieszczęsnych Polaków, jedyną rzeczą, na którą sobie pozwoliliśmy była tak zwana później „wojna confetti”, zrzucanie ulotek propagandowych na miasta niemieckie....\nWojna fińsko-rosyjska. Rozpoczęta w grudniu 1939 r., wykazała złą organizację i niedostateczne wyszkolenie Armii Czerwonej, ponoszącej duże straty w walkach ze znacznie słabszym przeciwnikiem. Finowie wspomagani byli dostawami materiałowymi i nielicznymi oddziałami ochotników przez państwa skandynawskie, a także na niewielką skalę przez Francje i Wielką Brytanię.\nW ostatnich dniach lutego 1940 r. Rosjanie przełamali jednak linię Mannerheima i zmusili Finów do cofnięcia się. Zaproponowali też wtedy zawarcie rozejmu na warunkach nieco korzystniejszych niż Finowie mogli się spodziewać. Zwrócili się oni jeszcze z apelem o udzielenie im pomocy przez Niemców, którzy doradzili jednakże przyjęcie warunków radzieckich i 12 marca zawarty został traktat pokojowy. Finowie odstąpili strategiczny Półwysep Hanko w Zatoce Botnickiej, cały Przesmyk Karelski z miastem Wyborg i pas terenu wzdłuż płn. wybrzeża Jeziora Ładoga, mieli ponadto zapłacić wysokie odszkodowanie wojenne. Klęska Finlandii była powodem dymisji premiera Francji Daladiera\nWojna na Zachodzie. W nocy z 8 na 9 kwietnia 1949 r. wojska niemieckie zaatakowały Danię i wszystkie ważniejsze porty norweskie. Dania zajęta została w ciągu jednego dnia, Norwegia po kilku tygodniach. W maju Wehrmacht przekroczył granice Belgii, Holandii i Luksemburga, a następnie Francji, zwyciężając wszędzie dzięki zdecydowanym szybkim działaniom zagonów pancernych i lotnictwa. Na początku czerwca Ekspedycyjny Korpus Brytyjski i część wojsk francuskich ewakuowane zostały (ok. 320 tys. żołnierzy) do wielkiej Brytanii. Na plażach portu Dunkierki Anglicy stracili 880 dział polowych, 310 ciężkich, ok. 500 przeciwlotniczych, 650 działek p-panc., 6400 rusznic p-panc., 11 tys karabinów maszynowych, 700 czołgów, 45 tys. samochodów osobowych i ciężarowych.\nPo powietrznej „Bitwie o Anglię”, dzięki wzmożonej produkcji fabryk lotniczych, brytyjskie dywizjony myśliwskie rozporządzały większą ilością samolotów niż na jej początku. Wówczas Niemcy zmienili taktykę i rozpoczęli bombardowanie dużych miast, Londynu w szczególności. Ich naloty z różnym natężeniem trwały od 7 września do maja 1941 r.\n14 czerwca 1940 Niemcy weszli do Paryża, wcześniej rząd francuski przeniósł się do Bordeaux, portu nad Atlantykiem. Brytyjczycy zaproponowali wówczas utworzenie Unii Francusko-Brytyjskiej, mając na uwadze dalszy opór Francuzów w oparciu o terytoria zamorskie i silną francuską flotę wojenną. Lecz większość rządząca reprezentowała defetyzm, francuski premier Reynand podał się do dymisji, a prezydent Albert Lebrun powierzył utworzenie gabinetu marszałkowi Petainowi. Prawie natychmiast rozpoczął on pertraktacje w sprawie zawieszenia broni, jakie doprowadziły do kapitulacji francuskiej armii i podziału kraju na dwie strefy: okupowaną i nie okupowaną. Rząd francuski przeniósł się wtedy do Vichy i zerwał stosunki dyplomatyczne z Wielką Brytanią. USA uznały nowy rząd. Ministrem spraw zagranicznych został Laval, filofaszysta.\n23 czerwca 1940 r. gen. de Gaulle utworzył w Londynie Tymczasowy Komitet Narodowy, który uznany został przez rząd brytyjski za organ reprezentujący „Niezależnych Francuzów”.\nAfryka północna, Włochy. 8 listopada 1942 dokonane zostało lądowanie aliantów na wybrzeżach Algierii i Maroka. Już następnego dnia w Tunisie, za zgodą naczelnego rezydenta francuskiego, zaczęły lądować wojska niemieckie, a 11 listopada Niemcy zajęli Francję Vichy.\nW styczniu 1943 r. w Casablance odbyła się dwustronna konferencja, przydenta Roosevelta i premiera Churchila, na której uzgodnili oni swe plany wspólnego kontynuowania wojny w Europie. W dniu 13 maja 1943 zakończona została kampania w Tunezji przez zajęciu Tunisu i Bizerty, 10 lipca wojska sprzymierzone dokonały desantu na Sycylię, po czym 25 lipca upadł rząd Mussoliniego i jego partii faszystowskiej. Po puczu Włochy obsadzone zostały przez wojska niemieckie, koncentrując się głównie w rejonie Rzymu.\nNowy rząd włoski, kierowany przez premiera 72-letniego marsz. Badoglio, kontynuował działania wojenne, ale też od razu nawiązał tajne rozmowy rozejmowe, jakie prowadzono w Lizbonie. 3 września alianci lądowali na Półwyspie, po drugiej stronie Zatoki Messyńskiej, nie napotykając żadnego oporu. Desant, dokonany 8 września pod Salerno w celu zajęcia Neapolu, był rzeczą znacznie trudniejszą, choć obyło się bez większych walk, a następnego dnia ogłoszony został rozejm, przy czym w nocy marsz. Badoglio i król Wiktor Emanuel III uciekli z Rzymu samochodem na wybrzeże adriatyckie, stamtąd odjechali krążownikiem do Brindisi. Po rozejmie Niemcy rozbroili i internowali wojska włoskie, skierowując swe dywizje na południe przeciw desantom alianckim. 13 września Włochy wypowiedziały wojnę Niemcom, co nie miało już większego znaczenia.\nPrzed nacierającymi, z południowych wybrzeży Włoch i przyczółka pod Salerno, wojskami alianckimi, Niemcy organizowali kolejne linie obronne w poprzek Półwyspu. Pod koniec listopada alianci zatrzymani zostali na Linii Gustawa pomiędzy Neapolem a Rzymem. Celem przełamania impasu, 22 stycznia alianci dokonali 22 stycznia 1944 r. wielkiego desantu morskiego swych wojsk w Anzio w pobliżu Rzymu. Lecz desant ten okrążony został przez wojska niemieckie marsz. Kesselringa, który po zgromadzeniu odpowiednich sił, skutecznie kontratakował, blokując wojska anglo-amerykańskie na niewielkim przyczółku. Linia Gustawa, z głównym punktem oporu pod Monte Cassino, przełamana została dopiero w połowie maja i 5 czerwca 1944 r. alianci weszli do Rzymu.\nPrzy wyzwalaniu kolejnych obszarów Włoch władzę na nich przejmował rząd Badoglia, opierając się na istniejących dotychczasowych strukturach urzędniczych. Nie zawsze to było możliwe, gdyż miejscowa ludność protestowała i dochodziło też do linczów b. działaczy faszystowskich. Także król włoski, skompromitowany 20-letnią współpracą z faszyzmem Mussoliniego, został zmuszony do abdykacji, zresztą kompromisowo, na rzecz swego syna, księcia Piemontu.\nRząd Badoglia domagał się przyznania Włochom pozycji pełnoprawnego sojusznika. Powołana dla celów okupacji Sojusznicza Komisja Kontroli, kierowana przez Harolda Macmillana była skłonna przychylić się do tych żądań. Utworzony po zajęciu Rzymu nowy rząd włoski sformowany został z przedstawicieli czterech największych partii włoskich, w którym głównymi filarami byli de Gasperi, przywódca Partii Chrześcijańskich Demokratów i Palmiro Togliatti, przywódca Włoskiej Partii Komunistycznej. Rząd ten stabilizował sytuację na wyzwalanych terytoriach i przetrwał do czerwca 1945 r. Marsz. Badoglio został zdymisjonowany, groziło mu aresztowanie i sąd za działalność faszystowską u boku Mussoliniego. Lecz za rekomendacją dowództwa alianckiego, wobec którego podpisał układ rozejmowy, pozostawiono go w spokoju. Podobnie zresztą jak wielu innych działaczy i dygnitarzy faszystowskich, mimo warunków bezwzględnej kapitulacji, ustalonych w Casablance.\nKońcowa ofensywa wojsk anglo-amerykańskich na Północne Włochy rozpoczęła się 9 kwietnia 1944 r. Niemcy masowo poddawali się, część terytoriów wyzwolona została przez włoskich partyzantów. Główną troską aliantów było wtedy, by przed zbyt wczesnym wycofaniem się Niemców na wolnych obszarach nie zaistniały rządy komunistyczne. Ale we Włoszech partyzanci składali broń bez oporu. Byli oni wcielani do włoskiej armii lub osadzani w specjalnych obozach, gdzie mieli zapewnione utrzymanie do czasu powrotu do swych rodzin i pracy.\nTraktat rozjemczy zawarty został na froncie włoskim 29 kwietnia, a kapitulacja wojsk niemieckich 2 maja, na kilka dni przed końcem wojny.\nJugosławia. Po agresji niemieckiej na Jugosławię młodociany król Piotr przeniósł się do Kairu, a nastepnie do Londynu, gdzie powstał emigracyjny rząd jugosłowiański. W 1941 r. utworzone zostały odziały partyzanckie tzw. czetników pod wodzą Mihajlovicia, podporządkowane królowi i rządowi na emigracji. Z pomocą przyszli im brytyjscy oficerowie łącznikowi, ale czetnicy nigdy nie wykazywali większej aktywności w walce z Niemcami, a później nawet współpracowali z nimi. Równolegle w 1941 r. rozwinęła się aktywna partyzantka komunistyczna z Josipem Broz Tito na czele. Brytyjscy oficerowie łącznikowi zgłosili się do niej dopiero w maju 1943 r.\nGdy na jesieni 1943 r. upadł rząd Mussoliniego we Włoszech, partyzanci Tity rozbroili kilka dywizji włoskich, mocno się dozbrajając. W listopadzie Broz Tito utworzył rząd tymczasowy. Na konferencji w Teheranie wszyscy trzej sojusznicy postanowili poprzeć ten rząd. Tylko Amerykanie byli niechętni i jeszcze częściowo wspierali czetników. Churchill zdecydowanie popierał Tito, gdyż pod jego rozkazami walczyło z Niemcami prawie ćwierć miliona partyzantów i posiadał on wielki autorytet w kraju, podczas gdy znaczenie Mihajlovicia było minimalne. Churchill liczył zresztą, że wkrótce wojska anglo-amerykańskie przebiją się przez Istrię do Jugosławii i Austrii. Jednym z oficerów łącznikowych przy Tito był syn Winstona Churchilla, Randolph. W sierpniu 1944 r. Tito przybył do Włoch, gdzie w Neapolu spotkał się z Churchillem, celem uzgodnienia przyszłości Jugosławii, Ustalono, że Jugosławia zostanie monarchią konstytucyjną, ale król będzie mógł wrócić dopiero po plebiscycie ludności. Rozmowy trwały jeszcze kilka miesięcy. W międzyczasie Jugosławia została wyzwolona przez Armię Czerwoną i pełnię władzy przejęła administracja Tity. W listopadzie 1945 r. odbyły się wybory do Zgromadzenia Ustawodawczego, które ogłosiło Jugosławię republiką. Uchwalono nową konstytucję państwową, nowy rząd Federacyjnej Ludowej Republiki Jugosławii został w ciągu kilku miesięcy uznany przez wszystkie mocarstwa koalicyjne i świata.\nAlbania. Od 1942 r. w Albanii działało, zorganizowane przy pomocy wywiadu brytyjskiego, ugrupowanie niepodległościowe Abasa Kupi o nastawieniu proalianckim i antykomunistycznym. Lecz od 1943 r. ruch oporu zdominowany został zdecydowanie przez komunistów albańskich, kierowanych przez gen. Enver Hodżę. Jego Armia Wyzwolenia Narodowego, zorganizowana przy pomocy jugosłowiańskiej, w połowie 1944 roku kontrolowała 75% terytorium Albanii. Po wycofaniu się wojsk niemieckich Hodża przejął władzę w całej Albanii, zaś Kupi udał się na emigrację do Londynu.\nGrecja. W 1940 r. po opanowaniu Grecji przez Niemców, utworzyli oni tam rząd marionetkowy, nie mający jednak większego oparcia w społeczeństwie. W kraju szybko rozwinął się ruch oporu, skupiony we Froncie Wyzwolenia Narodowego (EAM), jaki wiosną 1942 r. utworzył własne siły partyzanckie ELAS. Powstały też inne pomniejsze ugrupowania partyzanckie republikańskie i umiarkowanej lewicy. Dowództwo brytyjskie skierowało do nich swych oficerów łącznikowych i agentów wywiadu, a następnie poważną pomoc wojskową w postaci licznych doradców wojskowych, broni, amunicji, żywności i pieniędzy. Brytyjczycy starali się też podporządkować politycznie wszystkie organizacje oporu rządowi emigracyjnemu. W tym celu zorganizowali szereg wspólnych narad w Kairze, gdzie król grecki i rząd emigracyjny przenieśli się wiosną 1943 r. z Londynu. Od początku główne rozbieżności dotyczyły żądań likwidacji ustroju monarchistycznego na rzecz republiki. Król nie zgadzał się jednak na żadne propozycje urządzenia plebiscytu w tej sprawie. Za likwidacją królestwa opowiedzieli się też: arcybiskup Aten i wielu polityków w rządzie emigracyjnym, a w szeregach regularnej armii greckiej i w jednostkach marynarki wojennej, które Brytyjczycy chcieli przerzucić na front włoski, wybuchł bunt, stłumiony siłą przez aresztowania i głodem.\nNastępnie Brytyjczycy doprowadzili do utworzenia w maju 1944 r. w Libanie nowego greckiego rządu jedności narodowej, z udziałem także EAM, pod przewodnictwem Papandreu, po czym nowy rząd przeniósł się do Salerno we Włoszech, na południe od Neapolu. Do września 1944 r. Brytyjczycy przeprowadzili też wszystkie przygotowania, związane z przerzutem własnych i greckich wojsk do Grecji, po ewakuacji okupantów niemieckich. Faktycznie pod naporem ofensywy Armii Czerwonej na Bałkanach, wojska niemieckie rozpoczęły na początku października szybką ewakuację wysp greckich, Peloponezu i całego kraju, przy czym północną część Grecji zajęli Bułgarzy.\nPierwsze konwoje okrętów brytyjskich dotarły do portu w Pireusie 16 października. Ludność Aten przywitała wojska brytyjskie z entuzjazmem. Przybyły z konwojem rząd Papandreu rozpoczął swe prace od opracowania układu o demobilizacji wszystkich partyzanckich sił zbrojnych. Lecz 5 ministrów EAM złożyło dymisję, policja EAM odmówiła wydania broni, ogłoszony został strajk generalny, a 3 grudnia zaczęła się w Grecji wojna domowa. Jej bezpośrednim powodem było starcie pomiędzy rządową policją (z okresu okupacji niemieckiej) i tłumem demonstrantów na placu Konstytucji w Atenach, w którym zginęło kilkadziesiąt osób.\nGdy po kilu dniach do Aten przyleciał marsz. Aleksander i Harold Macmillan, w rękach Brytyjczyków znajdowało się tylko jedno lotnisko, plaże, ani jeden port i kilka enklaw w Atenach, między którymi łączność możliwa była tylko przy pomocy pojazdów opancerzonych. Sytuacja ta zmieniała się powoli w związku z przerzutem dwóch dywizji, lotnictwa i okrętów bojowych z frontu włoskiego. Interwencja brytyjska przeciwko powstaniu greckiemu spotkała się z dużą krytyką prasy i opinii publicznej w Stanach Zjednoczonych, a także w samej Wielkiej Brytanii. Amerykanie zadeklarowali neutralność, ich pojazdy z wywieszonymi flagami, swobodnie poruszały się po Grecji. To też Brytyjczycy próbowali rozwiązać konflikt na drodze politycznej, domagając się ustanowienia arcybiskupa Aten regentem królewskim, który mógłby przystąpić do rozmów pokojowych z powstańcami. Na to król grecki się nie zgadzał.\nW dniu 26 grudnia przyleciał do Aten premier Winston Churchill i następnego dnia zorganizował na swym krążowniku w Pireusie konferencję pokojową z udziałem wszystkich stron konfliktu i zaproszonych przedstawicieli USA, Francji i ZSRR. Zakończyła ona pierwszy etap powstania. Król zgodził się na ustanowienie regenta, który rozpoczął pertraktacje z ELAS. Z początkiem stycznia 1945 r. utworzony został nowy rząd z udziałem przedstawicieli EAM, podpisany został rozejm, nastąpiła wymiana jeńców, a 12 lutego podpisany został układ pokojowy, po uzgodnieniu spraw rozbrojenia partyzantów ELAS, wymiany zakładników, amnestii i in.\nW ten sposób kompromisowo zakończyły się powstanie i wojna domowa w Grecji w 1944 r., trwająca niespełna 2 miesiące. Autor książki, tłumacząc się, napisał: ... Wielu moich przyjaciół greckich pytało z wyrzutem, dlaczego nie postawiliśmy sprawy na ostrzu noża i nie kontynuowaliśmy operacji, aż do całkowitego zniszczenia sił rewolucyjnego komunizmu. ... Krytyka ze strony przyjaciół greckich była w zasadzie słuszna. Ale tylko w teorii. Bo gdybyśmy mieli dość siły, gdybyśmy nie musieli liczyć się z wrogością Waszyngtonu i rządu amerykańskiego, gdybyśmy nie mieli obowiązku rozpoczęcia wiosną 1945 r. nowej ofensywy we Włoszech (bardzo trudnego zadania wobec braku odpowiedniej ilości wojska), gdyby brytyjska opinia publiczna znała całą prawdę – no to wtedy z pewnością moglibyśmy doprowadzić naszą misję grecką do końca...\nPo zawarciu układu pokojowego nowo tworzone policję i wojsko rządowe formowano wyłącznie z monarchistów i z byłych greckich hitlerowców, nastąpił też długi okres represji, aresztowań, masowych sądów i skrytobójczych mordów dziesiątków tysięcy członków ELAS. Część z nich schroniła się w górach, nie oddając broni. Wybory parlamentarne odbyły się ze znacznym opóźnieniem dopiero 31 marca 1946 r., a referendum ustrojowe w sierpniu 1946 r. Zostały one zbojkotowane przez Komunistyczną Partię Grecji, stąd w ich wyniku pełną władzę utrzymały partie prawicowe i Grecja pozostała królestwem.\nW drugim półroczu 1946 r. wojna domowa w Grecji odrodziła się na o wiele większą skalę, trwała do sierpnia 1949 r., przy znacznie większym zaangażowaniu militarnym ze strony brytyjskiej oraz była finansowana i zaopatrywana od 1947 r. przez USA, w ramach doktryny Trumana. Skończyła się pogromem greckiej lewicy. Harold Macmillan nie był już wtedy szefem alianckiej Komisji Kontroli ds. politycznych państw śródziemnomorskich, ale popierał ingerencję wojsk brytyjskich w greckiej wojnie domowej (monarchia – republika) i czuł się w pełni usatysfakcjonowany swymi działaniami w czasie pierwszej fazy greckiej wojny w 1944 r., które przyniosły potem Wielkiej Brytanii zwycięstwo w Grecji po trzech latach krwawych walk.


Joanna Gierszewska - kandydat do Senatu RP - Chojnice24.pl\nfot. Krzysztof Różycki - 2011-09-19 12:04:40\nJoanna Gierszewska - kandydat do Senatu RP\nJoanna Gierszewska w niedzielny poranek 18.09. na Starym Rynku\nMieszkańcy powiatu chojnickiego, w tym Chojnic, Czerska i Brus, zasługują na swojego senatora. Jestem jedynym kandydatem do Senatu, który związał całe swoje życie z regionem powiatu chojnickiego.\nOd pozostałych kandydatów do Senatu wyróżnia mnie ponad 12-letnie doświadczenie zawodowe na rzecz regionu. Odwołuję się do Waszego lokalnego patriotyzmu. Kto będzie lepiej reprezentował Wasze interesy, niż mieszkaniec naszej Małej Ojczyzny?\nUkończyłam studia prawnicze i administracyjne na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. Pracuję, jako Powiatowy Rzecznik Konsumentów w Starostwie Powiatowym w Chojnicach. Mam 40 lat, z czego dwanaście lat poświęciłam na pełnienie misji społecznej, jaką jest praca Rzecznika Konsumentów. Mam jedną dorosłą córkę.\nUdowodniłam w dotychczasowej pracy, że nie zawsze osoba prywatna musi być na straconej pozycji w konfrontacji z różnymi instytucjami lub podmiotami. Jestem świadoma jak często dochodzi do łamania praw jednostki, jak pojedynczy, pozbawiony wsparcia instytucji człowiek ma trudności z dochodzeniem sprawiedliwości. Zamierzam nadal pracować na rzecz mieszkańców naszego regionu. Myślę, że jako Senator RP, będzie to praca skuteczniejsza. Na pewno nie zmarnuję pieniędzy przeznaczonych na funkcjonowanie biura senatora RP.\nDrugi człowiek jest mi bliski, dlatego proszę o Twój głos!\nW mojej dotychczasowej pracy udowodniłam, że:\n1) można skutecznie bronić praw osób poszkodowanych,\n2) drugi człowiek jest mi bliski,\n3) potrafię pracować na rzecz społeczności lokalnej.\nDzisiaj staję przed ogromnym wyzwaniem - chcę walczyć z niesprawiedliwością polskiego systemu prawnego i niedoskonałością systemu politycznego!\nDlatego proszę o Twój głos!\nZamierzam nadal pracować na rzecz mieszkańców naszego regionu, jako Senator RP.\nZrobię wszystko, aby partie reprezentowane w Parlamencie wprowadziły rozwiązania umożliwiające obywatelom wpływanie na kształt ustawodawstwa. Moim celem jest wprowadzenie ograniczeń w kadencyjności władz samorządowych na wzór rozwiązań prezydenckich.\nNie zamierzam być maszynką do głosowania!\nJako senator będę mogła więcej, a w szczególności będę mogła realnie wpływać na kształt ustawodawstwa i tym samym na podnoszenie jakości naszego życia.\nJestem jedną z Was!\nNigdy nie uwikłałam się w żadne relacje polityczno-biznesowe.\nUfam Wam i proszę, abyście zaufali mojej intuicji oraz doświadczeniu.\nJoanna Katarzyna Gierszewska - Kandydatka do Senatu RP\nMateriał KW Polska Jest Najważniejsza, Al. Ujazdowskie 26, 00-478 Warszawa\nTagi: wyborySenatprawyboryJoanna Katarzyna GierszewskaPJN\ndopóki do sejmu trafiają celebryci, aktorzy, panie tańczące na rurze to senat musi być. Jestem za odchudzeniem sejmu i za tym aby do parlamentu trafiały osoby do tego przygotowane. Wtedy można pomysleć o likwidacji senatu\n24 Września 2011, godzina 11:39\n24 Września 2011, godzina 10:19\nzgadzam się z "ziomalem". ja nie pamiętam kiedy ostatni raz był senator z Chojnic, teraz mamy taką okazję i uważam że powinniśmy ją wykorzystać, dlatego zagłosuje na p. Gierszewską i moi znajomi tez.\nNatomiast osoba która kryje się pod pseudonimem "wyborca" chyba nie potrafi docenić czyjejś pracy. Uważam, iż p. Gierszewska jest zaangażowana w swoja prace , ponieważ bycie Rzecznikiem konsumentów tego wymaga. Znam wielu ludzi którym pomogła p. Gierszewska.\n24 Września 2011, godzina 08:57\nWolność polega na posiadaniu prawa wyboru. Każdy z nas ma jakieś przekonania polityczne. Mając wartości prawicowe w sercu za głosuję za PIS – do sejmu. Dla mnie jedynym kandydatem do senatu jest pani Gierszewska. Ale jesli ktoś ma w głowie „srututu” to niech zagłosuje na kolesia z Gdańska lub PO wie tylko skąd. Jestem z tąd i głosuje na Gierszewską. "Sratata" zrobi, co uzna za stosowne.\n20 Września 2011, godzina 14:32\nNie oddam na Panią głosu,bo mam prawo wyboru.Po co Pani poparcie PJN?śmiech na sali,Pani Jakubiak to jest dobra promocja Pani osoby.Także powodzenia!\n20 Września 2011, godzina 14:21\nwyborco, przemawia przez ciebie osobista uraza może nawet nienawiść? Czyżby przegrana w starciu z Panią rzecznik? Jestem przedsiębiorcą ale też miałem problem konsumencki i Pani rzecznik bardzo mi pomogła. Pamiętam jedno, jak pisałem wniosek nie wiedziałem do kogo zatytułować pismo, bo nie znałem tak dokładnej nazwy jak ty wyborco. Pani rzecznik, myślę, że wie pani kim jest wyborca, bo sam się obnażył. Proszę się tymi bzdurami nie przejmować. Trzymam za Panią kciuki! Powodzenia!\n20 Września 2011, godzina 07:36\nJesteśmy z Panią ! Niech Pani się nie przejmuje ! W każdej społeczności są zazdrośnicy, zdrajcy i nieciekawe indywidua, które uwielbiają opluwać innych !\nJesteśmy dumni, że Pani będzie nas reprezentować !\n19 Września 2011, godzina 19:30\nNa mój głos niech Pani nie liczy. Jeżeli Pani będzie z podobnym zaangażowaniem działała jak na stanowisku Powiatowego Rzecznika Konsumentów w Starostwie Powiatowym to szkoda tego miejsca senatorskiego dla Pani.\n19 Września 2011, godzina 19:09\nTacy ludzie jak pani Gierszewska nie mają szans. Czytałem o konflikcie z naszym starostą. Gdybym miał 5 lat powiedziałbym, że należy zmienić piaskownicę, gdy ktoś zabiera zabawki. Dzisiaj ... hmmm Polecenie partyjne z województwa, jak z czasów PZPR, skierowane w dół, gdy pojawia się kontr-kandydat musi wyglądać dziwnie i trochę śmiesznie – gdyby nie powaga sprawy.\nChoć bardzo kibicuję pani Gierszewskiej to nie wierzę w to, że Chojniczanie na nią masowo zagłosują. Przecież dzisiaj gęsi POdążają za wskazówkami z TVN i innych „obiektywnych” mediów. Jesteśmy jak zombi, którymi można łatwo manipulować. A pani Gierszewska ? No coż ! Będziemy mile wspominać tę kandydaturę !\nAle może liczyć Pani na mój głos :-)\n19 Września 2011, godzina 18:48


Trzy osoby zginęły, a dwie zostały ranne w wyniku zderzenia auta osobowego z samochodem ciężarowym na drodze wojewódzkiej nr 381 w Nowej Rudzie na Dolnym Śląsku.\nJak powiedziała PAP rzeczniczka Komendy Powiatowej Policji w Kłodzku podinsp. Wioletta Martuszewska, do wypadku doszło około godziny 4 rano. "Z nieustalonych dotąd przyczyny kierujący samochodem osobowym stracił nad nim panowanie i uderzył w nadjeżdżającą z naprzeciwka ciężarówkę" - powiedziała rzeczniczka.\nW wyniku wypadku zginęły trzy osoby podróżujące autem osobowym, a dwie kolejne trafiły do szpitala. Miały 19 – 20 lat.


Dlaczego sprzęgło skrzypi i jak to naprawić? Sprzeglo.com.pl\nSklep / Artykuły i porady dotyczące układu napędowego / Dlaczego sprzęgło skrzypi i jak to naprawić? Sprzeglo.com.pl /\nDlaczego sprzęgło skrzypi przy wciskaniu? Jak to naprawić?\nSkrzypiące sprzęgło to uporczywa usterka, która może bardzo przeszkadzać podczas jazdy samochodem. Znacząco obniża komfort użytkowania, jednak najczęściej nie jest to poważna awaria i można ją usunąć w dość łatwy sposób.\nSprzęgło działa poprawnie, ale podczas wciskania hałasy mogą niepokoić kierowcę i pasażerów.\nNajczęstszą przyczyną jest skrzypiąca pompa sprzęgła. Znajduje się ona pod pedałem sprzęgła i dlatego niepokojące dźwięki są dobrze słyszalne we wnętrzu samochodu.\nMimo, że sam hałas nie jest poważną awarią, nie należy tego lekceważyć. Może on zwiastować zużycie pompy sprzęgła. Warto więc sprawdzić czy nie doszło do wycieku płynu hydraulicznego. Objawi się to wyciekiem na dywanik pod pedałami. Jeśli rozszczelnienie będzie większe - może to doprowadzić nawet do całkowitego unieruchomienia samochodu. Gdy płynu jest za mało - sprzęgło staje się bardzo twarde lub zostaje w podłodze. W obu przypadkach może nastąpić problem z ruszaniem oraz zmianą biegów. Wtedy sprzęgło przestaje spełniać swoją funkcję.\nZobacz na filmie jak sprzęgło skrzypi w wyniku awarii wysprzęglika\nZanim jednak podejmiesz decyzję o zakupie nowej pompy sprzęgła, warto zweryfikować usterkę w zaufanym warsztacie.\nByć może uszkodzeniu uległ jeszcze inny element hydraulicznego układu sterowania sprzęgłem - np. siłownik lub wysprzęglik albo któryś z przewodów.\nSkrzypiące sprzęgło - awaria pompy sprzęgła - jak naprawić?\nObecnie najskuteczniejszym i najtańszym rozwiązaniem jest po prostu wymiana pompy sprzęgła na nową. Na rynku dostępne są części produkowane przez kilku czołowych dostawców.\nKoszt wymiany pompy sprzęgła nie jest duży, dlatego próby naprawy na własną rękę przy pomocy półśrodków tj. nasmarowanie czy też jakieś zestawy naprawcze - nie mają większego sensu.\nPompa sprzęgła znosi dość duże obciążenia. Podczas każdej jazdy samochodem - wykonuje pracę kilkadziesiąt lub nawet kilkaset razy - zawsze gdy wciskamy sprzęgło. W dodatku jest poddawana wpływowi wysokiego ciśnienia płynu hydraulicznego.\nIle kosztuje naprawa skrzypiącego sprzęgła?\nWymiana pompy sprzęgła nie jest kosztowną sprawą. W zależności od producenta będzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Oczywiście do ceny należy doliczyć robociznę. Aby poprawnie wymienić pompę sprzęgła, należy odpowietrzyć układ po instalacji nowego elementu. Do tego w wielu modelach samochodów potrzebne są odpowiednie narzędzia.\nDlatego koszt wymiany (robocizny) pompy sprzęgła zwykle waha się między 150 a 400 PLN.\nCo jeszcze może wywoływać skrzypienie sprzęgła?\nNie zawsze jednak skrzypienie sprzęgła jest spowodowane awarią pompy sprzęgła. Sprzęgło może skrzypieć cały czas - podczas jazdy lub też tylko wtedy gdy je wciskamy.\nAwarii może ulec łożysko oporowe - które zwyczajnie się zużywa. Wtedy usłyszymy niepokojący - ale raczej jednostajny dźwięk który będzie się nasilał podczas wciśnięcia sprzęgła.\nSprzęgło może też piszczeć cały czas podczas jazdy - gdy dojdzie do jakiejś usterki wewnątrz samego sprzęgła. Może to dotyczyć tarczy, docisku lub nawet koła dwumasowego. Trudno jest jednoznacznie zdiagnozować usterkę po samym dźwięku. Dlatego niestety każdorazowo należy udać się do dobrego mechanika.\nJednym z miejsc gdzie mogą powstawać niepożądane dźwięki jest też łapa sprzęgła. Jest to wewnętrzna dźwignia która naciska na łożysko oporowe gdy wciskamy pedał sprzęgła. Łapę sprzęgła należy wymienić zawsze gdy wymieniamy sprzęgło. To element który zużywa się podobnie jak pozostałe części przeniesienia napędu.\nWymieniając cały komplet sprzęgła - razem z łapą oraz łożyskiem oporowym - unikniemy przykrych wydatków - aż do momentu kolejnej wymiany całego zestawu.\nW niektórych samochodach da się wymienić łapę sprzęgła - bez zdejmowania skrzyni biegów. W związku z tym, jest tam możliwa dość tania wymiana łapy w krótkim czasie. Jednak w wielu autach, aby dostać się do łapy sprzęgła - trzeba podobnie jak w przypadku wymiany całego sprzęgła - zdemontować skrzynię biegów. Jest to czasochłonne i kosztowne.\nBiorąc więc pod uwagę koszty i czas pracy - zalecamy by nie iść na kompromis przy wymianie elementów sprzęgła i zawsze wymieniać cały komplet. Niestety wielu producentów nie dołącza łapy sprzęgła do zestawu. Warto sprawdzić dokładnie skład zestawu przed zakupem i w razie potrzeby dokupić łapę sprzęgła oddzielnie. Koszt tego elementu powinien oscylować w okolicy 100 PLN.\nSkrzypiąca linka sprzęgła\nInnym źródłem skrzypienia może być linka sprzęgła. Jest to jednak starsze rozwiązanie - występujące już w niewielu samochodach jeżdżących współcześnie po drogach.\nLinka sprzęgła jest poprowadzona w pancerzu i może się o niego ocierać. Można spróbować wpuścić smar lub oliwę do pancerza oraz przesmarować wszystkie miejsca w w których przesuwa się linka. Warto jednak uważać, szczególnie używając produktów w sprayu, aby w okolicy samej skrzyni biegów / sprzęgła nie kierować strumienia blisko docisku i tarczy sprzęgła. Gdyby smar dostał się na okładziny sprzęgła, mogłoby to spowodować ślizganie sprzęgła.\nFilm ukazuje jak skrzypi linka sprzęgła.\nObjawy kończącego się sprzęgłaSkrzynia Powershift - Działanie i BudowaSkrzynia DSG - działanie i przyczyny awarii


Zaburzenia komunikacji w aspekcie procesów przetwarzania informacji sensorycznej u małych dzieci. – fundacjaokno.pl\nOpracowała: Magdalena Okrzasa, psycholog, terapeuta i nauczyciel metody Integracji Sensorycznej, prezes Fundacji Na Rzecz Rodzin Dzieci z Autyzmem i Innymi Dysfunkcjami OKNO\nCzym jest komunikacja? To pytanie stawiamy sobie wszyscy. Bardzo często nasze myślenie o tym pojęciu zaczynamy automatycznie odnosić do obszaru mowy, jako najbardziej złożonej formy aktywności człowieka. Jest ona rzeczywiście umiejętnością bardzo specyficzną, charakterystyczną tylko dla naszego gatunku. Czy rzeczywiście wypełnia ona wszystkie aspekty porozumiewania się? Na pewno nie. W codziennych sytuacjach jednak prawidłowo rozwijająca się i nie ograniczana mowa dziecka ma dla rodzica ogromne znaczenie. Małe dziecko, które pokazuje nieprawidłowości w tym zakresie budzi wyraźny niepokój dorosłego. Szczególnie trudne jest do zrozumienia, jeśli dziecko w wybranych okolicznościach ogranicza kontakt werbalny, a w innych swobodnie się mową posługuje. To właśnie jedna z sytuacji obrazująca szeroki aspekt umiejętności porozumiewania się. Dziecko ma możliwość mówienia, a jednak tego nie robi.\nJeśli podejmiemy próbę analizy funkcji komunikacji, jakie spełnia ona w naszym życiu w kontakcie z drugą osobą, okaże się, że ma ona wiele zadań. Jest źródłem zaspakajania wielu potrzeb człowieka, i tych podstawowych i tych bardziej złożonych. Jest to specyficzne narzędzie, które powinno nam służyć do dawania sygnału, że jesteśmy głodni, zmęczeni, zziębnięci, ale też, że potrzebujemy pomocy drugiej osoby, jej wsparcia, sygnału, że potrzebujemy bliskości innych. Komunikacja jest potrzebna, aby wyrazić swoje uczucia, sądy, niepokoje, podzielić się sukcesem, pomysłem, uzyskać aprobatę innych osób, a co za tym idzie odnaleźć swoje miejsce w grupie. Pomaga stać się istotą społeczną, żyjącą pośród innych osób. Jednym słowem komunikacja ma wiele poziomów o różnym stopniu złożoności, od poziomu fizycznego kontaktu do złożonych zachowań społecznych.\nCzy procesy przetwarzania informacji sensorycznej mogą mieć wpływ na zakłócenia komunikacji występujące u małych dzieci? A jeśli tak, to w jakich jej aspektach?\nTeoria Integracji Sensorycznej, którą stworzyła w latach 70-tych Jean Ayres rzuca światło na warunki, w jakich dzieci rozwijają swoje umiejętności. Koncepcje zawarte w tej metodzie odnoszą się do charakterystycznych sekwencji rozwoju sensomotorycznego, na bazie którego dziecko rozbudowuje dalsze swoje aktywności, w tym komunikacyjne.\nCo się dzieje, jak dziecko odbiera informacje sensoryczne z zewnątrz?\nNasz mózg jest tak skonstruowany, że rejestruje każde wrażenie. Za to odpowiedzialne są procesy rejestracji wrażeń przez receptory poszczególnych systemów sensorycznych, (May-Benson, 2014). Odbierany bodziec może zwrócić naszą uwagę lub zatrzymać naszą aktywność. Reakcje są zależne od typu informacji: neutralne informacje ignorujemy, pozytywne wzmacniamy, a negatywnych zwykle unikamy. Zakłócenia procesów rejestracji mogą być związane z nadmierną, osłabioną lub zmienną reakcją na bodźce. Dziecko może mieć poczucie nadmiaru bodźców, a może nie zauważać ważnych informacji lub prezentować niestabilny obraz swoich reakcji. Procesy rejestracji są uzależnione od aktualnej gotowości systemu nerwowego do reakcji, jak i od wcześniejszych doświadczeń. Są dni, kiedy łatwiej zauważamy znaczące bodźce, kiedy szybciej zareagujemy na nowy sygnał z otoczenia, a są dni kiedy przyjdzie nam to trudniej. Jeśli mamy więcej doświadczeń z daną sytuacją nasza reakcja na to, co się dzieje wokół nas jest precyzyjniejsza, bardziej trafna, uczymy się ją skorygować. Wykorzystamy, to co wcześniej przeżyliśmy do nadania znaczenia kolejnym bodźcom. Dzięki temu, po zbyt wygórowanej reakcji na silny bodziec eksponowany po raz pierwszy np. głośne klaśnięcie blisko twarzy przy drugim powtórzeniu możemy zmieniać poziom reakcji, reagować mniej raptownie. Zwykle bodźce wywołują reakcję adaptacyjną. Co to jest reakcja adaptacyjna? To na przykład właściwe skorygowanie pozycji ciała do danej aktywności, to też właściwa uwaga na danym zadaniu czy też adekwatna reakcja emocjonalna do sytuacji, czy adekwatna odpowiedź na pytanie (Ayres, 1979). Jeśli system nerwowy funkcjonuje prawidłowo, może efektywnie przystosowywać się do bodźców, które nie są istotne do przetrwania, nie wymagają nieustannego monitorowania intensywności czy częstotliwości. Te wrażenia pomijamy. Jeśli pojawiają się bodźce nowe, nieznane, powinniśmy je zarejestrować i szybko ocenić czy są one nam potrzebne do danej aktywności, jakie mają dla nas znaczenie, czy stanowią np. zagrożenie albo dają nową możliwość działania.\nCzy procesy rejestracji bodźców z otoczenia mogą mieć wpływ na jakość komunikacji? Myślę, że tak. Procesy porozumiewania się, kontakt z drugą oprócz motywacji do wchodzenia w relację osobą wymaga między innymi zauważania różnych drobnych zmian w wyrazie twarzy drugiej osoby, postawy ciała, tonu głosu, różnicowania dźwięków, kontekstu zewnętrznego. Dziecko, szczególnie małe, kiedy pomija znaczące dla sytuacji informacje może doświadczać dyskomfortu z powodu niejasnego, źle odczytanego komunikatu od drugiej osoby, nieczytelnej dla niego sytuacji społecznej. Może przeżywać frustrację, gdy stosowane przez niego strategie porozumiewania się są nieefektywne. Nadmiernie reagując na otoczenie może łatwiej być przeciążone sensorycznie, źle interpretować sytuację, zachowanie innych. Jeśli do tego dziecko bardzo wysoko funkcjonuje poznawczo, tym częściej może nadinterpretować to, co się wokół niego dzieje. Na przykład ton głosu drugiej osoby, jej mimikę. Jednocześnie sam reagując za słabo lub nadmiernie ogranicza właściwy odbiór własnych intencji i reakcji przez innych.\nOceniając procesy rejestracji możemy tylko powiedzieć, że widzimy bądź nie reakcję orientacyjną na bodziec, a nie, że osoba nie zauważa bodźca. Jest to bardzo często niestety błąd, a problem nierzadko dotyczy małych dzieci, których reakcje są mało czytelne. Mogą one w sytuacji stresu, napięcia ograniczać zewnętrzną manifestację swoich przeżyć. Bardzo trudno określić po ich zachowaniu jak odbierają dane bodźce z otoczenia. Pod płaszczem pozornej mniejszej reakcji na wrażenia z zewnątrz kryje się często ogromna wrażliwość sensoryczna.\nW historii teorii integracji sensorycznej pojawiały się różne modele procesów modulacji. Pierwsze z nich to koncepcje liniowe, gdzie istnieje pewne kontinuum, na którego krańcach np. słabej rejestracji bodźców ( za mało) przeciwstawia się nadmiar zarejestrowanych bodźców ( za dużo),( Royeen,1989). W innych tego typu ujęciach problemu modulacji podreaktywność jest przeciwstawiana nadreaktywności, (Cermak,1988).\nInne podejścia do zrozumienia problemów przetwarzania informacji sensorycznej na tym poziomie obrazują modele dynamiczne, m.in. Baranek wprowadza pojęcie optymalnego poziomu pobudzenia jako oscylację między progiem zauważania i wykorzystywania właściwego do czynności informacji sensorycznej a progiem awersyjnej reakcji, gdy informacja nie może być wykorzystana do efektywnego działania (Baranek, 1997).\nCiekawe i wiele wnoszące są także modele wieloczynnikowe, gdzie indywidualne reakcje traktuje się jako zależne jednocześnie od progu neurologicznej reakcji na bodziec (niski-wysoki) i od typu systemu nerwowego (aktywny-bierny) danej osoby (Dunn, 1999, 2008). W klasyfikacji zaburzeń sensorycznych SPD, wyróżnione są 3 podtypy zaburzeń modulacji: nadwrażliwy, podwrażliwy, poszukujący (Miller, 2002, 2007).\nKażda osoba ma różną zdolność efektywnego „skanowania” , sprawdzania, kontrolowania regulowania reakcji na bodźce. Reakcja danej osoby może być różna każdej pory dnia, tygodnia, roku. Wpływają na to różne czynniki medyczne, metaboliczne i alergiczne. System nerwowy każdego z nas dąży do stanu równowagi korzystając między innymi z wrażeń sensorycznych. Próbujemy osiągnąć optymalny poziom pobudzenia. Oznacza on taki poziom aktywności, gdzie osoba prezentuje adekwatne do sytuacji zewnętrznej reakcje adaptacyjne. Wg Ayres właściwa reakcja jest efektywną odpowiedzią na wymagania środowiska. Poprawia organizację zachowania w celu wspierania rozwoju procesów językowych, poznawczych, uwagi i społecznych interakcji, (Ayres, 1979).\nProcesy modulacji pokazują jaka jest plastyczność naszych reakcji do sytuacji, jak zmieniamy i dostosowujemy poziom pobudzenia kontrolując dopływające bodźce. Zachowania dziecka należy oceniać właśnie w tym kontekście. Tego jako małe dzieci się uczymy, stąd też często w odniesieniu do tej grupy pacjentów używamy terminu samoregulacji, a nie modulacji.\nWłaściwe procesy modulacji pozwalają na reakcje, których stopień i intensywność są odpowiednie do wymagań środowiska. Pozwalają na adekwatne do sytuacji zachowania zbliżania i unikania oraz właściwe emocje. Jak w tym kontekście można spojrzeć na małe dziecko? Problemy w nawiązywaniu komunikacji werbalnej prezentowane przez małe dzieci mogą być w świetle teorii integracji sensorycznej rozumiane jako niewłaściwa reakcja adaptacyjna na daną sytuację. Sugeruje to potrzebę przeanalizowania zachowania konkretnego dziecka z tego typu trudnościami. Warto sprawdzić, czy są jakieś przesłanki ograniczające mechanizmy regulacji reakcji na bodźce z zewnątrz. Z pewnością problemy sensoryczne nie są jedynym i pełnym wytłumaczeniem opóźnień rozwoju mowy, ale w wielu przypadkach łącznie z innymi czynnikami neurologicznymi, anatomicznymi, emocjonalnymi, psychologicznymi mogą pomóc zrozumieć reakcje dziecka.\nProcesy modulacji rozpatrujemy na różnych poziomach. Należy brać pod uwagę jaki jest nasz wyjściowy stan pobudzenia. Może on być rozumiany jako taka wstępna gotowość do działania, która jest pewnego rodzaju stanem fizjologicznym, fizycznym. Jednocześnie ważna jest także zdolność do utrzymywania stanu pobudzenia na adekwatnym do aktywności poziomie przy pojawiających się zmianach napięcia mięśniowego, zmianach w sytuacji wokół dziecka. Analizujemy także umiejętność do utrzymywania stabilnego poziomu pobudzenia przy prostych, znanych zadaniach oraz przy nieznanych i złożonych sytuacjach. Ważna jest również ocena radzenia sobie z zadaniami nieznanymi, złożonych aktywnościach rozciągniętych w czasie (Stackhause,2014). Komunikacja, a w tym mowa wymaga naprzemiennego dzielenia pola uwagi, dostosowywania własnego poziomu pobudzenia do rozmówcy. Im bardziej zaawansowany poziom mowy, tym bardziej złożonym jest ona zadaniem.\nJak wcześniej wspomniałam modulacja sensoryczna jest przetwarzaniem informacji wejściowych, regulowanych przez typowe mechanizmy hamowania i wzmacniania reakcji. Dotyczą one całego systemu nerwowego, na każdym jego poziomie, też komórkowym, fizjologicznym. To proces, gdzie stopień, intensywność, jakość i rodzaj reakcji jest oceniana w odniesieniu do wymagań środowiska. Dzięki niemu możliwe jest osiąganie i utrzymywanie optymalnego poziomu wykonywania czynności rozumianego jako efektywne funkcjonowanie. Jest to oszacowywanie, wartościowanie czy reakcja na bodziec jest właściwa.\n„Być w oknie tak centralnie jak tylko to jest możliwe, gdy okno jest otwarte tak szeroko jak to jest możliwe” (Stackhause, 2014)\nDążymy do poszerzenia optymalnego zakresu funkcjonowania. Progi pobudzenia powinny być tak regulowane przez system nerwowy, by nie być za niskie, aby tolerować różne bodźce i nie być za wysokie, aby zauważać ważne bodźce. Zachowanie dziecka należy oceniać w kontekście plastyczności reakcji na bodźce zewnętrzne.\nZakłócenia modulacji sensorycznej na poziomie funkcjonalnym powodują zmiany w umiejętnościach samoregulacji, uruchamiają zachowania poszukujące lub unikające bodźców. Jakie są obszary zaburzeń procesów modulacji? Będzie to przede wszystkim wyjściowy stan pobudzenia, gotowość do wejścia w aktywność, związana z poziomem energetycznym człowieka. Dalej kolejnym obszarem jest poziom pobudzenia występujący na pewnym kontinuum od reakcji wycofania do nadmiernej aktywności. Kolejnym rodzajem problemów modulacyjnych są nieadekwatne procesy autoregulacji, strategie, które w bardziej lub mniej efektywny sposób uruchamia dziecko, aby dostosować się do zewnętrznej sytuacji. Jak samo sobie potrafi pomóc przy zmianach wokół niego. Ważnym obszarem jest poziom organizacji zachowania, którego miarą jest zdolność do podejmowania celowych, coraz bardziej złożonych aktywności. Ocena procesów modulacji wymaga także uwzględnienia obrazu reakcji na poszczególne bodźce sensoryczne typu dotyk, bodziec bólowy, dźwięk, wrażenie wzrokowe, zapach, ruch ciała. Tu najbardziej typowym obszarem zakłóceń będzie syndrom obronności sensorycznej. Kolejnym aspektem zaburzeń na tym etapie przetwarzania informacji są zakłócenia uwagi, łatwość rozpraszania się, uwagi fragmentarycznej, dużej podatności na dystraktory zewnętrzne.\nZaburzenia modulacji mogą być widoczne w zakłóconej organizacji swojego zachowania. Dziecko może mieć trudność w fiksacji wzroku na przedmiocie, osobie, aktywności. Może słabiej podążać za drugą osobą, mieć problem z wchodzeniem w naprzemienną relację z drugą osobą. Często słabiej utrzymuje uwagę na zadaniu, nie radzi sobie z frustracją, ma nadmierną potrzebę kontroli sytuacji wokół siebie. Nie zawsze potrafi zatrzymać daną aktywność. Problemy modulacji mogą powodować zaburzenia rytmu snu i czuwania, zakłócenia łaknienia. Zachowania dzieci z takimi trudnościami są mniej przewidywalne. One same nie potrafią też często przewidzieć swoich reakcji i działań. Trudniej im budować i podtrzymywać działania sekwencyjne. Mogą często pojawiać się problemy z kontrolą własnych emocji i zachowań. Takie dzieci trudniej się wyciszają. Mogą prezentować zachowania autoagresywne i agresywne. Poszukiwanie różnych bodźców może wynikać z potrzeby poprawy organizacji swojego zachowania, aby efektywniej funkcjonować. Poszczególne rodzaje wrażeń sensorycznych mogą być pomocne w procesach autoregulacji. Sygnały przeładowania sensorycznego systemu nerwowego mogą być obserwowane w reakcjach typu „walcz” lub „uciekaj”. Natomiast sygnały podwrażliwego systemu mogą być widoczne w osłabionych i opóźnionych reakcjach motorycznych, ospałym trybie funkcjonowania. Bądźmy jednak ostrożni z używaniem tego określenia. Pod pozorną osłabioną reakcją na bodźce może kryć się stan wyłączenia się z aktywności powodowany też przeciążeniem informacja z zewnątrz.\nNa zachowanie dziecka, podejmowanie zadań czy komunikowanie się wpływają różne czynniki: emocjonalne, psychiczne i poznawcze, a także i sensoryczne. Wiele opisanych cech zachowań związanych z zaburzeniami modulacji można obserwować u małych dzieci. Ten obszar umiejętności ma oczywiście charakter rozwojowy. W bardzo małych dzieci, do 2-go, 3-go roku życia mówimy wręcz o problemach samoregulacji. Bardzo często widoczne są u nich zakłócenia kontroli reakcji już na poziomie fizjologicznym, co widać w kolorze skóry, napięciu mięśni, zakłóconej pracy serca, oddechu, nasilonej potliwości skóry. Nie rzadko pokazują trudności w regulacji poziomu pobudzenia, z wyciszaniem się, włączają nadmierną kontrolę emocji, bardzo dużą potrzebę kontroli sytuacji wokół siebie. Często ich zachowanie jest niespójne, mniej przewidywalne, zaskakujące. Często chowają się za schemat działania, co daje poczucie bezpieczeństwa. Można zastanawiać się, co jest bezpośrednią przyczyną, iż dziecko ogranicza komunikowanie się z otoczeniem. I na pewno znajdziemy wiele złożonych czynników. Można jednak nie czekając na wyniki takiej analizy podjąć działania wspomagające dziecko w umiejętnościach regulacji swojego zachowania. Takie możliwości daje terapia integracji sensorycznej. Nie naciśniemy zaczarowanego guzika, aby dziecko zaczęło mówić. Jako terapeuci możemy jednak pomóc mu lepiej radzić sobie z emocjami, stresem, bodźcami płynącymi z otoczenia zewnętrznego. To już bardzo wiele. Jest to baza do wchodzenia w interakcje z drugą osobą.\nBaranek , G.T. Foster, L.G.& Berkson, G. , Sensory Defensivness in persons with developmental disabilities, Ocupational Therapy Journal of Research , 17(3), 1997\nBundy AC, Shia S, Qi L, Miller LJ ,How does sensory processing dysfunction affect play? American Journal of Occupational Therapy, 2007.\nCermak, S.The relantionship between attention and Sensory Integration Dysfunction, ( Part 1), Sensory Integration Special Interest Section Newsletter, 11, 1988, published by AOTA, Bethesda, MD\nDunn,W. Living Sensationally:Understanding Your Senses”,2007, Jessica Kingsley Publishers\nRockville,MD: American Occupational Therapy Association, Miller L.J., Summer C. Clinical Applications in Sensory Modulation Dysfunction: Assessment and Intervention Considerations, Therapy Skill Builders 247-273,2001, Harcourt Health Science Company\nRoyeen, C. Commentary of “ Tactile functions in learning disabled and normal children: Reliability and validity considerations” Occupational Therapy Journal of Research, 9, 1989


Weszliśmy na rynek w Kazachstanie. Case study Moja Gazetka – MamStartup\nStrona główna - Ekspansja - Weszliśmy na rynek w Kazachstanie. Case study Moja Gazetka\nDuży potencjał tkwi również w rynku IT i nowych technologii. Szacuje się, że rynek IT w Kazachstanie w 2018 roku zanotuje wzrost o około 30% – po spadku w 2015 i 2016 roku, związanym z dewaluacją krajowej waluty tenge. Od kilku lat można tam zauważyć duży wzrost korzystania z Internetu.\n#Country Manager #ekspansja #Kazachstan #moja gazetka #Władysław Gałgan


facehairbodycare: Płyn micelarny Oeparol - czy sprawdził się u mnie?\nUnknown 7 maja 2013 15:46\nfajny pies! :)) a właściwie to suczka :D\nfacehairbodycare 8 maja 2013 11:56\nUnknown 7 maja 2013 17:56\nWidzę, że kolejny produkt wpiszę na listę do wypróbowania ;)\nfacehairbodycare 8 maja 2013 11:57\nDaj potem znać jak się sprawdził :)\nkoko 7 maja 2013 18:26\na ja polecam rimela gentle make up eye remover,jest mega lagodny i nietlusty:)\nMoże wypróbuję kiedy mi się skończy kolejne opakowanie tego :)\nTuśka 7 maja 2013 19:42\no!jak wykończę teraz swoją bielendę to się za nim rozejrzę chętnie:) nigdy nic z tej firmy nie miałam.\nfacehairbodycare 8 maja 2013 11:59\nTo też był mój pierwszy produkt Oeparolu, teraz zamówiłam też pomadkę ochronną z SPF 30 bodajże. A jak ta Bielenda? Ja używałam dwufazówki z awokado i byłam całkiem zadowolona, wkurzała mnie tylko ta tłusta warstwa, która pozostawała po użyciu.\nTuśka 10 maja 2013 15:19\nBielenda mi podpasowała- u mnie działa łagodnie, przyjemnie odświeża. Muszę zużyć sporo wacików, ale moim zdaniem dobrze oczyszcza:) O ja niewychowana! Zapomniałam Bieńczysławie złożyć życzeń!!! Całus w sam środek wilgotnego nosa!:)\nfacehairbodycare 10 maja 2013 15:20\nBiańczysława nie chowa urazy i bardzo dziękuje za całusa!\nEweli1313 8 maja 2013 08:37\nNo to wszystkiego najlepszego z okazji urodzin dla twojej jubilatki;p\nBianka dziękuje :D\nUnknown 8 maja 2013 16:03\nWeszłam na Twojego bloga po zobaczeniu zdjęcia w avatarze - chciałam zapytać o odcień podkładu, jakiego używasz :D Ale trafiłam na post o kosmetycznym niezbędniku.\nA co do płynów do demakijażu - planowałam poszukać jakiegoś porządnego dwufazowego do demakijażu oczu, ale prawdopodobnie postawię na olejek myjący. Zraziłam się do sklepowych - podrażniają nawet moje pancerne oczy! To co w nich musi być :/\nfacehairbodycare 9 maja 2013 00:02\nTeż masz taką jasną cerę?\nJa używam olejku myjącego z BU i jest fenomenalny! Płynu do demakijażu używam, by wstępnie usunąć tusz itp., ale olejek sam też działa genialnie. Całkowicie polecam :)\nUnknown 9 maja 2013 12:26\nRaczej nie aż tak jasną jak Ty, ale wszystko przede mną :) Trądzik i nieużywanie filtrów robią swoje. Prawdopodobnie mam jednak zupełnie inną karnację, bo dość szybko i łatwo opalam się na złoty kolor (oprócz twarzy, której nie rusza nic).\nMyślę, że zamówię olejek na ZSK, mam nadzieję, że będzie równie dobry.\nfacehairbodycare 9 maja 2013 15:31\nWiesz co, to jest ciekawe, ale ja też opalam sie na brązowo (z tego co pamiętam :p). Tego z ZSK nie używałam, ale może kiedyś przy okazji wyprobuje : )\nkarminowe.usta 11 maja 2013 23:16\nChyba znalazłam swój ideał do demakijażu oczu, ale nie zawsze będę mogła sobie pozwolić na wypad do DMu. Cieszę się, że w aptekach można dostać płyn micelarny, który doskonale radzi sobie z tym zadaniem. Jeśli chodzi o twarzy, to pozostanę wierna produktowi AA. Tutaj wolę nie eksperymentować, ponieważ moja cera jest podatna na zapychanie.\nfacehairbodycare 11 maja 2013 23:39\nA jaki to produkt z DM-u? Ja bym bardzo chciała wypróbować cokolwiek np. z Alverde, ale ja mam do Niemiec nie po drodze, więc chyba nie będzie mi dane szybko ich użyć :<


61304 • Strona 4041 z 4379 • 1 ... 4038, 4039, 4040, 4041, 4042, 4043, 4044 ... 4379\nprzez perla86 14 lut 2013, 20:14\na tachyarytmia ja nie czuje zeby serce nie miarowo biło mi jedynie ze szybciej a leki beta blokery pomoga to jakos usunac? czy to tez moze byc wynik nerwicy stresu?\n-- 14 lut 2013, 19:15 --\nnormalnie zaczelam sie martwic bo wycyztalam ze serce moze stanac\nprzez haribo190 14 lut 2013, 20:18\nByłby całkiem dobry dzień gdyby nie te walentynki, wszędzie tylko miłość, serduszka, kwiaty i inne takie pierdoły.... Juz mam tego dość..\nprzez perla86 14 lut 2013, 20:23\nNa ekg pisze ze przyspieszony rytm zatokowy tle i ze krzywa prawidłowa\nprzez acherontia-styx 14 lut 2013, 20:24\nperla86, na co masz przepisane beta-blokery już Ci nie odpowiem bo to powinien Ci wyjaśnić lekarz, który Ci je zapisał, bo leki z tej grupy mają kilka zastosowań.\nNie ma się co niepotrzebnie nakręcać , ja mam tachykardie rzędu 130 u./min. i nic nawet na to nie biorę bo skoro nie odczuwam tego w żaden sposób to nie będę sobie głowy zawracać niepotrzebnymi lekami i niszczyć wątroby - lekarz widział moje wyniki i nic nie powiedział to co ja mam się stresować i przejmować\n-- 14 lut 2013, 20:26 --\na ten przyspieszony rytm zatokowy to właśnie tachykardia\nprzez perla86 14 lut 2013, 20:34\nto wlasnie tak mam na ekg ale na usg nie wiem czemu tak napisała bo nie mowila nic o zadnej tachyarytmi maz jak osluchuje mi serca to mowi ze miarowo bije to samo ostatnio mama pielegniarka to samo mowila.\nA blokery to wlansie na zmniejszenie pulsu :)\nNaczytałam sie o tej tachyarytmi i tam były objawy jak u nerwicowców sie wystraszyłam i nic juz tego nie mgoe zrozumiec skoro przyspieszony rytm tzn ze tachykardia\n-- 14 lut 2013, 19:37 --\nWogole chyba tachyarytmie to mozna stwierdzic na holterze bo tam pokazuje te skurcze nadkomorowe itp\nprzez fatuma03 14 lut 2013, 22:04\nWitam. Bylam dziś u psychiatry. Zmienił mi leczenie. Clony zaczne odstawiać za 2 m- ce,teraz mi zwiekszył dawke. Propranolol jak było. Do tego keppra,hydroksyzyna i bioksetin bo te doły to juz depresja. Nawet szpital mi proponował ale skończyło się na tych prochach na szczęscie. Dał mi namiary na siebie jakby jeszcze gorzej było. Licze ze bez szpitala się obejdzie,że mam tyle siły ze dam rade\nprzez omeeena 14 lut 2013, 22:15\nByłby miły, gdyby nie walentynkowe serce od mamy...\nI w zasadzie udany, bo z zaplanowanych spraw zostawiłam na KIEDYŚ tylko posegregowanie dokumentacji zdrowotnej. Resztę załatwiłam!\nprzez fatuma03 14 lut 2013, 22:28\nperla86, mam tachykardię od dawna,nawet przestaje ją czuć choc puls poniżej stówy rzadko mi spada. Biore beta- bloker,do tego benzo a teraz jeszcze dopisane kolejne leki. I żyję. Głowa do góry,trzymaj się zaleceń lekarzy i bedzie wszystko dobrze\nprzez perla86 14 lut 2013, 23:42\nfatuma sporo tych leków bedziesz miała ja sadze ze u mnie tez depresja juz jest musze isc po leki zeby lepiej sie czuc. U mnie nie tyle chodziło o tachykardie co tachyarytmie ale to poodbno chwilowe jest i tez przy lekkim stresie moze wystepowac bo sama arytmie holter wykrywa.\nTy tez sie szybko meczysz przy wyzszym tetnie ja powiem ze w spoczynku mam powyzej 60 70 tetno a i tak sapie juz nie wiem gdzie przyczyna moze byc\nprzez fatuma03 15 lut 2013, 00:01\nperla86, kochana,nie zadręczaj się juz tym pulsem. Ja sie ciągle czuje zmęczona,ale nie wiem czy to od tachykardii czy od przemęczenia. Mój synek autystyczek daje mi popalic\nprzez perla86 15 lut 2013, 00:11\nfatuma mi chodzi bardziej o szybkie meczenie bo puls to chyba sie stabilizuje ale ja sie az dziwnie czuje z tym\n-- 14 lut 2013, 23:35 --\nPowiem Wam ze na 2.5 mg blokerze mam puls miedzy 60 a 70 i jakos dziwnie sie czuje na taki niskim lepiej jak mam ponad 70 a 80 boje sie ze serce moze stanac przy niskim\nprzez fatuma03 15 lut 2013, 00:52\nperla86, ja puls mam zawsze wysoki. Nieraz to czuje i nie jest to przyjemne. Ale bywa ze mierze jak nic nie odczuwam i pod 200 podchodzi,choć tabletki brałam. To trwa juz dłuższy czas i się przyzwyczaiłam. Staram sie nie używać ciśnięńiomierza zeby sie niepotrzebnie nie nakręcać. Teraz nie czuje żebym miala cos podwyzszone a pewno mam. Dobrze sie czuje i to najważniejsze. Zamęczysz się kochana jak będziesz tak to przeżywać\n-- 15 lut 2013, 00:08 --\nTeraz zmierzyląm. Jestęm wykończona,ledwo zyje, mam143/95 i puls 120. Nie czuję tego. Na prawdę nie martw się. Zycie w stresie zawsze działa na parametry. Nawet jeśli Ci się zdaje że jesteś spokojna. To jest podświadome. Miałam taki okres ze na widok aparatu wszystko mi rosło\n-- 15 lut 2013, 07:19 --\nPoranek całkiem znośny. Tyle że wcześniej musiałam wstać i spać mi się chce. Na razie mnie nie trzęsie,aż dziwne. Dziś wizyta u pani psycholog,cieszę się bo ona jest w porządku i wychodzę od niej zawsze podbudowana\nprzez Nel 15 lut 2013, 08:56\nCaly tydzień straszny i męczący\nbardzo sie staram byc dzielna .... :'(\nprzez Mightman 15 lut 2013, 14:16\nperla86 napisał(a): fatuma mi chodzi bardziej o szybkie meczenie bo puls to chyba sie stabilizuje ale ja sie az dziwnie czuje z tym\nidź się kobito leczyć na głowe, serce masz zdrowe. Jak patrze na twoje wypociny po raz enty to juz Sory ze tak ostro ale serc bije nierowno zle, dostałas leki zle, NIE CZYTAJ KUR* tego neta!! Tez mam EF 60% i co?! :| Czy każdy ma mieć tyle samo no daj że spokój. Serce Ci bije 60-70 czyli IDEAŁ! jak bedzie bilo ponizej 50 wtedy sie martw. Tachykardia jst pewnie ze stresu. Brałas antydepresanty i ni martwilas sie o serce wiec wroc do nich lub najlepij na terapie jakas idz


przez Basia » środa, 20 sierpnia 2008, 23:38\nprzez Thien » czwartek, 21 sierpnia 2008, 13:20\nWitam i o foty kotów pytam\n:) my cats :)\nprzez Latajaca Lola » piątek, 22 sierpnia 2008, 00:41\nnie wiem czy udało mi się poprawnie umieścić zdjęcia..jeśli nie...3ba skopiowac adresy.\nprzez sigryda » niedziela, 24 sierpnia 2008, 01:38\nSkopiowalam adresy i poogladalam Twoje piekne dziewczynki sa urocze!\nprzez Maja » poniedziałek, 25 sierpnia 2008, 20:38\nWitaj Lola, miło, że kolejny forumowicz wywodzi się z Poznania\nKotki urocze! Taki widok wręcz zachęca do dokocenia\nprzez Alvika » poniedziałek, 27 lipca 2009, 09:28\nI ja witam się - po bardzo długiej przerwie.\nOdeszły Baxter, Biascha i moja najstarsza syjamka Paśka. Do rodziny dołączyły Fredzia, Honsu - i miejmy nadzieję Helek, ale walka z mężem w tym temacie jeszcze trwa.\nReszta menażerii bez zmian.\nA w ramach przeprosin - śpiące rogate diablątka (bo przecież nie aniołki ):\nprzez bluecats » poniedziałek, 27 lipca 2009, 12:57\nkochana jak na taką przerwę to jeden post to stanowczo za mało ;-)\npozatym wszystkich nowych forumowiczów i klubowiczów również zapraszam do odwiedzenia tego działu ;-)\nprzez bartoszek_pl » czwartek, 10 września 2009, 13:26\nOd dłuższego czasu poczytuje forum więc może się przywitam i przedstawię\nBartosz z Ĺodzi\nOd wielu lat w domu rodzinnym byliśmy otoczeni kotami. Przejściu "na swoje" również nie mogło się obyć bez kota w domu. Wybór padł na RUS z jednej z polskich hodowli. Jest z nami już od ponad roku. Jak ją kupowaliśmy, Laylę bo o niej mowa, nie myśleliśmy o hodowli, no może kiedyś - w przyszłości. Tak było do momentu kiedy w wieku niespełna 6 miesięcy Layla trafiła na wystawę. Pojechaliśmy z nią tak z ciekawości, żeby porozmawiać z hodowcami, zdobyć wiedzę, spędzić milo czas.\nTam właśnie wszystko się zaczęło. Jej hodowca stwierdził ze zdumieniem, że nie spodziewał się, że wyrośnie z niej taki piękny kot . Potwierdzili to sędziowie i pogrozili palcem jak się dowiedzieli, że będzie sterylizowana. Dostała 2 x Ex1.\nPo tej wystawie zaczęliśmy się zastanawiać. Jednak temat jakoś upadł i po kilku miesiącach już się umawialiśmy z weterynarzem na sterylizacje. Wtedy przyszła pora na refleksję. Przez długi czas rozważaliśmy wszystkie za i przeciw. Sami siebie pytaliśmy czy tego chcemy, czy mamy wystarczająco dużo czasu by zajmować się maluchami. Przeprowadziliśmy wiele bardzo drugich rozmów z zaprzyjaźnionymi hodowcami. Dostaliśmy bardzo duże wsparcie ze strony rodziny. I tak postanowiliśmy założyć mała, domowa hodowlę.\nPotem sprawy potoczyły się już bardzo szybko. Wszystkie dokumenty klubowe załatwiliśmy w jeden dzieĹ. Jedynie czekamy jeszcze na potwierdzenie nadania przydomka hodowlanego. Bez niego nie możemy nawet uruchomić już gotowej strony www.\nPierwszego miotu spodziewamy się na przełomie października/listopada tego roku.\nMam nadzieję, że znajdziemy wśród Was osoby, które będą służyły nam wsparciem, dobra radą, a czasami tylko dobrym słowem\nDołączył(a): piątek, 31 lipca 2009, 09:24\nprzez bluecats » czwartek, 10 września 2009, 14:23\nprzez scyth » piątek, 25 września 2009, 12:37\nJestem (na razie) posiadaczem jednej kotki Sidney:\nDołączył(a): czwartek, 24 września 2009, 12:09\nprzez bluecats » piątek, 25 września 2009, 14:00\nnapisz proszę coś więcej o swojej kotce ;-)\nprzez scyth » piątek, 25 września 2009, 14:42\nNa początku mieliśmy trochę wątpliwości co do zakupu kotka, ale dokonaliśmy dobrego wyboru. Wątpliwości dotyczyły (1) alegrii oraz (2) dzieci. No i alergii nie powoduje (wiem to na własnej skórze - przy brytyjczykach kicham od razu), a z dziećmi się świetnie dogaduje - młodszą traktuje jak towarzysza do zabaw, np. podbiega do niej i packa łapą, żeby ta ją goniła, daje jej się tarmosić itp. Ze starszą podobnie, choć ją preferuje do "dojrzalszych" zabaw - patyki, piłki i te sprawy. A jak ma dość to wskakuje na szafę - tam jest nosidełko, które wygrało konkurs na legowisko.\nJest bardzo wybredna jeśli chodzi o jedzenie, długo szukaliśmy właściwej (czyli takiej, która jej smakuje i jest przy tym dobrej jakości), ale w koĹcu chyba przejdziemy na BARF.\nDo tej pory byliśmy tylko na jednej wystawie (w Warszawie), gdzie udało się jej zdobyć BIV.\nOgólnie rzecz biorąc - dla nas jest idealnym kotkiem. Mam nadzieję, że jest z nas tak samo zadowolona\nprzez AnnaKluk » niedziela, 18 października 2009, 19:29\nwitam wszystkich:) mam i ja:) małe szare, zwane niebieskim:) kociątko. Nazywa się ... hmm Ania, tak nazwał moją kicię angielski hodowca, a docelowo nazywa się Kicia, tak ochrzcił ją mój mały synek, naoglądał się Boba Budowniczego. Ania\nDołączył(a): środa, 19 sierpnia 2009, 10:23\nprzez luxor » wtorek, 8 grudnia 2009, 00:05\nwitam serdecznie, jako że posiadam od trzch tygodni slicznego wymarzonego rosjanka bedę często gościem tego forum, pozdrawiam\nDołączył(a): poniedziałek, 7 grudnia 2009, 23:52\nprzez bluecats » wtorek, 8 grudnia 2009, 10:48


Dom Sprzedaż, Częstochowa, Parkitka, 135.76 m2, 638000 zł\n638 000 zł 4 699,47 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 4 699,47 zł/m²\nCieszy Nas fakt, że osiedle przy ul. Łowickiej tak dobrze zostało przez Państwa przyjęte.\nMegaron Development zaprasza do zapoznania się z ofertą OSTATNIEGO domu wolnostojącego do sprzedaży na osiedlu w pobliżu Alei Brzozowej. Lokalizacja cieszy się dużym zainteresowaniem wśród klientów. Bliskie otoczenie terenów zielonych oraz szybki dojazd do centrum sprawia, że lokalizacja jest atrakcyjna.\nSegment „L” wybudowany jest na działce o powierzchni 395,8 mkw.\nPowierzchnia domu to 135,76 mkw.\nParter domu to typowa strefa dzienna na którą przypada: kuchnia otwarta na salon z jadalnią, łazienka oraz pomieszczenie gospodarcze z garażem.\nPiętro domu na ten moment nie zostało podzielone na pomieszczenia co daje idealną możliwość by podzielić ją według Państwa potrzeb.\nOczywiście istnieje możliwość wykończenia domu pod klucz, jesteśmy do dyspozycji na każdym etapie realizacji.\nPomagamy Państwu również w uzyskaniu kredytu.\nInformację dostępne pod numerem telefonu:\nKamil Sikora – 605 04 03 01\nSymbol oferty MEG-DS-8167


Hejterzy chcieli zniszczyć polską lekkoatletkę. "Niektórzy życzyli mi śmierci" - o2 - Serce Internetu\n| 08.07.2020 9:52\nJóźwik nawet w pewnym momencie miała myśli o zakończeniu kariery (PAP, Bartłomiej Zborowski)\nOstatnie dwa lata były dla Joanny Jóźwik pasmem porażek. 29-latka miała problemy zdrowotne, a to odbiło się na jej wynikach. Do tego doszły problemy w życiu prywatnym. Lekkoatletka także nie gryzła się w język, gdy zabierała głos na ważne tematy. To wszystko przyciągnęło hejterów, którzy nie mieli dla niej litości.\nTo było dla mnie bardzo trudne. Teraz już wiem, że cokolwiek bym nie powiedziała, to się ludziom nie spodoba. Pytano mnie, co ja sobą reprezentuję, kim jestem, żeby się wypowiadać. Niektórzy życzyli mi nawet śmierci. Każda uwaga jest dla mnie cenna, ale życzenie śmierci? To jednak trochę nie na miejscu – opowiada w "Super Expressie".\nPrzeczytaj także: Anna Lewandowska na luksusowym urlopie. Tak wypoczywa z dziećmi\nJóźwik nawet w pewnym momencie miała myśli o zakończeniu kariery. Postanowiła jednak spróbować i wprowadziła kilka zmian. Dziś znowu jej wyniki na 600 i 800 m to światowa czołówka, co daje jej motywację do dalszej pracy.\nPojawiały się myśli, żeby sobie dać spokój, że może mój organizm nie chce już biegać. Ale trwały krótko. Mówiłam sobie, że jestem młoda, tylko na powrót do tamtego poziomu trzeba więcej czasu. Zmieniłam trenera, zmieniłam sposób trenować. Chcę odnaleźć w sobie tę samą Asię, co w igrzyskach w Rio. Która miała pazur, nie bała się biegać ostro. Chcę mieć taką nogę jak wtedy – tłumaczy.\nPrzeczytaj także: Imprezował do rana. Robert Lewandowski - "piłkarz do tańca i do różańca"\nW tym roku reprezentanta Polski ma drugi czas na świecie na dystansie 600 m (1.27,29). W biegu na 800 m ma piąty czas na świecie (2.01,20). Jak tak dalej pójdzie, to w przyszłorocznych igrzyskach olimpijskich w Tokio będzie jedną z kandydatem do medalu.\nZobacz także: Zobacz też: Życie z bólem. Joanna Jóźwik: Pomyślałam, że jak przestanie, to będę niezniszczalna\nJa kocham i podziwiam panią Joannę\nfajna bo jest naturalna.\nOk ale następnym razem piszcie o konkretach a nie o grozeniu śmiercią za niby jakiś cięty język. Nie róbcie z ludzi besti skoro nie potraficie tego uzasadnić\nzamiast trenować czytała komentarze na necie