Z obcych dziejów : dwie powieści historyczne dla starszych dzieci [Jadwiga Papi] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00455 007569 15718280 na godz. na dobę w sumie\nZ OBCYCH DZIEJÓW.\nDwie powieści historyczne dla starszych dzieci przez Teresę Jadwigę z 6 rysunkami L. Szpądrowskiego. Warszawa Nakład Gebethnera i Wolffa. 1896 Дозволено Цензурою. Варшава, 5 Iюня 1895 года. Druk Józefa Sikorskiego. Warszawa, Warecka Nr. 14.\nU SZCZYTU I NAD PRZEPAŚCIĄ. Z DZIEJÓW HISZPANII ARABSKIEJ. I. Był to plac wielki, rozległy, pusty zupełnie; pusty, bo nie znajdował się na nim ani jeden budynek, ani jedno drzewo, krzew, źdźbło trawki nawet, piasek tylko szary i nic więcej…. Z jednej strony plac ten graniczył z szeroką rzeką Gwadalkwiwirem, której ciemne wody toczyły się leniwie, a słońce odbijając w nich swe promienie, nadawało falom barwę złotą. Plac ten był widocznie przystanią, gdyż po rzece snuły się ustawicznie okręty i kierowały ku niemu, kilka zaś statków widać było uczepionych u brzegu. Z drugiej strony placu widać było miasto Kordowę; pyszne pałace jej wezyrów i kalifów, świecące złotymi dachami, budziły podziw piękną swą architekturą… Cisza panowała na placu: brzęk much kąpiących swe skrzydła w promieniach słońca, szept rzeki i skrzypienie piasku pod stopami ludzi nieledwie słychać było. Chociaż budynków i drzew na placu znajdowało się niewiele, ludzi nie był on wszakże pozbawionym; czasami jęk bolesny, lub głośne przekleństwo rozlegały się w powietrzu i ku niebiosom leciały. Różnych tam widać było ludzi: Arabowie biało odziani z twarzami ciemnymi i czarnymi oczyma przechadzali się poważnie, obojętni na skwar jaki tam panował: Żydzi w strojach narodowych, o spojrzeniu hytrem i przebiegłem, stojąc w pośrodku placu, rozglądali się po nim w milczeniu, a tu i owdzie snuły się grupy niewolników. Niewolnikami musieli być bowiem nad brzegami rzeki siedzący półnadzy ludzie; świadczyły o tem popętane ich nogi, i dozorcy stojący z batami przy nich. Smutek głęboki wyryty był w oczach i na twarzach tych nieszczęśliwych; u jednych wyrażał się on zupełną apatyą, u drugich głuchym gniewem, u innych jeszcze cichą rezygnacyą. Znajdowali się tam mężczyźni, i kobiety, dzieci małe, niedorostki, młodzieńcy i dojrzali ludzie – starców tylko brakowało. Najwięcej zajmującą grupę stanowiło dwoje: dziewczynka siedmioletnia i chłopiec wyrostek, starszy od niej conajmniej o lat dziesięć. Byli oni rażąco do siebie podobni: oboje mieli jasne włosy, twarze ściągłe, kształtne rysy białe ciało, któremu palące promienie słońca Andaluzyi, barwy ciemnej nie nadało. Ona leżała na piasku bezwładnie, z głową opartą na kolanach chłopca, snąć cierpienie ją złamało. Oczy miała zamknięte, twarz bladą: szara szmata na pół ją tylko osłaniała. Muchy obsiadły jej ciało, a ona ich nawet nie odpędzała: w całej jej postawie malował się ten wielki, cichy smutek, co to już nie walczy ze złem, nie usiłuje się bronić, czeka tylko, aż śmierć przyjdzie położyć mu koniec. Chłopiec siedział ponuro zamyślony: to wzrokiem pełnym nienawiści spoglądał na przechadzającego się koło nich Araba, to podnosił wielkie, siwe… pełne niemej skargi oczy pod obłoki i pytać się zdawał: "Czemu, za co my tak cierpimy?" Chwilami wyraz jego twarzy łagodniał, tkliwe rozrzewnienie malowało się na niej – a było to wówczas, gdy przenosił spojrzenie na małą dziewczynkę uśpioną u nóg jego. Wówczas osłaniał ją troskliwie szarą płachtą, która zsuwała się z jej ramion i odpędzał natrętne muchy. Wtem mała otworzyła oczy: siwe one były, jak u chłopca, z wielką źrenicą, ocienione długą rzęsą, a taki rzewny malował się w nich wyraz, że serce bolało patrzeć na nie. Dźwignęła się na wpół. – Mamo! – szepnęła i znowu opadła bezsilna, złamana, apatyczna, oczy przymykając. Po twarzy chłopca przeleciał ból, w oczach jego rozpacz zaświeciła. Pochylił się do dziewczynki. – Biedna moja sieroto – szepnął – mamy niema, rozdzielili nas z nią okrutni ludzie; nienawidzę ich za to. To mówiąc podniósł głowę, rzucił posępne spojrzenie dozorcy, jak gdyby chciał mu powiedzieć: "Ciebie nienawidzę"– i znowu wzrok tkliwy na dziecko przeniósł. Dziewczynka nic nie odpowiedziała, leżała milcząca, blada i nieruchoma; chłopak również nic nie mówił, ale wzrokiem to skarżył się niebu, to dozorcy wygrażał. Po chwili mała obudziła się znowu. – Wody – szepnęła. Chłopiec podniósł się z trudnością z ziemi, bo spętane miał nogi; spojrzał w stronę rzeki. – Podaj mi rękę – rzekł – może się zawleczemy. Dziewczynka dźwignęła się; chcieli iść razem, lecz dozorca który stał opodal, zagrodził im drogę. – Czego chcecie?– zapytał surowo. – Pić – odparł chłopiec, głosem w którym gniew kipiał. Arab sięgnął za pas. Miał u niego przywieszony skórzany worek; odpiął go, otworzył i do ust dziewczynki pochylił. W worku znajdowała się flaszka z chłodzącym napojem. Mała schwyciwszy chciwie obu rączkami flaszkę, do ust ją poniosła; napój musiał być smaczny, bo długo puścić flaszki nie chciała. – Zostawże choć parę kropel dla brata – rzekł Arab po chwili. Zrozumiała jego mowę widocznie, choć chłopiec innym językiem mówił do niej, bo zaraz flaszkę od ust odjęła i wyciągnąwszy drobną, białą rękę z nią do chłopca, rzekła: – Pij, Sławko, zapomniałam o tobie. On pogładził jasne jej włosy. – Mnie się pić nie chce – odparł – schowaj na później; jeszcze ci nieraz pragnienie dokuczy na tym przeklętym placu, gdzie słońce pali jak na pustyni, a piasek parzy jak rozżarzone węgle. Arab odebrał flaszkę z rąk dziecka. – Dobry z ciebie brat – rzekł łagodnie. Lecz chłopiec ponurem spojrzeniem odpowiedział na przychylne słowa; siadł napowrót na ziemi, a mała obok niego. Nie słaniała się jednak teraz, jak zwiędła lilija; siadła wyprostowana i patrząc smutnymi oczyma ku rzece, szepnęła wskazując na jeden z okrętów. – Może mama tam jedzie. Chłopiec objął ją ramieniem i w czoło pocałował. – Nie czekaj ty lepiej matki, bo może nie zobaczysz jej więcej… Ja cię będę kochał za matkę, za ojca, za braci i siostry. W siwych oczach dziewczynki zaświeciły łzy: dwie z nich, jak dwa brylanty spadły na szarą osłaniającą ją szmatę, ciężkie westchnienie wydarło się z jej piersi. Nie odrzekła nic wszakże, tylko się przygarnęła do brata jakby upominając o nową pieszczotę; on znowu ją pocałował. – Dobry Sławko, kochany Sławko! – szepnęła dziewczynka i głowę oparłszy o jego ramię, oczy przymknęła. Wtem na placu powstał ruch i gwar; od strony miasta ukazał się tłum ludzi ku niewolnikom dążący, Arabowie i Żydzi, którzy się im dotychczas w ponurem milczeniu przypatrywali, przysunęli się każdy do innej grupy; każdy swoich troskliwem okiem obejrzał, każdy rzucił jakieś pytanie: czy pić nie chcą, czy nie są głodni – poczem przybrali postawy wyczekujące. Byli to kupcy: towar ich stanowili owi spętani niewolnicy – w owych czasach sprzedawano bowiem ludzi. Gdy podczas wojny zwycięski król, książę, lub rycerz, zabrali do niewoli znaczną liczbę mieszkańców pokonanego grodu, wówczas wróciwszy do siebie, osadzał on ich na pustych obszarach swych posiadłości i kazał im ziemię swą uprawiać. Jeńcy ci stawali się jego poddanymi, on był panem ich życia i śmierci. Wytwarzali oni stan najniższy: nie wolno im było rzucać ziemi, na której byli osadzeni; zmieniać służby, chociażby im było źle; całe życie pracować musieli dla tego, kto był ich panem. Czasami król, książę, lub rycerz, nabrali tylu do nie woli, iż nie mieli ich gdzie osadzić; wówczas sprzedawali nieszczęśliwych Grekom, Żydom, lub Arabom, którzy ów żywy towar rozwozili w różne strony świata. Ziemia słowiańska rozległa i ludna, napadana ustawicznie przez Niemców, dostarczała corocznie takiego żywego towaru Arabom i Turkom; kupowali od rycerzy niemieckich za cenę złota dzielnych młodzieńców słowiańskich i piękne Słowianki, a potem wywozili ich do Azyi, Egiptu, Hiszpanii, która w owym czasie do Arabów należała. Handlarze, którzy dobiwszy do portu Kordowy, rozłożyli się tu na placu ze swym towarem, spostrzegłszy zbliżających się wielkich dostojników miasta, po zakup niewolników, zajęli się teraz nimi troskliwie, pragnąc aby się jak najkorzystniej przedstawili; ten owoców, ów chleba głodnym udzielił. Pomiędzy dążącymi z Kordowy, widać było wspaniały orszak: bogate suknie Arabów, liczny poczet sług ciągnący razem, wskazywały że to ktoś z możnych. Kilku mężów w strojne fezy przybranych, postępowało naprzód: za nimi w pewnem oddaleniu słudzy. Wśród tych którzy szli przodem, wyróżniał się jeden twarzą pełną wyrazu łagodności i rozumu; jedwabna, szkarłatnej barwy jego szata, złotem i klejnotami była haftowana. Tuż za nim szedł murzyn z dużym baldachimem i osłaniał jego głowę od palących promieni słonecznych. Słudzy dźwigali za nim ciężką skrzynię. "Wielki kalif!" biegło echo przed nim i za nim, podawane z ust do ust. I ustępowali z drogi przed owym orszakiem wszyscy, którzy przyszli tutaj z miasta z nimi jednocześnie – a orszak ów dążył wolno i poważnie ku portowi, gdzie niewolnicy czekali zmęczeni upałem, na swych nabywców. Minął kalif obojętnie młode dziewczęta, krzepkich mężczyzn, drobne dzieci, niewiasty dojrzałe a silne, zdolne do pracy i zatrzymał się dopiero przy onej grupie, którą owych dwoje tworzyło: siedmioletnia dziewczynka i chłopiec wyrostek. Chłopiec rzucił ponure spojrzenie Arabom, dziewczynka otuliła się bardziej szarą płachtą i twarz ukryła na ramieniu brata. Ten co był panam orszaku, którego inni snujący się na placu, wzrokiem sobie pokazy wali, szepcząc: "wielki kalif" wystąpił naprzód. – Dzielny musi to być chłopiec – rzekł – ciało jego zdrowe, członki krzepkie, wyraz twarzy hardy; podoba mi się. To powiedziawszy, zwrócił się do stojącego przy dzieciach kupca. – Ile chcesz za niego? – zapytał. Kupiec wymienił wysoką sumę. – Chłopak zdrów, silny i zacny, wiernym będzie temu do śmierci, który mu serce okaże, bo kochać potrafi – począł zachwalać swój towar. – Rozpętaj mu nogi – odparł wielki kalif, poczem skinął na tych, co dźwigali szkatułę. Słudzy zbliżyli się do niego, a po twarzy kupca blask radości przemknął. Pochylił się do niewolnika, by uwolnić jego nogi z więzów, lecz chłopak odepchnął go z gniewem. – Nie dotrzymujesz umowy – rzekł posępnie – powiedziałem ci, że uczynię wszystko co będzie w mej mocy, by krzepkim być i zdrowym, by żal który mię dręczy za moimi, uciszyć, jeżeli mi przyrzekniesz, że nas dwojga nie rozłączysz nigdy; że gdy kto zechce mnie kupić, to mu za warunek położysz, iż siostrę moją kupi ze mną razem. Kupiec spojrzał na niego pochmurno. – Wielki kalif stoi przed nami, jemu warunków kłaść nie mogę – odparł – i tobie radzę, ukorz się, bo on tutaj panem życia każdego. Lecz chłopiec nie zląkł się tej groźby; podniósł śmiałe spojrzenie na władcę Kordowy. – Kto mnie kupuje i siostrę mą kupić musi, bośmy nierozdzielni – rzekł. Kupiec pobladł ze strachu, lecz jakże się wnet zdziwił: kalif uśmiechnął się na te słowa łaskawie i popatrzał przychylnie na odważnego chłopca, potem na dziewczynkę, która siedziała ciągle z twarzą ukrytą na ramieniu brata. – Powiedz twej siostrze, by na nas spojrzała, przemówił – niechaj wiem przynajmniej, co mam kupić. Sławko szepnął coś małej do ucha; ona odwróciła twarz zwolna i podniosła powieki, poczem wielkie swoje źrenice zatrzymała na twarzy kalifa. Smutne jej oczy robiły wrażenie gwiazd zamglonych, postać cała, omdlałej ze skwaru lilii. Arab chwilę popatrzał na nią. – Śmierć was wkrótce rozłączy – rzekł – lecz nie chcę ostatnich chwil dziecka zasmucać. Kupię tę małą, wypłacę ci dwie garście złota za dziewczynę – dodał zwróciwszy się do kupca.– Na Allacha, nie warta ona więcej. To powiedziawszy, otworzył skrzynkę którą słudzy przed nim trzymali, dobył pieniądze i wypłacił umówioną sumę. Kupiec rozpętał nogi niewolnika, który uwolniony z więzów, wziął siostrę na ręce i stanął przed kalifem czekając rozkazów. – Lada chwila Anioł śmierci zleci po tę małą – rzekł Arab, towarzyszom ją pokazując. W istocie czyniła ona wrażenie umierającej; bez rumieńca, bez ruchu z przymkniętymi oczyma, leżała oparta na ramieniu brata. Ruszono ku miastu. Niewolnik szedł tuż koło kalifa, wzrok miał pogodny, co chwila z miłością spoglądał na siostrę. Oczyma mówił jej: "jakżem ja szczęśliwy, że nas nie rozłączyli." Pokory, ni zamknięcia widać w nim nie było, lubo ten który go nabył, był to wielki kalif Kordowy, król Arabów hiszpańskich. II. Abdelrahma III kalif Kordowy, wybiera się na łowy: na dziedzińcu jego pałacu rżą rumaki, czarni niewolnicy trzymają je za złote uzdy; konie rwą się niespokojnie, parskają nozdrzami, dzwonią ustawicznie złota frendzla… w jaka są postrojone. Niecierpliwie wyczekują murzyni pojawienia się panów na dziedzińcu, bo ręce ich choć silne, mdleją ze znużenia, więc lękają się, by rumaki nie wyrwały się im. a panów jak niema, tak niema. Abdelrahma III-ci otoczony swym dworem, czeka jeszcze na kogoś w sali… Wspaniała, to sala: posadzka jej i ściany marmurem są wyłożone, u stropu i po bokach ścian świecą ozdoby ze złota i pereł, tworząc misterne arabeski. W pośrodku widać wielki basen z marmuru wyrobiony: woda różą pachnąca wzbija się z tego basenu w górę, by spaść na powrót do swego kamiennego łożyska. Dwanaście zwierząt szczerozłotych ozdobionych drogiemi kamienia – mi, stoi milcząco, nieruchomo w około basenu, tak pięknych kształtami, iż rzekłbyś, że tylko sztuka czarodzieja zamieniła je w złote, że wczoraj jeszcze życiem drgały. Po różanych wodach basenu płynie cudnej roboty łabędź srebrny, a nad nim ze stropu zwiesza się kosztowna perła, upominek cesarza bizantyńskiego. Abdelrahma III wielki kalif Kordowy, siedzi milczący na swym tronie; obok niego z jednej strony syn jego Alhakem, z drugiej wnuk Hiszem, a obok tego stoi posępny, jak noc, młody Arab, który ma wzrok uparcie utkwiony w drzwi do sali przedsionka wiodące… Naprzeciw monarchy skupił się dwór jego: hadżib czyli wielki minister kalifa z wezyrami Kordowy; bliżej drzwi widać straż pałacową, uszykowaną we dwa rzędy – tworzy ona drogę do przedsionka. Każdy ze straży trzyma w jednej ręce miecz nagi, w drugiej dużą tarczę; pod ścianami widać czarnych niewolników w białych sukniach, z toporami w rękach. Na wszystkich twarzach maluje się niecierpliwość; każdy radby już na łowy ruszyć, lub uwolnić się ze służby, lecz Abdelrahma jeszcze nie wstaje z tronu, widocznie czeka na kogoś… Na kogo? o to nikt nie śmie zapytać, choć ta cisza w sali panująca, nuży wszystkich. Wtem kalif zwrócił się do wnuka. – Hiszemie – rzekł – dobrego będziesz miał sługę ze Słowianina, któregom kupił; tak w doli, jak w niedoli, wierni oni swym panom, życie własne niosą chętnie im w ofierze, w nieszczęścia cieszyć potrafią. Niewola nie piętnuje im czoła smutkiem, umieją śpiewać nawet w więzieniu: w niebezpieczeństwie ratują odważnie, nie tracą nigdy przytomności… Odważni są, wierni, sprytni i łagodni przytem, jak owce. Dobrego będziesz miał sługę, Hiszemie, Wadha imię jego od dzisiaj. Bądź ludzkim i przychylnym dla niego, obchodź się… z nim, jak z przyjacielem, nie jak z niewolnikiem. – Wadha zastąpi ci, Hiszemie, Mahmuda… odezwał się w odpowiedzi na słowa kalifa młody Arab, który stał w pobliżu wnuka Abdelrahmy. – Słowa twoje Mahmudzie, są słowami zazdrosnych – odparł Hiszem. – Nie taję, iż dręczy mię zazdrość. Jam dotychczas jedynym był towarzyszem twych zabaw, jam jeden twoje serce i zaufanie posiadał – rzeki Mahmud głosem, w którym gniew kipiał – teraz obcy przybysz gotów mi to wszystko ukraść. – Mahmud Adaldzialar, przyszły hadżib Kordowy, nie powinien być zazdrosny o niewolnika Wadhę, bo śmiesznym będzie, a śmieszność ludzi zabija – odezwał się wielki kalif, który słyszą ł rozmowę młodych. – Czyż dwóch przyjaciół mieć nie można?– zapytał Hiszem.– Kochać będę was obu, lecz każdego inaczej: ciebie, jako towarzysza mych uciech, z którym każdą przyjemność podzielę, każde uderzenie serca wyjaśnię, Wadhę jako wiernego sługę którego, ilekroć strudzony powrócę do domu, przywołam, by mój odpoczynek był wygodniejszym. Gdy niebezpieczeństwo grozić mi będzie, spokojniejszym będę widząc go przy sobie; gdy uciecha czekać mnie będzie, to łatwiej i prędzej dzięki Wadzie jej użyję. Szmer jaki w sali dał się słyszeć, spłoszył dalsze słowa z ust Hiszema: we drzwiach ukazało się kilku starszych niewolników, pomiędzy nimi szedł chłopiec kilkunastoletni w błękitnej sukni srebrem szytej, o jasnych jak kłosy żyta włosach, oczach wielkich, siwych i wymownych; szedł poważny i pełen godności, pokory niewolnika w nim nic a nic nie było. Gdy zbliżył się do tronu, ci którzy go prowadzili, rozstąpili się i dali mu wolny przystęp do kalifa. Chłopiec złożył głęboki ukłon przed Abdelrahmą, który spojrzał nań łaskawie i rzekł, wskazawszy ręką na wnuka swego Hiszema. – Oto pan twój… dla niego cię kupiłem; szanuj go i służ mu wiernie. Trudno było poznać w strojno przybranym młodzieńcu, owego nagiego niewolnika, który jeszcze wczoraj jako towar oczekiwał nabywcy nad brzegami Gwadalkwiwiru, posępny i milczący łaknął kropli wody. A jednak on to był nie kto inny: strój go odmienił zupełnie, upiększył znacznie. – Imię twoje od dziś będzie Wadha – ciągnął dalej kalif, gdy chłopiec drugim ukłonem uczcił Hiszema.– Zapomnij smutnego waszego nieba, łąk mało kwiecistych, ptaków waszych szaropierzastych; zapomnij bogów waszych drewnianych, nędznej przeszłości, a duszą całą ukochaj naszego Ałłacha stworzyciela wszech rzeczy, piękną Andaluzyję, Hiszema pana twego, a dobrze ci tutaj będzie. Możesz się wzbić wysoko, jak wzbił się nie jeden, który z pod waszego smutnego nieba przybył do nas niewolnikiem. Po twarzy chłopca coś jak ból przemknęło, potem w oczach jego zapaliła się iskra gniewu; zwrócił harde spojrzenie na kalifa, otworzył usta, jakby chciał coś odpowiedzieć – a odpowiedziałby z pewnością zuchwale – lecz snąć się opamiętał, bo naraz usta zaciął, spuścił głowę i stanął przed tronem blady, bez słów, bez ruchu. – Czy milczenie będzie całą twoją odpowiedzią?– zapytał kalif.– Jam spełnił twe życzenia i siostrę twą kupiłem razem z tobą, chociaż ten zwiędły kwiatek na nic mi się nie przyda a ty mi buntem chcesz płacić tę łaskę! Na wyraz siostra, chłopiec drgnął: – Jeśli maleńkiej w pałacu Abdelrahmy III dobrze będzie, wnuk twój wielki kalifie wierniejszego sługi nademnie nie znajdzie – rzekł.– Niechaj oczy jej łez nigdy nie znają, niechaj głodu i upokorzenia nie dozna nigdy, a stłumię tęsknotą za moimi, na dno serca ją ukryję. Hiszem, pan mój, tylko uśmiech na mych ustach zobaczy i zadowolnienie w oczach, a najtrudniejsze jego rozkazy spełniać będę z ochotą. – Daję ci pozwolenie, byś odwiedził jutro twoją siostrę, a przekonasz się czy płacze na głód, czy narzeka, że obchodzą się z nią źle – odparł kalif. – Oddałem ją mej córce Fatymie, której tkliwe serce wzruszyła blada twarz dziecka i smutne oczy. Gdy wejdziesz jutro na pokoje Fatymy, zapytaj o niewolnicę Azachrę; to imię siostra twoja nosi obecnie. Dziecko weselsze jest dzisiaj o wiele, niż było wczoraj: kto wie, może ona żyć będzie! Błysk szczęścia zaświecił w oczach chłopca. – Hiszemie, przysięgam ci wierność do śmierci, posłuszeństwo aż do ofiary, miłość do zaparcia się siebie samego – rzekł, zwróciwszy się do wnuka kalifa i zgiął kolano przed swym nowym panem. – A teraz na łowy! – wykrzyknął wesoło Abdelrahma – koń twój czeka na ciebie na dziedzińcu – dodał, zwróciwszy się do Wadhy. – Czarny niewolnik, którego przeznaczyłem ci na sługę,. poda ci konia razem z łukiem i kołczanem. Czarni, to najniżsi z rodu ludzkiego, oni nie podniosą się nigdy z niewolniczego stanu To powiedziawszy, powstał z tronu; za nim wszyscy ruszyli. Zadźwięczała głucho marmurowa posadzka, tłumiąc szmer fontanny, dziedziniec niebawem się zaludnił. Poznawszy panów, ko – nie zarżały radośnie: czarni niewolnicy pospieszyli z nimi ku portykowi pałacu i za chwilę orszak dążył na łowy. Naprzeciw wspaniałego pałacu kalifa, wznosiła się wielka góra, czarnym lasem zarosła; tam zwykle uganiał się za zwierzem Abdelrahma III-ci. Otoczony wezyrami i strażą, z synem przy boku, jechał przodem, za nimi dopiero Hiszem z przyjacielem swoim Mahmudem i z Wadhą. Już marmurowe kolumny pałacu kalifa niewyraźnie rysowały się myśliwym w dali, złocisty dach mozaiką ozdobiony, świecił jak gwiazda w przestrzeni; już docierali do ciemnej góry, gdy naraz Hiszem krzyknął: – Jeleń! I konia spiąwszy ostrogami, puścił się za zwierzem w pogoń; Wadha i Mahmud podążyli za nim, nie ustępując mu w biegu, wpadli pomiędzy nizkie krzewy, rosnące u stoku góry i wspięli się na nią. Jeleń pędził przed nimi, piękne jego rogi migały wśród krzewów, jakie mijali: coraz bliżej byli biednej ofiary, gdy wtem z pośród zarośli wysunął się niespodzianie jakiś Beduin o groźnej twarzy i zagrodziwszy drogę wnukowi kalifa, przemówił głosem ponurym. – Hiszemie, wroga masz przy sobie, strzeż się go. Koń przestraszony zastrzygł uszami, rzucił się w bok, i z grzywą rozwianą począł szalonym pędem zjeżdżać z góry… Kalif nie widział grożącego wnukowi niebezpieczeństwa, bo naprzód podążył; nie widział i ojciec jego również, ani nikt z tego orszaku, lecz Wadha i Mahmud czuwali troskliwie nad młodym panem i pospieszyli mu na ratunek. Hiszem starał się zatrzymać spłoszonego rumaka, lecz próżno ściągał cugle, próżno łagodnym głosem do niego przemawiał – koń nie słuchał go, rżał, leciał jak strzała, sadził przez krzewy i kłody obalonych drzew, naraz stanął dęba. Hiszem stracił przytomność, wypuścił z rąk cugle i stoczył się z siodła, lecz jedna noga została w strzemieniu. Koń rzucił się do ucieczki, bo słyszał pogoń za sobą i uniknąć jej chciał; zwróciwszy się w przeciwną stronę, począł zbiegać ze wzgórza, a tam niżej pełno było zrąbanych drzew. Jeszcze chwila, a nieszczęśliwy Hiszem rozstrzaska sobie głowę; jeszcze chwila, a wielki kalif Kordowy i syn jego płakać będą, że następcy nie zostawią po sobie… Lecz czyjaż to ręka wstrzymała, naraz rumaka? czyjeż ramiona objęły zemdlonego i poniosły go w ustroń cienistą, gdzie obok szemrzącego tam źródła złożyły lekko na ziemi? Czyj aż dłoń zwilżyła jego skroń zimną wodą… Hiszem otworzył oczy i wzniósł je w niebo. – O, wielkim jest ten, który nad nami we dnie i w nocy czuwa troskliwie, niewidzialny, a potężny Stworzyciel wszechrzeczy – szepnął słabym głosem, poczem dźwignął się z ziemi. – To ty Wadha byłeś narzędziem Wszechmogącego, dodał spostrzegłszy klęczącego przy nim niewolnika – śmierć straszna mi groziła, tyś mnie od niej wybawił. Toż dziki ten rumak byłby głowę moją rozstrzaskał o pnie drzew, a może jeszcze straszniejszą byłaby moja ostatnia godzina… Mógłbym powolnie konać, przy każdym pniu część siebie zostawiając. Tu wzdrygnął się cały, w oczach jego odmalowało się przerażenie. Położył dłoń na ramieniu niewolnika. – Od dziś jesteś moim przyjacielem, nie sługą – rzekł – pamiętaj o tem Wadha. – Czy i ja mam o tem pamiętać? – ozwał się głos Mahmuda, który właśnie nadjechał na spienionym rumaku.– Czy i dla mnie ten nędzny niewolnik ma być towarzyszem, nie sługą. – Dla wszystkich – odparł stanowczym tonem Hiszem – on mi życie ocalił. Mahmud rzucił ponure spojrzenie niewolnikowi, lecz słowa nie odpowiedział, tymczasem Wadha podniósł się. – Oddam ci mego konia, panie – rzekł do Hiszema – sam pieszo wrócę do pałacu; twój rumak, gdym się tobą zajął, poleciał jak szalony… Spiesz do domu, może kto widział jak koń ciebie unosił; może już donieśli o niebezpieczeństwie ci grożącem, matce lub ojcu. Trzeba im powiedzieć, że Hiszem żyje. – Dzięki tobie, przyjacielowi memu – dodał Hiszem i dźwignął się z ziemi. Wadha pośpieszył po swego konia, który pasł się spokojnie opodal, i ująwszy go za cugle, przyprowadził Hiszemowi, który dosiadł go i zwolna podążył razem z Mahmudem do domu. Wadha ruszył jednocześnie z nimi, lecz niebawem pozostał daleko. – Czy wiesz, co spłoszyło twego konia?– zapytał Mahmud przyjaciela. Hiszem skinął potwierdzająco głową. – Beduin – rzekł – nie dosłyszałem wszakże co mówił. – Ja dosłyszałem – odparł ponuro tamten. – Więc powtórz. – "Hiszemie, masz przy sobie wroga, strzeż się" – powtórzył Mahmud z naciskiem.– Strzeż się Hiszemie – dodał tonem przestrogi – ci niewolnicy Słowianie sprytni bywają: zrazu pokorni i wierni słudzy, z czasem spoglądają na tron chciwem okiem… Iluż z nich więzy na koronę zamieniło! niewolnik wyniesiony z łaski pana do godności hadżiba, przy pomocy przekupionej straży, nieraz tego, któremu wszystko zawdzięczał, strącał z tronu, i sam na nim zasiadał… "Strzeż się Hiszemie, wroga masz przy sobie"– powiedział ten starzec, a starcy często wieszcze słowa głoszą, patrzą w przyszłość okiem proroka. Hiszem zmarszczył czoło. – Zazdrość, do której sam się przyznałeś, mówi przez ciebie Mahmudzie – rzekł – poczem, by przerwać niemiłą dlań rozmowę, pomknął przodem. Mahmud gniewny nie śpieszył za nim, jechali w pewnem oddaleniu od siebie, wtem na zakręcie drogi ujrzeli trzech z orszaku Abdelrahmy, pędzących ku nim; jeźdźcy poznali Hiszema i przypadli do niego. – Wielki kalif wysłał nas, by szukać jego wnuka, mówili – zaniepokojony jest nagłem twojem zniknięciem. Hiszem konia zatrzymał. – Wiedźcie mnie do niego – rzekł. – Mahmudzie, wracam na łowy – dodał wesoło, zwróciwszy się do przyjaciela, który właśnie nadciągnął. III. Noc czarna rozpostarła swój płaszcz gwiaździsty nad Kordową; śpią spokojnie mieszkańcy miasta pod opieką tej cichej królowej, śpi również Wadha. Wróciwszy z niepomyślnej wyprawy do pałacu Kalifa, nie zastał drużyny myśliwskiej, ani Hiszema z Mahmudem, chociaż tych był pewien, iż zastanie; oddalił się przeto do przeznaczonej mu na sypialnię komnaty i legł zmęczony na skórze rysiej, która mu za posłanie służyła. Zrazu wpatrując się w ściany mozaiką ozdobione, wspomniał sobie przeszłość… Ciężkie przebył on chwile, dużo już wycierpiał w życiu… Sierota dzisiaj, miał niegdyś rodzinę, miał dom własny i przyjaciół, lecz wróg wpadł na jego ziemię. Niemiec, odwieczny prześladowca Słowian, zburzył mu dom rodzinny, mienie zagrabił, ojca zamordował, matkę, braci, siostry i jego samego wziął do niewoli i uprowadził do grodu nieznanego. Tam matkę i starsze rodzeństwo sprzedał Grekom, a jego z najmłodszą sierotą Dziwą, Arabowi, który go aż do Kordowy za wiózł. Piekielny ranek przebyły na skwarnem słońcu, gdy mu się zdało, że jego ukochana Dziwa, pieszczocha całej rodziny, umiera, stanął teraz żywo w pamięci chłopca. Arab widząc jak bardzo jest osłabioną, chciał ją sprzedać pierwszemu lepszemu, lecz Wadha ubłagał go, aby tego nie czynił: powiedział mu, że jeśli ich rozłączy, to on umrze z żalu; jeśli zaś zostawi mu siostrę, to uczyni wszystko co tylko będzie w jego mocy, aby być zdrowym. Arab uległ jego prośbom, lecz potem chciał złamać umowę; szczęściem wielki kalif ulitował się nad nim i kupił oboje. Miał wówczas wielką ochotę paść mu do nóg i rzec: "Nigdy Sławko nie zapomni, co uczynił dla niego Abdelrahma III." Lecz w pałacu wielkiego kalifa rozdzielono go z siostrą, i nikt mu nawet powiedzieć nie chciał, co się z Dziwą stało; uczuł wtedy w duszy nienawiść do tego, którego za dobroczyńcę uważał i gdy stanął przed jego tronem, omal nie wybuchnął, lecz kalif kilku słowami uspokoił jego gniew. Obiecał, iż widywać będzie siostrę: tą obietnicą zdobył sobie jego serce. – Będę służył wiernie jego wnukowi – mówił sobie leżąc teraz na rysiej skórze, tem więcej, że i on dobrym się być zdaje; wszakże nazwał mię swoim przyjacielem dzisiaj. I myślał bez niechęci o swych panach, bez upokorzenia o tej chwili, gdy im przysięgę wierności składał. Uczuł nawet w duszy pewne uczucie zadowolnienia, gdy przypomniał sobie łaskawe spojrzenie potężnego władcy, zwrócone na siebie. W wyobraźni jego stanęła wspaniała sala, w której przysięgę wykonał, pyszna fontanna, bogate stroje wezyrów. Zdało mu się, że słyszy szmer wodotrysków, że czuje zapach wody różanej, a wszystko to razem upajało go słodko, aż usnął wreszcie, lecz sen uniósł daleko jego duszę od pałacu kalifa. Ujrzał przed sobą obszerne łąki na których kwitły ponsowe goździki, białe rumianki, różowa firletka… żółte jaskry i lila dzwoneczki, co chociaż skromne, lecz są pożyteczne, bo jedne leczą w chorobie, inne stroją pięknie ołtarze bogów. Za łąkami ujrzał rozległe pól obszary, na których srebrne żyto, co żywi miliony ludzi, miliony od głodu broni, pochylało swe bogate w ziarna kłosy ku ziemi, a wśród srebrnych kłosów migały barwne kąkole i bławaty. Słońce jasne, które nie paliło wszakże żarem, uśmiechało się wesoło do tych pół i łąk i pięknie było na ziemi rodzinnej Sławka. Duszę chłopca przejęły uczucia tkliwe a radosne jednocześnie; biegł na owe łąki i począł rwać kwiaty całymi garściami, całował z uniesieniem i wołał: – O moje kwiaty, jak ja was kocham! Uwiję z was wieniec, zaniosę do świątyni i u stóp wielkiego Światowida złożę. Po za łąkami i polami, czerniał las ciemny, poważny: wiatr przynosił mu szum starych dębów. Chłopiec do lasu pośpieszył, wbiegł wesoło między stare jego drzewa, witał ptactwo, które wśród jego gałęzi szczebiotało radośnie, a potem zawołał: – Ptaki wy moje, drzewa moje, jak ja was kocham! O milsze wy mi nad cudne ptaki i drzewa południa. Przez konary starych dębów w lesie rosnących, dojrzał nizką chatkę z dachem słomą krytym, ze ścianami drewnianymi. Płotek z darnic ją otaczał, na płocie siedziała sroczka krzykliwa; za płotem był ogródek, w ogródku jabłka czerwieniały. Chłopiec począł biedz do onej zagrody. – Strzecho ty moja kochana, moja rodzinna! – zawołał; – choć drewniane twoje ściany, wolę cię, niż marmurowy pałac kalifa. Już, już dobiegł do chaty, gdy w tem w progu drzwi wiodących na podwórze zagrody domowej, stanął mężczyzna biały jak gołąb, w białej szacie, z kosturem w ręku. Chłopiec przystanął, wyciągnął ramiona: – Mój ojciec! – krzyknął i rzucić się chciał w ramiona starca, lecz ten ruchem ręki powstrzymał go: Wadha się zbudził, siadł na posianiu i oczy przetarł: sen przykre wywarł na nim wrażenie. Wczoraj usypiał zadowolniony, a teraz coś mu serce gryzie, coś go dręczy. Wstał posępny, wyjrzał przez okno i zdziwił się: jasny dzień był już na niebie. Pospieszył więc do młodego pana, ale Hiszem spał jeszcze; wrócił późno z łowów, potem zasiadł z innymi do uczty, a po uczcie nie rozbierając się wcale, legł znużony. Nie wołał Wadhy do siebie, Mahmud na krok go nie odstępował. Służył mu tak pilnie, iż niewolnik był zbyteczny, a przytem słowa starego beduina dźwięczały mu ustawicznie w uszach i na pamięci stało, co Mahmud o Słowianach powiedział… wolał nie widzieć Wadhy. Wadha rad był, iż potrzebnym nie jest panu. Poszedł do ogrodu, ochłodzić pod cieniem drzew zmęczoną przykrym snem głowę, lecz ruch jaki wschodzące słońce wywołało w pałacu, zbudził Kiszenia. Sen zatarł z jego pamięci opowiawiadanie przyjaciela, a odnowił wspomnienie niebezpieczeństwa, z jakiego wybawił go kupiony niewolnik. Zaledwie przetarł oczy, zawołał: – Wadha! Czarni niewolnicy, którzy w przyległej izbie czekali zawsze rozkazów wnuka kalifa, rozbiegli się w różne strony pałacu, szukać nowego sługi; jeden spotkał go w ogrodzie i przyprowadził panu. Hiszem spostrzegł natychmiast chmurę na czole swego zbawcy, a sądząc że ma żal do niego, iż wczorajszej przysługi jescze mu nie wynagrodził, rzekł do niego: – Żądaj jakiej łaski, a wszystko dziś spełnię o co poprosisz. – Chciałbym z siostrą pomówić – odparł Wadha. – Gdy się przebiorę, pójdziemy do ciotki Fatymy – rzekł Hiszem. Rozjaśniło się oblicze Wadhy; spostrzegł to wnuk kalifa. – Kochasz bardzo Azachrę? – zapytał. – Więcej, niż siebie – odrzekł Wadha. – Łaskami ją obsypę, uczynię ją szczęśliwą. To powiedziawszy, Hiszem począł się ubierać; Wadha pospieszył z usługą. – Będę ci wiernym – pomyślał. Oprócz głównego pałacu Abdelrahmy III-go wznosiło się obok wiele budynków, w których mieścili się wyżsi urzędnicy państwa, straż kalifa i jego rodzina, W jednym z okazalszych, mieszkała Fatyma, przy której troje wnucząt się chowało, po synu jej który zginął w walkach, jakie Arabowie z Wisygotami, dawnymi panami Hiszpanii wiedli ustawicznie. Pokorni Wisygoci schronili się w góry pirenejskie i czynili z nich częste wycieczki, a raczej napady na Arabów, którzy zabrali im Hiszpanię. Pałace te, jak również pałac samego kalifa, otaczały piękne ogrody, w których rosły mirty, laury i pomarańcze, gdzie widzieć można było najróżnorodniejsze cienie barwy zielonej, najcudniejsze kwiaty, najpyszniejsze owoce, a wśród gałęzi mirtów i laurów, kryły się O barwnych piórach ptaki południa. Hiszem wiedział, że ciotka Fatyma ranne godziny zwykle spędza z dziećmi w ogrodzie; pięcioletni jej wnuk Selim jeszcze chował się z siostrami, z których młodsza półtora roku dopiero liczyła; starszej minęło już lat siedm. Pałac Fatymy łączył się długim korytarzem z głównym pałacem. Tym korytarzem dostali się Hiszem z Wadhą do mieszkania córki kalifa, a z mieszkania do ogrodu. Fatyma pieściła na kolanach najmłodszą wnuczkę, piękne o czarnych oczach dziecię; siedziała ona pod cieniem mirtu, którego gałęzie białym kwieciem osypane, otaczały srebrną jej głowę. Dziecko wyciągało rączki do białych kwiatów, babka to podnosiła je w górę, by zbliżyć do gałęzi, to usuwała raptem, a dziecię śmiało się głośno. Dwoje starszych uganiało się w ogrodzie za wspaniałym motylem o skrzydłach tęczowych. Motyl jak gdyby rozumiał, iż dzieci chcą się z nim bawić, to przysiadał na którym z kwiatków i czekał aż się zbliżą., to rozwijał skrzydła i unosił się w górę, gdy ręka Selima, lub siostry jego, nad nim się zniżała. – Nie lękaj się motylku, nic ci złego nie zrobimy!– wołały dzieci goniąc za nim.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Z_obcych_dziejow___dwie_powiesci_historyczne_dla_starszych_dzieci-ebookRO/p02025577i020" target="_blank" title="Z obcych dziejów : dwie powieści historyczne dla starszych dzieci [Jadwiga Papi] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Z obcych dziejów : dwie powieści historyczne dla starszych dzieci [Jadwiga Papi] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Coś więcej niż życie (tytuł roboczy)\n81228\t Coś więcej niż życie (tytuł roboczy)\nTaki trochę science fiction religijny. Można go potraktować jako wstęp do czegoś większego jak i utwór samodzielny.\nWięzień własnego więzienia.\nNieoperacyjny guz mózgu. Diagnoza odzierająca ze złudzeń i zarazem tłumacząca nasilające się bóle głowy, połączone z niewyraźnymi wizjami. Chemioterapia. Oczywiście padła ta propozycja, którą odrzucił bez mrugnięcia okiem. Bez niej miał około dwóch miesięcy życia, z nią szanse na przeżycie określano na dwadzieścia procent.\nCzy to rozpoznanie nie było swego rodzaju wybawieniem? Mateusz stał nad swoją kolejną ofiarą niczym pan życia i śmierci. Wychudzony, łysy delikwent siedział na krześle i przerażonymi, opuchniętymi oczami, patrzył na niego. Bełkot wydobywający się z jego ust, nawet dla oprawcy nie był zrozumiały.\nTrudno mówić bez języka. Języka plugawiącego Boga Wszechmogącego!\nWyprowadził cios, trafiając pięścią w głowę nieszczęśnika, która momentalnie odskoczyła do tyłu, oczodoły zostały zasłonięte przez powieki, a zagryzione wargi pozwoliły, na milczące przyjęcie ciosu.\n– Niedługo skończę z tobą. Wiem, że oczekujesz śmierci, tak jak oczekiwała tego twoja rodzina, którą zaszlachtowałeś.\nPonownie usłyszał bełkot i zaśmiał się.\n– Niedługo spotkamy się w piekle.\nDzwonek telefonu wyrwał go z królestwa ciemności, w którym wraz z ofiarami zatapiał się, bez szans na ratunek. Odebrał telefon, dający ułudę normalności.\n– Tak kochanie, jeszcze mam trochę roboty [...] Tak, byłem u lekarza, mówił, że potrzebne są dodatkowe badania, ale powinno być wszystko w porządku [...] Naprawdę muszę już kończyć.\nRozłączył się, wziął kij i z całych sił walnął w kolano więźnia.\n– Tak. Czasami umieranie jest straszne. Myślisz, że jeszcze kilka takich ciosów i wyzioniesz ducha?\nMonolog został przerwany przez ostry ból głowy, a przez jego ciało przebiegł prąd. Czekało go jeszcze dwa miesiąca gównianego, podwójnego życia. I znowu wizja. Tym razem wyraźna.\n– Witam się Mateuszu. Dobrą śmierć wybrałeś?\n– Tym który wszystko stworzył. Panem życia i śmierci.\n– Mrok ogarnia nas, sił już nam brak. – Usłyszał szept, a może kolejny omam?\nWizja się rozmyła, a przed sobą wciąż miał potwora, który nigdy nie powinien zostać nazwany człowiekiem.\n– Chętnie bym z tobą skończył. Niestety muszę trzymać się zasad, a jedna z nich jest taka, iż zabijam dopiero wtedy, gdy przybywam z następnym popaprańcem.\nTen dzień był jednym z trudniejszych, przybliżającym go do ostatecznego wybawienia. Każdego dnia marzył o śmierci. Ten świat nie był jego, a ludzie byli całkowicie obcymi istotami. Nie pasował do nich i jedyne co łączyło go z rzeczywistością to żona, obdarzająca go,niewyczerpanym pokładem miłości. Chciał jak najszybciej znaleźć się przy niej, poczuć miłość obejmującą duszę, poczuć bliskość jej ciała. Niestety nie tym razem. Tropił gwałciciela i zabójcę. Wiedział już, kim jest, gdzie mieszka, co robi. Musiał mieć jednak stuprocentową pewność. Nie mogło być tak, by ktoś niewinny zetknął się z jego mroczną częścią.\nObserwował go. Kochającego męża i ojca. Lustrował zboczeńca, ukrywającego drugie, odrażające oblicze. Trzeci dzień obserwacji pięknej białej willi i w końcu doczekał się jego wieczornego wyjścia.\nCzarny kaptur na głowie ukrywający twarz, dodatkowo dres i adidasy. Zwykły człowiek uprawiający sport. Szedł szybkim krokiem, żądny mocnych wrażeń, a te miał jak w banku. Mateusz szedł za nim, on jednak zaaferowany nie zwracał uwagi na nic i wciąż przyśpieszał. Podniecenie odebrało ostrożność. W końcu typ przystanął i schował się w gąszczu krzaków. Mateusz zrobił to samo i nagle sparaliżował go ból, wywołujący kolejne wizje.\n– To jest twoja ostatnia ofiara. Niedługo znowu będziemy razem.\n– Powoli wszystko sobie przypomnisz. Sprawne ciało i mózg tłumią prawdę. Uważaj, jesteś zmęczony i nietrudno o błąd.\nWizja zniknęła, on zaś usłyszał stłumiony krzyk rozpaczy. Krzyk kolejnej ofiary tego parszywca, lubującego się w zadawaniu bólu, uwielbiającego poniżać kobiety, by ostatecznie je unicestwić. Mimo pulsującego bólu błyskawicznie ruszył z pomocą. Doskoczył do napastnika i poraził go paralizatorem. Chwilę potem wstrzyknął mu substancję usypiającą i stracił przytomność.\nSłabość jedyną nadzieją\nZ daleka docierały do niego cichnące wrzaski kobiety i nastała cisza.\n– Zbudź się Mateuszu. Jeszcze nie nadszedł twój czas. Policja już jedzie!\nPodniósł się i z wysiłkiem zarzucił ofiarę na barki. Nie mógł go ciągnąć, gdyż szybko zostałby wytropiony. Sapiąc z wysiłku, dotarł do samochodu, wrzucił zboczeńca do bagażnika i podał kolejną dawkę leku usypiającego. Musiał odpocząć. Natychmiast. Usiadł za kierownicą, z trudnością łapiąc oddech. W końcu włączył silnik i ruszył w kierunku jedynej bezpiecznej przystani. Do domu, do ukochanej. Jechał ostrożnie i powoli, a świat wokół niego niebezpiecznie wirował. Raz za razem otwierał i zamykał oczy, przecierał je i uparcie parł do celu. Ostatecznie udało mu się zaparkować przed domem. Wyszedł z auta i chwiejąc się, szedł\nw kierunku drzwi.\nTuż przed nimi upadł i pojawiła się wizja czysta i niczym niezakłócona.\n– Dobrze cię widzieć Mateuszu. Pamiętasz, jak stworzyliśmy człowieka?\nZszokowany przypominał sobie, kim był i co robił. On także był ich stworzycielem.\n– Wszystko wiem. Boże, do czego doszedłem!\n– Spokojnie. Pamiętasz twój dylemat, jak najlepiej jest zakończyć życie człowieka? – dopytywał Gabriel.\n– Umieranie, to parszywa robota?\n– Tak, właśnie tak to nazywałeś. Nie umieliśmy wykształcić nic materialnego, co mogłoby żyć wiecznie. Jedyne zaś, co udało się nam stworzyć, co dawało nadzieję na poznanie świata, to człowiek.\n– Taak, człowiek.\n– Wehikuł, mający przybliżyć nas do Boga.\n– I zastanawialiśmy się, jaką najlepszą śmierć dla nich wybrać. Boże, umierałem setki razy i nigdy nie pamiętałem, kim jestem. Aż do teraz. Czy jeszcze żyję?\n– Słuchaj nas, mrok tłumi i niszy. Mrok jest już w części nas.– Kolejne szepty na granicy jaźni. Dusze?\n– Żyjesz Mateuszu, ale musisz się szybko obudzić. W przeciwnym wypadku Nina wezwie pogotowie, ty wylądujesz w szpitalu, gwałciciel ucieknie i stanie się wiele złego.\n– Obudź się! Obudź się!\n– Nad sobą zobaczył Ninę, a nad nią tysiące gwiazd.\n– Słyszałam, jak upadasz. Nic ci nie jest? Jedziemy do szpitala ! – mówiła chaotycznie i zarazem z wielką troską. Spoglądała na niego, miotana przez sprzeczne uczucia.\n– Twoja miłość tuli mnie do snu. Dziękuję ci za każdą chwilę. Tyle razy byłaś za mną, tyle razy tuliłaś mnie do siebie. Dziękuję.\n– Co ci jest? Co ty mówisz? – wyraźnie zaniepokojona, zadawała niespójne pytania.\n– Umieram Nino. Odchodzę i dziękuję ci za wszystko.\nŁzy spływały po jej policzkach, by w końcu wylądować na twarzy Mateusza. Słodko słony smak.\n– Kocham cię Nino i na zawsze będziemy razem. Dziękuję ci za miłość, odgradzającą mnie od tego przerażającego świata. Człowiek był błędem, a dusza została schowana zbyt głęboko.\n– Choć do domu, porozmawiamy później. – Nie rozumiała o czym mówi. Pomogła mu wstać i skierowali się w kierunku kanapy.\n– Dziękuję ci za wszystko. Co bym bez ciebie zrobił? Przyrzeknij, że będziesz wytrwale szukać Boga. To nasz jedyny cel.\nMateusz przymknął oczy i zasnął. Snem mocnym i spokojnym, niezakłóconym przez żadną wizję. Snem dającym mu siły, na ostateczne rozliczenie się ze swoim człowieczeństwem.\nObudził go zapach kawy unoszący się w pokoju.\nNina siedziała na kanapie i przyglądała mu się z miłością. Ona nigdy nie zatraciła się w ciele człowieka. Tylko on błądził, desperacko szukając właściwych rozwiązań. Widząc, jak otwarł oczy, uśmiechnęła się do niego.\n– Cześć kochanie. Lepiej wyglądasz. Powiesz, co się dzieje?\nPrawda, półprawda, kłamstwo. Jak kogoś bezgranicznie kochasz, zastanawiasz się, z której opcji skorzystać.\n– Mówiłem ci wczoraj. Umieram. Guz mózgu, nieoperacyjny.\n– A chemioterapia? Będziemy walczyć! – Czuć było w jego głosie ból i potrzebę walki.\n– Dwadzieścia procent szans. Po co kolejne cierpienie?\n– Jesteś silny, nie poddamy się! – powiedziała twardo.\n– Nino..., kocham cię całym sobą i nie chcę, byś widziała, jak więdnę, nie mając wpływu na nic. Chemia też mnie zabije.\n– Nie mów tak. – W jej oczach pojawiły się łzy. – Nie wolno ci. Rozumiesz! Nie wolno!\n– Kochanie porozmawiamy później. Muszę załatwić jeszcze jedną sprawę.\n– Pomogę ci ! Pojadę z tobą – mówiła pewnie i stanowczo.\n– To muszę załatwić sam – zaśmiał się. – Mój ostatni raz.\n– Idę z tobą. – Wstała i ubrała kurtkę.\n– Nie możesz. Muszę pobyć sam, o resztę pozostałych dni spędzę z tobą – odpowiedział drżącym głosem i przytulił się do niej. – Muszę już iść. – Delikatnie uwolnił się z uścisku i powolnym krokiem poszedł w kierunku samochodu.\nNina patrzyła za nim, a z jej policzków spływały łzy. Łzy tak często pomocne w oczyszczeniu emocji, dzisiaj niedające ukojenia. Jej ukochany umierał, a ona wiedziała, że nie jest\nw stanie jej pomóc.\nDobrze, że wczoraj miał na tyle jasny umysł, że dał gwałcicielowi drugi zastrzyk. Ten spał\nw bagażniku i był to jego ostatni sen. Teraz wiedząc, kim jest, brzydził się sobą. Kolejny raz będąc w ciele człowieka, zatracił się w świecie materialnym. Jak zawsze czuł się inny, obcy, nie przeszkadzało mu to, zachowywać się i odczuwać jak człowiek. Zatrzymał się przed swoją "pustelnią" i wysiadł z samochodu.\nOtworzył bagażnik, wyciągnął gwałciciela i rzucił go na ziemię. Ciągnąc ciało, rozglądał się i podziwiał budzącą się wiosnę. Czuł zapach kwiatów, słyszał śpiew ptaków i nie mógł się nadziwić, iż wcześniej nie zwracał na to uwagi. Właśnie piękno przyrody powinno go przybliżać do Boga, on jednak wybierał walkę. Każdorazowo chciał walczyć ze złem i szedł w tym kierunku, nie przebierając w środkach. Zło zwyciężał złem.\nW końcu dobrnął do celu, posadził ofiarę na krześle i przywiązał ją do niego. Wcześniejszy „podopieczny" leżał nieprzytomny na podłodze, wciąż przywiązany do krzesła.\n– Nieudana ucieczka. – przemknęło mu przez głowę.\nWziął wiadro pełne wody, chlusnął najpierw leżącego, następnie drugiego psychopatę. Ci momentalnie oprzytomnieli.\n– Co jest? Wypuść mnie! Co ci zrobiłem?! – gwałciciel zaczął się wydzierać.\n– Panowie pewnie się nie znają. – Mateusz na chwilę zawiesił głos. – To jest panie Tadeuszu, gwałciciel i zabójca. A to panie Pawle, jest psychopata, który zadźgał nożem dwójkę swoich dzieci i żonę.\nPoczuł znajomy ból i ponownie pojawił się w swoim prawdziwym świecie.\n– Chyba nie zamierzasz się z nimi bawić?– zapytał Gabriel.\n– Nie, już nie – odpowiedział powoli. – Znowu do niczego nie doszedłem.\n– Na razie nie. Masz jeszcze z dwa miesiące i Ninę przy sobie. Zawsze zastanawiałem się jakim cudem odnajdujesz ją w życiu, a nie umiesz znaleźć drogi do duszy.\n– Miłość. – Mateusz się uśmiechnął. –Bezgraniczna miłość.\n– Dobrze, byś poczuł ją do Boga.\n– Boisz się, prawda? – zaatakował Mateusz. – Boisz się, że go nigdy nie znajdziemy? Że go nie ma? Przeraża cię nasza nieskuteczność?\n– Przestań! – Gabriel wstrzymał potok jego słów. – Wiesz, że nie o to chodzi. Jesteś blisko i skup się na tym. Jesteś ciałem i świadomą duszą, a o to nam chodziło. To miało dać rozwiązanie.\n– A pamiętasz, jak wybieraliśmy ludziom, jak mają umrzeć? Spróbowałem dosłownie wszystkiego. Umierałem nienarodzony, jako niemowlak, dziecko. Ginąłem w sposób tragiczny, byłem zabijany przez innych, umierałem ze starości. W końcu umierałem powalony chorobami. Powiem ci jedno. Umieranie się nam nie udało, a stworzenie człowieka, to była zabawa w Boga. To nie jest dobra droga Gabrielu.\n– Wiesz przecież, po co to robiliśmy i wiesz, że musimy to kontynuować. Myślisz, że jestem dumny z człowieka? Nie dało się inaczej. Dusz jest coraz więcej, a my nie mamy dla nich miejsca. Pamiętasz, jak zdecydowaliśmy się podrzucać ludziom nowe technologie? A te barany, co robią? Wojny i wojny, jakieś bomby i mordują się bez końca. Tak, ty to chciałeś zatrzymać i wcieliłeś się w jednego z nich. Stałeś się taki jak oni i z lubością mordowałeś innych!\n– Słyszałem szepty dusz, one się boją i uciekają przed mrokiem.– Mateusz zmienił temat\ni wizja zniknęła.\nCzasu nigdy za wiele\nPonowie znalazł się w chacie wraz z ofiarami. Teraz uwolni ich dusze, które ponownie wyśle na Ziemię. I tak bez końca. Gwałciciel krzyczał o swojej niewinności, drugi osobnik bełkotał niezrozumiale, Mateusz nie widział już sensu w swoim postępowaniu. Wyciągnął truciznę i wstrzyknął im śmiertelną dawkę. Kolejny raz widział przerażenie w oczach tych ludzi, niezdających sobie sprawy, że ich uwalnia z zagubienia i daję szansę na kolejne życie. Być może lepsze. Poczekał, aż dusze opuszczą ich ciała i tak jak poprzedników zakopał w niedalekim lasku.\nTak, był seryjnym mordercą, zabijającym morderców. Dlatego, iż był człowiekiem zagubionym w cielesności. To były jego ostatnie ofiary i to przynosiło ulgę. Przyszedł czas na znalezienie Boga, poszukiwanie, które pierwszy raz zmierzało we właściwym kierunku. Wsiadł do samochodu i ruszył do domu. Nagle zobaczył oślepiające światła i ponownie znalazł się u siebie.\n– No i spieprzyłeś, a byliśmy bliżej niż kiedykolwiek.\n– Przecież mam jeszcze dwa miesiące.\n– I jak zwykle nie zauważasz różnicy po powrocie. Miałeś wypadek i zginąłeś. Wjechałeś\n– Nieee !\n– Tak, niestety tak. Jest nas coraz mniej i kręcimy się w miejscu. Jak to się wszystko skończy, my ostatecznie odejdziemy, a ludzie wciąż będą żyć, atakowani przez pojawiające się nowe dusze. Daliśmy im technologię, by jak najszybciej ruszyli na podbój kosmosu, ale oni są zbyt tępi. Ludzie muszą zasiedlić inne planety, ich musi być coraz więcej.\n– A jeżeli jesteśmy takimi samymi kukiełkami jak człowiek? Jeżeli nasza niematerialna forma skrywa coś jeszcze? Może przyszedł czas na zaniechanie wszelkiej kontroli?\n– Poddać się. Tak po prostu?\n– Może czas ich zostawić? Zbyt długo byliśmy ich Bogami, zbyt często udzielaliśmy ich pomocy. Zbyt dużo naszych było na Ziemi. Może nadszedł czas, by sami zaczęli szukać? Zostawmy ich. Jeżeli popełniliśmy błąd, to na Ziemi zapanuje chaos i życie zniknie. Jeżeli zaś w ludziach tli się coś więcej i są w stanie zjednoczyć się z duszą, to powstanie nowa jakość. Wszyscy wygramy.\n– Odejdziesz? Ty, który wciąż chciałeś tam wracać. Chcesz odejść, mimo iż byliśmy tak blisko? Odejdziesz, wiedząc, iż wkrótce mrok ogarnie ten świat.\n– Tak naprawdę nie wiemy, czy byłem blisko, czy był to kolejny etap niekończącej się drogi. Jestem naprawdę zmęczony. Poczekajmy te kilkanaście, czy też kilkadziesiąt lat i pożegnajmy się z nimi. Przemyśl to proszę, w końcu ty decydujesz.\nNastała cisza, której nikt nie śmiał przerwać. Po paru tysiącach lat, padła propozycja, która od jakiegoś czasu wisiała w powietrzu. Mieli zostawić swoje dzieci zamknięte na powierzchni ogromnej kuli. Dzieci błądzące i pławiące się w materializmie, którym bardziej szkodzili, niż pomagali.\nGabriel nie chciał na to pozwolić i postanowił po raz drugi zstąpić na Ziemię. Pierwsza próba zakończyła się niepowodzeniem, druga zaś zapowiedziana przez ludzkich proroków, miała nadejść i stworzyć raj na świecie.\n– Ponownie zstąpię na Ziemię – z mocą powiedział Gabriel.\n– Ty? Mówiłeś, że to był błąd, że go już nigdy nie popełnisz.\n– To jest jedyne wyjście Mateuszu. Musimy ich ratować.\n– Kogo? Ludzi czy dusze?\n– Jak niby to zrobisz?\n– Nina mnie urodzi, ona jest w ciąży.\nMateusz zamarł. Jego ukochana jest w ciąży?\n– Nina w ciąży?\n– Tak Mateuszu. Ona mnie urodzi, a ty będziesz z nią rozmawiał w snach. Nie mogę zrobić inaczej.\n– Zrobię, co mogę. Wiesz jednak, co zapowiadały proroctwa.\n– Wiem Mateuszu i zmierzę się z tym. Czas na mnie. Od teraz ty tutaj rządzisz. Do zobaczenia, być może w snach.\n– Do zobaczenia Gabrielu, nie pogub się w tamtym świecie.\n– Nie pogubię się.\nGabriel wypowiedział te słowa i zniknął, równocześnie pojawiając się w łonie brzemiennej Niny.\nApokalipsa, jaka miała mieć miejsce, nadchodziła wielkimi krokami.\nJózef Kemilk\t 03.2018


Bardzo dobre warunki w Wierchomli - Nasz Rybnik - portal informacyjny » wiadomości z Rybniku i powiatu rybnickiego\nTelegraf » 03 lutego 2022, godz. 10:19 » komentarzy:\nStacja Narciarska Wierchomla działa codziennie od 9.00 do 19.00. Jeżdżą 4 wyciągi: krzesełkowa Wierchomla i orczyki: Polanki, Stonoga, a weekendowo Toczek. Trasy są zróżnicowane, niebieskie i czerwone, bardzo dobre do nauki i doskonalenia umiejętności narciarskich. Można skorzystać z usług mistrzowskiej Szkoły Narciarskiej Dwie Doliny, która prowadzi Przedszkole narciarskie, Szkółkę oraz zajęcia indywidualne.\nW stacji znajduje się też wypożyczalnia bardzo dobrego sprzętu narciarskiego, serwis i przechowalnia. Wszystko jest na miejscu, co rzeczywiście jest wygodnym rozwiązaniem. Wierchomlanie szczycą się bardzo smaczną kuchnią. Na stoku otwarte są liczne punkty gastronomiczne: Szałas Bacy z jedzeniem regionalnym, Restauracja pod Wyciągiem serwująca dania domowe, bar i pizzeria oraz Markówka – ukochane miejsce najmłodszych narciarzy.\nNa nocleg właściciele stacji polecają szczególnie Domki na Górce, znajdujące się tuż obok stoków i pobliski wygodny ***Hotel Wierchomla Ski&Spa Resort. „Jest dużo gości i niespotykana rotacja w anulacjach i rezerwacjach bezpośrednio przed przyjazdem. Jest to dość nietypowe w polskiej turystyce” – mówi Dyrektor marketingu i sprzedaży Hotelu Wierchomla, Justyna Gliwicz. Baza noclegowa w Wierchomli jest duża, każdy na pewno znajdzie dla siebie komfortowy nocleg.\nBieżące informacje znaleźć można zawsze na stronie internetowej www.wierchomla.com.pl w Aktualnościach oraz na fan page’u Wierchomli na Facebooku https://www.facebook.com/Wierchomla.\nTagi: warunki, Wierchomla, śnieg, stoki, Beskidy\nSzykujcie się na intensywne opady śniegu\nPolicja ostrzega przed trudnymi warunkami drogowymi


Przedstaw nam swoch znajomych a otrzymasz rabat!, Oferty Sardynia, Camping Village\nWakacje w gronie znajomych są jeszcze fajniejsze. Przyjedź ze znajomymi którzy jeszcze nie byli naszymi gośćmi a otrzymsz dodatkowo 50,00 € rabatu do swojej rezwerwacji.\nOferta ważna dla klientów którzy przynajmniej raz spędzili wakacje w jednym z resortów Baia Holiday. Zaliczka 25 % za każdą z rezerwacji do 30.04.2020. Reszte sumy płatne do 30 dni przed wyjazdem lub wedle wybranej oferty.\nOferta łączy się z promocją WCZESNA REZERWACJA 10 % oraz WCZESNA REZERWACJA 5%.\nOferta ważna na pobyt minimum 7 nocy, wszystkie typy zakwaterowania z wyłączeniem Sunlodge i Mobile Home typu I.\npoprzednie Oferta LONG STAY CAMPING następna Oferta LONG STAY VILLAGE


Katharsis rynku dolara - WP Finanse\nRano USD/JPY cofnął się do 115,50 z 117 osiągniętych we wstępnej reakcji na dane. Ale dolar jeszcze w piątek był ogólnie słabszy do pozostałych walut G10. Katalizatorem dla sprzedaży stał się spadek oczekiwań inflacyjnych mierzonych przez Uniwersytet Michigan do 2,6 proc. z 2,8 proc., co może rzutować na przyszłe decyzje FOMC. Jednakże nie można oprzeć się wrażeniu, że dane zostały wykorzystane jako pretekst do głębszej realizacji zysków z pozycji dolarowych. Bez wątpienia brak nowej fali rajdu dolara mógł prowadzić do frustracji części inwestorów. Na pewno nie mamy do czynienia z pogorszeniem sentymentu na rynku, gdyż wśród najsilniej zyskujących walut były AUD i NZD, a w segmencie EM – ZAR. W poniedziałkowym kalendarium z USA mamy produkcję przemysłową za październik i listopadowy odczyt indeksu NY Empire State. Po silnym wzroście we wrześniu o 1 proc. m/m oczekuje się przyhamowania dynamiki produkcji do 0,2 proc. Możliwe jednak, że ważniejszy będzie rzut oka na przyszłą koniunkturę i to indeks Empire\nState będzie grał pierwsze skrzypce. Ostatnio wskaźnik nieoczekiwanie tąpnął do 6,2 z 27,5 i teraz oczekuje się odbicia do 12. Naszym zdaniem po ostatnim „oczyszczeniu” rynku dolara powinno być łatwiej o powrót do wyraźniejszej aprecjacji.


Sprzedaż i zakup obiektów magazynowych i przemysłowych | MAGAZYNY.online\nSprzedaż i zakup obiektów magazynowych i przemysłowych\nNa polskim rynku dostępne do zakupu są zarówno nowe skomercjalizowane inwestycje jak i obiekty przemysłowe, które mogą być bazą dla nowych inwestycji brownfield. Najciekawsze obiekty dostępne do zakupu nie funkcjonują jednak oficjalnie na rynku ze względu na ich bieżącą działalność operacyjną. Nasi eksperci posiadają pełną wiedzę o rynku i mogą zaproponować naszym klientom pełny obraz możliwości rynku.\nWspólnie z Klientem określamy wszystkie parametry jakie powinien spełnić poszukiwany obiekt – zarówno w zakresie lokalizacji, parametrów technicznych jak i budżetu.\nWeryfikacja możliwości rynku\nNa podstawie zdefiniowanego zapotrzebowania nasi eksperci dokonują selekcji możliwych ofert i rozwiązań. Nasi klienci otrzymują czytelne zestawienie pozwalające na łatwe porównanie dostępnych obiektów.\nPrezentacja wybranych obiektów\nDla wybranych przez klienta obiektów przeprowadzamy lokalne wizje obiektów pozwalające na zapoznanie się ze stanem technicznym i możliwościami każdej z propozycji.\nWspieramy Klientów w negocjacjach, pomagamy stworzyć najlepszą pozycję negocjacyjną, dostarczając Klientom szerokiej wiedzy o rynku.\nNiezwykle ważne jest, aby doradztwo było powierzone kancelarii posiadającej wiedzę i praktykę w zakresie analizy umów sprzedaży i zakupu obiektów magazynowych, ze względu na ich stopień skomplikowania, długość i złożoność. Swoim Klientom MAXON Nieruchomości oferuje wsparcie doświadczonej kancelarii prawnej, która przeanalizuje umowę kupna lub sprzedaży oraz pomoże w negocjacjach jej zapisów.\nPodpisanie umowy przedwstępnej to tylko pierwszy krok. Nasi doradcy czuwają nad przebiegiem transakcji dbając o to, aby jak najszybciej udało się doprowadzić do podpisania umowy końcowej i faktycznego przeniesienia własności obiektu.\nNiezależnie od zakończonego procesu kupna czy sprzedaży, pozostajemy w ciągłym kontakcie i do pełnej dyspozycji naszych Klientów. Służymy swoją fachową poradą w rozwiązaniu zaistniałych problemów w zakończonych transakcjach oraz przy nowych projektach.


Zlatan Ibrahimovic - Wiek | Wzrost | Waga | Zarobki | Zdjęcia | Bio | IWOFR\nZlatan Ibrahimovic to szwedzki piłkarz, który obecnie gra dla klubu Premier League Manchester United.\nEmerytowany szwedzki internacjonał przeniósł się do Czerwonych Diabłów na zasadzie wolnego transferu z francuskiej strony Paris Saint-Germain w 2016 roku.\nIbrahimovic podczas swojej bogatej kariery grał dla Malmo, Ajaxu, Juventusu, Interu Mediolan, Barcelony, AC Milan, PSG i Manchesteru United.\nWeteran zdobył tytuły mistrzowskie w Holandii, Włoszech i Hiszpanii, ale Zlatan wciąż czeka, aby położyć ręce na trofeum Ligi Mistrzów.\nIbrahimovic jest rekordzistą Szwecji, strzelając 62 bramki w 116 występach dla swojej drużyny narodowej.\nReprezentował Szwecję na Mistrzostwach Świata w 2002 i 2006 roku. Ibrahimovic był również obecny na mistrzostwach Europy w 2004, 2008, 2012 i 2016 roku.\n– Data urodzenia: 3 października 1981 roku\n– Wiek: 39 lat\n– Miejsce urodzenia: Malmo, Szwecja\n– Obywatelstwo: Szwed\n– Wzrost: 195cm / 6ft 5ins\n– Waga: 94.8kg / 209 lbs\n– Zarobki: 125,000 funtów tygodniowo\nFot: Zlatan Ibrahimovic / Instagram\nZlatan rozpoczął swoją karierę w rodzinnym klubie Malmo FF, gdzie grał dla ich drużyn niepełnoletnich przed przebiciem się do seniorskiej strony.\nW wieku 17 lat Ibrahimovic regularnie występował w drużynie Malmo FF, ale nie był w stanie pomóc klubowi uniknąć spadku do drugiej ligi.\nWhile przyciągnął zainteresowanie Arsenalu jako nastolatek, Zlatan zdecydował się na sfinalizowanie przeprowadzki do Ajaxu w 2001 roku.\nIbrahimovic podkreślił swój wątpliwy talent podczas trzech sezonów spędzonych w Ajaxie.\nZlatan strzelił sześć razy w 24 meczach pod wodzą menedżera Ajaxu Ronalda Koemana, pomagając holenderskim gigantom zdobyć tytuł mistrzowski.\nStrzelił w swoim debiucie w Lidze Mistrzów na początku drugiego sezonu w Eredivisie, trafiając do siatki w meczu z Lyonem. W kampanii 2002-03 zdobył pięć bramek w najwyższej klasie rozgrywkowej w Europie.\nZlatan strzelił jedną ze swoich najsłynniejszych bramek w wygranym 2-1 meczu z NAC Breda, czym wzbudził zainteresowanie kilku czołowych klubów. W 22 meczach ligowych strzelił 13 razy i zdobył z Ajaxem swój drugi tytuł mistrzowski w Eredivisie.\nJuventus podpisał Ibrahimovica w umowie o wartości 16 milionów funtów z Ajaxu 31 sierpnia 2004 r.\nZlatan zdobył wiarygodne 16 razy w swoim pierwszym sezonie w Serie A, aby dokonać płynnego przejścia do włoskiego najwyższego lotu.W swoim drugim sezonie w Turynie napastnik zdobył siedem bramek, a w Lidze Mistrzów trzy razy trafił do siatki w pierwszym sezonie w Juventusie.\nIbrahimovic zdobył z Juventusem dwa tytuły mistrza Serie A, ale turyńczycy zostali później pozbawieni dwóch koron mistrzowskich w wyniku skandalu Calciopoli. Juventus za karę został zdegradowany do Serie B.\nInter Mediolan (2006-09)\nNiespodziewanie Ibrahimovic nie pozostał w zdegradowanym Juventusie i potężny napastnik przeszedł do Interu Mediolan za 24 miliony funtów w 2006 roku.\nZlatan strzelił gola w swoim debiucie w Serie A dla Nerazzurri w zwycięstwie 3-2 nad Fiorentiną. W swoim pierwszym sezonie pod wodzą Roberto Manciniego zdobył 15 bramek w 27 meczach, które pomogły Interowi zdobyć koronę Serie A.\nZlatan osiągnął kamień milowy w postaci 100 meczów w Serie A w swoim drugim sezonie w Interze. Mistrzowie Włoch nagrodzili Ibrahimovicia nowym kontraktem, który uczynił go najlepiej opłacanym piłkarzem na świecie.\nW sezonie 2008-09 doszło do zmiany na stanowisku menedżera, kiedy to Jose Mourinho zastąpił Manciniego na San Siro. Ibrahimović trafił do siatki 25 razy w 35 meczach Serie A, co pomogło portugalskiemu trenerowi zdobyć tytuł w jego pierwszym sezonie w Interze.\nSzwedzki napastnik zdobył bramkę sezonu Serie A za uderzenie piętą w tył bramki w wygranym 2-1 meczu z Bologną. Zakończył sezon jako Piłkarz Roku.\nIbrahimovic zakończył transfer do Barcelony za 59 milionów funtów z Interu Mediolan 26 lipca 2009 roku. Został zaprezentowany 60 000 kibicom na Camp Nou.\nZlatan zadebiutował w rozgrywkach Barcelony w wygranym 5-1 meczu z Athletic Bilbao w Superpucharze Hiszpanii i zapewnił asystę Lionelowi Messiemu w tym wspaniałym zwycięstwie.\nIbrahimovic trafił do siatki w swoim debiucie w La Liga w wygranym 3-0 meczu ze Sportingiem Gijon. Jego błyskotliwy start trwał nadal w sezonie 2009-10, kiedy to zdobył pięć bramek w pięciu pierwszych meczach hiszpańskiej ekstraklasy, co było rekordem dla Barcelony.\nPowrócił po problemie z udem, by strzelić gola w wygranym 4-2 spotkaniu z Realem Madryt w El Clasico na Camp Nou, ale pojawiły się pomruki niezadowolenia między Ibrahimoviciem a jego menedżerem Pepem Guardiolą.\nZlatan trafił do siatki 16 razy w 29 meczach La Liga, by pomóc Barcelonie w zdobyciu korony hiszpańskiej ekstraklasy. Jednak napastnik zdobył tylko cztery bramki w Lidze Mistrzów, gdy Barcelona przegrała w półfinale z Interem Mediolan, który był jego byłą drużyną.\nZlatan zdobył 22 bramki w 46 meczach we wszystkich rozgrywkach podczas swojego jednego sezonu na Camp Nou.\nZdjęcie: Zlatan Ibrahimovic / Instagram\nIbrahimovic zapewnił sobie powrót do Serie A na zasadzie wypożyczenia do AC Milan na sezon 2010-11. Siedmiokrotni mistrzowie Europy mieli opcję, aby uczynić umowę stałą po zakończeniu 12-miesięcznego okresu wypożyczenia.\nZlatan, co niezwykłe, spudłował karnego w swoim debiucie w Mediolanie w przegranym 2-0 meczu z minnows Cesena. Jednak wkrótce otworzył swoje konto, strzelając gola w meczu z Auxurre w Lidze Mistrzów we wrześniu 2010 roku.\nPrzedtem reprezentował Inter Mediolan, a w derbach Mediolanu na San Siro zdobył zwycięską bramkę przeciwko swojemu byłemu klubowi.\nSkończył z 14 bramkami w 29 meczach ligowych i pomógł Milanowi w zdobyciu tytułu Serie A w swoim pierwszym sezonie w barwach Rosaneri.\nNaturalnie, Milan sprawił, że Ibrahimovic zmienił klub na stałe w 2011 roku. Pierwszą bramkę w sezonie 2011-12 zdobył przeciwko swoim dawnym pracodawcom, Interowi, w meczu o Superpuchar Włoch.\nIbrahimovic strzelał w meczach Serie A i Ligi Mistrzów otwierających kampanię Milanu.\nZlatan miał szansę na pokonanie byłego szefa Guardioli i Barcelony w fazie grupowej Ligi Mistrzów, strzelając gola w przegranym 3-2 meczu z Hiszpanami w listopadzie.\nWyprodukował kolejny wielki europejski występ, strzelając gola w wygranym 4-0 meczu Milanu z Arsenalem w ćwierćfinale.\nIbrahimovic wyprodukował swój najlepszy powrót do Serie A z 28 golami w 32 meczach. Szwedzki napastnik strzelił pięć goli w 10 meczach w Lidze Mistrzów.\nZlatan był w drodze po raz kolejny 17 lipca 2012 roku, kiedy to zakończył warte 20 milionów funtów przenosiny do Paris Saint-Germain z Ligue 1.\nZważywszy na jego europejskie doświadczenie, Ibrahimovic nie potrzebował dużo czasu, aby odcisnąć swoje piętno na francuskiej ekstraklasie. W swoim debiucie w Ligue 1 zdobył dwa gole w zremisowanym 2-2 spotkaniu z Lorient.\nPSG sięgnęło po tytuł mistrza Francji między innymi dzięki 30 bramkom Zlatana w 34 meczach ligowych. Szwedzki napastnik został wybrany graczem sezonu Ligue 1 dzięki swoim instrumentalnym występom.\nIbrahimovic, który otrzymał koszulkę z numerem 10 w połowie sezonu, strzelił gola w zremisowanym 2-2 spotkaniu z Barceloną w ostatniej 16 kolejce Ligi Mistrzów, ale Hiszpanie wygrali dzięki bramkom na wyjeździe po remisie 1-1 na Camp Nou.\nPrzedłużył kontrakt do 2016 roku na początku swojego drugiego sezonu na Parc des Princes. W sezonie 2013-14 strzelił gola sezonu Ligue 1, zdobywając bramkę głową w wygranym 4-0 meczu z Bastią.\nZlatan osiągnął wiele kamieni milowych w kampanii. Zdobył swoją setną bramkę w Lidze Mistrzów w wygranym 2-1 meczu z Olympiakosem.\nIbrahimovic pobił rekord Carlosa Bianchi, który wynosi 39 bramek w sezonie, po tym jak zakończył kampanię z 41 golami we wszystkich rozgrywkach. PSG z Ibrahimoviciem w składzie zdobyło drugą z rzędu koronę Ligue 1, ale w Lidze Mistrzów znów nie udało mu się wygrać.\nW swoim trzecim sezonie w stolicy Francji Ibrahimovic pomógł PSG dotrzeć do ćwierćfinału Ligi Mistrzów po bramkach zdobytych na wyjeździe. W trzecim sezonie w stolicy Francji Ibrahimović pomógł PSG w osiągnięciu ćwierćfinału Ligi Mistrzów. PSG przegrało 5-1 z Barceloną w dwumeczu.\nPomimo że Zlatan trafił do siatki tylko 30 razy w swojej trzeciej kampanii w PSG, charyzmatyczny napastnik stworzył coś wyjątkowego w swoim ostatnim sezonie we Francji.\nIbrahimovic strzelił oszałamiające 50 goli w 51 meczach, w tym 38 goli w 31 spotkaniach w Ligue 1. W swojej ostatniej kampanii w PSG zdobył krajowe trofeum po triumfie w Ligue 1, Coupe de France i Coupe de la Ligue.\nManchester United (2016-obecnie)\nManchester United podpisał Ibrahimovica na wolnym transferze 1 lipca 2016 roku.\nSzwedzka legenda otrzymała koszulkę z numerem dziewięć kosztem Anthony’ego Martiala.\nIbrahimovic strzelił zwycięską bramkę w wygranym 2-1 spotkaniu nad Leicester City w meczu o Tarczę Wspólnoty na Wembley. W swoim debiucie w Premier League strzelił gola z dalekiego dystansu w wygranym 3-1 spotkaniu z Bournemouth. Zlatan trafił również do siatki w swoim debiucie w Pucharze Anglii w Blackburn.\nJego pierwszy hat-trick w barwach Manchesteru United miał miejsce w wygranym 3-0 meczu z francuskim Saint-Etienne w ramach Europa League Last 32.\nIbrahimovic strzelił swoją drugą bramkę w finale Pucharu Ligi – i zwycięską – aby zapewnić dramatyczne zwycięstwo 3-2 nad Southampton w ostatnich minutach normalnego czasu na Wembley.\nZostał wymieniony jako jeden z kandydatów do tytułu gracza roku PFA w kwietniu 2016 roku po powrocie 17 bramek w 28 meczach Premier League.\nJego sezon został skrócony, gdy doznał poważnego problemu z kolanem w dogrywce 2-1 wygranej nad Anderlechtem w ostatniej ósemce Europa League. Zlatan został pozbawiony szansy na zdobycie swojego pierwszego europejskiego trofeum w rodzinnym mieście z powodu kontuzji, ale Manchester United zdołał pokonać swój były klub Ajax w finale.\nIbrahimovic został ponownie podpisany w sierpniu 2017 roku na kolejną roczną umowę. Otrzymał koszulkę z numerem 10 po tym, jak Romelu Lukaku został podpisany z Evertonu.\nZlatan powrócił po problemach z kolanem w wygranym 4-1 meczu z Newcastle 18 listopada jako zmiennik w drugiej połowie. Tydzień później stał się pierwszym graczem, który wystąpił w Lidze Mistrzów dla siedmiu różnych klubów, kiedy zagrał w przegranym 1-0 meczu z Basel.\nJego pierwszy gol w sezonie 2017-18 padł w przegranym 2-1 meczu z Bristol City w ostatniej kolejce Pucharu Ligi.\nZlatan przeniósł się do Major League Soccer po stronie LA Galaxy 23 marca 2018 r.\nW swoim debiucie strzelił dwa razy, w tym sensacyjny zwycięzca, aby pomóc Galaxy pokonać LA FC w El Trafico.\nIbrahimovic miał wybór między Szwecją, Bośnią i Hercegowiną lub Chorwacją na poziomie międzynarodowym. Zlatan wybrał reprezentację Szwecji.\nZadebiutował w Szwecji w zremisowanym 0-0 meczu z Wyspami Owczymi w styczniu 2001 roku.\nPierwszy raz posmakował dużego turnieju na Mistrzostwach Świata w 2002 roku. Szwecja przegrała z Senegalem w pierwszej rundzie pucharowej.\nZlatanowi znacznie lepiej poszło na Euro 2004. Zdobył bramkę w wygranym 5-0 meczu z Bułgarią, a następnie strzelił niezapomnianego gola głową w meczu z Włochami, w którym zremisował 1-1. Jego bramka w turnieju pomogła Szwecji dotrzeć do ostatniej ósemki po remisie z Danią w ostatnim meczu grupowym. Jednak w ćwierćfinale Szwecja przegrała z Holandią w rzutach karnych, w których Zlatan nie trafił w bramkę.\nIbrahimovic nie strzelił gola na Mistrzostwach Świata w 2006 roku, ale zakończył dwuletnią posuchę bramkową, zdobywając bramkę w kolejnym meczu z Grecją. Swoją drugą bramkę w turnieju zdobył w zremisowanym 1-1 meczu z Hiszpanią, ale Szwecja nie zdołała wyjść z grupy po porażce z Rosją.\nZlatan został wybrany do drużyny turnieju Euro 2012, mimo że Szwecja odpadła w fazie grupowej. Zdobył bramki w meczach z Ukrainą i Francją.\nIbrahimović nie wystąpił na Mistrzostwach Świata w 2014 roku, ponieważ Szwecja nie zakwalifikowała się do rozgrywek.\nStał się rekordzistą Szwecji w historii strzelając 50. bramkę przeciwko Estonii we wrześniu 2014 roku. Jego setny występ miał miejsce cztery dni później przeciwko Austrii.\nIbrahimovic strzelił zwycięską bramkę Szwecji w wygranym 2-1 meczu z Danią, który przypieczętował ich miejsce na Euro 2016. Zdobył 11 bramek, które pomogły Szwecji dotrzeć na turniej we Francji, ale nie udało mu się trafić do siatki, ponieważ jego kraj odpadł w fazie grupowej.\n18 czerwca Ibrahimović ogłosił przejście na emeryturę po 62 bramkach w 116 meczach.\nIbrahimović urodził się w Szwecji w rodzinie muzułmańskiego Bośniaka, ojca Šefika Ibrahimovicia. Jego tata wyemigrował do Szwecji w 1977 roku, gdzie poznał matkę Zlatana.\nJurka, który również wyemigrował do Szwecji, jest chorwackim katolikiem, co daje napastnikowi wiele możliwości, jeśli chodzi o wybór wierności drużynie narodowej.\nIbrahimović jest w związku z długoletnią partnerką Heleną Seger. Para ma dwóch synów: Maximiliana (ur. 22 września 2006 r.) i Vincenta (ur. 6 marca 2008 r.).\nInteresujące fakty o Zlatanie Ibrahimovicu\n– Ibrahimovic posiada honorowy czarny pas w taekwondo; jako dziecko uczęszczał na zajęcia w malmońskim klubie taekwondo Enighet.\n– Ibrahimovic miał przenieść się z Malmo do Arsenalu, ale odmówił, gdy menedżer Arsenalu Arsene Wenger nalegał na test.\n– Jest jednym z dwóch graczy, obok Cristiano Ronaldo, którzy strzelili bramkę w każdej minucie meczu piłkarskiego w swojej karierze.\n– Zlatan jest również jedynym graczem, który strzelił gola w Lidze Mistrzów w sześciu różnych drużynach: Ajax, Juventus, Internazionale, Barcelona, Milan i Paris Saint-Germain.\n– Ronaldinho jest jedynym innym graczem, który zdobył co najmniej bramkę w Derby della Madonnina we Włoszech, El Clásico w Hiszpanii i Le Classique we Francji.


Czekolada i... jakie wino? – Blog o winie Winezja.pl\nPrzedstawiamy najlepsze propozycje win, które pasują do poszczególnej czekolady. Sprawdź, jakie wina warto łączyć z białą, mleczną i gorzką czekoladą. Zapraszamy do lektury i odkrywania nowych połączeń smakowych.\nJakie szczepy i rodzaje win pasują do białej, mlecznej i gorzkiej czekolady. Odpowiedz poniżej.\nWszyscy wiemy, że biała czekolada to właściwie nie prawdziwa czekolada, tylko wyrób cukierniczy zwykle doprawiony wanilią. To najbardziej kremowe wydanie „czekolady”, jako że w większości składa się masła kakaowego, a reszta to właściwie cukier. To ekstremalne wydanie czekolady. Tłusta i słodka, z nutą wanilii... Wygląda na to, że dobrze zagra ze słodszym winem musującym. Komu półwytrawne?\nChyba każdy lubi dziabnąć czasem kawałek mlecznej czekolady, której słodycz i kremowy smak sprawiają, że dość łatwo dobrać do niej wino. Jeśli w grę wchodzą orzechy, idealne będzie Port Tawny. Natomiast w zestawieniu czekolady mlecznej z cytrusowymi smakami warto rozważyć dobry Riesling.\nGorzka czekolada ma niezwykle intensywny smak i nie jest zbyt słodka. Wysoka zawartość kakao nadaje czekoladzie gorzkawy smak, dlatego wielu producentów dodaje do niej więcej cukru, który dodaje smakowi intensywności niespotykanej w zwykłej gorzkiej czekoladzie. To połączenie sprawia, że gorzka czekolada idealnie smakuje z Port Ruby, a także z wytrawnymi winami, w których daje się wyczuć cukier resztkowy, na przykład Zinfandel.\nIntensywny smak czekolady deserowej zwiększa wymagania wobec wina. Świetnie się komponuje z winami na bazie Syrah czy Cabernet Sauvignon. Natomiast trochę słodyczy w połączeniu z winami z późnego zbioru na bazie Syrah, Zinfandela działa cuda. Do czekolady deserowej często dodaje się orzechy i, mimo że taka czekolada idealnie pasuje do mocniejszych alkoholi, bezbłędnym połączeniem jest tu słodka sherry.


Urszula z Namysłów napisał/a 18 października 2015 o 20:06\nSłyszałam i widziałam Wam zespół na przyjęciu weselnym mojej siostrzenicy. Jestem zachwycona świetną zabawą zaproponowaną przez Państwa. A głos wokalistki to dla mnie "najwyższa klasa". Bardzo dobry dobór utworów muzycznych, bardzo szeroki repertuar (od muzyki dla "babci" do utworów dla "małolatów";). Bawiłam się świetnie od pierwszego do ostatniego utworu muzycznego. Życzę powodzenia. 😀\nEwa i Mati z Brzeg napisał/a 14 października 2015 o 20:04\nTak dawno nie byliśmy na weselu gdzie kapela rozwialiła nam serce jak Kolorytm! i to w dodatku było nasze wesele, polecamy wszystkim bardzo gorąco! my jak i goście jesteśmy zachwyceni! Sam zespół jest bardzo profesjonalny, ale z ogromnym poczuciem humoru, pokochaliśmy ich od pierwszego spotkania! podpisujemy się pod wszystkimi innymi wpisami i mamy nadzieję bawić się jeszcze na jakimś weselu gdzie będzie grał KOLORYTM\nKasia z Opole napisał/a 24 września 2015 o 20:03\nTu Pani Młoda z 19.09.2015 r.;) Zgadzam się z mężem! Byliście supeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer! pozdrawiam 🙂 🙂\nBartek z Głubczyce napisał/a 22 września 2015 o 20:02\nTo ja, Pan Młody z 19.09.2015 :). Postaram się krótko. Jeśli zastanawiacie się nad zatrudnieniem Kolorytmu i podoba się wam Demo to MUSICIE ich wziąć bo na żywo jest jeszcze lepiej. Rewelacyjny kontakt z gośćmi weselnymi oraz profesjonalne prowadzenie całej imprezy. Gorąco polecamy!\nGość weselny z Poznań napisał/a 13 września 2015 o 19:58\nJesteście rewelacyjni 🙂 Każdy utwór w Waszym wykonaniu porywa do tańca. Podczas grania i śpiewania jesteście cali MUZYKĄ, co jeszcze bardziej ubogaca całą imprezę. Polecam każdemu !!!\nKarolina z Kędzierzyn-Koźle napisał/a 9 września 2015 o 19:57\n08 sierpnia 2015 roku odbyła się nasza wyjątkowa uroczystość – ślub oraz wesele na ok. 170 osób. W tym szczególnym dniu towarzyszył nam zespół Kolorytm. Jesteśmy bardzo zadowoleni z współpracy z tą grupą muzyczną. Zespół Kolorytm tworzą sympatyczni, kontaktowi, otwarci i przede wszystkim bardzo profesjonalni ludzie. To co ich wyróżnia to ich perfekcyjne przygotowanie muzyczne i organizacyjne – szeroki repertuar, oczywiście grany na żywo, rewelacyjny głos wokalistki i świetny kontakt z gośćmi – przywitanie, zapowiedzi poszczególnych etapów uroczystości oraz brak jakichkolwiek problemów pomimo nagłych zmian w harmonogramie przyjęcia. Goście weselni bawili się rewelacyjnie i do samego końca chwalili profesjonalizm zespołu. Jesteśmy zachwyceni zespołem, gorąco polecamy osobom organizującym wesele lub inne uroczystości i mamy nadzieję na ponowne spotkanie. Karolina i Michał 😀 😆\nBartek z Wrocław/Racibórz napisał/a 30 lipca 2015 o 19:54\nNajlepszy zespół na świecie 😀 !\nKlaudia & Bartek 🙂\nMarta i Krzysiek z Kędzierzyn-Koźle napisał/a 20 kwietnia 2015 o 19:53\n18.04.2015 mieliśmy ogromną przyjemność bawić się na naszym weselu przy rytmach granych przez Kolorytm. Dzięki wam ten dzień został uwieńczony wspaniałą zabawą. Zadowoleni goście, których nie dało się ściągnąć z parkietu i moja potargana podczas tańców suknia są najlepszym dowodem na to, że z tym zespołem czeka was niezapomniana impreza:) Polecamy gorąco:)\nBasia i Marcin z Olesno napisał/a 2 stycznia 2015 o 19:51\nBardzo dziękujemy Wam za świetną muzykę, którą uraczyliście nas na naszym weselu. Repertuar dobrany z ogromnym smakiem, piękny wokal, bardzo dobrze brzmiący zespół oraz super prowadzący złożyły się na fakt, że wszyscy goście bawili się świetnie i bardzo miło Was wspominają.\nPolecamy Wszystkim zespół KOLORYTM\nSylwia i Sebastian z Minkowice napisał/a 27 sierpnia 2014 o 19:50\nJeszcze raz ogromnie dziękujemy za super oprawę muzyczną. Zrobiliście niesamowite wrażenie na gościach weselnych. Wszystko zaplanowane bardzo profesjonalnie, super dobrany repertuar, pełna kultura, wspaniały głos Pauliny. Jesteśmy mega mega mega zadowoleni 🙂\nGość Weselny z Minkowice napisał/a 17 sierpnia 2014 o 19:48\nPaulina!!! Kocham Cię za ten śpiew ... i nie tylko.\nChłopaki wybaczcie, Was nie kocham 😉 Paulina, zaproszę Cię kiedyś na kawę 😀\nNatalia i Marek z Głubczyce napisał/a 13 sierpnia 2014 o 19:47\nNasze wesele (12.07.2014) było okazją dla nas i naszych gości, by zetknąć się z tym zgranym, przesympatycznym i w pełni profesjonalnym zespołem świetnych muzyków. Co zaskoczyło mnie chyba najbardziej, to fakt, że grali tak samo wspaniale na początku jak i na końcu zabawy weselnej...:) Świetne aranże, pełna kultura w prowadzeniu imprezy, no i muzyka, przy której nie sposób siedzieć na krześle, bo nogi same rwały się do tańca :):)\nWiele by jeszcze można napisać o Kolorytmie - w samych zresztą superlatywach - ale najlepiej spotkać się z ich pięknym muzykowaniem osobiście - serdecznie polecamy wszystkim zespół Kolorytm, który porywa rytmami i mieni się wszystkimi kolorami, jak nazwa wskazuje! 😀\nA Wam, Paulino, Marcinie, Leszku, Patryku i Romanie, jeszcze raz dziękujemy za tę niezapomnianą noc ! Wielki szacunek dla tego, co robicie! Mamy nadzieję jeszcze nie raz Was usłyszeć 🙂 Buziaki! Natalia i Marek\nPaweł i Ania z Odrowąż napisał/a 24 lipca 2014 o 19:45\nChcielibyśmy gorąco podziękować zespołowi Kolorytm za poprowadzenie i uświetnienie swoją obecnością naszego wesela, które odbyło się w Pałacu Sulisław 19.07.2014\nChylimy czoła przed członkami zespołu za perfekcyjnie skomponowaną i zagraną wiązankę pierwszego tańca. Zespół specjalnie dla nas nagrał (wraz z wokalem) wiązanką czterech piosenek, którą przepięknie wykonał na żywo! 🙂 Od początku do końca wesela nasi gości bawili się przy dźwiękach znanych utworów tanecznych z różnych lat (polskich i zagranicznych).\nCzłonkowie zespołu to osoby o wysokiej kulturze osobistej,z którymi świetnie się współpracuje. Są to ludzie uśmiechnięci, sympatyczni i z poczuciem humoru:) Wszystkie zabawy weselne były na najwyższym poziomie i w bardzo dobrym guście. Goście bezsprzecznie potwierdzali, że był to najlepszy, najbardziej profesjonalny zespół z jakim spotkali się na weselach.\nMało przerw, dużo grania, wspaniały wokal Pani Pauliny (która dosłownie śpiewa całą sobą!:) i doskonałe brzmienie instrumentów to przepis na wspaniałą i udaną zabawę. Polecamy, nie tylko na wesele!\nKasia i Michal z Opole napisał/a 6 czerwca 2014 o 19:39\nW zeszla sobote powiedzielismy sobie sakramentalne TAK.\nCala ceremonia i nastepnie zabawa na weselu byly fantastycznym przezyciem.\nChcielismy zadbac o wiele szczegolow, kore zlozyly sie na tak przepiekna calosc.\nZESPOL KOLORYTM ogromnie przyczynil sie do piekna tego wyjatkowego dnia.\nChcielismy bardzo podziekowac za wspaniala wspolprace. Od samego poczatku zarowno my jak i goscie bylismy zachwyceni oprawa muzyczna, profesjonalizmem i perfekcyjnym doborem repertuaru. Jestesmy przekonani, ze tak fantastyczenj zabawy nie byloby, gdyby nie zespol KOLORYTM. Najlepszym tego przykladem jest widok bawiacych sie wszystkich gosci na parkiecie przez caly czas.\nPozdrawiamy serdecznie 🙂 !\nKasia i Paweł z Nysa napisał/a 29 kwietnia 2014 o 19:36\nSerdecznie dziękujemy zespołowi KOLORYTM za uświetnienie naszego wesela wspaniałą muzyką na żywo. Jeśli mielibyśmy jeszcze raz wybrać zespół, decyzja z pewnością byłaby taka sama. Pełen profesjonalizm, wspaniały wokal Pauliny, bogaty repertuar oraz ciekawe aranżacje. Gorąco polecamy!!!\nKinga z Głubczyce napisał/a 16 lutego 2014 o 19:33\nJeżeli zależy Wam na zespole, który przez całą imprezę gra koncert ze wspaniałą muzyką do tańca, gra na wysokim poziomie, bawiąc się przy tym równie wspaniale, jak goście - to trafiliście na odpowiednią stronę.\nNasze wesele - było weselem marzeń, między innymi, dzięki wyborowi zespołu Kolorytm. Bawiliśmy się świetnie. Goście byli pod wrażeniem muzyków.\nPolecamy bardzo gorąco i chętnie pobawilibyśmy się jeszcze przy dźwiękach ich grania 😉\nMałgosia napisał/a 30 listopada 2013 o 19:27\nWspaniale bawiłam się z rodziną na weselu przy muzyce zespołu KOLORYTM. Muzyka i śpiew na wysokim poziomie. Idealne wyczucie, dobry gust przy wyborze repertuaru. Mało przerw, więcej grania. Wysoka kultura osobista członków zespołu. Jesteśmy z mężem pod wrażeniem. Polecamy.\nNatalia i Daniel napisał/a 30 listopada 2013 o 19:27\nDziękujemy serdecznie zespołowi Kolorytm za wspaniałą oprawę muzyczną naszego wesela, profesjonalną konferansjerkę oraz interesujące przygotowanie tradycyjnych elementów uroczystości. Polecamy gorąco zespół wszystkim tym, którzy szukają muzyków o wysokim poziomie umiejętności muzycznych oraz równie wysokiej kulturze osobistej. Od początku wesela aż do ostatniego taktu KOLORYTM spisuje się bez zarzutu. DZIĘKUJEMY!!!!\nRaf napisał/a 30 listopada 2013 o 19:27\nRazem z zona zdecydowalismy sie na zespol Kolorytm i to byl strzal w 10-tke. Ciekawy repertuar, wiele anglojezycznych utworow na dobrym poziomie, ciekawe konkursy i przede wszystkim super przerobiony, zmontowany z dwoch roznych kawalkow pierwszy taniec, ktory naprawde super wyszedl. Polecam jak najbardziej i jeszcze raz wielkie dzieki !!!\nMałgorzata i Leszek napisał/a 30 listopada 2013 o 19:26\nSerdecznie pozdrawiamy zespół KOLORYTM oraz wszystkich odwiedzających i par szukajacych zespołu. Było nam bardzo miło poznać ich osobiście, to naprawdę wyjątkowo dobrany składzik. Wspaniale grali nam podczas Naszego Ślubu a grali nie tylko dobre polskie kawałki zabarwione świetnym wokalem, ale również zagraniczne piosenki, które porywały nas i naszych gości do tańca! Świetnie przygotowali różne zabawy z naszym udziałem i naszych gości, była przy tym masa śmiechu, dlatego z ręką na sercu ich polecamy! A i co jeszcze ważne, grając uśmiechali się i widać było,że czują tą muzykę, więc wniosek nasuwa się sam, oni to po prostu kochają! 🙂 Pozdrawiamy wszystkich, a w szczególności zespół KOLORYTM, czyli:\nPozdrawiamy I DZIĘKUJEMY!!! Para Młoda


Koszulki dla par zestaw - NAJS!Shop\nDla par (6)\nKoszulki na poprawiny\nZestaw koszulek dla par Mąż/Żona\nZestaw koszulek na poprawiny\nZestaw koszulek Żonka Mężuś\nZakochanie to błogi stan. Według opisu to nieustające myśli o drugiej osobie, pragnienie przybywania z nią. Nie jest to jednak miłość. Miłość to znacznie coś więcej. To uczucie, więź, relacja trudna do jednoznacznej interpretacji. Jak zatem pokazać światu to co nas łączy? Z pomocą przychodzą koszulki dla par. Zestaw takich koszulek to znakomity pomysł na zaprezentowanie tego, co nas łączy. Koszulka dla niej i dla niego, w różnych wariantach sprawi, że ludzie z naszego otoczenia jednoznacznie będą mogli stwierdzić, że łączy Was uczucie.\nWyraź to, co Was łączy, za pomocą koszulek dla par!\nKoszulki dla pary zakochanych to również piękny prezent z okazji Walentynek czy rocznicy. Zaskocz swoją drugą połówkę może i trochę banalnym, ale jednak WASZYM nadrukiem na koszulkach. Może być to zupełnie neutralna grafika z napisem Idealna Dziewczyna, czy Idealny Chłopak. Jednak zachęcam do stworzenia wzoru, który identyfikuje Was jako parę.\nPoszalejcie z pomysłami! Bluzki dla par mają być specjalne dla WAS, nie wszyscy muszą rozumieć ich sens. Przykładowo, jeżeli któreś z Was jest fanem wędkowania, możemy stworzyć dla Was koszulki z tym motywem. Na koszulce dla niego możemy nałożyć grafikę wędki i napis „The best fisherman” a na koszulce dla niej końcówkę wędki z haczykiem, a na haczyku serduszko i napis „The best catch of his life”. Taki zestaw został już stworzony dla pewnej klientki.\nSymbol miłości – małżeństwo\nZawarcie małżeństwa to bardzo ważny krok w rozwoju swojego związku. Przyrzekacie sobie wtedy miłość, wierność uczciwość małżeńską i że będziecie ze sobą bez względu na wszystko. Zwykle po ceremonii zaślubin odbywa się wesele, często z poprawinami. Poprawiny, to taki już luźniejszy dzień. Możecie wtedy sprawdzić sobie koszulki dla par małżeńskich – na przykład Cudowny Mąż i Słodka Żona. Będzie to miły, unikatowy zestaw, który pokaże, że jesteście świeżo upieczonym małżeństwem. Na takich koszulkach możemy wykonać różnego rodzaju napis i grafikę, tak aby definiowały Wasz związek. Zestaw koszulek dla męża i żony to również piękny prezent z okazji rocznicy. Twoi rodzice z pewnością ucieszyliby się, gdyby dostali taki prezent symbolizujący ich miłość.


6Nawozy sztuczne - rodzaje nawozów\n7Efektywne nawożenie nawozami jednoskładnikowymi!\n9Gnojówka z pokrzywy\nObornik granulowany to doskonałe połączenie cennych właściwościami świeżego obornika oraz dużej wygody stosowania. Wysuszony traci większość swojego nieprzyjemnego zapachu, a forma granulatu ułatwia jego pakowanie i dystrybucję. To doskonały uniwersalny i naturalny nawóz ogrodniczy do nawożenia praktycznie wszystkich roślin ogrodowych.\nŚwieży obornik składa się z odchodów zwierząt gospodarskich (moczu i kału) oraz ściółki (słomy). To bardzo cenny nawóz ogrodniczy jednak rzadko kiedy jest stosowany w ogrodnictwie amatorskim. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu wiele małych gospodarstw wiejskich produkowało obornik na potrzeby własne oraz swoich sąsiadów, jednak dzisiaj mało kto hoduje zwierzęta. Źródłem świeżego obornika są przede wszystkim duże gospodarstwa hodowlane, jednak taki nawóz jest niedostępny dla większości ogrodników – trudno go zdobyć i przechowywać, a co najważniejsze wydziela bardzo nieprzyjemny zapach. Na szczęście wiele firm produkuje dziś obornik granulowany, w formie i gramaturze idealnej do zastosowania w ogrodzie. Produkt ten powstaje w wyniku suszenia świeżego obornika. W sprzedaży najczęściej można kupić obornik bydlęcy (krowi) oraz rzadziej drobiowy (kurzy) i koński.\nProces produkcji obornika granulowanego zaczyna się od 3-miesięcznego kompostowania w pryzmach. W tym czasie w oborniku zachodzi wiele procesów biologiczno-chemicznych (m.in. fermentacja) powodowanych przez liczne mikroorganizmy. Pryzma kompostowa mocno się nagrzewa (nawet do 75ºC), dzięki czemu odparowuje nadmiar wody. Z odchodów i słomy powstaje jednolita masa, a składniki pokarmowe przechodzą w formę łatwo dostępną dla roślin. Następnie cała masa przechodzi przez specjalne maszyny, które ją mielą, odwadniają, suszą i granulują. Nawóz pakowany jest w foliowe worki lub w plastikowe wiaderka po pojemności: 2 litry na 4-5m2, 4 litry na 8-10 m2 oraz 8 litrów na 16-20 m2. Magazynowany w zacienionym i chłodnym miejscu, zachowuje pełnię swoich właściwości nawet przez 3 lata.\nWłaściwości obornika granulowanego\nObornik granulowany jest w pełni naturalnym nawozem organicznym. Wysuszony posiada takie same właściwości co świeży, z tym że 1 kg obornika granulowanego odpowiada aż 4 kg obornika świeżego (gdyż suszony posiada czterokrotnie mniejszy ciężar i objętość). Zawartość suchej masy w oborniku granulowanym to ponad 90% (w świeżym tylko 25%). Wysuszony obornik traci większość swojego nieprzyjemnego zapachu, a forma granulatu ułatwia jego pakowanie, dystrybucję, a przede wszystkim stosowanie. Dzięki procesowi fermentacji, suszenia oraz w wyniku działania wysokiej temperatury i ciśnienia obornik granulowany wolny jest od nasion chwastów oraz szkodliwych patogenów. Dodatkowo w celu pobudzania życia biologicznego „zaszczepiony jest” specjalnie dobranymi pożytecznymi mikroorganizmami glebowymi.\nnawozy naturalne, nawozy ekologiczne, nawozy rolnicze, kompost, kompostowanie, kompostownik, obornik, nawożenie obornikiem, gnojówka, nawożenie gnojówką, gnojówka nawóz, gnojowica, nawożenie gnojowicą, nawozy zielone, obornik granulowany opinie, obornik granulowany bydlęcy, obornik granulowany stosowanie, obornik bydlęcy granulowany, obornik kurzy granulowany, granulowany obornik, nawóz granulowany, nawóz naturalny granulowany, nawóz bydlęcy granulowany, nawozy organiczne, nawozy granulowane


Pomoc dla obszarów dotkniętych szuszą | Centrum Studiów Polska-Azja\n8 lutego 2009 15:14 / przez Domyślny dla witryny\nMinisterstwo Finansów Chin postanowiło przeznaczyć 12 bilionów dolarów pochodzących z rezerwy na pomoc społecznościom żyjącym z uprawy zbóż w północnych regionach kraju, które dotknęła najgorsza od pięciu dekad susza, podały krajowe media.\nSusza spowodowała wielomilionowe straty w ośmiu północnych prowincjach i pozbawiła 4,4 miliony ludzi dostępu do wody pitnej. Pomoc ma dotrzeć tak szybko, jak tylko jest to możliwe.\nIlość deszczu w północnej i środkowej części Chin jest od 50 do 80% niższa niż zazwyczaj, podało The Flood Control and Drought Relief Office. 2 miliony bydła domowego również ucierpiało na skutek suszy.\nSusza rozpoczęła się w listopadzie ubiegłego roku, zniszczyła prawie połowę upraw w ośmiu prowincjach: Hebei, Shanxi, Anhui, Jiangsu, Henan, Shandong, Shaanxi and Gansu.\nNiesprzyjające warunki atmosferyczne utrzymają się najprawdopodobniej przynajmniej do następnego miesiąca, kiedy to spodziewane są opady deszczu, które i tak bedą niższe niż normalnie, powiedział Xiao Ziniu, dyrektor National Climate Center.\nMinister rolnictwa Sun Zhengcai, cytowany przez agencję Xinhua, powiedział, że sytuacja w niektórych regionach jest katastrofalna. W wielu północnych regionach Chin pola uprawne pokrywa warstwa suchej gleby o grubości od 3 do 10 cm, dodał Sun.\nSytuację pogorszyła też epidemia zarazy, która wybuchła w siedmiu prowincjach, niszcząc tamtejsze uprawy. Jest to najgorsze epidemia od 1990 roku. W porównaniu z rokiem 2008, dotknęła ona 40% więcej upraw i może zmniejszyć produkcję o 40%.\nZdaniem ekspertów w tym roku zaraza może spowodować jeszcze większe straty, a podjęcie środków zapobiegawczych będzie bardzo trudne.\nPomoc dla obszarów dotkniętych szuszą Reviewed by Domyślny dla witryny on 8 lutego 2009 .\nMinisterstwo Finansów Chin postanowiło przeznaczyć 12 bilionów dolarów pochodzących z rezerwy na pomoc społecznościom żyjącym z uprawy zbóż w północnych regionach kraju, które dotknęła najgorsza od pięciu dekad susza, podały krajowe media. Susza spowodowała wielomilionowe straty w ośmiu północnych prowincjach i pozbawiła 4,4 miliony ludzi dostępu do wody pitnej. Pomoc ma dotrzeć tak szybko, jak


Styczeń | 2015 | Treść widoczna\nWymarzone meble – meble łódź\nUrządzenie pomieszczenia wymaga czasu i myśli, ale tak w rzeczywistości dopiero właściwe wyposażenie powoduje, że przestrzeń będzie rzeczywiście nasza. Continue reading →\nTagged meble biurowe łódź, salon meblowy\tLeave a comment\nInternet w tych czasach jest głównym miejscem komunikacji nie tylko nastolatków. Podobnie „klikają” ze sobą także dorośli. Jednakże młodzieży jest tutaj spora większość. Wiele aplikacji na system operacyjny Android jest tworzonych obecnie dla młodych.\nTagged snapchat polska, zdjęcia\tLeave a comment\nChyba prawie każdy z nas chciałby wiedzieć co robią nasi znajomi w danej chwili. Lubimy robić sobie fotografię w trakcie różnych wydarzeń i przesyłać je do bliskich nam osób. Jest na to sposób!\nTagged zdjęcia, zdjęcia ze snapchata\tLeave a comment\nJak wiadomo, w dzisiejszych czasach Internet podbija największe rynki światowe. Dziś wszystko można załatwić za radą właśnie ogólnoświatowej sieci komputerowej. Kiedyś nie do pomyślenia było to, że możliwa będzie komunikacja z milionem osób na całej kuli ziemskiej. Dziś jest to rzeczą tak normalną, że tak realnie o tym zapominamy. Continue reading →\nTagged e-marketing, marketing\tLeave a comment\nReklama w Internecie – strony internetowe\nWspółcześnie Internet jest coraz istotniejszym elementem mojej kultury, a w związku z tym odgrywa również bardzo istotną rolę w marketingu. Reklama nadaje cielesny kształt pragnieniom, zapowiada ich możliwe spełnienie (dzięki posiadaniu jakiegoś produktu). Reklama stała się współcześnie narzędziem perswazji i manipulacji społecznej o podobnej sile oddziaływania do politycznej perswazji. Continue reading →\nTagged reklama, strony www\tLeave a comment\nW dzisiejszych czasach w mniejszości wypadków się zdarza, że ktoś nie ma w domu wifi. Natomiast jeśli wybieramy się w daleką podróż i nie mamy wykupionego darmowego Internetu, to wówczas szukamy jakiejś najbliższej taki ogólnodostępnej sieci. Jednakże zazwyczaj ludzie kodują swoje sieci, aby żadna osoba inny nie mógł darmowo z nich skorzystać.