„Po Prostu Zdrowie” nowy magazyn medyczny w TVP1 – tvdzis.pl\nMagazyn medyczny „Po Prostu Zdrowie”, który już od 26 września poprowadzi w Jedynce Anna Popek, będzie prezentował prawdziwe historie osób zmagających się z różnymi schorzeniami.\nWidzowie z nowego programu Jedynki dowiedzą się m.in. o tym: jak postępować z cukrzycą typu 1 u dzieci, jak poradzić sobie z żylakami bez poważnej interwencji chirurgicznej, jak profesjonalnie walczyć z otyłością, co to jest nowoczesna telemedycyna, czy jak postępować z wcześniakami. Anna Popek wraz z wybitnymi lekarzami powędruje po nowoczesnych pracowniach diagnostyki, zaprezentuje jak wyglądają współczesne operacje. W „Po Prostu Zdrowie” spokojnie i fachowo pokazane zostaną procedury medyczne i profilaktyka. Magazyn medyczny Jedynki to kolejna produkcja Telewizji Polskiej, która powstała na mocy porozumienia zawartego pomiędzy Ministerstwem Zdrowia a TVP o edukacji zdrowotnej Polaków.\nOdcinek 1 – premiera – 26 września Cukrzyca to choroba cywilizacyjna. Według danych WHO choruje na nią 300 milionów ludzi na całym świecie. Niestety na cukrzycę typu 1, chorują również dzieci. W magazynie medycznym Anna Popek wraz z pacjentami i lekarzami wyjaśni jak diagnozować i leczyć cukrzycę. Bohaterem programu będzie 6. letnia Nina z cukrzycą Typu 1 oraz pani Magda z cukrzycą typu 2. Rodzice dziewczynki opowiedzą o opiece nad dzieckiem, a pani Magda o regułach życia z cukrzycą. Najwybitniejsi specjaliści diabetolodzy z kliniki Diabetologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego wskażą nowoczesne metody leczenia.\nOdcinek 2 – premiera – 2 listopada Żylaki to zmora wśród Pań i Panów a także poważna choroba nazywana przewlekłą niewydolnością żylną, która może prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji zdrowotnych. W „Po Prostu Zdrowie” pokazane zostaną nie inwazyjne ( nie chirurgiczne) metody diagnozowania i leczenia żylaków. Prof. Naser Dib wraz z zespołem chirurgów-flebologów zaprosi ekipę programu na salę operacyjną, gdzie zaprezentuje dwie metody leczenia: klejenie żył oraz laserowe usunięcie żylaków. Pacjent po zabiegu wychodzi do domu a żylaki znikają. W programie przedstawione będą prawdziwe historie pacjentów oraz dostępna w Polsce diagnostyka i leczenie przewlekłej niewydolności żylnej.\n„Po Prostu Zdrowie”, TVP 1 godz. 8.30.\nAnna PopekPo Prostu ZdrowiePodziel się:0\nMagdalena Pełek 15 sierpnia 2018 15 sierpnia 2018


Sportowiec Płocki: Ostatni ligowy sprawdzian przed pojedynkami z elitą\nGłogowianie przed nowym sezonem nie dokonali żadnego spektakularnego transferu. Najbardziej znanym z pozyskanych przez Chrobrego zawodników jest Robert Fogler, mający za sobą siedem sezonów gry w ekstraklasie. Bardziej doświadczeni od niego są Sebastian Różański i Marek Świtała, dla których sezon 2011/2012 będzie już jedenastym w najwyższej klasie rozgrywkowej.\nNajpoważniejszym wzmocnieniem Chrobrego był jego nowy trener. Zbigniew Markuszewski po pięciu sezonach spędzonych w Kwidzynie zakończył pracę szkoleniową z MMTS-em. Jego największe osiągnięcia to jeden srebrny i dwa brązowe medale wywalczone w sezonach 2008/2009, 2009/2010 oraz 2010/2011. Skoro w Kwidzynie ten 55-letni obecnie szkoleniowiec potrafił praktycznie od podstaw zbudować drużynę walczącą o miejsce na podium, w Głogowie liczą, że uda się osiągnąć to samo. Oczywiście, nie od razu. Plan na obecny sezon to miejsce w pierwszej szóstce. Dopiero kolejne lata mają przynieść coraz wyższe miejsca. Głogowianie chcieliby nawiązać do sezonu 2005/2006, gdy po dramatycznych meczach z Wisłą Płock zdobyli wicemistrzostwo Polski.\nSzczypiorniści z Głogowa rozpoczęli obecny sezon od pojedynku u siebie z MMTS-em Kwidzyn, mającym szczególne znaczenie dla trenera Zbigniewa Markuszewskiego. Do przerwy goście prowadzili 14:12, ale w drugiej połowie do głosu doszła ekipa Chrobrego, która wygrała ostatecznie 26:23. Aż osiem bramek dla zwycięzców zdobył najskuteczniejszy w tym meczu Maciej Ścigaj.\nDrugim rywalem Chrobrego była Warmia Olsztyn. W hali Urania goście już przed przerwą zdołali narzucić swój styl gry, dzięki czemu po pierwszych 30 minutach prowadzili 11:9. W drugiej odsłonie głogowianie narzucili rywalom swój styl gry, bezwzględnie dominując na parkiecie. Wygrana 27:21 odzwierciedlała różnicę dzielącą obie ekipy. Najskuteczniejszym z głogowian i tym razem okazał się Maciej Ścigaj, który zdobył pięć bramek.\nPierwsza część meczu z Jurandem nie ułożyła się po myśli graczy z Głogowa. Chociaż występowali we własnej hali, to goście po 30 minutach prowadzili 14:12. Po zmianie stron miejscowi wzięli się jednak ostro do pracy, dzięki czemu wygrali całe spotkanie 28:25. Po pięć goli zdobyli tym razem Michał Bednarek, Paweł Piętak i Maciej Ścigaj.


Jest już strategia na rzecz rozwoju pielęgniarstwa i położnictwa w Polsce - Dziennik Warto Wiedzieć\nJest już strategia na rzecz rozwoju pielęgniarstwa i położnictwa w Polsce\nZ końcem 2017 r. zakończył prace Zespół ds. opracowania Strategii na rzecz rozwoju pielęgniarstwa i położnictwa w Polsce. Przewodnicząca – sekretarz stanu Józefa Szczurek-Żelazko – przedłożyła ministrowi zdrowia wypracowany dokument pn. Strategia na rzecz rozwoju pielęgniarstwa i położnictwa w Polsce.\nStrategia na rzecz rozwoju pielęgniarstwa i położnictwa w Polsce określa kierunki działań, jakie należy podjąć, aby zapewnić wysoką jakość, bezpieczeństwo i dostęp do opieki pielęgniarskiej dla pacjentów.\nMinister zdrowia, podejmując decyzje dotyczące organizacji i funkcjonowania systemu ochrony zdrowia w Polsce – w szczególności w obszarze pielęgniarstwa i położnictwa, będzie uwzględniał propozycje działań Zespołu określone w Strategii, mając na uwadze możliwości i zasoby (m.in. finansowe) budżetu państwa oraz systemu ochrony zdrowia.\nStrategia ma być również jednym z ważnych narzędzi w realizacji polityki zdrowotnej ministra zdrowia w najbliższej perspektywie czasowej.\nDokument - Strategia dostępna jest tutaj.


- Kościół od 800 do 1500r. - Rozwój i rozkwit koscioła średniowiecznego\nKościół od 800 do 1500r. - Rozwój i rozkwit koscioła średniowiecznego\nROZWÓJ I ROZKWIT KOŚCIOŁA ŚREDNIOWIECZNEGO\nOd powstania państwa kościelnego w r. 756 do początków reformacji w r. 1517\nRozwój i potęga papiestwa\nKościół starożytny pojmował panowanie Chrystusa na ziemi w ten sposób, że duch Chrystusa rządzi w sercach i sumieniach ludzkich, że pojedynczy chrześcijanie, jak i całe chrześcijaństwo wskutek wskazań sumienia, oświeconego i uświęconego duchem Bożym, kierują się wolą Bożą. W Kościele średniowiecznym panuje inne zdanie. Już ojciec Kościoła Augustyn utożsamiał w dziele „O państwie Bożym" Kościół i królestwo Boże. Średniowiecze wyciąga stąd ostateczne konsekwencje. Królestwo Boże to panowanie Kościoła. Zwierzchnik Kościoła, papież, w roli namiestnika Chrystusowego na ziemi stoi ponad wszelką władzą ludzką; jest zarówno najwyższym sędzią sumienia jednostek, jak i naczelnym władcą chrześcijaństwa, któremu winni są posłuszeństwo nie tylko biskupi, lecz i monarchowie. Idea teokratyczna zwycięża w łacińskim chrześcijaństwie, papiestwo staje się najważniejszym czynnikiem dziejowym średniowiecza. Nie rychło jednak doszło papiestwo do takiego zenitu; wpierw przejść musiało różne koleje losu.\n1. Papiestwo w wieku IX i X\nHistoria powstania papiestwa jest znana (VI, 2). W r. 445 został biskup rzymski Leon I dzięki dekretowi cesarza zachodniorzymskiego Walentyniana III, zwierzchnikiem Kościoła łacińskiego; w drugiej połowie VIII w. otrzymał papież Stefan III od króla frankońskiego, Pepina Małego, odebrane Longobardom Włochy środkowe i powstało państwo kościelne. Odtąd blask podwójnego majestatu: naczelnej władzy kościelnej i suwerennej władzy państwowej opromieniał stolicę biskupów rzymskich. Posiadało zatem papiestwo warunki, by stać się najwyższym autorytetem w chrześcijaństwie. Nie stało się wszakże nim zaraz; w wieku IX ulega ono następcom Karola Wielkiego, a w wieku X i w pierwszej połowie XI upada nawet bardzo nisko.\na) Upadek papiestwa (896—963).\nPoczątkowo wybierali biskupów sami wierni. Od czasów Konstantyna Wielkiego mianowali ich cesarze. Po upadku państwa zachodniorzymskiego prawo wyboru biskupów rzymskich przywłaszczyła sobie szlachta rzymska wespół z duchowieństwem i ludem. W X i XI wieku panował w Italii głęboki upadek obyczajów i ciemnota. Wobec tego papieże, wybierani przez ludność rzymską, stoją pod każdym względem bardzo nisko. Dwór papieski nie różni się niczym od współczesnych włoskich dworów książęcych. Odgrywają tam dużą rolę kobiety, nieraz damy wątpliwych obyczajów; wpływ ich rozciąga się na najważniejsze sprawy kościelne. Cudzołóstwo, krzywoprzysięstwo, przekupstwo, wiarołomstwo, stały się w otoczeniu papieży omal że powszednią rzeczą; najwyższe duchowne urzędy otrzymywali synowie lub ulubieńcy ich dworzanek; powstała symonia (świętokupstwo), tj. .zwyczaj nadawania intratnych stanowisk duchownych za pieniądze i w ogóle handel świętościami. Stosunki te słusznie określa historia nazwą pornokracji (panowanie nierządnic). W takim stanie rzeczy nie liczą się wcale monarchowie z papieżem przy obsadzaniu biskupstw i powstaje zwyczaj tzw. inwestytury. Od r. 896 do 963 było aż 20 papieży, pozostających w haniebnej zależności od szlachty rzymskiej.\nb) Dekrety pseudoizydorianskie i tzw. darowizna Konstantyna\nPozbawione powagi moralnej, próbuje papiestwo w inny sposób podnieść swe znaczenie. W IX wieku powstają „dekrety pseudoizydorianskie", tj. zbiór zmyślonych ustaw kościelnych nieznanego autora, przypisywane mylnie pewnemu mnichowi hiszpańskiemu, Izydorowi. Według nich władza papieska, ustanowiona rzekomo przez samego Chrystusa, miała od samego początku istnieć w Kościele. Na potwierdzenie tego ukazuje się sfałszowany — jak wykazał w dobie renesansu Valla — akt darowizny Konstantyna (donatio Constantini), według którego już Konstantyn Wielki po przyjęciu chrześcijaństwa ofiarował papieżom państwo kościelne.\nc) Papiestwo przedmiotem rozgrywek politycznych\nNa razie jednak powyższe falsyfikaty autorytetu moralnie upadłego papiestwa nie zdołały podnieść. Stało się ono właśnie wtedy piłką w ręku politycznych graczy włoskich. Gdy zaś w 2 połowie X wieku królowie niemieccy włożyli na skroń koronę cesarzy rzymskich, to z tego tytułu nieraz orężem osadzają lub usuwają papieży. W r. 955 został wskutek intryg wybrany przez szlachtę rzymską papieżem zepsuty 18-letni młodzieniec, który przyjął imie Jana XII. Cesarz Otton I, względnie zwołany za jego sprawą synod rzymski, pozbawił go w r. 963 godności papieskiej za kazirodztwo, morderstwo, krzywoprzysięstwo, bluźnierstwo i inne podobne sromotne zbrodnie (od r. 963—1045 oglądał Rzym aż 17 legalnych papieży i kilku antypapieży, usuwano ich często siłą). W r. 1033 powierzono za pieniądze nawet zbrodniczemu 12-letniemu chłopcu z arystokratycznego rodu hr. Tusculum rządy Kościoła i młodzieniec ten jako Benedykt IX przez następnych 15 lat plamił niegodziwymi wybrykami stolicę papieską. Przysługę oddał więc Kościołowi cesarz Henryk III, gdy zwołał w r. 1045 synod do Sutri i osadził w Watykanie Klemensa II, człowieka prawego i mądrego.\n2. Ruch kluniacki i walka o symonię i inwestyturę\na) Reforma kluniacka.\nNie brakło kół, które bolały nad takim stanem rzeczy w Kościele i myślały o naprawie. Ich ośrodkiem stał się w pierwszej połowie XI stulecia klasztor w Burgundii Clugny (załóż. 910). Zakonnicy tego klasztoru rzucają hasło odrodzenia kościelnego, żądając zniesienia symonii i inwestytury, wprowadzenia celibatu księży, usunięcia z Kościoła wszelkich wpływów władzy świeckiej i powrotu do bezwzględnej ascezy w klasztorach. Ruch ożywczy przebiega chrześcijaństwo.\nNa czele tego ruchu, występującego pod nazwą reformy kluniackiej, staje nowicjusz kluniacki, Toskańczyk Hildebrand, późniejszy papież Grzegorz VII. Człowiek zdolny i niezwykle energiczny, zyskuje rychło decydujący wpływ na dworze papieskim; wybitniejsze stanowiska kościelne przechodzą szybko w ręce zwolenników reformy kluniackiej. Za jego sprawą uchwalił synod laterański w r. 1059, że papieża wybiera odtąd jedynie kolegium kardynałów; wszelki bezpośredni wpływ na jego wybór czynników świeckich zostaje formalnie wyłączony. Zwierzchnik Kościoła stać się ma niezależnym od władców świeckich. Cesarz w sposób uboczny starał się jednak nadal utrącać niemiłych sobie kandydatów.\nb) Grzegorz VII a Henryk IV\nZostawszy papieżem, kroczy Grzegorz VII (1073—1085) dalej obraną drogą, pragnąc zdobyć dla papiestwa nieograniczone panowanie nad światem. Znosi symonię (świętokupstwo), wprowadza celibat (bezżeństwo) duchowieństwa i wydaje zakaz inwestytury tj. nadawania godności w Kościele przez monarchów, jak dotąd bywało. Napotyka jednak na opór.\nNakaz celibatu wywołał w niektórych krajach wielkie wzburzenie wśród księży; ale Grzegorz zaapelował do ascetycznych pojęć ówczesnego chrześcijaństwa, opornym zagroził klątwą i stosunkowo rychło dopiął celu. W niektórych jednak krajach, także w Polsce, celibat duchowieństwa przyjął się powszechnie dopiero w XIII wieku.\nO wiele cięższe były walki o inwestyturę i przetrwały o dziesiątki lat samego Grzegorza. Według ówczesnego feudalnego ustroju państwowego sprawowali biskupi obok władzy duchownej także władzę świecką w swych zwykle rozległych dobrach; nadto na wzór papieskiego państwa kościelnego powstały w Niemczech biskupie księstwa duchowne. Monarchowie uważali tedy biskupów za swych lenników; obsadzali biskupstwa i nadawali biskupom oznaki władzy: pierścień, pastorał i berło. Zakazał to Grzegorz w r. 1075. Ale zakazu jego nie uznali ni król angielski, ni francuski, ni cesarz Henryk IV.\nPomiędzy Grzegorzem a Henrykiem wybucha z tego powodu ostry konflikt. Grzegorz wyklina i detronizuje Henryka. Niezadowoleni z cesarza książęta niemieccy wypowiadają mu posłuszeństwo; papież wybiera się do Niemiec, by na ich czele odbyć sąd nad Henrykiem. Chcąc tego za wszelką cenę uniknąć, zdąża równocześnie Henryk do Włoch, by przeprosić papieża. W północnych Włoszech schodzą się duch drogi. Nie znając zamiarów Henryka, uchodzi papież na wieść o zbliżaniu się orszaku cesarskiego do zamku w Kanossie. Tu następują korne przeprosiny. We włosiennicy, boso, z odkrytą głową stał Henryk w porze styczniowej od rana do wieczora przez 3 dni z rzędu u bram zamku, aż uzyskał zwolnienie z klątwy (1077).\nUpokorzenie cesarza wywołało jednak w Niemczech niechęć do Grzegorza. Wielu zwolenników papieskich przeszło do obozu cesarskiego. Pogodziwszy się z książętami, zerwał Henryk IV ugodę z papieżem. Mając oparcie we własnym kraju, nie zważał na ponowną klątwę papieską, ale pośpieszył w r. 1084 z wojskiem do Rzymu i osadził na tronie papieskim oddanego sobie biskupa. Grzegorz schronił się na Sycylię a zmarł w następnym roku w Salemo. Przed śmiercią powiedział: „Umiłowałem sprawiedliwość, znienawidziłem niesprawiedliwość; dlatego umieram na wygnaniu".\nGrzegorz VII należy do wybitnych postaci kościelnych, które całą duszą czuły się hierarchami. Słusznie chciał uwolnić Kościół od wpływów władzy świeckiej. Ze posuwał się dalej i żądał od niej posłuchu imieniem Kościoła, to leżało w istocie średniowiecznego ideału teokratycznego, upatrującego w poddaniu ludzkości pod zwierzchnictwo papieża cel dziejów. Oczywiście ideał teokracji średniowiecznej nie jest ideałem ewangelicznym i jest nam ewangelikom, jak niegdyś pierwotnemu chrześcijaństwu, obcy. Kościół katolicki zaliczył w XVII wieku Grzegorza VII w poczet świętych.\nc) Konkordat wormacki.\nWalka o inwestyturę, wznowiona w kilka lat po śmierci Grzegorza i prowadzona nie tylko mieczem, ale i piórem, toczyła się i po śmierci Henryka IV. Dopiero w r. 1122 stanęła pomiędzy cesarzem Henrykiem V a papieżem Kalikstem II umowa we Wormacji, tzw. konkordat wormacki (odtąd każdy układ pomiędzy papieżem a rządem świeckim, określający wzajemny stosunek katolickich władz kościelnych i władz państwowych w danym kraju, nazywa się konkordatem). Biskupów wybierały według tego układu kapituły (kolegia kanoników diecezjalnych) w obecności delegata władzy świeckiej. Papież nadawał wybranemu wraz z wyświęceniem pierścień i pastorał jako oznaki władzy duchownej. Następnie składał biskup hołd cesarzowi i otrzymywał od niego berło jako znak lennej władzy świeckiej, związanej z biskupstwem.\n3. Szczyt potęgi papieskiej w XII i XIII w.\nKonkordat wormacki oznaczał zwycięstwo papiestwa nad cesarstwem, władzy duchownej nad świecką. Odtąd przez blisko 200 lat jest papiestwo najwyższą władzą chrześcijaństwa. Przed papieżem korzą się cesarze i królowie; papież jednych usuwa, drugich na tron wynosi; bez jego uznania żadna władza w chrześcijaństwie nie może istnieć. Rząd ciał należy do monarchów, rząd dusz do papieża. Papież jest słońcem świata chrześcijańskiego. Od niego niby księżyc od słońca otrzymuje blask władzy cesarz i niby gwiazdy — inni monarchowie. Ideał teokratyczny, wyśniony w XI wieku przez zwolenników reformy kluniackiej, propagowany całą duszą przez Grzegorza VII, został w XII i XIII wieku zrealizowany.\nWprawdzie walki pomiędzy władzą świecką a duchowną nie ustają; wychodzi jednak z nich .zwycięsko władza duchowna. Król angielski Henryk II próbował zmusić duchowieństwo do uległości i rządzić Kościołem w swoim kraju. Oparł się temu prymas (arcybiskup kantuaryjski) Tomasz Beket i został przez czterech rycerzy królewskich zamordowany u ołtarza w r. 1170. Papież Aleksander III ogłosił zamordowanego świętym, a w Anglii powstało takie wzburzenie, że król, zagrożony klątwą papieską, odbył akt pokuty na grobie prymasa, poddając się publicznemu biczowaniu. Temu samemu papieżowi trzymał publicznie strzemię i całował stopy w Wenecji w r. 1177 cesarz Fryderyk I Rudobrody po przegranej wojnie z miastami lombardzkimi, które popierał Aleksander III.\nSzczyt potęgi osiągnęło papiestwo za .pontyfikatu Innocentego III (1198—1216). Rozstrzyga on spór o tron niemiecki między księciem Brunszwiku Ottonem a księciem Szwabii Filipem najpierw na korzyść Ottona IV; gdy zaś Otton ważył mu się sprzeciwić, wynosi na tron Fryderyka II Hohenstaufa i nakłada mu warunki cięższe od przepisów konkordatu wormackiego. Także król angielski Jan bez Ziemi korzy się przed Innocentym. Pozbawiony tronu wskutek klątwy, uznaje nieograniczone zwierzchnictwo papieża i otrzymuje kraj z powrotem jako formalne lenno papieskie. Inni monarchowie nie ważyli się w ogóle sprzeciwiać Innocentemu. Nawet patriarcha konstantynopolitański uznał jego prymat, gdy cesarstwo bizantyjskie podczas czwartej wyprawy krzyżowej zostało opanowane przez Wenecjan. Innocenty zwał się nie tylko namiestnikiem Chrystusa, ale nawet chciał uchodzić za zastępcę Boga na ziemi.\nPełny blask papiestwa za Innocentego uwydatnił się na IV soborze laterańskim w r. 1215, gdzie w obecności przedstawicieli wszystkich monarchów chrześcijańskich obradowało przeszło 412 biskupów i 900 opatów, nadto 71 patriarchów i metropolitów. Sobór ten ujął w ramy dogmatów i ustaw kościelnych całą naukę, ustrój i porządek Kościoła średniowiecznego.\nOstatnim wybitnym papieżem średniowiecznym był Bonifacy VIII (1294—1304). Gdy król francuski Filip IV Piękny prowadził wojnę z królem angielskim Edwardem I i obaj zażądali podatków od duchowieństwa na wojnę, Bonifacy w bulli „Clerici laicos" z r. 1296 ogłosił, że kler wolny jest od wszelkich zobowiązań wobec państwa i zagroził równocześnie klątwą wszystkim laikom, którzy by wymuszali podatki od kleru, jak i duchownym, którzy by je uiszczali bez zgody papieża. Gdy zaś później doszło do ponownego starcia między Bonifacym a Filipem Pięknym, Bonifacy w bulli „Unam sanctam" w r. 1302 orzekł, że zarówno miecz duchowny, jak i świecki, ustanowił Chrystus po to, by mieczem duchownym władał Kościół, a mieczem świeckim — by także władano na rzecz Kościoła. Mogą wprawdzie nim posługiwać się monarchowie i rycerze, lecz jedynie według woli względnie za zgodą papieża. Ostatecznie głosiła bulla, że „wszelkie ludzkie stworzenie pod grozą utraty zbawienia ma być poddane kapłanowi rzymskiemu". (Subesse Romano Pontifici omnem humanam creaturam... pronuntiamus omnino esse de necessitate salutis).\nMówi tedy Bonifacy VIII jeszcze językiem Grzegorza VII i Innocentego III, a jednak jest już między Bonifacym a Grzegorzem zasadnicza różnica. Teokracja w duszy Grzegorza to żywy i wielki ideał porządku Bożego na ziemi, nad którym w roli namiestnika Chrystusowego czuwa papież. Również władza świecka pochodzi od Boga; ograniczył jednak Bóg jej zakres działania ściśle do spraw świeckich. Papieżowi zaś należą się niepodzielne rządy Kościoła, a nadto ma on sądzić i poskramiać wszelkie wybryki czy nadużycia władzy świeckiej. Stojąc ponad monarchami i narodami, ma jednoczyć całe chrześcijaństwo w rodzinę Bożą. Natomiast w teokracji Bonifacego nie ma już tak żywych i potężnych czynników ideowych, odgrywają zaś dużą rolę osobiste ambicje papieża i interesy stanowe duchowieństwa. Jest to tym samym zapowiedź upadku autorytetu papieskiego, jaki nastąpił rychło po Bonifacym.\nNadmiar potęgi papieskiej w średnich wiekach razi, gdy się ją zestawi z pokorą Chrystusową. Niemniej jest potęga ta naturalnym wynikiem średniowiecznego rozwoju historycznego; wykazuje zresztą papiestwo w średniowieczu poważne zasługi. Jednoczyło ono Kościół, utrwaliło jego nadziemski charakter i było wychowawcą ludów średniowiecznych w okresie ich niemowlęctwa. Ale jak każdy czynnik dziejowy, znalazłszy urzeczywistnienie swego ideału, poczyna się następnie chylić do upadku, tak i papiestwo zstępuje ostatecznie z wyżyn posłannictwa na stopień wegetacji historycznej i w tym stanie zbliża się do nowej epoki dziejów kościelnych — Reformacji.\nRozrost i rozłam Kościoła średniowiecznego (Misja i schizma)\n1. Misja wśród ludów słowiańskich.\na) Słowianie bałkańscy i Ruś.\nSpośród Słowian przyjęły chrześcijaństwo najpierw ludy bałkańskie. Już w VII wieku rozkrzewili je misjonarze z Italii wśród Chorwatów (Kroatów), nadając im liturgię rzymską w języku słowiańskim. W VIII wieku zdobywa Kościół rzymski Słoweńców; wraz z obrządkiem rzymskim utrwala się u obu tych ludów słowiańskich pismo łacińskie.\nW wieku IX przyjęło się chrześcijaństwo obrządku greckiego wśród Bułgarów i Serbów. Car bułgarski Borys I, jednoczący pod swym berłem oba te bratnie narody, dał się ochrzcić wraz z poddanymi w r. 864. Papież Mikołaj I posłał mu duży zastęp duchowieństwa, które nauczało lud i organizowało Kościół bułgarski, lecz wskutek zabiegów dyplomacji bizantyjskiej poddał się ostatecznie Kościół bułgarski patriarsze konstantynopolitańskiemu.\nZ Konstantynopola przedostało się chrześcijaństwo na Ruś. Praca misyjna poczęła się tam już w IX wieku i wzmogła się w połowie następnego; uwieńczył ją w r. 988 chrzest wielkiego księcia kijowskiego Włodzimierza, ożenionego z bizantyjską księżniczką Anną. Pierwsze biskupstwo ruskie, przeniesione rychło do Kijowa, powstało w Perejesławiu. Język starosłowiański w nabożeństwie wraz z pismem, wschodnim (cyrylicą) przyjęła Ruś od Bułgarów.\nb) Słowianie zachodni.\nMisjonarze greccy rozpoczęli w wieku IX także pracę wśród Słowian zachodnich, na których wraz z chrześcijaństwem pragnęli rozszerzyć wpływy polityczne Niemcy. By umknąć tych wpływów, zaprosił do swej stolicy, Weiehradu, książę wielkomorawski Rościsław w r. 863 mnichów z Konstantynopola, braci Cyryla i Metodego. Wraz z Morawami przyjęła wówczas chrzest Słowacja, należąca wtedy do państwa wielkomorawskiego. Cyryl i Metody poddali Kościół wielkomorawski Rzymowi, wprowadzili jednak w nim nabożeństwo w języku starosłowiańskim i przełożyli znaczną część Pisma św. na ten język.\nCyryl wynalazł dla mowy starosłowiańskiej specjalne pismo, zwane głagolicą. Głagolicę ulepszył biskup bułgarski Klemens w r. 911 przez dobór znaków pisemnych z alfabetu greckiego nazwał to ulepszone pismo starosłowiańskie na cześć Cyryla cyrylicą. Cyrylicy używają odtąd narody słowiańskie greckiego obrządku.\nNastępca księcia wielkomorawskiego Rościsława, Swiętopełk, pojął za żonę córkę księcia czeskiego Bożywoja. Wskutek tego Cyryl i Metody rozszerzyli pracę misyjną także na Czechy. Książę Bożywoj dał się w r. 871 ochrzcić wraz z żoną, Ludmiłą, uznaną po śmierci za świętą. Nawet w południowej części Śląska i Małopolski poczęło się szerzyć chrześcijaństwo starosłowiańskiego obrządku, gdy kraje te zawojował kilkanaście łat później Swiętopełk. Lecz już w r. 907 najazd Madziarów położył kres państwu wielkomorawskiemu. Przez następnych kilkadziesiąt łat zwalczają się wzajemnie na ziemiach czeskich wpływy chrześcijańskie i pogańskie. W wałkach tych ginie z ręki mordercy w r. 936 jako męczennik wiary chrześcijańskiej książę Wacław, kanonizowany później i ogłoszony patronem korony czeskiej. Jego brat Bolesław I sprzyja pogaństwu, ale pokonany w r. 950 przez cesarza Ottona I przywraca jako jego lennik chrześcijaństwo. Kościół czeski podlegał biskupowi w Passawie. W r. 973 pozwolił papież Bolesławowi II na założenie biskupstwa w Pradze, stawiając warunek, że Kościół czeski przyjmie obrządek łaciński.\nWśród Wendów czyli Słowian Połabskich, mieszkających niegdyś między Odrą a Łabą, (dzielących się na liczne plemiona jak Lutycy, Obotryci, Wilcy, Serbowie, Łużyczanie) szerzyli chrześcijaństwo w XI i XII wieku Niemcy — niestety przeważnie mieczem. Wendowie stawiali zawzięty opór. Wśród wiekowych walk wytępili ich jednak lub zniemczyli margrabowie brandenburscy i książęta sascy nieomal doszczętnie. W połowie XII wieku podjęli Niemcy specjalną wyprawę krzyżową przeciw Wendom. Zagrzewał do niej św. Bernard za sprawą papieża Eugeniusza III. Wendowie mieli albo przyjąć chrześcijaństwo albo być zupełnie wytępieni. Ochrzczony pod grozą miecza bezdzietny książę braniborski Przybysław przekazał testamentarnie swe państwo niemieckiemu Albrechtowi Niedźwiedziowi, który dzięki temu osiadł w r. 1150 w Braniborze i nazwał go Brandenburgiem. Wielką gorliwość w „nawracaniu" Wendów okazywał też książę saski Henryk Lew. Rugię dopiero znacznie później zawojowali Duńczycy i zmusili ówczesnym sposobem, tj. mieczem, do przyjęcia chrześcijaństwa. Jako miniaturowy zabytek słowiańskiej przeszłości ziem pomiędzy Odrą a Łabą utrzymało się dotąd na pograniczu Saksonii i Dolnego Śląska kilkadziesiąt tysięcy Wendów, zwanych Serbami łużyckimi. Są oni przeważnie ewangelikami i używają w domu i w kościele mowy łużyckiej.\n2. Chrzest Polski i Kościół w Polsce Piastowskiej.\na) Pierwsi Piastowie.\nJuż za czasów państwa wielkomorawskiego na przełomie IX i X wieku działali na Śląsku i w południowej Małopolsce uczniowie Cyryla i Metodego. W innych częściach Polski także już wcześnie głosili naukę chrześcijańską misjonarze iryjscy i niemieccy. Lecz dopiero stosunki polityczne w drugiej połowie X wieku zadecydowały o przyjęciu wiary chrześcijańskiej przez Polskę.\nMłody książę plemion lechickich, Mieszko I, pokonany przez margrabiego saskiego Gerona i zmuszony do sojuszu z Niemcami przeciw Słowianom połabskim, szukał zbliżenia do pobratymczych Czechów i poślubił czeską księżniczkę Dąbrówkę. Pod jej wpływem przyjął on, by zapobiec niemieckim najazdom na Polskę pod hasłem szerzenia wiary chrześcijańskiej, w następnym roku (966) religię chrześcijańską i począł ją krzewić w Polsce. Sprowadził duchownych z Czech i Niemiec, by nauczali lud, zakazał kultu pogańskiego i ufundował biskupstwo misyjne w Poznaniu, które objął biskup Jordan.\nSyn Mieszka l, Bolesław Chrobry, dalej utrwalał wiarę chrześcijańską w Kraju i wysłał biskupa praskiego, Wojciecha ze słynnego rodu Sławników, jako misjonarza do pogańskich Prusów, zajmujących kraj pomiędzy ujściem Wisły a Niemna. Prusowie zamordowali Wojciecha w r. 997. Zwłoki jego wykupił Bolesław Chrobry od morderców, według podania za tyle złota, ile ważyły; grób zaś jego w Gnieźnie otoczył rychło urok cudotwórczy.\nGdy w r. 1000 oczekiwano powszechnie końca świata, odbył pielgrzymkę do grobu św. Wojciecha cesarz Otton III. Podejmował go uroczyście Bolesław Chrobry i w związku z tymi uroczystościami założył arcybiskupstwo w Gnieźnie. Równocześnie ufundował Bolesław trzy nowe biskupstwa: w Krakowie dla Małopolski, we Wrocławiu dla Śląska i w Kołobrzegu dla Pomorza. Pierwszym arcybiskupem gnieźnieńskim został Radzym, brat św. Wojciecha.\nPóźniej Bolesław Chrobry sprowadził do Polski benedyktynów włoskich, Ufundował też w późniejszych latach panowania nowe biskupstwo w Lubuszu dla zachodnich kresów swego państwa. Kiedy krótko przed śmiercią w r. 1025 podniósł księstwo polskie do godności królestwa, włożył mu koronę na skroń w katedrze krakowskiej arcybiskup gnieźnieński Hipolit.\nb) Od Kazimierza Odnowiciela do Bolesława Krzywoustego.\nPo synu Bolesława Chrobrego, Mieszku II (1025—1034), którego sąsiedzi pozbawili zdobyczy ojcowskich, następuje w Polsce kilka lat zamętu. Matka młodocianego Kazimierza I, Niemka Ryksa, musiała uchodzić z kraju; równocześnie ujawniły się ukryte wśród ludu sympatie pogańskie, głównie na Mazowszu, Śląsku i w Wielkopolsce. Wojewoda mazowiecki Masław ogłasza się niezależnym księciem, za matką zaś opuszcza kraj i książę Kazimierz; lud morduje rycerstwo i duchowieństwo, burzy kościoły i klasztory.\nKorzystając z tego zamętu, zajął książę czeski Brzetysław Śląsk i Wielkopolskę, złupił Poznań i Gniezno i wywiózł zwłoki św. Wojciecha do Pragi jako najcenniejszą relikwię. Duchowieństwo polskie ogłosiło potem, że oszukało łupieżcę, podsuwając mu zamiast ciała św. Wojciecha zwłoki jego brata, spoczywające obok niego. Toczyły się stąd w średniowieczu pomiędzy duchowieństwem polskim a czeskim ciągłe spory o to, gdzie właściwie spoczywają prochy św. Wojciecha: w Gnieźnie czy w Pradze? .\nTymczasem wzrost Czech kosztem Polski nie podobał się cesarzowi Konradowi II. Za jego pomocą i przy poparciu wielkiego księcia kijowskiego Jarosława wraca w r. 1039 Kazimierz I Odnowiciel do Polski, wypiera Czechów z Wielkopolski i Śląska, poskramia Masława na Mazowszu, przywraca i utrwala religię chrześcijańską w kraju. Sprowadza z zagranicy duchowieństwo; głównie z Italii i Francji; odbudowuje poburzone kościoły i klasztory, buduje nowe, zakłada słynne opactwo w Tyńcu pod Krakowem, oddając je benedyktynom francuskim.\nSyn jego, Bolesław Śmiały (1058—1079), osadził na stolicy arcybiskupiej w Gnieźnie Bogumiła Pałukę, stronnika reform gregoriańskich, który tępił symonię i wprowadzał celibat duchowieństwa w Kościele polskim. Był jednak Bolesław Śmiały władcą surowym i wywołał wskutek tego niezadowolenie w kraju. Na czele niezadowolonych stanął biskup krakowski Stanisław ze Szczepanowa, z którym król prawował się o majątek po Piotrowinie (legenda mówi, że Stanisław ze Szczepanowa wskrzesił zmarłego Piotrowina, by świadczył przed sądem na jego korzyść). Biskup rzucił klątwę na króla. Ponieważ stronnictwo jego, pragnące wynieść na tron brata królewskiego, Władysława Hermana, porozumiewało się z cesarzem Henrykiem IV i planowało detronizację Bolesława z pomocą czeską, uznał Bolesław biskupa za zdrajcę kraju i skazał go za to na śmierć. Tyle notuje kronika Galla-Anonima, który potępił i króla i biskupa: króla za to, że karą śmierci pomścił się na biskupie, a biskupa za zdradę. Opowiadanie o własnoręcznym zamordowaniu biskupa przez króla podczas mszy św. w kościele jest legendą.\nNa wieść o tym obłożył papież Polskę po pierwszy raz w dziejach zastosowaną karą kościelną — interdyktem. Wyklęty Bolesław Śmiały, opuszczony przez ogół poddanych, udał się na Węgry i na obczyźnie zakończył życie. Wstąpił rzekomo do klasztoru benedyktynów w Ossjaku w Karyntii, gdzie mnisi pokazują dotąd jego — prawdopodobnie legendarny — grób. Zwłoki Stanisława przeniesiono po kilku latach z cmentarza przy kościele św. Michała na Wawel, jego samego kanonizowano w Rzymie w r. 1253. Stał się odtąd patronem Krakowa i doznaje specjalnej czci w ojczyźnie.\nNastępca i brat Bolesława Śmiałego, Władysław Herman, był zwolennikiem cesarza Henryka IV, a przeciwnikiem Grzegorza VII. Usunął biskupów, sprzyjających reformom gregoriańskim; duchowieństwo przestało przestrzegać celibatu, wróciła symonia i inwestytura.\nSyn Władysława Hermana, Bolesław Krzywousty, podjął się nawrócenia Pomorza. Rozpoczęli tam misję z polecenia papieża mnisi; ale ich skromna powierzchowność wzbudzała lekceważenie chrześcijaństwa. Zaprosił tedy Bolesław na Pomorze biskupa bamberskiego, Ottona; byłego kapelana nadwornego Władysława Hermana. Otton zjawił się z przepychem wśród licznego orszaku duchowieństwa i rycerzy i osiągnął cel zamierzony. Ponieważ założone niegdyś biskupstwo w Kołobrzegu upadło, powstało obecnie nowe w Julinie. W Szczecinie stanęła druga z rzędu świątynia chrześcijańska na Pomorzu. Bolesław Krzywousty nadzwyczaj hojnie wyposażał Kościół. Naśladowali go magnaci; jeden z nich, Piotr Włast Dunin ze Skrzyczna, miał na Śląsku wybudować kilkadziesiąt kościołów.\nc) Czasy Polski dzielnicowej i ostatnich Piastów.\nGdy po Bolesławie Krzywoustym różne dzielnice Polski rządziły się odrębnie pod samodzielnymi książętami, stał się Kościół polski i tzw. denar św. Piotra (ofiara na świętopietrze) silniejszym węzłem jedności narodu od pozornie zwierzchniczej (senioralnej) władzy księcia krakowskiego nad innymi książętami dzielnicowymi. Powaga biskupów wzrosła, synody załatwiały dla całej Polski nie tylko sprawy kościelne, ale wpływały i na świeckie.\nW czasach Polski dzielnicowej przeprowadzono w Kościele polskim reformy gregoriańskie; głównie dzięki niepospolitemu arcybiskupowi gnieźnieńskiemu Henrykowi Kietliczowi. Reformom tym opierał się Władysław Laskonogi, uważając, że ograniczają one zakres władzy monarszej. Za to rzucił nań Kietlicz klątwę, uchodząc równocześnie do Rzymu przed jego zemstą. Mógł jednak już po dwóch latach wrócić, gdyż następca Władysława Laskonogiego na tronie krakowskim, Leszek Biały, sprzyjał dążeniom Kietlicza. Na synodzie w Borzykowie (koło Włocławka) zobowiązało się w r. 1210 duchowieństwo polskie do celibatu, a na synod w Wolborzu w r. 1215 zjechali książęta polscy i zrzekli się obsadzania biskupstw, oddając kapitułom, wybór biskupów. Wyjęli też duchowieństwo spod władzy sądów świeckich. Wskutek najazdów Tatarów, Litwinów i Jadźwingów, wyludnia się Polska za Bolesława Wstydliwego w drugiej połowie XIII w. i napływ kolonistów niemieckich na ziemie polskie spotęgował się w tym czasie. Szczególnie silny był napływ Niemców na Dolny Śląsk i zachodnią Wielkopolskę. Także wśród duchowieństwa ich nie brakło. Dochodziło do starć między duchowieństwem polskim a niemieckim w zachodnich dzielnicach. Wtedy na wniosek arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba i Świnki zakazał synod w Łęczycy w r. 1285 nadawać cudzoziemcom urzędy kościelne. Popierał również Świnka budzącą się myśl zjednoczenia dzielnic polskich i włożył w r. 1295 w Gnieźnie koronę królewską na głowę księcia wielkopolskiego i pomorskiego, Przemysława.\nPrzybyły nadto do Polski z Zachodu — w czasach jej podziału na dzielnice — przeważnie z Niemiec, nowe zakony: franciszkanie, dominikanie, norbertanie, cystersi i rozwinęły działalność obok od dawna osiadłych benedyktynów. Kilku polskich zakonników i duchownych dostąpiło po śmierci beatyfikacji względnie kanonizacji; Polskę wieku XIII nazwano matką świętych. Po Stanisławie ze Szczepanowa zaliczono w poczet błogosławionych znanego kronikarza i biskupa krakowskiego mistrza Wincentego Kadłubka, który spędził wieczór życia w klasztorze cystersów W Jędrzejowie (+ 1223). Patronką Śląska została Jadwiga, świątobliwa żona Henryka Brodatego, matka Henryka Pobożnego, który poległ w bitwie z Tatarami pod Legnicą. Na wieść o jego śmierci miała powiedzieć: „Dzięki Ci, Boże, żeś mi dał takiego syna, który za wiarę i Ojczyznę przeciw nieprzyjaciołom Twego krzyża położył głowę".\nGdy Władysław Łokietek po śmierci Przemysława wielkopolskiego wszczął walkę o zjednoczenie Polski, duchowieństwo opowiedziało się przeciw niemu. Szczególnie biskup krakowski Muskata (Czech) popierał czeskiego króla Wacława. Łokietek musiał opuścić kraj; biskupi ukoronowali w Krakowie Wacława. Lecz wypędzony z ojczyzny Władysław odbył w roku jubileuszowym 1300 pielgrzymkę do Rzymu i zjednał papieża Bonifacego VIII dla swej sprawy. Odtąd zmieniła się postawa duchowieństwa na korzyść zjednoczycieła Polski, ukoronowanego ostatecznie w Krakowie w r. 1319. Do zjednoczonej przez Łokietka Polski nie wrócił już Śląsk. Mimo to dzielnica ta zachowała nadal łączność kościelną z Polską. Duchowieństwo śląskie nadal brało udział w synodach polskich.\nPo ostatecznym zrzeczeniu się Śląska (traktatami wyszehradzkimi z r. 1335 i 1339) przyłączył Kazimierz Wielki do Polski Ruś Czerwoną (r. 1340). Panującemu tam obrządkowi greckiemu okazywał tolerancję, ale obok cerkwi prawosławnych powstawały tam kościoły. Gdzie zaś byli biskupi prawosławni, jak w Przemyślu, Haliczu, Chełmie i Włodzimierzu, ufundował Kazimierz także biskupstwa łacińskie. Jako trzecie wyznanie chrześcijańskie istniał tam Kościół obrządku ormiańskiego z własnym biskupem na czele.\n3. Misja wśród innych ludów północnej i środkowej Europy.\nPo przyjęciu chrześcijaństwa przez narody słowiańskie pozostali jeszcze poganami w środkowej Europie Madziarzy, nadto na północy ludy skandynawskie i ludy na wschodnim brzegu morza Bałtyckiego.\nNa Węgry dostało się chrześcijaństwo z Polski i Niemiec, względnie Austrii przy końcu X wieku za księcia Gejzy I, którego żona była siostrą Mieszka I. Jego syn, Stefan I, ufundował zaraz na wstępie swego panowania arcybiskupstwo w Ostrzyhomiu (w r. 1000) i 9 biskupstw i w ogóle zorganizował Kościół węgierski. Otrzymał za to od papieża tytuł „króla apostolskiego", a później został kanonizowany i ogłoszony patronem korony węgierskiej (ziemie dawnych królów węgierskich zwano dlatego później krajami korony św. Szczepana, podobnie jak ziemie dawnych królów czeskich krajami korony św. Wacława).\nTuż po narodach słowiańskich i Madziarach przyjęły chrześcijaństwo kraje skandynawskie. W krajach tych pracował w IX wieku mnich Ansgar, późniejszy arcybiskup Hamburga i Bremy, zwany „apostołem północy", ale na dobre przyjęło się tam chrześcijaństwo dopiero w XI wieku. W Szwecji zaprowadził je w roku 1008 król Olaf. To samo uczynił równocześnie w Norwegii inny król tego samego imienia. Z Norwegii przeniknęło chrześcijaństwo do Islandii. W Danii zaprowadził je Kanut Wielki rychło po wstąpieniu na tron w r. 1014.\nZnacznie później przyjęli chrześcijaństwo Prusowie. Był to szczep litewski na wybrzeżu bałtyckim między ujściem Wisły a Niemna. Już za Bolesława Chrobrego rozpoczął tam misję i poniósł śmierć męczeńską św. Wojciech (IX, 2), Prusowie zaś nadal najeżdżali Polskę, zwłaszcza sąsiednie Mazowsze. Wobec tego osiedlił Konrad Mazowiecki w r. 1228 niemiecki zakon rycerski Panny Maria, Krzyżaków, w ziemi Chełmińskiej. Szerzyli oni chrześcijaństwo w Prusach mieczem i równocześnie zgermanizowali północną część kraju; na południu osiedlili się już dawniej i pozostali tam nadal Mazurzy.\nW podobny sposób jak Krzyżacy w Prusiech zaprowadzili chrześcijaństwo z początkiem XIII wieku połączeni niebawem z nimi „kawalerowie mieczowi" w Inflantach, stamtąd zaś rozszerzyli je na Kurlandię i Estonię.\nNa Litwie w XIII wieku działali obok Krzyżaków dominikanie polscy. Lecz zakusy Krzyżaków, pragnących wraz z chrześcijaństwem narzucić Litwie swe rządy, unicestwiały właściwą pracę misyjną. Potężny władca Litwy Mendog, który w pierwszej połowie XIII wieku dał się ochrzcić kawalerom mieczowym i nawet otrzymał z Rzymu koronę królewską, wrócił do wierzeń pogańskich. A jednak szły wpływy chrześcijańskie na Litwę z zachodniej Rusi, podbitej przez władców litewskich; nieśli je też ze sobą jeńcy, jakich porywali Litwini podczas najazdów na Polskę.\nChrztu Litwy dokonał ostatecznie wielki książę Władysław Jagiełło, ożeniony z królową polską Jadwigą. Wyruszył on po ślubie z Krakowa z licznym orszakiem duchowieństwa polskiego na Litwę. Po zniszczeniu ołtarzy i bałwanów pogańskich i jednorocznym nauczaniu ludu nastąpił w r. 1387 masowy chrzest. Równocześnie założył Jagiełło biskupstwo wileńskie. By uniknąć oporu bojarów litewskich zrównał ich po chrzcie ze szlachtą polską. Ponieważ założony przez Kazimierza Wielkiego w 1364 r. uniwersytet krakowski upadł po jego śmierci i został wznowiony dopiero w r. 1400, urządziła Jadwiga (+ 1399) w Pradze „bursę litewską" dla kształcenia teologów litewskich. Żmudź jednak, która aż do roku 1410 była w rękach Krzyżaków, opierała się jeszcze chrześcijaństwu. Dopiero w r. 1416 zdołali ją ochrzcić misjonarze litewscy i polscy.\nPrzyjęcie chrześcijaństwa przez Finów i Lapończyków łączy się z podbojem ich ziem przez Szwedów w II połowie XIII wieku. Lecz obok panującej tam odtąd religii chrześcijańskiej utrzymały się tam resztki pogaństwa aż do początku XVI stulecia.\n4. Rozłam Kościoła na wschodni i zachodni (Schizma).\nJuż w pierwszych wiekach zarysowywała się różnica między Kościołem zachodniej części cesarstwa rzymskiego a Kościołem wschodnich prowincji, polegająca na odmiennym języku i odmiennych warunkach kulturalnych i etnicznych. Początkowo różnice te jedności Kościoła nie naruszały. Zmiana nastąpiła, gdy przy końcu IV wieku podzieliło się dawne imperium rzymskie na cesarstwo zachodnio- i wschodniorzymskie, nazwane później bizantyjskim. Odtąd organizuje się Kościół zachodni, łaciński, w odrębną i jednolitą organizację z biskupem rzymskim na czele, a Kościół wschodni, grecki, rozwija się oddzielnie pod kierownictwem patriarchów wschodnich, rezydujących w Konstantynopolu, Jerozolimie, Antiochii i Aleksandrii.\nWobec oddzielnego rozwoju poczęły się wytwarzać odrębne cechy we wschodniej a zachodniej części Kościoła. Na Wschodzie używano do Komunii św. zwykłego chleba, na Zachodzie hostii (opłatka). Na Wschodzie żenili się księża powszechnie, na Zachodzie torował sobie drogę zwyczaj celibatu. Na Wschodzie wyrzucono w IV wieku obrazy z kościołów, na Zachodzie je zatrzymano; później prześcignął Kościół wschodni w czci obrazów Kościół rzymski. Uczył nadto Kościół wschodni, że Duch św. wychodzi od Boga Ojca, gdy Kościół rzymski głosił, że pochodzi i od Syna Bożego. Oprócz tych istniały jeszcze inne różnice mniejszej wagi.\nSkorzystał z tego w celu zupełnego usamodzielnienia się patriarcha konstantynopolitański Focjusz. Został on wyniesiony na stolicę patriarszą przez cesarski dwór bizantyjski jako znakomity uczony świecki po usunięciu patriarchy Ignacego. By umocnić się na stanowisku przeciw zwolennikom Ignacego, zwrócił się Focjusz do papieża Mikołaja I o wspólne zwołanie soboru w celach rozjemczych. Lecz Mikołaj w imię zwierzchnictwa nad Wschodem unieważnił nominację Focjusza. Równocześnie toczył się miedzy nimi spór o zwierzchnictwo nad Kościołem bułgarskim. Focjusz zwołał tedy w r. 867 sobór do Konstantynopola, gdzie zdetronizowano i wyklęto papieża. Był to pierwszy wyraźny rozłam między Wschodem a Zachodem. Lecz już w dwa lata później nowy sobór konstantynopolitański — w związku ze zmianą, jaka zaszły na tronie bizantyjskim — przywrócił Ignacego na stolicę patriarszą. Tym samym wróciła jedność Kościoła i utrzymała się jeszcze do r. 1054.\nW XI stuleciu wybuchł spór na nowo. Chodziło o zamknięcie kościołów łacińskich w Bułgarii i polemikę metropolity bułgarskiego z łacinnikami. W toku tego sporu patriarcha konstantynopolitański Michał Cerulariusz przybrał tytuł patriarchy ekumenicznego, tj. równego papieżowi. Papież Leon IX zaprotestował przeciw temu i wysłał trzech legatów do Konstantynopola. Widząc, że Cerulary nie ukorzy się przed papieżem, złożyli legać uroczyście na ołtarzu kościoła św. Zofii 16 lipca 1054 r. bullę, wyklinającą patriarchę, który odwzajemnił się tym samym papieżowi. Odtąd Kościoły zachodni i wschodni poszły własnymi drogami.\nW następnych wiekach myślano daremnie o przywrócenie jedności. Na soborze we Florencji w r. 1439 uchwalono nawę unię, ponowne złączenie obu Kościołów. Ale uchwała ta nie we szła w życie. U nas w Polsce król Zygmunt III i jezuici zdołali w r. 1596 w Brześciu nad Bugiem skłonić część biskupów prawosławnych do unii z Rzymem. Przy poparciu państwa powstał Kościół grecko-katolicki czyli unicki, uznający zwierzchnictwo papieża, ale zatrzymujący obrządek i zwyczaje greckie. Po kilkudziesięcioletnich walkach utrwaliła się unia na Rusi Czerwonej, Wołyniu, Podolu i zachodniej Białorusi, podczas gdy Ukraina i wschodnia Białoruś pozostały przy prawosławiu.\nfragment książki: ks. Andrzej Buzek - Historia Kościoła\nData utworzenia: 04/03/2012 @ 02:25\nOstatnie zmiany: 14/11/2017 @ 09:14\nStrona czytana 8932 razy


Jashin-chan Dropkick - odcinki anime online\nAlternatywny tytuł Dropkick On My Devil!!\nFabuła skupia się na Yurine Hanazono, studentce, która wzywa Jashin-chana, demona z podziemi. Teraz muszą mieszkać razem w zniszczonym mieszkaniu w dzielnicy Jinbouchou w Tokio. Jeśli Yurine umrze, Jashin-chan wraca do podziemi, więc ciągle knuje, by zabić Yurine.\nOglądam 55 osób ogląda Planuję 122 osób planuje obejrzeć


Wiadomości24 » Cywilizacja » Społeczeństwo » Grecki poseł rzucił się na swoje koleżanki w czasie debaty na żywo\nData dodania: 2012-06-07 18:54\nIlias Kasidiaris - grecki poseł z partii neonazistowskiej, podczas programu na żywo stracił panowanie nad sobą i zaatakował swoje rozmówczynie z lewicy, które uczestniczyły w debacie. Prokuratura nakazała aresztowanie posła.\nWedług Corriere.it Ilias Kasidiaris z neonazistowskiej partii Złoty Świt, w trakcie debaty politycznej transmitowanej na żywo przez prywatną telewizję, stracił nad sobą panowanie i zaatakował dwie lewicowe posłanki uczestniczące w debacie.\nW złości Kasidiaris rzucił szklanką wody w jedną z kobiet, a następnie zaatakował druga siedzącą obok posłankę, która próbowała stanąć w obronie koleżanki z partii. Zaatakowane przez posła kobiety to Liana Kanelli i Rena Dourou z Syriza - z koalicji radykalnie lewicowych i komunistycznych ugrupowań politycznych. Kasidiarisa poniosły nerwy podczas dość burzliwej dyskusji i wyładował swoją złość na kobietach. Kiedy próbowano go zatrzymać Kasidiaris uciekł. Grecka prokuratura nakazała aresztowanie posła.\nJak podaje Occupiedlondon.org Ilias Kasidiaris obecnie ukrywa się w siedzibie swojej partii Złoty Świt, której ideą jest występowanie przeciwko komunizmowi i kapitalizmowi. W ostatnich wyborach ugrupowanie Złoty Świt zdobyło 7 proc. głosów w Grecji.\nGreckie media uważają, że polityk gra na zwłokę i nie podda się aresztowaniu przed upływem 24 godzin. Termin jego aresztowania upływa w piątek o północy.\nTagi: Grecja Syriza partia Złoty Brzask przepychanki polityków program na żywo bijatyka w greckiej tv Ilias Kasidiaris grecka polityka debata na żywo nakaz aresztowania greckiego posła\nArtykuł tendencyjny. Primo, Złoty Świt jest nacjonalistyczny, a nie neonazistowski. Secundo, rzecznik Złotego Świtu chlusnął na socjalistkę wodą, po tym, jak w duecie ze swoją koleżanką (czemu nikt nie napisał od Was, że ta druga, biedna posłanka lewicy była z Komunistycznej Partii Grecji?) zaczęły obrażać ZŚ nazywając go nazistowskim i antydemokratycznym i uzurpowały sobie prawo do pozbawienia tej partii startu w wyborach. Tertio, komunistka dostała policzka za rzucenie się i okładanie tablicą pana posła. Rozumiem, gdyby on ją pierwszą trzasnął, ale to ona go pierwsza uderzyła, taka reakcja jest normalna.\nczytam sobie te anonimowe komentarze i chyba zaczynam żałować, że w naszym kraju są swobody demokratyczne. gdyby bowiem rządziła u nas partia nazistowska to panowie komentatorzy z miejsca by prawdopodobnie zmienili zdanie.\nalbo zaczęli karierę donosicieli\nkomentarze i ich oceny na W24 zachowania posla greckiego zdecydowanie pozytywne (chociaz ich malo). ciekawe, ze takiemu Niesiolowskiemu za cos o wiele mniej powaznego tak sie u nas oberwalo z miesiac temu!?\nFaceta wyprowadziła z równowagi ta lewacka posłanka z partii rządzącej w czerwonym(to oni zadłużyli ten kraj) ten w odpowiedzi na chamski epitet (HITLEROWCY)chlusnął na nią szklanką wody (szklanka pozostała w jego ręku).Wtedy ta w białym zwyzywała go od hitlerowców i rzuciła w niego DESKĄ z przypiętymi kartkami. Facet ją spoliczkował, dwa razy. Nie było to zachowanie typu bijatyka, tylko gentlemeński "strzał w papę",skoro mamy RÓWNOUPRAWNIENIE to niestety kobiety też można już policzkować, spoliczkowanie to tylko zniewaga, daleko mu do pobicia.\nDobrze zrobił facet.\ntaki kuksaniec przydałby się niejednemu naszemu parlamentarzyście bo też mogą człowieka wyprowadzić z równowagi swoimi głupimi wypowiedziami.


Zdjęcia: Biale Studio, darmowe zdjęcia stockowe wysokiej jakości: 40 000+\nZdjęcia z kategorii Biale Studio\n40 679 zasobów\nMikrofon świetlny producenta produkcji\nPianka akustyczna w studio\nRoślina na drewnianym stole w makieta salonu\nŚliczna piękna i kobieca młoda szczęśliwa kobieta marzy o wakacjach z chłopakiem rajska wyspa miesiąc miodowy wygląda na zadowoloną i marzycielską lewą stronę opartą na rękach uśmiechnięte białe tło\nKlasa abstrakcyjna luksusowych czarne gradientu z obramowania czarne winietowe backgr\nHeadshot wesołej, kręconej kobiety, która ma zamknięte oczy, szeroko uśmiecha się, ma białe, równe zęby, trzyma karmelowe cukierki i elektryczną szczoteczkę do zębów na różowym tle szkodliwa koncepcja jedzenia\nStyl życia uroda i moda ludzie emocje koncepcja beztroska i beztroska młoda szczęśliwa uśmiechnięta kobieta nie obchodzi mnie, pokazując środkowe palce i dobre samopoczucie, białe tło\nBiznesowe finanse i zatrudnienie koncepcja kobiecego przedsiębiorcy zszokowana azjatycka pani biurowa zdejmuje okulary i rozszerza oczy, gdy słyszy wielkie wieści, dysząc zdumiony stoisko białe tło\nStyl życia piękno i moda ludzie koncepcja emocji zirytowany i niezainteresowany azjatycka kobieta przewraca oczami odwracając wzrok zmartwiony i znudzony krzyż ramiona klatka piersiowa stojący białe tło\nObraz nowoczesnej azjatyckiej kobiety z megafonem, który ogłasza białe tło\nBliska białe ręczniki kąpielowe frotte ułożone koncepcja spa\nZbliżenie białe ręczniki kąpielowe frotte i kwiaty\nMłoda ruda kobieta gra w gry wideo na swoim telefonie, oglądając transmisję wideo na żywo na telefonie komórkowym, śmiejąc się i uśmiechając, patrząc na białe tło ekranu mobilnego\nPusta drewniana ramka na zdjęcia na białej ścianie\nBiałe wizytówki z nożyczkami na betonowej ścianie\nTrzy piękne kobiety w białych koszulach i dżinsach pozują\nPiękna atrakcyjna azjatycka kobieta właściciel kawiarni nosić fartuch dorywczo sukienka ręka trzymać uśmiech kawy dink z pewnym i wesołym powitaniem izolować białe tło\nPółnagi muskularny mężczyzna w wojskowych spodniach robi ćwiczenia na drążku.\nMuskularna modelka w białych majtkach pozowanie ze srebrnym łańcuszkiem w studio.\nNiesamowite shirtles muskularny facet siedzący na białym podium. na białym tle na szarym tle.\nKulturysta facet pozowanie na białym podium na kolanach. na białym tle na szarym tle.\nSportowy opalony model mężczyzna w białych majtkach na szarym tle.\nCałego ciała portret mięśni opalony model mężczyzna w białe majtki pozowanie w pobliżu szarej ściany w studio.\nPółnagi muskularny mężczyzna z brodą pozowanie na szarym tle.\nStyl życia ludzi emocje i przypadkowa koncepcja zdesperowana, pełna nadziei azjatycka dziewczyna, która składa życzenia, zamyka oczy i trzyma się za ręce w modlitwie, błagając boga, aby miał coś, co sprawia, że twarz życzeniowa białe tło\nTła i podłogi z cementu stołowego, produkty do ekspozycji na półkach.\nOświetlony projekt wnętrza korytarza\nSzerokie białe szare gradienty pokoju studio jasnym tle\nBiałe minimalne abstrakcyjne geometryczne podium. renderowanie 3d\nMłoda para białe koszulki zabawa styl życia pozowanie komunikacja\nPortret udanego szczęśliwego biznesu kobieta okulary blond fryzurę idealny makijaż czerwone usta w stylowym czarnym garniturze rzucanie papieru w górę, w studio białe tło izolat.wolność terminu


Maraton na igrzyskach: historia nieprawdopodobna\nHistorie przytrafiające się na olimpijskich maratonach nie śniły się ani filozofom, ani nawet Mulderowi i Scully z Archiwum X. Igrzyska kreują wspaniałych mistrzów, ale i sytuacje, które są gotowymi scenariuszami na znakomity film. Czasem komedię, czasem dramat.\nMariusz Kruczek 2017-08-04\nshutterstock.com, getty images, wikipedia commons, youtube.om\nIgrzyska olimpijskie to widowisko, które wciąga jak żadna inna impreza sportowa, bo wiesz, że tylko kwestią czasu jest, kiedy wydarzenia przybiorą nieoczekiwany obrót. Kto dałby wiarę, że rekordzistka świata w maratonie na 36. km, zamiast walczyć o jak najlepsze miejsce, usiądzie na krawężniku? Że były ksiądz zostanie czarnym charakterem igrzysk? Że prowadzący bieg weźmie taksówkę do mety? Że zwycięzca zostanie wygwizdany? Że na trasie biegacze otrą się o śmierć lub że bólem odczuwanym przez zawodnika zarazi się wielomilionowa publiczność?\nTo są igrzyska i to jest maraton, tego nie wymyśliliby Stephen King i George Przypomnij sobie te najciekawsze, jakie sport już spisał na olimpijskich maratonach. Zbieżność nazwisk i sytuacji nie jest przypadkowa. To wydarzyło się naprawdę!\nBieg na podwójnym gazie\nNie był to najlepszy dzień na bieganie. 32 maratończyków stanęło do rywalizacji w słoneczny dzień, termometry wskazywały ponad 30 °C. Jakby tego było mało, trasa była pagórkowata, przygotowane były tylko dwa bufety, a jeżdżące obok biegaczy samochody co rusz wzbijały tumany kurzu. Tyle wystarczyło, by maraton zamienił się w walkę o przetrwanie.\nStrychnina działa stymulująco na układ nerwowy, ale to też trucizna powodująca śmierć przez uduszenie.\nPołowa stawki zamiast na metę trafiła do szpitala z oznakami udaru. Na prowadzenie jako pierwszy wysunął się Amerykanin Fred Lorz, ale na 15. km zaczęły go łapać skurcze, zrezygnował więc z biegu i wsiadł do samochodu jadącego w stronę mety. Jednak w tym dniu nawet maszyny nie dawały rady i na kilka kilometrów przed metą auto się zepsuło. Lorz postanowił ten kawałek do stadionu przebiec. Gdy przywitał go wiwatujący tłum, skorzystał z okazji i wszedł w rolę triumfatora. Wziął nawet udział w ceremonii dekoracji, ale szybko wyszło na jaw, że został podwieziony. Oszust przyznał się i stwierdził, że „to był tylko żart”.\n15 minut po amatorze wyszukanych kawałów przybiegł jego rodak Thomas Hicks. Ten okazał się lubić wymyślne napoje. Kiedy Lorz zszedł z trasy, Hicks został liderem. Czuł jednak, że traci parę w nogach. Wtedy trener dał mu do wypicia brandy z surowymi jajkami i strychniną. Mikstura miała dodać mu skrzydeł, a niemal wysłała na tamten świat. Ledwo żywy cierpiał katusze i miał halucynacje. Zamroczony brnął jednak do mety. Po dyskwalifikacji Lorza otrzymał tytuł i medal. O kontrolach antydopingowych jeszcze wtedy nie myślano.\nHeroiczna walka Włocha\nWalka z bólem jest wpisana w naturę maratonu. W 1908 roku cierpienie włoskiego maratończyka było tak ogromne, że nawet publiczność bolały zęby od patrzenia na niego. Dorando Pietri wpadł na stadion olimpijski jako pierwszy. Był jednak wyczerpany wysiłkiem i osłabiony panującym skwarem.\nZdezorientowany pobiegł w złą stronę, a potem runął jak długi na ziemię. Wstał, po apelach sędziów nawrócił na właściwy kierunek i znowu upadł. Poruszał się jak pijany i pozbawiony świadomości. Przy kilku wywrotkach tracił na chwilę przytomność, ale za każdym razem wstawał i dalej kierował się do mety. Do przebiegnięcia zostało 355 metrów: dystans pokonał metodą „na zalanego w trupa” w 10 minut! Kiedy upadł tuż przed linią mety, na stadionie pojawił się kolejny zawodnik – Johnny Hayes.\nKilka miesięcy później zorganizowano w Nowym Jorku rewanż za igrzyska. Wówczas Włoch wygrał z Amerykaninem.\nPresja publiczności i strach, że ta historia może nie mieć happy endu, spowodowała, że sędziowie nie wytrzymali. Wzięli Włocha pod ramię i pomogli przejść ostatnie metry do mety, za którą już w swoim stylu upadł. Pół minuty później linię mety przekroczył Hayes. Amerykanie złożyli protest, a Pietri został zdyskwalifikowany. Nie miał możliwości protestować, bo 2 dni nieprzytomny spędził w szpitalu.\nPóźniej okazało się, że podobnie jak zwycięzca sprzed 4 lat brał strychninę. Nie wygrał rywalizacji, ale skradł show. Otrzymał wiele nagród, w tym specjalny puchar ufundowany przez królową Aleksandrę. Został biegowym celebrytą zapraszanym na biegi na całym świecie.\nJedyny taki hattrick\nPrzed maratonem w 1952 roku Emil Zatopek miał już w nogach biegi na 5000 i 10 000 m. Na szyi dwa złote medale, a przy nazwisku wpisane dwa rekordy olimpijskie. Mógłby spocząć na laurach, ale zdecydował się wystąpić jeszcze w maratonie. Był to dla niego debiut w tej konkurencji. Na trasie miał się zmierzyć z nie lada rywalem – Jimem Petersem, świeżo upieczonym rekordzistą świata w maratonie.\nEmil Zatopek zaczął biegać w wieku 16 lat. Wcześniej uważał, że jest za mało sprawny, żeby biegać.\nPeters zamierzał wykorzystać swoje doświadczenie i szybko pozbyć się Zatopka z rywalizacji o zwycięstwo. Zaczął bieg w szalonym tempie, co było wbrew rozsądkowi, bo panowały trudne warunki. Nic nie robił sobie z tego Zatopek i biegł za nim jak cień. Na 15. km Czech zwrócił się do Anglika z uprzejmym pytaniem: „Czy tempo jest odpowiednie?”. Peters, nie wiedząc, czy to żart i nie chcąc wyjść na mięczaka, miał odpowiedzieć: „Nie, jest za wolne”.\nDwa razy nie trzeba było powtarzać. Zatopek zaczął przyspieszać. Peters ruszył za nim, ale nie wytrzymał pościgu, zasłabł i nie ukończył zawodów. Na prowadzeniu został Czech i Szwed – Gustaw Jahnsson. Od 30. km Czech biegł samotnie, powiększając przewagę nad rywalami. Przeciął taśmę na mecie z czasem 2:23:03. Zdobył trzecie złoto i pobił kolejny rekord olimpijski. Ustrzelił hattrick, jakiego nikt wcześniej ani później nie powtórzył.\nWięcej o słynnym czeskim biegaczu dowiesz się z artykułu Emil Zatopek, czyli złota czeska lokomotywa.\nWłosi dołożyli wszelkich starań, żeby maraton, który organizują, przeszedł do historii. Po raz pierwszy rywalizacja biegaczy nie zaczynała i nie kończyła się na stadionie olimpijskim. Zamiast tego była biegowa wycieczka po starożytnym mieście z odwiedzinami przy największych atrakcjach. Zawody zaczęły się późnym wieczorem, biegacze mieli kończyć przy świetle setek płonących pochodni.\nBikila przyspieszył, kiedy minął obelisk z Aksum – starożytny etiopski zabytek zagrabiony przez Włochów.\nTyle zachodu, a maraton przeszedł do historii z innego powodu. Przed imprezą nikt nie słyszał o 28-letnim Abebe Bikili. Na starcie wzbudził ogólną wesołość, bo pojawił się bez butów. Sponsor zawodów zaproponował mu obuwie, ale ten nieswojo się w nich czuł, więc postanowił pobiec tak, jak trenował – boso. Ostatni odcinek biegu wyznaczono po bruku przez Drogę Apijską, co, jak wielu uważało, będzie nieuniknioną katastrofą dla jego stóp.\nTymczasem Etiopczyk zaczął pierwsze 5 km spokojnie, na 10. km dołączył do prowadzącej grupy, a od 20. km biegł tylko z Marokańczykiem Rhadi Ben Abdesselamem. Bikila zaczął przyspieszać na 500 m przed metą, tak jakby w ogóle nie kosztowało go to więcej wysiłku, i wyszedł na prowadzenie. Wygrał, został mistrzem olimpijskim i rekordzistą świata z czasem 2:15:17.\nOstatni, ale jak zwycięzca\nAlbo medal, albo przepadasz – panuje powszechne przeświadczenie. Są jednak występy, które udowadniają, że duch olimpijski ma się dobrze. Nad stadionem zapadł zmierzch, na trybunach zostało kilka tysięcy kibiców czekających na ostatniego maratończyka. Godzinę po finiszu zwycięzcy z tunelu prowadzącego na bieżnię wyłonił się Tanzańczyk John Stephen Akhwari. Przewrócił się na trasie biegu i poważnie rozwalił kolano. Służby medyczne namawiały go do zejścia z trasy, ale on kategorycznie odmówił.\nKulejąc, pokonywał kolejne kilometry. Na stadionie otrzymał na początku skromny aplauz, który z każdym jego krokiem narastał. Zanim dotarł do mety, można było odnieść wrażenie, że oklaskiwany jest zwycięzca. Akhwari ukończył bieg w czasie 3:25:27. Na mecie powiedział: „Mój kraj nie wysłał mnie 11 tysięcy kilometrów, żebym wystartował w biegu. Wysyłał mnie, żebym go ukończył”.\nGwizdy na finiszu\nTradycją imprez lekkoatletycznych jest runda honorowa dookoła stadionu po zdobyciu medalu. W przypadku maratonu, kiedy zawodnik wypracuje sobie odpowiednią przewagę, w zasadzie już na ostatnim okrążeniu może się cieszyć i odbierać gratulacje od publiczności. Tego oczekiwał Frank Shorter, amerykański maratończyk, który miał ponad 2-minutową przewagę nad rywalami.\nPo raz trzeci w historii Amerykanin, który wygrał maraton, nie przebiegł linii mety jako pierwszy.\nTym większe było jego zdziwienie, że kiedy wbiegł na stadion, przywitało go buczenie i gwizdy. Nie wiedział, czym sobie na to zasłużył, ale skonsternowany biegł dalej do mety. Wtedy pół okrążenia przed sobą zobaczył innego biegacza i minę miał już całkiem niewyraźną. Przecież prowadził! Wszyscy najpoważniejsi rywale, łącznie z rekordzistą świata w maratonie i obrońcą tytułu olimpijskiego, zostali za nim!\nCo jest grane? Dopiero później dowiedział się, że gwizdy były przeznaczone dla niemieckiego studenta Norberta Sudhausa, który w biegowym stroju wtargnął na bieżnię tuż przed prowadzącym, żeby jako pierwszy przebiec linię mety. Nigdy nie wyjaśniono, co popchnęło go do takiej demonstracji. Pewnie „to był tylko żart”.\nW 1984 roku kobiety debiutowały w maratonie na IO. 20 minut po zwyciężczyni na stadionie pojawia się poruszająca się niepewnym krokiem Szwajcarka Gabriela Andersen-Schiess. Historia pokazała, że lubi się powtarzać. Biegaczka odtworzyła finisz Dorando Pietri. Potrzebowała 5 minut, żeby pokonać ostatnie 400 m. Przechylona na lewą stronę, szła chwiejnym krokiem, zataczając się na szerokość 4 torów.\nŚwiadkami dramatu była wielomilionowa publiczność zgromadzona przed telewizorami. Kibice na stadionie wzięli głęboki oddech i w kompletnej ciszy przyglądali się poczynaniom biegaczki. Pomoc medyczna też bacznie ją obserwowała, ale nie pomagała, żeby nie narazić zawodniczki na dyskwalifikację. Ostatecznie udało się jej ukończyć zawody o własnych siłach. Zajęła 37. miejsce z czasem 2:48:45.\nMaraton w Atenach miał być powrotem do źródeł. W końcu to tutaj ponad wiek temu, w 1896 roku, po raz pierwszy rozegrano tę morderczą konkurencję. Oczywiście kipiało od symboli. Miała być podróż w czasie, a przez byłego księdza z Irlandii wyszła grecka tragedia. Od 10. km maratonu w samotnej ucieczce prowadził Brazylijczyk Vanderlei de Lima. Jego przewaga nad resztą stawki rosła do 30. km, kiedy wyniosła 46 sekund.\nBrazylijski mistrz z Aten, Emanuel Rego, chciał podarować de Limie swój złoty medal, ale ten odmówił.\nPotem zaczęła topnieć, ale na 35. km nadal miał niemal pół minuty zapasu nad resztą, gdy nagle grupa pościgowa zyskała zaskakującego sojusznika. Irlandczyk Cornelius Horan, były ksiądz ubrany w kilt i podkolanówki, przebiegł przez ulicę, zmiótł lidera z trasy, złapał w żelazny uścisk i przycisnął do tłumu kibiców. Zszokowany Brazylijczyk potrzebował 15 sekund, żeby się wyswobodzić. Niestety, został wybity z rytmu i stracił koncentrację.\nSzybko wyprzedziło go dwóch biegaczy i zamiast o prowadzenie, walczył o podium. Wykrzesał tyle energii i determinacji, że udało mu się utrzymać medalową pozycję. Na mecie otrzymał najgłośniejszą owację. Brazylijska federacja domagała się drugiego złotego medalu za niedopatrzenia organizatorów. MKOl ostatczenie przyznał de Limie medal im. Pierre'a de Coubertina.\nRekordzistka na krawężniku\nRola faworyta bywa niewdzięczna. Przekonała się o tym Paula Radcliffe. Rok przed igrzyskami ustanowiła nowy rekord świata – 2:15:25. Co tu dużo mówić – kosmos! Miała pojechać do Aten po pewny medal, ale igrzyska były przekleństwem Brytyjki przez całą karierę. Nie wiadomo dokładnie, co było przyczyną dramatu, jaki rozegrał się na trasie maratonu. Czy chodziło o ponad 30-stopniowy grecki upał, czy trasę z długimi i wymagającymi podbiegami, czy wywieraną presję, z którą trzeba było się zmierzyć.\n5 dni po maratonie w Atenach Paula Radcliffe wystartowała w biegu na 10 000 m. Także go nie ukończyła...\nBrytyjka biegła w prowadzącej grupie do połowy dystansu. Jednak na jednym z najtrudniejszych podbiegów nie dotrzymała kroku Mizuki Noguchi z Japonii. Potem było tylko gorzej. Po spadku na czwartą pozycję, na 36. km Radcliffe zatrzymała się na moment, po czym zaczęła znowu biec, by za chwilę usiąść na krawężniku, chowając głowę w rękach. Jej zapłakane zdjęcia obiegły świat. „Nic nie było w moich nogach” – mówiła, kiedy już doszła do siebie. Rozczarowanie wróciło cztery lata później w Pekinie, kiedy maraton ukończyła na 23. miejscu z czasem 2:32:38.\nZobacz także: Śmierć, alkohol i ręka córki, czyli 20 ciekawostek o maratonie


Nie wystarczy obecność radnego, aby głosowanie było ważne - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoNie wystarczy obecność radnego, aby głosowanie było ważne\nautor: Łukasz Sobiech27.01.2011, 03:00\nUchwały organu stanowiącego zapadają na posiedzeniu, co do zasady, większością głosów, w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady (tzw. kworum). Tak bowiem wynika z samorządowych ustaw ustrojowych (ustawa o samorządzie gminnym, ustawa o samorządzie powiatowym, ustawa o samorządzie wojewódzkim).\nNa jednej z ostatnich sesji rady powiatu łomżyńskiego radni mieli decydować o wygaszeniu mandatu dwójce radnych. W tych głosowaniach wzięło udział 8 z 17 radnych rady powiatu łomżyńskiego. Jak tłumaczy Jolanta Gadek, rzecznik prasowy wojewody podlaskiego, cześć radnych mimo podpisania listy obecności na początku sesji opuściła ją bezpośrednio przed głosowaniem w sprawie wygaszenia mandatu radnych.\nMimo to przewodniczący rady nie wstrzymał procedury głosowania, uznając, że osoby, które nie wróciły na sesję po przerwie, można uwzględnić przy obliczaniu kworum niezbędnego do ważnego podjęcia uchwały.\nTakie wyjaśnienia nie przekonały wojewody podlaskiego, który w trakcie kontroli nadzorczej podjętych uchwał stwierdził ich nieważność. W uzasadnieniu wojewoda podkreślił, że właściwie rozumiany cel ustanowienia warunku kworum nakazuje przyjąć, że będzie on dotrzymany tylko w razie obecności odpowiedniej liczby członków ciała kolegialnego na sali obrad, i to obecności faktycznej, nie zaś wynikającej jedynie z liczby podpisów złożonych wcześniej na liście obecności.\nTo stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 1990 r. sygn. akt SA/Wr 849/90). Wynika z niego, że dla prawomocności uchwał bez znaczenia jest obecność radnych w trakcie zgłoszenia kandydatów czy też rozdawania kart do głosowania, podobnie jak obecność w czasie ogłoszenia wyników głosowania. Jest ona ważna tylko w trakcie samego aktu wyboru (głosowania).\nW razie jakichkolwiek wątpliwości co do niezbędnego składu rady uprawniającego do podejmowania skutecznych decyzji przewodniczący obrad powinien nakazać sprawdzenie obecności tuż przed głosowaniem. W przeciwnym wypadku może się okazać, że uchwała podjęta bez wymaganego kworum będzie nieważna.\nW razie wątpliwości to przewodniczący obrad powinien nakazać sprawdzenie obecności tuż przed głosowaniem\nUstawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. nr 144, poz. 1592 z późn. zm.).


UTH rozpoczęło współpracę z miastem Skaryszew\nUniwersytet Technologiczno-Humanistyczny w Radomiu zaprosił miasto i gminę Skaryszew do Rady Interesariuszy Zewnętrznych. Na wspólnych działaniach skorzystają przede wszystkim studenci dziennikarstwa.\nOficjalne podpisanie umowy odbyło się w piątkowy poranek, 23 kwietnia w murach radomskiej uczelni. Podpisy złożyli na niej profesor Dariusz Trześniowski, dziekan Wydziału Filologiczno-Pedagogicznego w Radomiu oraz Dariusz Piątek, burmistrz Skaryszewa. Inicjatorem podjęcia współpracy była radomska uczelnia.\n- Skaryszew pięknieje, Skaryszew jest przykładem mniejszego ośrodka miejskiego, który skorzystał i nadal korzysta z przemian gospodarczych. Pan burmistrz będzie mógł niejako za rękę poprowadzić naszych studentów i odpowiednio nimi kierować - mówi profesor Dariusz Trześniowski, dziekan Wydziału Filologiczno-Pedagogiczny w Radomiu.\n- Dzisiaj, kiedy rozwijają się media społecznościowe, przed samorządami stoi spore wyzwanie, jeśli chodzi o komunikację ze społeczeństwem. Tradycyjne nośniki jak gazeta w formie papierowej już niestety zostały z rynku wyparte. Naszym zadaniem jest to, żeby z jednej strony nie dopuścić do całkowitego wyginięcia tradycyjnych źródeł komunikacji, ale też powoli rozwijać nowoczesne metody komunikacji - dodaje Dariusz Piątek, burmistrz Skaryszewa.\nUmowa została zawarta na czas nieokreślony. Dzięki jej podpisaniu, studenci kierunków dziennikarskich będą mogli odbyć praktyki w studiu telewizyjnym Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Skaryszewie. Niewykluczone, że będzie się tam również odbywać część zajęć.\n- Mamy rozpoczęty projekt z próbą takiego lokalnego wydawnictwa, mamy przygotowane studio nagrań, które będziemy mogli wykorzystać wspólnie do przygotowywania audycji. Mamy też plany uruchomienia telewizji - dodaje Piątek.\nW lokalnej stacji zatrudnienie mogliby znaleźć absolwenci kierunku dziennikarskiego UTH.\n~Kazik 82.139.5.*** 2021-04-23 10:54\nDla Witkowskiego to wzór niedościgniony\n~Anonim 31.0.127.*** 2021-04-23 16:08\nFakt w kibici mu brakuje.\n~Radom 188.146.67.*** 2021-04-23 11:18


Masz 12 lat? Możesz sprzedawać piasek na cmentarzu. Jesteś trochę starszy? Zarobisz na makulaturze i złomie. Pracy jest dość dla bystrych nastolatków.\nNajwiększy zarobek był przed dniem Wszystkich Świętych. Ponad 20 dzieciaków handlowało na cmentarzu piaskiem, zniczami, chorągiewkami.\n- Przez trzy dni na piasku zarobiłam dwieście złotych - cieszy się 12-letnia Marta.\nTyle samo miała w kieszeni jej przyjaciółka Angelika. Obie mieszkają niedaleko cmentarza.\n- Moi rodzice pracują, ale cieszą się, że ja też sobie zarabiam - mówi Angelika. - Pieniądze będą na pizzę, lepszy telefon komórkowy.\nDziewczyny brały piasek od hurtowego dostawcy, który kilkakrotnie podjeżdżał ciężarówką pod cmentarny płot. Przy rzece za wiadro piasku brał od dzieci półtora złotego. Kto zapłacił, ten ładował piach do wózka i jechał na cmentarz. Gdy mijał cmentarną bramę, wiadro piachu dwukrotnie drożało. Dzieci sprzedawały je za 3 zł.\n- Może kurtkę sobie kupię na zimę lub buty? - marzy Marta, nie przestając wysyłać SMS-ów ze swojej “komórki”. - Na kartę do komórki też potrzebuję pieniądze.\nKto jest mały, ten załaduje jedynie dwa wiadra. Więcej nie uciągnie. Trzynastoletni Marcin i Michał są silni, brali więc po pięć wiader.\n- Interes idzie coraz gorzej, bo ludzie sobie płytki kładą wokół grobów i nie chcą już piasku kupować - żali się Marcin. - W zeszłym roku więcej brali.\nNajmłodsi nie uciągną wózka z piachem, sprzedają więc chorągiewki. Na każdej złotówce płaconej dostawcy chorągiewek zarabiają 50 groszy “w detalu”. Ale według “starych wyjadaczy”, to kiepski interes.\nKonrad i Michał byli sprytniejsi. Brali piasek z własnego podwórka - z piaskownicy. Dzięki temu nie musieli się z nikim dzielić zarobionymi pieniędzmi. Wózek piachu sprzedawali za 15 zł. Tylko jednego dnia zarobili po 80 zł.\nLepszy interes robią ci, którzy potrafią umyć kamienny nagrobek. Za szorowanie płynami chemicznymi i szczotką brali od 30 do 50 zł. Za robotę przy największych pomnikach domagali się nawet 150 zł.\n- Nie tylko na cmentarzu się zarabia - mówi z uśmiechem Robert, który pieniądze przynosi do domu od 12. roku życia. Sam kupuje sobie ubrania, płaci rachunki z telefon.\n- Zawsze część oddawałem mamie na życie - mówi.\nPrzez cały rok Robert zbiera makulaturę. Za kilogram płacą w skupie 8 groszy. Najbardziej opłaca mu się zbierać puszki aluminiowe po piwie, bo dostaje po 5 groszy. Jak się trafi, to przywiezie do skupu złom.\nKto ma duży wózek, ten zarobi na plastikowych butelkach po napojach. Wystarczy podjechać pod kontener z siatki, odpiąć go i załadować zawartość na wózek. W pełnym kontenerze może być nawet 20 kg butelek, a to równowartość 4 zł.\nLepszy biznes mają chłopaki z parkingu przy SDH Trzy Korony. Nie narobią się, a zarobią. Za pilnowanie samochodu chcą złotówkę.\n- Nie rysujemy aut, gdy ktoś nam nie da pieniędzy - przyrzeka szczupły blondyn. - My tylko pilnujemy, gdy nam zapłacą.\nDzieciarnia pracuje przez cały rok. Jesienią zamiata liście na podwórkach. Latem zbiera jagody i grzyby. Podczas tegorocznych wakacji zarabiał co trzeci uczeń szkoły średniej i co dziesiąty gimnazjalista. Tak wynika z sondażu Centrum Badania Opinii Społecznej. Pracowało też 5 proc. dzieci w wieku od 7 do 12 lat.\nOd roku po Bugaju wędruje dwóch szczupłych chłopców. To bracia. Starszy ma 13 lat, młodszy nie skończył jeszcze 9. Jeżdżą rowerem z przykręconym wózkiem. Od świtu można ich spotkać między blokami. Ze sklepów zabierają puste kartony, a ze śmietników - butelki po wódce i puszki po piwie. Czasami pojawiają się przy marketach. Ale stąd przegania ich ochrona.\n- Raz chciałem zarobić na zamiataniu z liści podwórka u Cyganów - opowiada Sebastian. - Poszedłem z kolegą. Ucieszyliśmy się, bo Cygan obiecał dać nam dwadzieścia złotych. Gdy skończyliśmy, dostaliśmy dychę i jeszcze nas zbluźnił. Zamiast podziękować, wyrzucił nas z podwórka.\nKomentarze do artykułu: Dziecko potrafi


Wielkanocne, świąteczne i okolicznościowe kartki... - dtp\nślubnych jest istotną częścią organizowania całego wydarzenia. Kupno eleganckich zaproszeń ślubnych nie powinno być jakimś dużym wyzwaniem, ponieważ na rynku jest wiele pracowni poligraficznych, które oferują sprzedaż różnego rodzaju zaproszeń. Oferowane przez dobrą pracownie eleganckie zaproszenia ślubne są wykonane z wysokiej jakości materiałów w sposób estetyczny. Wręczenie gościom weselnym eleganckich i estetycznych zaproszeń jest z pewnością mile widzianą praktyką. Dzięki szerokiemu wyborowi różnych modeli i rodzajów zaproszeń ślubnych każda para młoda powinna znaleźć wzór odpowiadający ich oczekiwaniom. Same zaproszenia ślubne mogą być wykonywane za pomocą wielu technik, jak na przykład zaproszenia z nadrukiem czy też zaproszenia laserowe albo zaproszenia z różnymi dodatkowymi motywami.Zaproszenia ślubne wycinane laserowoPracownia poligraficzna, która zajmuje się projektowaniem i wykonaniem różnego rodzaju zaproszeń, posiada szeroką ofertę zaproszeń wycinanych laserowo. Jednym z oferowanych rodzajów zaproszeń są zaproszenia ślubne laserowe, pośród których można znaleźć wiele różnych wzorów. Przykładowym wzorem eleganckiego zaproszenia ślubnego jest motyw koronki wycięty laserowo na zaproszeniu. Zaproszenia ślubne wycięte laserowo mogą zawierać przeróżne wzory i motywy, takie jak kwiaty, motyle, ptaki czy też serca. Ogromną zaletą laserowych zaproszeń ślubnych jest ich niezwykła precyzja wykonania przy jednocześnie relatywnie niskim koszcie produkcji. W celu znalezienia sklepu internetowego, który oferuje sprzedaż zaproszeń wycinanych laserowo, wystarczy wypisać w przeglądarkę "zaproszenia ślubne laserowe" i wybrać interesującą nas ofertę. Metoda laserowego wycinania zaproszeń daje duże możliwości projektowania wielu wzorów, dlatego sporo pracowni poligraficznych z niej korzysta. Średni koszt eleganckiego zaproszenia ślubnego wynosi około czterech złotych za sztukę.Zakup zaproszeń ślubnych w stylu bohoOd jakiegoś czasu można zauważyć powrót stylu zwanego boho, zarówno w modzie, dekoracjach wnętrzarskich, jak i w wielu innych dziedzinach. Trend ten nie mógł ominąć także branży związanej z organizowaniem wesel, w tym zaproszeń ślubnych. Samo określenie tego stylu pochodzi od słowa bohema, która oznacza środowisko artystyczne. Boho jest więc skrótem od bohemy, a sam styl jest pomieszaniem wielu różnych elementów. Dobra pracownia poligraficzna zajmuje się tworzeniem różnych zaproszeń ślubnych w wielu stylach, a jednym z nich są właśnie zaproszenia ślubne boho. Tego rodzaju zaproszenia mogą składać się z różnych elementów, takich jak kwiatowe motywy, naturalne sznurki czy też piórka. Coraz więcej osób decyduje się na organizację wesela utrzymanego w stylu boho za pomocą odpowiedniego wystroju sali, odpowiedniej sukienki ślubnej, a także zaproszeń ślubnych. Każdej parze młodej zależy na jak najlepszej organizacji wesela, dlatego dobór zaproszeń ślubnych może mieć spore znaczenie. Zaproszenia ślubne boho stanowią atrakcyjną ofertę dla wielu osób.\nNowy wątek jak Drukować ulotki?Zakłady poligraficzne i ich codzienna pracaOto Jak drukować w Jastrzębiu Aby Wszyscy Dookoła Byli W SzokuDruk. Krótko o etykietach i nie tylkoKilka słów o druku i poligrafiiFirmowe materiały drukowane11 Największych Mitów O Tym Jak Wydrukować ReklamęTe fakty jak Drukować ulotki mogą Cię zdziwićCzy lepiej lepiej drukować w dzień czy w nocy?Kto Jeszcze Chce Drukować ulotki?4 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak Drukować ulotkiTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Wydrukować Reklamę (chyba, że Popełniasz Te 9 Największych Błędów)Poligrafia na szybko i na tematNawet Nie Myśl Aby Drukować ulotki Zanim Nie Poznasz Tych 10 Sposobów.Jak można w 2021 lepiej drukować?Lubicie dostawać kartki na świętaTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Wydrukować Reklamę (chyba, że Popełniasz Te 9 Największych Błędów)Czy sposób na to jak w 2020 wydrukować etykiety jest trudny?Ciekawe informacje o poligrafiiKwestia zaproszeń ślubnych - jakie wybrać?Tylko u Nas jak lepiej drukować w 5 dni!11 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak Wydrukować ReklamęLubicie dostawać kartki na świętaZakłady poligraficzne i ich codzienna pracaPraca w poligrafii. Drukowanie, przygotowywanie materiałów...Poligrafia dla reklamyCzy w 2020 będziesz mógł Drukować ulotki?Wielkanocne, świąteczne i okolicznościowe kartki...Poligrafia dla reklamySprawdź jak możesz Drukować ulotki


monada 3 | Cezary Duchnowski - NINATEKA\nNinateka - monada 3 | Cezary Duchnowski\nKompozytor napisał w programie Festiwalu Warszawska Jesień:\nCykl monad jest odbiciem poszukiwań nowych jakości muzycznych poprzez zastosowanie nowoczesnych środków wyrazu. Poszukiwania te prowadzone są tu na poziomie podstawowych komponentów utworu. Wiąże się to z koniecznością głębszej ingerencji w materię dźwiękową. Stąd użycie komputera – instrumentu, którego otwarty potencjał w dużym stopniu pomaga w odnalezieniu nowego oblicza elementarnych właściwości muzyki, nieobarczonej ciężarem pozamuzycznych treści. Oprócz zakomponowania dźwiękiem określonej czasoprzestrzeni, można tu „komponować” same instrumenty. Taka sytuacja pozwala obcować z istotą muzyki. Pozwala kształtować jej punkt wyjścia i zarazem conditio sine qua non – brzmienie, które samo w sobie ma charakter indywidualny. To ono stanowi nierozdzielną substancję, z której składa się muzyczny byt, jest – jak monada Leibniza – zamkniętym kosmosem.\nCezary Duchnowski, monada 3 na sopran i komputer\nCezary Duchnowski (ur. 25 lutego 1971 roku w Elblągu) – kompozytor, pianista i improwizator. Studiował kompozycję we wrocławskiej Akademii Muzycznej. Jeden z inicjatorów założenia Studia Kompozycji Komputerowej na tej uczelni, gdzie wykłada realizację muzyki komputerowej. W swoim dorobku ma zarówno utwory kameralne, jak i symfoniczne, choć od lat czołowe miejsce w jego twórczości zajmuje muzyka elektroakustyczna. Tworzy wraz z Agatą Zubel duet ElettroVoce, realizując projekty na głos i elektronikę. Chętnie współpracuje z artystami tworzącymi muzykę na żywo. Z Pawłem Hendrichem i Sławomirem Kupczakiem założył grupę Phonos ek Mechanes, która tworzy tzw. human-electronics. Wraz z Marcinem Rupocińskim założył grupę Morphai, podejmującą interdyscyplinarne inicjatywy artystyczne. Jego kompozycja monada 3 na głos, fortepian i komputer (2003) zajęła 1. miejsce na 10. Międzynarodowej Trybunie Muzyki Elektroakustycznej w Rzymie w 2004 roku. W tym samym roku został uhonorowany Wrocławską Nagrodą Muzyczną za sezon 2003/2004. W 2005 roku otrzymał nagrodę specjalną wspólnie z Agatą Zubel (jako duet ElettroVoce) na Międzynarodowym Konkursie Wykonawców Muzyki Współczesnej „Gaudeamus” w Amsterdamie.\nwokalista: Agata Zubel\ninstrumentalista: Cezary Duchnowski


ochrona informacji – Cytaty – Encyklopedia Zarządzania\nEncyklopedia Zarządzania :: ochrona informacji\nCytaty i parafrazy dla: ochrona informacji (0 - 12 z 12)\n(parafraza, str. 87 - 89) Do ochrony zgromadzonych danych możemy używać:\n- hasła, które uniemożliwi wczytanie systemu\n- zewnętrznych źródeł archiwizacji danych\n- czytnika kart procesorowych\n- systemu rozpoznania geometrii twarzy\n- skanowanie odcisków palców lub tęczówki oka\n- zapory sieciowej (firewall).\n(parafraza, str. 165) Ochronę danych osobowych zapewnia nam Ustawa o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997r.\n(cytat, str. 49) Aby informacja nosiła znamiona prawne predestynujące ją do ochrony prawnoautorskiej, musi być oryginalnym wynikiem czyjejś pracy, a nie tylko powieleniem już istniejących informacji czy prostym odzwierciedleniem jakiegoś fragmentu rzeczywistości.\nSłowa kluczowe: informacja, ochrona informacji\n(cytat, str. 177) Do zadań istotnych dla wydziału ochrony informacji zalicza się następujące czynności: opracowanie projektu polityki bezpieczeństwa, bieżące skontrolowanie, czy poszczególne piony mają procedury bezpieczeństwa sute z polityką spółki lub banku, rejestrację przypadków nieprzespania zasad bezpieczeństwa i wreszcie regularne przygotowywanie portów dla zarządu.\nSłowa kluczowe: zadania, ochrona informacji\n(cytat, str. 53) Prowadząc badania, dostawca informacji nie powinien mówić na temat klienta nic ponad to, do czego został przez klienta upoważniony. Zasada ta zmniejsza ryzyko.\n(cytat, str. 152) Aby przekonać ludzi do jakiegoś nowatorskiego pomysłu, należy unikać presji szokowej oraz postępować umiejętnie i delikatnie.\nSłowa kluczowe: presja, ochrona informacji, pomysł\n(cytat, str. 200) Można wyróżnić dwie skrajne postawy wobec problemu ochrony informacji:\n1. Przedsiębiorstwo w ogóle nie zabezpiecza swoich informacji. Postawa taka wynika z braku świadomości niebezpieczeństwa. Dzieje się tak często w małych i nowo powstałych firmach lub tam, gdzie swoboda przepływu informacji stanowi integralną wartość kultury przedsiębiorstwa.\n2. Przedsiębiorstwo obsesyjnie broni dostępu do swoich informacji. Postawa taka wynika najczęściej z przesadnie wysokiego poczucia zagrożenia.\nSłowa kluczowe: ochrona informacji, udostępnianie informacji\n(cytat, str. 203) Audytorskie podejście do ochrony informacji składa się z następujących etapów:\n1. zapoznanie się ze strategią przedsiębiorstwa,\n2. zidentyfikowanie zagrożeń,\n3. zidentyfikowanie informacji, które powinny znaleźć się pod ochroną,\n4. zidentyfikowanie newralgicznych obszarów.\n(cytat, str. 275) System ochrony informacji niejawnych w Polsce tworzą:\n- służby ochrony państwa\n- kierownicy jednostek organizacyjnych, w których informacje niejawne są wytwarzane, przetwarzane, przekazywane lub przechowywane\n- pełnomocnicy do spraw ochrony informacji niejawnych\n- administratorzy systemu lub inspektorzy bezpieczeństwa teleinformatycznego\n(cytat, str. 85) Ochrona informacji podlega w przedsiębiorstwie następującym nakazom:\n- zabezpieczenie się przed różnorodnymi działaniami niedozwolonymi (także szpiegostwem),\n- ochrona własnych istotnych informacji, a zatem stworzenie własnego systemu kontrwywiadu,\n- zachowanie i ożywianie kultury informacyjnej przedsiębiorstwa.\n1)\tzapoznanie się ze strategią przedsiębiorstwa\n2)\tzidentyfikowanie zagrożeń\n3)\tzidentyfikowanie informacji, które powinny znaleźć się pod ochroną\n4)\tzidentyfikowanie newralgicznych obszarów


Nowa generacja narzędzi do oceny pracowników w nowym ujęciu klasycznego modelu kompetencji - Padzik Kinga | Książka | Niska cena w Livro.pl\nZaproponowane w książce rozwiązania oraz aplikacja informatyczna zawierająca proste, choć bardzo użyteczne narzędzie kompetencyjnej oceny pracownika, odwołują się do podstawowej zasady: Oceniaj to, co widzisz, nie to, co nazywasz. Zrozum, co widziałeś, zanim wydasz sąd. Reguła ta nawiązuje do prostoty podejścia behawioralnego w obserwacji i złożoności analizy podczas wnioskowania. Zestawia informacyjną wartość jednoznacznych wskaźników z szeroką i skomplikowaną wiedzą na temat motywów funkcjonowania ludzi. Jednocześnie uwalnia użytkownika od konieczności samodzielnej analizy znacznej części materiału. Dzieje się to za pośrednictwem połączonych ze sobą trzech baz danych: bazy kompetencji i wskaźników, bazy potencjalnych przyczyn występowania zachowań niepożądanych oraz bazy wskazówek na temat rekomendowanych działań korygujących. Dzięki powiązaniu tych elementów użytkownik może skoncentrować się na obserwacji pracownika oraz precyzyjnym i wiarygodnym wypełnieniu arkusza obserwacji – dalej wiele rzeczy dzieje się automatycznie. Efekt wypełnionego arkusza to różne zestawienia zachowań pozytywnych i negatywnych, sugestie znaczeń tych układów, opis potencjalnych przyczyn oraz wskazówki, co warto dalej robić, by działania związane z oceną ostatecznie okazały się efektywne i dla pracownika, i dla firmy.\nOceniasz: Nowa generacja narzędzi do oceny pracowników w nowym ujęciu klasycznego modelu kompetencji


Najdłuższy Pojedynek Spowiedź Szablisty Wszechczasów Agenta CIA | Okiem Jadwigi\nWpisy oznaczone ‘Najdłuższy Pojedynek spowiedź szablisty wszechczasów agenta CIA’\nWarszawa AWF.1968r.Druzyna polskich szablistow na olimpiade Meksyk 68r..Fot.Jan Rozmarynowski/Forum\nTrudno, w końcu muszę się przyznać, dlaczego w tym roku, obecnie tak mało mnie na blogu oraz dlaczego nie odwiedzam was systematycznie. Nie mam czasu, tak można byłoby skwitować jednym zdaniem mój brak aktywności.\nAle ja wiem, że prawda jest zupełnie inna. Otóż siedzę i piszę, a jak nie piszę to czytam na potęgę! W końcu wszyscy zamartwiają się, że w Polsce czytelnictwo upada, ale nie w moim domu, ja czytam! W tym roku dobiłam już do kilkudziesięciu tytułów. Niektóre moje lektury dotyczą moich doświadczeń zawodowych. Te są najciekawsze. Właśnie czytam książki, w których w głównej roli występuje Jerzy Pawłowski prawnik z wykształcenia major WP szablista wszechczasów, szpieg CIA. Mam swoją własną bibliotekę a w niej „Trud Olimpijskiego Złota” książkę napisaną przez Jurka Pawłowskiego po Igrzyskach Olimpijskich Meksyk 1968( Wydawnictwo MON rok 1973), gdzie Jerzy zdobył złoty medal olimpijski w szabli. W finale występował też młody zawodnik Józef Nowara, który zajął VI miejsce. Przede\nJerzy Pawłowski Trud Olimpijskiego Złota wydawnictwo MON 1973 r\nmną książka Jerzego Pawłowskiego „Najdłuższy Pojedynek” Spowiedź szablisty wszechczasów- agenta CIA oraz obejrzenie spektaklu Teatru Telewizji Sceny Faktu pt.: „Kryptonim Gracz” w reżyserii Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej w roli Jerzego Pawłowskiego wystąpił Zbigniew Zamachowski. Premiera tego spektaklu odbyła się 28 stycznia 2008 r. Ponadto czekają na mnie książki Wojciecha Zabłockiego architekta szablisty, który razem z Jurkiem startował w wielu turniejach szermierczych odnosząc sukcesy.\nKsiążkę „Trud Olimpijskiego Złota” dostałam od Jurka wraz z osobistą dedykacją w roku 1973, wtedy, gdy prezes Jerzy Pawłowski- Prezes Polskiego Związku Szermierczego zjawił się w Głównym Komitecie Kultury Fizycznej i Sportu w Departamencie Sportu, w którym pracowałam od 1968 r. i zaproponował mi pracę w Szermierce w charakterze Sekretarza Generalnego tego Związku. Moje zdziwienie sięgnęło zenitu, gdy po mojej odmowie Jurek poszedł do mojego dyrektora departamentu dr Bogusława Ryby i po kilkunastu minutach przyszedł oświadczając, że z dniem 1.06.1973 r., przechodzę do Polskiego Związku Szermierczego na stanowisko kierownika biura. Miałam dokładnie ukończone dwadzieścia siedem lat i trzy miesiące. Ogromny skok awans, czy jak chcecie to nazwać. To, co zdarzyło się później w 1975 r. było nie tylko dla mnie zaskoczeniem, ale również wielką zagadką z wieloma niewiadomymi. Nie wiedziałam zupełnie jak potoczą się moje zawodowe losy, gdy nastąpiło aresztowanie Pawłowskiego, i co wyniknie z tego bądź, co bądź niespotykanego wydarzenia. Prasa Peerelu szalała, artykuł za artykułem, opowieści dziwne i jeszcze dziwniejsze, swoją rolę odgrywały wszystkie służby specjalne nakręcając koniunkturę zdrady, nienawiści, manipulacji braku społecznej akceptacji wydarzeń. Jak można było w owym czasie mieć swoje zdanie, jak można było wierzyć tej czy innej stronie? Byłam przerażona, tym bardziej, że i kontrwywiad dokładał swoje trzy grosze. Temat trwał na łamach prasy, z biura związku prokuratura wojskowa zabrała wszystkie dokumenty! Miałam gołe ściany nic nie zostało! Byłam sekretarzem generalnym związku, w którym nie posiadaliśmy dokumentacji naszej pracy, a trzeba było realizować plany szkoleniowe zawodników we florecie kobiet i mężczyzn, w szabli i szpadzie. Codzienność była zatrważająca, dziennikarze z różnych agencji polskich i zagranicznych nagabywali\nJerzy Pawłowski Najdłuższy Pojedynek Spowiedź szablisty wszechczasów agenta CIA\nnas prosząc o wywiad. Cóż my mogliśmy powiedzieć, szczególnie ja? Pracownik z niewielką praktyką w Związku starający się podołać nałożonym obowiązkom mimo trudnej sytuacji. Wzywano mnie do moich zwierzchników w Polskiej Federacji Sportu z siedzibą na ul. Marymonckiej, rozmowy, rozmowy, dyrektywy itp. Kolorowy zawrót głowy! Tylko, ze mi nie było wcale do śmiechu. W tym momencie Pawłowski był przesłuchiwany. Jeden Pan Bóg wie, co się działo na ul. Rakowieckiej a u nas w Związku dzisiaj powiedzielibyśmy Armagedon! Domysłom, plotkom, nienawiści nie było końca.\nA ja zastanawiałam się, co dalej, jak to wszystko opanować, jak wyjść z honorem, ( o którym wtedy pewnie nikt nie myślał) i twarzą na prostą. Miałam dwadzieścia siedem lat i prawie całe życie zawodowe i nie tylko, przed sobą. Moja córeńka Agnieszka właśnie kończyła cztery latka, i popołudniami siedziała ze mną w Biurze stemplując głównie język a nie czyste kartki.\nW końcu po jakimś czasie dokumenty wróciły do biura i można było pracować nieco spokojnie, bo o spokoju nie było mowy.\nDzisiaj patrzę na przebieg tamtych zdarzeń z dystansem. Wiem już, co zdarzyło się dalej, ale wtedy? Nie wiadomo było nic. W końcu po dziewięciu czy dziesięciu miesiącach przesłuchań i kolejnych miesiącach rozprawy ogłoszono wyrok, winny 25 lat w tym 10 lat pozbawienia praw obywatelskich oraz degradacja ze stopnia majora WP do stopnia żołnierza. Znowu przetoczyła się kolejna fala artykułów, potępiających zdradę, wszyscy byli za, no, bo kto w roku 1976 lub 1977 mógł być przeciw? System szalał obnażając swoje oblicze. A my widzowie obserwatorzy nie wiedzieliśmy nic, nie mieliśmy żadnych uczciwych informacji. Współpracowałam ze wspaniałymi ludźmi Zbigniewem Czajkowskim, Zbigniewem Skrudlikiem, Krzysztofem Grzegorkiem, Zbigniewem i Andrzejem Przeździeckimi, Markiem Poznańskim, Zbyszkiem Sikorą, Jurkiem Wężowskim, Basią Orzechowską, Jackiem Żemantowskim, Adamem Lisewskim, Bolesławem Borzęckim, Jerzym Sobolem, Zygmuntem Pawlasem, Witoldem Woydą, Wojciechem Zabłockim, i innymi a także ze znakomitymi zawodnikami. Aby napisać o naszych trudach muszę przeczytać wiele pozycji.\nWojciech Zabłocki (z prawej) i Jerzy Pawłowski wprzerwie treningu w sali szermierczej warszawskiego COPO.Warszawa 1967r.Fot.Jan Rozmarynowski/Forum\nTeraz już wiecie, dlaczego czytam wszystkie książki dotyczące nie tylko Jurka Pawłowskiego – Pawła, ale tez Wojtka Zabłockiego- Kajtka. Przede mną Jego książka „Piórkiem i szablą”, „Pojedynki i kobiety” i kilka innych. Chcę tamte czasy zobaczyć po raz drugi i trzeci, chcę wtopić się w tamten okres socjalistyczny, chcę na nowo zobaczyć to co robiliśmy, jak pracowaliśmy, jak realizowaliśmy plany szkoleniowe, jak startowalismy w turniejach zagranicznych, Padwie, Bolonii, Kijowie, Tallinie, Mińsku, Moskwie, aby napisać o tej części mojego życia w sposób niezwykle wyważony! Muszę wrócić do tamtych trudnych czasów aby dobrze odtworzyć to co minęło!\nA teraz postaram się odpowiedzieć na pytanie:, dlaczego?\nOtóż piszę książkę tytuł roboczy „Moje Podróże z Lotką”. Napisałam już 150 stron. Przede mną, co najmniej kolejnych trzysta stron do napisania. Badminton czeka na opowiedzenie jego historii. Ale zanim to nastąpi muszę napisać trochę o mojej pracy w szermierce, o najlepszej lekcji życia zawodowego jaką odebrałam w latach siedemdziesiątych. Nie wiem, czy bez tej lekcji byłabym tym kim zostałam! Zanim jednak usiądę do klawiatury komputera robię drobiazgową analizę tego co i jak pamiętam oraz jak widzą tamte czasy moi koledzy. Rozmowom nie ma końca, a książki coraz to nowe spływają do mnie. Dlatego postanowiłam poinformować was o najbliższych planach, abyście wiedzieli, że nikogo nie lekce sobie ważę, ale czas mam limitowany. Mam nadzieję, że teraz zaczniecie trzymać kciuki ( albo i nie) aby mój projekt udał się i abym zdążyła.\nPozdrawiam wszystkich serdecznie, życzę udanych przygotowań do Świąt.\nŚw. Mikołaj do was dotarł to wiem, pewnie byliście grzeczni.\nPrzypominam wam przepis na ciasto z owocami persymony czyli kaki, proste, łatwe, pyszne\nZdjęcia otrzymałam od Jana Rozmarynowskiego- Mojego Najlepszego Przyjaciela, Janku serdecznie dziękuję!


KIA SPORTAGE 1994 - 2003 (K00) - akcesoria samochodowe - Motochemia\nZnajdziesz tutaj akcesoria samochodowe dedykowane dla KIA SPORTAGE z rocznika 1994 - 2003 (K00)\nDywaniki samochodowe do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nFiltry kabinowe do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nFiltry oleju do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nFiltry paliwa do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nFiltry powietrza do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nOleje mineralne do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nOleje półsyntetyczne do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nOleje silnikowe do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nOleje syntetyczne do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nWycieraczki do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nżarówki do KIA SPORTAGE 1994-2003-k00\nKIA SPORTAGE z rocznika 1994 - 2003 (K00) to samochód, który posiada różne modele silnika. Przykładowo 2.0 i 4WD - (1998 ccm) z rocznika 1994 - 2003 (K00) może wymagać innego oleju silnikowego niż 2.0 4WD - (1998 ccm) z tego samego rocznika. Podobnie jest z olejem przekładniowym. Jeśli masz w swoim KIA SPORTAGE silnik 2.2 D 4x4 - (2184 ccm) to możesz potrzebować dedykowane żarówki samochodowe. Na szczęście mając silnik 2.0 - (1998 ccm) nie oznacza, że potrzebujesz inne dywaniki samochodowe czy wycieraczki, ponieważ zwykle są one takie same dla KIA SPORTAGE z rocznika 1994 - 2003 (K00) lub wszystkich modeli SPORTAGE bez względu na rocznik. W przypadku każdego silnika 2.0 i 16V 4WD - (1998 ccm) kluczowe są odpowiednie filtry oleju, powietrza oraz paliwa. Dlatego udostępniamy naszą wyszukiwarkę produktów dedykowanych dla KIA SPORTAGE z rocznika 1994 - 2003 (K00). Pamiętaj, że kupując dedykowane produkty dla swojego KIA SPORTAGE z silnikiem 2.0 i 16V - (1998 ccm) z rocznika 1994 - 2003 (K00) masz pewność, że Twoje auto będzie służyć dłużej i efektywniej.


Magdalena Środa, profesor etyki: przydzielić obywatelstwa dla zwierząt i status uchodźców dla… karaluchów - Bibula - pismo niezalezne\nAktualizacja: 2019-12-11 11:15 am\nMagdalena Środa znana z wygłaszania często kontrowersyjnych oraz zaskakujących poglądów, które niejednokrotnie szokowały polską opinię publiczną. Jednak tym razem przeszła samą siebie, kiedy wyraziła zainteresowanie ideą nadania obywatelstwa… zwierzętom domowym.\nW środowiskach feministycznych od dłuższego czasu trwa walka nie tylko o prawa kobiet oraz o przeciwdziałaniu dyskryminacji, ale także o prawa przysługujące zwierzętom. Osobą, która w ostatnich miesiącach najgłośniej o tym mówiła była europoseł Sylwia Spurek, której wypowiedź o “krowach, które są są gwałcone, żeby dawać mleko” stała się hitem wśród internautów.\nByć może Magdalena Środa pozazdrościła byłej działaczce Wiosny tejże “sławy”, dlatego też postanowiła wygłosić swój własny, również kontrowersyjny pogląd. Zgodnie z nim zwierzętom udomowionym powinno się… nadać obywatelstwo. Co więcej karaluchom oraz szczurom powinno się nadać status uchodźców. Wspomniane tezy mają pochodzić co prawda z książki Willa Kymlickiego “Zoopolis”, o czym wspomina sama publicystka “Gazety Wyborczej” w Radiu Zet, jednak widać, iż jest ona entuzjastycznie nastawiona do nich.\n– Jest taka propozycja, żeby zwierzętom przydzielić obywatelstwo. Są zwierzęta udomowione, które powinny być traktowane jak współobywatele, potem są zwierzęta liminalne, graniczne, które żyją z nami np. szczury, karaluchy albo coś takiego i one powinny mieć status uchodźców i są zwierzęta dzikie, które powinny mieć status obywateli państw suwerennych – powiedziała Środa.\nŹródło: NCzas/ Facebook Autor: JD\nZa: stefczyk.info (2019.12.11) -- [Org. tytuł: «Środa przebiła wszystko! Feministka proponuje obywatelstwa dla zwierzÄ…t i status uchodźców dlaâ€¦ karaluchów»]\nTags: econazism, IV rp, science abuse\nPrzedruki dozwolone, pod warunkiem podania źródła (np. "bibula.com" lub "Serwis Informacyjny BIBUŁA"), i/lub pełnego adresu internetowego: http://www.bibula.com/?p=111079 oraz niedokonywania jakichkolwiek skrótów lub zmian w tekstach i obrazach.


Higurashi No Naku Koro Ni: Watanagashi-hen rozdział 02 i info ze świata M&A – Projekt K7 M&A\nHigurashi No Naku Koro Ni: Watanagashi-hen rozdział 02 i info ze świata M&A\npon., 21 grudnia 2009 śr., 04 sierpnia 2021 K7Niusy\nDo wigilijnego stołu zasiądziemy za trzy dni. Czy nam się to podoba, czy nie. Podzielimy się opłatkiem, pośpiewamy kolędy (choć większość wolałaby ich tylko posłuchać) i pojemy babcine lub matczyne potrawy. Czy ktoś jeszcze, oprócz mnie, nie lubi świąt? Mimo że tego okresu nie cierpię, to tradycja nakazuje złożyć życzenia, szczere życzenia. I takie otóż mam dla wszystkich!\nHe, he, sam je wymyśliłem ^_^ Nie bierzcie sobie tego do siebie, choć znalazłyby się osoby, którym tak życzę, na serio. Ale wracając do sedna. Jak święta, to i prezenty. I jeden już dla Was mam!\nPraca szła baaardzo topornie, ale sukcesywnie i dobiegała do końca, by ukazać się w postaci drugiego rozdziału „Higurashi no naku Koro ni: Watanagashi-hen”! Dodatkowo na forum znajduje się post, w którym możemy przyznać nagrodę „Anime Roku 2009″. Warto wyrazić swoją opinię.\nKolejną niespodzianką jest punktacja aktywnych animomangoholików, która znajduje się po prawicy.\nNo, to ja się będę powoli żegnał. Nie będzie mnie od 24 do 27 grudnia, więc strona pozostaje bez nadzoru. Nie szalejcie zbytnio 😛\nJeszcze raz naprawdę luźnych świąt, iście rodzinnej atmosfery i żebyście wypoczęli, bo za ponad tydzień nowy rok 😉 Aha, nie byłbym sobą, gdybym nie umieścił poniżej info z M&A. Poczytaj, jak atmosferka bożonarodzeniowa odbija się na Japonię ^.^\nAXN Sci-fi ogłosiło nowości, które zagoszczą w przyszłym roku na ich stacji. O tym, co nas najbardziej interesuje, czyli anime, nie zapomniano i stacja przygotowała ogromną niespodziankę. 16 stycznia o 2:00 w nocy z piątku na sobotę wyemitowane będą premierowe odcinki „Soul Eater”! Dzień później, o tej samej porze, „D. Gray Man”! Według moich informacji, stacja planuje wydanie dwóch kolejnych gorących tytułów, o ile liczba oglądających się podniesie. Jak dobrze mieć tę stację.\n„Lupin III: the Last Job” to nowy odcinek specjalny serii „Lupin”, który zostanie nadany 12 lutego w jednej z japońskich stacji. Cała seria jest jedną z najdłuższych. Mangę wydawano już od 1967 roku.\nNa kwiecień 2010 zaplanowano premierowy odcinek „Shin Koihime†Musō: Otome Tairan”. Seria fantasy już pojawiła się na rynku w postaci mangi (od 2008 do dziś) i wcześniejszych 2 sezonów anime. Krótka animacja we flashu promująca nową pozycją na stronie: http://mmv.co.jp/special/shinkoihime/index.html\nNa wiosnę ruszy ciekawa inicjatywa promująca Tokijskie miasto i jego obrzeża. Turystów zachęcać będą spoty w postaci anime, które dostępne będą w aż ośmiu językach. Kosz inwestycji to 50 mln. jenów (ponad pół miliona dolarów).\nDostępny jest zwiastun filmu „Darling wa Gaikokujin”, adaptacji mangi o tym samym tytule. Obejrzyjcie na http://www.darling-movie.com\nNa oficjalnej stronie Aniplexu ukazał się nowy tytuł, który będzie wydany w następnym roku. „Shiki” („Ogre dead”), to anime wyłącznie dla osób o mocnych nerwach. Opowieść dzieje się w podgórskiej wiosce gdzie liczba mieszkańców to ledwie 1300 osób, lecz ci ludzie narażeni są na niewyjaśnione, drastyczne wypadki. Hm, od razu nasuwa się na myśl „Higurashi”. Kto wie, może będzie to godny rywal.\nI to tyle na dziś. Pora przygotować się do świątecznej wyżerki 😉 Raz jeszcze Wesołych Świąt!\nHyakko X-mas special oraz aktualności z M&A\nShingetsutan Tsukihime prolog, ED & OP i aktualności z M&A