Kluczowym wymaganiem dla tego systemu jest technologia 120-Hz stosowana w projektorach firmy Sharp. Dzięki wykorzystaniu specjalnych okularów, które składają się z dwóch zsynchronizowanych z wyjściowym sygnałem wyświetlaczy ciekłokrystalicznych, obrazy są wyświetlane z częstotliwością 60 Hz niezależnie dla każdego oka. W ten sposób lewe oko widzi zawsze tylko lewy obraz (pole), a prawe oko jedynie prawy. Mózg widza automatycznie łączy te oddzielne obrazy w jeden, postrzegany jako prawdziwie trójwymiarowy.\nProjektory DLP 3D ready oferują rozdzielczość XGA (1024x768) i WXGA (1280x800), w tym również model dostosowany do projekcji z bardzo bliskiej odległości. Urządzenia mogą również pracować w trybie 2D.\nNowe projektory Sharp ważą od 2,8 kg do 5,8 kg, mogą być zatem wykorzystywane do wielu zastosowań – tak stacjonarnych, jak i w pełni przenośnych.\nFirma Sharp rozpocznie wprowadzanie na rynek nowej linii projektorów 3D ready już od marca 2010 roku.


Istotne walory domów parterowych i specyfika tworzonych projektów | Porady remontowe i budowlane dla mieszkań i domów- henczke.pl\nIstotne walory domów parterowych i specyfika tworzonych projektów\nNie sposób nie zgodzić się z tezą, że obecnie znacznym zainteresowaniem wyróżniają się domy jednorodzinne, takie jak obiekty parterowe. Te charakterystyczne nieruchomości doskonale sprawdzą się też w roli sezonowej posesji. Osoby posiadające ziemię zazwyczaj decydują się na zbudowanie konkretnego domu, w oparciu o projekt zrealizowany przez profesjonalistów.\nNajnowsze projekty domów parterowych często zachwycają wieloma nowoczesnymi rozwiązaniami. Warto powiedzieć chociażby o użyciu ekologicznych technologii, jakie wpływają również na komfort mieszkania. Oczywiście jest to także powiązane z zadowalającą oszczędnością powiązaną z eksploatacją danej nieruchomości. Najlepiej powierzyć wykonanie projektu specjalistom, którzy od lat trudnią się tego rodzaju działalnością.\nWarto nadmienić, że na rynku działa mnóstwo firm zajmujących się tego typu usługami. Ponadto, ich usługi są oferowane na wspaniałych warunkach, co jest niepodważalnym argumentem dla zainteresowanego zleceniodawcy. Poszczególne biura projektowe udostępniają swoje usługi na zróżnicowanych warunkach, dlatego koniecznie należy zapoznać się z obowiązującym cennikiem.\nSpecjaliści są w stanie wykonać projekty domów parterowych zgodnie z wymaganiami potencjalnego klienta. Jest to niezwykle istotne, bowiem większość osób posiada własną wizję swojej wyśnionej nieruchomości. Współcześnie można momentalnie ją urzeczywistnić, powierzając wszystkie pomysły profesjonalistom. Na polskim rynku prosperuje naprawdę sporo firm zajmujących się wykonywaniem projektów nieruchomości, i z tego powodu bez problemów można natrafić na ofertę w interesującej nas lokalizacji.\nWarto nadmienić, że w razie wątpliwości projekt zawsze można zmienić, jeżeli obecna propozycja nie odpowiada naszym preferencjom. Koniecznie należy zastanowić się, jak tak naprawdę wyobrażamy sobie nasz wyśniony dom – więcej dowiesz się na tej stronie – parterowy i na jakiego typu ekologiczne rozwiązania chcemy się skusić. Warto kierować się wskazówkami specjalistów, którzy podpowiedzą, czy wznoszony obiekt będzie można przystosować na płaszczyźnie ekologii i tańszej eksploatacji.\ndom domy jednorodzinne posesja projekt


Asia White Kitchen: Torcik śliwkowy\nMyślę, że to ciasto ma tyle zwolenników co przeciwników. Jedni je uwielbiają za owocową galaretkę i kremową delikatność. Inni zaś nie lubią za migdały i za bitą śmietanę. Cóż nie dogodzisz każdemu. Nie ma idealnych ludzi jak i deserów. Ale ja się nie poddaję, cały czas walczę i dążę do doskonałości ;) Próbuję nowych sposobów żeby zadowolić osobę, której podaję deser na talerzyku pomalowanym ręcznie w niebieskie kropeczki.\nRobiłam kiedyś bardzo podobny torcik jabłkowy. Ten śliwkowy wymyśliłam sobie, bo już od jakiegoś czasu chciałam wykorzystać śliwki. Ciasto jest dość słodkie, delikatne. Dzięki bitej śmietanie lekkie, a galaretka śliwkowa i kruche ciasto fajnie komponują się ze sobą. Płatki migdałów przyjemnie chrupią.\nMąkę przesiej przez sito, wsyp do dużej miski. Dodaj pokrojone w kostkę masło, jajko, śmietanę, cukier, sól i proszek do pieczenia. Zagnieć ciasto i uformuj kulę. Zawiń w papier lub folię i wstaw do lodówki na ok 30 minut. W tym czasie zrób galaretkę.\nok 600 g śliwek (można użyć mrożonych)\n1 galaretka śliwkowa lub inna (użyłam poziomkowej)\nŚliwki wrzuć na patelnię najlepiej z nieprzywierającym dnem. Mieszaj i dodaj cukier , wodę różaną oraz 1/2 szklanki wody.\nOwoce muszą się chwilę smażyć do momentu aż zaczną mięknąć. W tym czasie w osobnym naczyniu, galaretkę zalej szklanką gorącej wody. Gdy śliwki będą miękkie zmiksuj je na puree(można użyć do tego blendera lub miksera- żyrafy) i zalej rozpuszczoną, gorącą galaretką. Wymieszaj i odstaw do wystygnięcia. Musi być zimna.\n1 galaretka pomarańczowa lub inna\n1/2 litra śmietany kremówki 30 % lub 36 %\nGalaretkę rozpuść w wodzie. Odstaw do wystygnięcia. Śmietanę ubij z cukrem i cynamonem. Wymieszaj ją z zimną galaretką. Wstaw krem do lodówki.\nWyciągnij ciasto z lodówki i przekrój na dwie równe części. Rozwałkuj jedną część i uformuj w tortownicy. Posmaruj obsyp uprażonymi na patelni płatkami migdałów. Wstaw do piekarnika i piecz ok 10-15 minut. Wyciągnij z piekarnika i odczekaj chwilę i odepnij kołnierz z tortownicy. Delikatnie przełóż upieczone ciasto aby wystygło.\nPonownie wyłóż tortownicę papierem i włóż drugi blat kruchego ciasta. Piecz ok 10-15 minut.\nWyciągnij z piekarnika i pozostaw je w tortownicy. Odczekaj aż przestygnie. Nie odpinaj kołnierza. Przełóż krem na upieczony blat. Wyrównaj. Na krem wyłóż delikatnie zimną galaretkę śliwkową.\nBlat z migdałami pokrój na 8 lub 12 kawałków-trójkątów. Ułóż je równo na warstwie z galaretki.\nWłóż do lodówki na kilka godzin a najlepiej na całą noc.\nPysznie wygląda! Muszę zrobić podobny!Pozdrawiam.\n24 lutego 2015 02:14\noch, Asiu! wspaniałości prezentujesz.\n24 lutego 2015 02:19\nBędę robiła, super wygląda!\n24 lutego 2015 03:12\nO dziekuje :)\n24 lutego 2015 03:17\nPełna Lodówka pisze...\nWspaniały torcik. Z chęcią bym go zjadła :)\n24 lutego 2015 05:23\nObłędnie wygląda! Zapisuję do wypróbowania!\n24 lutego 2015 09:00


NAC RLM1800G2-T sterowanie Wi-Fi Robot koszący - niskie ceny i opinie w Media Expert\nDo trawników o powierzchni do 1800 m2\n4 429 , 00\n176,45 zł x 20 rat 0%\nTO CZEGO POTRZEBUJE TWÓJ OGRÓD\nPiękny i zadbany trawnik to ozdoba każdego ogrodu. Prawidłowa pielęgnacja zielonej murawy wymaga systematycznego koszenia. Należy przygotować się na to, że szybko rosnące i gęste trawniki, kosi się nawet co tydzień. Jednakże nie każdy właściciel trawnika może sobie na to pozwolić.\nWarto podkreślić, że problem narasta w sezonie urlopowym, kiedy użytkownik nie jest w stanie doglądać swojej posesji. I tutaj doskonale sprawdza się kosiarka automatyczna. Daje ona ogromne możliwości, wystarczy ją odpowiednio zaprogramować.\nProduktem godnym polecenia jest robot koszący NAC RLM1800G2-T. Urządzenie przeznaczone jest do samodzielnego koszenia trawnika według zapotrzebowania właściciela. Wystarczy właściwie zaprogramować, podać na przykład dni, a także czas koszenia i gotowe.\nRobot koszący NAC RLM1800G2-T jest to ciche urządzenie wyróżniające się niezwykle ergonomicznym kształtem, a także niezwykle nowoczesną stylistyką.\nSprzęt pracuje na akumulatorze litowo-jonowym. Robot posiada także stację dokującą, do której automatycznie powraca w celu naładowania akumulatora, co zajmuje od 60 do 90 minut.\nProdukt NAC RLM1800G2-T, dzięki właściwym zabezpieczeniom jest w stanie spełnić nawet najbardziej wygórowane oczekiwania. Robot wyróżnia się między innymi funkcją ochrony przed kradzieżą, a dzięki cichej pracy, zajmie się Twoim ogrodem także nocą, nie budząc sąsiadów.\nDo zalet kosiarki autonomicznej, oprócz braku samodzielnego koszenia, można zaliczyć również brak konieczności kompostowania lub wywożenia ściętej trawy. Robot koszący mulczuje trawę, czyli ścina jej małe fragmenty, które trafiają z powrotem na darń i tworzą dodatkową dawkę nawozu.\nCzęste koszenie wpływa także na to, że chwasty nie mają czasu, żeby się rozwinąć, a ścinki trawy po skoszeniu, tworzą bardzo cienką warstwę, która ogranicza parowanie wody z gleby. Ponadto mulczowanie przyczynia się do zachowania równowagi biologicznej oraz zasila trawę w składniki odżywcze.\nPrezentowany robot koszący NAC RLM1800G2-T jest niezwykle łatwy w obsłudze i instalacji. Jest to produkt, który doskonale radzi sobie z koszeniem trawników o średniej wielkości do 1800 metrów kwadratowych.\nWyposażony został w zestaw czujników, który zapewnia urządzeniu doskonałe prowadzenie. Wymienia się zatem takie elementy jak czujnik deszczu, podnoszenia, przechyłu, wykrywający przeszkody. Dodatkowe funkcje to między innymi programowanie stref koszenia, Wi-Fi, wyświetlacz LCD, ochrona przed kradzieżą, a ponadto zabezpieczenie silnika przed przeciążeniem. Jest także duży przycisk awaryjny STOP, a także program zdalnego sterowania za pomocą smartfona lub tabletu. Można go również programować przyciskami, które znajdują się na panelu sterującym.\nKosiarka automatyczna NAC RLM1800G2-T wyposażona jest w trzy noże obrotowe. Szerokość koszenia to 210 mm.\nWarto podkreślić, że istnieje tutaj możliwość regulacji wysokości koszenia. Wynosi ona w granicach od 25 do 55 mm. Istotne jest także to, że przy pomocy tego urządzenia można skosić powierzchnię równą 500 metrów kwadratowych na jednym ładowaniu.\nRobot koszący wyposażony został w dwa tryby koszenia: jedź prosto i jedź po okręgu. W trybie automatycznym robot koszący sam wybierze odpowiedni tryb. Kosiarka jedzie prosto, gdy trawa jest rzadka, w przypadku gęstej i długiej trawy, kosiarka wybierze tryb jazdy po okręgu. W trybie ręcznym kosiarka będzie poruszała się w trybie zadanym przez użytkownika.\nFunkcja wykaszania brzegów, Mulczowanie\n52 x 39 x 27\nKomplet zapasowych nożyków, Szpilki do mocowania stacji\nBartłomiej 14 grudnia 2021\nTadeusz 3 sierpnia 2021\nDobry produkt jak za te pieniądze.\nUżytkuję około 3 tygodnie (około 32h pracy h=55mm). Teren do wykoszenia 1800m2 (30mx60m) (minus podjazd, dom, klomby, rabaty itd.). Lub po obwodzie zużytego przewodu 310m. Biorąc pod uwagę nierówność terenu, dużą ilość wąskich ślepych korytarzy, duża ilość drzewek spisuje się dobrze. Myślałem, że część ślepych uliczek (ok 1m szer) będę musiał wydzielić z koszenia ale po odpowiednim ułożeniu przewodu też daje radę. Przejeżdża przez pas otoczaków przy rynnie (frakcja 32cm, szer. 40cm). Rozpoznawanie i wykaszanie wyższej/gęstej trawy też działa. Testowałem robiąc labirynty z masą zakrętów i daje sobie radę, kwestia dobrze ułożonego przewodu. Czasami zdarza jej się zakopać na terenie gdzie jest ciasno a trawy prawie nie ma (np. okolice trampoliny). Z dwa razy zdarzyło się że, zgubiła sygnał z przewodu i się zatrzymała. Aplikacja mogła by być bardziej intuicyjna ale idzie wszystko skonfigurować, plus można używać jako kolejnego zdalnego samochodu jak ktoś ma większe dzieci. Niestety wifi nie wszędzie sięga. Instrukcja mogła by zostać poprawiona. Dzień minął zanim doszukałem się opcji wyłączenia wykaszania krawędzi aby kosiarka nie jeździła tylko po obwodzie. Przewód dosyć cienki warto zakopać przynajmniej na zakrętach aby kosiarka nie zaczepiała kołami.\nremprz 7 lipca 2021\nOcena robota koszącego RLM1800-G2\nWszystko co pisze o robocie sprzedawca jest wierutnym kłamstwem. Tydzień temu kupiłem to urządzenie walczę z nim 5 dni i moje rozczarowanie sięga zenitu. - Nie rozpoznaje terenu do koszenia mimo, że przewód jest dobrze rozprowadzony, a robot nie pokazuje błędu. - nie rozpoznaje kątów 270 stopni - gubi się i kręci w kółko - rzadko wraca do stacji ładującej, - Mimo, że sygnał wifi jest mocny dla innych urządzeń robot podaje bardzo słaby sygnał i nie można go skonfigurować ze smartfonem - o polu rzędu 1800m2 nie ma mowy - nie potrafi rozpoznać i skosić małego obszaru ( koła dla ułatwienia - 100m2) gubi obszar podając że traci sygnał z przewodem.\nZuzanna 26 września 2021\nOdkąd zakupiliśmy z mężem to urządzonko, skończyliśmy się kłócić o to, kto dziś kosi trawnik, który jest idealnie skoszony przy naszym dużym ogródku 1600m2 . Dobrze ustawiony jeździ co 2-3 dni i sam ściółkuje trawę, co ułatwiło też jej utylizację . ZAKUP OCENIMY NA GENIALNY\nWiesław 3 kwietnia 2021\nWczoraj kupiłem, więc trawy jeszcze nie ma to nie kosiłem, ale dzisiaj z synem próbowaliśmy jak będzie jeździł po trawniku (około 9 arów). Rewelacja na razie rewelacja !!!\nPaweł 17 czerwca 2021\nPralka pierze, a ja lecę\nRobot spełnia swoje zadanie. Trzeba dokładnie przeczytać instrukcję. Dobra jakość. Polecam\nGrzegorz 22 maja 2021\nIdealny robot koszący\nRadosław 2 czerwca 2020\nRozsądna cena, dobre wykonanie\nMój pierwszy robot koszący. Nie mam porównania do konkurencji. Cena atrakcyjna. Do robota, który ma obsłużyć działkę 1500-1800m dałbym więcej drutu obrysowego (jest 100m). Jutro użyję w terenie i pewnie pojawię się spostrzeżenia...\nPrzemek 28 kwietnia 2020\nRobot zgodny z opisem spełnia moje oczekiwania wykonany z bardzo dobrego materiału, polecam !!\nMarek 26 maja 2020\nSprzęt bardzo dobry jakościowo, trawa równo skoszona, bardzo polecam!\nInstrukcja obsługi Robot koszący NAC RLM1800G2-T sterowanie Wi-Fi


W USA podwyżki stóp już w 2022 r. - Gospodarka - Świat - parkiet.com\nAktualizacja: 23.09.2021 07:32 Publikacja: 22.09.2021 21:08\nTo najważniejszy wniosek z środowego posiedzenia FOMC, czyli decyzyjnego organu amerykańskiej Rezerwy Federalnej. Bardzo prawdopodobne jest też, że gremium to ogłosi początek wygaszania programu QE w listopadzie, choć twarda deklaracja w tej sprawie nie padła.\nGłówna stopa procentowa Fedu od marca 2020 r. utrzymywana jest w przedziale 0-0,25 proc. Dodatkowo amerykański bank centralny prowadzi program ilościowego łagodzenia polityki pieniężnej (QE), w ramach którego skupuje każdego miesiąca aktywa o wartości 120 mld USD. Zgodnie z jednomyślnymi oczekiwaniami ekonomistów, FOMC w środę nic w tych parametrach polityki pieniężnej nie zmienił.\nWbrew oczekiwaniom części obserwatorów, FOMC nie zasygnalizował też jednoznacznie, kiedy zacznie ograniczać QE. Komitet oświadczył jedynie, że „jeśli poprawa (w gospodarce) będzie następowała zgodnie z oczekiwaniami, zmniejszenie tempa zakupów może być wkrótce uzasadnione”. To, jak zauważył Przemysław Kwiecień, główny ekonomista X-Trade Brokers, może oznaczać, że wygaszanie QE – tzw. taperingu – rozpocznie się w listopadzie. Ale FOMC do niczego się nie zobowiązał.\nIf progress continues broadly as expected, the Committee judges that a moderation in the pace of asset purchases may soon be warranted.\nBez fajerwerków - Fed sugeruje listopadowy taper, ale do niczegos się nie zobowiązuje#Fed\nNa konferencji prasowej po posiedzeniu FOMC przewodniczący Fedu Jerome Powell dał do zrozumienia, że przeszkodą na drodze do wygaszania QE nie będą ani zawirowania rynkowe, które wywołało ryzyko bankructwa największego chińskiego dewelopera Evergrande, ani też ewentualne słabsze dane z amerykańskiego rynku pracy.\n„Testem (czy gospodarka jest gotowa na normalizację polityki pieniężnej – red.) jest dla mnie zakumulowany postęp. Nie muszę zobaczyć zniewalających, wspaniałych, super mocnych danych dotyczących zatrudnienia” – powiedział Powell. Odniósł się w ten sposób do opublikowanych na początku września statystyk, wedle których w USA poza rolnictwem powstało w sierpniu zaledwie 235 tys. etatów, a nie 720 tys., jak przeciętnie oczekiwali ekonomiści. To uruchomiło lawinę komentarzy, że jeśli wrzesień nie przyniesie poprawy, Fed odsunie w czasie „tapering”.\nPowell nie wykluczył, że wygaszanie QE rozpocznie się już na następnym posiedzeniu FOMC, zaplanowanym na początek listopada. Jeśli tak się stanie, proces ten powinien zakończyć się w połowie 2022 r.\nArgumentem na rzecz normalizacji polityki pieniężnej jest przede wszystkim wzrost cen. W lipcu inflacja mierzona preferowanym przez Fed wskaźnikiem PCE wyniosła 4,2 proc. rocznie, najwięcej od trzydziestu lat. Powell przyznał, że inflacja prawdopodobnie utrzyma się na podwyższonym poziomie nieco dłużej niż dotąd zakładał. Ale prognozy członków FOMC mocno się nie zmieniły.\nPrzeciętnie oczekują oni, że inflacja w 2022 r. wyniesie 2,2 proc., a nie 2,1 proc., jak oceniali w czerwcu, ale prognozy na 2023 r. utrzymały się na poziomie 2,2 proc. To byłyby wyniki zgodnie z celem Fedu, który od 2020 r. dąży do tego, aby inflacja średnio w dłuższym okresie wynosiła 2 proc. Dopuszczalna, a nawet pożądana, jest nieco wyższa inflacja, jeśli wcześniej była zbyt niska.\nMimo to w ocenie członków FOMC przybliża się moment, gdy potrzebne będą podwyżki stóp procentowych. W czerwcu przeciętnie szacowali, że główna stopa Fedu na koniec 2022 r. powinna wciąż być bez zmian, a dopiero w 2023 r. powinna wzrosnąć o 0,5 pkt proc. Obecnie mediana ich ocen sugeruje, że już w przyszłym roku uzasadniona będzie jedna podwyżka głównej stopy Fedu, a rok później dojdzie ona do 1 proc.\nW praktyce w sprawie podwyżek stóp w 2022 r. FOMC podzielone jest na pół: dziewięcioro członków widzi taką potrzebę, a dziewięcioro nie. W czerwcu przewagę mieli ci sternicy polityki pieniężnej, którzy pierwszej podwyżki stóp spodziewali się w 2023 r.\n1? Stopy procentowe i program skupu bez zmian.\n2? Ograniczenie tempa skupu aktywów może być wkrótce uzasadnione.\n3? 9 z 18 członków FOMC za podwyżką stóp procentowych w 2022 r.\nFed może ośmielić inne banki centralne do podwyżek\nFed coraz bardziej jastrzębi\nCeny szaleją. Co zrobią banki centralne?\nNie widać apetytu na wyższe stopy


ITeatr TVP: O chłopcu, który ani myśli dorosnąć - TVP3 Olsztyn - Telewizja Polska S.A.\ninternetowy Teatr TVP dla szkół » ITeatr TVP: O chłopcu, który ani myśli dorosnąć\nITeatr TVP: O chłopcu, który ani myśli dorosnąć\nPublikacja: 21 stycznia 2016, 12:34 Autor: MaD, MH\nUczniowie z całego kraju po raz kolejny mogli poczuć magię teatru, i to wcale nie ruszając się ze szkoły. Wszystko za sprawą „Internetowego Teatru TVP dla szkół”. Tym razem dzieci mogły podziwiać spektakl, grany na deskach kieleckiego teatru.\n„Internetowy Teatr TVP dla szkół” nowy rok kalendarzowy rozpoczął przedstawieniem „Super Piotruś Pań”. Historia opowiada o beztroskim chłopcu, który ani myśli dorosnąć. Jego życie zmienia się, gdy za sprawą wyjątkowej dziewczynki - Wendy, poznaje siłę prawdziwej miłości i przyjaźni.\nBarwne przedstawienie z galerią niezwykłych postaci epatuje zaskakującymi zwrotami akcji i efektami specjalnymi. Wszystkie szkoły, które są zainteresowane projektem szczegółowe informacje mogą znaleźć na stronie Internetowego Teatru TVP dla szkół.


Wymiana ogrzewania dla osób w najtrudniejszych sytuacjach życiowych – ZZK\nWymiana ogrzewania dla osób w najtrudniejszych sytuacjach życiowych\nZZK > Aktualności > Wymiana ogrzewania dla osób w najtrudniejszych sytuacjach życiowych\n24 maja 2021 AktualnościUrszula Hamkało\nWymiana pieców węglowych i innych nieekologicznych źródeł ogrzewania do roku 2024 jest obowiązkiem miast i jego mieszkańców, zgodnie z dyrektywami UE oraz przepisami krajowymi i lokalnymi.\nWrocław w ramach programu ZMIEŃ PIEC chce ułatwić to zadanie najemcom komunalnym pozostającym w szczególnie trudnej sytuacji życiowej i materialnej, niesamodzielnym; Gmina sama zrealizuje wymianę pieców u takich osób.\nAby skorzystać z tej możliwości wsparcia należy wypełnić załączony formularz (POBIERZ FORMULARZ) oraz uzyskać aktualne zaświadczenie z MOPS o korzystaniu z pomocy społecznej.\nOba te dokumenty należy złożyć w swoim Biurze Obsługi Klienta, wówczas lokal zostanie włączony do programu wymiany ogrzewania przez Gminę.\n← Nowy adres i numery telefonów Działu Księgowego Najemców ZZK\t4.06.2021 biura ZZK będą nieczynne. →\nRusza wakacyjna deratyzacja. Zachowaj ostrożność.\nKolejna kamienica zyska nową elewację i ogrzewanie sieciowe\nRusza akcja wymiany piasku w piaskownicach\n4.06.2021 biura ZZK będą nieczynne.


Hettich Zatrzask magnetyczny brązowy kupuj w OBI\nNr produktu: 5797121\nSiła docisku: 10 kg\nZatrzask magnetyczny w kolorze brązowym firmy Hettich.\nWykonany jest z materiału najwyższej jakości, dzięki czemu na długi czas zachowuje swoje właściwości. Pasuje do wielu różnych mebli. Zatrzask jest prosty w montażu.\nSiła docisku: 10 kg.


Powrót do przeszłości - czyli moda na retro! | KobietaWieLepiej.pl\nPo trendzie na retro w modzie, kolej na meble! Współcześni młodzi dorośli coraz chętniej urządzają swoje mieszkania w stylu retro. To forma powrotu do okresu dzieciństwa, kiedy tego typu meble znajdowały się rodzinnych salonach. Zachowanie cząstki tych czasów jest dla niektórych bardzo istotnym elementem ich osobowości. Jednak nie zawsze spotyka się to ze zrozumieniem - często rodzice osób zapatrzonych w vintagesą zdziwieni takim podejściem. Dla nich to nieciekawe modele, które z dużą ulgą wymienili na nowoczesne meble.\nTo, co charakteryzuje dzisiejszych młodych dorosłych to szersze spojrzenie na wzornictwo i większa świadomość. Dlatego tak często sięgają po meble z czasów PRL - unikatowe formy i lepsza trwałość przemawiają na ich plus.\nDobrym przykładem będzie tutaj kultowe krzesło 366 Józefa Chierowskiego. Ten bardzo popularny niegdyś model na kilkanaście lat odszedł w zapomnienie. Teraz znowu wrócił do łask! Co więcej - bardzo łatwo można go teraz znaleźć – na strychach, czy targach, gdzie nieświadomi właściciele sprzedają go za grosze.\nWybór jednak nie zawsze jest kierowany tęsknotą za okresem dzieciństwa. Często to wynik chłodnej kalkulacji tego, co jest bardziej opłacalne. Meble sprzed wielu lat, któe mimo upływu czasu dobrze się prezentują (lub wymagają niewielkiej renowacji) są dużo bardziej unikalne, niż popularna sofa z modnej sieciówki. Także przy odrobinie samozaparcia ich koszt może się znacznie obniżyć! Wystarczy jeden wolny weekend czy dzień poświęcić na zwiedzanie babcinego strychu czy piwnicy cioci, lub przejechać się po okolicznych targach staroci.\nModa dla wygodnych\nCo zrobić, gdy nie mamy ani czasu ani cierpliwości na szukanie retro perełek po piwnicach czy targach? Tutaj z pomocą idą młodzi projektanci, którzy wciąż inspirują się dawymi projektami.Marka 366 Concept ma wyłączność na projekty kultowego fotela 366 Józefa Chierowskiego. Zamiast go na siłę unowocześniać, projektanci wprowadzili drobne kosmetyczne zmiany. Efekt jest wspaniały!\nTakże współczesne marki inspirują się stylem sprzed lat. Hiszpańska marka La Forma wypuściła kolekcję Hendrix – która formą i stylem mebli nawiązuje do lat 60’ XX wieku. To meble o prostej i pięknej formie, które doskonale wpasują się w nowoczesne wnętrze.\nAle polski design to nie tylko fotel 366. Słynna „Muszelka”, krzesło projektu Teresy Kruszewskiej to następny model, który ponownie zyskał popularność. Ciekawa forma i kształt stały się inspiracją dla nowego pokolenia projektantów.\nA co z innymi krajami? Doskonale kojarzymy krzesło DSW Charlesa Eamesa. Powstało w latach 50’ XX wieku. Trudno uwierzyć, że to nowocześnie wyglądające krzesło, które obecnie możemy zobaczyć wszędzie, ma ponad 50 lat!\nDlaczego warto zainwestować chociaż w jeden gadżet w stylu retro? Ponieważ taki mebel ma swoją historię, którą możemy kontynuować, gdy tylko dodamy go do swojego wnętrza. To rzeczy świetne jakościowo, z ciekawym designem. Odwiedzający nas goście z pewnością docenią nasz styl i gust, a także zamiłowanie do dawnych czasów. Same korzyści!\nDlatego czym prędzej uzbrój się w cierpliwość i wybierz się do lokalnego komisu, piwnicy babci czy na strych cioci. Może już czeka tam na Ciebie jakiś skarb?\nLe Pukka Concept Store to sklep ze stylowymi meblami oraz dodatkami. Młody zespół pełen zapału i pasji doradzi każdemu klientowi. Le Pukka również projektuje i wykonuje meble na zamówienie według wytycznych klienta, dzięki czemu w stu procentach możemy stworzyć swoje wymarzone wnętrze! Sklep znajduje się w samym sercu warszawskiego Powiśla, gdzie panuje artystyczna atmosfera. Możesz także zrobić zakupy online – wygoda i modne meble na wyciągnięcie Twojej ręki!


Zaawansowane seksualne pozycje - Seksualne pozycje - Powiększanie penisa, członka, potencja\nZaawansowane seksualne pozycje\nRozpoczęty przez potency , 02 04 2009 08:31\nNapisano 02 04 2009 - 08:31\nWydaje ci się, że posiadłeś już wszystkie pozycje świata i szukasz czegoś bardziej zaawansowanego?.\nSkrzyżowana pozycja może być dla przyjemna. Odsłania ona łechtaczkę i umożliwia obu partnerom jej stymulację. Z powodu nietypowego kąta natarcia dobrze jest dodatkowo używać większej ilości lubrykantu. To trudne do opisania. On leży bokiem naprzeciwko mnie, a ja leżę naprzeciwko prawie tak samo jak on! Mam lewą rękę uniesioną nad nim, a prawą pomiędzy jego nogami. Możesz dostać naprawdę miłą i głęboką penetrację, a twoja pochwa wydaje się bardzo otwarta dla niego. Dostajesz wspaniałą stymulację warg sromowych, bo on ociera sie nogą o nie. Ponadto on może dosięgnąć moich piersi, bawić się moimi sutkami. Ta pozycja jest bardzo dobra gdy oboje jesteście zmęczeni.\nKolejną pozycja, która może wydawać się bardzo trudną to "piła". Kobieta leży na plecach z nogami szeroko rozsuniętymi, a mężczyzna obniża się przy jej nogach i kładzie się na niej. Kobieta może oprzeć swoje nogi na plecach mężczyzny, gdy ten wchodzi w nią odwrotnie. Kobieta może również rozciągnąć się i zbliżyć do jego pośladków, aby pogłębić penetrację.\nJeśli czujecie się naprawdę na siłach to możecie spróbować "obrotu". Zacznijcie od pozycji kobieta na górze, gdzie kobieta siedzi naprzeciwko mężczyzny. Kiedy ona jest już naprawdę zwilżona obraca się o stopni (cały czas penis jest w niej). Wtedy robi kolejny obrót tak, że jest juz plecami do mężczyzny. Nie przestaje się obracać. Ta pozycja naprawdę stymuluje każdą część ciała kobiety i oboje otrzymacie wspaniałe doznania w tej pozycji. "Obrót" może również być wykonany gdy mężczyzna jest na górze. Zacznijcie od pozycji mężczyzna na górze po czym mężczyzna podpiera się rękoma, podnosi się i wykonuje obrót. Ta pozycja jest bardzo dobra do stymulacji punktu g, ale wymaga od mężczyzny silnych ramion.\nDla partnerów praworęcznych z dobrym wyczuciem równowagi pozycja "dźwig" może być fajna. Stań naprzeciwko twojego partnera, mężczyzna lekko ugina kolana a kobieta wiesza mu się na szyi, unosi nogę i opiera ją na barku mężczyzny. W czasie gdy mężczyzna ją penetruje to ona powinna unosić swoją nogę tak wysoko jak tylko może. Splata się pionowo z partnerem i umieszcza nogę jak najbliżej prawego boku ramienia partnera. (trój gwiazda) Podobną pozycją dla praworęcznych jest "trój gwiazda". Aby kochać się w ten sposób kobieta powinna ułożyć się na plecach z lewą nogą uniesioną bezpośrednio do góry, a prawą nogę wyprostowaną na bok. Ponadto mężczyzna podtrzymuje jej prawe kolano. (uniesienie jednej nogi) Mężczyzna powinien wejść w kobietę układając swoje nogi do zewnątrz. Potem unieść jedną nogę kobiety i ułożyć ja na swoim ramieniu, a drugą ułożyć pomiędzy swoimi udami. Cała kontrola i władza jest w tej pozycji w rękach mężczyzny, ale kąt natarcia oznacza, że kobieta jest pobudzana przez penis w inny sposób. Powinno być to przyjemne dla was obojga.\nUNIESIENIE DWÓCH NÓG\nKolejna odmiana. Kobieta siedzi naprzeciwko mężczyzny, on siedzi na podłodze lub na łóżku z nogami naprzeciw i podpiera się rękoma. Zamiast uklęknięcia nad nim ona opiera swoje nogi na jego ramionach. Ta pozycja pobudza oba czułe punkty kobiety: punkt g i strefę a. (podnoszenie) Aby podnieść się zacznijcie od pozycji na boku. Wtedy kobieta sięga w dół, łapie mężczyznę za kostki i przysuwa do siebie jak najmocniej potrafi. Może pobudzać w ten sposób strefy erogenne mężczyzny - ściskając jego stopy. W ten sposób łatwiej jej jest dosięgnąć stóp niż w pozycji "odwrócona na jeźdźca".\nZawansowaną odmianą pozycji "kobieta na górze" jest pozycja w której mężczyzna złącza swoje stopy. Wtedy kobieta siada na udach mężczyzny, a on może używać swoich nóg aby popchnąć ją bardziej na penisa.\n"Taczka" dostarcza interesujących doznań dla obojga. Krew wręcz "uderza w głowę" kobiecie. Niektóre kobiety kochają tą pozycję, ale uważaj! Udawanie odczuwania przyjemności w tej pozycji niczego nie doda. (odwrócona taczka) Możecie również wypróbować "odwróconej taczki". Kobieta wspina się na mężczyznę, oplata go nogami i ściska go udami. Potem odchyla się do tyłu, aż rękami dotyka podłogi.\nKrab i podrzut tyłem


Zapraszamy na wakacje na jachcie - GZOZ Kęty\nMarzenia o niezapomnianych wakacjach warto spełnić – wszak nieczęsto mamy możliwość wypoczywania i jak już to robić, to koniecznie w jak najlepszych warunkach. I to niekoniecznie w Polsce, ponieważ zagranica daje nam ogromne możliwości i pozwala zetknąć się z całkowicie odmienną kulturą, a także atrakcjami, które znamy wyłącznie z książek oraz filmów. My, wychodząc naprzeciw potrzebom najbardziej wymagających turystów, proponujemy czarter Grecja http://talar-jachting.pl/czartery/akweny/, dzięki któremu będziecie mieli państwo możliwość żeglowania po morzu i zwiedzania najpiękniejszych miejsc w pięknym kraju, jakim jest Grecja. Dołączcie do milionów zadowolonych wczasowiczów, którzy się tutaj pojawili i wynajmijcie nasz jacht, który ze względu na wspaniały stan oraz najlepsze możliwe wyposażenie, pozwoli wam pływać po morzu komfortowo i bezpiecznie.\nZapewniamy najlepsze warunki wypoczynku\nCzarter Grecja to specjalna propozycja, która pozwala optymalnie wypocząć i spędzić wiele czasu na wodzie – w towarzystwie wyłącznie najbliższych nam osób, a także świecącego słońca i kojącego szumu fal. Dzięki nowoczesnym jachtom pływanie będzie wspaniałe, a liczba możliwości, jaka się przed państwem otworzy, wręcz niesamowita. Proponujemy zwiedzanie wysp, plażowanie, podziwianie pięknych starożytnych zabytków, odwiedzanie klubów i kosztowanie tutejszej smacznej kuchni – oczywiście chętnie pomożemy w doradzeniu które miejsca warto odwiedzić, a także gdzie i co zjeść. Jesteśmy na miejscu do państwa dyspozycji po to, abyście mogli czuć się komfortowo i bezpiecznie w każdej sytuacji.\nDziałamy w tej branży już od ponad 10 lat, dzięki czemu mamy odpowiednie doświadczenie, a także stałą liczbę zadowolonych klientów. Poza Grecją, odwiedzamy również wiele innych miejsc na świecie, a także organizujemy kursy żeglarskie, dzięki którym zdobędziecie państwo uprawnienia do samodzielnego pływania po morzach i oceanach. Oferujemy bardzo wiele terminów, a także możliwość dopasowania oferty do indywidualnych potrzeb!


Ojciec Michał Czartoryski OP - błogosławiony męczennik ze Służewa | Stacja7.pl\nOjciec Michał Czartoryski OP – błogosławiony męczennik ze Służewa\nInżynier architektury, arystokrata a potem zakonnik, który opiekując się rannymi w trakcie Powstania Warszawskiego nie skorzystał z możliwości ocalenia lecz dał się rozstrzelać wraz z nimi. Dziś w liturgii wspominamy dominikanina ze Służewa bł. o. Michała Czartoryskiego, który został stracony dokładnie 6 września 1944 r.\nJego męczeńska droga zaczęła się od… umówionej wizyty u okulisty. Dokładnie 1 sierpnia 1944 wybrał się z warszawskiego klasztoru na Służewie, gdzie posługiwał, do Śródmieścia Warszawy. Tam właśnie zastała go “godzina W” – początek Powstania Warszawskiego. Pracownica kuchni wojskowej w Powstaniu Eleonora Kasznica, pseudonim Ela, tak wspomina początek jego powstańczej posługi:\n“W drugim dniu Powstania, gdy o. Michał zorientował się w sytuacji, zgłosił się z posługą kapłańską do dowództwa III Zgrupowania “Krybar” AK, które obejmowało swym działaniem obszar Powiśla. Natychmiast został mianowany kapelanem III Zgrupowania. Bez o. Michała nie mielibyśmy – ani wojsko, ani ludność – udzielanych sakramentów św., nie mielibyśmy odprawianych Mszy św. Pracy miał o. Michał bardzo dużo, bo było dużo rannych – szczególnie po 15 sierpnia, gdy narastały ataki niemieckie na Powiśle; dużo miał penitentów tak wojskowych, jak i ludności cywilnej”.\nO. Michał był tam jednak nie tylko kapelanem, włączał się bowiem we wszystkie prace przy rannych, w które tylko była okazja. Tak było aż do kapitulacji Śródmieścia. Zaproponowano mu wtedy ukrycie się przed Niemcami w stroju sanitariusza i w ten sposób ocalenie życia. Odmówił, bo uważał że nie może opuścić powierzonych mu chorych. Pozostał z nimi do końca, jako jedyny z personalu szpitala polowego działającego w piwnicach firmy Alfa-Laval. “Pamiętam, jak mój ojciec namawiał o. Michała na wyjście wraz z nami, z ludnością cywilną, z Powiśla, z Warszawy. Ojciec Michał nie zgodził się. Pamiętam, jak łagodnie uśmiechnął się i powiedział, że szkaplerza nie zdejmie i rannych, którzy są zupełnie bezradni i unieruchomieni w łóżkach nie opuści. Żadne argumenty mego ojca nie skutkowały. O. Michał stanowczo odmówił wspólnego wyjścia i pozostał z rannymi” – opowiadała Eleonora Kasznica.\n6 września 1944 r, pół godziny po ewakuacji obsługi powstańczego szpitala Niemcy rozstrzelali w piwnicach lazaretu pozostałych tam chorych i razem z nimi o. Michała, który do końca wspierał duchowo rannych. Wywleczone z piwnicy ciała spalono na pobliskiej barykadzie. Rok później przeprowadzono ekshumację, w celu przeniesienia ich do wspólnego grobu dla powstańców. Ciała o. Michała Czartoryskiego jednak nie zidentyfikowano.\nDominikański męczennik został beatyfikowany w grupie 108. męczenników II wojny światowej w 1999 r. przez św. Jana Pawła II.\nLitania o orędownictwo bł. Michała Czartoryskiego (do prywatnego odmawiania)\nWielkie zaabsorbowanie pracą i ciągłe podróże znacznie obciążyły stan zdrowia Matki Teresy. W 1983 r. lekarze stwierdzili problemy z sercem, w 1989 wszczepiono jej rozrusznik serca. Podczas kapituły generalnej w marcu 1997 r. przekazała kierowanie zgromadzeniem siostrze Nirmali Joschi, a latem tegoż roku pojechała do USA i Watykanu, gdzie po raz ostatni spotkała się z papieżem Janem Pawłem II. Zmarła 5 września 1997 r. w Kalkucie w wieku 87 lat. “Matka Teresa była darem dla Kościoła i świata” – powiedział Jan Paweł II na wiadomość o jej śmierci.


Muzykadawna - najlepsze znaleziska i wpisy o #muzykadawna w Wykop.pl\n#muzyka #muzykadawna #sredniowiecze #sztuka #kultura #polska #gruparatowaniapoziomu pokaż całość\n#bach #muzykadawna #muzykaklasyczna\nJakby ktoś chciał poczytać\n+: Mr_Beniz, GrzegorzSkoczylas +5 innych\nKiedyś w radiu słyszałem, że Bach napisał jakąś Cantatę na święto kościelne, które wypada raz na 85 lat (akurat wypadło za życia Bacha), coś w stylu "Siódma niedziela po ukrzyżowaniu, jeśli niedziela palmowa była trzy dni po równonocy wiosennej i był to rok przestępny"\n@gumpa_bobi a tu to nic nie pomogę bo jestem ateista i antyklerykał :) ale Bacha kocham\n#muzykaklasyczna #muzykadawna #muzykabarokowa\nMuzykę barokową tylko 9 osób na mikro obserwuje. Szkoda, wszak barok to i takie perełki ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: I.....v, lubie-sernik +7 innych\nhiplit2137 7 mies. temu\no co w ogóle chodzi w tej Foli? Dlaczego to wydaje się takie wspaniałe?\nw ogóle lepsza la folia bo gambista nie szaleje\na taka #ciekawostki #gitara #muzykadawna\ndobrze że się składa - bo nie wpuściliby go do tramwaju\n+: tomwolf, agablazej\n@wiecejszatana: @tomwolf: Teorbo akurat ma idealny rozmiar do klasycznych przedziałów PKP - mieści się od brzegu do brzegu.\nLudzie ze składaniem tego ustrojstwa kombinują od wielu lat i to chyba trzecia składana teorba jaką widzę i ten mechanizm jest w dechę!\nTaką perełkę dziś znalazłem:\n+: GrzegorzSkoczylas, jata12 +7 innych\n@i-marszi: Osobiście bardziej wolę to wykonanie\nabc1112 1 rok 1 mies. temu\nWpieniają mnie już tacy melomani-neofici, co to całe życie słuchali składanek "100 hitów klasyki", a teraz nagle koneserzy muzyki dawnej.\nPół biedy, gdy się spieszą: wpadną do sklepu z płytami, wybiorą 6 krążków jakichś niszowych wydawnictw i zadowoleni, nie zawracają gitary. Ale jak nie, to jest już jakiś dramat. Kup sobie płytę Bacha - nie tandetną kompilację, graną przez zespoły złożone z orkiestrowych emerytów, z ktorych jedna połowa słabo słyszy, a druga nie trafia smyczkiem w struny - ale po prostu normalne, przyzwoite orkiestry. Zaraz się zaczyna:\n- A co tam masz? Phi. Przecież oni nawet nie grają na kopiach instrumentów z epoki! Poza tym na pewno korzystają z dziewiętnastowiecznych wydań, a koło takiego Neue Bach Ausgabe nawet nie przechodzili. Nie to co "Sola, Vera, Clarissima et Antiquissima Musica Musicarum Berlinensis", to jest dopiero zespół, wyobraź sobie, że oni...\nI tak dalej i dalej. Nie ważne, że jeszcze kilka lat temu zachwycali się RMF Classic, bo wykonania lepsze niż z ich gównianych składanek.\nPrawdziwa jazda zaczyna się przy próbie pójścia na koncert. O orkiestrach filharmonicznych nawet nie chcą słyszeć. Wystarczy rzut oka do repertuaru i już trzoda:\n- Eee, w koło tylko romantyzm i jakieś klasyczne gunwo. A żeby zaprosić jakiś zespół, co zagra kilka skrzypcowych przedvivaldiańskich koncertów weneckich, to nie, bo pewnie szkoda kasy. Ja tam w życiu nie pójdę!\nKoniec końców po sprawdzeniu wszystkiego co się da lądują na jakimś festiwalu na zadupiu. Nazwy festiwalu z reguły nie da się wymówić na trzeźwo, jeśli nie jest po polsku, a jeśli jest, to na pewno zawiera się w niej przymiotnik "bachowski".\n- Jaki tam zajebisty koncert był. Grali z własnoręcznie zrobionych wydań, przepisywanych wprost z włoskich rękopisów. I jeszcze "a" na 470 Hz - śpiewaczka się ledwo wyrabiała w górze, ale uciągnęła...\nI tak słucham tych pierdoł i nic nie mówię. Gorzej jak zejdzie się takich dwóch, wtedy pół godziny pitolą, jakich super zapomnianych kompozytorów odkryli ostatnio, a potem kłócą się o interpretację rytmiczną kolorowanych nut w notacji menzuralnej Kodeksu z Modeny - ale to już temat na inną historię...\n#pasta #muzykaklasyczna #muzykadawna pokaż całość\n+: paczesik, imkazea +8 innych\nchociaż w sumie nie do końca, od kiedy pamiętam słuchałem tylko porządnych wykonań\n@dwugitofenobezlikusensolikum: ja zaczynałem od tych najpopularniejszych z YouTube xD\n+: The_Pelek, a.....w\n33. Johann Georg Weichenberger (1676-1740)\nDziś odcinek trzydziesty trzeci cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa, a w nim spotkanie z następną osobą o dziwnym i długim nazwisku, czyli z austriakiem Johannem Georgiem Weichenbergerem.\nJohann był urzędnikiem podobnie jak Hinterleithner. Napisał wiele utworów na solową lutnię i utwory kwazi-koncertowe na lutnię z akompaniamentem smyczkowym. Był biegły w komponowaniu polifonicznym, a jego późne utwory były w stylu galant. Jego kompozycje cieszyły się dużą popularnością i mimo że był tylko amatorem, był bardzo ceniony w Austrii i Bohemii.\nZałączam suitę d-moll w wykonaniu Yasuhiro Kadono.\n#muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia\n+: dwugitofenobezlikusensolikum, W......a +5 innych\n32. Johann Gottfried Conradi\nW trzydziestym drugim odcinku cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa chciałbym zaprezentować muzykę tyleż piękną, co tajemniczą, a mowa o tzw. Sonatach Conradiego opublikowanych we Frankfurcie nad Odrą w roku 1724 w zbiorze p.t. Neue Lauten-Stucke. Poza istnieniem zbioru w bibliotece w Lipsku nie ma żadnej innej informacji ani o tej muzyce, ani o autorze. Na końcu publikacji zamieszczone jest oświadczenie “Jako że miłośników lutni nie ma już wielu, ale są za to zawsze ochoczy na rzeczy nowe i ciekawe, niech będzie wiadomym, że wydawca niniejszych utworów jest w stanie zaoferować nowe sonaty na 13 chórów oraz wiele innych utworów w tym samym stylu”, na podstawie którego muzykolodzy stoją na stanowisku, że Conradi jest tak naprawdę wydawcą, a nie kompozytorem, a prawdziwy kompozytor tych sonat jest nieznany, przy czym ich styl różni się od stylu całej znanej muzyki z okresu i nie ma żadnego kandydata na autora tych utworów.\nZałączam sonatę C-Dur w wykonaniu Roberta Barto.\n+: a.....w, GrzegorzSkoczylas +4 innych\n31. David Kellner (1670–1748)\nCzas na trzydziesty pierwszy odcinek cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa a w nim dość ciekawa postać Davida Kellnera.\nDavid urodził się nieopodal Lipska około 1670 roku, jednak po osiągnięciu pełnoletności emigruje za swoimi starszymi braćmi do Szwecji. Po studiach stara się o posadę organisty w Turku, jednak zostaje zaciągnięty do wojska na Trzecią Wojnę Północną, na której spędza dziesięć lat. Po powrocie znajduje w Sztokholmie posadę jako organista oraz “osoba grająca na dzwonach karylionowych”. Wykazuje duże zainteresowanie teorią muzyki i w 1732 roku publikuje traktat o basso continuo p.t. Treulicher Unterricht im General-Baß, który zyskuje zawrotną popularność i staje się najważniejszą pozycją w temacie w XVIII wieku z wieloma wznowieniami. I tu jest ciekawa części, bo przy braku jakichkolwiek przesłanek na zainteresowanie Davida lutnią, ani dowodów, że na lutni grał, czy komponował, pod koniec życia postanawia wydać wybór swoich szesnastu (chociaż właściwie osiemnastu) utworów lutniowych p.t. XVI. auserlesene Lauten-Stücke, bestehend in Phantasien, Chaconnen, Rondeau, Giga, Pastorel, Passepied, Campanella, Sarabande, Aria & Gavotte. Muzyka wydana już w dobie stylu galant ma bardzo archaiczny styl zakorzeniony w poprzedniej epoce - Kellner mógł wtedy mieć już 80 lat, więc na pewno swoje zainteresowanie lutnią musiał zdobyć wiele dekad wcześniej, a fakt wydania zbioru mógł stanowić zwieńczenie jego muzycznej drogi.\nW załączniku dwie Fantazje w wykonaniu Hany Alivodić\n+: a.....w, Limelight2-2 +6 innych\nCampanella w wykonaniu Petera Crotona (w której może doszukiwać się hołdu grze na karylionach)\n+: GrzegorzSkoczylas, alkan +1 inny\nOraz monumentalna Chaconna z dwudziestoma siedmioma wariacjami zajmująca ćwierć całego zbioru (w wykonaniu Miguela Yisraela)\n30. Johann Michael Kühnel (ca 1670 - ca 1728)\nNastał moment, w którym pod tagiem #rokzlutniabarokowa definitywnie opuściliśmy Francję i będziemy orbitować niemal wyłącznie wokół ośrodków niemieckojęzycznych. Na przełomie wieków, gdy lutnia we Francji straciła swój status, a na wschodzie nie zajaśniała jeszcze na powrót pełnym blaskiem, w świecie lutniowym dzieje się relatywnie niewiele. Nie można tego jednak powiedzieć o zmianach w ówczesnym guście muzycznym, do którego z impetem wdarł się styl galant, przez co w zachowanych utworach z tego okresu widzimy bardzo szybko postępujące zmiany stylistyczne. Jako przykład tego procesu w trzydziestym odcinku naszego cyklu zaprezentuję muzykę Johanna Michaela Kühnela, której styl dość mocno odbiega od wcześniej prezentowanej muzyki. Johann pochodził z rodziny z tradycjami (tak dziadek jak i ojciec byli muzykami) i poza pracą na lutni był również wiolonczelistą i gambistą. Ten fakt dość wyraźnie daje o sobie znać w załączonej Suicie d-moll, która jest mocno homofoniczna, co jest bardzo charakterystyczne dla wiodącego w tym okresie stylu.\nGra Alberto Crugnola.\n+: dwugitofenobezlikusensolikum, GrzegorzSkoczylas +7 innych\na.....w 1 rok 1 mies. temu\n@laoong, jeśli to Twój kanał (bo Twój, prawda?), to proponowałbym wstawiać czasoznaczniki w opisach.\npokaż spoiler Tu odpowiednio: 3:53, 7:27, 9:45, 11:10 i 12:44. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@akrmzow: W sumie zapomniałem, że to takie proste. Już uaktualniłem. Dzięki :)\n29. Robert de Visée (c.1655–1732/3)\nOdcinek dwudziesty dziewiąty cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa jest dość szczególny, gdyż w nim ostatecznie żegnamy się z muzyką francuską, ale na szczęście robimy to w wielkim stylu i z przytupem, gdyż będzie to odcinek o ostatnim znaczącym lutniście francuskim jakim był Robert de Visée. Pisać o nim jako o lutniście jest pewnym uproszczeniem, gdyż pracował w czasach, w których lutnia zdecydowanie nie cieszyła się na dworze i wśród arystokracji powodzeniem i aby realizować się zawodowo Robert był istnym człowiekiem orkiestrą grając także na teorbie, gitarze barokowej oraz violi da gamba (a należy także wspomnieć, że był śpiewakiem).\nJak to zbyt często bywa jego dane biograficzne są mocno niepełne. Niespecjalnie wiadomo gdzie i kiedy się urodził (Toyohiko Satoh spekuluje, że urodził się w Viseu w Portugalii). Zaczynał swoją karierę w Paryżu jako gitarzysta publikując dwa tomy utworów gitarowych w latach 1682 i 1686, a w roku 1716 publikuje zbiór na teorbę i lutnię p.t. Pièces de théorbe et de luth mises en partition dessus et basse i co charakterystyczne - w notacji muzycznej na pięciolinii (co sugeruje, że wśród adresatów muzycy potrafiący czytać tabulaturę stanowili już mniejszość). Szczyt kariery zawodowej osiąga w roku 1719 będąc mianowanym nadwornym nauczycielem gry na gitarze młodego Ludwika XV. Notatka o ostatniej wypłacie Roberta pochodzi z roku 1732 i możemy domniemywać, że była to okolica jego śmierci.\nZałączam rewelacyjne nagranie Preludium i Allemandy a-moll na teorbę w wykonaniu Jonasa Nordberga\n+: HagbardGodman, wiecejszatana +8 innych\n27. Philipp Franz Lesage de Richée (fl c. 1695)\nBohaterem tego odcinka cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa jest Philipp Franz Lesage de Richée. Nie wiadomo o nim prawie nic poza takimi faktami, że pracował we Wrocławiu i był uczniem Charlesa Moutona. Pewne jest tylko to, że w 1695 roku wydał we Wrocławiu zbiór utworów pt. Cabinet Der Lauten zawierający 12 suit (w sumie 102 utwory). Muzyka z tego zbioru jest jednym z ostatnich przykładów muzyki o mocnych wpływach francuskich (style brisé).\nJego muzyki na yt jest bardzo mało i załączam dwa preludia w wykonaniu Yasuhiro Kadono. Poniżej także nagranie części suity c-moll w wykonaniu Ernsta Bernhard - amatora fanatyka z Austrii :)\nPasagallia à discretion\nI tymże sposobem jesteśmy już za połową - z lekkim tylko poślizgiem ( ͡° ͜ʖ ͡°)ﾉ⌐■-■\n+: a.....w, GrzegorzSkoczylas +2 innych\nlaoong 1 rok 3 mies. temu\n23. Jacques de Saint-Luc (1616–c.1710)\nW odcinku dwudziestym trzecim naszej rocznej przeprawy przez kompozytorów lutni barokowej pod egidą tagu #rokzlutniabarokowa jesteśmy już obiema nogami w okresie przejściowym w rozwoju lutni. Stara szkoła francuska już dogorywa, a nowa jeszcze się nie ukształtowała. W rezultacie jesteśmy świadkami takiego nie wiadomo czego - różne nurty się ze sobą ścierają i poszukiwania spójnego stylu są w toku, a pośrodku tego bryluje Flamand Jacques de Saint-Luc - postać na pewno barwna ale i trudna do oceny. Na pewno był jednym z pierwszych kodyfikatorów suity barokowej (składającej się z prélude, allemande, courante, sarabande i gigue, a w późniejszym okresie zbliżającym się do stylu galant poprzeplatane menuetami, gavotami czy bourrée), uważa się również, że przyczynił się w swoim długim życiu do przekazania zdobyczy szkoły francuskiej pokoleniu lutnistów wiedeńskich. Czytałem jednak również, że był wśród lutnistów największym megalomanem przypisując sobie osiągnięcia, których nie dokonał (typu zdobywanych orderów, czy zasług bycia nauczycielem rodzin królewskich), a jego muzyka jest dość specyficzna, cechująca się dużymi powiązaniami z operą i teatrem (wiele utworów nie jest klasycznymi tańcami i ma unikalne nazwy nawiązujące np. do teatru, czy wydarzeń kulturalnych czy politycznych) i w mojej ocenie niekoniecznie najwyższych lotów (wiele jego utworów było na tyle prostych, że trafiło do podręczników lutniowych i niestety z grania ich nie czerpałem spodziewanej satysfakcji).\nZałączam jego Chaconnę B-Dur w wykonaniu charyzmatycznej Penélope Maravalhas.\n+: u..6, a.....w +6 innych\n22. Hinrich Niewerth (? - 1699)\nW dwudziestym drugim odcinku cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa już prawie na stałe przeniesiemy się na wschód od Francji, gdyż od końcu XVII w. lutnia wypada z łask francuskiej arystokracji, co pociąga za sobą drastyczny spadek popularności, zaczyna jednak rozkwitać głównie w krajach niemieckojęzycznych. Na początek będzie bardzo niszowo. Aż sam się dziwie, że mogłem zapędzić się w takie muzyczne zakamarki, ale będzie o muzyce pochodzącej z dworu szwedzkiego z tego okresu, a konkretnie o nadwornym muzyku szwedzkiego dworu nazwiskiem Hinrich Niewerth. Trafiłem na niego przypadkiem na yt i zauroczyła mnie jego muzyka, gdyż Hinrich jest kompetentnym kultywatorem stylu francuskiego. Niestety zanim doszedłem do tego odcinka, filmik zniknął, więc musiałem odszukać jakąś jego muzykę sam i samemu zrobić materiał. Mimo trudności przedsięwzięcie zakończyło się sukcesem, gdyż znalazłem trzy jego utwory na płycie Dygd och ära zawierającej szwedzką muzykę z okresu XVII-wiecznego rozkwitu (wiecie, potop i te sprawy), a nawet trafiłem na manuskrypt z którego pochodzą.\nO samym kompozytorze tradycyjnie wiadomo skandalicznie mało, w sumie tyle, że najprawdopodobniej był Niemcem (możliwe, że studiował w Strasburgu), na dworze pracował 30 lat i zarabiał całkiem nieźle, co nie dziwi, gdyż po rozsianej po kilku manuskryptach muzyce można wnosić, że miał niezłą reputację i był całkiem utalentowanym kompozytorem, a jego muzyka jest dobrym przykładem na to, jaki był wielki wpływ muzyki francuskiej na resztę Europy. Jednakże zatrudnienie na szwedzkim dworze prawdopodobnie izolowało Niewertha od głównego nurtu europejskiej muzyki lutniowej, co tłumaczyłoby relatywnie mały “zasięg” jego muzyki w reszcie Europy.\n+: u..6, Coolish +5 innych\n@laoong: Może spróbowałbyś rozreklamować się trochę np. na reddicie? Bo szkoda, żeby taka muzyka miała tylko kilka wyświetleń. Choć jak na możliwości wykopu to i tak sporo. ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n@alkan: Raczej nie ma co się łudzić, że to jakiś #qualitycontent, po prostu robię to dla własnej satysfakcji i żeby przetestować, czy dam radę ciągnąć coś takiego przez rok. Jeśli chodzi o popularyzowanie lutni, to te 1.5k osób spod tagu muzyka jest dla mnie wystarczającym targetem i mam pewną informację, jaki procent z nich jest gotowa na taki rodzaj muzyki (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\n21. Charles Mouton (1617–1699)\nW dwudziestym pierwszy odcinku cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa jakby nie kombinować, to chronologicznie wypada mi napisać o ostatnim znaczącym kompozytorze francuskiej muzyki lutniowej, czyli Charlesie Moutonie. Jak to zwykle bywa niewiele o nim wiadomo. Podobno pochodził z Rouen, uczył się u Denisa Gaultiera i na początku kariery pracował w Turynie. Od lat 1660-tych uczył gry na lutni członków paryskiej szlachty, a ok 1680 wydał dwa zbiory lutniowe Pièces de luth sur différents modes (przynajmniej przetrwały kopie dwóch pierwszych, bo wg katalogów było ich cztery). Cieszył się dużą popularnością wśród szlachty i sam miał wysoką pozycję, gdyż w 1690 roku powstał jego dość znany obraz pędzla François de Troy. Jego muzyka charakteryzuje się dość specyficznym stylem, a w suitach pojawiają się dość nowoczesne jak na Francję końca XVII w. (a bardzo popularne w okresie puźniejszym) tańce jak gawot czy menuet. Swoisty schyłek muzyki lutniowej we Francji można rozpoznać także w jego muzyce po tym, że nie stronił od aranżowania popularnych arii operowych czy tradycyjnych (ludowych) pieśni, co we wcześniejszych okresach uważano za niedopuszczalne i poniżające dla królowej instrumentów jakim była lutnia.\nZałączam suitę c-moll w wykonaniu Nigela Northa\n+: c...........g, GrzegorzSkoczylas +4 innych\nlaoong 1 rok 3 mies. temu via Android\n@alkan generalnie masz rację i byłem tu ze zwrotem "wcześniejszych okresach" nieprecyzyjny, bo miałem na myśli tylko okres, w którym rozwinął się etos powiązany ze style de luth zapoczątkowany przez Ennemonda Gaultier. Wówczas lutniści trochę zaczęli świrować w kwestii elitarności ich sztuki i traktowanie lutni użytkowo (czyli właśnie np. grając melodię z opery) było uważane za niegodne instrumentu.\n+: alkan, dosia19\n@laoong: Jak już napisałem komentarz, to zacząłem się zastanawiać, że może w sumie nie ma tu niczego nadzwyczajnego i to faktycznie zwyczajna sinusoida dziejów; podobnie przecież motywy ludowe dla fortepianu odkrył dopiero romantyzm 200 lat po wynalezieniu tego instrumentu. Czyli byłem na dobrej drodze. :)\nlaoong 1 rok 4 mies. temu\n20. Jacques Bittner (fl. 1680).\nW dwudziestym odcinku cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa powoli zbliżamy się do końca popularności lutni we Francji i powolnego przesuwania się środka ciężkości świata lutniowego na wschód, do krajów niemieckojęzycznych. Bohaterem odcinka będącym mimowolnym uczestnikiem tego procederu jest Jacques Bittner, a właściwie Jacob Büttner, kompozytor pochodzący z ośrodków austriacko-czeskich. Sprawa z wariantywnym imieniem i nazwiskiem jest poszlaką odnośnie tego, że zainteresowanie lutnią przesuwało się na wschód, ale wciąż lutnia była kojarzona z Francją i dominował styl francuski, stąd wydany w 1682 roku w Norymberdze zbiór nosił francuski tytuł Pieces de Lut Composées par M. Jacque BITTNER. Utwory mimo francuskiej stylizacji mają sporo z muzyki Resunera oraz wiele “nowoczesnych” cech zapowiadających styl Galant.\nZałączam bardzo ładne wykonanie suity g-moll przez Nigela Northa.\n+: GrzegorzSkoczylas, u..6 +5 innych\n19. Jacques Gallot (c. 1625 – c. 1695)\nDziewiętnasty odcinek cyklu wpisów spod tagu #rokzlutniabarokowa poświęcam Jacquesowi Gallotowi. Podobnie jak w przypadku nazwiska Gaultier (nota bene Jacques był uczniem Ennemonda Gaultiera), tutaj też mamy do czynienia z rodem lutnistów i dla odróżnienia od innych Jacquesowi dodano przydomki Le Vieux Gallot (jako najstarszy) czy Gallot de Paris (jako że z Paryża). W przeciwieństwie jednak do Gaultierów, tutaj Jacques wyróżniał się znacznie na tle innych jakością swojej muzyki pozostawiając członków swojego rodu w cieniu. Dodam nawet więcej - mam osobisty problem z tym wpisem, gdyż w moim odczuciu Jacques jest szczytową postacią paryskiej szkoły lutni i jeden wpis to zdecydowanie za mało, żeby zaprezentować tak wielką postać, bo jakiż jego utwór mam wybrać, skoro wszystkie noszą znamiona geniuszu? Utwory lutniowe są z natury miniaturami (właśnie sprawdziłem, że mediana długości wszystkich utworów z mojej kolekcji to 2m13s, i co charakterystyczne długość rośnie wraz z czasem powstania) a Gallot doprowadził sztukę lakoniczności miniatury do perfekcji wypracowując genialną wręcz zdolność zawierania maksimum emocji w minimalnej liczbie nut.\nOdpowiadając zaś na postawione kilka zdań wyżej pytanie wybrałem Allemandę a-moll L'Amant Malheureux, gdyż utwór ten stanowi pewnego rodzaju pomost do największego lutnisty jaki chodził po ziemi kilkadziesiąt lat później, ale to już historia na inny wpis (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■).\n+: u..6, GrzegorzSkoczylas +4 innych\n18. Johann Gumprecht (1610-1697)\nW osiemnastym odcinku tagu #rokzlutniabarokowa wracamy do klasycznej lutni, ale wyjdziemy z Francji, bo będzie o Niemcu Johannie Gumprechcie. Mało o nim wiadomo, pracował w Strasburgu, w mieście pełnił funkcje administracyjne, ale równocześnie w 1652 został w dziele Gymnasma Georga Gumpelzhaimera nazwany jednym z najsławniejszych lutnistów swoich czasów (aczkolwiek nie wiem jak wielkie pojęcie o lutnistach tamtych czasów miał ów Gumpelzhaimer). Jego muzyka stylistycznie jest na wskroś francuska, z bezsprzecznie dużymi wpływami Mercure’a, Dufaulta czy Pinela, z pewną dozą oryginalności w postaci np zwodniczych kadencji, czy skłonności do dysonansów.\nNie jest jednak tak ceniony jak jego rodak Reusner, gdyż tamtem wypracował swój własny unikalny styl, podczach gdy Gumprecht musiał mieć dużą styczność ze światkiem lutnistów francuskich i stylistycznie podążał wydeptanymi przez nich ścieżkami. Najbardziej cenionymi są jego preludia. Prawdę mówiąc Gumprecht jest tak mało doceniany, że w całym yt znalazłem tylko dwa wykonania jednego z jego preludiów (załączam w mojej ocenie ciekawsze) i jedną sarabandę jako duecik.\n+: wiecejszatana, GrzegorzSkoczylas +4 innych\n@alkan, chciałeś, masz ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: ferigone, dosia19\nDziękować, Pan @laoong. :) Bardzo przyjemna sarabanda.\nlaoong 1 rok 5 mies. temu\n17. Charles Hurel (fl. 1665 - c. 1692)\nNastępny tydzień, to następny wpis w tagu #rokzlutniabarokowa :)\nDzisiejszy wpis jest lekko powiązany z poprzednim wpisem o angelice, gdyż dotyczy również kompozytora spoza czołówki komponującego na mniej popularny instrument z rodziny lutni, a konkretnie, to dzisiaj jest o Charlesie Hurelu i jego theorbie. O samym Hurelu nie wiem więcej jak można przeczytać na wiki, za to instrument już gościł pod tagiem w odcinku siódmym i ósmym, ale wtedy był on we włoskim wcieleniu chitarrone, a dziś piszę o jego transplantacji na francuski grunt jako théorbe; strój ma zbliżony do renesansowego, tylko z jedną ciekawą cechą - dwie najwyższe struny są obniżone o oktawę, jest to tzw l'accord rentrant (i nie wiem jak przetłumaczyć to na polski, ale po angielsku mówią na to re-entrant tuning). Instrument był głównie wykorzystywany do realizacji basso continuo (stąd wykorzystanie w operach barokowych), ale doczekał się także skromnego repertuaru jako instrument solowy i najstarszym jaki znam przykładem takich utworów w stylu francuskim jest zbiór Hurela Tablature de luth et de théorbe. Zbiorowi jest poświęcone CD Christophera Wilkego Charles Hurel: Works for Theorbo, ale trochę nagrań można znaleźć na youtube, z których załączam obecnie najciekawsze.\n#muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia #teorba\n@laoong: ej, kolego, nie uwierzysz. Mihau chyba serio zdjął mi te limity. xD Dzisiaj napisałem sześć komentarzy jeden za drugim, w przeciągu może, ja wiem? Dziesięciu minut? A limit dla zielonek to dwa na piętnaście. A nie dość, że napisałem, to jeszcze z powodzeniem wysłałem. Więc bądź czujny, może się doczekamy naprawy tagów jeszcze w tym roku. (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\n@m__b, jeśli to prawda, to nawet nie wiesz, jak mnie zaimponowałeś w tej chwili. ( ͡° ͜ʖ ͡°) pokaż całość\n+: laoong, dosia19\nlaoong 1 rok 5 mies. temu via Android\n@akrmzow chyba prawdy się nie dowiemy, bo prawdziwy bohater nie lubi nosić peleryny ;)\n+: a.....w, dosia19\n16. Michel de Béthune\nW tym tygodniu, pod numerem szesnasnym w tagu #rokzlutniabarokowa będzie egzotycznie, gdyż będzie Michel de Béthune, o którym praktycznie nic nie wiadomo oraz instrument, na który komponował, na którym praktycznie nikt teraz nie gra, a jest to szalecie ciekawy instrument: angélique, zwana również lutnią harfową, a to dlatego, że jest to taka lutnia (a właściwie teorba), z mnóstwem strun (16 lub 17) strojona diatonicznie jak harfa (od e w dół).\nWiem o jednym CD z utworami Béthune, a jest to Pièces pour théorbes français José Miguel Moreno, z którego załączam bardzo relaksujące prawie 30 minutowe wykonanie, a jakby kogoś interesowało jak taka angelika wygląda, to załączam nagranie amatora pasjonata - chyba jedynego człowieka w Europie, który próbuje coś na tej angelice robić, a nie ma łatwo, bo jako ciekawostkę wspomnę, że nie istnieje żaden program do składu tabulatury na angelikę (na oznaczenia tych 17 strun są dodatkowe symbole w stosunku do lutni) i facet nie ma opcji jak przepisywać utwory starą szkołą ręcznie na papierze :)\nZatem Mathias Rösel gra Courante Michela de Béthune na angelice altowej (na kanale są jeszcze dwie, sopranowa i basowa - polecam zerknąć)\n+: zle_sny_rabina, GrzegorzSkoczylas +6 innych\n@akrmzow: Bardzo dziękuję za miłe słowa. Jak chcesz nadrobić zaległości, to zacznij od pierwszych wpisów #bojowkalutnibarokowej, bo wpisy lecą mniej więcej chronologicznie, #rokzlutniabarokowa to ostatnie postanowienie noworoczne na 2018 rok jakie jest w grze i jest obliczony na 52 odcinki.\nTag #gruparatowaniapoziomu trąci trochę pychą, a ja jestem zbyt skromny i jest nam nie po drodze. Wystarczy, że taguję #muzyka więc zasięg >1000 wykopków jest, kogo zainteresuje ten przeczyta, a czyta niewielu, bo jak sam zauważyłeś jest to bardzo głęboka nisza :)\nTeraz co do zamieszczonego przez Ciebie nagrania, to łatwo się pomylić, ale nie jest to angelica tylko "zwykła" teorba, gdyż angelika jest podtypem teorby - ten sam kształt, ale dwie lub trzy struny więcej i zupełnie inny strój - taki jak w harfie. Możesz przekonać się sam - policz struny - angelika ma co najmniej 16, a instrument na nagraniu ma ich 14.\nZałączam filmik z genialnym wytłumaczeniem czym jest teorba, obejrzyj, bo można się uśmiać. Poświęciłem jej ósmy odcinek serii we włoskim wcieleniu (jako chitarrone) i myślę, że za kilka dni napiszę o czysto francuskiej wersji (jako théorbe), więc stay tuned (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■) pokaż całość\n+: a.....w, alkan +1 inny\n@laoong: w końcu doobejrzałem do końca. Świetny filmik, dziękuję i kłaniam się w pas. ( ͡°( ͡° ͜ʖ( ͡° ͜ʖ ͡°)ʖ ͡°) ͡°)\n15. Denis Gaultier (1597 lub 1602/3 – 1672)\nCzytając o francuskich lutnistach barokowych jednego czego można być pewnym, że w końcu gdzieś pojawi się jakiś Gaultier, teraz nie jest inaczej i w piętnastym odcinku cyklu #rokzlutniabarokowa przedstawiam Denisa Gaultier, dla odróżnienia zwanego Gaultier le jeune (młodszy) oraz Gaultier de Paris (z oczywistych względów). Jest to kuzyn Ennemonda i ostatni Gaultier z jakim się spotykamy.\nJego ważnym wkładem we francuską muzykę lutniową jest wydanie dwóch zbiorów utworów Ennemonda i swoich (Pièces de luth sur trois différens modes nouveaux około 1669 oraz Livre de tablature [...] de Mr. Gaultier Sr. de Nève et de Mr. Gaultier son cousin około 1672 ) oraz jednego bardzo specyficznego zbioru La Rhétorique des dieux (1652), którego stylizacja nawiązuje do mitologii greckiej i jest przykładem ówczesnej fascynacji starożytnością (aczkolwiek w bardzo powierzchowny sposób, gdyż styl muzyczny nie odbiega od typowego stylu epoki, tylko nazwy utworów nawiązują do mitologii).\nZałączam wykonanie trzech utworów w D-Dur ze zbioru La Rhétorique des dieux\n1. Le Panegirique (Gigue)\n2. Phaëton foudroyé (Allemande, Faeton strącany piorunem przez Zeusa)\n3. Ulisse (Courante)\nGra Roderick Blocksidge\n+: OldNoob, Teflontefal +6 innych\n14. Germain Pinel (c. 1600–1661)\nCzternasty tydzień 2018 roku nam minął, a ja w tagu #rokzlutniabarokowa narobiłem sobie zaległości, ale już je powoli nadrabiam i przedstawiam kolejnego kompozytora, którym tym razem jest Germain Pinel. Można poczytać, że był nadwornym kompozytorem Ludwika XIII i uczył grać na lutni Ludwika XIV. Nie jest to kompozytor zbyt popularny, gdyż nagrań jego utworów jest mało (mimo, że zachowało się około 200 kopii jego utworów), a dwa chyba najważniejsze albumy z jego muzyką, które mogę polecić jako lekturę uzupełniającą, to Relic Andersa Ericsona oraz Les Rois de Versailles Miguela Yisraela.\nZałączony utwór to Chaconne g-moll z płyty Miguela Yisraela.\n+: Honorrata, GrzegorzSkoczylas +4 innych\n13c. Esaias Reusner był, podobnie jak Mozart, cudownym dzieckiem wożonym przez swojego ojca na recitale. Ojciec, również lutnista, niechybnie nauczył go grać na lutni, jednak nie mógł wpoić mu stylu, którym później młody Ezjasz się posługiwał, gdyż przed nim nikt na ziemiach Śląska go nie znał i jest on prawdziwym prekursorem wyprzedzającym innych niemieckich lutnistów o dziesięciolecia. Musiał mieć jakiegoś francuskiego nauczyciela i sądząc po efektach musiał być to ktoś znaczący (może sam François Dufault, który spędził duży kawał swojego życia w rozjazdach?), jednak nie udało się ustalić jego personaliów.\nW 1676 wydaje w Berlinie swój drugi zeszyt lutniowy p.t. Neue Lauten-früchte, różniący się stylistycznie od pierwszego - muzyka w nim zawarta ma bardziej dojrzały i pogodny charakter.\nUmiera w Berlinie w 1679 roku w wieku 43 lat w trakcie przygotowań do następnego zbioru utworów, z którego część utworów dociera do nas wpisana ręcznie przez kompozytora do jednej z kopii Neue Lauten-früchte jako dodatek.\nZałączony utwór to Passagalia D-Dur - ostatni utwór ze zbioru Neue Lauten-früchte w wykonaniu Roberta Barto.\n+: Wina_Segmentacji, Coolish +4 innych\n@Wina_Segmentacji: Dzięki - polecam pozostałe z tagu (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\n@laoong Bardzo ładny tag.\n+: laoong, GrzegorzSkoczylas +1 inny\n13b. Esaias Reusner Młodszy w 1667 roku wydaje w Brzegu (tym koło Wrocławia) swój pierwszy zbiór utworów lutniowych pod tytułem Delitiæ Testudinis, co z neo-łaciny można tłumaczyć jako "lutniowe rozkosze". W późniejszych latach zbiór doczekał się kilku wydań; ostatniego, pośmiertnego, w Lipsku w 1697 pod niemieckim tytułem Erfreuliche Lautenlust (co znaczy mniej więcej tyle samo). Tytuł może być jednak trochę mylący, bo miłych rozkoszy z obcowania z nim za bardzo nie zaznamy, ponieważ większość utworów ma bardzo ponury, melancholijny i przygnębiający nastrój. Historycy muzyki tłumaczą to faktami z biografii Reusnera - urodził się w okresie Wojny trzydziestoletniej, podczas której przez Śląsk przetoczyła się nawała działań wojennych, których młody Ezjasz niewątpliwie musiał być świadkiem i czego dawał upust w komponowanej przez siebie muzyce.\nZałączam nagranie Williama Watersa, na które trafiłem dosłownie wczoraj i które mnie urzekło (polecam resztę z tego kanału), a mamy w nim:\n1. majestatyczną, melancholijną Paduanę,\n2. Sarabandę (od 5:21), która (co charakterystycznie dla Reusnera) ma bardzo zredukowaną formę do zaledwie 2*8 taktów, tu zagraną w szybkim tempie,\n3. które prawie nie odróżnia jej od następującego po niej Gavotte'a (od 6:07)\nA jako lekturę uzupełniającą, jakby ktoś się czuł tej wiosny niedostatecznie przygnębiony, mogę polecić dwa CD Paula Beiera z utworami ze zbioru pod tytułem Delitiae Testudinis.\n+: etatysta, alkan +4 innych\nDla zainteresowanych załączam pięknie wykaligrafowaną stronę z tabulaturą Paduany.\n+: GrzegorzSkoczylas, alkan +3 innych\n13. Esaias Reusner Młodszy (29 kwietnia 1636 Lwówku Śląskim - 1 maja 1679 Berlin)\nPrzed nami trzynasty, świąteczny tydzień tagu #rokzlutniabarokowa, w którym postanowiłem przedstawić postać Ezjasza (Esaiasa) Reusnera młodszego, pierwszego, (ale nie jedynego) Ślązaka na naszej liście, gdyż Ezjasz urodził się w Lwówku Śląskim, a pracował m.in. w Brzegu i we Wrocławiu.\nPostanowiłem wspomnieć o Reusnerze właśnie w Wielkanoc, gdyż pochodził on z ewangelickiego kręgu kulturowego i w 1678 r. wydał zbiór Stu melodii religijnych pieśni ewangelickich ( Hundert geistliche Melodien evangelischer Lieder ), co wpisywało się w tradycję komponowania chorałów luterańskich kultywowaną np przez D. Buxtehudego, czy J.S. Bacha.\nDziś zatem, jak data zobowiązuje, świątecznie i zamieszczam wykonania wszystkich ewangelickich melodii ze zbioru Reusnera jakie udało mi się znaleźć, a są to:\n1. Aus meines Herzen Grunde (C-Dur, Jörg Hilbert)\n18. Nun komm der Heijden Heijland (d-moll, Axel Wolf)\n21. Vom Himmel hoch, da komm ich her (F-Dur, Joachim Held)\n23. Ein Kind gebohr zu Betlehem (d-moll, Joachim Held)\n27. Der Tage der ist so freudenreich (C-Dur, Richard Labschütz)\n28. In dulci jubilo (C-Dur, Joachim Held)\nReusner jest na tyle ważną postacią, że nie można ograniczyć się do jego aranżacji pieśni religijnych, dlatego będzie o nim więcej, a wszystkim pięciu i sześciu (beze mnie) subskrybentom moich tagów życzę Wesołych Świąt ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: Chrystus, etatysta +6 innych\nlaoong 1 rok 7 mies. temu\n11. Jacques Gaultier (c.1600- przed 1660)\nDziesięć tygodni tagu #rokzlutniabarokowa za nami, pora na jedenasty w którym niespodzianka - kolejny Gaultier. Tym razem czarna owca - Jacques Gaultier, znany ze swojego porywczego charakteru i pierwszy kompozytor na lutnię barokową, którego wizerunek przetrwał do naszych czasów. W roku 1617 zabił w pojedynku rywala i zbiegł z Francji (do której już nie wraca) do Wielkiej Brytanii. Tam zrobił karierę na dworze, ale nie bez skandali, wśród których było nawet uwięzienie w Londyńskiej Tower za zniesławienie rodziny królewskiej.\nW aspekcie muzycznym uważa się go za twórcę rozszerzenia lutni do 12 chórów, poprzez dodanie drugiej przedłużonej główki (wizerunek na rycinie z jego podobizną). Najniższym dźwiękiem lutni 11-chórowej francuskiej było C. Chór 12 wprowadzony przez Jacquesa był strojony w B. Idea wprowadzenia tego chóru mogła wiązać się z tym, że na Wyspach popularny był strój, którego podstawą był akord B-Dur, w którym właśnie brakowało najniższego dźwięku B.\nJacques nie jest zbyt popularny na yt, dlatego załączam nagranie Andersa Ericsona z jego najnowszej płyty Lyra Sonora. Części suity to:\n1. Allemande de Gaultier d'Angleterre\n2. Courante de Gaultier d'Angleterre mesme ton\n3. Sarabande du mesme Gaultier\nW tle oryginalny manuskrypt zawierający suitę, Ms. Panmure House Music Book Nr.4\n+: etatysta, wiecejszatana +4 innych\nJako bonus nagranie jego Couranta przez Annę Kowalską z LUTEDUO\n@laoong: Brzmi jak Dark Country\n9. Ennemond ‘le Vieux’ Gaultier (c. 1575 – 11.12.1651)\nW dziewiątym tygodniu tagu #rokzlutniabarokowa wracamy do Francji i to z przytupem, bo do samego Ennemonda Gaultier. Jest to drugi Gaultier na naszej liście (po Pierze) i był zwany Gaultier de Lyon (gdyż na początku kariery działał w Lyonie) lub le Vieux Gaultier dla odróżnienia od jego młodszego kuzyna Denisa.\nOkoło 1600 roku trafia na służbę u Marii Medycejskiej z którą wiąże całą swoją karierę zawodową, gdyż przechodzi na emeryturę w momencie jej wygnania w 1631 wyjeżdżając na wieś, gdzie spędza resztę życia. Na uwagę zasługuje fakt, że Ennemond był niemalże rówieśnikiem Roberta Ballarda i był bardzo wysoko cenionym kompozytorem i nauczycielem, jednak nie znalazł się wśród kompozytorów z antologii Pierre’a Ballarda, co można tłumaczyć względami politycznymi (jako walet Marii de Medici był personą non grata dla oficjalnego królewskiego wydawcy).\nPrawdopodobnie był uczniem René Mesangeau i w 1638 skomponował najwcześniejszy przykład #tombeau właśnie na jego cześć.\nEnnemonda uważa się za twórcę francuskiej szkoły lutni oraz prekursora style brisé (tzw. “styl łamany”).\nZa życia nie opublikował żadnych swoich utworów, jednak dziesiątki utworów przetrwało w manuskryptach, a ze względu na bardzo dużą popularność jego twórczości w drugim obiegu jego kuzyn Denis zdecydował się na wydanie “autoryzowanej” edycji jego utworów w zbiorze Livre de tablature des pièces de luth de Mr Gaultier Sr de Nèüe, et de Mr Gaultier son cousin zawierającym utwory obu kuzynów.\nZałączam wykonanie ikonicznej suity d-moll przez Xaviera Díaz-Latorre w częściach\n2. Tombeau de Mezangeau (Allemande)\n5. La Poste (Gigue)\nAtrybucja preludium jest niepewna, gdyż nie udało się Ennemondowi przypisać autorstwa żadnego preludium, ale ze względu podobieństwa stylistyczne te konkretne jest mu przypisywane.\nJako lekturę uzupełniającą polecam płytę Hopkinsona Smitha Vieux Gaultier\n+: GrzegorzSkoczylas, u..6 +7 innych\n8. Johannes Hieronymus Kapsberger (c.1580–1651)\nW tym tygodniu dalej jesteśmy we Włoszech, ale będzie multikulturowo, bo bohaterem ósmego tygodnia tagu #rokzlutniabarokowa jest rówieśnik Castaldiego Johannes Hieronymus Kapsberger, a znany częściej jako Giovanni Girolamo, gdyż mimo, że był z pochodzenia Niemcem (jego ojciec był oficerem Monarchii Habsburgskiej, który osiadł w Wenecji), to działał we Włoszech. Girolamo po 1605 roku pojawia się w Rzymie i rozkręca zawrotną karierę wirtuoza lutni i chitarrony (włoskiej teorby) i ma bardzo duży wpływ na rozwój tych instrumentów, gdyż jego kompozycje cechowały się bardzo oryginalnym stylem często łamiącym ówczesne zasady kompozycji. Głównie jest znany z licznych toccat na teorbę, z których najbardziej ikoniczną jest Toccata Arpeggiata. Załączam wykonanie Mariny Belovej, która gra jeszcze jego Passacaglię\n+: etatysta, GrzegorzSkoczylas +4 innych\nJakubussimus 1 rok 7 mies. temu\n+: Michal_z_ksiegowosci, q.....u +7 innych\n7. Bellerofonte Castaldi (1580–1649)\nPrzez pierwsze sześć tygodni tagu #rokzlutniabarokowa koncentrowaliśmy się na fenomenie\naccords nouveau u zarania baroku i zakończyliśmy ten etap wraz z omówieniem antologii Pierre’a Ballarda. W ramach odskoczni od pełniącej dominującą rolę muzyki francuskiej chciałbym zasygnalizować, że lutnia w baroku była obecna także poza granicami Francji. Drugim liczącym się we wczesnym baroku ośrodkiem były Włochy. Dlatego też pod numerem siódmym na mojej liście ląduje włoski poeta, kompozytor i lutnista Bellerofonte Castaldi, który w latach 1622-23 wydał dwa zbiory utworów na teorbę i tiorbino oraz pieśni z ich akompaniamentem. Więcej szczegółów biograficznych można znaleźć w pracy Davida Dolaty, a tymczasem polecam posłuchać rewelacyjnej Evangeliny Mascardi w duecie z Monicą Pustilnik.\n+: wiecejszatana, GrzegorzSkoczylas +6 innych\n6. Pierre Dubut\nSzósty tydzień tagu #rokzlutniabarokowa poświęcam Pierre’owi Dubut. A właściwie dwóm osobom o tym mianie, a są to Pierre Dubut le père (ojciec) (około 1610-1681) oraz Pierre Dubut le fils (syn), lub le jeune (młodszy) (po 1642 - ok. 1700). Zyskali oni wśród współczesnych status wirtuozów lutni i wielką popularność (w bazie danych utworów na lutnię barokową jest około 300 utworów przypisywanych któremuś z nich, jednak często trudno o jednoznaczną identyfikację autora), lecz dziś po liczbie nagrań dostępnych na yt można traktować ich jako wciąż nieodkrytych kompozytorów.\nO starszym Dubucie wspominam głównie w kontekscie antologii Pierre’a Ballarda z 1638 roku, gdyż jest najmłodszym kompozytorem z tego zbioru i jego utwory go zamykają, a młodszy jest najszerzej znany z tombeau jakie na jego cześć napisał Robert de Visée.\nYasuhiro Kadono znowu gra hity (najpewniej młodszego Dubuta):\n- La Bergère, Gavotte de Dubut le Jeune w a-moll\n- Courante de du But w C-Dur\n- Sarabande w C-Dur\nClair Antonini gra suitę z antologii 1638 roku. Wszystkie utwory w d-moll, aczkolwiek ostatnia Sarabanda w stroju niestandardowym:\n+: janek_kombajnista, GrzegorzSkoczylas +4 innych\nPięć utworów w wykonaniu Claire Antonini z jej albumu Les Accords Nouveaux.\n+: GrzegorzSkoczylas, alkan +2 innych\n@laoong: Słychać, że to późniejsze utwory niż dotychczas, bo już wyraźnie rysuje się w nich polifonia.\n5. François Dufault\nW piątym tygodniu tagu #rokzlutniabarokowa chciałbym przedstawić jednego z czołowych kompozytorów lutni francuskiej, za którego uważam François Dufault (ok. 1600 - ok. 1670). Określając kolejność kompozytorów miałem kłopot z umiejscowieniem Dufault, gdyż metrykalnie jest relatywnie późnym kompozytorem jak na te miejsce na liście oraz jego popularność sięga głęboko w XVII a nawet XVIII wiek jednak zdecydowałem się na wymienienie go zaraz po Bouvierze, gdyż jego utworu występują w obu antologiach Ballarda. Tradycyjnie jak na ten okres niewiele wiadomo o jego życiu - urodził się w Bourges, co najmniej od 1629 przebywał w Paryżu, jednakże był raczej outsiderem. Nie pełnił żadnej oficjalnej funkcji i dużą część życia spędził podróżując, z czego może wynikać popularność jego muzyki w różnych zakątkach Europy - przypisuje się mu autorstwo około 160 utworów rozsianych po niemalże 70 manuskryptach. Ślad po nim znika w Londynie w roku 1642, a czas jego śmierci można szacować na podstawie dat pojawienia się tombeaux na jego cześć.\nTaką postać trudno podsumować jednym utworem, więc zdecydowałem się na trzy filmy.\nRoderick Blocksidge gra trzy utwory z antologii 1631 w B-Dur (wreszcie coś w dur): Recherche (forma preludium), Allemande oraz Courante\nYasuhiro Kadono gra trochę greatest hits (w tytułach widzimy wariację nazwiska):\n- Courante La mignonne du Dufaux w F-Dur\n- Allemande La Superbe de Dufeaux w D-Dur\n- Sarabande, dernière pièce de Mons.r Du Fault w C-Dur\nDaniel Shoskes pokusił się zaś o bardzo ciekawy utwór, jakim jest Tombeau de Mr Blanrocher pas dufaux w g-moll, którego unikalna kopia znajduje się w manuskrypcie Vaudry de Saizenay z 1699 roku, a więc wiele lat po śmierci Dufault. Jest to pierwsze tombeau w zestawieniu skomponowane na cześć Charlesa Fleury - lutnisty, który spadł ze schodów i skręcił kark podczas libacji alkoholowej. Charles musiał mieć wielu przyjaciół w towarzystwie, gdyż aż czterech znamienitych kompozytorów skomponowało na jego cześć utwory żałobne. Sam gatunek jest bardzo ciekawy, gdyż odzwierciedla niejako “graf poważania” - kompozytorzy tworzyli tombeau na cześć postaci, które cenili, a często byli to inni kompozytorzy, dzięki czemu tworzyły się swoiste łańcuchy. Jako eksperyment wprowadzę zatem tag #tombeau aby zebrać wszystkie tombeaux jakie będę zamieszczał oraz #tombeaudemrblanrocher specjalnie dla czterech na cześć Charlesa Fleury.\n+: A.............h, Fafnucek +6 innych\nTrzy utwory w wykonaniu Yasuhiro Kadano\n+: Fafnucek, GrzegorzSkoczylas +4 innych\nTombeau w wykonaniu Daniela Shoskesa\n+: Fafnucek, GrzegorzSkoczylas +3 innych\n4. Nicolas Bouvier - Suita g-moll i d-moll\nCzwarty tydzień tagu #rokzlutniabarokowa, to tydzień Nicolasa Bouviera. Jest to najbardziej paradoksalna postać, gdyż jest to najszerzej reprezentowany kompozytor w antologiach Pierre’a Ballarda (w zbiorze z 1631 roku jest jego dwadzieścia utworów, a z 1638 dziewięć), ale poza tymi 29 utworami, które są oznaką, że był w tamtym okresie bardzo cenionym kompozytorem, nie zachowały się o nim do naszych czasów żadne informacje.\nAntologia z roku 1638 o tytule Tablature de luth de differents autheurs, sur les accords nouveaux. A Paris, Par Pierre Ballard, Imprimeur du Roy pour la Musique. (jest to zatem drugi zbiór poświęcony w pełni accords nouveaux) była pierwszym zbiorem (obok tabulatury wydanej przez Pierre’a Gaultier zawierająca utwory w stroju d-moll. W stroju bardzo ważnym, gdyż w niedługim czasie stanie się on standardowym strojem lutni barokowej.\nRoderick Blocksidge gra 4 utwory w g-moll z antologii z 1631 roku, a w komentarzu załączam bardzo dobre cztery dodatkowe utwory w d-moll z antologii z roku 1638 grane przez Sigrun Richter z jej CD Les Accords Nouveaux II\n+: zavulon, u..6 +8 innych\n@laoong: Z ciekawości - czy w tych zbiorach są jakiekolwiek kompozycje w dur? Nie żeby moll mi przeszkadzało, bo właśnie takie utwory preferuję, ale zastanawiam się, czy to duch epoki, czy np. kwestia budowy instrumentu.\npokaż spoiler Ta suita d-moll jest piękna.\n@alkan: Tak, ta suita jest wyjątkowo dobra. Ogólnie postać Bouviera prowokuje do refleksji ile z człowieka zostaje po pewnym czasie, bo ewidentnie był zręcznym kompozytorem, a gdyby te antologie podzieliły los tej z roku 1623, to nawet byśmy się o nim nie dowiedzieli, że istniał, a o ilu równie dobrych się nie dowiedzieliśmy, bo akurat kilka budynków spłonęło, było kilka powodzi, albo ktoś nie był świadomy wagi dokumentu i wyrzucił jakiś zeszyt do śmieci? Podobno przy alianckim bombardowaniu Drezna spłonęło kilka unikatowych tabulatur.\nA co do skali minorowej, to przeglądnąłem utwory i to raczej zbieg okoliczności, że trafiają się same w moll. Prawdę mówiąc w stroju wówczas popularnym naturalniejsza była skala durowa (jeśli nic nie pokićkałem, to otwarte struny układały się w akord B-Dur), więc może akurat te lepsze, a więc popularniejsze na yt były w moll :) pokaż całość\n3. Pierre Gaultier - Suita f-moll i Chacone C-Dur\nTrzeci tydzień życia tagu #rokzlutniabarokowa poświęcamy Pierre’owi Gaultier (1599 – po 1638). Nazwisko Gaultier (Gautier, Gaulthier) jest dość szeroko reprezentowane w piśmiennictwie lutniowym i ten szczególny Gaultier zyskał przydomki Gaultier Orléanois i Gaultier de Rome ze względu na fakt, że pochodził z Orleanu i osiadł w Rzymie. Był aktywny w Rzymie w latach 1630-tych. Bardzo mało wiadomo o jego życiu. Identyfikuje się go z jezuitą Pierrem Gautruchem, ale nie jest to pewne. Jego jedyna publikacja Les Oeuvres de Pierre Gaultier wydana w Rzymie w 1638 zawiera 105 utowór w 6 różnych strojach accords nouveaux i jest to jedyne wydanie typowo francuskiej muzyki lutniowej poza granicami Francji. Wydawnictwo nie cieszyło się niestety popularnością i krążyło praktycznie tylko w krajach niemieckojęzycznych. W 1638 roku nie było jeszcze pojęcia suity i utwory były grupowane w tonacjach i strojach, aby z takiego zbioru wybierać utwory do zagrania konkretnej suity. Kompozycje Pierre’a są bardzo dobrym przykładem wczesnego baroku, jednak na youtube jest bardzo mało jego nagrań. Załączam Chaconę C-Dur w wykonaniu chirurga Daniela Shoskesa, które jednak nagranie nie obrazuje w pełni jakości kompozycji Gaultiera, to też dołączam przygotowaną przeze mnie Suitę f-moll z CD Sigrun Richter Les Accords Nouveaux. Zakończę ciekawostką, że jedna z suit była skomponowana w stroju d-moll, który w przyszłości stanie się standardowym strojem lutni barokowej i jest po pierwsze wykorzystanie tego stroju obok następnej antologii Pierre’a Ballarda z tego samego roku.\n+: Dragimir, GrzegorzSkoczylas +7 innych\nSuita f-moll w wykonaniu Sigrun Richter\nlaoong 1 rok 9 mies. temu\n2. René Mesangeau - Prelude i Allemande\nDrugi tydzień tagu #rokzlutniabarokowa poświęcamy panu René Mesangeau (fl. 1567–1638), gdyż można uznać go jako człowieka o największym wkładzie w stylistyczną tranzycję z renesansu do baroku. W swoim dorobku ma wiele utworów pisanych w vieil ton, ale przeważają utwory w accords nouveaux i pokaźny procent utworów w antologii roku 1631 to jego kompozycje.\nW załączonym filmie mamy okazję zobaczyć pierwszy rodzaj lutni barokowej jaką używano. Była to wciąż lutnia 10-chórowa, ale z jedną drobną różnicą – drugi chór był pojedynczy, a w lutni renesansowej był on podwójny. Najważniejszą zmianą jednak był strój, który miał już bardzo niewiele wspólnego ze strojem renesansowym: C1, D♭1, E♭1, F1 G1, C2, F2, A♭2, C3, E♭3. A co do stylistyki, to bardzo ładnie ją opisuje komentarz Marcosa Oliveiry pod filmem.\nJako lekturę uzupełniającą polecam kanał na soundcloud Billa Samsona, który nagrał wszystkie znany utworzy Mesangeau, oraz płytę Anthony'ego Bailesa Old Gautiers Nightinghall, gdzie są dwie jego suity.\n+: MartwyGoryl, alkan +5 innych\n1. Robert Ballard - Entrée de luth\nJak na Nowy Rok przystało lecimy z nowym postanowieniem i nową listą pod tagiem #rokzlutniabarokowa\nWe wpisie o panu Antoine Francisque pisałem, że jego publikacja Le Trésor d’Orphée pociągnęła za sobą dalsze zmiany, o których wspomnę tutaj.\nWydawcą zbioru muzycznego Francisque’a był Pierre Ballard. Głównie specjalizował się w wydawaniu zbiorów Air de cour, ale nie stronił od eksperymentów, bo w 1623 roku (cóż, wtedy rzeczy działy się powoli) wydał antologię „Tablature du luth de differens autheurs sur l’accord ordinaire et extraordinaire recueillie par Pierre Ballard” (Tabulatura lutniowa różnych autorów w stroju standardowym i niestandardowym zebrana przez Pierre’a Ballarda). Z dzieła do naszych czasów niestety przetrwała tylko strona tytułowa, ale sam tytuł nie pozostawia wątpliwości, że zawierał on obok utworów w stroju renesansowym (accord ordinaire) również utwory wymagające nietypowych strojów (accord extraordinaire).\nSprawy nabierały tempa i pan Pierre poszedł za ciosem i już w 1631 wydał pokaźny zbiór „Tablature de luth de differens autheurs sur les accords nouveaux” (Tabulatura lutniowa różnych autorów w nowych strojach). Porównując same te dwa tytuły już widzimy co się stało: w roku 1623 roku popularny był strój standardowy, ale odważni ludzie pokusili się o eksperymenty ze strojem niestandardowym; zaś już po 8 latach po stroju standardowym nie ma już śladu, nie ma mowy o żadnych niestandardowych, tylko o „nowych strojach” i to nie jednym, tylko kilku. Dodatkowo mniej więcej w tym okresie zamiast określenia accord ordinaire zaczęto używać zwrotu vieil ton – stary strój. Można sobie tylko wyobrazić jakież to trzęsienie ziemi musiało nawiedzić ówczesny świat lutniowy…\nCo ciekawe antologia z 1631 roku stanowi kwintesencję „przejściowości”, gdyż nie zawiera żadnego utworu w starym stroju (accord ordinaire / vieil ton), ani żadnego w stroju, który w przyszłości stanie się standardowy (nouvel accord ordinaire).\nA kim jest bohater dzisiejszego odcinka i dlaczego otwiera listę? Otóż Robert (1572?-165.?) był bratem Pierre’a (hmm…), ale mimo wszystko nie znalazłem nikogo, kto nadawałby się na te miejsce bardziej, bo Robert był a) po prostu dobrym kompozytorem, b) jego utwory otwierają antologię z 1631 roku i c) komponował w nowych strojach, ale bardzo mało – większość jego twórczości jest napisana w stroju renesansowym. Powiedziałbym nawet więcej – w całym youtube nie znalazłem żadnego nagrania jego utworów z roku 1631, więc można uznać go za kompozytora na lutnię renesansową, który eksperymentował z nowymi strojami, ale nie stanowiło to sedna jego twórczości.\nZamieszczony utwór jest na lutnię 10-chórową w stroju renesansowym ze zbioru „Premier livre de tablature de Luth” z roku 1611, a gra pan Trond Bengtson, który pojawi się na mojej liście jeszcze nie raz.\n#muzyka #muzykadawna #muzykarenesansowa #muzykabarokowa #lutnia\n+: K...._, u..6 +8 innych\nW.......9 2 lata 6 mies. temu\nMare Nostrum Hesperion XXI Jordi Savall\nPółtorej godzinny koncert\n#muzykaklasyczna #muzykapowazna #muzykabarokowa #barok #muzykadawna\n+: Kampala, alkan +8 innych\nu..6 2 lata 7 mies. temu\n#urs6slucha #muzykadawna #muzykaklasyczna\n+: BlueSpark, lubie-sernik +7 innych\nlaoong 2 lata 7 mies. temu\n@urs6: Poland stronk!\nPolska muzyka dawna jest nagrana przez Szwajcarów, Francuzów i Anglików :)\n1 Muzyka dawnej Polski na płytach Szwajcarów, Francuzów i Anglików\n2. Czego słuchali królowie z dynastii Wazów. Polski meloman dowie się dzięki płytom nagranym przez Francuzów\n1. Petrus Wilhelmi de Grudencz. Fifteenth-century music from Central Europe - La Morra\n2. Salve festa dies: L’éclat de la musique sacrée au temps de la dynastie Vasa'' - Les Traversées Baroques pod kierunkiem Etienne’a Meyera i Judith Pacquier,\n3. Virgo prudentissima -(Marcin Mielczewski);\n4. Ortus de Polonia -(Mikołaj Zieleński) i\n5. Kaspar Förster, un novateur à Gdańsk\n6. Vari concerti sacri'' jest wyborem utworów wokalnych i instrumentalnych skomponowanych w okresie panowania Wazów w Polsce przez m.in. Mikołaja Zieleńskiego, Adama Jarzębskiego, Marcina Wronowicza, Franciszka Liliusa i Stanisława Sylwestra Szarzyńskiego.\n7.Płyta z muzyką Bartłomieja Pękiela, pierwszego polskiego maestro di capella na dworze Wazów.\n8 trzy płyty z muzyką Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego oraz włoskich mistrzów tworzących na dworze Zygmunta III Wazy, takich jak Luca Marenzio, Asprilio Pacelli, Vincenzo Bertolusi, Giovanni Francesco Anerio.\nThe Sixteen, La Morra i Les Traversées Baroques.\n#kultura #historiamuzyki #historia #muzykaklasyczna #muzykadawna\npokaż spoiler Salve Festa Dies już sobie kupiłem\n+: lubie-sernik, u..6 +8 innych\n@Balcar: Znalazłem Les Traversées Baroques - ZIELIŃSKI ORTUS DE POLONIA\n1. Petrus Wilhelmi de Grudencz - La Morra 9/10\n2. Salve festa dies - Les Traversées Baroques jeszcze nie przesłuchałem, pierwsze dwie płyty z czterech 5/10\n3.Pekiel - Ave Maria-Missa Concertata·(The Sixteen) 8/10 pokaż całość\n@wiecejszatana: Nie dziwie się, że La Morra jest na czele, w ogóle polecam płyty Michała Gondko(np. Polonica) i Coriny Marti.\nNicolas Vallet - Prelude\nDzisiejszy odcinek będzie o lutniście, którego muzyka pod pewnymi względami jest dokładnie w połowie pomiędzy renesansem, a barokiem. Nicolas Vallet urodził się we Francji, ale musiał wyemigrować ze względów religijnych. Osiadł w Amsterdamie i utrzymywał się jako freelancer. W 1615 wydał swoje największe dzieło Le Secret des Muses. Zbiór został skomponowany na 10-chórową lutnię w stroju renesansowym, czyli na ostateczną formę lutni renesansowej. Stylistycznie jednak muzyka ze zbioru nie ma dużo wspólnego z renesansem i wykazuje dużo cech stylu, który niedługo rozkwitnie w okresie baroku.\n+: Coolish, mieszko_stary +8 innych\nZbiór Le Secret des Muses miał wiele wydań pod różnymi tytułami (np w 1618 pod tytułem Paradisus Musicus Testudinis).\n+: W..........a, Honorrata +1 inny\nPlusujcie Jarousskyego. Nikt nigdy nie plusuje Jarousskyego ( ͡° ͜ʖ ͡°)ﾉ⌐■-■\nA tak poważniej, to rewelacyjny recital!\n#muzykaklasyczna #muzykabarokowa #muzykadawna #jaroussky\n+: u..6, i-marszi +5 innych\n@laoong: Za kontratenor zawsze plus.\n@laoong: ja go nie plusuję bo go nie lubię #bojowkagerardalesne :)\nAntoine Francisque - Fin de gaillarde\nDziś znalazłem siły na następny odcinek bojówki lutni barokowej, czym na pewno uszczęśliwię rzesze fanów tego tagu!\nTemat jest w tym miejscu dość skomplikowany, dlatego posłużę się słowami pani Claire Antonini z książeczki do jej płyty Les Accords Noveaux w moim przekładzie.\nWielu starożytnych myślicieli i kronikarzy (z około V w. p. n. e.) poruszało przypadek kitarzysty Tymoteusza, który za to, że odważył się dodać do swojego instrumentu dodatkowe struny został skazany przez senat na wygnanie ze Sparty. W starożytnej Grecji respekt dla tradycji był uważany za jeden z fundamentów porządku społecznego miasta. Jak zatem starożytni Grecy zareagowaliby na lutnistów z końca XVI wieku, którzy nie tylko z upodobaniem dodawali struny do swojego instrumentu, ale dodatkowo zaczęli eksperymentować z nowymi sposobami na nastrojenie go?\nTen bardzo francuski i naówczas niespodziewany fenomen uwidacznia się dziś dla nas jako znak estetycznej rewolucji, która stymulowała (pospołu z innymi wpływami) nadejście opery, usamodzielnienie się muzyki instrumentalnej oraz pojawienie się mody na prywatne koncerty, w szczególności w kontekście salonów literackich (salons littéraires). To była rewolucja estetyczna, nie mniej jednak wciąż rewolucja, gdyż do tej pory ze względu na wszechmoc Kościoła Katolickiego i władzy królewskiej było niemalże możliwe, tak indywidualnie jak i grupowo, wyrażenie żadnej osobistej inspiracji. Możemy sobie zatem pozwolić na dostrzeganie w zmianach w strojeniu lutni czegoś na kształt utworzenia i rozwoju nowego rodzaju swobody, w którą lutniści zaangażowali się z wielką żarliwością.\nOpisywane zjawisko miało swój początek w Paryżu w 1600 r. w publikacji zbioru utworów na lutnię pod tytułem Le Trésor d’Orphée (Skarb Orfeusza). Kompozytor tego zbioru, Anthoine Francisque (c. 1570 – 1605), skomponował swoje utwory na lutnię dziewięciochórową (zamiast na popularną w XVI w. lutnię sześciochórową). Z 71 utworów 58 jest skomponowanych w stroju standardowym (zaczynając od basów: C1, D1, F1, G1, C2, F2, A2, D3, G3), ale pozostałe 13 utworów było skomponowanych – co było nowością – na strój, który Francisque nazwał „à cordes avalées” (ang. re-entrant tuning). Wg instrukcji Francisque’a strój ten osiągało się modyfikując strój standardowy (l’accord ordinaire) poprzez podniesienie trzeciego chóru o pół tonu (A stawało się Ais) oraz obniżenie piątego chóru o cały ton (C stawało się Ais). Analizując utwory Francisque’a można zauważyć, że zmiana zwiększyła liczbę otwartych akordów, co znacznie ułatwia zadanie lewej ręce.\nWracając do moich słów publikacja Anthoine Francisque wywarła na świecie lutniowym na tyle duże wrażenie, że w niedługim czasie pojawili się jego naśladowcy posuwając jego pomysł zmiany stroju dalej otwierając drogę muzyce barokowej, o czym będzie w kolejnych wpisach.\nJako ilustrację zamieszczam wykonanie jednego z utworów ze wspomnianego zbioru. Niestety ten obszar muzyki lutniowej jest na tyle niszowy, że na youtube nie istnieją dobre wykonania tych utworów.\n+: Coolish, u..6 +4 innych\n@laoong: #bojowkalutnibarokowej - tag 10/10 :D\n@wonsz_smieszek: serious business ( ͡° ͜ʖ ͡°)ﾉ⌐■-■\nBalcar 2 lata 10 mies. temu\nAnonimowy, otomański "Marsz wojenny" z 1517 roku. Jak dla mnie, to ten utwór ma niesamowitą moc i siłę ; )\n#muzykaklasyczna #muzykadawna #historia\n+: Honorrata, Rabsztok +5 innych\nJakby ktoś chciał być trochę oryginalniejszy.\nŚwiecka muzyka bizantyjska.\n+: u..6, tomwolf +4 innych\n@Oppaiconnoisseur: gdzie przestery? gdzie oceny hałasu? gdzie ambientowe pejzaże? daje 2/10\n@Oppaiconnoisseur: fajne, dzięki :)\nNakreślając w muzyce lutniowej tranzycję pomiędzy renesansem a barokiem nie sposób nie wspomnieć o Air de cour, czyli pieśniach dworskich. Był to bardzo popularny we Francji (i stylistycznie bardzo francuski) typ muzyki świeckiej najczęściej na solowy głos z akompaniamentem lutni. Przez około 80 lat największej popularności odnajdujemy w pieśniach odzwierciedlenie charakterystyki przejścia pomiędzy epokami, czyli odejście od polifonii na rzecz utworów homofonicznych. Co jednak było niezmienne, to bardzo zachowawcze instrumentarium - podczas gdy w muzyce solowej zaczęto eksperymentować ze strojami lutni, pieśni były konsekwentnie komponowane na klasyczną lutnię renesansową.\n+: u..6, purchowka +8 innych\nmieszko_stary 3 lata 1 mies. temu\nDixit dominus Georga Friedricha Händela. Dyryguje Sir John Eliot Gardiner, który już 18 września we Wrocławiskim NFM wykona Pasję św. Mateusza, Bacha.\n#muzykaklasyczna #muzykadawna #handel #gardiner\n+: abc1112, appo_bjornstatd +5 innych\nlaoong 3 lata 1 mies. temu via iOS\nPhilippe Jaroussky z kapelą daje radę ;)\n+: Honorrata, abc1112 +4 innych\n@laoong: Zazdraszczam. A na Gardinera wszystko sprzedane.\nlaoong 3 lata 1 mies. temu\n@GrzegorzSkoczylas: Na Jaroussky'ego kupiłem praktycznie ostatnie dwa miejsca w tym tańszym sektorze (po 120 zł sztuka). Ludzie oszaleli na punkcie niektórych koncertów, bo na inne jest jeszcze kupę wolnych miejsc.


Home > Kraj > Anglia > Tottenham Hotspur FC\nMecz: Tottenham v Everton - 29/08/2015\nByłem w White Hart Lane kilka razy w ciągu ostatnich 12 lat i rzeczy tak naprawdę nigdy nie zmieniła się znacznie w tym czasie. Widok pitchside nie jest najlepszy, ale też nie jest najgorsze, jakie napotkał albo. Czujesz się tak, jakbyś są nieco poniżej poziomu skoku co sprawia, że widząc daleko koniec i również po drugiej stronie boiska nieco trudne w czasach. Stewardzi nie chodzić w górę iw dół dość często podczas gry, który jest zawsze źródłem frustracji, podczas gdy gra jest włączona. Ale w przeciwieństwie do niektórych pitchside za poglądami cel, nie ma żadnych fotoreporterów do blokowania widoku.\nOpiekun / PA siedzi za tobą, a nie obok ciebie jest coś, co nigdy nie jestem zbyt chętnie, jak trudno jest rozmawiać z nimi na temat ich gry itp bez konieczności odwrócić się od patrzenia na boisku, a także wiem, że inni czują się grozi uderzeniem piłki jako ich opiekun / PA nie będzie w stanie zatrzymać piłkę od uderzenia je, ponieważ nie są siedzący obok nich.\nMoje główne zarzuty w odniesieniu do White Hart Lane są 1) Toalety dla niepełnosprawnych - są tylko dwie toalety dla niepełnosprawnych, zarówno w domu i się zwolennicy korzystania. Po pierwszej połowie to oznacza w kolejce dla większości z przedziału, jeśli nie wszystkie przerwy, chyba że zostawić przed przerwą. WC nie są bardzo przestronne, albo niektóre wózki elektryczne walczyć z dostania się do jednej z kabin. 2) Trener zasnąć i odebrać punkt - po raz pierwszy w tym sezonie trenerzy nie mogli zasnąć poza ziemią, jak już to zawsze zrobić, spacer do iz drop off point jest łatwo od 10 do 15 minut spacerem. I nie byłoby w stanie poradzić sobie z tym na własną rękę przez tłum, zwłaszcza po meczu, więc zawsze trzeba uczestniczyć w tę grę z opiekunem / PA. Ambulant kibice niepełnosprawni muszą znaleźć ten spacer dość trudne i męczące zbyt. 3) Były tylko 4 zatoki wózek inwalidzki używany przez fanów Evertonu, EFC potwierdziła, że jest to podział też. Wydaje niską alokację w porównaniu do poprzednich sezonów, a także rozczarowujące, kiedy teren z mniejszych pojemnościach niż White Hart Lane dały nam większe przydziały w tym sezonie.\nStewardzi, że rozmawiałem też byli tak pomocny jak zawsze\nMecz: Tottenham v Everton\nByłem na White Hart Lane wiele razy, wózki inwalidzkie znajdują się poziom skoku przed drużyny kibiców, niektóre Tottenham również niepełnosprawnych kibice siedzieli tutaj. Widok nie jest tak źle, ale trudno jest ocenić, gdzie gra jest na drugim końcu boiska, nie jesteś pewien, czy piłka jest w polu karnym itp. Czuje się trochę jesteś poniżej poziomu tonu, aby być uczciwym. Widok jest zablokowane czasem przez niektórych zarządców Tottenham, którzy wycieczki przez naszych sightlines zwłaszcza w otworze 10 minut gry, po pół godziny i na ostatnich kilku minutach gry, ale także w trakcie gry. Każdy cel jest zawsze spotkał się z linii stewardów stojąc naprzeciwko drużyny koniec bezpośrednio przed zwolenników inwalidzkich, całkowicie blokując boiska. Są one również w pełni tego czasu tyłem, więc nie może pochwalić graczy wyłączony lub zobaczyć ich obchodzi itd.\nOpiekunowie są usiadł o krok za użytkownika wózka inwalidzkiego, to jest trochę trudne, aby móc porozmawiać z opiekunem tak i gdy piłka przyszedł na ciebie nie jestem pewien, że będzie w stanie pomóc chronić niepełnosprawnych kibiców z bycia hit.\nAby dostać się do i od zatok niepełnosprawnych pójdziesz rodzaj stoku, to nie jest bardzo dobrze zaprojektowany, jest to dość nierówne i bardziej strome niż to wygląda, nie mogłem pchnąć go w górę lub w dół, a ja jestem bardzo zdolny popychacz mojego wózka inwalidzkiego. Kilka lat temu jeden z użytkowników wózków inwalidzkich Everton faktycznie odchylony do tyłu próbując wcisnąć się w górę zbocza, na szczęście był nie boli i Steward pomógł mu na rampę po tym. Istnieją dwa niepełnosprawnych toalety dla wszystkich niepełnosprawnych kibiców w tym zakresie, zarówno są zablokowane i potrzebny jest klucz RADAR który z ZSS w tej dziedzinie miał. Mam znaleźć te toalety są trochę małe, nie ma wiele miejsca na manuovere wózka w cublcles lub okolicy czeka na zewnątrz obu kabin i jest zawsze fani czekają szczególnie po pierwszej połowie i na koniec gry. Jest niski poziom licznik żywności przy wejściu, mój opiekun zawsze idzie od żywności i napojów tutaj, jak nie uda się przejść przez siebie, z powodu konieczności negocjowania, że nachylenie.\nPrzez ostatnie kilka sezonie drużyny kibiców autokary zostały zaparkowane na West Road, który jest o 10-15 minut spacerem od stadionu. Wiem, że niektóre z chodzących kibiców, którzy korzystają z trenerem I podróżować znaleźć ten spacer dość trudne i męczące, zajęło im dużo dłużej niż 15 minut, aby dostać się z powrotem do autokaru. Jak poszedłem z moim bratem, pchnął mnie z powrotem do autokaru, nie jestem pewien, czy są w stanie wrócić do autokaru w 15 minut, jeśli wziąć udział w tę grę na własną rękę.