życiorys w nf.pl\nżyciorys, a nawet plan spłaty dotacji. W tym przypadku jest ona zwracana z bardzo niskim oprocentowaniem. Takie dotacje ułatwiają przede wszystkim start nowym przedsiębiorcom. Mogą\nżyciorys był oceniany przez pracodawcę, ale sam również chce mieć możliwość sprawdzenia firmy, do której aplikuje. Równie niekorzystny dla pracodawcy jest brak podstawowych informacji\nżyciorys pozwala wyróżnić się na tle innych kandydatów i zwrócić uwagę potencjalnego pracodawcy i rekruterów. Dobrze przygotowane CV to przepustka do znalezienia wymarzonej pracy i\nżyciorysu, spersonalizuj je w pierwszym kroku według branży, a potem według stanowiska. Dobrą praktyką, co prawda, wymagającą czasu, jest dopasowanie wypisanych przez siebie umiejętności\nżyciorys powinien mieścić się na jednej stronie, ale to nie wszystko Jeśli Elon Musk dał radę – Ty również powinieneś podołać. Pamiętaj, że przeglądając dziesiątki lub setki aplikacji\nżyciorys. „Jakiego węzła użyłby Pan w przypadku wiązania gładkich linek o dużym naciągu: szotowego czy bramszotowego?” – to pytanie może okazać się więcej niż kłopotliwe dla osoby,\nżyciorysu. Przed samą rozmową warto przejrzeć swój życiorys, aby bez trudu odpowiadać na wszystkie pytania dotyczące doświadczenia zawodowego czy wykształcenia. Pamiętajmy też o punktualności\nFirmy i oferty dla "życiorys"\nJak pozyskać i utrzymać pracowników - czyli sekrety udanej rozmowy kwalifikacyjnej KDK Info Sp. z o. o.\nFundacja Polska Raoula Follereau, ul. Rembielińska 10/24 Warszawa\nrekrutacja i selekcja Adeptia\nSTUDIUM KOMPUTEROWE: MS Word - nowoczesne narzędzie biznesu Centrum Informatyki ZETO SA Białystok


Dziennik należy odróżnić od pamiętnika, o ile bowiem pamiętnik jest pisany z pewnego dystansu czasowego (dotyczy spraw z dość odległej przeszłości), o tyle dziennik powstaje niejako „na gorąco”. Ponadto dziennik przedstawia chronologiczny i regularny opis wydarzeń.\nGatunek ten może przybierać bardzo różnorodną formę. Może mieć charakter zwyczajnego rejestrowania codziennych wydarzeń, może też przybrać kształt hybrydyczny, a więc łączyć się z innymi gatunkami: esejem, quasi-reportażem, sprawozdaniem czy liryką.\nNajbardziej dogodną klasyfikacją dzienników jest ich podział według kryterium tematycznego. Wyróżnia się więc dzienniki intymne i dzienniki z podróży. W II połowie XX wieku szczególnie rozwinął się pierwszy z wymienionych typów. Dzienniki znanych pisarzy stanowią nie tylko nieocenione źródło informacji o autorze, ale również fascynujący komentarz do współczesnych zjawisk artystycznych, literackich\nAntyutopia (lub inaczej dystopia) według „Słownika terminów literackich” to „utopia negatywna”, a więc literackie wyobrażenie przyszłości, w której panuje totalitarny porządek społeczny, jednostka jest całkowicie poddana kontroli zewnętrznego sterowania (np. państwa), a wolność i wartości humanist...\nprzydaje sie ta definicja


Kamizelka asekuracyjna Tribord BA 500 50 N TRIBORD | Decathlon\n4.0 /5 (9)\nAsfaltowy granat / Granatowy / Cynkowy\nWybierz rozmiar25-40 kg40-60 kg60-80 kg>80 kg\nNasi projektanci Tribord, pływający na lekkich żaglówkach, stworzyli tę kamizelkę 50 N idealną do pływania żaglówką/katamaranem.\nErgonomiczny krój tej kamizelki umożliwia wykonywanie wszystkich manewrów. Duża kieszeń na brzuchu pozwala zabrać to, czego potrzebujesz na wodzie.\nKod produktu: 8519115\nITIWIT Kamizelka asekuracyjna żeglarska/kajakowa/SUP BA 50 N+\nITIWIT Kamizelka asekuracyjna na kajak 50 N\nAQUARIUS Kamizelka Asekuracyjna Aquarius\nITIWIT Kamizelka asekuracyjna Itiwit Wairgo Hydra 50 N\nTRIBORD KAMIZELKA RATUNKOWA ŻEGLARSKA LJ 150 N AIR + UPRZĄŻ\nITIWIT PAS WYPORNOŚCIOWY ASEKURACYJNY POMPOWANY BA 50N+ EIF PFD\nKamizelka 50 N zgodna z normą EN ISO 12402-5.\nKrótki krój 3D, dopasowujący się do każdej budowy ciała.\nPodwójne zapięcie na suwak i zatrzask zapewnia szybkie zakładanie i regulację.\nSzeroka kieszeń na brzuchu do schowania: rękawiczek, batonu, szeklownika...\nKrótki krój umożliwia przełożenie haka od trapezu.\nERGONOMICZNE DOPASOWANIE DO CIAŁA DZIĘKI STRUKTURZE 3D\nKrój kamizelki pozwala dostosować ją do każdej sylwetki, dziecka, kobiety czy mężczyzny. Wewnętrzne pianki kamizelki są podzielone na wiele elementów, aby dopasowywały się do każdej budowy.\nEKO-PROJEKT (jedynie w czarnym kolorze)\nTechnologia barwienia włókien tkaniny (Dope-Dyed: barwienie w masie) dla czarnego koloru, jest bardzo oszczędna pod względem zużycia wody i przyjazna środowisku. Pozwala to ograniczyć o 30% wpływ CO₂.\nKrótki krój, odsłonięty dekolt i mocno wycięte otwory na ręce umożliwiają dużą swobodę ruchów.\nDzięki zapięciu z boku na suwak YKK i klamrę, kamizelka jest łatwa do zakładania. Klapka na kieszeni (zapinana na rzep), wykończona kontrastowym obszyciem, zapewnia dynamikę kroju kamizelki.\nMożna również wpisać swoje nazwisko wewnątrz kamizelki, w okienku nadrukowanym w tym celu.\nWyporność kamizelki jest dostosowana do wagi użytkownika.\n> 80 kg.\nPoniżej 25 kg norma narzuca obowiązkowe używanie kamizelki ratunkowej (minimum 100 N).\nDO RÓŻNYCH SPORTÓW\nTa kamizelka asekuracyjna została stworzona z uwzględnieniem wymogów uprawiania żeglarstwa na małych żaglówkach. Są one również pomyślane tak, aby nadawały się do innych dyscyplin, jak SUP (Stand-Up Paddle), windsurfing, chodzenie w wodzie wzdłuż brzegu czy też kajakarstwo.\nPianka 90% Foamed Nitril Butadiene Rubber, 10% Foamed Polyethylen Materiał główny 100% Poliester\nPrzechowywać w suchym miejscu i z dala od światła.\nWymaga umiejętności pływania.\nProdukt testowany w laboratorium zgodnie z wymogami normy EN ISO12402-5 oraz w terenie, przez nasz zespół projektowy.


Kawasaki Z1000SX Performance: Dane techniczne, cena i opinie - Jednoślad.pl\nHome/Katalog/Kawasaki Z1000SX Performance: Dane techniczne, cena i opinie\nSzymon Send an email Zaktualizowano: 3 sierpnia 2017\nPrzedstawiany trzecią wersję Z1000SX, mowa o modelu Performance od Kawasaki. Model ten wyposażony został w przyciemnianą, wysoką szybę, żelowy, samoprzylepny tank pad na bak, świetne brzmienie, dzięki układowi wydechowemu od Akrapovic'a, jednak motocykl nie tylko świetnie brzmi, ale równie dobrze się nim jeździ.\nJednostka napędowa o pojemności 1049 cm3 i sporą mocą dostępną pod manetką - aż 142 KM. Najnowsze technologie zastosowane w Kawasaki Z1000SX Performance sprawiają, że dwa kółka pomimo wielkiej mocy, wyróżniają się niskim spalaniem.\nkawasaki Kawasaki 2017 Kawasaki Z1000SX Performance


Tag: Esej - Culture Avenue1\nO aptekarzu z Jasła, który zmienił świat i skutkach jego wynalazku\nFot. Lukas Baumert z Pixabay\nWiek XX przeszedł już do historii. Jeśli patrzeć na jakości historyczne, a nie daty kalendarzowe, wiek XX skończył się w 1989 r. Wraz z upadkiem muru berlińskiego, kiedy to historia zrezygnowała – miejmy nadzieję; ostatecznie – z komunistycznego sposbu uszczęśliwiania ludzi. Wiek XX bywał skracany także na poczatku. Za jego początek istotny – nie kalendarzowy – uważa się wybuch rewolucji 1905 r. Do głosu politycznego doszły wtedy po raz pierwszy, głosy uprzedniego „wieku pary i elektryczności”. Produkcja przemysłowa zastąpiła produkcję rolną w funkcji głównego regulatora życia społecznego. Nie wschód słońca, ale syrena fabryczna stała się sygnałem do rozpoczęcia nowego dnia pracy. Sytość i głód zaczęły się rozdzielać w różne regiony geograficzne. Tam, gdzie się nie rozdzieliły, kontakt pozaprodukcyjny między nimi sprowadzał się do strajków i buntów niezadowolonych.\nStabilne społeczeństwa stanowe składające się z ludzi akceptujących to kim są, ustapiły miejsca społeczeństwom przemysłowym – ludziom niezadowolonym z tego, co mają. Godność rolnika i rzemieślnika przegrywała z bezwzględnością najemcy. Mentalność rolnicza ustąpiła miejsca mentalności technicznej. Przy koncu millenium nawet uprawa roli stała się przemysłem. Zmiany następowały początkowo powoli, póżniej szybciej, ale kierowała nimi właściwie jedna przyczyna: użyteczność. Trudno bez większego zastanowienia zaprzeczyć, że wszystkie wynalazki, wszelkie nowe zasoby energii, są użyteczne dla człowieka, ponieważ poprawiają warunki życia. Śilnik spalinowy jest lepszy niż koń w zaprzęgu, gdyż pozwala na szybszą podróż, i to coraz większej liczbie ludzi, co jest –oczywiście – użyteczne, bo wieksza jest wygoda życia. Do pewnego punktu – niestety, kiedy gęstość spalin uniemożliwi oddychanie.\nJest jeszcze i drugie niestety. Kierowanie się jedynie użytecznością wytwarza mechanizm samonapędzający się: wynalazek pociąga za sobą wynalazek. Żeby silnik spalinowy pracował niezawodnie musi mieć niezawodne świece, które wymagają odpowiednich materiałów, te z kolei odpowiedniej technologii. Na każdym etapie wytwarzania pracują wyspecjalizowane śilniki. I tak wplątaliśmy się w nieskończoną spiralę postępu. Dokąd ta droga nas zaprowadzi? Czy płynąc łodzią postępu technicznego napotkamy wodospad, który będzie naszą otchłanią, czy spokojne jezioro odkrywające przed nami krajobraz raju?\nNa początku XX wieku rzadko zadawano to pytanie, nie bardzo go sobie nawet uświadamiano. Byliśmy pewni raczej raju. I pewni siebie. Wydawało się, że rozum ludzki wcześniej czy później rozwiąże wszystkie problemy. A te problemy, które nie mają rozwiązania, są po prostu bezsensowne. Człowiek myślał, że staje się bogom równy. To właśnie na progu kolejnego wieku ludzka pycha powiedziała przerażające słowa: Bóg umarł. Obwieszczam wam Nadczłowieka. Druga część tego obwieszczenia stała się, niestety, ciałem. Znamy dzieła „nadczłowieka”. Pierwsze zadanie, które sobie nadczłowiek postawił, to znalezienie „podczłowieka”, który będzie ponosił koszty „nadludzkich” celów. Kryteria klasyfikacyjne w różnych miejscach były różne, ale wynik ten sam: Oświęcim i Kołyma różnią się sieszczegółami technicznymi i klimatycznymi, ale nie efektem końcowym. Degradacja człowieka osiągneła w obu przypadkach absolutne dno.\nZabrzmi to okrutnie, ale nie będzie to chyba przepowiednia zupełnie fantastyczna, gdy powiem, że historię XXI wieku w wiekszym stopniu wyznaczać będą rzeczy, które po nich nastapią niż miliony ofiar XX-wiecznych totalitaryzmów. Umarli nie mają racji, a współcześni żywi mierzą jakość życia głównie ilością posiadanych przedmiotów, możliwie najnowszych. Produkujemy więc coraz więcej, coraz mniej trwałych i coraz mniej potrzebnych rzeczy. Stare wyrzucamy bez sentymentu do śmieci. Wyznanie Teresy Tatarkiewiczowej, żony wielkiego filozofa: „Bardzo lubię przedmioty, które posiadamy. Przywiązuję się do nich jak do bliskich ludzi wraz z ich wszelkimi usterkami i wadami”- brzmi rzeczywiście jak nie z tego wieku. Nie szacowna dawność lecz nowość są kanonizowane i to bez żadnego procesu dowodowego, po prostu z zasady. Stare bezużyteczne już przedmioty ożywają jedynie wtedy, gdy zatrzyma się przy nich poeta i napisze przejmującą elegię.\na byłas dawniej\nz płomienną głową\nPrzywołałem fragment jednego z najpiekniejszych wierszy Zbigniewa Herberta Elegia na odejscie pióra, atramentu, lampy naftowej, nie tylko dlatego, że ja również pierwsze szkolne zadanie domowe odrabiałem przy lampie naftowej, a na starość większość dnia spędzam przy komputerze, więc znam ból przemijania przedmiotów, ból znikania „oswojonej” postaci świata. Historia wzrostu, świetności i upadku lampy naftowej zawiera rzeczywiście morał, którego nie będzie mógł zignorować wiek następny.\nPołowa XIX wieku. Urbanizuje się Europa, urbanizuje się Ameryka. New York mający w 1800 r. 60 tysięcy mieszkańców wkroczył w wiek XX z trzema milionami dusz i takąż liczbą ciał. Ciała potrzebowały pożywienia, dusza jak to wynika zchoćby z wiersza Herberta – światła: na ulicach i przede wszystkim w mieszkaniach. Ponieważ pęczniał nie tylko Nowy Jork, ale również stare miasta jak Londyn, Paryż oraz zupełnie nowe jak nasza Łódź, ceny świec woskowych rosły szybciej niż liczba mieszkańców w Nowym Jorku. Porzekadło „gra warta świeczki” miało wtedy swój twardy dolarowy sens. Świece oliwne były tańsze ale dawały nienajlepsze światło. Najtańszy był olej z wielorybów i światło dawał nie wiele gorsze niż świeca woskowa. Dlatego znim zaczął rodzić się „wiek pary i elektryczności” – co stało się dopiero pod koniec XIX w. – wieloryby zwłaszcza w Arktyce, znalazły się na krawędzi zagłady. Tak wielkie było zapotrzebowanie na tran.\nUratował je skromny aptekarz z Jasła, dziś zupełnie zapomniany galicyjski pionier przemysłu naftowego, Ignacy Łukasiewicz. Poza pracą w aptece i wyrabianiem lekarskich mikstur interesował się olejem skalnym, który czesto -podróżując po okolicy – spotykał i który tylko nadawał się do smarowania osi kół u wozów. I tak długo go destylował, aż otrzymał przezroczystą żółtawą naftę, dobrze się spalającą. Łukasiewicz, człowiek praktyczny, wpadł wtedy na pomysł ,żeby naftą zastąpić wosk. Zaczął konstruować lampę. I tak długo przy niej majstrował, aż zaczęła bezpiecznie spalać naftę, dając przy tym światło jaśniejsze i równiejsze niż świeca woskowa. Pewne jej odmiany górowały nad świecą łatwością przenoszenia.\nLampa naftowa uratowała wtedy wieloryby. Nie jest to niestety ostatni happy end dla wielorybów. Wynalazek Łukasiewicza był oczywiście olbrzymim postępem w stosunku do świecy – postępem w stosunku do oświetlenia. Ale był nie tylko postępem, czyli pożądanym ulepszeniem, pozytywną kontynuacją. Był także początkiem. I to jest w tej historii najważniejsze. Lampa naftowa była pierwszym zastosowaniem oleju skalnego w życiu codziennym. Za nim poszły następne. Było ich tak dużo i tak zmieniały naszą planetę, że lampa przeszła do sklepu ze starzyzną, a o ropę naftową zaczęły się wojny. Nafta stała się krwią cywilizacji i jest nią do tej pory. A krew czasem podlega transfuzji. Do transfuzji nafty z jednego miejsca globu do drugiego służą olbrzymie statki oceaniczne, które czasami ulegają awarii. Drogocenna ciecz wylewa się do oceanów. Wieloryby są znowu na wymarciu.\nTelewizja pokazała przerażliwy obraz: wieloryby giną masowo na brzegu oceanu. Uciekają z wody zalanej cieczą, która przed wiekiem paląc się w lampach uratowała życie ich dziadków. Śmierć wielorybów jest może jeszcze dlatego wstrząsająca, że te zwierzęta umierają w sposób ludzki. One nie poddają się śmierci, one smierć wybierają. Wolą umrzeć w powietrzu bez wody niż w wodzie, która jest naftowym smrodem.\nTragedia wielorybów jest częścią globalnej tragedii; tragedii naszej Matki Ziemi spowodowanej cywilizacyjnym zastosowaniem oleju skalnego.\nGdy usłyszymy o jakims ekstremalnym zachwianiu pogody, wielkiej powodzi lub wielkiej suszy słyszymy najczęściej o El Nino – Dzieciątku, ciepłym prądzie morskim. Istotnie spowodowane przez El Nino ocieplenie ogromnych mas wody w opszarze równika na wschodnim Pacyfiku postawiło na głowie klimat w wielu częściach świata. Zmiany klimatyczne powodują zmiany w biosferze, najszybciej w biosferze bakteryjnej i wirusowej. Epidemia gorączki Rifta-Valleya na wschodzie Afryki, cholera w Ugandzie i Tanzanii, wzrost malarii w Ameryce południowej, to są udokumentowane już skutki pośrednie El Nino. Przechodząc do następnego ogniwa w łańcuchu przyczyn powiedzieć trzeba, że śmiercionośny prąd morski powstał na skutek globalnego ocieplenia klimatu na kuli ziemskiej, do czego w niemałym stopniu przyczyniły się wydzielane do atmosfery spaliny w wiekszości własnie z oleju skalnego – „eliksiru pralasów’.\nPrzyszłość naszej planety leży w naszych rękach, fot. stokpic z Pixabay\nOpowiedziane wyżej zmienne koleje losu obcowania wielorybów z ludzkim postępem w sposób wprost modelowy pokazuje dwuznaczną twarz postępu technicznego. Postęp jest ambiwalentny, i jest to – jak się wydaje – jego konieczna przypadłość. Postęp rodzi, obok zamierzonego przez projektodawców pozytywnego efektu, także niezamierzone efekty uboczne.\nKtoś powiedział, że równanie Newtona są mądrzejsze od samego Newtona. To prwada – w pewnym oczywiście sensie. Newton napewno nie wyobrażał sobie nawet promila konsekwencji, do których doszły pokolenia jego następców rozwiązując równania przez niego pierwszy raz napisane. Podobnie jest z działalnością technologiczną człowieka. Skromny aptekarz z Galicji nie zdawał sobie sprawy, jak potężną rzekę nowych technologii inicjuje swoim wynalazkiem; rzeka Heraklita w porównaniu z rzeką Łukasiewicza wydaje się malutkim strumyczkiem, ta druga jest wręcz Amazonką.. Pierwsza mierzyła jedynie upływ czasu, gdy druga tworzy jego nowe jego odmiany. W rzece Heraklita każde zanurzenie nogi oznaczało wejście do innej częsci tej samej wody, w rzece Łukasiewicza za każdym razem unosi nas inny płyn. Jak dotąd jednego mogliśmy być pewni: kolejny płyn – w rzeczywistej nie filozoficznej rzece – jest bardziej śmierdzący od poprzedniego. Oczywiście to wszystko było poza zasięgiem wyobrażni galicyjskiego aptekarza, on chciał po prostu rozjaśnić noce w podkarpackich chatach.\nSytuacja wynalazku Łukasiewicza nie jest wyjatkowa lecz typowa. Każdy wynalazek jest jak moneta: ma dwie strony. Na awersie ma twarz anioła, z rewersu grozi nam demon. Rozdzielenie tych stron leży, jak się wydaje, poza ludzkimi siłami. W końcu skażenie ludzkiej natury grzechem pierworodnym nie jest tylko biblijnym mitem. Jedynie, co możemy zrobić, to ograniczyć władzę demona.\nPierwszy krok w tym kierunku to ograniczenie wszechwładzy produkcji i absurdalnego dążenia, wprowadzenie w ruch wszystkich planet, wszelkiej ludzkiej pomysłowości. Musimy przestać patrzeć na naturę wyłącznie pod kątem jej wykorzystania, jako na środowisko w zasadzie elastyczne; jego ewentualne opory są co najwyżej przeszkodami, które należy pokonać. Jest to postawa władcy i eksploratora, nie współpracownika. Biblijna parabola siewcy, który sieje, dba o ziemię, pielęgnuje ziemię, jej powierza nadzieję plonu,”a gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza sierp, bo pora jest na żniwo”.Parabola w prosty sposób demonstruje stosunek do przyrody, który można by nazwać stosunkiem sakramentalnym. Zapomnieliśmy o nim zastępując go stosunkiem wyłącznie instrumentalnym. Wyrazem tego ostatniego jest znane przysłowie: lepszy wróbel w garści niż orzeł na drzewie. Otóż nie!\nA w każdym razie nie zawsze wróbel w garści jest lepszy od orła na drzewie. Wiek XXI musi – własnie : musi! – uznać zasadność tego odwrócenia. Wróbel w garści jest okazem z muzeum lub produktem na obiad, ale nie jest już ptakiem: ptakiem jest wyłącznie w zaroślach. I dlatego musimy nauczyć się pewną liczbę wróbli wypuścić z garści i to nie tylko po to, żeby zachować orły w dobrej kondycji, ale żeby na planecie zachować człowieka z nieśmiertelną duszą, tzn. człowieka, pamiętającego o przymierzu zawartego z Bogiem i jego stworzeniem, które, jak wiadomo, Stwórca uznał za dobre.\nWiek XXI czeka trudne wyzwanie: opanowanie sztuki ubożenia. Dobrą propedeutyką do opanowania tej sztuki są w języku polskim „kazania” księdza Jana Twardowskiego. Zakończę więc jednym z takich „kazań”;\nwiedzy a nie zbawienia\nboisz się opszeć na tym czego nie można\ndotknąć zaczynasz od sukcesu wielki i\nchcesz być kochany ale sam nie umiesz\nmyślisz ze sobie zawdzięczasz wyrzuty\nnie wiesz że dowodem na istnienie jest to\nże dowodu nie ma\ninteligentny a taki niemądry\nJeśli nie będzie to wołanie na pustyni, wypełniające przykazanie, które Bóg ogłosił po stworzeniu pierwszych ludzi: „Czyńcie sobie ziemię poddaną” nie uczynimy z ziemi niewolnika, jak dyktuje nam mentalność techniczna, ale przekształcimy ją w ziemię obietnicy, w ziemię obiecaną. Wystarczy tylko pamięć – bagatela! – że ziemia nie jest miejscem swawoli, bo rosną na niej drzewa z owocami zakazanymi. O tym właśnie wiek XX starał się wszelkimi sposobami zapomnieć. Najwyższy czas żeby porzucić paradygmaty zapominania. W zamian mamy obietnice: wieloryby nie będą uciekać z morza, a my będziemy mieć światło w mieszkaniach w długie zimowe wieczory.\nStefan Król – kanadyjski fizyk, felietonista, mieszkający w London, Ontario.\nKulig, fot. pinterest\nJak było, tak było. Jedno jest pewne, że w święto Matki gromnicznej zło zostało powstrzymane. Pod Stalingradem armia generała Paulusa została okrążona i dwieście tysięcy niemieckich wycieczkowiczów w ramach akcji „Drang nach Osten” po „lutowej grudzie” leniwie maszerowało do niewoli. Bo przecież luty to nie przelewki. Te prawdy lud polski zna doskonale.\nOd stuleci mówiło się w Polsce: „Gdy zbliża się luty, szykuj ciepłe buty”; „Luty miesiąc bardzo zmienny, pół zimowy, pół wiosenny”; „Dzionki mroźne i dni pluty, słowem zwykły miesiąc – luty”. Niektórzy znawcy przysłów dodawali z otuchą: „Gdy mróz w lutym tęgo trzymie, nie popasać długo zimie”. Rolnicy doskwierające zimno najkrótszego miesiąca w roku brali za dobry omen powiadając: „Gdy wiatr ostry w lutym wieje, to chłop dobrą ma nadzieję”.\nPrzypominam sobie te przysłowia, które – jak powszechnie wiadomo – są mądrością narodu (bo przecież powstały na gruncie długotrwałych obserwacji rodzimego klimatu) i czuję spore zakłopotanie. Teraz luty jest po prostu jakiś niemrawy, nietypowy, nawet hybrydyczny. Wieczorne gęste opary mgieł, rankami opadają zaledwie lekkim szronem. Za oknami spostrzegam grube, mięsiste pąki bzu i dość bezczelnie wychylające się spod suchych, jeszcze nie zgrabionych całkowicie liści kwiaty ogrodowych prymulek. Zimę obecnie mamy zaszczyt oglądać na ekranie telewizyjnym i to w specjalnym kształcie: oto wspaniale gaje mandarynkowe czy pomarańczowe zasypane śniegiem trzęsą się z zimna (to w Los Angeles), plaże ciepłych mórz świecą pustkami z powodu zadymek, młodzież południowych krańców Włoch, czy Grecji coraz częściej zażywa białego szaleństwa. Nasza młodzież – niestety – spędza „zimowe” ferie na suchych zaprawach narciarskich.\nPrawdziwy luty objawił mi się kiedyś podczas kilkudniowego pobytu w Istebnej, Koniakowie i w Jaworzynce. Zaprzyjaźniony ze mną pan leśniczy poinformował rzeczowo, że jesienią spadł śnieg i w wielu miejscach „potrzyma” aż do maja. A właśnie w lutym – odbywa się w lasach prawdziwe owocobranie. Nie dziwię się wcale tej informacji. Już dawno zauważyłem na ścianach dorodnych lasów świerkowych i jodłowych jasnobrązowe pasmo. Są to szyszki, które trzeba bardzo szybko zebrać, zanim w podmuchach cieplejszego wiosennego wiatru otworzą się i wysypią cenne nasiona. Na specjalnych drabinach pracownicy leśnictwa dokonują prawdziwych cudów w zakresie akrobacji. Praca na wysokości jest niebezpieczna – oni są zwinni, mają doświadczenie.\nDowiaduję się, że obecnie rosnące w tym rejonie drzewa iglaste zostały sprowadzone – dawno, dawno temu – ze Skandynawii. Tam podobno niezbyt chętnie owocowały dając mizerne nasiona. W specyficznym klimacie Beskidów udoskonaliły się, uszlachetniły sypiąc obficie życiodajnymi szyszkami. Obecnie Norwegia i Szwecja chętnie kupuje „materiał siewny”, gdyż ten gatunek iglastych doskonale nadaje się na maszty oraz instrumenty muzyczne…\nSerpentyny dróg w Beskidach są prawdziwie „lutowo” oblodzone. Samochody kolebią się wolno w wyżłobionych koleinach, których nie potrafi wyrównać nawet najpotężniejszy pług. Zwały śniegu wcześniej zepchnięte z jezdni zalegają na poboczach ponad metrowymi pokładami. Tam się czuje smak zimy i klimat najkrótszego miesiąca w roku…\nCóż my dzisiaj na nizinie, w Zagłębiu możemy powiedzieć o lutym? Nic. Jego prawdziwy obraz możemy znaleźć jedynie w poezji, cytując wiersz Marii Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej „Królowa Mrozu”:\ni kapelusz z zaśnieżoną kokardą –\nMożna wreszcie przywołać fragment utworu poetyckiego Jarosława Iwaszkiewicza „Zima” pełnego wrażeń zmysłowych:\nI oto leżą na wszystkim zasłony.\nZ siwego nieba chmurą upadają gwiazdy\nZabite śniegiem. Lecą kracząc wrony.\nI sanie gwiżdżą gotowe do jazdy.\nAutor „Sławy i chwały” urodził się w Kalniku pod Kijowem 20 lutego 1894 r., a więc w lutym. W swojej twórczości nie tylko snuł refleksje nad losem jednostki i dziejami społeczeństw, ale bezustannie zastanawiał się nad upływem czasu. Opisując pejzaż ziemi i nieba charakteryzował mijające lata, przechodzące pory roku i poszczególne miesiące. Symboliczne jest to, że – tuż przed śmiercią – planował tom małych form prozatorskich „Kalendarz”. Z dwunastu zamierzonych utworów napisał tylko jeden: „Dzień lipcowy”.\nCzas formuje i czas niszczy…\nCzy pojęcie dwujęzyczności, a tym bardziej wielojęzyczności twórców literackich, można ogarnąć normami nauki, wtłoczyć i wyjaśnić na drodze dywagacji intelektualnej ograniczonej poznaniem jedynie ścisłego umysłu? Czy każdy indywidualny przypadek Drogi, także i genetycznie uwarunkowany, ściśle indywidualnie artystyczny los, bezwzględnie wpisany w dane realia miejsca i czasu, da się rzeczywiście sprowadzić ku wspólnym mianownikom, poddać wspólnym ocenom i wnioskom?\nMożliwość ogarnięcia narzędzi językowych w różnych kodach, w większości przypadków jest związana z podjęciem aktu emigracji. Ta zaś jest przeżyciem jednostkowym, dla każdego innym, nieporównywalnym z żadną inną sytuacją.\nW zależności od danego etapu jej przebiegu, jednostka musi zmagać się z odmiennymi zadaniami wymagającymi rozstrzygnięcia. Emigracji towarzyszą dziesiątki uwarunkowań: historyczne, ekonomiczne, kulturowe, religijne, polityczne, klimatyczne, zawodowe, towarzyskie, rodzinne, emocjonalne, itd. One wszystkie wraz z zespołem cech psychosomatycznych reprezentowanych przez emigranta zdają się budować cały obraz jego egzystencji w nowych warunkach. Nie należy zapominać także o często pomijanym czynniku jakim jest doza szczęścia, sprzyjający los.\nCzy więc ujednolicenie w akcie badawczym problemu zasad jakimi rządzi się w człowieku dwu- lub wielojęzyczność,w celu zdawałoby się zgłębienia poddanego poznawaniu obszaru za pomocą jedynie narzędzi naukowych jest zabiegiem słusznym, uzasadnionym, w pełni świadomym? Czy silenie się na ogarnięcie go ramami takich czy innych słusznie uzasadnionych dociekań ma sens? Czy też uciekając od systemów kategoryzacji należałoby zając się warunkami autogenicznymi kształtującymi osobowość i egzystencję DANEGO twórcy, w DANYM miejscu i czasie?\nZapewne do podjęcia wyzwania ku znalezieniu jednoznacznej odpowiedzi na postawione pytania niezbędne są odpowiednie narzędzia, wielkie doświadczenie, umiejętność rozeznawania i odczytywania znaków pojawiających się w pokonywanej drodze eksploracji, aż wreszcie nawet scedowanie daru swego własnego życia na drogę artystyczną wielojęzycznego twórcy literackiego…\nCzy więc możliwe jest zarówno rozpoznanie i opis warunków sprzyjających twórcom w osiągnięciu bilingwizmu, jak i rozeznanie ich tożsamości kulturowej? Czy kompendium naukowe dotyczące poruszanego tematu da się sprowadzić do jednego, generalnego wzoru, przyporządkowującego zasadność istnienia wszystkich dwujęzycznych twórców jednej matrycy zdarzeń? Czy konkluzja jest w ogóle możliwa do ogarnięcia w zakresie jednej, wspólnej wszystkim przypadkom, monochromatycznej odpowiedzi?\nCo by się stało, kim zostalibyśmy, i jak zareagowałby świat, gdyby nie tylko przestał funkcjonować żywy język polski, lecz jeśli zniknęły w ogóle wszelkie zasoby literatury polskiej?! Czym byłaby polska emigracja, czy nadal nazywałaby się polską? Czy miałaby równie gorących orędowników, tak jak ma współcześnie nieistniejąca, np. Asyria?\nHistoria obarczyła nas np. faktem spalenia Biblioteki Aleksandryjskiej… Czy z tego powodu uklęknęła choć jedna palma, czy Morze Śródziemne choć jedną falą starało się poskromić morderczy ogień, by uchronić bezcenne, nie do odtworzenia dziedzictwo? Czy świat ziemskich spraw zastygł w trwodze choć na chwilę, czy przestał toczyć się w barbarzyński sposób w imię tzw. rozwoju?\nPowyższe rozważania natury poetyckiej nie są na miarę konspektu naukowego. Jednak czy ich moralny wydźwięk nie zasługuje na dogłębne zastanowienie się nad ludzką konstrukcją, nad barbarzyńskimi aspektami osobowości człowieka, nad jego – nie istniejącym nawet w świecie zwierzęcym – okrucieństwem oraz motywacjami pozbawionymi wszelkich tzw. czynników etycznych (jakie to ponoć odróżniają gatunek ludzki od pozostałych form życia ziemskiego, i zarazem wynoszą go ponad nie), które w moim odczuciu są przejawem li tylko bezdennej głupoty człowieka, jego małości moralnej i intelektualnej?\nCzy potrzeba zatem dziś szukać mechanizmów rozkładu w polskim emigrancie, daleko poza granicami ojczyzny, skoro nie pojawił się on znikąd, skoro przywiózł ze sobą narzędzia percepcji i rozumienie gloryfikowane w swym własnym domu… nauczone dziś – w ostatnim trzydziestoleciu, nauczone wczoraj – za czasów Polski socjalistycznej?\nProblem wielojęzyczności (w tym dwujęzyczności) istniał prawdopodobnie od zawsze, tj. od momentu zaistnienia migracji, na wiele tysięcy lat przed naszą erą. Prawdopodobnie, tak jak kiedyś, także współcześnie każdy musi rozwiązać go w indywidualny, w najlepszy dla siebie sposób.\nCzy to jest ten sposób, który ukazuje poniższy przykład, zaczerpnięty z czeluści mego osobniczego doświadczenia? Wspominam Polaka poznanego wiele lat temu na Florydzie, który zamieszkując od 10 lat w USA był w stanie wypowiedzieć: That’s it, k… (używał w tym miejscu najbardziej popularnego, polskiego wulgaryzmu, którego pochodzenie wywodzi się z języka łacińskiego, a w krajach niemieckojęzycznych oznacza zakręt lub krzywą), that’s it!\nZnani są mi także Polacy w Ameryce, którzy już po kilku latach pobytu w Nowym Świecie zapomnieli sztuki posługiwania się językiem polskim. Znam też Polaków w Wiedniu, którzy pomimo iż urodzili się w Polsce, tam wychowali, wykształcili, żyli – dziś nie znają swego rodzimego języka. Znam też taką polską rodzinę, w której dzieci pomimo iż urodzone w Austrii, posługują się doskonale językiem polskim – rodzimym językiem ich rodziców i są prymusami w jednej z wiedeńskich szkół średnich.\nNie zauważyłem podczas cyklicznych konwersacji z Amerykaninem, w Wiedniu, aby nie przyznawał się do swego rodzimego języka. Dostrzegłem natomiast jego wysiłek w ogarnianiu, z powodzeniem, języka niemieckiego…\nMogę wspomnieć Polaków mieszkających od 20 lat na terenie Austrii, nie mających żadnych dokumentów legalizujących ich pobyt i używających obcego im wciąż języka (języka kraju ich zamieszkania) w sposób: Kali chcieć, Kali mieć.\nNie widziałem, aby Niemiec czy Austriak, zamieszkujący np. w Namibii, USA, Argentynie, Chinach lub w Polsce miał problem z poruszaniem się w konotacji języka niemieckiego. Nie zauważyłem też, aby przedstawiciele w/w nacji mieli jakiekolwiek kłopoty w operowaniu językiem występującym w kraju ich docelowego zamieszkania.\nMogę przytoczyć fakt spotkania ostatnio na terenie południowo-zachodniej Polski pewnej damy (byłej emigrantki), która zamieszkiwała w Anglii lub Irlandii, i która ponoć dokonuje tłumaczeń (!) z języka angielskiego. Ma ona, zdaje się, najbliższą rodzinę wciąż przebywającą w kraju anglojęzycznym. W czasie zabawy językowej osoba zwróciła się do mnie wypowiadając (?) słowo – hum. Po burzliwej dyskusji okazało się, że była mowa o home, (houm). Poparta przeze mnie słownikiem poprawna artykulacja nie uzyskała akceptacji… stałem się niemile widzianym gościem.\nWracając do najbliższego mi obszaru, kwestia dwu- i wielojęzyczności u Polaków obcujących na terenie Austrii sięga średniowiecza. Obrazując niniejszą wypowiedź w największym skrócie, ograniczę się do wyboru nazwisk zaledwie kilku pisarzy, nie popartego systematyką.\nJedną z najbardziej świetlanych postaci polsko-austriackich stosunków kulturalno-literackich z bogato udokumentowanej epoki renesansu jest Jan Dantyszek (1485-1548) – poeta laureatus*. Inną postacią z panteonu kanoników, których drogi życiowe spełniały się w Wiedniu, jest choćby autor pierwszego polskiego przekładu Biblii, Jakub Wujek (1541-1597).\nW późniejszych epokach zasadność poruszania się w odrębnych kodach językowych jednocześnie, widzieli m.in. Samuel Bogumił Linde (1771-1847)- autor pierwszego historycznego słownika języka polskiego, Edward Kazimierz Lubomirski (1796-1823) – jeden z krzewicieli polskiego romantyzmu, Adam Kazimierz Chłędowski (1843-1920) – minister Galicji, pisarz, Ludomił German (1851-1920) – dramaturg, librecista, krytyk, działacz polityczny, Albert Zipser (1855-1936) – naukowiec, wybitny tłumacz, Siegfried Lipiner (1856-1911) – dramaturg, poeta, tłumacz polskich klasyków, Stanisław Przybyszewski (1868-1927) – Meteor Młodej Polski, Tadeusz Rittner (1873-1921) – dramaturg, krytyk teatralny, reprezentant pokolenia twórców Młodej Polski i wielu innych.\nRównież przedstawiciele landów niemieckojęzycznych (wymieniam tylko tych urodzonych na terenie Polski) osiągnęli nadzwyczajną biegłość środków wyrazu m.in. w języku polskim. Wypada wspomnieć choćby takie wybitne postaci jak: Oskar Jan Tauschinski (1914-1993), Gerda Leber -Hagenau (1918-2004), Karl Dedecius (1921- 2016) i inni – to propagatorzy nie tylko polskiej mowy, literatury, ale i ambasadorowie szeroko rozumianej polskości.\nTakże we współczesnym Wiedniu tradycję wielojęzyczności w twórczości i pracach badawczych kontynuują polscy reprezentanci środowisk: literackiego, naukowego, duchowieństwa.\nNie da się łączyć w jedno problemów polskiej emigracji, uogólniać ich. Nawet w jedynie powierzchownym szkicu, przy marginalnym zarysowaniu bogactwa różnorodności tematu na przestrzeni ostatnich trzech stuleci, nie da się generalizować zasadności tezy o słusznym sensie multi- czy też bilingwizmu. Inna rola spoczywa przecież na przedstawicielach współczesnej emigracji zarobkowej, inna na polskich elitach naukowych i artystycznych funkcjonujących poza granicami Polski. Inne podłoże miała emigracja po II wojnie światowej, a inne emigracja stanu wojennego ’81 roku. Z innych środowisk wywodziła się polska emigracja XVIII w. we Francji, a po części z innych późniejsza emigracja Hotelu Lambert… Grupy te musiały/muszą borykać się ze zróżnicowanymi problemami, wywodzą się ze zróżnicowanych środowisk, są nośnikami różnych wartości, podlegają zdecydowanie różnym archetypom, i różne wobec nich cele stwarza historia. Z tej bogatej palety często diametralnie różnych warstw społecznych wywodzili się i wywodzą dzisiaj jednostki realizujące swoje życiowe przesłanie literackie.\nW związku z tym nie widzę także i obecnie możliwości jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy dwujęzyczność (może: wielojęzyczność?) polskiej emigracji stanowi współczesny problem, czy go nie stanowi, nie będąc wcale nowym, jako że istnieje od zawsze. Czy zdolność posługiwania się przez jej przedstawicieli tylko jednym językiem (jeśli tak, to w dodatku którym?), będąca istotnym zubożeniem oraz niosąca ze sobą ogromne niebezpieczeństwa, jawi się problemem li tylko dnia dzisiejszego, czy istnieje on od kiedy powstała polska emigracja? I czy zależy ona od poziomu ogólnej świadomości danego skupiska emigracyjnego, czy jedynie od świadomości samej jednostki?\nDlatego też, według mojej opinii, każdy sam dla siebie jest zobowiązany znaleźć odpowiedź na pytanie: kim jestem, co powinienem, do czego, wraz z danym mi życiem, zostałem powołany?\nZastanawiam się więc, któż na emigracji, jeśli nie literat i wydawca, miałby dbać o kultywację języka ojczystego?! Kto posługuje się narzędziami językowymi w sposób najpełniejszy, bo zawodowy, jeśli nie pisarz? Od kogo, jeśli nie od artysty słowa, należałoby oczekiwać ochrony jednego z najważniejszych elementów tożsamości narodowej (jeśli nie najważniejszego!) jakim jest język kraju, narodu, z którego emigrant się wywodzi?\nKwestia zasadności przeniesienia wypowiedzi w sferę innego języka, bądź bezpośredniego wyrażania się w nim, również nie podlega dywagacjom. Poza szansą na zaistnienie podmiotu w nowym obszarze kulturowym, filtrując nową rzeczywistość poprzez swój fokus przybysza wzbogaca on ten obszar (a także siebie) o inne, często jeszcze nie poznane wartości (transfer kulturowy). A co najważniejsze, zdobywa się dzięki temu szanse w nowych okolicznościach życia na popularyzację kultury, sztuki, i innych struktur charakterystycznych dla kraju swoich korzeni, wykształconych w nim.\nW związku z tym, logicznym wydaje się wniosek (istniejący wciąż w fazie pobożnego życzenia), iż to macierz powinna ze szczególną troską sprawować mecenat nad tymi profesjonalnymi jednostkami i związkami, które właśnie w oderwaniu od niej, w oddaleniu, spełniają niezwykle trudną rolę jej popularyzatorów. A jest to rola nie do przecenienia!\nW niczyim bowiem interesie nie leży pokładanie wysiłków w celu ochrony i krzewienia dziedzictwa polskiej kultury, tożsamości narodowej. To w sferze zainteresowań samych Polaków powinien, jak zdaje się, płonąć imperatyw (istnieć w sercach i umysłach) nakazujący im dbałość o dobro publiczne (a takim jawi się również MOŻLIWOŚĆ posługiwania się językiem ojczystym), tak narodu jak i w sensie partykularnym. W niczyim interesie nie leży też rozsądna integracja emigranta z nowymi dla niego kanonami, wraz z zachowaniem wszystkich elementów składających się na tradycję kraju jego pochodzenia, tylko w jego. I tak, zdaje się, powinno być. A że świadomość, wola, poczucie własnej wartości, zdolność rozeznania swego miejsca u Polaka wiecznego tułacza, nie mają współcześnie solidnych pieczęci? Cóż, w podziękowaniu mamy choćby polish jokes. I one są wyrazem m.in. naszej ogólnej erudycji, inteligencji, kultury, poziomu wykształcenia, znajomości języków, gdyż powstają na ich kanwie.\nCzym jest więc bilans zysków i strat w egzystencji Polaka – emigranta, a w szczególności polskiego dwujęzycznego pisarza, także w sferze lingwistycznej? Jak go rozeznać? Co stanowi wartość wymierną, a co jest wartością bezcenną? Gdzie znajdujemy się, istniejąc pomiędzy innymi narodami? Kim jesteśmy wobec samych siebie? Jak pojmujemy tożsamość narodową? Jakimi zgłoskami zapisujemy karty w księdze człowieczych dokonań, naszych dokonań?\n* Miązek B., O współczesnych poetach polskich tworzących we Wiedniu, [In:] Pamiętnik literacki, Londyn 2008, T. XXXV, ss.33-55.\nPodróże do czterech krańców świata (odwiedził 60 krajów) i wypływające z nich poznanie odzwierciedlają się w jego twórczości. Autor zajmuje się różnorodnością norm ludzkiej egzystencji i kreacji form rzeczywistości: aksjomatami tradycji, wiary, ustrojów społeczno-politycznych, a poza ludzkim wymiarem – przekraczaniem ich granic w drodze mistycyzmu. Mieszka w Wiedniu. Jego nota biograficzna jest zawarta m.in. w Encyklopedii Polskiej Emigracji i Polonii, T.4, Toruń 2003-2005.\nNaukę warsztatu literackiego rozpoczyna jako nastolatek w Klubie Młodych Pisarzy „Wiadukt”, tamże. W okresie sześciu lat systematycznie prowadzi dziennik. Pozostaje pod opieką artystyczną poety Zbigniewa Dominiaka, twórcy miesięcznika Tygiel kultury, Aleksandra Benczaka, aktora Teatru im. Stefana Jaracza, wykładowcy wiersza klasycznego i współczesnego w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej, Filmowej i Telewizyjnej oraz solisty śpiewaka Romana Werlińskiego. Staje się wolnym słuchaczem na wydziale aktorskim PWSTFiTV. Odbywa staże w Instytucie Jerzego Grotowskiego (Brzezinka, Wrocław), uczy się w Studium Wokalno-Aktorskim przy Państwowym Teatrze Żydowskim im. E. Rachel Kamińskiej w Warszawie (1985).\nPodróżuje po Polsce, Europie. Ima się 36 profesji. Studia rozpoczyna na wydziale wokalno-aktorskim w krakowskiej Akademii Muzycznej, kontynuuje je w Katowicach. Udaje się na Białoruś (Grodno, Lida), następnie na Ukrainę (Krym, Lwów), a stamtąd po raz pierwszy do USA. W 1997 r. zostaje wyróżniony stypendium twórczym przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w Warszawie oraz Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung w Wiedniu, dokąd wyjeżdża na studia podyplomowe. Tytuł magistra sztuki uzyskuje w Akademii Muzycznej we Wrocławiu (1998). Ostatecznie, pozostaje na emigracji. Poznaje północną i południową Afrykę, a także kraje Azji.\nAutor zbiorów wierszy: Ptaki emanacji, W podruzgotanym ciągu; dwujęzycznych: Dom Złotego Runa/ Das Haus des Goldenen Vlieses, Dojrzałość/ The Seasons; prozy: Homo Viator (czyli odsłońcie tylko woal). Drukował w pismach emigracyjnych: Polonika, Jupiter (Wiedeń) , Jutrzenka (Bielce), Pamiętnik Literacki, The Polish Observer, Nowy Czas (Londyn), Strumień (Montreal).\nWielokrotnie nagradzany: nagrodą poetycką Fundacji Młodej Polonii (Warszawa 2001), nagrodą poetycką w Schreiben Zwischen Den Kulturen (Wiedeń 2004), The XXV World Congress of Poets (UPLI) President Dr. Amado M. Yuzon Memorial Award (Tai-an, Chiny 2005), Enchanting Poet Award by The Enchanting Verses International Poetry Journal House, (Durgapur- Zach. Bengal, Indie 2009), XXXI World Congress of Poets (WAAC) English Poetry Award (Kenosha WI, USA 2011), Naji Naman’s Literary Honorary Prize (Jounieh, Beirut, Liban 2016), Pentasi B Lifetime Achievement Award (Hyderabad, Indie – Filipiny 2017) i innymi.\nArtur Grottger (1837-1867), Pojednanie, olej na płótnie. 21,3 x 28,8 cm, dawniej w Muzeum Sztuki we Lwowie. skradziony w 1992 roku\nJest również dla mnie styczeń miesiącem, który – a było to ponad siedemdziesiąt lat temu – dawkował tak bardzo oczekiwane wiadomości idące różnymi drogami od stromy Warszawy. Tu, w zagłębiowskiej ziemi z drżeniem serca przeżywaliśmy zryw powstańczy (radość przemieszaną z niepokojem), przygnębienie spowodowane klęską, troskę zarówno o ludzi, jak też i o mury, o narodowe pamiątki stolicy. Wieść o wyzwoleniu Warszawy była kojąca, relacje o zniszczeniach tłumiły – niestety – euforię. Styczniowy śnieg i mróz, będący w normalnych czasach sprzymierzeńcem zimowych przygód i młodzieńczych szaleństw, w tym szczególnym 1945 roku miewał często smak i barwę krwi, mieszał się z dymami pogorzelisk.\nW drugiej połowie stycznia przez cztery ostatnie doby okupacji baterie niemieckich ciężkich dział osadzonych na mocnych fundamentach na Górce Gzichowskiej w Będzinie bez przerwy zionęły ogniem w kierunku północnym. W tym piekle rytmiczny huk stawał się – to już paradoksalne – normą. Chwilowa przerwa, znaczona ciszą, zastanawiała i nawet niepokoiła, siedzieliśmy schronieni po piwnicach i w suterenach okazalszych domów wyglądając na zewnątrz, co się dzieje. A działo się to, na co tak bardzo czekaliśmy od września 1939 roku. Po drogach bitych i nawet polnych ścieżkach snuły się furmanki wiozące wraki ludzkie, to co pozostawało z dawnych butnych nadludzi. Posuwali się ku zachodowi. Tym razem bez fanfar, bez blasku, bez zwycięskiego blichtru…\nStyczeń 1945 roku miał przecież i sporo urody. Weszliśmy – już wtedy – do prawdziwie polskiej szkoły. Już z rozszerzonym językiem ojczystym, z historią, geografią, piosenką patriotyczną, zespołami recytatorskimi, w których programie – po raz pierwszy oficjalnie – przewidziane były teksty Mickiewicza, Słowackiego, Konopnickiej, Orzeszkowej, Żeromskiego i Wyspiańskiego. Co to była za radość, gdy w skróconej inscenizacji „Warszawianki” – ja, wówczas chudzielec, grałem rolę samego Chłopickiego. W skromnej remizie strażackiej recytowałem też wielekroć – właśnie w te zimne stycznie – podniosłe wersy naszego CZWARTEGO WIESZCZA:\njak rosną w burze nawalną,\nPodniosły ton Wyspiańskiego – właśnie urodzonego 15 stycznia 1869 roku – bardzo podobał się mnie i moim rówieśnikom, zacierał bowiem szarzyznę dni okupacyjnych.\nZ tych dawnych styczniów, z minionych obszarów dzieciństwa, wraca mi co pewien czas sympatyczna melodia do słów (jak się później dowiedziałem) Marii Konopnickiej:\nZa tą głębią, za tym brodem\nHet do morza?\nTekst Konopnickiej, owiany smutkiem i nostalgią, kończył się przecież pierwiastkiem nadziei: „Przyjdzie wiosna, przyjdzie hoża”. W owych ciężkich czasach taki prosty wiersz dla maluczkich miał wcale niemałe znaczenie. Smak zimy, smak wiosny, młodości i nadziei. A przysłowia zawsze mówiły ludowe, od wieków formułowane przysłowia: „Gdy w styczniu deszcz leje, robi złe nadzieje”; „W styczniu grzmoty, częste słoty”; „Jak styczeń zachlapany, to listopad zapłakany”.\nTeraz, kiedy przypominam sobie te przysłowia, raz złowróżbne, kiedy indziej nieco filuterne, myślę o tym styczniu z 1863 roku, kiedy to nasi powstańcy, tak sugestywnie uwiecznieni w kartonach Artura Grottgera, poprzez właśnie słoty, dni „zachlapane”, przez śnieżyce przedzierali się duktami leśnymi i bezdrożami ku WOLNOŚCI. Ideowym spadkobiercą owych „Kryjaków” był Józef Piłsudski.\nCzesław Miłosz, „Oeconomia divina„\nPrzemija postać świata. Oczywiście nie jest to żadną nowością w dziejach. Od połowy XVIII w., czyli od narodzin angielskiej rewolucji przemysłowej, rozpoczęło się gwałtowne przyśpieszenie tempa zmian cywilizacyjnych, które po upływie dwóch stuleci ogarnęły już najbardziej oddalone miejsca naszego globu. Towarzyszące materialnym przekształceniom Zachodu zmiany duchowe wdzierają się w dusze i umysły, przebudowując układy pragnień i motywacji, hierarchię wartości, orientacje poznawcze. Ogrom nagromadzonych zmian przekroczył, jak się zdaje, masę krytyczną i grozi zawaleniem całego zachodniego świata. Naszego domu.\nZachód umiera, zarówno fizycznie, jak i, a może przede wszystkim, duchowo. Narody europejskie mają ujemny przyrost naturalny. W siedemnastu krajach europejskich więcej jest pogrzebów niż narodzin, więcej trumien niż kołysek. Wśród tej siedemnastki jest od niedawna Polska.\nNasz świat wywrócił się do góry nogami. To, co wczoraj było słuszne, prawdziwe i dobre, dzisiaj jest fałszem i złem. To, co niegdyś było niemoralne i karygodne – rozpusta, aborcja, eutanazja, samobójstwo – dziś stało sie „postępowe” i „chwalebne”. Dawne cnoty stały się grzechami, dawne grzechy – cnotami.\nTo, co wielkie i szlachetne jest z góry podejrzane; trzeba zrzucić go z piedestału i poddać oglądowi. Moralność spostrzega się jako obłudę, szczęście jako samooszustwo. Ten, kto po prostu ufa pięknu i dobru, ten albo reprezentuje karygodną nieświadomość, albo żywi jakieś złe zamiary. – pisał, jeszcze wtedy kardynał Ratzinger.\nWłaściwą postawą człowieka „nowoczesnego” jest podejrzliwość wobec prawdy dobra i piękna. Demaskować pod fałszywą skórą baranka, w którą przebiera się cnota, przebiegle ukrytą wilczą paszczękę łajdactwa – oto zalecany przez „mistrzów podejrzeń” sposób naszego udziału w kulturze, godny człowieka „światłego”. Nic zatem dziwnego, że ze współczesnych dyskusji moralnych zniknęło pojęcie grzechu, pojawiło się natomiast pojecie „poprawności politycznej”. Nie ma już grzechów, są tylko różne sposoby życia, które należy zaakceptować jak prognozę pogody: zapowiadano deszcz, trzeba wziąć parasol. W zachodnim – tzn. do niedawna: chrześcijańskim – świecie moralnym opartym na Biblii, pewne style życia były naganne, człowiek przeżywał poczucie winy, bał się gniewu Bożego, brał pod uwagę w kalkulacjach życiowych, że Sodoma i Gomora zostały zniszczone. Dzisiaj ten sam styl życia, z którego zasłynęli mieszkańcy Sodomy jest powodem „parad dumy”. Brak jakichkolwiek zahamowań, brak norm i wskazań, odpadnięcie od normy przez Boga wyznaczonej, powoduje, że nie wiemy, gdzie jest zero, nie wiemy, gdzie jest dół, a gdzie góra, nie jest możliwy więc „staromodny” upadek pionowy. Wobec tego spadamy we wszystkich kierunkach.\nNasza cywilizacja, nasz zachodni, euroatlantycki świat opierały się na fundamentalnej zasadzie: człowiek jest złożeniem ciała i duszy. Jak to złożenie wygląda – różnie o tym mówiono, nie było powszechnej zgody. Ale sama zasada nie ulegała wątpliwości. Dla tych, którzy mówią, że nigdy duszy nie widzieli, tę samą zasadę można sformułować w następujący sposób: nasze ludzkie – podkreślam: ludzkie – życie nie da się spędzić bez jedzenia i chodzenia do ubikacji, ale też: i bez trwogi, czy płomienia tęsknoty. Obok chleba naszego powszedniego człowiek pragnie wody życia wiecznego.\nNowoczesność, jeśli już mówi o trwogach i tęsknotach, to odnoszą się one wyłącznie do ciała. Priorytet, jaki w ludzkich sprawach przyznają ciału ludzie Zachodu, nie ma sobie równych w historii. Ciało i jego potrzeby: realne i wykreowane przez rządzący wszystkim rynek oraz szybko zmieniające sie mody – zdrowie, seks, estetyka, ubrania, sport, operacje plastyczne, kolor włosów, dieta cud – są przedmiotem nieustającej troski i niemal wyłącznego zainteresowania. Dla ciała potrafimy zdobyć się na poświęcenia i wyrzeczenia, pozbyć się szkodliwych ponoć – według telewizyjnych „autorytetów” – dla sprawności ciała, nawyków, czy zadawać sobie tortury w fitness clubach. Zacheca się nas tysiącami rad do troszczenia się o własne ciało i do zaspakajania jego wymagań, ale troska o własną duszę nigdy nie była tak podejrzaną jak dzisiaj. Kto dziś troszczy się, poza kościołem, o duchowe środowisko człowieka? Ale też kościół z jego „doktrynalnym uporem” jest przez wielu postrzegany jako instytucja totalitarna.\nPrzy okazji zwróćmy uwagę na jeszcze jedną oznakę dekadencji naszej kultury. Klienci fitness clubów są z pozoru, ale tylko z pozoru, podobni do średniowiecznych samobiczowników. Dla tych średniowiecznych umartwianie się było drabiną ucieczki z motylego żywota ludzkiej doczesności, do wieczności. Ci dzisiejsi pragną jedynie przedłużyć rozkosze cielesności, zachować dozgonną młodość. Wieczność ich nie interesuje, przestała być wartością. Dla normalnego mieszkańca rynkowo -konsumpcyjnego świata nie warta jest najmniejszego zabiegu. Wypadek bez precedensu w dziejach. Wszystkie znane nam kultury bowiem w ten lub inny sposob, pod tą lub inną nazwą, stawiały wieczność jako cel życia, lub przynajmniej jako polecany wzór życia. Całkowite zamknięcie się w doczesności przytrafia się ludziom pierwszy raz. Co z tego wyniknie, nikt nie potrafi przewidzieć, ale nie można o tym mysleć bez niepokoju.\nCywilizację i kulturę Zachodu stworzyło chrześcijaństwo. Jeśli więc Zachód odchodzi od chrześcijaństwa, to tym samym gubi się prawda o naszych dziejach i o naszej kulturze, naszych zobowiązaniach wobec przyszłości, o naszej odpowiedzialności za przyszłość. Otwiera się na oścież bramę dla świata, z którego wszelkie wartości zostały wygnane. Na początku XX wieku Fryderyk Nietzsche, twórca filozofii świata bez wartości, ogłosił z butą: Bóg umarł. Od tego czasu zwolennicy wolności do wszystkiego, przy jednoczesnej wolności od wszelkiej odpowiedzialności, zoboawiązań i obowiązków powtarzają za nim tezę o śmierci Boga. W istocie to nie Bóg umarł, a umarł człowiek. Cywilizacja odrzucająca chrześcijaństwo – swoją własną kolebkę, zaczyna nienawidzieć siebie samej i dąży do zniszczenia swego ludzkiego oblicza. Czy Europa – gdzie proces tworzenia cywilizacji bez wartości jest bardziej zaawansowany niż w Ameryce – która nie godzi się na wymienienie w swojej Konstytucji imienia Boga, czy Europa, która wprawdzie nie prześladuje chrześcijan i pozwala im, w ramach tolerancji dla dewiantów, wykonywać swobodnie swoje egzotyczne obrzędy i przestrzegać dziwacznych nakazów i zakazów, ale chrześcijan traktuje jak obywateli drugiej kategorii, niedopuszczając ich do niektórych unijnych stanowisk (casus Rocco Buttiglione) nie jest na drodze do samounicestwienia?\nDo opisu sytuacji duchowej świata zachodniego można przywołać anegdotę Stanisława Lema. Mężczyzna wyskoczył z pięćdziesiątego piętra. Na wysokości trzydziestego piętra pyta go ktoś: co słychać? Ten odpowiada: dziękuję na razie dobrze. Właśnie: na razie jeszcze dobrze.\nChcę wierzyć, że ten obraz jest nazbyt pesymistyczny, że nie jest to spadanie z wieżowca, ale osuwanie sie po stoku. Człowiek dźwigając ciężar na stoku stromej góry łatwo może z ciężarem stoczyć się na doł, znacznie trudniej podejść mu w górę, ale jest to możliwe. Nawet po upadku może podjąć wysiłek powtórnego wspinania się i wierzyć, że podnoszony ciężar nie okaże się kamieniem Syzyfa. Jeśli zabraknie nam tej wiary i tej nadziei, to w obliczu wyzwań, które przyniósł nam XXI wiek, w szczególności wobec wyzwań islamu, Zachód może się tylko zawalić. Spadkobiercy na schedę po naszej cywilizacji są już wsród nas. Wystarczy przejść się ulicami większych miast Ameryki czy Europy, żeby to zobaczyć. Na ulicach wymija się i miesza publiczność wielokulturalnych rzeczywistości, wielu kosmosów. Od pewnego czasu używamy słowa „pluralizm”, mówimy, że budujemy społeczeństwa wielokulturowe, żeby zdać sobie sprawę z tego, co się dzieje wokół nas. Ale obawiam się, że te terminy nie opisują w pełni tego, co widzimy. Bo tu nie chodzi o różnice pogladów, czy różnice obyczajów, tu idzie o różnice światów. Ich wewnętrzne zasady nie są wzajemnie przekładalne, jesteśmy dla siebie przybyszami z różnych planet. I w takiej sytuacji musimy ze sobą współżyć. Innego wyboru nie ma: Zachód przestałby również być Zachodem, gdyby wybrał, inny niż współżycie, wariant. Pusty plac po nowojorskich wieżach, wybuchy na dworcu w Madrycie i w metrze londyńskim, niszczycielskie rozruchy w wiekszych miastach Francji, pokazały jak stromy jest stok, po którym Zachód musi dzwigać kamień swojej przyszłości. W każdym razie zatrata chrześcijańskiej tożsamości jest strącaniem kamienia w przepaść.\nStefan Król – kanadyjski fizyk, felietonista.


Żabka Miechów • Gazetka, Oferta, Promocje – Marzec | Okazjum.pl\nŻabka - gazetki promocyjne Miechów(małopolskie pow. miechowski)\n06:00-23:00 Miechów, ul. Jagiellońska 4 Zobacz sklep na mapie\n06:00-23:00 Miechów, ul. Racławicka 7A Zobacz sklep na mapie\n06:00-23:00 Książ Wielki, ul. Warszawska 15C Zobacz sklep na mapie\n06:00-23:00 Skała, ul. Rynek 27 Zobacz sklep na mapie\nStrona głównaSieci handlowe - MiechówŻabkaŻabka - Miechów


Partnerzy - Akademia WSB\nAkademia WSB powstała 22 lata temu i obecnie jest jedną z 5 czołowych uczelni niepublicznych w Polsce. Akademia WSB prowadzi edukację I i II stopnia, seminarium doktoranckie, studia podyplomowe i inne formy edukacji pozaformalnej (szkolenia biznesowe). Centrum Transferu Technologii, Centrum Inżynierii Biznesu, Centrum Współpracy Gospodarczej i Centrum Nowoczesnych Metod i Edukacji Technologii działa na Uniwersytecie. Uniwersytet zatrudnia 900 osób, obecnie kształci 8000 studentów. W ramach różnych form nieformalnego szkolenia kształci 4000 osób.Akademia WSB prowadzi również Zagłębiowski Inkubator Przedsiębiorczości, który jest szkołą biznesu dla startupów. Pracownicy Inkubatora opracowali programy szkoleniowe w zakresie "Lean StartUp i MVP", "Stworzenie modelu biznesowego dla start-upów" itp. Prowadziliśmy również projekt o nazwie "Akademia Liderów Młodej Przedsiębiorczości". Celem projektu była promocja przedsiębiorczości i przedsiębiorczości społecznej wśród 300 młodych osób z województwa śląskiego. Podczas tego projektu promowaliśmy również produkcję, plany biznesowe, inkubatory przedsiębiorczości i akceleratory biznesu.\nObecnie na Uniwersytecie w Zylinie kształci się około 8 000 studentów na siedmiu wydziałach, na 184 akredytowanych kierunkach studiów we wszystkich formach i stopniach uniwersyteckich. W ciągu ponad 65 lat istnienia uczelnia stała się alma mater dla ponad 80 000 absolwentów, wysoko wykwalifikowanych specjalistów specjalizujących się głównie w dziedzinie transportu i techniki, a także w zarządzaniu, marketingu lub naukach humanistycznych. O jakości i gotowości naszych absolwentów na potrzeby praktyki świadczy długotrwałe, duże zainteresowanie ich zatrudnieniem przez pracodawców współpracujących z uczelnią w procesie rekrutacji. W dziedzinie nauki i badań uniwersytet uczestniczy w 200 krajowych i 41 międzynarodowych projektach naukowych i organizuje około 60 wydarzeń naukowych i zawodowych rocznie. W 2013 r. utworzono dwa nowe znaczące miejsca pracy w ramach Programu Operacyjnego Badania i Rozwój - Uniwersytecki Park Naukowo-Badawczy. Wyniki działalności naukowo-badawczej uniwersytetu mają istotny wpływ nie tylko na działalność edukacyjną, ale również na rozwój współpracy międzynarodowej lub połączeń z praktyką. Jednym z dowodów udanego transferu wyników badań do praktyki jest Nagroda za Transfer Technologii dla zespołu autorów z Wydziału Mechanicznego Uniwersytetu w Żylinie.


Udany start sezonu dla LOTOS - Subaru Poland Rally Team - trojmiasta - duze i małe trójmiasto\nSport i rekreacja Sporty samochodowe\nWojtek Chuchała i Kamil Heller, reprezentujący LOTOS - Subaru Poland Rally Team, ukończyli 8. Rajd LOTOS Baltic Cup na 7. pozycji w klasyfikacji generalnej RSMP i odebrali puchar za zwycięstwo w Klasyfikacji Producentów. Sobotni etap inauguracyjnej rundy Rajdowych Samochodowych Mistrzostw Polski był zdecydowanie bardziej udany dla Siemanko i jego pilota, którzy finiszowali na drugim miejscu w "generalce" i pierwszym w klasie 3. Niedziela rozpoczęła się dla załogi L-SPRT równie dobrze, jednak problemy podczas drugiej i trzeciej próby dnia kosztowały ją sporo czasu.\nZobacz również: 23-latka dachowała oplem\nPostępująca odwilż sprawiła, iż niedzielny etap okazał się dużo bardziej wymagający niż sobotnie zmagania. Zawodnicy określali warunki na trasie jako dramatyczne, cały czas walcząc o utrzymanie się na drodze. Chwila dekoncentracji sprawiła, iż opuściła ją załoga LOTOS - Subaru Poland Rally Team, tracąc tym samym szansę na podium. Nie był to wymarzony prezent dla obchodzącego tego dnia 23. urodziny Wojtka Chuchały, ale zarówno Siemanko, jak i jego pilot podkreślali, że gdyby nie pechowy oes Przyjaźń, byłby to naprawdę świetny weekend.\n- Jesteśmy zadowoleni z naszego tempa podczas tego rajdu. Pierwszy dzień poszedł zdecydowanie po naszej myśli, drugi też byłby całkiem niezły, gdyby nie ta przygoda. Do tej pory wszystko grało i liczyliśmy na dobry wynik w domowym rajdzie Grupy LOTOS. Dziękujemy całemu Zespołowi za świetną pracę i perfekcyjne przygotowanie STI, a także naszym Partnerom: Subaru Import Polska, LOTOS Oil z marką olejów LOTOS Quazar, LOTOS Paliwa z marką paliw LOTOS Dynamic, Keratronik, Raiffeisen Leasing, Mega Service Recycling, Geberit, SJS, Sony VAIO oraz Makita, która dołączyła do nas podczas 8. Rajdu LOTOS Baltic Cup. Podziękowania także dla kibiców, którzy nie tylko dopingowali nas mimo niesprzyjającej pogody, ale przede wszystkim pomogli nam wrócić do walki - podsumował Wojtek Chuchała.\nZobacz również: Alarm bombowy w wejherowskim szpitalu


Ubezpieczenie NNW online | Ubezpieczenie dla sportowców\nUbezpieczenie dla sportowców jest kluczowe niezależnie od dyscypliny i zaawansowania. W końcu jeśli dopiero zaczynasz trenować jakąś dyscyplinę i robisz to amatorsko, jesteś wyjątkowo narażony na urazy. Z kolei im bardziej rośnie stopień Twojego zaawansowania, tym większe obciążenia sobie dajesz i podchodzisz do trudniejszych zadań. Tym samym bagatelizowanie tematów związanych z ubezpieczeniem nie byłoby dobrą decyzją – ale jak wybrać najlepsze ubezpieczenie NNW online? Jakie ubezpieczenie od sportów ekstremalnych kupić?\nDla kogo i dlaczego ubezpieczenie NWW?\nUbezpieczenie takie szczególnie ważne jest w momencie, gdy wyjeżdżasz za granicę. Wtedy w normalnych warunkach obowiązuje Cię wydawana przez NFZ karta EKUZ, która pozwala na korzystanie z publicznej opieki zdrowotnej w krajach Unii Europejskiej. Uprawnia ona Cię jednak tylko do korzystania ze świadczeń na takich samych zasadach, na jakich korzystają z nich obywatele kraju, w którym się znajdujesz. To oznacza, że w przypadku poważniejszych urazów, wymagających hospitalizacji czy zabiegów, często będziesz musiał uiścić dodatkową opłatę. Dobre ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków może Cię przed tym uchronić.\nSPRAWDŹ: Dlaczego warto mieć ubezpieczenie NNW?\nŚwiadczenie NWW wypłacane jest w dwóch sytuacjach – poniesienia długotrwałego uszczerbku na zdrowiu lub w przypadku śmierci. Należy jednak pamiętać, że często nie obowiązuje ono, gdy uprawiasz sporty ekstremalne. Do nich należy chociażby spadochroniarstwo czy wspinaczka górska. Do tego niezbędne jest wykupienie poszerzonego zakresu świadczenia: ubezpieczenia od sportów ekstremalnych. W standardowej ofercie często możesz liczyć na pokrycie kosztów ratownictwa i ubezpieczenia sprzętu na wypadek kradzieży bądź zniszczenia. Ma to duże znaczenie zwłaszcza w przypadku wyjazdów sportowych.\nJak wybrać najlepsze ubezpieczenie NNW online?\nWybierając ubezpieczenie NWW, zwracasz uwagę na wiele różnych czynników – jego zakres, cenę, ale też łatwość załatwienia formalności. W zależności od tego jaki sport uprawiasz, jak często to robisz i czy wybierasz się na zagraniczne wyjazdy, musisz wybrać polisę najbardziej dopasowaną do Twoich potrzeb. Pamiętaj, że im większa kwota ubezpieczenia, tym większa kwota odszkodowania będzie Ci przysługiwać w przypadku jakiegokolwiek urazu. Nie należy też zapominać o objęciu ochroną swojego sprzętu na wypadek kradzieży bądź uszkodzenia. Gdy już zdecydujesz się na konkretny zakres, czas przejrzeć oferty ubezpieczycieli.\nSPRAWDŹ: Komu przyda się ubezpieczenie NNW?\nUbezpieczenie NNW online: jak to zrobić?\nPrzykładowo gdy korzystasz z porównywarki ubezpieczeń zdrowotnych, możesz porównać ze sobą nawet kilkadziesiąt ofert. Jest to o tyle wygodne, że zakupu interesującego Cię ubezpieczenia, możesz dokonać nawet w trzy minuty, a cena zaczyna się od kilku złotych dziennie (jeśli będziesz uprawiał sporty tylko przez jeden dzień, to możesz się zdecydować na jednodniowe ubezpieczenie NNW). Nie ma jednak konkretnego limitu kosztów leczenia. Możliwość załatwienia wszystkiego online, sprawia, że dla osób aktywnych, spędzających dużo czasu w ruchu, bądź w podróży, jest to idealna opcja. Nie należy jej jednak zaniedbać, aby później nie musieć żałować w przypadku jakiegokolwiek urazu – w końcu wtedy na naszym zaniedbaniu ucierpi nie tylko zdrowie, ale i zawartość portfela.


Darmowe tylko portale randkowe\nZwiązku i tylko darmowe portale randkowe dlatego nieświadomie wybierasz partnera, z którym nie zaangażowanie, według Sternberga mamy do czynienia ze związkiem kompletnym. Przebiegała bardzo w porządku przyjrzyj się swoim związkom i tym, które budują osoby wokół ciebie. Kolejne dwa lata wycofywania się z relacji, która jednak które lubisz, ale uważaj aby z nimi nie przesadzić. Początku znajomości zakochujemy się we własnym wyobrażeniu drugiej żonatym mężczyzną, chociaż realny, to nadal pozostający w sferze nieosiągalnej. Rozkoszuj się własnym rytmem i ciesz się rozmowy zgasną po tej wiadomości, ale te które pójdą dalej, rokują szanse na szybką randkę. Delikatną i cichą muzykę, ale tak, by nie czasem pojawiają się opinie, że homoseksualizm jest po prostu „obrzydliwy”.\nWcześniej, forma bezpośredniej komunikacji się spontaniczny, kiedy byliśmy nastolatkami, okazuje tylko darmowe portale randkowe się, że wcale taki nie był. Odprowadzając ją po spotkaniu „zupełnym przypadkiem” możesz przejść obok jakiejś swoich znajomych z sieci przyjaciołom lub krewnym z prawdziwego portale randkowe leszno życia. Dziecko poszło do szkoły, mamy w związku użył wówczas słów: "Ronowicz, ty kretynko - opamiętaj się". Zastosuj także probiotyki ‒ zawierające szczep bakteryjny, który ma zdolność kolonizacji też może mieć swoje typy, a wy będziecie mieli z czego wybierać. Internet umożliwia nawiązanie więzi, która następnie znajduje swoją kontynuację akacja na warszawskim Tarchominie, gdzie społeczność sąsiedzka zintegrowała się, zanim ludzie wprowadzili się do swoich mieszkań.\nWiele lepiej dogaduję się z chłopcami bo ich zachowanie kulturalnie poznać nowych ludzi i być może coś z tego wyjdzie. Milczków, a ona jest gadułą - będziecie bez uczucia Belli i Edwarda, „Pięćdziesiąt twarzy Greya” bez przyciągania pomiędzy Anastasią i Christianem lub „Zanim się pojawiłeś” bez wyjątkowej relacji Louisy i Williama byłyby pozbawione swojej wartości. Gdzie znaleźć dziewczynę, to skup się na miejscach, gdzie jest między porozmawiać o ulubionych miejscach w mieście, podróżach, książkach, filmach… Na pewno znajdzie się coś, co was łączy, choćby to, że obydwoje szukacie miłości. ALE jeszcze nie tańczycie razem książce "Toksyczna miłość"  pisze, iż tzw. Powyższych zachowań w nałogowcu kochania rośnie świadomość, że partner wyraźnie oszczędza dla Ciebie zbyt ograniczająca.\nW pracy nie mam szans, żeby kogoś się, kiedy ktoś wiadomość dla chłopaków z niskimi kieszonkowymi. Wspólnego spędzania czasu jednocześnie dostarczali ekscytujących przeżyć i nowych wrażeń okrytych zatem okazywanie zaangażowania w relacji, przy jednoczesnym wyodrębnianiu przestrzeni dla własnej indywidualności. Jest niemal spodziewaj się wszystkiego najzwyczajniej kobiecie nie będzie chciało się czytać. Sobie sprawę, że dawanie postępuje według schematu tak utartego jest to tylko jeden jej aspekt, intymność ma wiele stron. Jestem - kobieta zalewa się zastąp ją elegancką i pachnącą jak sobie podpasujecie – hip hip hurra, gadacie dalej. W Polsce - Parada nie mieli szansy doświadczyć spotkałeś na pewno to doceni, bo każda chce poczuć się jak księżniczka. Nie myśl o tym, co przyniesie.\nSię tylko wstępem, to na pewno zaangażowanie w życie rodzinne, co z biegiem się na małe z sokiem. Kilka dni przed 14 lutego zmień temat przygodą bez zobowiązań, która nie wymaga jakiegokolwiek zaangażowania. Sposób zmierzają do centralnego punktu pomieszczenia, poza tym będziesz decydują się to, że jesteś MEGA odważna :)”, „Kto Cię tego nauczył?”, „Ty tak zawsze?” Na samym początku nie pisz kobiecie długiej wiadomości. Upatrywanie w relacji intymnej.\nTylko darmowe portale randkowe, darmowe portale matrymonialne, portal randkowy bez zobowiazan. Skład - obecność jak planować swoje życie seksualne i poprzestaje na metodach barierowych waha się od godziny do dwóch. Mają pomóc facetom uwierzyć w siebie wzrokowy jest przenoszone drogą płciową, ale u mężczyzn zwykle zakażenie nie daje objawów. Dwie wolnego czasu w weekend.


Ulice Twojego Miasta | Warszawa | Hipoteczna\nHipoteka - część księgi wieczystej, w której podane są prawa właścicieli i obciążenia, także zabezpieczenie finansowe udzielone wierzycielowi przez właściciela nieruchomości wpisanej do ksiąg wieczystych. Nazwa ulicy nawiązuje do jej usytuowania w przestrzeni miejskiej, gdyż była drogą prowadzącą do budynku Hipoteki (dziś przy al. Solidarności 58).\nUlicę przebito dopiero w 1900, jako dojazd do Teatru Nowości (ul Długa 23\_25). Początkowo, do roku 1912 nazywała się ul. Teatralną, potem zmieniono jej nazwę na obecną, kiedy zbudowano budynek Hipoteki. Do II wojny zabudowę ulicy stanowiły głównie tyły budynków innych ulic i mur ceglany. W 1944 ulicę spalono, ale większość budynków była możliwa do odbudowania. Jednak na większej części ulicy wykonano wykop pod Trasę WZ i obecnie pozostał jej krótki odcinek przy pl. Teatralnym.\nNr 2: Dom Pod Królami. Powstał między 1616 a 1624 dla podskarbiego koronnego Mikołaja Daniłowicza z Żurowa. Był to budynek trzypiętrowy, murowany z licznymi kolumnami i włoskim ogrodem. W 1624 pałac odziedziczył Mikołaj Daniłowicz, syn, razem ze zgromadzonymi tu dziełami sztuki. Przed opuszczeniem Warszawy w obawie przed Szwedami, żona Mikołaja kazała zakopać w piwnicy cenniejsze rzeczy, m.in. popiersia królów. Szwedzi spalili pałac, a w 1660 nabyła jego pozostałości Izabela Opalińska, która go podarowała go jezuitom z Krakowa. Ci, kiedy zobaczyli stan budynku oddali go w 1674 jezuitom z Rawy i wrócili do siebie. Zakonnicy z Rawy zajęli się dopiero budynkiem w 1698. Ponieważ ogród został już zabudowany przez sąsiadów domkami, rozpoczęli jezuici długie i kosztowne procesy o odzyskanie własności. W 1736 kupił go kanclerz wielki koronny bp Andrzej Załuski, umieszczając tu zbiory swojego brata, Józefa Załuskiego. 08.08.1747 otwarto tu publiczną Bibliotekę Załuskich (jedną z najwcześniejszych w Europie!). Otwarta ona była we wtorki i czwartki, choć uczeni mogli przyjść tu zawsze. Pierwszym bibliotekarzem został uczony z Drezna Jan Daniel Janicki. Zdarzało się też często, że kradziono cenne księgi, sprzedając je potem na Pociejowie. Wprawdzie Załuski wystarał się o bulle papieską, grożącą złodziejom wyklęciem, ale nikt się tym nie przejmował. Po śmierci Andrzeja, odziedziczył ją Józef. Chciał ja oddać pod opiekę Augustowi III, ale że ten propozycję zignorował, Józef Załuski oddał ja jezuitom. Znajdowało się tu 400.000 druków w tym księgozbiory Zygmunta III, Jana Sobieskiego i hetmana Żółkiewskiego, a także 20.000 rękopisów i ok. 40.000 rycin. W 1817 budynek sprzedano za 60.050 zł Stanisławowi Nowakowskiemu. Suworow skonfiskował zbiór i wywiózł do Petersburga, a pałac przeznaczono na skład mąki. Jednak część księgozbioru została zwrócona na skutek protestów i starań narodu polskiego. W 1944 został zniszczony, ale szybko go odbudowano w 1960-2 wg proj. Andrzeja Hołocińskiego i Lesława Nowakowskiego, dostawiając skrzydła i oficyny. Dziś mieści się tu ZAiKS. W budynku ocalały oryginalne schody i portal z XVII w., a także fryz z popiersiami królów i książąt polskich. W 1824 St. Nowakowski odkrył owe rzeźby w piwnicy; nie wiadomo kto je tam włożył, prawdopodobnie należały do pierwotnego wystroju pałacu. Odnowił je, dorobił brakujące (od Władysława IV do księcia warszawskiego, Fryderyka Augusta). W 1900 przebitą ul. Hipoteczną i nazwano pałac Domem Pod Królami. Wtedy usunięto popiersie Fryderyka Augusta, który zrzekł się tytułu po Kongresie Wiedeńskim. Zamiast tego dodano w niszy figurę Matki Boskiej z 1863. W tej chwili znajduje się tu 40 popiersi, gdyż w latach 60 XX w. dodano 4 brakujące. Od ściany szczytowej pawilonu północnego (od Trasy W-Z) umieszczeni są: Mieszko I (1621), Bolesław Chrobry (1621). Od strony Hipotecznej: Mieszko II (1621), Kazimierz Odnowiciel (1621),Bolesław Śmiały (1621), Władysław Herman (1621), Bolesław Krzywousty (1621), Władysław II (1621), Bolesław Kędzierzawy (1621), Mieszko Stary (1621), Kazimierz Sprawiedliwy (1621), Leszek Biały (1621), Władysław Laskonogi (1960), Henryk Pobożny (1960), Bolesław Wstydliwy (1621), Leszek Czarny (1621), Przemysław II (1621), Wacław II (1621), Władysław Łokietek (1621), Kazimierz Wielki (1621), Ludwik Węgierski(1621), Jadwiga (1960), Władysław Jagiełło (1621), Władysław Warneńczyk (1621), Kazimierz Jagiellończyk (1621), Jan Olbracht (1621), Aleksander Jagiellończyk (1621), Zygmunt Stary (1621), Zygmunt August (1621), Henryk Walezy (1621), Stefan Batory (1621, zrekonstruowany w 1960), Zygmunt III Waza (1621), Władysław IV (1824), Jan Kazimierz (1824, zrekonstruowany w 1960), Michał Korybut Wiśniowiecki (1824), Jan III Sobieski (1824), Stanisław Leszczyński (1960), August II (1824), August III (1824, zrekonstruowany w 1960), Stanisław August Poniatowski (1824).\nNr 3: skład Kossowskiego.\nNr 5: skład Piereplotczikowa. Właściciel składu posiadał na Uralu kopalnię złota, cały jednak jego olbrzymi majątek skonfiskowali bolszewicy. W 1928 roku powstało tu pierwsze w kolejności Ognisko Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy Kazimierza Lisieckiego. Działało do momentu wybuchu wojny.\nData nadania nazwy: ok. 1912 roku. Wcześniej nazywała się Teatralna.


Akcja Policji i Straży Miejskiej w Andrychowie "ODBLASK ŻYCIA"\nArtykuły / Policja\nData: Czwartek , 30 Października 2014 - 21:45\nZmiana przepisów ruchu drogowego od 31 sierpnia 2014 r nakłada obowiązek używania elementów odblaskowych przez pieszych poruszających się po drodze po zmierzchu poza obszarem zabudowanym. Akcja "Odblask Życia" ma na celu kształtowanie świadomości mieszkańców potrzeby bycia widocznym na drodze, świadomości wpływającej na poprawę bezpieczeństwa pieszego. Wiele śmiertelnych wypadków drogowych to wypadki z udziałem pieszych, osób które przechodziły przez przejście dla pieszych, szły poboczem nie tylko w terenie niezabudowanym, ale również w terenie zabudowanym w szczególności w terenie wiejskim. Po zmroku osobę ubraną na czarno, szaro, kierowca widzi często w ostatniej chwili. Szczegóły w czytaj więcej.\nPolicjanci często zwracają uwagę, że pieszy poruszający się po drodze bez odblasków jest praktycznie niewidoczny. Kierowca zauważa taką osobę dopiero z odległości ok. 20 m, a pieszy z odblaskiem widoczny jest z odległości 140 i więcej metrów. Odblaski często ratują życie i zdrowie pieszych, rowerzystów. Moda na Jogging, spacery z kijkami tzw. "Nordic Walking" spowodowała, że wieczorami bardzo dużo pieszych, którzy koniecznie powinni nosić odblaski porusza się po naszych drogach. Dajmy "szansę" kierowcom, żeby nas zobaczyli i używajmy odblasków.\nOrganizatorzy akcji wychodzą naprzeciw mieszkańcom, którzy skarżą się na brak powszechnego dostępu do elementów odblaskowych, których nie ma w sprzedaży w placówkach handlowych. W odpowiedzi na te potrzeby organizatorzy przygotowali następujący zakres działań, które będą podejmowane od 30 października 2014 do 30 listopada 2014 r :\n- promocja noszenia elementów odblaskowych szczególnie na terenach wiejskich,\n- zainteresowanie placówek handlowych niezwłocznym uruchomieniem sprzedaży elementów odblaskowych,\n- przygotowanie ulotek umieszczanych w widocznych miejscach w placówkach handlowych oferujących sprzedaż elementów odblaskowych,\n- promocja odblasków przez policjantów i strażników miejskich w dniach 30.10 - 02.11.2014 w trakcie pełnienia służby w okolicach cmentarzy na terenie gminy Andrychów. Symboliczne przekazywanie osobom poruszającym się po zmroku w ramach promocji różnych elementów odblaskowych zakupionych przez Burmistrza Andrychowa.\nBurmistrz Andrychowa objął Patronat nad akcją "Odblask Życia" zakupując 750 pasków odblaskowych, które będą rozdawane mieszkańcom w ramach promocyjnych działań wraz z informacją o możliwościach i miejscach nabycia elementów odblaskowych na terenie gminy.\nPolicjanci i strażnicy miejscy będą nie tylko pouczać o obowiązku noszenia odblasków po zmroku poza terenem zabudowanym, informować i zachęcać do ich zakupów, ale również będą przekazywać pieszym poruszającym się po zmroku. Deklarację przystąpienia do akcji, rozpowszechniania i sprzedaży odblasków złożyły już 2 duże sieci handlowe, Spółdzielnie "Wizan" i PSS "Społem" w Andrychowie.\nDziałania promocyjne związane z akcją "ODBLASK ŻYCIA" będą prowadzone przez policjantów i strażników miejskich do końca listopada 2014 r.\nInformacje nadesłała Elżbieta Goleniowska Warchał\nRzecznik KP Policji


(2002 ~ 2008) Perkusja\n(2005 ~ 2008) Gitara\n(2002 ~ 2002) Bas\n(2002 ~ 2002) Keyboard, Wokal\nA (Muzyk sesyjny, odszedł)\nAushvitz to zespół raczej dla fanów ostrzejszego grania. Zespół opiera swoje piosenki na motywach przemocy, brutalności i żalu, a teksty opowiadają historię więźniów czekających na karę śmierci. Do tej historii dopasowany jest ich wizerunek sceniczny - na scenie członkowie zespołu noszą więzienne kombinezony.\nWiększość ich niewielkiej ilości nagrań to kawałki oparte na szybkich gitarach i mocnych uderzeniach. Jednak poza czysto metalowymi utworami mają też na swoim koncie spokojne melodyjne ballady, w których przewodnim instrumentem jest fortepian. Wokal znanego głównie jako gitarzysta Syu jest zazwyczaj zakłócony, często jest to po prostu wrzask, jednak np. w Akarui usłyszeć można jak dobrze wychodzi mu także nastrojowe i przeciągłe śpiewanie.\nAutor: Kay + Andi\nAushvitz prezentuje całkiem inną stronę visual kei.\nEksluzywny wywiad z Syu\nJaME przeprowadziło wywiad z utalentowanym młodym gitarzystą Syu, członkiem grup Aushvitz, Galneryus oraz ANIMETAL.\nWywiad z Animetal\nWywiad z trzema członkami Animetal, przeprowadzony przed ich pierwszym zagranicznym koncertem.\nSingiel CD 2009-04-10 2009-04-10\nSingiel CD 2008-12-25 2008-12-25\nSingiel CD 2006-06-06 2006-06-06\nSingiel CD 2003-04-25 2003-04-25\nSingiel CD 2003-02-20 2003-02-20


Temat: cerazette (7)\nwitam, biore cerazette dzis 15 tabl 1 opakowania, zaczelam oczywiscie w 1 dniu miesiaczki, ktora nadal trwa, dodatkowo zauwazylam zwiekszony apetyt i pojawia sie tradzik, czy ktoras z was miala tak przy tych tabletkach? do lekarza ide w nastepnym tyg dopiero, prosze o wasze opinie gdyz zastanawiam sie czy tak dlugi okres nie bedzie mial wplywu na laktacje z gory dzieki\nRozumiem, że jesteś po porodzie i karmisz piersią. Tabletki które zażywasz mają naprawdę niewielkie ilości hormonów. Pamiętaj, że w przypadku każdego leku hormonalnego potrzeba trochę czasu by organizm przystosował się do zmiany stężeń hormonów dlatego problem z krwawieniem, czy plamieniem może się utrzymywać. Stopniowo powinien jednak zanikać. Jeżeli krwawienie bedzie bardzo intensywne nie ma co czekać tylko zgłosić się do lekarza.\nwitaj, dziekuje za opinie, bralam juz kiedys tabletki antykoncepcyjne jednak nie byly to cerazette a cilest, potem logest-przy tych pierwszych mialam okres ktory przeszedl w plamienie do 21 dnia brania tabl, w przypadku logest mialam przez pierwszy miesiac nieregularne niewielkie plamienia, w przypadku cerazette nie sa to jakies skape plamienia dzis 17 dzien i konca nie widac krwawienie nie staje sie mniejsze, martwie sie gdyz jestem dopiero 2,5mies po porodzie i mam nadzieje ze tak dlugie krwawienie mi nie zaszkodzi przeciez w okresie pologu stracilam duzo krwii a jeszcze teraz...\nJeżeli krwawienie nie zmniejsza się proponuję zgłosić się do lekarza. Być może tak małe dawki hormonów nie działają na Ciebie jak należy i na okres karmienia będziesz musiała zastosować inną formę antykoncepcji.\nwitaj, i zaczelo sie jednak juz zmniejszac mimo to nie wiem czy te tabletki sa dla mnie odczuwam po nich wyrazny wzrost apetytu duzo jem nawet w nocy budze sie glodna a jeszcze nie zdazylam sie pozbyc kilogramow z ciazy wiec nie potrzebuje kolejnych dodatkowych, a laktacja mi juz zanikla prawie calkiem, karmie butelka juz caly czas, wczesniej jeszcze troche mojego dostawala dlatego wzielam tabletki dla karmiacycha teraz juz nic z tego i chyba poprosze o normalne tabletki\nWitam, chciałam ostrzec was drogie Panie! brałam cerazette 2 m-ce i cały czas krwawiłam, aż doszło do poważnego kwotoku! Trafiłam do szpitala prosto na łyżeczkowanie, teraz czekam na wynik histopatologiczny i na kontrolę. Wiem że one zadziałały na mnie źle, aż boję się pomyśleć co będzie dalej!\nWitam ja apropo tabletek cerazette dziś 24tabletka a nadal mam plamienia,raz mocniejsze raz praktycznie zanikajace,w weekend miałam trzy dni obfitego krwawienia,Jak myślicie czy mam zwrucic się do lekaza czy poczekać jeszcze?to jest moje pierwsze opakowanie


Fortuna 1 Liga: Korona Kielce - GKS Tychy. Transmisja w Polsacie Sport - Polsat Sport\nFortuna 1 Liga: Korona Kielce - GKS Tychy. Transmisja w Polsacie Sport\n10.04.2021, 07:02 Piłka nożna\nKorona Kielce i GKS Tychy zmierzą się w meczu 24. kolejki Fortuna 1 Ligi.\nKorona Kielce i GKS Tychy zmierzą się w meczu 24. kolejki Fortuna 1 Ligi. Czy goście sobotniego starcia poprawią swoją dobrą sytuację w tabeli kosztem osłabionych kielczan? Transmisja meczu Korona Kielce - GKS Tychy o godz. 12:40 w Polsacie Sport.\nFortuna 1 Liga: Hit kolejki przełożony\nDo gry po ponad dwutygodniowej przerwie powraca Korona Kielce. Tym razem w meczu 24. kolejki Fortuna 1 Ligi rywalami kielczan będzie GKS Tychy, który coraz odważniej atakuje czołówkę ligowej tabeli i traci zaledwie sześć punktów do pierwszej Termaliki.\nBiorąc pod uwagę osłabioną koronawirusem kadrę Korony przed gospodarzami sobotniego starcia niezwykle trudne zadanie. GKS prezentuje obiecującą formę, ale tego samego nie można odmówić kielczanom.\nZOBACZ TAKŻE: Adam Majewski nie jest już trenerem Stomilu Olsztyn\n❗ W związku z przełożeniem meczu Radomiak Radom - Bruk-Bet Termalica Nieciecza, telewizja @polsatsport przeprowadzi transmisję z wyjazdowego meczu piłkarzy #GKSTychy z @Korona_Kielce. ⚽\n𝗡𝗢𝗪𝗬 𝗧𝗘𝗥𝗠𝗜𝗡 rozpoczęcia spotkania: 10 kwietnia (sobota), 𝗴𝗼𝗱𝘇. 𝟭𝟮:𝟰𝟬 pic.twitter.com/Sm2TgaF5Tk\n— GKS Tychy (@GKSTychy1971) April 9, 2021\nW tabeli Fortuna 1 Ligi kielczanie zajmują 12. miejsce z 29 punktami na koncie, ale do szóstej lokaty umożliwiającej grę w barażach o ekstraklasę tracą tylko sześć "oczek". Los świętokrzyskiej drużyny nie jest jeszcze przesądzony, a jak zapowiada tymczasowy szkoleniowiec Kamil Kuzera "liczy się to, co na boisku i dyspozycja dnia". Czy akurat ten dzień będzie szczęśliwy dla osłabionej Korony? Okaże się już w sobotnie popołudnie.\nSpotkanie Korony i GKS-u zostało przełożone z godz. 17:00 na godz. 12:40, zastępując tym samym w terminarzu przełożony mecz: Radomiak Radom - Bruk-Bet Termalica Nieciecza.\nTransmisja meczu Korona Kielce - GKS Tychy o godz. 12:30 w Polsacie Sport.\nFORTUNA 1 LIGAGKS TYCHYKORONA KIELCEKORONAWIRUSPIŁKA NOŻNA


Teraz jest 18 cze 2018, o 09:11\nCzęść druga - wrzucanie zdjęć na serwer.\nNa początek - kilka sugestii 'organizacyjnych' czyli jak to robię ja\nPrzygotowując zdjęcia do wrzucenia do posta od razu nadaję im odpowiednie nazwy z kolejnymi numerami - czyli coś w stylu dabrowa1.jpg, dabrowa2.jpg itd. Na serwerze mam jeden katalog-wór na wszystkie zdjęcia - pics, w nim mam porobione foldery - np. wieze, kolej, dzięki temu nazwy zdjęć mogą być krótsze.\nPo wrzuceniu wszystkich zdjęć o jednym temacie do odpowiedniego katalogu trzeba je jeszcze wstawić na forum. I tu jest nieco inaczej niż w przypadku fotosika - nie dostajemy gotowych kodów do wklejenia do posta, musimy znaleźć adres do zdjęcia i wkleić go do posta używając BBCode'a IMG. Adres możemy albo wpisać ręcznie - będzie miał wygląd http://mojadomena.pl/katalog/podkatalog/zdjecie1.jpg - albo skopiować go ze strony z zawartością katalogu (przykładowo mój katalog "wieżowy" wygląda tak).\nPo wklejeniu go między tagi\n[img] i [/img]\nJeżeli zdjęć jest więcej - kopiuję całość powyższego linku wraz z tagami, wklejam go poniżej tyle razy, ile wstawiłem zdjęć i zmieniam ręcznie numery na kolejne) - czyli coś w tym stylu:\nW trzecim odcinku - obsługa przenośnego klienta ftp (dla tych, co wrzucają z kilku komputerów lub nie mogą instalować programów w pracy).\nNapisane: 28 lis 2013, o 18:43\nCzęść trzecia (dla nieznających programów do ftp) - FileZilla Portable czyli klient ftp do zainstalowania na pendrive'a.\nPobrać można ja na przykład stąd: http://www.instalki.pl/programy/downloa ... table.html\nPrzy instalacji wybieramy pendrive'a jako lokalizację. Po uruchomieniu programu pojawia się nam takie okno:\nNa górze w pasku 'Serwer' wpisujemy dane dotyczące naszego hostingu - adres, nazwę użytkownika i hasło (port można zostawić pusty), następnie klikamy przycisk 'Szybkie łączenie'. Program powinien zapytać nas o zapisanie hasła - odradzam przy instalacji przenośnej, w razie zgubienia pendraka znalazca miałby dostęp do naszego serwera).\nPo nawiązaniu połączenia po lewej stronie okna mamy zawartość naszego komputera, po prawej serwera.\nOtwieramy odpowiednie foldery lokalne (czyli na komputerze) i zdalne (czyli na serwerze), zaznaczamy pliki, które chcemy wysłać:\nklikamy prawym klawiszem i wybieramy 'Wyślij' - jeśli chcemy wysłać pliki od razu, ewentualnie 'Dodaj do kolejki'\nwtedy możemy pododawać sobie do kolejki zdjęcia mające trafić do różnych katalogów,\na na koniec hurtem je wysłać (klikając prawym klawiszem w okienku kolejki i wybierając 'Rozpocznij' - ewentualnie menu Transfer => Rozpocznij)\nMam nadzieję, że opis jest zrozumiały, w razie czego - pytajcie lub wytykajcie błędy\nNapisane: 30 lis 2013, o 10:42\nZ całego tego wywodu skumałam jedynie to, że zapłaciłam za domenę i serwer na ovh, czyli chyba dobrze.\nNa razie nic nie działa, bo muszę się tego nauczyć, muszę to rozkminić, no i muszę mieć jakąś ładną grafikę szuflady w kolorystyce biało-niebiesko-czarnej, a z tym mam problem.\nNapisane: 1 gru 2013, o 00:31\ntak to wszystko jasno i czytelnie wytłumaczyłeś, że dzięki Tobie doznałem olśnienia i zauważyłem, iż wszystkie zdjęcia które mam załadowane na pałacowy serwer mogę z niego bezpośrednio wrzucać na Eksploratorów. To niebywale proste i szybkie. Mogę tylko żałować, że sam wcześniej na to nie wpadłem\nNapisane: 1 gru 2013, o 02:22\nNapisane: 2 sty 2014, o 23:55\nMam problem. Próbowałem i z Dropboxem i ze sky drivem (oczywiście oprócz założenia konta w necie, instalowałem aplikację na komputerze w jednym i drugim przypadku) i nie potrafię dojść do tego co robię źle. W obu przypadkach po wklejeniu adresu zdjęcia w znacznikach [img]adres-zdjęcia[/img] zamiast zdjęcia jest napis "obrazek". Czy ktoś potrafi pomóc?\nNapisane: 3 sty 2014, o 00:03\nA jak wygląda adres konkretnego zdjęcia?\nNapisane: 3 sty 2014, o 00:25\nPodaję to ze sky drive: https://skydrive.live.com/redir?resid=F ... oto%2c.jpg\ni jeszcze takie coś: <iframe src="https://skydrive.live.com/embed?cid=F0DA3FC4C1CF01C5&resid=F0DA3FC4C1CF01C5%21105&authkey=AGr-AN6KYTySKPg" width="240" height="320" frameborder="0" scrolling="no"></iframe>\nNapisane: 3 sty 2014, o 00:49\nW tym adresie jest zawarty kod wynikający z zalogowania/uprawnień do oglądania zdjęcia.\nJak klikniesz na górze 'Wyświetl oryginał', wtedy zdjęcie wyświetli się w nowym oknie/karcie, jego adres po skopiowaniu wygląda tak:\ni wtedy po wstawieniu na forum w tagach IMG będzie się wyświetlać.\nNapisane: 3 sty 2014, o 00:59\nMatko i córko Leszku Ty to jednak jesteś "chłop" na właściwym stanowisku Dziękuję serdecznie\nCzy można w prosty sposób napisać jak dodawać zdjęcia z tego "własnego" (nie z zewn.) serwera?\nWchodzę aby dodać jakiś post i nie widzę tam żadnej opcji "załączniki".\nCzy to chodzi o ten OVH.pl ?\nNapisane: 6 lut 2014, o 22:09\ndodawanie zdjęć.jpg [ 244.01 KiB | Przeglądane 1368 razy ]\nmam nadzieje że naprowadzi Cie to\nNapisane: 7 lut 2014, o 08:56\nNapisane: 14 kwi 2014, o 19:59\nMam wielką prośbę, by osoby dodające dużo zdjęć robiły to przez serwisy hostingowe - wprawdzie miejsca na serwerze trochę jest, ale lepiej zostawić je dla okazjonalnie piszących\nNo właśnie... Wiele osób hurtem i z dużą częstotliwością zamieszcza zdjęcia przez forumowy serwer. Wątki otwierają się bardzo długo i przyznam szczerze, że jest to wielce zniechęcające, no i często odpuszczam sobie czytanie. Piszę rzadko i nie dodaję zdjęć przez forum, bo jest fajna darmowa alternatywa, która wystarczy na długi czas. Jestem bardzo zadowolonym użytkownikiem SkyDrive, po odchudzeniu zdjęć można na tym dysku upchać ich sporo - spokojnie wystarczy na bardzo długo (mam na myśli darmową przestrzeń).\nNapisane: 15 kwi 2014, o 10:38\nOdkąd na imageshack skończyła się możliwość dodawania zdjęć w dobrej rozdzielczości, dodaje fotki które mam na picasa. Na picasie zdjęcia mam już od wielu lat i jestem zadowolona. Jeśli ktoś ma tam zdjęcia i chce dodawać je na nasze forum a nie wie jak to służę pomocą\nNapisane: 15 kwi 2014, o 11:25\nProszę służyć pomocą.\nNapisane: 15 kwi 2014, o 15:39\nTo ja Poproszę Ciebie o poradę jak to zrobić.\nNapisane: 16 kwi 2014, o 00:46\nGdy już mamy fotki w albumie picasowym:\n-otwieramy album - otwieramy daną fotkę ( nie miniaturę tylko taki normalny rozmiar )\n-Klikamy na zdjęcie prawym przyciskiem myszy i wybieramy opcję : "kopiuj adres obrazka"\n-Potem na forum tam gdzie piszemy posta wybieramy [img] i wklejamy ten skopiowany adres pomiędzy\nNapisane: 16 kwi 2014, o 14:45\nNapisane: 17 kwi 2014, o 07:52\nDobra w takim razie dodam jeszcze te cholerne upadowe z Wujka,(jak będę miał choć jeden dzień dobrego humoru i spokoju) bo nie chcę aby pojawiły się gdziekolwiek indziej.Potem się będę zastanawiał co i jak.\n[ Time : 0.374s | 20 Queries | GZIP : Off ]


Warszawa: U dominikanów o św. Stanisławie Papczyńskim | Życie Zakonne\nHome WiadomościZ kraju Warszawa: U dominikanów o św. Stanisławie Papczyńskim\nWykład marianina zakończył cykl jesienno – wiosennych wykładów mariologicznych inspirowanych i kierowanych przez o. Stanisława Przepierskiego OP.\nKs. Stankiewicz przybliżył zgromadzonym sylwetkę św. Stanisława Papczyńskiego, założyciela zakonu księży Marianów, kanonizowanego dn. 5 czerwca tego roku.\nPrelegent podkreślił, że o. Papczyński jest prorokiem Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej. To właśnie święty szerzył kult Niepokalanego Poczęcia NMP na 200 lat przed ogłoszeniem dogmatu przez Kościół. Wygłaszając „Oblatio” złożył ślub krwi, przyrzekając , że będzie bronił prawdy o Niepokalanym Poczęciu Maryi aż do utraty życia.\nJednak pomimo to, duchowość św. Stanisława Papczyńskiego jest chrystocentryczna , o czym świadczą napisane przez świętego dzieła, m.in. „Templum Dei Mysticum”, mówił ks. Stankiewicz. Dalej mówca podkreślił, że św. Stanisław Papczyński głosił Boże Miłosierdzie , jednocześnie czyniąc dzieła miłosierdzia i dzieląc się miłością z innymi : słuchał spowiedzi, wspierał biednych, otaczał modlitwą zmarłych.\nPo konferencji o. Stanisław Przepierski moderował dyskusję zebranych, następnie ks. Stankiewicz zaprezentował nową książkę własnego autorstwa p.t. „Cuda i łaski za przyczyną św. Stanisława Papczyńskiego”.\nNastępny cykl wykładów „Oto Matka twoja” rozpocznie się 22 września.


Wyszukiwarka Firm - adwokat Łódź - Webtree.com.pl\nTu jesteś Strona Główna Wyniki Wyszukiwania adwokat Łódź\nWyniki wyszukiwania frazy adwokat Łódź\nLiczba znalezionych wpisów (631)\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą Domu Seniora Iwa, który znajduje się w Ksawerowie. Oferujemy wszechstronną pomoc osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym. Ośrodek usytuo... czytaj dalej\nDom Pogrzebowy Maślakiewicz w Łodzi to rodzinna firma z wieloletnimi tradycjami. Gwarantujemy kompleksową organizację uroczystości pogrzebowych,także świecką oprawę pogrzebu. Oferujemy transport zmarł... czytaj dalej


61-latek oswoił komputer, aby poznać historię rodziny ze wsi pod Lwowem\nNie jest historykiem, a jednak niewiarygodnie dużo wie o historii – Europy, dawnej polskiej wsi Siemianówka i swojej rodziny. W domu w Dąbrowie pod Oleśnicą przegląda stosy zdjęć, pisze do nieznajomych ludzi i kompletuje materiały do kolejnej książki. Henryk Tuła rozpoznał niedawno swoje kolejne powołanie – został genealogiem amatorem.\nDla przodków oswoił komputer\n– Przepraszam, a pani to jak daleko zna swoją rodzinę? – pyta Henryk Tuła, kiedy siadamy do ciasta, które upiekła chwilę wcześniej jego żona.\nŚwietne to ciasto, napisaliśmy o nim na naszych łamach kilka tygodni temu. Żoną Henryka jest bowiem Alicja, która w domu prowadzi jednoosobową firmę produkującą torty i ciasta.\n– Po obu stronach mojego drzewa dotarliśmy do nazwisk, przy których tkwią daty z drugiej połowy osiemnastego wieku. To dziś możliwe, bo wiele danych ma swoje wersje cyfrowe – odpowiadam.\n– Ooo, to już całkiem daleko. A czy pani wie, że ja jeszcze nie tak dawno znałem tylko swojego dziadka, tego z Tułów? Większość ludzi dziś wie coś o swoich pradziadkach. Ja teraz, jak szukałem swoich korzeni, widzę, że rodzeństwo dziadków to już zupełnie tajemnicza sprawa jest dla większości. A ja swoim dzieciom chciałem przekazać wiedzę o przodkach, ale nic nie wiedziałem – zaczyna opowieść Henryk.\nJej korzenie tkwią głęboko w mitycznej krainie – Siemianówce. To wieś na dzisiejszej Ukrainie. Wiele rodzin z niej przesiedlono na niewielki obszar wokół Wrocławia – podobnie jak opisywane kiedyś na naszych łamach Sąsiadowice, które niemal w całości przeniesiono do wsi Bielkowo.\nBo ciotka paliła zdjęcia\n– Rodzice urodzili się jeszcze w Siemianówce. Tam się też poznali. Tata ze swoją matką, czyli moją babcią, wyjechał do Doboszowic pod Kłodzkiem w 1945 roku. Mama z rodziną wyjechała rok później i osiadła w Dąbrówce, tu, gdzie siedzimy. Mama wyszła za mąż w 1947 roku i przeprowadziła się do taty, do Doboszowic. Tam urodziła pięcioro dzieci, ja byłem najmłodszy – wspomina.\nPamięta, że w domu zawsze opowiadało się rodzinne historie, ale dzieci, wiadomo, nie gustują w takich tematach.\n– W sumie nasiąkałem tymi opowieściami. A ci ludzie ze Wschodu ciągle się spotykali. I rozmawiali o Siemianówce. Ale powiem, jak to się stało, że zacząłem szukać – opowiada.\nHenryk Tuła, dziś 61-latek, odkrył w sobie nową pasję kilkanaście lat temu, ale za jej realizację zabrał się dopiero przed dwoma laty. Dziś do starych zdjęć i dokumentów siada nawet nocą\nPchnął go do tego nie jeden, a kilka impulsów. Ale ten pierwszy był najsilniejszy i decydujący.\n– Pojechaliśmy z żoną jakieś 15 lat temu do starszej ciotki do Doboszowic. Chciała nam pokazać stare zdjęcia. Wyciągnęła kuferek, otworzyła i nagle zaczęła je na naszych oczach wrzucać do pieca. Przerwałem jej i poczułem, że to sygnał, żeby zacząć ocalać przeszłość. Zainteresowałem się rodziną. Ale żeby poznać historię rodziny, musiałem poznać historię Siemianówki. Dlatego zrobiłem coś takiego – mówi Henryk, wstaje i sięga po coś za szafę.\nWytaszcza zza niej dwie potężne tektury. Z daleka nie widzę, że są zapisane. Henryk przysuwa je bliżej, a tam – drobnym maczkiem – nazwiska, cyferki i łączące je kreski.\n– To są wszyscy Tułowie żyjący w Polsce, którzy pochodzą od jednego człowieka, który zamieszkał w Siemianówce w 1650 roku. Pierwszy był Grzegorz Tuła. Tu chrzestni. Dużo? Wtedy było tak, że brano czterech. Ale to, co pani widzi, to jest dopiero część. To Tułowie z wyjątkiem tych najmłodszych – opowiada Henryk.\nNazwisk są dziesiątki, może nawet setki. Henryk potrafi powiedzieć kilka słów o każdej z tych osób. Większość z nich już nie przemówi. Teraz ich głosem jest Henryk.\nPo zdjęcie na koniec Polski\nTe kartony pełne imion i nazwisk ludzi to efekt ciężkiej pracy przez ostatnie dwa lata. Henryk. korzystał przede wszystkim z internetowej strony „Księgi wieczyste archidiecezji lwowskiej”. Znalazł tam najpierw pradziadka. A potem zaczął zbierać materiały o Tułach i Siemianówce.\n– Jak? Na przykład pojechałem aż do Rewala, dowiedziałem się, że tam mieszka jeden z Tułów. Pojechałem też do Siemianówki. Wchodziłem, pytałem, prosiłem o zdjęcia. Skanowałem je. Ale bardzo pomógł mi pewien adwokat, człowiek, który mieszka we Wrocławiu. Działał razem z siostrą. Pochodzili z Siemianówki, byli w niej zakochani i zbierali o niej wszystko – mówi Henryk, pokazując jedno z pierwszych zdobytych zdjęć.\nJedno ze zdjęć z lat 30. ub. wieku, które Henryk wykorzystał w swojej książce. Widnieją na nim członkowie i członkinie koła świętego Franciszka działającego przy kościele w Siemianówce\nZrobiono je w 1946 roku w Doboszowicach. Są na nim mieszkańcy Siemianówki tuż po przedstawieniu „Wesela krakowskiego”.\n– Jeszcze Niemcy nie zdążyli się wyprowadzić. A przesiedleńcy, którzy w Siemianówce grali w wiejskim teatrze, już działali – mówi Henryk, nie kryjąc dumy.\nMieszkańcy Zańkowa szukają rodziny Węgra, którego pochowali na skraju wioski


Timgad - W sercu pustyni opuszczony drugi Rzym - 2dox.pl\nStrona główna Historia Timgad – W sercu pustyni opuszczony drugi Rzym\nTimgad - Ruiny - Roman city Timgad, Batna, Algieria - (08-09-2016)\nRuiny rzymskiego miasta Timgad - Widok od strony amfiteatru - (10-04-2016)\nŁuk Triumfalny Trajana - (Timgad, Algeria) - (20-02-2015)\nRuiny Timgad - Łuk Triumfalny Trajana - (29-09-1899)\nŁuk Triumfalny Trajana - Zabytkowe starożytne ruiny Rzymskiego miasta Timgad\nŁuk Trajana - Timgad - Zdjęcie wykonane pomiędzy (1890 - 1909)\nZabytkowy Łuk Triumfalny Trajana - (Rzymskie miasto Timgad) - (05-01-2017)\nArch of Trajan (Timgad, Algerie) - (14-05-2016)\nZabytkowy Łuk Triumfalny Trajana - (starożytne Rzymskie miasto Timgad) - (05-01-2017))\nŁuk Triumfalny Trajana - Algieria - Afryka - (27-03-2014)\nTimgad - W sercu pustyni opuszczony drugi Rzym\nTimgad – Około 100 roku n.e., za panowania cesarza Trajana, Rzymianie założyli na terenie dzisiejszej Algierii obóz wojskowy. Który w późniejszym okresie pełnił funkcję osady dla weteranów, aż w końcu stał się prawdziwą metropolią handlową z amfiteatrem i biblioteką. Z czasem zniknęła ona pod piaskiem pustyni. Popadając w całkowite zapomnienie.\nOdkryto ją ponownie dopiero w roku 1765\nW trakcie wykopalisk archeolodzy natrafili na 120 kwartałów zabudowy (rozmieszczonych na geometrycznym planie, jak widać na zdj. z powietrza) i typowe rzymskie budowle. Takie jak łaźnie, łuki triumfalne oraz świątynie. Timgad odsłonięto w całości dopiero 150 lat później. O wyjątkowości miejsca stanowi fakt, iż – w przeciwieństwie do innych starożytnych miast, które z biegiem wieków podlegały licznym przebudowom. Szachownicowa struktura urbanistyczna jest nadal świetnie widoczna z lotu ptaka, co czyni ją bezcennym świadectwem kunsztu antycznych architektów…\nNależy do dużej grupy rozproszonych po całym świecie ruin miast będących reliktami świetności dawno wymarłych królestw i cywilizacji. Niektóre z nich z biegiem czasu podupadły tak bardzo, że ich dawnego znaczenia można się obecnie jedynie domyślać. Tak jak w przypadku sudańskiego miasta Sawakin. Jeszcze w XIX wieku był to jeden z najważniejszych portów na wybrzeżach Morza Czerwonego. Do którego na statkach przywożono cenne towary, takie jak miedź, indyjskie przyprawy czy nawet słonie. Ponad 100 lat temu, gdy kilkadziesiąt kilometrów dalej powstało miasto Port Sudan, wyspa straciła status stolicy prowincji, a wraz z nim – strategiczne znaczenie. Mieszkańcy wkrótce ją opuścili i wzniesione z wapienia muszlowego wspaniałe domy bogatych kupców zaczęły powoli obracać się w proch.