Decorum i dzikość – Więź\n2019-03-08T19:28:12+01:00Kultura, Teksty z Więzi|\nCo się stało w minionym stuleciu, że konsekwentnie stosowanej zasady decorum nie sposób odnaleźć ani w sztuce, ani w życiu codziennym? I jak sztuka i życie wpłynęły: na siebie nawzajem i na nas samych?\nTekst ukazał się w miesięczniku „Więź” nr 3/2014.\n„Sailor usiadł na krześle przy oknie. Niemal dostrzegał kłębiącą się na ulicy falę żaru.\n– W Pee Dee [więzienie, w którym przebywał Sailor – dop. JS] spotkałem faceta o przezwisku O’Day Czytelnik – powiedział. – Czytelnik siedział tam, bo załatwił swoją konkubinę. Dostał siedemnaście lat za morderstwo drugiego stopnia.\n– A dlaczego właśnie Czytelnik? – spytała Lula.\n– Nazwali go tak, bo dużo czytał. Nigdy nie słyszałem jego prawdziwego nazwiska. Czytał książki, które przysyłali mu kumple. Kiedyś uczęszczał do college’u. Teraz ma około czterdziestu sześciu lat, a mimo to nadal czyta.\n– To zdumiewające – powiedziała Lula. – Jak na kryminalistę, to naprawdę rzadki przypadek.\n– Przez dłuższy czas czytał książki jakiegoś zmarłego Francuza. Powiedział mi, że książki tego faceta były częścią czegoś, co nazywało się Rememberin’ Things Past. Myślę, że to nazwa. W każdym razie, według Czytelnika, u autora tego czegoś zawsze pojawiała się chęć zapisania nowej myśli zaraz po zjedzeniu ciastka.\n– Tak. Facet wgryzał się w ciastko i wtedy cały potok różnych rzeczy, które pamiętał, wypełniał jego umysł, a on wszystko zapisywał. Czytelnik mówił, że ten gość był strasznie chorowity, a pisał nawet wtedy, kiedy już umierał, aż do ostatniej sekundy.\nLula cmoknęła parę razy.\n– Dlaczego Czytelnik załatwił tę babkę? – spytała”.\nTej sceny z powieści Barry’ego Gifforda „Dzikość serca” nie ma w ekranizacji Davida Lyncha. Przywołuję ją, bo według mnie pokazuje w subtelny sposób, jak wygląda świat, w którym na „stosowność” (decorum) nie ma już miejsca. Wszystko jest tu zabawne i niestosowne jednocześnie. Najpierw – treść anegdoty: o jednym z najważniejszych dzieł dwudziestowiecznej kultury dowiadujemy się z relacji dwóch kryminalistów (O’Day Czytelnika i Sailora). Słynna scena z magdalenką maczaną w lipowej herbacie przeobraża się z brawurowego opisu „pamięci ciała” w humorystyczną anegdotę o Prouście – ciastkowym obsesjonacie. Historia zamordowania konkubiny i historia powstawania „W poszukiwaniu straconego czasu” zostają umieszczone w tym samym (nie)porządku, występują obok siebie bez śladu zhierarchizowania, co podkreślają jeszcze reakcje Luli: na wzmiankę o morderstwie dziewczyna dopytuje o hobby więźnia, a usłyszawszy o Prouście chce znać szczegóły morderstwa. W filmie Lyncha podróż Sailora i Luli zmieniła się w psychodeliczny kryminał, utrzymany w poetyce „bigger than life”, jak ją określał w wywiadach reżyser. Tymczasem powieść Gifforda to spokrewniony (trochę) z eksperymentami Białoszewskiego, Schuberta czy Masłowskiej zapis codziennego gadania, powielającego popkulturowe stereotypy i mieszającego wszystko ze wszystkim.\nMieszać wszystko ze wszystkim… Nawet jeśli staramy się porządkować naszą codzienność i rozpoznajemy jeszcze kody, wymagane w rozmaitych sytuacjach, powieść o świecie, który jest, jak to mówi Lula, „dziki wewnątrz i dziwny na zewnątrz”, pokazuje warunki, w których te nasze próby są trudniejsze niż niegdyś. Niż na przykład w zrytualizowanym świecie „Niebezpiecznych związków” (przywołuję je, żeby zwrócić uwagę, że znajomość reguł nie musi oznaczać moralnego życia). Co się stało w minionym stuleciu, że konsekwentnie stosowanej zasady decorum nie sposób odnaleźć ani w sztuce, ani w życiu codziennym? I jak sztuka i życie wpłynęły: na siebie nawzajem i na nas samych?\nNajpierw potrzeba tu pewnego repetytorium z dawnych czasów.\nWywiedziona z antyku zasada decorum, czyli stosowności, w swojej kanonicznej, siedemnastowiecznej wersji dałaby się przedstawić za pomocą następującego systemu twierdzeń:\n– po pierwsze: zjawiska i wydarzenia, które zachodzą w świecie, można podzielić na wzniosłe, trywialne i pośrednie (to znaczy: ani wzniosłe, ani trywialne, nie zaś: trochę takie, trochę takie);\n– po drugie: środki językowe, z pomocą których mówimy o zjawiskach i wydarzeniach, można podzielić w taki sam sposób, tworząc trzy odmiany stylistyczne: wysoką, niską i średnią;\n– po trzecie: o zjawiskach wzniosłych należy mówić stylem wysokim, o zjawiskach trywialnych – stylem niskim, o zjawiskach ani wzniosłych, ani trywialnych – stylem średnim;\n– po czwarte i ostatnie: niewskazane jest szokowanie odbiorcy drastycznością wyrazu, a zatem nieobyczajność bądź makabra są wadą stylu i powinny zostać wyrugowane.\nDla twórców opisanej w ten sposób zasady – opisanej dzisiaj, więc z wydobyciem tego, co przed kilkuset laty, jako oczywiste, nie było powiedziane wyraźnie – negatywnym punktem odniesienia były oczywiście dzieła powstałe wcześniej. W ramach decorum nie mieścił się więc na przykład Szekspir, i to na dwa sposoby. Nie dość, że jego tragedie zawierały sceny komiczne, a komedie – wątki tragiczne (by wspomnieć choćby błaznującego grabarza w „Hamlecie” lub dramatyczne zawiązanie akcji w „Wiele hałasu o nic”), ale w dodatku chętnie szafował on makabrą, czego chyba skrajnym, lecz nie jedynym przykładem jest „Tytus Andronicus”. Z pewnością nie znalazłby też uznania wyznawców decorum Wacław Potocki, który w „Transakcji wojny chocimskiej” przedstawia taki oto obrazek z pola bitwy:\nNie bez powodu przytaczam ten akurat fragment, gdyż realia wojenne stwarzają warunki, w których klasyczna teoria decorum daje się obronić jedynie za cenę jawnego zafałszowania doświadczenia egzystencjalnego. Można zaryzykować twierdzenie, że wyraża ona pewną utopię, do której ludzie tęsknią w warunkach pokoju społecznego. Pokój ów zasadza się na konwencji, przestrzeganej przez dominujące grupy społeczne. Ewentualnych buntowników otacza kordon sanitarny, a poza nim rzeczy toczą się zgodnie z budzącym zaufanie powtarzalnym mechanizmem. Kiedy jednak konflikt niweczy reguły codziennego życia, społeczeństwo cofa się coraz bardziej do stanu, w którym o biegu zdarzeń decyduje przemoc i możliwe są wypadki nieprzewidywalne, w stosunku do których nie sposób sformułować reguły comme il faut.\nWojna i rewolucja to skrajne przypadki takiego konfliktu. Żołnierz po powrocie z pola bitwy może powstrzymać się przed próbą opowiedzenia, co naprawdę przeżył. Ale u progu dwudziestego wieku wojna stała się doświadczeniem wszystkich, także cywilnych mieszkańców naszego kontynentu.\nDwa obrazki z pierwszej wojny\nModris Ecksteins we wznowionym niedawno eseju historycznym pt. „Święto wiosny. Wielka wojna i narodziny nowego wieku” opowiada w pewnym momencie o życiu w okopach, gdy bitwa toczyła się na tym samym obszarze przez wiele miesięcy, a linia frontu przesuwała się o kilkaset metrów to w jedną, to drugą stronę. Ostrzał artyleryjski przynosił tyle ofiar, że nie sposób było ich wszystkich pogrzebać, a jeśli to robiono, to wkrótce okazywało się, że trzeba zbudować umocnienia na terenie, który kilka dni czy tygodni wcześniej wykorzystywano jako cmentarz. W rezultacie „czarny humor stał się jedyną obroną przed histerią. W twierdzy Ypres […] wszyscy schodzący ze służby maszerowali obok ramienia sterczącego z przedpiersia okopu i kolejno ściskając rękę trupa żegnali się: «Cześć, Jack». Oddział zmieniający ich robił to samo, witając się: «Sie masz, Jack»”.\nZ kolei Włodzimierz Borodziej i Maciej Górny w swojej dwutomowej pracy „Nasza wojna” przytaczają wspomnienie gwiazdy kina niemego, Asty Nielsen, z roku 1916. Scena miała miejsce w odległym od frontu Berlinie: „Pewnego dnia zobaczyłam na ulicy, jak strasznie wychudzony koń pada martwy na ziemię. W mgnieniu oka, tak jakby tylko na to czekały, ruszyły w jego kierunku kobiety z pobliskich kamienic, uzbrojone w długie kuchenne noże. Z wrzaskiem biły się o najlepsze kawałki, dymiąca krew bryzgała na ich twarze i ubrania. […] Tłum rozproszył się dopiero wówczas, gdy koń wyglądał już jak szkielet na pustyni. Kobiety rozbiegły się, trwożliwie przyciskając do płaskich piersi zdobyte ochłapy mięsa”.\nŻołnierz po powrocie z pola bitwy może powstrzymać się przed próbą opowiedzenia, co naprawdę przeżył. Ale u progu dwudziestego wieku wojna stała się doświadczeniem wszystkich, także cywilnych mieszkańców naszego kontynentu\nTrudno powiedzieć, przy jakiej ulicy rozegrało się to wydarzenie, jednak wolno przypuszczać, że w makabrycznym zdobywaniu pożywienia brały udział zwykłe żony i matki, być może czytelniczki „Buddenbrooków”, miłośniczki Brahmsa i kolekcjonerki porcelany miśnieńskiej, lub – w najgorszym razie – ich służące.\nŻadnego z tych obrazków nie da się przedstawić, stosując się do zasady decorum. Nie ma jak podjąć decyzji, do którego z trzech rejestrów stylistycznych pasują opisane wydarzenia. One znajdują się poza skalą, a drastyczność stanowi ich istotę – bez niej nie ma czego opowiadać. Nie wydaje się więc przypadkowe, że to właśnie w czasie pierwszej wojny rozwinęła się tak charakterystyczna dla dwudziestego wieku groteska, stanowiąca proste odwrócenie stosowności. Pozostają jednak pytania: dlaczego dwudziestowieczna groteska pojawiła się w literaturze i sztuce przed (!) 1914 rokiem? Czy groteska jest aby najradykalniejszym zaprzeczeniem decorum? I co zmieniła w tym wszystkim II wojna oraz druga połowa XX wieku?\nO pochodzeniu mgieł\nJeden z bohaterów dialogu Oscara Wilde’a „Zanik kłamstwa” (1889) wywodzi: „Rzeczy istnieją, ponieważ my je widzimy, a co widzimy i jak widzimy, zależy od sztuki, której wpływowi ulegamy. […] Prawdopodobnie mgły istniały w Londynie od wieków. Twierdzę to nawet z całą pewnością. Ale nikt ich nie widział i dlatego też nic o nich nie wiemy. Nie istniały, póki sztuka ich nie odkryła. Obecnie, trzeba to przyznać, mgły stały się istną plagą. Pewna klika zupełnie się na tym punkcie zmanierowała, przesadnym realizmem swej metody wywołuje wprost u biednych na duchu bronchit. Tam, gdzie człowiek kulturalny znajduje rozkosz artystyczną, osobnik niekulturalny nabawia się przeziębienia”.\nPrzywołuję te paradoksy, ponieważ znacznie bardziej trafiają mi one do przekonania, niż romantyczna teoria o artyście, przeczuwającym to, co nadchodzi. Faktem jest, że początki groteski znajdziemy w dokonaniach ekspresjonistów, a na gruncie polskim u preekspresjonistów w utworach powstałych dobre pięć albo i dziesięć lat przed wybuchem I wojny. Można oczywiście próbować łączyć ten fakt z doświadczeniem kryzysu dziewiętnastowiecznej kultury, którego militarnym skutkiem była wojna. Równie dobrze jednak można twierdzić, że w Niemczech Gotfried Benn (debiut poetycki w 1912 r.), a u nas choćby Tadeusz Miciński (mieszający w utworach tragizm i komizm już przed 1910 r.) bezwiednie przygotowali po prostu narzędzia, które stały się przydatne po rzezi na polach Verdun. Na podobnej zasadzie „kaligaryzm” w kinie niemieckim oglądamy dziś poprzez wydarzenia późniejsze, dla których filmy te stworzyły ramy pojęciowe.\nRozstrzygnięcie takie, jeśli przyjrzeć się jego logicznym konsekwencjom, obciąża artystów odpowiedzialnością za to, co uczynią w świecie realnym ich naśladowcy, ci wspomniani przez Wilde’a „biedni na duchu”, których obecność pewnych wzorów „przyprawia o bronchit” (vide: spór o skutki oglądania przez niewyrobionych widzów „Urodzonych morderców” Oliviera Stone’a). Zarazem jednak ta odpowiedzialność nie wydaje się bezgraniczna. Z dziełami kultury jest bowiem (w tym świetle) trochę tak, jak z loterią genetyczną w teorii ewolucji: tylko niektóre mutacje zyskują możliwość przeżycia, tylko niektóre dzieła okazują się „kompatybilne” z późniejszymi doświadczeniami, wymagającymi naszego zrozumienia i reakcji. Prawdopodobnie gdyby nie I wojna światowa, podejmowane wypady przeciwko temu, co w sztuce „uchodzi”, co jest „stosowne” i „godziwe”, zostałyby zapomniane na rzecz zdarzających się również prób ocalenia ładu i harmonii, które w świetle całego dwudziestego wieku oceniamy jako łabędzi śpiew umierającej formacji kulturowej. Gdyby nie demonizm Hitlera, nie pamiętalibyśmy o demonizmie doktora Caligari. W ofercie kulturalnej kryją się najrozmaitsze propozycje; tylko niektóre z nich ulegają rozpropagowaniu, przetworzeniu i poniekąd trywializacji w życiu społecznym, gdy dla uchwycenia i dostosowania się do specyfiki tego życia okazują się przydatne.\nPowaga, która zawodzi\nDwudziesty wiek mimo ponownej hekatomby w latach 1939–1945 długo nie zapominał całkowicie o siedemnastowiecznych regułach decorum, które staraliśmy się odtworzyć. Działo się tak najprawdopodobniej w wyniku kilku niezależnych mechanizmów.\nPo pierwsze: koszmar pierwszej wojny dlatego tak szybko został zinterpretowany jako ponury absurd, że toczyła się ona w imię ponadnarodowych imperiów, gdy tymczasem nowy, emocjonalny związek lojalności zaczął łączyć obywatela z państwem narodowym. Tam, gdzie – jak u nas – w 1918 r. pojawiło się takie państwo, makabryczne i groteskowe narracje o śmiertelnym nonsensie wojny zostały dość szybko wyciszone przez nową, wzniosłą (!) narrację patriotyczną. Wzmogła ją jeszcze druga wojna, rozpętana pod hasłami nacjonalistycznymi (używam tego pojęcia w sensie zachodnioeuropejskim, obejmującym zarówno hitlerowski szowinizm, jak zacną chęć obrony własnego narodu przed wrogiem). Znamienne, że na polskim gruncie dzieła naruszające w opisie walki z hitleryzmem poczucie „stosowności”, jak zwłaszcza „Do piachu” Różewicza, nigdy nie zostały powszechnie zaakceptowane.\nPotem w naszej części Europy zapanował na co najmniej dziesięć lat socrealizm, wskrzeszający sztucznie poetykę decorum, przystosowaną do potrzeb budownictwa socjalistycznego. O przodownikach pracy i aktywistach partyjnych należało mówić wzniośle, styl niski obowiązywał w przedstawianiu bumelantów i wrogów klasowych, całkiem jakby Żdanow naczytał się Boileau. A choć u nas kicz realizmu socjalistycznego porzucono dość prędko, pozostało po tej epoce, zapoczątkowane jeszcze za sanacji wyobrażenie artysty jako człowieka, który troszczy się o sprawy publiczne, używa mowy wykwintnej i chodzi w garniturze (lub w eleganckiej sukni, jeśli to artystka). Porządek w warunkach nowego, niekoniecznie kontestowanego pokoju społecznego zapewniały także: system edukacji i – z innych powodów – Kościół. Jeszcze pierwsze pokolenie rodzimego rock and rolla znało różnicę między językiem eleganckim i potocznym, nie mieszało tych rejestrów i ubierało się w sposób, na tle którego kożuszek i fryzura Niemena wydawały się zuchwałym naruszeniem wszelkich norm.\nPoza tym zaś, a może przede wszystkim, pamięć o rozdzielności stylu wysokiego i niskiego paradoksalnie podtrzymywała groteska. Ta bowiem nie jest możliwa, jeśli osobne porządki, które zderza, nie są dla odbiorców czytelne! Spójrzmy na pośmiertną karierę sztuk Witkacego, zrozumienie dla wyrazu artystycznego spektakli Kantora czy dla prowokacji Mrożka – wszystkie one zakładały wiedzę publiczności, że oto narusza się podzielaną powszechnie konwencję. Dodajmy jeszcze jedno: fakt, że już nasi romantycy byli z decorum na bakier, został wytłumiony przez (rozpoczętą w dwudziestoleciu) specyficzną interpretację ich dzieł: „romantyczność” stała się synonimem „patosu”.\nPamięć o rozdzielności stylu wysokiego i niskiego paradoksalnie podtrzymywała groteska. Ta bowiem nie jest możliwa, jeśli osobne porządki, które zderza, nie są dla odbiorców czytelne!\nNa tym tle dopiero widać prawdziwy wstrząs, jaki przyniósł przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Najpierw (znów: najpierw!) pojawiły się filmy, określane mianem „postmodernistycznych”, jak „Blue velvet” Lyncha czy „Brzuch architekta” Greenewaya. Wpędzały one znaczną część widzów w osłupienie, mieszały bowiem konwencję serio i buffo, ale nie na oswojony sposób groteski, lecz jakoś inaczej. Ich klimat oddawały dobrze formuły, użyte przez Susan Sontag w przełożonych wówczas „Notatkach o kampie”: „powaga, która zawodzi; to jest dobre, bo paskudne”. Wkrótce pojawiło się w literaturze tzw. „pokolenie brulionu”, którego przedstawiciele kwestionowali powagę „małych wyrazów” – „niepodległość, wolność, równość, braterstwo, Polska od morza do morza, bezrobocie, podatki” – a w kontakcie z czytelnikami starali się zerwać konwencję nobliwego „spotkania autorskiego”, urządzając w to miejsce happening, wspólną zabawę, koncert rockowy bez muzyki.\nGdy w latach dziewięćdziesiątych zaczęliśmy budować własne państwo, te osobliwe formy wypowiedzi, lekceważące porządek hierarchiczny, nie pozwoliły na stworzenie aprobowanej powszechnie propaństwowej narracji, były natomiast poręczne dla wyrażania całego kompleksu niezbornych uczuć, które obudził w nas „nieszczęsny dar wolności”. Próby patosu w wypowiadaniu się o sprawach publicznych, cenione na zmianę przez jedną, to drugą stronę sceny politycznej, zderzały się (i zderzają do dziś) z gniewnymi reakcjami, że to konwencja – to znaczy fałsz.\nNiechęci do „akademii ku czci” mogliśmy się nabawić w latach osiemdziesiątych, gdy propaganda niemiłosiernie wyzyskiwała klisze patriotyczne. Ale skoro jako autentyczne zaczęło być postrzegane tylko to, co nieoficjalne, nieraz dosadne lub wręcz wulgarne w formie – to znak, że na koniec trzeba się znów cofnąć: o prawie pięćdziesiąt lat.\nMówienie to twórczość\n„Pod brukiem – plaża” – tak brzmiało jedno z haseł wypisywanych na murach Paryża podczas rewolty w maju 1968 roku. Stanowiło ono obrazową metaforę nowego podziału zjawisk i słów, które by o nich mówiły. Zamiast równie wiarygodnych, a tylko do rozmaitych sytuacji nadających się wypowiedzi w stylu wysokim i niskim, wprowadzono w ten sposób podział na to, co konwencjonalne, a więc umowne, a więc wmówione (warto zwrócić uwagę na ten nieoczywisty ciąg wynikania) – oraz to, co spontaniczne, a więc naturalne, a więc szczere. Socjalizacja w perspektywie kontrkultury jawiła się jako konformizacja jednostki. To dlatego nie należało wierzyć nikomu po trzydziestce, żadnej ze smutnych ofiar opresywnych instytucji: szkoły, Kościoła, czy wojska. Nieskażona tym wszystkim młodzież miała zbudować nowy, ekstatyczny i ekscentryczny świat nieustającej rewolucji.\nPisałem już kiedyś w „Więzi”, że nie umiem myśleć o tym momencie dziejów naszej cywilizacji bez cienia sympatii. Kontrkultura przeciwdziałała petryfikacji systemu, zdestruowała konwencje już nazbyt konwencjonalne. Z drugiej jednak strony po latach przypomniałem sobie, że akurat we Francji niemała część plaż jest usypana sztucznie na kamienistym wybrzeżu. W miastach pod brukiem znajdują się zresztą inne rzeczy, nie czysty piasek – na przykład system kanalizacji. Co wydaje mi się ważnym uzupełnieniem tamtej majowej metafory.\nPo makabrycznych doświadczeniach wojen i totalitaryzmów, po bezkrwawej rewolucji społecznej, która w rozwiniętych krajach Zachodu zlikwidowała nieledwie kastowe podziały społeczne (robiąc miejsce na inne), w obliczu zmieniających się szybko warunków życia trudno serio domagać się powrotu do systemu twierdzeń rekonstruujących siedemnastowieczne decorum. Propagandowe wykorzystanie zbiorowych emocji, czego świadkami byliśmy za pamięci mojego pokolenia – i dalej bywamy, choć w nowych warunkach ustrojowych – nakazuje nieufnie traktować wysoki styl oficjalnych wystąpień. A przecież knajacki styl wystąpień nieoficjalnych także budzi protest.\nWszystko jest niestety konwencją. Mówienie to twórczość: to znaczy kształtowanie chaosu, czystej potencjalności, tkwiącej w nas, w zrozumiałą (dla nas i dla bliźnich) strukturę\nNa naszych oczach zderzają się dwa wzory praktyki społecznej. Z jednej strony rozpowszechnione i strywializowane przez dominującą dziś kulturę masową echa paryskiego maja, zresztą o genealogii zatartej już w świadomości powszechnej, stawiające na to, co w naszych wypowiedziach „naturalne”, to znaczy: spontaniczne i dosadne. Z drugiej – anachroniczne marzenie o powrocie do świata ładu, często zresztą łączone z przekonaniem, że ów ład, dzielący czytelnie nasze doświadczenia na wzniosłe (czyli warte wypowiedzenia) oraz trywialne (i obłożone nakazem milczenia), też jest na swój sposób naturalny, zatarty jedynie przez pożałowania godne dziwactwa minionego wieku.\nTymczasem obu stronom należałoby zadać do przeczytania Gombrowicza. Lub Irzykowskiego, bo ten w zapomnianej kompletnie „Pałubie” (1901) mówił rzeczy dość podobne. Mianowicie: pod brukiem nie ma żadnej plaży, pod językiem konwencjonalnym nie ma szczerości, lecz jest materia wymagająca formy. Wszystko jest niestety konwencją. Konwencjonalny jest język księdza głoszącego homilię i konwencjonalny skatologiczny dialog dwóch polityków, stylizujących się – tak jest! – przy sutym obiedzie na samców alfa; konwencjonalne są kondolencje i życzenia, ale i zwierzenia od serca. Mówienie to twórczość: to znaczy kształtowanie chaosu, czystej potencjalności, tkwiącej w nas, w zrozumiałą (dla nas i dla bliźnich) strukturę. Sailor rozmawiający z Lulą w tym sensie nie zajmuje się niczym innym niż ów zmarły Francuz, piszący po zjedzeniu ciastka. Wybiera z dostępnych słów te, a nie inne i układa je w określonym porządku. Tyle że instynkt naśladownictwa wpycha go bezwiednie w koleiny zasłyszanych, cudzych wypowiedzi.\nZ systemu zdań, określającego zasadę decorum, trudno dziś poważnie brać pierwsze, mówiące, że „zjawiska i wydarzenia, które zachodzą w świecie, można podzielić na wzniosłe, trywialne i pośrednie”, zatem bezprzedmiotowe staje się zdanie trzecie („o zjawiskach wzniosłych należy mówić stylem wysokim, o zjawiskach trywialnych – stylem niskim…”), a i zakaz szokowania odbiorcy zdaje się dyskusyjny. Pozostaje jednak w mocy postulat, by kontrolować, więc i różnicować stylistycznie swoje wypowiedzi, zdając sobie sprawę, że szczerość w naszym życiu możliwa jest jedynie jako spójność obranej roli, czyli tak, jak w spektaklu teatralnym, od którego ono się nie różni: można i należy szczerze grać, nie więcej. Gdyż, jak powiada Gombrowicz, „być człowiekiem to znaczy być aktorem – być człowiekiem to znaczy udawać człowieka – być człowiekiem to «zachowywać się» jak człowiek, nie będąc nim w samej głębi – być człowiekiem to recytować swoje człowieczeństwo.\n B. Gifford, „Dzikość serca”, tłum. M. Żak, Warszawa 1992, s. 156–157.\n M. Ecksteins, „Święto wiosny. Wielka wojna i narodziny nowego wieku”, tłum. K. Rabińska, Warszawa 1996, s. 174.\n W. Borodziej i M. Górny, „Nasza wojna”, t. I: „Imperia 1912, 1916”, Warszawa 2014, s. 215–216.\n O. Wilde, „Zanik kłamstwa”, tłum. M. Feldmanowa, cyt. za: „Moderniści o sztuce”, wybrała E. Grabska, Warszawa 1971, s. 169.\n Cyt. za nowszym przekładem Dariusza Żukowskiego w: S. Sontag, „Przeciw interpretacji i inne eseje”, Kraków 2012, kolejno ss. 380 i 393. Adekwatność kategorii kampu do opisu wymienionych tytułów jest, rzecz jasna, kwestią dyskusyjną, ale interesuje mnie w tym momencie inny aspekt sprawy.\n M. Świetlicki, „…ska”, w: Tegoż, „Zimne kraje 2”, Kraków 1995, s. 13.\n W. Gombrowicz, „Dziennik (1957–1961)”, Paryż 1971, s. 10.


Patryk Robert Klepacki 31.10.1989 - 09.04.2009 - Nasze kondolencje - Strona 3 z 4\na może odpowiedź na tak często zadawane pytanie: "dlaczego?" znajdziemy w poniższym cytacie?\n(...) 2. Zdało się oczom głupich, że pomarli,\ni znalazł ich godnymi siebie. (...)\nKsięga Mądrości r.3\nDo zobaczenia Patryku, trzymajcie za nas kciuki...\nSyneczku.. pamiętasz, czego słuchaliście z Traczykiem jak wpadłam na moment do domu, kiedy też widziałam Go ostatni raz..? Tak bardzo obaj wtedy przeżywaliście ten kawałek..\nEmbrace this moment. Remember: we are eternal,\n(znajomy rodziny, fan zespolu MUTE)\nKochamy ludzi, bo tak szybko odchodza. Pamietajmy tez, te meteory, co raptem mignely obok nas, tych pospiesznych podroznikow, ktorzy pozegnali nas tak niespodziewanie.\nAmsterdam, 18 maja 2009 r.\nW imieniu swoim i kolegów z wydziału filozofii – Iza\n(Pożegnanie wygłoszone podczas mszy pogrzebowej)\nTe kilka zdań powstało na podstawie naszych wspólnych odczuć i wspomnień o Patryku. Znaliśmy się z Nim krótko, ale intensywnie. Starczyło czasu, żeby oczarował nas swoim szczególnym podejściem do życia i ludzi. Był taki czas, kiedy łączyła mnie z Nim bliska więź, odbyliśmy wtedy wiele, jak teraz to oceniam, ważnych rozmów na tematy chyba najistotniejsze: miłość, dom, rodzina. Staram się je teraz jak najwierniej odtworzyć w pamięci, aby nie uronić ani jednego zdania, którego być może sam nigdy nie wypowiedział w obecności swoich bliskich, w obecności swojej Mamy, a które dla nich mogą być bezcenne. Na szczęście mamy czas, by przypominać sobie to wszystko i dzielić się tym ze sobą nawzajem.\nNa wiadomość o śmierci Patryka zareagowaliśmy szokiem, przerażeniem, niedowierzaniem. „Rozmawiałam z nim niedawno i wcale nie zbliżał się do śmierci”, „umawialiśmy się na po świętach”, „to nie może być prawda, nie ma takich rzeczy na świecie, a już na pewno nie tak blisko nas”, chyba nikt nie może być przygotowany na taką ewentualność. Najpierw była rozpacz. Po paru dniach zaczęliśmy po prostu Go wspominać. Dla niektórych z nas takim momentem przełomowym, który przyniósł pewne uspokojenie była wtorkowa msza i rozmowa z Mamą Patryka. Przypominaliśmy sobie, jakie śmieszne robił miny, grając na gitarze, jak nie wiedział, gdzie kupuje się bułkę tartą, jak wymyślił interes życia czyli smakowe wykałaczki. Zdanie, które podczas tych rozmów padało najczęściej, brzmiało: „Klepak to był gość”. To musi być coś, zostać zapamiętanym właśnie w taki sposób.\nPatryk był ciągle w drodze, wiecznie analizował, zgłębiał, dociekał. Szukał swojej drogi do szczęścia. Był obdarzony duszą na wskroś filozoficzną, tego kierunku nie wybrał zresztą losowo. Posiadał taką dziecięcą umiejętność dziwienia się światu, zachwycania się najdrobniejszymi rzeczami. Zarówno o rzeczach ważnych jak i o tych najbardziej błahych jak konsystencja piany z piwa, potrafił mówić z taką pasją, że nieraz słuchaliśmy go, jakby właśnie odkrył coś niesłychanego. Tego zachwytu i niedostrzegalnego na pierwszy rzut oka sensu wielu z nas będzie brakowało najbardziej.\nPatryk był surowy wobec siebie i ludzi, nosił w sobie jeszcze wiele myśli, które pozostały nieodkryte. Mimo takiego naturalnego dystansu nie miał w zwyczaju nawiązywania relacji powierzchownych. Jak to ujął Korzeniak: „Patryk odczuwał potrzebę głębokiego kontaktu z drugim człowiekiem”, każdego traktował jak kogoś wyjątkowego. Uważnie wsłuchiwał się w innych, szczerze interesował się tym, co mówią i czują. Był idealistą. Jego idealizmu jednak nie dało się postrzegać jako przejawu dziecinności czy naiwności, nie był ani dzieciakiem ani nie podpadał pod żaden inny schemat. Jak powiedział Zieleń „był jakby poza kategoriami”. Choć może trudno w to uwierzyć, naprawdę fascynował się Platonem. Wierzył w nieśmiertelność duszy i platońskie niebo, do którego, jak wszyscy mamy nadzieję, trafił.\nDrogi Kolego z klasy, Muzyku, Filozofie,\nChcieliśmy przede wszystkim podziękować. Za to, że przez te trzy lata spędzone w jednej klasie nauczyłeś nas tak wiele. Poprzez swój uroczo pogodny styl bycia i niezwykle trafne poczucie humoru pokazałeś jak żyć z dystansem do innych i do samego siebie, jak nie przejmować się drobnostkami życia codziennego. Nie oznacza to jednak, że prowadziłeś pusty, bezrefleksyjny styl życia. Wręcz przeciwnie. Nie bałeś zadawać się trudnych, niewygodnych pytań. Kiedy miesiąc temu spotkaliśmy się przy uniwersytecie, rozmawialiśmy właśnie o rzeczach najistotniejszych – o sensie istnienia, oraz o sprawach ostatecznych – o śmierci, o tym, co kryje się pod tą krótką nazwą. Szczerze przyznawałeś, że odpowiedzi nie znasz, ale wciąż jej szukasz, gdyż wyznacznikiem wartości życia ludzkiego nie jest bezsilne rozkładanie rąk i oznajmianie ze sztucznym uśmiechem, że takie pytania są pozbawione sensu i odpowiedzi. Mówiłeś, że miarą człowieczeństwa jest brak metafizycznej ignorancji, ciągłe nadawanie sensów i stawianie właściwych pytań. Dlatego wybrałeś najszlachetniejszy kierunek studiów – kształtujący ducha, a nie przygotowujący ciało na życie w dostatku – filozofię.\nDziękujemy, że pokazałeś nam co to znaczy żyć z pasją. Była nią dla Ciebie muzyka. Wszyscy z podziwem obserwowaliśmy jak żyjesz swoim zespołem, każdym koncertem, każdym nowym utworem, jak bardzo cenisz więzi łączące Cię z kolegami z zespołu oraz wielką muzyczną ideę, w którą głęboko wierzyłeś, a my razem z Tobą.\nZapamiętamy Cię jako uroczego nastolatka, cieszącego się życiem, lecz pamiętającym o jego kruchości. Zawsze będziemy pamiętać o wszystkich naszych uśmiechach oraz niezapomnianych chwilach, które kreowałeś. Choć odszedłeś tak szybko i niespodziewanie, byłeś już człowiekiem dojrzałym i ukształtowanym, pewnym swoich pasji i priorytetów. Jeśli nasze życie to nie tylko krótka ziemska egzystencja, w co głęboko wierzę, to jestem pewien, że swoim refleksyjnym, pełnym szczerości i uśmiechu życiem zasłużyłeś na największe nagrody, bo wiara to nie tylko dogmaty, ale przede wszystkim dobroć, piękne życie i szacunek do Świata. Ty na szczęście odnalazłeś przed śmiercią swoją drogę. Odnalazłeś swoją własną drogę. Klepak, dziękujemy za wszystko i będziemy pamiętać!\nNa ostatnim spotkaniu obiecałeś mi, że po skończeniu studiów zapiszesz życie jednym wzorem. Nigdy się już nie dowiem jak miałby on wyglądać, jednak wiedz, że wzorem dla mnie i innych były chwile spędzone z tobą, gdzie ułamki sekund mnożone przez uśmiechy i dodawania bić młodych serc dawały wynik jedyny i prawdziwy – licealną przyjaźń... Nie musimy się jej uczyć, ponieważ właśnie ona jest naturalnym wzorem naszego niedorosłego życia.\nZawsze będziemy o Tobie pamiętać, gdyż jesteś częścią naszej klasy, która tylko łącząc wszystkich razem może istnieć.\n(koleżanka z klasy licealnej)\nPatryk „Klepak” Klepacki - dla nas kolega z klasy, niesamowity człowiek, na widok którego na naszych twarzach pojawiał się uśmiech. Postać o ogromnej pasji i nie lada talencie. Jak grał na basie byliśmy pełni podziwu że ktoś w tak młodym wieku ma w sobie tak ogromną determinację do spełniania swoich marzeń. Z zaciekawieniem słuchaliśmy o wyjazdach, chodziliśmy na koncerty, podczas których byliśmy zarażani zamiłowaniem do muzyki i wiarą w to, że życie może być ciekawe, że gdy się pracuje można się wszystkiego nauczyć, i że da się osiągnąć niemalże każdy cel.\nGdy dotarła do nas informacja o Jego tragicznej śmierci nie mogliśmy w to uwierzyć. Zresztą do tej pory nie możemy. Zadajemy sobie pytanie DLACZEGO? Dlaczego Patryk? Dlaczego człowiek, który miał cele? Dlaczego człowiek, który miał przed sobą życie pełne przygód i pasji musiał nas opuścić? Nasuwa się tylko jedna, banalna odpowiedź: a dlaczego ktoś inny?\nByć może ta tragedia ma nam pokazać, że każda chwila spędzona z przyjaciółmi i rodziną może być tą ostatnią?\nPatryk był najlepszym przykładem na to, że życie można i należy przeżyć tak jak się chce. Na zawsze pozostanie On w naszej pamięci jako człowiek uroczy, inteligentny i tryskający energią każdego dnia, który był, jest i będzie istotną częścią naszego życia.\n(fan zespołu MUTE)


Liga Morska i Rzeczna » Liga Morska i Rzeczna\nStrona główna O lidze\nW 100 – rocznicę odzyskania niepodległości przez Polskę, oddajemy hołd wszystkim Polakom, którzy przyczynili się do odzyskania oraz do obrony naszej niepodległości.\nW 100 – rocznicę Ligi Morskiej i Rzecznej wspominamy dokonania naszych działaczy, oddajemy hołd wszystkim członkom i sympatykom naszego Stowarzyszenia.\nW 2018 roku obchodzimy 100- Rocznicę Odzyskania Niepodległości przez Polskę. Stowarzyszenie Liga Morska i Rzeczna w 2018 roku również obchodzi 100-rocznicę pracy społecznej członków na rzecz rozwoju gospodarki morskiej i rzecznej oraz zdolności obronnej naszej Ojczyzny.\nPodczas II wojny światowej, działacze Ligi Morskiej i Kolonialnej brali aktywny udział w obronie ojczyzny. Wielu zostało zamordowanych w Katyniu, m.in. kontradmirał Ksawery Czernicki. Generał Mariusz Zaruski zmarł w więzieniu sowieckim.\nW dniu 20 października 1944 roku gdy znaczna część kraju była pod niemiecką okupacją, w Lublinie trwały prace nad powołaniem Ligi Morskiej. Po odbyciu zebrań organizacyjnych w Lublinie, w kwietniu 1945 roku Liga Morska przeniosła się do dawnej siedziby w Warszawie przy ul. Widok 10. W szybkim tempie odrodziły się struktury Ligi Morskiej, w 1953 roku liczba członków przekroczyła 500 000 osób. Wśród członków przeważali działacze Ligi Morskiej i Kolonialnej a wśród nich inż. Eugeniusz Kwiatkowski, kontradmirał Adam Mohuczy, Witold Bublewski, Julian Rummel.\nDziałacze Ligi Morskiej nie mieli zamiaru poddać się propagandzie komunistycznej, dlatego zostali poddani ostrym działaniom represyjnym przez ówczesne władze komunistyczne. Inżynierowi Eugeniuszowi Kwiatkowskiemu zabroniono mieszkać w Sopocie i Warszawie, Prezesa Zarządu kontradmirała Adama Mohuczego wtrącono do więzienia, gdzie w wyniku tortur, zmarł.\nW dniu 10 maja 1953 roku decyzją Biura Politycznego PPR zlikwidowano Ligę Morską poprzez przyłączenie do Ligi Przyjaciół Żołnierza. Decyzja ta podjęta została wbrew zapisom statutowym Ligi Morskiej. Przez następne lata zacierano pamięć o dokonaniach działaczy Ligi Morskiej i Rzecznej.\nNa skutek oddolnych działań społecznych korzystających z powstania Ruchu Solidarność, podczas II Kongresu Kultury Morskiej w Gdańsku, podjęto uchwałę o odtworzeniu stowarzyszenia Liga Morska. W dniach 24 – 25 października 1981 roku w Gdyni podczas Walnego Zjazdu Delegatów podjęto uchwałę o reaktywowaniu Ligi Morskiej. Prezesem Zarządu Głównego został wybrany dr. Przemysław Smolarek, dyrektor Centralnego Muzeum Morskiego. Siedzibą Zarządu Głównego Stowarzyszenia został Gdańsk. Rozpoczęto odbudowę struktur Stowarzyszenia oraz aktywną promocję spraw morskich i rzecznych. W latach 1982 – 1986 funkcję Prezesa pełnił kontradmirał Henryk Pietraszkiewicz, Zastępca Dowódcy Marynarki Wojennej.\nW latach 1986 – 1990 funkcję Prezesa Zarządu Głównego pełnił Adam Nowotnik, kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej, w latach 1990 – 2007 funkcję prezesa pełnił Bronisław Komorowski. W 1999 roku przywrócona została nazwa stowarzyszenia Liga Morska i Rzeczna.\nOd 2007 roku funkcję prezesa pełni kpt. ż.w. Andrzej Królikowski, wykładowca w Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni oraz w Akademii Morskiej w Gdyni.\nPo reaktywowaniu stowarzyszenia rozpoczęły się prace na rzecz rozbudowy struktur organizacyjnych oraz promowania programów rozwoju gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej. W ramach prac organizacyjnych wiele uwagi poświęca się pracy z młodzieżą poprzez konkursy nazwane „Młodzież na morzu” promujące poznanie historii Marynarki Wojennej ,roli morza dla gospodarki, turystykę morską i rzeczną. Dużą role w popularyzacji spraw morskich i rzecznych odgrywają ekspedycje rzeczne po Odrze ,Wiśle, Noteci ,Narwi nazywane Flisami organizowane wspólnie z samorządami miast. W 1996 roku działacze Ligi Morskiej przygotowali opracowanie p.n. „Memoriał w sprawie wód Polski” w którym zawarto wnioski dotyczące wykorzystania potencjału rzecznego i morskiego dla rozwoju gospodarczego Polski zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Memoriał skierowany został do władz państwowych.\nKolejne ważne opracowanie wykonano wspólnie z ekspertami z dorzecza Wisły, Odry oraz Pomorza p.t. „Memoriał w sprawie likwidacji zaniedbań i rozwoju wodnych sektorów gospodarki w Polsce”. Dokument ten został przyjęty podczas konferencji zorganizowanej z inicjatywy Ligi Morskiej i Rzecznej w Senacie RP w dniu 25 lutego 2010 roku.\nRównież i ten dokument został przekazany do Prezydenta RP, Premiera, Marszałków Sejmu i Senatu.\nW dniu 27 kwietnia 2015 roku na Zamku Królewskim w Warszawie odbyła się uroczysta konferencja poświęcona projektowi o tematyce wodnej p.n. Szlak wodny im „Króla Stefana Batorego”: Warszawa – Zamek Królewski:\n– Wisła –Kanał Żerański- Jezioro Zegrzyńskie- Narew-Biebrza- Kanał Augustowski-Niemen,\n– Wisła- Zalew Włocławski- Nogat- Kanał Jagielloński- Elbląg- Zalew Wiślany- Kanał Żeglugowy przez Mierzeję Wiślaną ( w budowie ) – Zatoka Pucka- Morze Bałtyckie.\nW konferencji udział wzięli Członkowie Rady Programowej projektu. Członkiem Rady Programowej jest Wojewoda Mazowiecki, dyrektor Zamku Królewskiego w Warszawie oraz marszałkowie urzędów wojewódzkich ,prezydenci i burmistrzowie miast ,przedstawiciele instytucji żeglugowych ,wodnych oraz stowarzyszeń związanych z żeglugą. Pomysłodawcą projektu są eksperci Ligi Morskiej i Rzecznej. W 2016 roku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wpisał projekt p.n.: Szlak Wodny im: „Króla Stefana Batorego na Listę Polskich Szlaków Kulturowych.\nW dniu 03 listopada 2015 roku zwróciliśmy się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Pana Andrzeja Dudy z prośbą o zainteresowanie się „Memoriałem …”. Efektem tej prośby było zorganizowanie w Belwederze w dniu 08 grudnia 2015 roku konferencji poświęconej problematyce rzecznej i morskiej pod Honorowym Patronatem Prezydenta.. Tematem przewodnim konferencji były wnioski i tezy zawarte w Memoriale.\n„Memoriał w sprawie likwidacji zaniedbań i rozwoju wodnych sektorów gospodarki w Polsce” przesłany został również na ręce Premiera Rządu oraz Marszałków Sejmu i Senatu.\nWiększość wniosków które zawarliśmy w Memoriale pokrywa się z obecnie realizowanymi programami Rządu RP, dotyczącymi rozwoju gospodarki morskiej, żeglugi śródlądowej, turystyki wodnej, poprawy organizacji gospodarki wodnej, bezpieczeństwa powodziowego. Nasi działacze uczestniczą w pracach Krajowej Rady Gospodarki Wodnej oraz Radach Gospodarki Wodnej w dorzeczach Wisły i Odry.\nStowarzyszenie Liga Morska i Rzeczna przez sto lat pracy społecznej członków na rzecz rozwoju gospodarki morskiej, żeglugi śródlądowej, obronności przyczyniło się do popularyzacji tych ważnych gałęzi gospodarczych wśród naszego społeczeństwa\nPodczas Walnego Zjazdu Delegatów Ligi Morskiej w lutym 1947 roku w Warszawie, Członek Zarządu Ligi Morskiej inżynier Eugeniusz Kwiatkowski powiedział: „Połowę osiągnięć naszych na małym polskim wybrzeżu przed wojną to właśnie –nieświadome i niewidoczne zwycięstwo-nie kogo innego, tylko Ligi Morskiej. Gdyż ona stworzyła taką atmosferę psychiczną w społeczeństwie, że nawet w najcięższych momentach kryzysu gospodarczego żaden rząd nie mógł się odważyć na zahamowanie twórczej pracy w Gdyni, na morzu. Jak potężny wodospad –Liga Morska ,biła bez przerwy w lądową psychikę polską ,przetwarzała ją na dynamiczną, na morską, na psychikę przepojoną ambicją samodzielnej twórczości. Jak potężny wiatr od morza –Liga podjęła inicjatywę Żeromskich ,odkrywając przed umysłami młodzieży polskiej nowe, nieznane ,wielkie horyzonty życia na morzu, gdzie siły mierzyło się na zamiary”.\nDziałacze Bandery Polskiej ,Ligi Żeglugi Polskiej ,Ligi Morskiej i Kolonialnej Ligi Morskiej i Rzecznej rozumieli że odzyskanie niepodległości przez Polskę stwarza olbrzymią szansę budowy od podstaw i rozwoju gospodarki morskiej ,żeglugi śródlądowej, turystyki wodnej, kultury morskiej i rzecznej oraz marynarki wojennej na morzu i rzekach.\nPrzez okres 100 lat członkowie i sympatycy Ligi Morskiej i Rzecznej są wierni celom i ideałom przyjętym przez działaczy ligowych II Rzeczypospolitej oraz po zakończeniu II wojny światowej\nPragniemy przypomnieć myśl inżyniera Eugeniusza Kwiatkowskiego odpowiednią do obecnych czasów ,wypowiedzianą w dniu 08 lutego 1927 roku podczas uroczystości związanych z budową Gdyni:\n„ Naród, który nie ma treści życia ,który nie realizuje nowych koncepcji, który nie czuje rezultatu swoich wysiłków, który nie walczy i nie zwycięża-musi cofać się w rozwoju, musi być zepchnięty przez inne narody na niższy szczebel cywilizacji”\nDziałacze naszego Stowarzyszenia od momentu powstania z olbrzymim zaangażowaniem podjęli trud odbudowy Rzeczypospolitej Polskiej po okresie 123-letnim okresie niewoli. Wysiłek ten okazał się skuteczny ,od podstaw zbudowano bardzo ważne sektory gospodarcze; gospodarkę morska, żeglugę śródlądową , marynarkę wojenną, kulturę morską i rzeczną, turystykę wodną. Efekty te osiągnięto ściśle współpracując z Prezydentami RP, Rządami RP ,Sejmem i Senatem.


Hotel Domus (Monachium, Niemcy) — Opinie o hotelach - TripAdvisor\nHotel Domus, Monachium Treść tylko po polsku\nSt.-Anna-Strasse 31 | Lehel, 80358 Monachium, Bawaria, Niemcy Udogodnienia hotelu\nMiejsce nr 255 wśród 384 hoteli w Monachium\nNajpierw angielski Najpierw niemiecki Najpierw j. polski Najpierw portugalski Najpierw rosyjskie Najpierw włoski Dowolne Wszystkie najnowsze po polsku keithfulcher\n“Starszy, czysty hotel”\nTak Nie Jest to starszy, ale bardzo czysty hotel położony w spokojnej okolicy. Śniadanie było normalne niemiecki standard. To jest tylko 30 metrów od najbliższej stacji metra tak łatwo jest się poruszać. zatrzymam się tu ponownie.\nDużym plusem tego miejsca jest lokalizacja, blisko metra połączenie.\nTak Nie Bardzo nieprzyjazny personel. Hotel jest dość przestarzały. Są dużo lepsze hotele w Monachium!\nRecenzje w 2 miastach “Przyjemne doświadczenie”\nTak Nie Niektórych lokalnych przyjaciel polecił Hotel Domus nasz pobyt w Monachium na pięć nocy. Hotel jest bardzo dobrze położony w centrum Monachium, w pobliżu miasto pieszo lub metrem. Pokoje są czyste (trochę z tych mniejszych, ale nadal dobre jakość za to co zapłaciliśmy). Śniadanie w formie bufetu zapewnia dobry początek męczącego dnia, po zwiedzaniu Monachium. Personel jest przyjazny i helfpul. Ponadto,...\nMonachium — zobacz kolejne recenzje (4), których autorem jest SashaIreland dnvpaul\nRecenzje w 61 miastach Podziękowania: 60\nMonachium — zobacz kolejne recenzje (3), których autorem jest dnvpaul lizzeg_27\nRecenzje w 51 miastach Podziękowania: 44\nMonachium — zobacz kolejne recenzje (5), których autorem jest ooDormouseoo TychoB\nŚwietna oferta podobnego hotelu Hotel Adria Monachium, Bawaria 90 recenzji Nadal szukasz hotelu? Monachium — wysoko oceniane hotele\nByłeś(-aś) w Hotel Domus? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nHotel Domus — dodatkowe informacje\nAdres: St.-Anna-Strasse 31 | Lehel, 80358 Monachium, Bawaria, Niemcy Region:\nStyl hotelu: Miejsce nr 255 wśród 384 hoteli w Monachium\n526 zł - 854 zł\nTripAdvisor jest dumnym partnerem firm HotelsClick, dzięki czemu możesz dokonywać rezerwacji w następującym hotelu bez obaw: Hotel Domus. Co miesiąc pomagamy milionom podróżnych w wyszukiwaniu najlepszych hoteli na podróże w celach wypoczynkowych i biznesowych. Zawsze oferujemy najkorzystniejsze zniżki i oferty specjalne.\nWłaściciele: A jak Twoim zdaniem przedstawia się sytuacja? Jeśli jesteś właścicielem lub zarządzasz obiektem Hotel Domus, teraz możesz się zarejestrować, aby skorzystać z bezpłatnych narzędzi w celu uatrakcyjnienia ogłoszenia, zachęcenia gości do pisania recenzji lub napisania odpowiedzi na już przesłane opinie. Zarządzaj listą Powiązane hotele... Hotel Adria\n90 recenzji ABS:HotelCheckRates-d235034?&src=Hotel_Review&fromServlet=Hotel_Review&Action=QC_AlsoViewedAboveFold\nMonachium, Bawaria Golden Leaf Parkhotel im Lehel\n187 recenzji ABS:HotelCheckRates-d199669?&src=Hotel_Review&fromServlet=Hotel_Review&Action=QC_AlsoViewedAboveFold\nMonachium, Bawaria Antares\n41 recenzji ABS:HotelCheckRates-d201746?&src=Hotel_Review&fromServlet=Hotel_Review&Action=QC_AlsoViewedAboveFold\n80358 Monachium, Bawaria\nMonachium — bezpłatny przewodnik Pobierz przewodnik opisujący najlepsze hotele, restauracje i atrakcje Zdjęcia Hotel Domus (Zdjęcia podróżnych (15)) Monachium — hotele w pobliżu\n3.5 z 5, Liczba recenzji: 194 Najnowsza recenzja 17 cze 2013\n4.0 z 5, Liczba recenzji: 67 Najnowsza recenzja 17 cze 2013\n4.0 z 5, Liczba recenzji: 1 324 Najnowsza recenzja 16 cze 2013\n4.5 z 5, Liczba recenzji: 362 Najnowsza recenzja 15 cze 2013\n4.0 z 5, Liczba recenzji: 173 Najnowsza recenzja 13 cze 2013\n3.5 z 5, Liczba recenzji: 187 Najnowsza recenzja 10 cze 2013\n3.5 z 5, Liczba recenzji: 174 Najnowsza recenzja 28 maj 2013\n3.0 z 5, Liczba recenzji: 408 Najnowsza recenzja 15 cze 2013\n3.5 z 5, Liczba recenzji: 788 Najnowsza recenzja 18 cze 2013\n3.5 z 5, Liczba recenzji: 325 Najnowsza recenzja 15 cze 2013\n2.5 z 5, Liczba recenzji: 6 Najnowsza recenzja 14 sty 2013\n4.5 z 5, Liczba recenzji: 936 Restauracje\n4.5 z 5, Liczba recenzji: 459 Pokaż najniższą cenę za ten hotel. Zameldowanie Zameldowanie\nTripAdvisor — informacje® Serwis TripAdvisor™ zapewnia recenzje, artykuły, rekomendacje i opinie na temat Hotel Domus, Monachium.


Mozaika kamienna MOS HB-V15 – imozaiki.pl\nMozaika kamienna MOS HB-V15 należy do poniższych kolekcji:\nCała kolekcja Mozaika jodełka Mozaiki kamienne Mozaiki prostokątne Mozaiki szare\nMozaika kamienna MOS HB-V15 ma wzór jodełki, dzięki czemu jest niezwykle efektowna i oryginalna. Z pewnością doda wnętrzu energii oraz blasku. To świetne rozwiązanie nie tylko do domu, ale i do przestrzeni hotelowej. Mozaika jodełka MOS HB-V15 zmieni całkowicie charakter każdego, nawet najmniejszego i najbardziej ciemnego pomieszczenia!\nMozaika prostokątna MOS HB-V15 ozdobi każde wnętrze\nChcesz stworzyć w pomieszczeniu styl glamour? Mozaika szara MOS HB-V1 z pewnością Ci w tym pomoże! Połączenie prostokątnych płytek z lekkim połyskiem sprawia, że mozaika kamienna MOS HB-V14 doda każdemu wnętrzu wyjątkowej elegancji. Ułóż przy jej pomocy zdobiące dekory w postaci poziomych lub pionowych pasów. Efekt murowany! Mozaika szara MOS HB-V15 odnajdzie się również w kuchni – wyłóż nią barek albo kuchenną wyspę. Dzięki temu Twoja kuchnia stanie się miejscem magicznym, pełnym szyku i klasy.\nMozaika kamienna MOS HB-V15 w przestrzeni komercyjnej\nMozaika prostokątna MOS HB-V15 to bardzo modny element, dodający klasy wszelkim przestrzeniom komercyjnym. Sprawdzi się świetnie w ekskluzywnej restauracji. Wykorzystaj ją w lobby hotelowym albo w pokojach czy łazienkach. Mozaika ta jest bardzo urodziwym gatunkiem. Z pewnością nada ona każdemu pomieszczeniu stylu, elegancji, klasy oraz dużego blasku!\nZamów mozaikę MOS HB-V15 już dzisiaj i dołącz do grona naszych zadowolonych Klientów. Jesteśmy pewni, że szybko zakochasz się w swoim nowym zakupie! Jeśli nie wiesz, ile mozaiki potrzebujesz, skorzystaj z kalkulatora dostępnego na naszej stronie internetowej.


Wielka książka, wielki spektakl\n"Mistrz i Małgorzata" - reż: G. Lifanow - Teatr Polski w Poznaniu\nPo adaptacji "Panien z Wilka" Teatr Polski w Poznaniu wziął na warsztat kolejne wielkie dzieło - "Mistrza i Małgorzatę" Michaiła Bułhakowa - jedną z ulubionych lektur dzisiejszej młodzieży, a zarazem powieść, do której z przyjemnością wraca każdy dorosły. Warto zaznaczyć, że rosyjski tekst wyreżyserował równie rosyjski reżyser - Grigorij Lifanow.\nSpektakl zaczyna się od beztroskiej rozmowy na ławce na temat istnienia Jezusa. Redaktor Berlioz (Wojciech Kalwat) przekonuje Iwana Bezdomnego (Łukasz Chrzuszcz) do napisania antyreligijnego poematu. Ich spokój zostaje przerwany wraz z nadejściem tajemniczego cudzoziemca. Cały świat nagle obraca się do góry nogami, kiedy okazuje się, iż cudzoziemiec jest uosobieniem szatana, który w dodatku przewidział tragiczną śmierć Berlioza. Od tego momentu akcja nabiera zawrotnego tempa.\nRewolucyjne okazało się wykorzystanie efektów specjalnych. Na scenie podziwiamy błyskawiczne zmiany wybujałej i unikatowej scenografii Anny Tomczyńskiej, widowiskowe sztuczki magiczne, brawurową grę świateł, a wszystko to przyprawione akrobacjami powietrznymi. Zmiany kostiumów musiały być bardzo szybkie, co wymagało doskonałej organizacji za kulisami. Na scenie widzieliśmy dwadzieścioro jeden aktorów, piętnaścioro statystów i trójkę muzyków. Liczby te do prawdy zdumiewają, a przede wszystkim podkreślają rozmach przedsięwzięcia, które wymagało niebotycznej organizacji, synchronizacji i perfekcji. Ogrom wszystkiego podkreśla czas trwania spektaklu – 4 godziny, co, do tej pory, w poznańskich teatrach było rzadko spotykane.\nSpektakl jest złożony z trzech różnych od siebie aktów - są różne bynajmniej nie przypadkowo. Owe podzielenie mało na celu zwrócić nam uwagę na trzy konkretne, odrębne aspekty. Pierwszy akt obrazował nam bardzo wymownie Moskwę jako stolicę państwa totalitarnego. W drugim akcie akcja toczy się w szpitalu psychiatrycznym, gdzie zgłębimy problem wolności jednostki. W ostatnim, trzecim akcie poznamy nie tylko smak wyjątkowej miłości, ale również dostrzeżemy rozważania o wolności z aktu drugiego, zaś tym razem przez pryzmat samego Mistrza i Małgorzaty. Warto wspomnieć również, że w czasie przerw pomiędzy aktami mogliśmy usłyszeć odczytywaną na żywo, pominiętą przez reżysera opowieść o Piłacie. Całość widowiska łączy osoba narratora, który wprowadza nas w każdą scenę.\nZa to mieszane uczucia pozostawiają kreacje aktorskie. W "Pannach z Wilka" rolę Wiktora Rubena dostał Michał Kaleta, który tutaj gra rolę Mistrza. Porównując sposób, w jaki Kaleta odgrywał te dwie postaci dostrzegam wiele podobieństw. Można odnieść wrażenie, że opiarł on obie kreacje na tych samych, utartych schematach. Natomiast Anna Wodzyńska nie oddała w pełni natury Małgorzaty. Wydawało się, że opiera swoją rolę tylko i wyłącznie na walorach estetycznych Małgorzaty, a nie na jej barwnej osobowości. Większość swoich kwestii wygłaszała w postaci chaotycznego krzyku, który nijak pasował do pierwowzoru postaci. Zaś Sylwester Woroniecki jako narrator mógłby się wykazać o wiele lepszymi umiejętnościami konferansjerskimi - wyglądał na wyzbytego energii i niepewnego siebie.\nJednak jedna z ról mnie zachwyciła - rola Wolanda. Piotr B. Dąbrowski był tajemniczy, diaboliczny i niesamowicie charyzmatyczny. Nie ukrywam, że w czasie trwania spektaklu wyczekiwałem momentu, kiedy znów pojawi się Dąbrowski ze swoją uroczą świtą – takie piorunujące wrażenie wywierają na widzu.\nInscenizacja w reżyserii Lifanowa rozważa, gdzie znajdują się granice naszej wiary, dyskutuje się wciąż nad istnieniem Boga. Przenosi widza w głęboko zanurzoną w komunizmie Rosję, którego cienie widać praktycznie w każdej scenie. Partia, łapówki, donosy, układy - wszystko to na porządku dziennym. Spektakl to także wspaniała opowieść o pięknie, filozofii i artystach, zwieńczona nietuzinkowym wątkiem miłosnym. Sam Lifanow o swoim dziele mówi: „To będzie trochę bajkowy, ale też podniosły dramat osobowości. Chciałbym odpowiedzieć na pytanie: gdzie człowiek może znaleźć spokój twórczy?”\nMistrz i Małgorzata w Teatrze Polskim zapoczątkował nowy nurt teatralny. Pokrótce można go zdefiniować, jako ogromne, perfekcyjnie dopracowane widowisko połączone z tekstem dramatycznym na najwyższym poziomie. Chcemy więcej takich spektakli, nawet gdyby miał trwać aż 4 godziny.


Kto najczęściej sięga po medyczną marihuanę w Illinois. Nowy raport, który odsłania prawdę - Deon24\nWiększość osób ubiegających się o pozwolenie na stosowanie medycznej marihuany w stanie Illinois to kobiety w dojrzałym wieku.\nJak wynika ze specjalnego raportu, ponad jedna trzecia złożonych aplikacji w stanie Illinois pochodziła z powiatu Cook. Okazało się również, że pośród pacjentów, którzy złożyli podania dominują kobiety. W sumie 60 % ubiegających się stanowiły panie i ponad połowa z nich przekroczyła 51 rok życia.\n[soundcloud url=”https://soundcloud.com/radio-deon/kobiety-maryska” comments=”false” auto_play=”false” color=”ff7700″ width=”100%” height=”81″]\nNa liście kwalifikujących się schorzeń dominowały nowotwory i fibromialgia, charakteryzująca się przewlekłymi bólami.\nCo ciekawe, prawodawcy Illinois nie umieścili chronicznego bólu na liście schorzeń kwalifikujących się, chyba że została zdiagnozowana konkretna jednostka chorobowa.\nTymczasem w Kolorado, które jest jednym z 18 stanów dopuszczających przewlekły ból jako czynnik kwalifikujący, aż 93% aplikacji powstało w oparciu o tę dolegliwość.\nFoto: Lenny Montana / Foter / CC BY\nPowiązane tematy:chroniczny bólIllinoisMarihuanamarihuana medycznaNowotwórwydarzenia\nVerizon zatrudnia na chicagowskich przedmieściach. Powstanie nowe centrum w Rolling Meadows\nPadł rekord sprzedaży marihuany w Illinois. Ponad 1 bilion dolarów wydaliśmy na trawkę


Wydłużarki do chleba - Wydłużarki do ciasta - Bagmasz\nLinie do chleba pracujące już w Państwa zakładach mogą być uzupełnione poprzez zakup sprawdzonych urządzeń z naszej firmy.\nStrona główna > Maszyny piekarnicze > Linie piekarnicze > Linie do chleba > Wydłużarki do chleba\nFirma Bagmasz oferuje wysokiej jakości wydłużarki do chleba hiszpańskiej firmy DISVAL www.tdisval.com. Jako renomowany przedstawiciel na polskim rynku oferujemy fabrycznie nowe urządzenia, które są objęte gwarancją oraz serwisem pogwarancyjnym. Wydłużarka do chleba to niezastąpione urządzenie w każdej piekarni. Poznaj jego cechy i zalety i przekonaj się, jak bardzo może ułatwić pracę i zwiększyć wydajność produkcji.\nWydłużarka do chleba – co to jest?\nWydłużarki do chleba to urządzenia służące do formowania chleba poprzez wydłużanie w procesie jego produkcji. Mogą stanowić część linii lub funkcjonować jako samodzielne maszyny. To sprawdzone urządzenia, których celem jest automatyzacja produkcji w małych i dużych piekarniach. Wydłużarki przemysłowe umożliwiają produkcję różnych wyrobów. Oprócz chleba są to: bagietki, bułki czy chleb foremkowy.\nWydłużarka DISVAL – zalety\nDzięki wydłużarce można osiągnąć najwyższą jakość i 100% powtarzalności produkowanego chleba. Posiada ona bezstopniową, płynną regulację elementów rozwałkowujących ciasto oraz regulowaną płytę dociskającą, pozwalającą na uzyskanie finalnego produktu dokładnie takiego, jaki jest wymagany. Wydłużarkę można używać do różnych rodzajów ciast, a stopniowe i łagodne formowanie zapewnia doskonały rezultat formowania bochenka także dla cięższych rodzajów ciasta. Najważniejsze zalety to:\nidealny efekt końcowy bez zbędnego ugniatania ciasta,\n100-procentowa powtarzalność wyrobów,\nmożliwość pracy z różnymi rodzajami ciasta,\nuzyskanie efektu pracy ręcznej,\nnowoczesny, cichy napęd wałków rolujących,\nłatwa regulacja parametrów pieczywa,\nprosta obsługa, czyszczenie i konserwacja.\nWydłużarki do chleba marki DISVAL to rozwiązanie stosowane w bardzo wielu zakładach produkcyjnych. Cieszą się dobrymi opiniami wśród piekarzy i są chętnie zamawiane do nowych przedsiębiorstw.\nWydłużarki do chleba – dlaczego warto?\nPowyżej wskazane zalety maszyn przekładają się na realne korzyści dla przedsiębiorców. Przede wszystkim usprawniają one proces produkcyjny w piekarni. Przekłada się to na szybkie i efektywne obniżenie kosztów pracy i zwiększenie mocy przerobowej firmy. Oznacza to możliwość wyprodukowania większej ilości bochenków chleba, bagietek lub bułek w krótszym czasie bez konieczności zatrudniania dodatkowych osób. Jednocześnie, wydłużarki do chleba zapewniają całkowitą powtarzalność, dzięki czemu można być pewnym, że każdy chleb będzie zgodny jakościowo z oczekiwaniami.\nCharakterystyka wydłużarki DISVAL\nOto cechy wyróżniające oferowaną wydłużarkę:\nwiele możliwych konfiguracji ustawienia,\nwalce wykonane z tworzywa,\nmetalowa siatka do zwijania kęsa,\nobudowy wydłużarki wykonane ze stali nierdzewnej,\nregulacja blatu zawijającego i walców,\nprosta konstrukcja i łatwa obsługa,\nmobilna na kółkach.\nGdzie zamówić wydłużarki do chleba?\nBagmasz to solidny i rzetelny dostawca urządzeń piekarniczych, o czym przekonało się wielu przedsiębiorców. Oferowany przez nas asortyment, w tym wydłużarki do chleba, to najwyższa półka urządzeń, które wspierają rozwój biznesów. Zapewniamy konkurencyjne ceny, szybką realizację zamówień oraz wsparcie w przypadku jakiejkolwiek awarii maszyn. W razie jakichkolwiek pytań związanych z produktem, zapraszamy do kontaktu. Wybierz wydłużarki DISVAL i przenieś swoją piekarnię na wyższy poziom rozwoju.\nzakres wagowy (g) 200-1400\nwydajność (szt/h) 2160\nwymiary zewnętrzne (mm) 2100x690x1360\nPODAJNIK TAŚMOWY może zastąpić międzygarownię statyczną. Może być wykorzystany w piekarniach, gdzie są sprzyjające warunki klimatyczne dla pieczywa (temperatura i wilgotność).\nWykonujemy podajniki taśmowe pod wymiar wskazany przez Klienta.\nstała prędkość taśmy\nWszystkie prezentowane urządzenia można zakupić jako pojedyncze maszyny, bądź w zestawie, jako linia do chleba. Urządzenia są fabrycznie nowe, objęte naszą 12 miesięczną gwarancją i pełnym serwisem pogwarancyjnym. Posiadają pełną dokumentacje techniczno ruchową, oznakowanie CE, które są zgodne z obowiązującymi wymaganiami dla maszyn przemysłu spożywczego\nWięcej informacji Zapytaj o cenę\nLinie i międzygarownie do chleba\nWagodzielarki do chleba – małe linie do chleba


Postawy młodych wobec oszczędzania na emeryturę\nW Katedrze Ekonomii na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK powstał zespół badawczy, zajmujący się analizą i oceną postaw osób młodych wobec wybranych problemów ekonomicznych takich jak: oszczędzanie – ze szczególnym uwzględnieniem oszczędzania na emeryturę, zatrudnienie i rynek pracy oraz zrównoważona konsumpcja.\nTeoretyczne podstawy badania związane są z hipotezą cyklu życia, a w szczególności hipotezą behawioralnego cyklu życia zaproponowaną przez Shefrina i Thalera w 1988 roku. Prezentowane podejście nie było dotąd przedmiotem badań empirycznych w Polsce.\nZespół w osobach dr Małgorzata Szczepaniak, Xiaohong Xie (doktorantka w Szkole Doktorskiej ARS) oraz prof. dr hab. Magdalena Osińska zajął się opracowaniem jednego z tematów cząstkowych, jakim była próba identyfikacji czynników wpływających na postawy osób młodych względem oszczędzania, a w szczególności względem oszczędzania na emeryturę.\nTeorie cyklu życia w ekonomii\nPunktem wyjścia rozważań jest hipoteza cyklu życia (Life Cycle Hypothesis) sformułowana w 1963 r. przez Franco Modiglianiego i Alberta Ando. Zgodnie z jej założeniami, konsumenci przeznaczają na spożycie stałą część dochodu, jednakże dostosowują swoje wydatki na konsumpcję do aktualnych potrzeb wynikających z wieku, rozwoju rodziny, stanu posiadania czy też aktualnej wysokości dochodów. Gospodarstwa domowe podejmują decyzje, biorąc pod uwagę swoje aktualne dochody i majątek, ale także przewidując przyszłe strumienie dochodów i przyszłą sytuację ekonomiczną.\nW ciągu roku tylko część ich majątku i część zarobków jest przeznaczana na konsumpcję. Przyjmuje się, że celem przeciętnego konsumenta jest wyrównanie konsumpcji w ciągu całego okresu życia, w którym dochód ulega znacznym wahaniom w zależności od wieku. W młodym wieku i na emeryturze, czyli fazach życia, kiedy dochód rozporządzalny jest niski, wzorce konsumpcji są utrzymywane poprzez zaciąganie pożyczek lub zużywanie dotychczasowych oszczędności. W konsekwencji, w tych fazach cyklu życia konsumowana jest znaczna część dochodów. W fazie środkowej cyklu życia, dochody są zwykle relatywnie wysokie, zatem większa część dochodu jest przeznaczana na oszczędności w celu finansowania konsumpcji w okresie emerytalnym. W typowych sytuacjach młodzi ludzie zarabiają mniej niż osoby starsze.\nZasada konsumpcji optymalnej z uwzględnieniem faz życia oznacza, że ludzie w młodym wieku powinni zaciągać kredyty, a gdy są starsi, to powinni spłacać swoje długi, a nawet oszczędzać. W ten sposób wielkość konsumpcji w czasie ulega wyrównaniu, co umożliwia utrzymanie stałego udziału wydatków. W teorii cyklu życia sformułowanej przez Modiglianiego (Modigliani, 1966) wszystkie rodzaje dochodów traktowane są wymiennie, a co za tym idzie krańcowa skłonność do konsumpcji jest stała bez względu na posiadane aktywa (zarówno płynne, jak i niepłynne).\nNajnowsze badania nad zachowaniami konsumentów wprowadzają elementy psychologiczne do procesu podejmowania decyzji ekonomicznych. W ich wyniku Hersch Shefrin i Richard Thaler w 1988 r. przedstawili hipotezę behawioralnego cyklu życia (Behavioral Life Cycle Hypothesis), która doprowadziła do urealnienia założeń zaproponowanych ponad dwie dekady wcześniej przez Modiglianiego. Co ciekawe, zarówno F. Modigliani (w 1985 r.), jak i R. Thaler (w 2017 r.) otrzymali nagrody Banku Szwecji im. Alfreda Nobla za istotny wkład w rozwój ekonomii. Oznacza to, że nauki ekonomiczne przywiązują ogromną wagę do kwestii wyjaśnienia zachowania konsumenta na rynku.\nNajważniejsze założenia teorii behawioralnego cyklu życia są następujące: bogactwo jest niewymienne i jest mentalnie dzielone na trzy konta (części), a mianowicie: dochody bieżące, aktywa obrotowe i dochody przyszłe. Jednostki są zarówno „wykonawcami” (doers) skoncentrowanymi na konsumpcji bieżącej oraz „planistami” (planners) działającymi w okresie długim. Do ograniczenia konsumpcji bieżącej w celu oszczędzania potrzebna jest samokontrola i silna wola, których utrzymanie jest szczególnie trudne przy niskim poziomie spożycia. Istotnym czynnikiem przeciwdziałającym jest pokusa, stanowiąca o tym, że w pewnych sytuacjach jest trudniej oszczędzać niż w innych. W miarę zbliżania się do emerytury samokontrola staje się mniej dokuczliwa.\nBehawioralna teoria cyklu życia zakłada księgowanie mentalne, które polega na tym, że jednostki w odmienny sposób traktują swoje dochody. W efekcie krańcowa skłonność do konsumpcji różni się zależnie od tego, z jaką formą dochodu mamy do czynienia. Inaczej bowiem traktowany jest bieżący dochód, inaczej dochód przyszły, a jeszcze inaczej aktywa w postaci np. komputera, samochodu czy też mieszkania. Co więcej, ta sama wysokość dochodu wypłacona w różnej formie może być różnie traktowana przez jednostki.\nPrzykładem jest dodatkowy dochód w wysokości 5000 PLN wypłacony jednorazowo lub wypłacony w 10 jednakowych ratach. Księgowanie mentalne polega na tworzeniu w myślach przestrzeni dla określonego rodzaju dochodu i dzieleniu go na taki, którym może być wydany od razu oraz taki, który jest przeznaczony na przyszłe cele. Konsumenci są bardziej skłonni wydawać pieniądze stanowiące dochód bieżący, jednak wydają mniej pieniędzy pochodzących z dochodów przyszłych (oczekiwanych). W efekcie stopa oszczędzania jest zmienna i zależy od tego, jaką formę przyjmują dodatkowe dochody (lub przyrosty aktywów).\nWażne miejsce w teorii Thalera i Shefrina zajmują decyzje osób młodych dotyczące konsumpcji i oszczędzania. Wskazują oni, że oszczędzanie na emeryturę jest dla młodych ludzi bardzo trudne z powodu ograniczenia konsumpcji bieżącej. Miesięczny bilans budżetu młodego człowieka oscyluje około zera, ponieważ młodzi zwykle wydają tyle, ile wynosi ich rozporządzalny dochód. Spadek bieżącego dochodu rozporządzalnego (z powodu przymusowych oszczędności emerytalnych) powoduje zatem spadek konsumpcji. Dodatkowo, rezygnacja z bieżącej konsumpcji na rzecz oszczędności emerytalnych, związana jest ze szczególnie wysokim kosztem psychicznym młodych ze względu na odległy z ich punktu widzenia horyzont czasowy oraz niskie dochody.\nTeoria behawioralnego cyklu życia jest szczególnie widoczna w obszarze oszczędności emerytalnych. Wiele spostrzeżeń zostało wdrożonych w planach emerytalnych pracodawców i w ustawodawstwie (jako zachęty do oszczędzania). Obserwuje się tendencję do odchodzenia od zdefiniowanego planu świadczeń emerytalnych, opartych na stażu pracy i historii wynagrodzeń na rzecz zdefiniowanego planu składek, który pozwala pracownikom decydować o tym, czy w nim uczestniczyć, ile zaoszczędzić i w jaki sposób inwestować pieniądze zebrane od pracownika, pracodawcy i innych uczestników systemu. Benartzi i Thaler szczegółowo pisali o tych kwestiach w 2007 r, zwracając szczególną uwagę, że na decyzje odnośnie do wysokości składki wpływają często czynniki behawioralne.\nCharakterystyka badanej próby\nDefiniując badaną populację, posłużono się obowiązującymi definicjami poszczególnych generacji, do których przypisane zostały osoby urodzone w poszczególnych przedziałach czasowych, które łączą podobne doświadczenia i wartości. Badaniu poddano główne osoby zaliczane do pokolenia Z oraz Y, zaś wyniki skonfrontowane zostały z obserwacjami dotyczącymi pokolenia X (por. Zemke i in., 2000). Część empiryczna została oparta na wynikach badania ankietowego przeprowadzonego w grudniu 2020 r. przez firmę Kantar Polska S.A. na podstawie warstwowego schematu doboru próby losowej.\nDefinicja osoby młodej nie jest jednolita. Dlatego też na potrzeby niniejszego badania przyjęto, że analizowane będą postawy młodych dorosłych w przedziale wiekowym 18–29 lat. Z perspektywy doświadczenia młodych dorosłych celowe jest jednak oddzielenie osób dopiero wkraczających w dorosłość oraz osób, które pomimo młodego wieku zdobyły już pewne doświadczenie. Dlatego też struktura próby obejmowała: 400 osób w wieku 18–24 lata i 400 osób w wieku 25–29 lat. Dla porównania wylosowano także 200 osób w wieku 50–60 lat, których postawy mogą stanowić wzorzec postępowania i punkt odniesienia dla młodych. Wybrani respondenci byli zróżnicowani pod względem cech demograficznych (płeć, wiek) oraz społecznych (wykształcenie, miejsce zamieszkania). Strukturę dochodową badanej próby według dochodu rozporządzalnego netto w gospodarstwie domowym ilustruje wykres 1.\nWykres 1. Struktura próby według dochodów\nBadana próba była dość równomierna pod względem dochodów rozporządzalnych w miesiącu, przy czym największy odnotowano w grupie 2000–3000 PLN na osobę.\nStruktura osób oszczędzających według wieku i wykształcenia została przestawiona na wykresach 1 i 2.\nWykres 2. Struktura oszczędzających według grup wiekowych. Pola pełne oznaczają oszczędzanie na przyszłość, zaś pola kreskowane – oszczędzanie na emeryturę.\nNa podstawie danych przedstawionych na wykresie 2 można zauważyć, że o ile udział oszczędzających na przyszłość w każdej z badanych grup wiekowych jest taki sam i wynosi 87%, o tyle udział osób, które oszczędzają pieniądze na emeryturę jest bardziej zróżnicowany i wynosi odpowiednio 8% w grupie osób wieku 18–24 lata, 15% osób w grupie osób w wieku 25–29 lat oraz 38% w grupie osób w wieku 50–60 lat. Wynika z tego, że wraz z wiekiem osoby są coraz bardziej świadome konieczności zabezpieczenia emerytalnego. Jednak udział osób, które aktywnie oszczędzają na emeryturę w reprezentatywnej próbie jest relatywnie niski.\nWykres 3. Struktura oszczędzających według wykształcenia. Pola pełne oznaczają oszczędzanie na przyszłość, zaś pola kreskowane – oszczędzanie na emeryturę.\nWyniki badania oszczędności według wykształcenia wskazują na tendencję, że wraz ze wzrostem wykształcenia rośnie udział osób oszczędzających zarówno na przyszłość, jak i na emeryturę. Jednak w przypadku oszczędzania na emeryturę większy udział odnotowano w grupie osób z wykształceniem zawodowym niż średnim.\nWielu autorów wskazuje, że młodzi dorośli w Polsce mają niską wiedzę na temat sposobów zarządzania swoimi pieniędzmi, jak również zabezpieczenia się przed niskimi emeryturami w przyszłości (Musiał, Świecka, 2016; Sawulski, 2019). Wstępne wyniki badań zdają się te opinie potwierdzać.\nCzynniki wpływające na oszczędzanie przez młodych dorosłych\nW badaniu przeanalizowano wpływ kilku grup czynników na decyzje osób młodych dotyczące oszczędzania w dowolnym horyzoncie czasowym oraz oszczędzania na emeryturę. Chodziło przy tym o porównanie postaw ujawniających się wobec faktu oszczędzania, a także oszczędzania z myślą o odległym celu, jakim jest emerytura. Wśród badanych grup czynników znalazły się: zmienne ekonomiczne, zmienne behawioralne, zmienne społeczno-demograficzne oraz dotyczące edukacji (por. Wykres 4). Wszystkie zmienne zostały wyspecyfikowane na podstawie pytań zawartych w kwestionariuszu ankiety. Pytania dotyczące oszczędzania (zmienne objaśniane) były sformułowane tak, aby odpowiedzi mogły zostać przedstawione na skali dwuwymiarowej:\nCzy oszczędzasz pieniądze na przyszłość?\nCzy oszczędzasz pieniądze na emeryturę?\nW obydwu przypadkach sformułowano dwa warianty odpowiedzi, tj. tak i nie, którym odpowiednio przypisano wartości 1 i 0.\nWykres 4. Wybrane czynniki wpływające na oszczędzanie według grup\nW celu zbadania wpływu poszczególnych czynników na postawy wobec oszczędzania wykorzystano logitowy model ekonometryczny (Gruszczyński (red.), 2010). Podsumowanie wyników badań dla poszczególnych grup wiekowych zawiera tabela 1 (kolorem szarym zaznaczono czynniki statystyczne istotnie wpływające na oszczędzanie).\nTabela 1. Czynniki wpływające na oszczędzanie w poszczególnych grupach wiekowych\nBadanie szczegółowe wskazało, że w przypadku oszczędzania na przyszłość najważniejsze były czynniki ekonomiczne oraz behawioralne. Tylko w przypadku osób w wieku 50–60 istotnym czynnikiem sprzyjającym oszczędzaniu okazało się samozatrudnienie jako forma aktywności zawodowej. Wpływ czynników jest różny w poszczególnych grupach wiekowych, przy czym osoby najmłodsze (pokolenie Z) uzależniają jakiekolwiek oszczędzanie od dochodów w gospodarstwie domowym oraz regularnej kontroli wydatków. W grupie osób 25–29 lat najważniejszy okazał się fakt posiadania oszczędności na kilka (kilkanaście) miesięcy (tzw. poduszka finansowa), przekonanie o dostosowywaniu wydatków do bieżących dochodów oraz przekonanie, że osoby młode powinny inwestować swoje środki finansowe w aktywa o wysokim poziomie ryzyka. Osoby starsze (50–60 lat) kierowały się posiadanymi oszczędnościami oraz posiadanym bogactwem. Częściej również w tej grupie wiekowej oszczędzały osoby samozatrudnione.\nW przypadku oszczędzania na emeryturę ważne okazały się czynniki ekonomiczne, behawioralne, a także społeczne i demograficzne. W przypadku osób bardzo młodych (pokolenie Z) czynnikami sprzyjającymi oszczędzaniu na emeryturę były posiadane doświadczenie w inwestowaniu oraz przekonanie o dostosowywaniu wydatków do bieżących dochodów. Wzrost liczby osób w rodzinie wpływał hamująco na oszczędzanie w celach emerytalnych. Osoby z pokolenia Y opierały się na posiadanym doświadczeniu w inwestowaniu, posiadanych aktywach (bogactwie), przeświadczeniu o tym, że emerytura minimalna wystarczy na zaspokojenie potrzeb oraz przekonaniu, że same są w stanie zaoszczędzić pieniądze na emeryturę.\nZ kolei niskie wykształcenie (podstawowe, zawodowe) respondentów było czynnikiem hamującym oszczędzanie na emeryturę w tej grupie. W przypadku najstarszych respondentów najistotniejszymi czynnikami sprzyjającymi oszczędzaniu na emeryturę były: zgromadzone aktywa, przekonanie o możliwości samodzielnego oszczędzania na emeryturę, przekonanie o kontroli wydatków, a także opinia że osoby młode powinny inwestować w aktywa o wysokim ryzyku. Dodatkowo, wyższe wykształcenie rodziców sprzyjało oszczędzaniu na emeryturę, podobnie jak mieszkanie w dużym mieście (powyżej 500 tys. mieszkańców) oraz w regionie centralnym. Najmniej sprzyjający oszczędzaniu okazał się region północny.\nAnaliza wyników bazujących na reprezentatywnej próbie osób w wieku 18–29 lat oraz 50–60 lat wskazuje, że wiele osób (87%) oszczędza na przyszłość, przy czym nie są to oszczędności pokrywające koszty życia w długim okresie. Są to raczej oszczędności celowe, gromadzone dla pokrycia większych wydatków w przyszłości. Z drugiej strony, 13% respondentów w każdej grupie wiekowej wskazało, że nie oszczędza w ogóle. Znacznie słabiej prezentują się dane dotyczące oszczędzania na emeryturę. W poszczególnych grupach wiekowych na emeryturę oszczędzało odpowiednio 8%, 15% i 38% respondentów. Oczywiście pytanie dotyczyło oszczędzania na emeryturę poza systemem obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne. Oznacza to, że nawet w grupie zbliżającej się do wieku emerytalnego niespełna 40% osób miało dodatkowe oszczędności z myślą o niższych dochodach na emeryturze.\nWyniki badania współzależności przedstawione w niniejszym opracowaniu wskazują na to, że osoby najmłodsze mają najmniejsze doświadczenie w oszczędzaniu, szczególnie w zakresie oszczędzania na emeryturę. Są one najbardziej uzależnione od poziomu otrzymywanych dochodów. Jest to zgodne z teorią cyklu życia zarówno w ujęciu klasycznym, jak i w ujęciu behawioralnym. Wraz z wiekiem rośnie znaczenie zgromadzonego majątku. Badanie pozwoliło potwierdzić, że na decyzje dotyczące oszczędzania istotny wpływ mają nie tylko czynniki ekonomiczne, i społeczno-demograficzne, ale również behawioralne. W tym sensie przeprowadzona analiza wykracza poza tradycyjne pojęcie hipotezy cyklu życia. Oznacza to, że panujące wśród młodych dorosłych przekonania, prezentowane postawy oraz praktykowane reguły mają znaczenie dla podejmowanych przez nich decyzji odnośnie do oszczędzania na emeryturę i tym samym zapewnienia ich bezpieczeństwa finansowego w przyszłości.\nUzyskane wyniki wykazały ponadto, że osoby młode, ale posiadające doświadczenie w aktywnym inwestowaniu środków mają wyższą skłonność do oszczędzania. Umożliwia to sformułowanie rekomendacji, związanej z pilną potrzebą edukowania osób młodych w zakresie możliwości alokacji środków finansowych, produktów finansowych i związanym z nimi ryzykiem, a także zarządzania własnym budżetem, tak aby w przyszłości mogły świadomie dokonywać wyborów związanych z finansami osobistymi.\nAndo, A., Modigliani F. (1963). The “Life Cycle” Hypothesis of Saving: Aggregate Implications and Tests, The American Economic Review, Vol. 53, No. 1, Part 1, pp. 55–84.\nBenartzi S., Thaler R., (2007). The Behavioral Economics of Retirement Saving Behavior, Journal of Economic Perspectives, Vol 21, No. 3.\nGruszczyński (ed) (2012). Mikroekonometria. Modele i metody analizy danych indywidualnych. Wolters Kluwer.\nModigliani F. (1966). The Life Cycle Hypothesis of Saving, the Demand for Wealth and the Supply of Capital. Social Research. 33 (2).\nMusiał M., Świecka B. (2016). Analiza wiedzy i umiejętności finansowych młodego pokolenia. Acta Universitatis Lodziensis Folia Oeconomica 6(326). OECD (2021).\nSawulski J. (2019). Pokolenie '89. Młodzi o polskiej transformacji. Wydawnictwo: Krytyka polityczna.\nShefrin H.M., Thaler R.(1988). The behavioural life-cycle hypothesis. Economic Inquiry, 26.\nZemke, R., Raines, C., Filipczak, B. (2000). Generations at work: managing the clash of veterans, boomers, xers, and nexters in your workplace. New York: American Management Association.\nProf. dr hab. Magdalena Osińska – Wydział Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK\n Elementy takiego podejścia widoczne są we wprowadzanych w Polsce Pracowniczych Planach Kapitałowych.


Ogłoszenia nieruchomości, Domy i mieszkania na sprzedaż - Kraków - Strona 3\nOgłoszenia nieruchomości, Domy i mieszkania, działki budowlane Kraków - Strona 3\n15 600 zł\tKraków\nOgłoszenie dotyczy garażu blaszanego o wymiarach 8x8m z dachem dwuspadowym. Konstrukcja wykonana jest z profili zamkniętych, całość obita blachą trapezową w...\n15 000 zł\t370\tar\tMiechów\nSprzedam ogród działkowy w Miechowie ROD na ulicy Konopnickiej obok remontowanego parku, basenu i sklepu.Ogród znajduje się w zespole ogrodów działkowych...\n1 300 zł\t31\tm2\t2\tpok.\t2 piętro\tKraków\nOffice Kraków - biuro serwisowane o wysokim standardzie w doskonałej lokalizacji\n34\tm2\tBiuro\nPrezentujemy Państwu niezależne biuro o wysokim standardzie w centrum Krakowa. Biuro znajduje się na trzecim piętrze w nowoczesnym biurowcu przy ul. Kapelanka 12...\n1 200 zł\t22\tm2\t1\tpok.\t9 piętro\tKraków\nDo wynajęcia mieszkanie (kawalerka) w Krakowie w bloku przy ul. Wrocławskiej róg Kijowskiej. Mieszkanie na 9 piętrze, winda. Meble, lodówka, pralka. Dla jednej...\n1 530 zł\tSadek\n4 110 zł\tKraków\n4 960 zł\tKraków\nWymiary Szerokość: 6m Długość: 5,5m Wysokość z przodu: 2,18m Wysokość z tyłu: 1,90m Blacha: Akryl I Gatunek w kolorze niebieskim 2 bramy...


film - Kultura u Podstaw\nDzień rozpoczynano od kawy ze śmietanką\nNowa wystawa czasowa w Muzeum Ziemiaństwa w Dobrzycy poświęcona jest tradycjom związanym ze spożywaniem posiłków w dworach i pałacach.\nPałac Generała Dąbrowskiego w Winnej Górze (Pałac Dąbrowski) jest powstałą w styczniu 2021 roku nową instytucją kultury samorządu województwa wielkopolskiego.\n25 marca w Teatrze Nowym w Poznaniu miał premierę Wróg ludu według dramatu Henryka Ibsena, wyreżyserowany przez Annę Augustynowicz\nMuzeum Okręgowe w Koninie, spichlerz - zaprasza na wystawę czasową pt. „Uniesienia”, na której prezentowana jest twórczość Jacka Łydżby.\nPełnia w Koninie\nGaleria CKiS WIEŻA CIŚNIEŃ zaprasza na wystawę pt. "Pełnia" prezentującą, prace Pauliny Karpowicz i Moniki Marchewki.


Home / Aktualności / Koronawirus / Szczepionka na koronawirusa: kolejne badanie zakończone sukcesem\nCzy zbliżamy się do przełomu w opracowaniu szczepionki na koronawirusa wywołującego chorobę COVID-19? Kolejna firma poinformowała o wynikach pierwszej fazy badań klinicznych. Szczepionka opracowana przez biotechnologiczną firmę Moderna Therapeutics wywołuje odpowiedź immunologiczną. Zostanie jednak poddana dalszym testom.\nSzczepionka na COVID-19 – trwa światowa ofensywa\nSzczepionka przeciw COVID-19 Moderny jako pierwsza rozpoczęła testy na ludziach. Już 66 dni po uwolnieniu sekwencji genetycznej wirusa. Warto zaznaczyć, że Moderna Therapeutics brała już w przeszłości udział w pracach nad szczepionką na MERS-CoV, innego typu koronawirusa. Wówczas program zakończył się jednak na etapie badawczym i nie doszło do badań klinicznych na ludziach. Opracowanie szczepionki na COVID-19 w tak rekordowym czasie było możliwe dzięki wykorzystaniu technologii mRNA. Pracuje ona z sekwencją wirusa, a nie z samym wirusem.\nZ uwagi, że zachorowania na koronawirusa COVID-19 ciągle postępują, szczepionka wydaje się być przełomowym krokiem na drodze poradzenia sobie z pandemią. Obecnie na świecie pozytywne wyniki na obecność koronawirusa Sars-CoV-2 otrzymało 13,4 mln osób, z czego 580 tys. zmarło. Jak pisaliśmy niedawno, obecnie, wiele firm pracuje nad opracowaniem szczepionki na koronawirusa. Ostatnio wyniki swoich badań opublikował Pfizer i BioNTech.\nWyniki badań szczepionki na koronawirusa a wejście na rynek\nAnaliza badania fazy 1 szczepionki Moderny oceniała harmonogram szczepień mRNA-1273 w skuteczności wytwarzania przeciwciał, mających zbudować odporność na koronawirusa COVID-19. Szczepionka została przebadana na 45 zdrowych dorosłych osobach w wieku 18–55 lat. Pacjenci otrzymali dwa szczepienia w odstępie 28 dni w dawce 25μg, 100μg lub 250μg. W każdej grupie dawek było 15 uczestników. Szczepionka mRNA-1273 indukowała odpowiedzi immunologiczne przeciw SARS-CoV-2 u wszystkich uczestników i nie stwierdzono żadnych ograniczających ryzyko obaw dotyczących bezpieczeństwa.\nJak informuje Moderna, obecnie trwa ocena trwałości odpowiedzi immunologicznej szczepionki na koronawirusa COVID-19. Uczestnicy badania fazy 1 po drugim zaszczepieniu będą monitorowani jeszcze przez rok. Należy zauważyć, że szczepionka wywołała również zdarzenia niepożądane, które wystąpiły u ponad połowy uczestników. Działania te były jednak na ogół przemijające i miały przebieg łagodny lub umiarkowany.


Wiadomości lokalne 20 sierpnia 2020 09:07 0\nMotocykliści biorący udział w Międzynarodowym Rajdzie Katyńskim pojawili się w Wysokiem Mazowieckiem, gdzie złożyli kwiaty pod pomnikiem majora Kazimierza Kamieńskiego "Huzara".\nWiadomości lokalne 14 sierpnia 2020 12:04 0\nJuż po raz drugi w ciągu tych wakacji w Ciechanowcu będzie można zapoznać się z pracą żołnierzy w ramach kampanii "Zostań Żołnierzem RP".\nTerytorialsi złożyli przysięgę [foto]\nWiadomości lokalne 19 lipca 2020 11:03 0\nTerytorialsi, po raz pierwszy na terenie koszar w Białymstoku, wypowiedzieli słowa roty przysięgi wojskowej. Przysięgę złożyło ponad 80 ochotników, którzy 2 lipca br. rozpoczęli, drugie w tym roku, szkolenie podstawowe.


Archiwa: felieton - Sawka\nUwierzcie mi, że otoczeni Brytyjczykami natychmiast można zauważyć wśród nich Polaka – nie tylko po słowiańskiej urodzie i po rzucanych przekleństwach po polsku. Poniżej lista nietypowych problemów naszych rodaków za granicą. (UWAGA! Wpis z przymrużeniem oka)\nfelieton, opinie, poradnik, ROZWÓJ, związki\nCzy zdarza Ci się leżeć godzinami i odliczać czas: „Jeżeli teraz zasnę to zostanie mi dokładnie 4 godziny 27 minut i 55 sekund snu”? To świadczy masz problem z zaśnięciem, które można w łatwy sposób polepszyć budując dobre rytuały przed snem.\nfelieton, kultura, opinie\nHej! Zapraszam Was na kolejną porcję zdjęć ukazujących mój czas wolny!\nfelieton, opinie, poradnik\nfelieton, ROZWÓJ, zagranica\nfelieton, opinie, poradnik, ROZWÓJ\nGdy byłam młodsza nie potrafiłam oszczędzać, pieniądze mnie się nie trzymały. Zawsze brakowało mi pieniędzy. Bardzo często zapożyczałam się u brata na drobne przyjemnostki i nie widziałam w tym nic złego. Domyślałam się, że w przyszłości muszę zmienić swoje postępowanie z pieniędzmi, by nie było mi ciężko.


Jarosław Kret w kobiecej kampanii Weltbild Polska\nRozpoczęła się promocja księgarni Weltbild Polska skierowana do kobiet. Akcję wspiera kampania reklamowa w radiu i internecie, w której bierze udział Jarosław Kret.\nW ramach promocji Weltbild Polska z okazji Dnia Kobiet przy zakupie książek oznaczonych różą - w księgarni, internecie albo przez zamówienie z katalogu - dostaje się w prezencie kosmetyk marki Yves Rocher. Dodatkowo osoby, które do 8 marca zrealizują zakup w serwisie weltbild.pl otrzymają bezpłatną przesyłkę do paczkomatów InPost. Natomiast samego 8 marca oraz na weltbild.pl i w księgarniach Weltbild Polska na wszystkie użytkowniczki będzie czekała miła niespodzianka.\nPromocję - zaplanowaną do wyczerpania zapasów - wspiera kampania reklamowa, której część autopromocyjna jest oparta na wizerunku Jarosława Kreta. Cała akcja obejmuje katalog Weltbild Polska (drukowany i wysyłany w nakładzie ok. 500 tys. egz.), radio RMF FM oraz internet (reklamy display i maillingi w portalach horyzontalnych takich jak Onet i Interia.pl, informacje na stronie weltbild.pl i newsletterze subskrybowanym przez ok. 900 tys. użytkowników). Kampania w radiu RMF FM potrwa do 11 marca, a w internecie - do końca marca. Akcję we własnym zakresie przygotowała firma Weltbild Polska.\nDołącz do dyskusji: Jarosław Kret w kobiecej kampanii Weltbild Polska\nMoim zdanie to nie Jarosław, ale jego brat.


Rodzaje antykoncepcji: metoda Billingsów (obserwacji śluzu szyjkowego) - JP Medica - Twoi lekarze online\nRodzaje antykoncepcji: metoda Billingsów (obserwacji śluzu szyjkowego)\nMetoda Billingsów to naturalny sposób planowania rodziny, który polega na obserwacji śluzu szyjki macicy. Na podstawie jego wyglądu i konsystencji kobieta może określić, kiedy występują u niej dni płodne. Skuteczność metody Billingsów po roku stosowania jest oceniana na siedemdziesiąt osiem procent. Jednak, gdy kobieta bardzo skrupulatnie przestrzega zasad tej metody antykoncepcyjnej, to jej skuteczność może wynosić nawet 97 procent.\nMetoda Billingsów jest naturalnym sposobem zapobiegania ciąży. Opiera się ona tylko i wyłącznie na obserwacji śluzu, który jest wytwarzany przez gruczoły szyjki macicy. Jego konsystencja oraz wygląd ulegają zmianom w trakcie cyklu miesięcznego. Dzięki temu kobieta może wyznaczyć dni płodne i niepłodne. Ta naturalna metoda antykoncepcji jest związana z tym, że kobieta bardzo dobrze musi znać swoją fizjologię. W dodatku zadaniem kobiety jest codzienne, wyjątkowo szczegółowe notowanie zmian w wyglądzie śluzu.\nJeżeli kobieta nie spełni tego obowiązku, to skuteczność tej metody antykoncepcyjnej będzie bardzo niska. Z tego względu przed rozpoczęciem stosowania metody Billingsa dobrze jest przeznaczyć jeden cykl miesięczny tylko i wyłącznie na nauczenie się obserwowania sygnałów z ciała. Natomiast współżycie powinno się rozpocząć dopiero po określeniu swojego modelu niepłodności.\nSkąd wzięła się metoda Billingsów?\nNazwa tej naturalnej metody antykoncepcyjnej pochodzi od nazwiska jej twórców, czyli małżeństwa australijskich lekarzy Johna i Evelyn Billingsów. W latach 50-tych zaczęli oni interesować się zmianami, które zachodzą w konsystencji śluzu szyjkowego u kobiet, zależnie od fazy cyklu miesiączkowego. Po zbadaniu setek kobiet tej parze lekarzy udało się określić uśredniony zbiór cech, które są specyficzne dla śluzu w poszczególnych dniach cyklu. W krótkim czasie żona doktora Billingsa Evelyn stworzyła prostą instrukcję dla tej metody oraz zaczęła prowadzić szkolenia dla lekarzy. Aktualnie jest to jedna z najbardziej popularnych maturalnych metod planowania rodziny.\nW jaki sposób ustala się model niepłodności w metodzie Billingsów?\nZmiany w śluzie szyjkowym mogą mówić o tym, które dni po miesiączce są niepłodne, kiedy zaczyna się okres płodności, na jaki dzień przypada jego apogeum i zakończenie, oraz które dni po owulacji są niepłodne. Jednak, żeby kobieta mogła prawidłowo odczytać te wszystkie sygnały, to niezbędne jest ustalenie swojego modelu niepłodności. Można tutaj wyróżnić dwa podstawowe modele. Pierwszy z nich to suchy, gdy po miesiączce kobieta odczuwa suchość pochwy i nie wytwarza żadnej wydzieliny.\nNatomiast drugi jest wtedy, gdy po miesiączce kobieta może zaobserwować wydzielinę z pochwy, która ma stałe cechy. Taki stan, czyli suchości albo niewielkiej wilgoci, oznacza u kobiety niepłodność. Dni płodne zaczynają się wtedy, gdy kobieta może zaobserwować zmianę w wyglądzie śluzu. Oczywiście ta ostatnia uwaga odnosi się do modelu mokrego. Natomiast w modelu suchym objawem niepłodności jest samo pojawienie się śluzu.\nCzy metoda Billingsów jest skuteczna?\nNaturalne metody planowania rodziny, do których można zaliczyć właśnie tę metodę, są oparte na obserwacji fizjologicznych objawów, które występują w poszczególnych fazach cyklu miesiączkowego oraz na okresowym rezygnowaniu ze współżycia w czasie tak zwanych dni płodnych. Zmiany hormonalne mają wpływ na zmiany wyglądu i charakteru śluzu. A właśnie to umożliwia określenie dni, w których trzeba unikać seksu. Właściwe stosowanie metod, które opierają się na okresowym unikaniu współżycia, jest związane z bardzo dużą skutecznością. Jednak jakiekolwiek odstąpienie od rygorystycznych zasad, kiedy współżycie jest dozwolone, a kiedy nie, sprawiają, że skuteczność metody Billingsów znacznie się zmniejsza.\nJak wygląda śluz w poszczególnych fazach cyklu miesięcznego?\nPo określeniu swojego modelu niepłodności kobieta może przystąpić do obserwowania śluzu szyjkowego. Musi to być wydzielina, która gromadzi się u wejścia do pochwy, a nie ta brana z zewnątrz. Wynika to stąd, że w pochwie śluz występuje przez cały czas. Poza oceną wyglądu śluzu kobieta powinna również uwzględnić uczucia, które towarzyszą każdej fazie cyklu miesiączkowego. Powinna sobie odpowiedzieć między innymi, czy w miejscach intymnych odczuwa wilgoć, mokrość, czy suchość? Wśród charakterystycznych cech śluzu szyjkowego w poszczególnych fazach cyklu miesiączkowego można wymienić określone dalej właściwości.\nW dniach niepłodnych po miesiączce śluz nie występuje albo jest skąpy, gęsty, lepiący, mętny. Posiada zwartą i galaretowatą konsystencję. Kobieta może odczuwać wilgoć w miejscach intymnych. Natomiast na początku dni płodnych śluz zmienia swoją konsystencję. Staje się rzadszy, bardziej śliski i przeźroczysty. Ma tendencję do ciągnięcia się po dotknięciu. Swoją konsystencją przypomina on białko jaja kurzego. Śluz w tych dniach daje wrażenie mokrości i śliskości w miejscach intymnych. W tych dniach plemniki mają największe szanse na przeżycie w drogach rodnych kobiety. W szczycie płodności śluz jest śliski i przeźroczysty.\nRodzaje antykoncepcji: kalendarzyk małżeński\nantykoncepcja onlinemetoda Billingsów


Recenzenci 2004Recenzenci 2005Recenzenci 2006Recenzenci 2007Recenzenci 2008Recenzenci 2009Recenzenci 2010Recenzenci 2011Recenzenci 2012Recenzenci 2013Recenzenci 2014Recenzenci 2015 Mimetyki BH3 jako terapia wspomagająca konwencjonalne leki przeciwnowotworowe Mariusz Ł. Hartman 1, Małgorzata Czyż 11 - Zakład Biologii Molekularnej Nowotworów, Uniwersytet Medyczny w Łodzi\nPostepy Hig Med Dosw 2012; 66 67-77 ICID: 979916Article type: Review article Poznanie mechanizmów regulujących proces apoptozy umożliwiło rozwój nowych terapii przeciwnowotworowych. Zaburzenia ekspresji lub aktywności regulatorów mitochondrialnego szlaku apoptozy leżą u podstaw rozwoju nowotworów i przekładają się na niewystarczającą odpowiedź chorych na leczenie ze względu na udział tego szlaku w odpowiedź na czynniki stresowe, m.in. leki przeciwnowotworowe. Białka BH3-only, reprezentujące podrodzinę białek Bcl-2, pełnią dwojaką funkcję w inicjacji mitochondrialnego szlaku apoptozy: mogą bezpośrednio aktywować proapoptotyczne białka typu Bax albo neutralizować działanie antyapoptotycznych białek podrodziny Bcl-2. Z tego względu związki naśladujące działanie białek BH3-only, tzw. mimetyki BH3, stanowią obiecującą strategię terapeutyczną. Dotychczas zidentyfikowane mimetyki BH3 wykazały dużą skuteczność przeciwnowotworową w badaniach in vitro i in vivo, a niektóre z nich znajdują się w I/II fazie badań klinicznych, często z innymi związkami lub lekami. Ocena proapoptotycznego potencjału mimetyków BH3 jest możliwa dzięki metodzie, tzw. BH3 profiling, pozwalającej nie tylko na określenie profilu ekspresji białek antyapoptotycznych w danym typie komórek nowotworowych, ale również stopnia wrażliwości tych komórek na dany mimetyk BH3. W pracy omówiono mechanizmy działania białek BH3-only oraz ich mimetyków będących przedmiotem badań przedklinicznych i klinicznych.\nPMID 22371408 - kliknij tu by zobaczyć artykuł w bazie danych PubMed\nApoptosis [2607 powiązanych rekordów] anticancer therapy [13 powiązanych rekordów] Bcl-2 proteins [2 powiązanych rekordów] BH3-only proteins [1 powiązanych rekordów] BH3 mimetics [0 powiązanych rekordów] apoptoza [79 powiązanych rekordów] terapia przeciwnowotworowa [7 powiązanych rekordów] białka Bcl-2 [1 powiązanych rekordów]


Daje 20 punktów\nProsze o odpowiedzi na pytania :\nDaje 20 punktów Prosze o odpowiedzi na pytania : " W jaki sposob Zmartwychwstanie Chrystusa wpływa na Twoją wiare i zmienia Twoje życie ? " " W jaki sposob sakrament chrztu pomaga Ci w relacji, przyjaźni z Chrystusem ? " " W jaki sposob umacniasz w życiu swoją wiare ? " Bardzo bym prosił o krótkie odpowiedzi, na poziom drugiej klasy gimnazjum, dzieki\nprzez lolerer 08.04.2010\n- Wierząc w Zmartwychstanie - wierzę w Jezusa. Gdyby Jezus nie Zmartwychstał nie zbawił by całego świata - żylibyśmy w jednym wielkim grzechu.\n- Przyjmując Chrzest staje się dzieckiem Bożym, wchodzę do wspólnoty Kościoła. Mogę powierzać Bogu moje troski, prośby itp.\n- Chodzę do Kościoła w niedziele i święta, modlę się codziennie, chodzę na lekcje religii\nW swoim życiu wiarę umacniam np. poprzez chodzenie do kościoła, w ten sposób staram zbliżyć się do Jezusa i pogłębić swoją wiarę.\n1 Pokazuje mi że dla Boga nie ma nic niemozliwego że on jest panem świata i że to on może mi pomuc\n2 Zblirzył mnie do Boga pokazał ze bóg wybacza wszystko co zrobiłem/-zrobiłam\nże zawsze mnie wysłucha.\n3 Poprzez moglitwe , przyjmowanie sakramętów Starałem sie tak na 2 klase mam nadzieje ze mi wyszło


Sprawdź Ojcowie narodu ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nBernadetta download ebook free narodu Ojcowie Wójtowicz-Huber\nOjcowie narodu - to ebook opublikowany przez Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788323531999.\nPremiera "Ojcowie narodu" miała miejsce dnia .\nAutorem jest Bernadetta Wójtowicz-Huber. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: Religia i rozwój duchowy. Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Ojcowie narodu to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Ojcowie narodu musisz poświęcić ~8 -10 godzin. Na ebook składa się około 334 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 83000 słów.\nOjcowie narodu - powiązane ebooki do pobrania:


Remont Promu w Czernichowie planowane zakończenie prac 22 października 2021 roku - Czas Czernichowski\nRemont Promu w Czernichowie planowane zakończenie prac 22 października 2021 roku\nW związku wystąpieniem niekorzystnych warunków atmosferycznych, uniemożliwiających ze względu na specyfikę wykonania robót przy remoncie promu „Cze-1” obsługującego przeprawę promową przez rzekę Wisłę w km 45+300 w m. Czernichów stanowiącego ciąg drogi powiatowej nr 2183K Liszki – Czernichów – Brzeźnica planowany termin zakończenia prac ulegnie przesunięciu na dzień 22 października 2021 r.\nPonadto, po przeprowadzeniu dokładnych oględzin jednostki w suchym doku wykryto nie zdiagnozowane wcześniej usterki jednostki. Usunięcie tych usterek ze względu na ich lokalizację jest skomplikowane a tym samym wiąże się z większą pracochłonnością co również ma wpływ na pierwotny planowy termin ich zakończenia. Nie mniej jednak Zarząd Dróg Powiatu Krakowskiego dokłada wszelkich starań aby w jak najkrótszym terminie przywrócić pływalność promu przy czym nie może dopuścić do niedotrzymania założeń technologicznych nad którymi stale prowadzi nadzór wyznaczony pracownik.\nPonieważ, po wyremontowaniu jednostki będzie ona podlegała ostatecznym odbiorom przez instytucje zewnętrzne dopuszczające takie statki do żeglugi po śródlądowych drogach wodnych w tym Inspektorat Polskiego Rejestru Statków, który odnawia Świadectwo Klasy promu oraz Urząd Żeglugi Śródlądowej, który wydaje Uproszczone Świadectwo Zdolności Żeglugowej otwarcie przeprawy dla ruchu planowane jest na przełom października i listopada 2021 roku. O dokładnym terminie uruchomienia promu Zarząd Dróg poinformuje na swojej stronie internetowej po uzyskaniu wszystkich dopuszczeń.


Reprezentacja Polski w siatkówce - artykuły | Polska Times\nVital Heynen odchodzi z VfB Friedrichshafen. Będzie pracował tylko z reprezentacją Polski\nVital Heynen odchodzi z VfB Friedrichshafen. Będzie pracował tylko z reprezentacją Polski. Trener reprezentacji Polski siatkarzy Belg Vital Heynen zapowiedział, że po sezonie zrezygnuje z pracy w niemieckim klubie VfB Friedrichshafen, którą łączył z prowadzeniem naszej kadry. Jak stwierdził - skupia się na pracy z Polską, bo chce zdobyć olimpijski medal w Tokio.\nHeynen odchodzi z VfB Friedrichshafen\nSponsorzy zwolnili Castellaniego\nOpera mydlana pod tytułem zwalnianie Daniela Castellaniego zaczęła się dzień po klęsce w mistrzostwach świata we Włoszech. Nim nasi siatkarze wylądowali na Okęciu, los Argentyńczyka wydawał się przesądzony. Większość ważnych działaczy związku była za odwołaniem selekcjonera, który rok temu poprowadził naszą kadrę do pierwszego w historii tytułu mistrzów Europy.\nMŚ: "To już jest koniec...", czyli Polska - Chiny 0:3 (Relacja)\nPo porażce w spotkaniu z Rosją, polska reprezentacja miała już raczej teoretyczne niż faktyczne szanse na awans do półfinału i walkę o medale. Szanse jednak były. Śladowe, ale były. Warunkiem koniecznym była jednak wygrana z Chinkami. Niestety, reprezentantki Kraju Środka okazały się nie do przejścia i z łatwością odprawiły Złotka, wygrywając 3:0. Polkom przyjdzie grać, w najlepszym razie, o miejsca 5-8.\nNasi siatkarze głośno mówią o triumfie w Lidze Światowej\nBez broniących tytułu siatkarzy Rosji rozpoczyna się dzisiaj w Sofii finałowy turniej Ligi Światowej. Po wygraniu grupy interkontynentalnej znaleźli się w nim natomiast Polacy, którzy w Arenie Armeec zagrają razem z Brazylią i Kubą. W drugiej grupie rywalizować będą ze sobą zespoły Niemiec, USA i gospodarze, Bułgarzy. Finał Ligi Światowej to dla większości drużyn ostatni sprawdzian przed zbliżającymi się igrzyskami w Londynie.\nPolska w lidze mistrzów\nPolskie siatkarki wylewają poty w Szczyrku. Reprezentacja Polski przed turniejem w Ankarze\nPolskie siatkarki rozpoczęły wczoraj zgrupowanie w Szczyrku przed turniejem kwalifikacyjnym do igrzysk olimpijskich. Turniej odbędzie się w Ankarze.\nME 2017, Polska - Serbia [ZDJĘCIA KIBICÓW]\nPolska w meczu otwarcia Lotto EuroVolley Poland 2017 przegrałą z Serbią 0:3. Kibice za to nie zawiedli i stworzyli niepowtarzalną atmosferę. Zobacz galerię zdjęć!\nHeynen przypomina szalonego naukowca, ale jest w tym metoda | (W.punkt - odc. 4)\nSukces polskich siatkarzy w mistrzostwach świata pokazuje, że sport potrzebuje szaleńców i wizjonerów - takich jak trener Vital Heynen. Biało-czerwoni, którzy bronią tytułu, znaleźli się już w gronie sześciu najlepszych drużyn, ale liczą na więcej. Belg ma im w tym pomóc. - Przypomina trochę tego szalonego naukowca z filmu "Powrót do przyszłości". Jego metody sprawiają, że Polacy wygrywają - komentuje redaktor naczelny Sportowy24, Robert Zieliński.\nOd gry świetlicowej do Hollywood | (W.punkt - odc. 5)\n- Złoto polskich siatkarzy to droga od gry świetlicowej do Hollywood, do fabryki snów - komentuje obronę tytułu mistrza świata redaktor naczelny Sportowy24, Robert Zieliński. - PZPS ma szczęście do trenerów. Był Raul Lozano, Daniel Castellani, Stephane Antiga, który zdobył złoto, a teraz Vital Heynen, który to powtórzył. Jedyna pomyłka, z Ferdinando De Giorgim, mogła się zdarzyć.\nmecz polska brazylia\nŁukasz Kadziewicz: Ja i reprezentacja? Swoje już odskakałem\nZ Łukaszem Kadziewiczem, siatkarskim wicemistrzem świata z 2006 roku, rozmawia Tomasz Biliński.\nZagumny: Nieobecność w kadrze pasuje i mnie, i trenerowi\n- Na pewno występ w mistrzostwach świata, które za rok odbędą się w Polsce, byłby dla mnie wielką sprawą, ale jeszcze raz powtórzę - na tym etapie kariery, muszę ustalać priorytety, dlatego musiałem podjąć ryzyko w tym roku i odpuścić kadrę - mówi Paweł Zagumny w rozmowie z "Polską".\nPaweł Zagumny wywiad\nreprezentacja polski w zielonej gorze


Colt nawiązuje współpracę z PacketFabric | ISBtech.pl\nStrona główna Informatyka Colt nawiązuje współpracę z PacketFabric\nColt nawiązuje współpracę z PacketFabric\nOferta usług na żądanie firmy Colt została bezpośrednio zintegrowana z platformą sieci jako usługi (NaaS) firmy PacketFabric, już na wstępie umożliwiając klientom korporacyjnym PacketFabric nawiązanie połączeń w czasie rzeczywistym do 100 kluczowych centrów danych w całej Europie. Klienci PacketFabric mogą teraz w ciągu kilku minut tworzyć prywatną, bezpieczną i hybrydową łączność o minimalnych opóźnieniach poprzez chmurę i sieć szkieletową, wykorzystując API programowo zdefiniowanej łączności firmy Colt.\n„Raport „Structure Research’s Global Data Center and Colocation” pokazał, że połączenia międzysystemowe w UE będą nadal zyskiwać na popularności i rozszerzać, a rynek będzie się rozwijał, co dobrze wróży naszym partnerom i wspólnym klientom korporacyjnym” – powiedziała Anna Claiborne, współzałożycielka i wiceprezes ds. produktu i inżynierii w PacketFabric.\n„W Colt chcemy nie tylko zmieniać sposób dostarczania sieci, wierzymy również w zmianę postrzegania tego sektora. Postrzegam tę współpracę jako przykład tego, jak wprowadzamy innowacje i dostarczamy sieci jutra dla klientów na całym świecie. Wspólne działanie z PacketFabric zapewni klientom korporacyjnym elastyczność i dynamikę, których potrzebują, aby sprostać dzisiejszym wyzwaniom biznesowym” – powiedziała.\nPacketFabric redefiniuje sposób, w jaki przedsiębiorstwo przesyła dane, automatyzując usługi łączności sieciowej. Wykorzystuje w pełni zautomatyzowaną architekturę sieciową opartą na SDN oraz najnowszą technologię optyczną i przełączania pakietów, umożliwiając dynamiczne usługi łączności w czasie rzeczywistym między ponad setkami najlepszych centrów kolokacyjnych na wielu światowych rynkach. Platforma PacketFabric Network-as-a-Service (NaaS) organizuje i gwarantuje łączność między obiektami kolokacji, chmurami i oferuje prywatne połączenia sieciowe.\nPoprzedni artykułGumula, Alten Polska: Pandemia przyspiesza cyfryzację i automatyzację biznesów\nNastępny artykułGrupa Cyfrowy Polsat partnerem z Cellnex Telecom