Niezatapialna Armada Kolonasa Waazona: 73. Resztki wiedzy z liceum, czyli czapka z logo oraz szejk wstrząśnięty i zmieszany (2/2)\nW dzisiejszym odcinku dowiemy się, że resztkami wiedzy z polskiego liceum można zakasować najtęższe inżynierskie głowy z całej Europy. Poznamy również wredne podstępy eksów, dowiemy się, jak doręcza się list polecony oraz zapoznamy się z egzotycznymi obyczajami weselnymi. Indżoj!\nAnalizują: Kura, Dzidka, Gabrielle i Mikan.\nNadszedł ten dzień... Wychodzę ze szpitala i założenie na życie moje jest takie, że już nie chcę tutaj wrócić! Nigdy, przenigdy!\nGdybyś planowała kiedyś jakieś dziecko, zacznij już załatwiać sobie poród domowy...\nNic z tego, chłe chłe. Parę odcinków po tym, na którym zakończyłyśmy analizę, Roksana - uwaga uwaga - znowu zostaje porwana, następnie odbita z rąk porywaczy przez nowego trólawera, po czym trafia w ciężkim stanie do szpitala. Niestety nie wiem, ile razy ten schemat się jeszcze powtarza, bo utknęłam na odcinku 34.\nWsiadłam w samochód i zapięłam pas.\nPodjechaliśmy na parking, a stamtąd już tylko do hotelu.\nMy. Ja i mój wóz.\nI pas, nie zapominaj o pasie.\n- Witaj znowu w domu! - ktoś wykrzyknął mi nad uchem.\n- Ta... W domu! - zaśmiałam się rozglądając po hotelowym korytarzu.\nRozpakowałam swoje rzeczy i zajęłam się rysowaniem.\nPo cóż dzwonić do mamy, brata, przyjaciółki, że oto wyszłam ze szpitala? Iść na spacer, nacieszyć się światem? Nasza boChaterka to prawdziwy nałogowiec!\nMusi mieć niezły syf w domu.\nOdłożyłam na chwilę ołówek by nacisnąć czapkę na głowę.\n- O! Tak zdecydowanie lepiej! - mruknęłam sama do siebie patrząc w lustro i wyciągając z tyłu kucyk.\nNiezbędna konfiguracja sprzętu.\nWróciłam do rysowania. Wydawało mi się jakby ołówek sam jeździł po kartce, a moja ręka tylko go podtrzymywała, ale tak nie było na pewno. To ja rysowałam i to dzieło było moje...\nBuuu! A już myślałam, że po postrzale nawiązała kontakt ze światem nadprzyrodzonym, który w ten sposób przekazuje nam swe przesłanie!\n- Za chwilę masz zejść do boksu, zaczynamy testy na KERS... - oznajmił ktoś, lecz zanim odwróciłam głowę już go nie było.\nKiedy wychodzi się ze szpitala, zwłaszcza po postrzale, dostaje się chyba spore zwolnienie na rekonwalescencję. Ale nie Mary Sue.\nOdłożyłam więc swoje rysowanie i zeszłam na dół. Zawiązałam jeszcze buta i poszłam dalej.\nAch, te wszystkie nad wyraz istotne i niezbędne dla akcji szczegóły!\nJak widzę "zawiązałam buta" to zaraz mam smaka na noża.\n- Dobrze, że jesteś... - usłyszałam od szefa.\n- Coś nie tak? - otworzyłam szerzej oczy.\nDziewczyno! System padł, bolidy się rozpadają, kierowcy chleją, a mafia pierze u nas brudne pieniądze!\nA w piwnicy zalęgły się myszy.\nJeden z mechaników podszedł do bolidu i dotknął maski po czym odpadł jak oparzony. Musieliśmy skończyć pracę gdyż kopnął go prąd. Chciał jedynie pomóc Christianowi zaparkować... Na szczęście nic poważnego mu się nie stało. Uderzenie nie było dosyć mocne, ale jednak było...\nNie było również słabe, było takie jednakowoż.\n- Jedziemy! - krzyknął Robert i pociągnął mnie za rękę.\nMyślałam, że to reakcja Roberta na porażenie prądem mechanika. A tu...\nChwilę szliśmy razem, aż doszliśmy na start toru wyścigowego.\n- Co ty chcesz zrobić? - spytałam z lekką obawą patrząc na jego chytry znikomy uśmiech.\nJak wygląda "chytry znikomy uśmiech"?\nChytrze i znikomo.\n- Wsiadaj! - nie wiadomo skąd nagle za mną pojawiło się czarne lśniące BMW.\nA tam, nie wiadomo skąd. "Accio, BMW!"\n- Ale po co? - moje obawy nie ustępowały, wręcz przeciwnie.\nNa gwałt jesteś potrzebna!\nJedziemy, jedziemy, mam taką małą sprawę do załatwienia...\nNiepewnie otworzyłam drzwi czarnego BMW, wsiadłam i zapięłam pas. Wkrótce Robert usiadł obok mnie na siedzeniu obitym szarą tapicerką.\n- Jedziemy! - włożył klucz do stacyjki i uśmiechnął się zerkając na mnie.\n- Gdzie chcesz jechać na torze F1? Do klubu nocnego?! [oh no pewnie, pełno takich przy torze!]\n- Skoro jest to tor F1 no to jasne, że będziemy po nim jeździć, prawda? A do klubu nocnego nie pojadę chyba, że ty tam będziesz tańczyć!\n- Twoje marzenia! - założyłam ręce i odwróciłam głowę udając obrażenie.\nAle tylko udając, gdyż w gruncie rzeczy marzyłam o tym, by tańczyć w nocnym klubie.\nRobert ruszył nagle tak gwałtownie, że moja reakcja była zbędna. Jeździł jak szatan!\n- Ostrzegam ciebie, że nie jesteś w bolidzie i ja nie mam ochoty na taką jazdę! - trzymałam się za boki fotela.\nOn jednak nic nie odpowiedział. Najgorzej było na zakrętach, wtedy jego umysł puszczał wodze fantazji.\nBo zamiast jechać prosto jeździł w poprzek, a nawet zdarzały mu się wykrętasy rodem z łyżwiarstwa figurowego.\nI skoki. Potrójny lutz telemarkiem.\nTo był horror! Pięć okrążeń! Chyba pięć... Nie liczyłam dokładnie, ale coś koło tego.\n- Ty wariacie! - wykrzyknęłam odpinając pas, wychodząc i zatrzaskując drzwi od samochodu.\nNieskończenie długi ten okrzyk musiał być. Albo się spryciula migusiem uwinęła.\nPodejrzewam raczej braki w resztkach wiedzy z liceum, dotyczącej imiesłowów.\nImiesłowy mnożą się tu jak króliki.\nStanęłam obok samochodu czekając aż mój zacny chłopak raczy zgasić silnik, wysiąść i wytłumaczyć to całe zamieszanie.\nPrędzej słoń przejdzie przez ucho igielne niż ci drzwi babo otworzę - pomyślał zacny Robert.\n- I jak się podobało? - wyszczerzył się, a ja założyłam ręce.\n- Wcale się nie podobało!\n- Nie wierzę! - podszedł do mnie i wziął za rękę - Nie obrażaj się już!\nNo ale to oni w końcu GDZIE pojechali?\nA tak o, w kółko po torze.\nBo Robuś na co dzień nie ma tego dosyć.\nZajęłam się rysowaniem bolidu, który stał przede mną.\nOna naprawdę bez przerwy ten szkicownik ze sobą taszczy!! *Doznała takiego zdziwienia, że oczy wylazly jej z orbit. I wpadły na okołoziemską.*\nWycieniowałam go ołówkiem i popatrzyłam na swoje dzieło. Uśmiechałam się od czasu do czasu rysując coraz to nowe rzeczy. Bolid z przodu, z tyłu, z boku, z góry.. [z dołu też?]. Wszystko co tylko można było.\nW tle byl jeszcze zachód słońca i srebrny jednorożec na rykowisku.\nJa tam się nie znam, ja humanistka jestem, ale czy w jej pracy to nie są potrzebne raczej rysunki techniczne, a nie artystyczne?\nNo przecież jest wszechstronna.\n- Masz chwilkę? - usłyszałam głos za sobą.\n- Jasne... - odwróciłam się kłamiąc Jasona.\n*stawia przed sobą portrecik Dextera i powolnymi, wysmakowanymi ruchami zaczyna ostrzyć długi nóż*\nCzy mam chwilkę? Oczywiście, że nie! Właśnie zabrałam się za wyliczenia, które potrwają dobrą godzinę albo i więcej, a właśnie teraz skłamałam mówiąc, że posiadam czas.\nPóźniej znów przez kilka godzin zamierzam szkicować bolid, człowieku nie wiem na jakim świecie żyję!\nHINT: posiadać można rzeczy materialne. Samochód, psa, kanapkę, łysinę. Co i tak głupio brzmi. Czas, wysokie mniemanie o sobie i poczucie humoru się MA. Ewentualnie się NIE MA.\n- Coś się stało? - w moim głosie dało się odczuć wyraźnie zaniepokojenie.\n- Nie. Chodzi o to, żebyś na pomogła. Nasi inżynierowie mają pewien problem.\n- Super. Jak coś schrzanicie, to zawsze muszę to odkręcać! - westchnęłam schodząc z krzesła i kierując się na korytarz.\nInżynierowie odkryli głowy w milczeniu pełnym szacunku i nabożnie przypatrywali się, jak Roksana rozwiązuje problem, z którym nikt nie umiał sobie poradzić.\nChodź, Robercie! Od godziny stoisz tu jak kołek i nic nie mówisz, bo aŁtorka o tobie zapomniała.\nNo cóż, trzeba robić co każą, a więc wyciągnęłam z szafki narzędzia i zabrałam się za pracę. Przykręcanie, dokręcanie, dopasowywanie... Multum pracy, a jeszcze nie wszystko zrobione...\nZaraz, kim ona tam właściwie jest? Inżynierem od szkiców i obliczeń, czy mechanikiem od śrubokręta?\nŚpiewa, tańczy, projektuje, kręci śrubki, demontuje.\nSkończyłam kiedy była dziewiąta. Zaniosłam wyliczenia szefowi, a ten podziękował i powiedział, że mam wolne...\nPostanowiłam wrócić dopiero po jakiejś godzinie.\nGodzina wolnego... To już nawet przedwojenne służące dostawały wychodne na cały wieczór!\nZwróć uwagę, że to ONA postanowiła wrócić DOPIERO po godzinie. Pracoholiczka, pani. Pracoholiczka. Jak te Japończyki, co urlop spędzają w pracy.\nMusiałam zająć się projektowaniem jakichś ulepszeń na rok 2009. Robert patrzył jak tworzę, a ja od czasu do czasu zerkałam na niego z uśmiechem, bo wyglądał jakby zobaczył ducha czy coś w tym stylu.\nI znowu, siedzi i projektuje. A gdzie te laboratoria, ogromne hale, w których robi się testy, gdzie te komputery z ogromną mocą?\nOna jest mentatem, ma to wszystko w głowie.\n- Edyta?! - zdziwił się Robert.\nTo była jego była dziewczyna. Ja też się zdziwiłam. Co ona tu robi?! A tym bardziej czego chce?\n- Musimy pogadać... - powiedziała kierując wzrok na Roberta.\n- To ja może wyjdę... - wstałam z krzesła.\n- Lepiej żebyś słyszała...\nSkierowałam wzrok na Roberta, potem na nią i usiadłam na krześle.\n- Robert ja... - zaczęła jakoś niepewnie.\n- Lepiej żebyś się streszczała, nie mam czasu... - odpowiedział bez jakichkolwiek emocji.\n- Jestem w ciąży... - powiedziała dosyć pewnie, a ja o mało nie wybuchnęłam.\n[tu następuje kilka rozdziałów poświęconych kłótniom kochanków i cierpieniu Roksanki. Darujemy sobie, prawda?]\nWeszłam do jakiegoś pokoju, myślałam, że to pomieszczenie z narzędziami, a dostałam się do jakiegoś innego.\nSzukałam komórki na miotły, a znalazłam Pokój Życzeń.\nNa środku, na stoliku stał laptop, otwarty. Ktoś zaczął coś pisać, chyba maila... Rozglądnęłam się czy nikt nie idzie. Moja ciekawość była większa, choć wiedziałam, że postępuję źle.\nCiekawość wzrosła tym bardziej gdy zobaczyłam kto zaczął pisać wiadomość. W sumie to już się podpisał, więc skończył. Edyta! Muszę to przeczytać! Przeczytajmy i my! Usiadłam na fotelu i zaczęłam czytać. Brzmiało to mniej więcej tak:\nTu jest świetnie, przynajmniej ja świetnie się bawię! Rozumiesz? Kocham cię! Nabrali się na ciążę! Oboje! Twoje świstki są niepokonane! Jak dobrze, że zostałaś lekarzem, w końcu to doceniłam! Rozwaliłam ich związek, rozumiesz? Rozwaliłam! Haha! On był tak zaskoczony, że jego mina mnie rozbroiła! A ona? Zdenerwowana wyszła z pomieszczenia, a potem kłócili się w boksie! Warto było posłuchać! Potem jeszcze... NIE UWIERZYSZ! Odegrała rolę mojej przyjaciółki! Zrobiła mu aferę o to, że się mną nie opiekował! Och, szkoda, że cię tu ze mną nie ma. Teraz jestem górą, góruję! Odzyskam jego, sławę, pieniądze i wszystko co miałam wcześniej! On głupi będzie myślał że byłam w ciąży i miałam jego dziecko! A ta głupia może iść się wypchać, haha!\nPozdrawiam, twoja przyjaciółka, Edyta.\nJestem szalenie ciekawa, co pani Edyta, była dziewczyna Kubicy, powiedziałaby na to opko. Ma ktoś na nią namiary?\nSytuacja zaczyna nam się gmatwać, ale proszsz, oto przebiegła Edytka, jakby natchniona, czy może zagubiona, nieopatrznie a jakby celowo zostawia otwarty laptop i otwarty list. Cóż za niesamowity zwrot w akcji, cóż za zaskoczenie! Kto by się spodziewał?!\n[Roksana, podniecona odkryciem, szuka Roberta - i dowiaduje się, że pojechał właśnie na lotnisko, wraca do Polski, aby "to wszystko przemyśleć"]\nNacisnęłam czapkę na głowę i kładąc kartkę do schowka w samochodzie zapięłam pas.\n- Boże, tylko nie teraz! - silnik nie chciał zapalić...\nZa drugim razem już zapalił. Dodałam gazu i ruszyłam ulicami. Korek... No nie! Tylko nie teraz, proszę! Zielone światło, tak! Zaparkowałam samochód na pierwszym lepszym miejscu i wybiegłam z samochodu zamykając go i biegnąc przez prawie cały parking. Byłam strasznie zdyszana.\nJeszcze powinien lać deszcz. Pojednanie zakochanych zawsze odbywa się w deszczu. Czemu? To już wielka tajemnica scenarzystów romantycznych komedii!\n- Mogę autograf? - zaczepiła mnie jakaś kobieta.\n- W porządku... - odparłam zdyszana, podpisałam się na zdjęciu z bolidem i pobiegłam dalej.\nAutograf? Jakaś babka na lotnisku prosi JĄ o autograf? Ten balonik Mary Sue nadyma się coraz bardziej...\nAutorko droga, przyznaj się z ręką na sercu: czy Ty znasz z twarzy wszystkich mechaników swego ulubionego zespołu, czy rozpoznałabyś takiego na ulicy i poprosiła o autograf?\nNie mogłam spytać nikogo o to, czy go widział. Mogłam w sumie zapytać o wysokiego bruneta z zielonymi oczami, ale wolałam nie robić zamieszania. Zaraz zrobiłby się szum, że on tu jest.\nBo z twarzy nikt go nie zna, wszyscy po nazwisku.\nWysoki brunet z zielonymi oczami = Kubica.\nHerr Felsenheimer, właśnie stracił pan resztki swej oryginalności!\nSierżant będzie zła. Bardzo zła.\nJest! Znalazłam! Odprawa samolotu do Polski. Że co?! Zamknięta?!\n- Nie może pani już wejść... Odprawa zamknięta... - oznajmił mi gość w czarnej czapce z napisem "Ochrona" pokazując palcem tablicę informacyjną.\n- A-ale ja muszę! - ścisnęłam mocniej kartkę w dłoni.\n- Niestety, przykro mi...\nŚciągnęłam czapkę i ścisnęłam ją w drugiej dłoni, a potem znów założyłam na głowę.\nCo ona ma z tą czapką, co drugie zdanie wzmianka o czapce, fetysz jakiś czy co?!\n- Musi mnie pan zrozumieć... To sprawa życia lub śmierci!\n- A kto ma umrzeć?\nMądre pytanie! Kto?\nTo zależy, kto jest w tym samolocie...\n- Niech sobie pan ze mnie głupa nie rżnie! Musi mnie pan przepuścić albo...! No sama nie wiem no! - zniecierpliwiłam się.\n- Dobrze, niech pani już idzie i nie robi tego cyrku... - przewalił oczami, a ja czym prędzej pobiegłam naprzód.\nDrodzy Międzynarodowi Terroryści! Macie tu pełną instrukcję, jak dostać się na pokład samolotu bez kontroli! Przeczytane? Zrozumiane?\nPod wpływem lekkiego zniecierpliwienia Roxanki i groźby "sama-nie-wiem-czego" i ochrona skapitulowała całkowicie..\nZostawiłam już te jego docinki chociaż miałam wielką ochotę się odgryźć. Przeskoczyłam przez jakąś bramkę, która nie chciała się otworzyć. Ludzie zgromadzeni wkoło patrzyli na mnie jak na debilkę, ale nie obchodziło mnie to teraz. Nie zwracałam też uwagi na to, że jakieś panie zza "kasy" krzyczą do mnie żebym wracała. Wbiegłam zdyszana do jakiegoś wielkiego, białego pomieszczenia ze srebrnymi dodatkami pchając jakieś drzwi.\nJakieś. W ałtoreczkowym świecie wszystko jest "jakieś". I co to za srebrne dodatki w pomieszczeniu? Kandelabry?\nByć może był to samolot. A być może jakieś inne pomieszczenie.\nZobaczyłam nagle jak Robert wychodzi przez jakieś drzwi. Pobiegłam tam i zagrodziłam mu drogę. Nie krył zaskoczenia...\nEee tam, wyszedł przez drzwi? A gdzie wielka akcja z zatrzymywaniem samolotu kołującego już po pasie startowym? Buuuu...\nPowinna się rzucić na runway! Albo przynajmniej aŁtoreczka powinna napisać scenę jak z Marisą Tomei w "Only You" :)\nRzuciłam mu się na szyję, a on objął mnie równie mocno. Trwaliśmy tak chwilę, z oka poleciała mi łza i stoczyła się po policzku.\n- Kocham cię... - szepnęłam czując kolejną łzę, która chce zaznać ziemskiego życia.\nOch! Poezyją powiało!\nCo?! Łzę, która chce zaznać ziemskiego życia?! Przecież ziemskie życie łzy polega na jej wydaleniu i upadku. Czy aŁtoreczka wymyśliła taką karkołomną paralelę jej związku z Kubicą?\nNiestety! Nad głową bohaterki zbierają się czarne chmury!\n- O co wam wszystkim chodzi? Czy ja o czymś nie wiem?\n- Do tej pory my nie wiedzieliśmy chyba... - popatrzył na mnie marszcząc czoło.\nDalej nie wiedziałam o co chodzi, siedziałam na krześle czekając na jakiekolwiek wyjaśnienia, bo sprawa zaczynała być coraz bardziej irytująca. Zaczęła przybierać niemiły wyraz.\nJej twarz, czy ta sprawa?\n- W Formule 1 była już jedna afera szpiegowska. Niepotrzebna nam druga... - burknął po chwili. [szef]\n- Ale ja dalej nic nie rozumiem! Szef raczy mi wytłumaczyć, czy nie? - dało się odczuć najwyraźniej moje coraz większe zdenerwowanie.\n- Dajesz im swoje szkice, prawda?\nA jakie to ma znaczenie? W końcu już wcześniej zauważyłyśmy, tam żadnych tajemnic nie ma, wszyscy sobie łażą gdzie chcą, wszyscy siedzą na kupie w jednym miejscu i nieomalże wymieniają się bolidami.\n- Im, to znaczy komu?\n- Inżynierom zespołu Williams... - westchnął.\n- J-ja?! Nieprawda!\nPodał mi zdjęcia. Co na nich zobaczyłam? Siebie z kartkami papieru i kogoś w czapce zespołu Williams.\nMiażdżące, niepodważalne dowody. Dajcie mi czapkę zespołu Williams, a sfabrykuję podobne u siebie w pracy w minutę. W biurze kartek mamy sporo.\n- Ale to nieprawda! Ktoś sfałszował te zdjęcia! - byłam tego pewna w stu procentach.\n- Przykro mi... Będę chyba musiał cię zwolnić...\nI skończyło się bolidowanie!\nJak szybko przyjął, tak szybko zwolnił.\nCzapeczkę jej zabrał i po sprawie.\n- Nawet nie wiem kto to mógł być. Komu może zależeć żeby mnie wywalić? - zastanowiłam się idąc chodnikiem.\n- A ja chyba wiem! - u Roberta na twarzy widać było pokaźny grymas.\n- Kto? - ożywił się Fernando.\n- No zgadnij... - Robert odwrócił wzrok biorąc mnie za rękę.\n- Twoja ex? - zgadł Fernando, a Robert przytaknął mu skinieniem głowy. - No to wszystko wyjaśnia... CHYBA!\nJak wiadomo, za wszystkie nieszczęścia świata odpowiedzialne są zazdrosne eks.\nJeszcze chciałabym wiedzieć, skąd te potężne wpływy Edyty w BMW Sauber.\nNagle ktoś z czapką z daszkiem na głowie pociągnął mnie za ramię odciągając na bok. Lecz nie była to czapka BMW Sauber, nie miała koloru granatowego ani jakiegokolwiek napisu wskazującego napis, że pochodzi właśnie z niemieckiego teamu.\nNo i po co mu twarz? Wystarczy czapka.\nSłowo "czapka" pojawia się teraz tak często, że już wydaje mi się jakieś nienaturalne.\nSwoją drogą podziwiam Roxankę, za te logiczne wywody i szerlokowski wręcz umysł - czapka niewłaściwa? o, podejrzane! :)\nBo żadne inne czapki się nie liczą. Nie istnieją. W zimie powinno się nosić uszanki z logo BMW.\nBył to Tomek, mój dawny powiedzmy chłopak. Rozstaliśmy się po dość burzliwej rozmowie, a potem wyprowadziłam się do innego miasta wraz z rodzicami.\nTo musiało być bardzo dawno temu, skoro tata nie żyje już od dwóch lat. I facet nadal ją ściga?\nJeżeli był jej rówieśnikiem, czyli miał w najlepszym przypadku 16 lat (albo mniej) jak się rozstali - to pewnie dojrzał już do zemsty.\nTomek - typowy wysoki, szczupły szatyn o brązowych oczach. Ciągle czarny kaszkiet z czerwoną obwódką na głowie. Dość luzacki typ i nonszalancki styl bycia.\nI oczywiście czapka jako najistotniejszy element opisu postaci. Ona naprawdę ma jakiś fetysz.\nPo czapce go poznacie.\nI po czerwonej obwódce na głowie. Pewnie od noszenia czapki.\n[Roksana siedzi w hotelowej restauracji i pije kawę.]\nMój wzrok przykuło dwóch gości w czarnych płaszczach i kapeluszach. Chciałam usłyszeć do kogo przyszli, bo wydawali się dość podejrzani jak na mój gust. Pokazali jakieś legitymacje wyciągnięte z górniej kieszeni płaszcza i wypowiedzieli moje imię i nazwisko.\nCzyżby policja zainteresowała się wreszcie aferą na lotnisku?\nFaceci się legitymują, a jej wydają się podejrzani?\nOczywiście. Nie mają czapek z logo, tylko kapelusze.\nDopiłam ostatni łyk kawy zostawiając na serwetce zapłatę po czym szybko przemknęłam na górę tak, żeby mnie nie zauważyli. Sprawdziłam czy mój pokój jest zamknięty i pobiegłam do Roberta. W sumie nie wiem czego się bałam u tych gości, ale coś wzbudziło we mnie podejrzenia. Zapukałam do jego drzwi.\n- Robert, szybciej, proszę! - mój ton był podobny do tonu kogoś, kto chce zrobić siusiu i nie ma gdzie.\nKiedy tylko drzwi się uchyliły przytuliłam się do stojącego za nimi bruneta.\n- Ratuj mnie! - ległam na sofę.\nPrzybierając wdzięczną pozę omdlewającej królewny.\n- Przed czym, albo... Przed kim? - drzwi zostawił uchylone.\n- Jejku, co się dzieje? - popatrzył na mnie mierząc mnie z góry do dołu.\n- Oni mnie szukają!\n- Ale kto...? Kto cię szuka?\n- ONI to znaczy kto?\n- Sama nie wiem! Jacyś dwaj goście w czarnych płaszczach i kapeluszach!\nŚcigają ją Men in Black? Czyżby bolidy BMW wykorzystywały technologię kosmitów?\n[Bohaterka stwierdza, że już bezpiecznie i wraca do siebie]\nUsiadłam na fotelu i włączyłam telewizor po raz drugi. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Zamarłam, ale uspokoiłam się niepewnie podchodząc do drzwi.\nOtworzyłam je z zamachem.\nPokojówka runęła nieprzytomna, z rozkrwawionym nosem.\nZobaczyłam tych samych dwóch gości, których widziałam wcześniej na dole.\n- Panowie do kogo? - spytałam z małym wyszczerzeniem zębów.\n- Do ciebie - odpowiedzieli, jeden z wielkim wywaleniem jęzora, a drugi ze średnim strzyżeniem ucha.\n- No chyba do ciebie! - weszli rozpychając się w wejściu i potrącając mnie łokciem.\nNie jesteśmy całkiem pewni, ale chyba jednak...\n- Moglibyście chociaż wchodząc okazać trochę kultury! - masowałam swoje ramię.\n- Nie ma na to czasu panienko. W tych czasach nie ma kulturalnych ludzi. - wyciągnął jakiś notesik.\n- Dobra, no to szybko. Załatwiacie i wyłazicie. Nie mam najmniejszej ochoty was oglądać - skwitowałam odpłacając im się równie chamskim brakiem kultury.\nGwałcicie i spadacie, biegusiem, myk myk!\nOni usiedli na krzesłach jak gdyby nigdy nic i zaczęli rozglądać się po hotelowym pokoju. Wyższy typ cały czas ściskał w swoich łapskach ten mały notesik. W końcu otworzył go i zaczął czytać.\n- Ile pani ma lat? - spytał po chwili.\n- A co to ja, na przesłuchaniu jestem czy jak?\n- Pff... Kobiet się o wiek nie pyta. Mam tyle na ile się czuję.\nCóż za kokietka. Mężczyźni lubią takie.\n- No i masz minusa.\nUps, a jednak nie wszyscy.\n- Minusa masz, powiedziałem. - podniósł na mnie swoje oczy.\n- Jakiego minusa?\nTo pytanie bardzo zaskoczyło niecnego typa. Nie dał jednak tego po sobie poznać. Lekceważąco więc prychnął...\n- Dobra, nieważne mała. Następne pytanie.\n- Nie odpowiadam na żadne wasze pytania! Najpierw by się pasowało przedstawić, nie uważacie?\n- No to się przedstawiaj... - zapisał coś w swoim notesiku.\nNie miałam dłuższej ochoty z nimi rozmawiać. Usiadłam na łóżku i zaczęłam oglądać telewizor.\nZajrzałam z tyłu, żeby sprawdzić kabelki, przetarłam szmatką ekran, na koniec wymiotłam kurz spod spodu.\nNastępnie zrobiłam sobie herbatę. Zdjęłam czapkę, żeby poprawić włosy. Chwilkę poleżałam na kanapie i zupełnie:\nNie zwracałam na nich uwagi. Zadawali mi jakieś pytania, ale nie słuchałam ich. Ignorowałam ich poczynania.\nRoksana twardzielka. Nie złamie jej żadne przesłuchanie. Nic z niej nie wydrą.\nNawet po związaniu sznurówką.\nNie wiadomo natomiast, jak by się zachowała po przyprowadzeniu kozy do lizania jej podeszew.\nWstałam jednak, bo zaczęli mnie irytować, przeginali.\n- Dobra, prosto z mostu, czego chcecie? - odłożyłam pilota i spojrzałam im prosto w oczy.\n- Chodzi o Tomka.\n- O Tomka...? Tzn. TEGO Tomka?\nO tego Tomka?\nAfera Tomekgate odbiła się szerokim echem po całym świecie, jak widać.\n- Tak, tego Tomka. Kazał ci przekazać to. - podał mi kopertę.\nZnalazłam w niej jedno z fałszywych zdjęć i kartkę na której pisało: Musimy się spotkać. Dzisiaj - 18.00. Kawiarenka za rogiem.\n- I cała ta szopka tylko o tą kopertę? - zdziwiłam się odkładając kopertę na stolik.\nCałkowicie normalna procedura przy doręczaniu listów poleconych, nie wiesz o tym?\nTajne służby wpadły, przesłuchać nie przesłuchały, choć chciały, pomamrotały coś pod nosem do siebie, a na końcu doręczyły kopertę od ob. Tomka. Przepraszam. *udała się na długi wypoczynek do Ciechocinka w celu leczenia nadszarpniętych nerwów, opadniętej szczęki i dziwnie obolałego czoła*\n[Roksana spotyka się ze swoim byłym. Okazuje się, ze to on był odpowiedzialny za aferę ze zdjęciami, ponieważ chciał w ten sposób doprowadzić do tego, by straciła pracę, wróciła do Polski i do niego. Co z tym mieli wspólnego Men in Black - nie wyjaśniono. W każdym razie szczęśliwie wraca do pracy - w samą porę, bo straszliwa awaria komputera stawia pod dużym znakiem zapytania start teamu w kolejnym wyścigu.]\n- System padł... - westchnął Mario i opuścił ręce w geście bezradności.\n- A-ale jak to...? Tak po prostu? - usiadłam obok niego i próbowałam przywołać tryb awaryjny.\nNiestety nie działało nawet to. Przy takim układzie pada team radio, pada jakakolwiek kontrola... Po prostu wszystko pada! Każdy załamywał ręce i głowił się jak przywrócić system do sprawnego działania.\n- A co, jeśli nie wystartujemy? - zagadnął Nick.\n- Jak to co, głupku? Stracimy punkty! - odparł z irytacją jeden z pracowników.\nNie, naprawdę? W życiu bym się nie domyślił! - westchnął Nick Heidfeld, wieloletni kierowca Formuły 1.\nPołożyłam sobie palec na ustach, co zawsze oznaczało, że myślę.\nA na drzwiach zapalił się czerwony neon z napisem: Cisza! Roksana myśli!\nNie, nie na drzwiach. Na czapce.\nPrzekręciłam czapkę w bok.\nJuż wiem, ona ma w czapce ukryty włącznik, dzięki któremu przestawia się na trans mentacki!\nW końcu udało mi się przywrócić sprawność systemowi w kilku procentach.\nResztki wiedzy z liceum biją na łeb niejednego programistę.\nOd lat wiadomo, że kudy tam zachodniej edukacji do naszej! *puchnie z dumy*\n- Ej... Coś nie gra... - stwierdziłam wstając z krzesła i przechodząc za komputer.[resztki wiedzy jednak nie wystarczyły?]\nPech chciał, że gdy już byłam prawie przy krawędzi stołu, potknęłam się o czyjeś buty i wylądowałam nadgarstkiem na ostrzu noża w związku z czym zabrudziłam podłogę krwią.\nOna ten system naprawiała NOŻEM?\nTo nóż Dzidki, co go to była ostrzyła...\nPrzystawiła mu nóż do zwojów - "Zeznawaj, co się dzieje, albo przetnę kabelki!"\nPo długich godzinach udało mi się rozgryźć o co w tym wszystkim chodzi. Chodziło o drobnostkę, a nikt nie mógł sobie poradzić...\nSkromność boChaterki zaczyna zalewać zewnętrzne rubieże Wszechświata. Aż dziw bierze jak to wszystko działało do momentu jej zatrudnienia.\nKim właściwie jest Roksanka? Inżynierem? Mechanikiem? Konstruktorem? Wieloczynnościowym komputerem mobilnym?\n- Mam problemy z przyczepnością! - krzyczał do mnie Robert przez team radio podczas piątkowego treningu.\n- Ok, spokojnie, wytrzymaj! - zerknęłam na monitor.\n- NIE DA SIĘ WYTRZYMAĆ!\nNie odpowiedziałam nic. Zaczęłam wyliczać coś na kartce.\n- Dacie mu opony z super miękkiej mieszanki! Jasne? - porozumiałam się z mechanikami.\nCo wy na to, żeby zwolnić cały staff BMW? Przecież jedna Roksanka da sobie radę ze wszystkim. Taniej im wyjdzie.\nSuper miękkiej mieszanki czego z czym?\nKisielku z galaretką. (no dobra, wiemy, że to taki żargon wyścigowy, wiemy...)\nBoksy opustoszały, zostałam tylko ja i moje rysunki... No i bolid.\n- Obmówmy wyścig! - usiadł koło mnie.\nObmawianie to bardzo, ale to bardzo brzydka rzecz!\nWyścig jest gópi i ma krzywe nogi.\n- Nie ma sprawy! - uśmiechnęłam się przesiadając na krzesło i odkładając rysunki.\n- Była słaba przyczepność... Opony miały duże wibracje, walczyłem z bolidem... - westchnął kładąc ręce na kolanach.\n- Nie wiem co się stało... To było ponad moją kontrolą... Przepraszam, nic więcej nie mogę...\n- Nick jechał lepiej...\n- Ma innego inżyniera wyścigowego... - wstałam z krzesła. - Widocznie lepszego, dużo lepszego ode mnie.\nA więc sorry Roksana! You are out, he's in!\n- Jasne... - pokręciłam głową podnosząc kącik ust.\nZa pomocą małego dźwigu.\n- Widziałaś dzisiejszą gazetę...? - Robert wsadził mi w rękę jakiś brukowiec.\nOdłożyłam filiżankę z kawą.\n- Nie, a co? - zerknęłam na pierwszą stronę.\n- No to patrz... - wziął gazetę i otworzył na jakiejś stronie pod koniec.\nUgryzłam ciastko i zerknęłam na gazetę, a tam co...? Wielki nagłówek pisany czerwonymi literami: "Dziewczyna w objęciach Roberta Kubicy" (no to się podjarali...).\nNo pewnie...podjarać to by się można było jakby to był chłopak.\n- Ojj... Oni muszą mieć temat żeby zarobić te złoty dwadzieścia na każdej gazecie! - przysunął się z krzesłem bliżej.\nAŁtoreczka czytuje chyba "Fakt"?\nNiekoniecznie, Viva z E. Górniak na okładce była po 0,99 zł. Z Kubicą mogła być za 1,20.\nTanio wyceniają te nasze "gwiazdy".\nTakie to "gwiazdy".\nRaz da, i gwiazda.\n- Ciekawe czy cię ktoś pozna... - zastanowił się Robert.\n- No chodzi mi o to czy jak wyjdziemy razem gdzieś i ktoś to zobaczy to czy się zorientują po wyglądzie, że ty to przecież mój inżynier wyścigowy!\nJak na dorosłego mężczyznę, Robertino ma fascynujące problemy.\n- Chcesz mi zasugerować, że mamy udawać przyjaciół żeby nie było więcej plotek?\n- Nie! No co ty! Źle mnie zrozumiałaś - uśmiechnął się - Chodzi mi o to, że niektórzy wiedzą jak wyglądają inżynierzy wyścigowi...\nMają ciemnobrązowe futro na całym ciele, białe oczy, żółte zęby i róg na środku czoła.\nI zastanawiałam się czy jak cię ktoś zobaczy ze mną jako moją dziewczyną, to czy pozna, że moja dziewczyna to mój inżynier wyścigowy...?\nJeśli nie będzie tego miała napisane na czapeczce, to nie.\nZastanowiłam się chwile aby od początku przeanalizować to, co mówił.\nRzesza czytelników razem z nią.\n- Uhm, rozumiem! - zaśmiałam się.\n- Dokładna analiza, co?\n- Tak! Skrzywienie zawodowe! - zmierzwiłam mu czarne włosy.\nI tu właśnie nie dorastamy boCHaterce do pięt i nadal tkwimy w niezręcznym niezrozumieniu.\nSiedziałam tuż obok szefa i studiowałam pomiary z bolidu Roberta.(...) Nagle poczułam lekkie ukłucie w okolicy ucha.\n- Aua... - skrzywiłam się chwytając za głowę.\n- Co ci jest? - szef odwrócił wzrok.\n- Nie, nie... Nic takiego... - wymusiłam uśmiech próbując skupić się na pracy. - Mam tylko dziwne przeczucie...\n- Przeczucie...? Jakie...?\n- Tak jakbym... Wiedziała, że stanie się coś złego... Tylko, że nie wiem co...\nSuper Moce Profetyczne Mary Sue mode on!\nA nie początki zapalenia ucha?\n- Obyś nie miała racji. - zmartwił się Mario poklepując mnie po ramieniu.\nZerknęłam nudnym wzrokiem na ekran z relacją telewizyjną,\nJaki ona ma nudny wzrok, na kogo spojrzy, ten zaczyna zieeeeewać.\nale to co tam ujrzałam zmusiło mnie do rozwarcia powiek dużo szerzej i ożywienia pracy.\nPodzielność uwagi godna mistrzów!\nNo Jaśku, taż ona Mary Sue jest!\nSzybciej studiuj te pomiary, szybciej!\n- Sebastian! - wykrzyknęłam ściągając słuchawki z uszu.\n- Co Sebastian? - zerknął Mario.\n- Wypadek! - wskazałam na monitor - Wiedziałam... Wiedziałam, że coś się stanie!\nWybiegłam ze swojego stanowiska i pędem pognałam na miejsce. Nie wiem czemu, ale coś mi podpowiadało, że muszę tam iść.\nW budce telefonicznej założyła rajstopki i kostium z literami MS i...\nIs it a bird? Is it a plane? No! It' s SUPER ROXANA!\nPrawie każdy odwracał się za mną aby zerknąć co dalej zrobię.\nCo z satysfakcją zauważała, pomimo skupienia na misji ratunkowej.\n- Pali się! - krzyknęłam i przeskoczyłam przez ogrodzenie wymijając stojącego przede mną mężczyznę.\nOn odwrócił się i odprowadził mnie wzrokiem. Z baku z paliwem bolidu zaczął się wydobywać niepokojąco gęsty dym i lekki płomień wkoło otworu.\nZaraz mi się przypomina Chmielewska: "Pies, który stał w kącie pokoju, kopcił tak strasznie, że trzeba było mu otwór zalepić gliną".\n- Szybko, wychodź! - krzyknęłam do siedzącego w bolidzie Sebastiana.\nWyciągnął kierownicę, ale po wielu okrążeniach był dość zmęczony.\nZmęczył go ten wypadek.\nJego ruchy wskazywały na to, że lekko podtruł się dymem. Nie znam się na chemii i nie wiem co mogło mu zaszkodzić.\nJako konstruktorko-inżyniero-mechaniczka powinna mieć o tym jakieś pojęcie. Resztki wiedzy z liceum w zakresie chemii wyparowały?...\nWtedy zaspała do szkoły. Chociaż... Czy Marysie Zuzie zasypiają na zajęcia?\nNie, one na tak trywialne zajęcia po prostu nie chodzą. Uwłaczają ich Marysujskiej godności.\n- Podaj mi rękę... - wyciągnęłam dłoń w jego kierunku.\nZrobił to, co powiedziałam. Przy mojej pomocy wysiadł z kokpitu. Przytrzymał się mnie, a ja pomogłam mu odejść na bok. Jakoś nikt z ludzi stojących obok nie raczył mi pomóc.\nZostawili boCHaterce pole do popisu. No bo któż jak nie ONA?\nPo prostu zerkali, żeby sprawdzić, co dalej zrobi.\nLedwo co odeszliśmy, bolid rozprysł się na kawałki przez wybuch. Upadliśmy odruchowo na kolana, a ludzie wkoło odskoczyli zakrywając dłońmi oczy.\nPanna się W-11 naoglądała.\nDo oczu dostał mi się dym, próbowałam jakoś się obronić, ale nie mogłam zatrzeć ręką powiek, bo by było jeszcze gorzej. Na dodatek zaczęłam kaszleć. Pomogłam Sebastianowi ściągnąć kask.\nDym "oddalił" się na pewną odległość [już nie mógł na to patrzeć?] i można było spojrzeć normalnie... Jakiś mężczyzna w białym kitlu podszedł do nas i pomógł Sebastianowi wstać. Mi udało się to o własnych siłach mimo trudu. Moja biała bluzka była teraz prawie czarna... Chwilę patrzyłam jeszcze jak mężczyzna idzie z ledwo wlekącym się Sebastianem w stronę karetki.\nZ powodu deficytów budżetowych, w karetkach zlikwidowano nosze. Pacjent musi dojść do karetki o własnych siłach. Co lżej poszkodowani biegną do szpitala ZA karetką.\nSebastian odwrócił tylko głowę, uniósł kciuk w górę i uśmiechnął się lekko. Odwzajemniłam uśmiech.\nRoxanie nie trzeba pomagać. Wszyscy wiedzą, że taka dziewczyna jak ona weźmie teraz resztki bolidu na plecy, zataszczy je do hangaru, usiądzie nad kartką papieru i w mig opracuje przyczyny tego wypadku.\nPhi! Ona od razu zmontuje ten bolid na nowo i jeszcze zdąży ponownie włączyć go do wyścigu.\n[uwaga, uwaga, robi się wakat na stanowisku trólawera. Robercik okazuje się zuy, nie dość, że nie przejął się wystarczająco wypadkiem kolegi, to jeszcze obściskuje się po kątach z Edytą, która jak na zawołanie zostaje przywrócona do fabuły.]\n[Innymi słowy, aŁtoreczka przeniosła swoje uczucia z Kubicy na... Ale nie uprzedzajmy wypadków.]\nWstałam zaraz i podeszłam powoli do łóżka kładąc się na nim i przytulając poduszkę. Trzymałam w ręce telefon, który zaraz zaczął dzwonić. Mama...? Czego ona może chcieć w takiej chwili?\n- Musimy się spotkać... To bardzo ważne, będę za niedługo u ciebie. Spotkajmy się w tej kawiarence zaraz na rogu, pa.\nSzanowna Mamusia ma dyspozycji nieliche środki lokomocji. Będąc wyjechaną - jak utrzymuje aŁtoreczka, jest w stanie spotkać z córką za niedługo. Szacun.\nWiesz, generalnie nikt nie wie, w jakim punkcie czasoprzestrzeni znajduje się aktualnie tak ona, jak i Roksana. Kto wie, może akurat w tym samym mieście?\nNacisnęłam czerwoną słuchawkę z lekkim zdziwieniem. Patrzyłam się jeszcze przez chwilkę na ekran komórki. Podeszłam do szafy i przebrałam się we własne ubrania. [Cudze nie dały się ubrać] [Nikt niczego nie wciskał] Złapałam torebkę i wyszłam z parasolką na dwór. Kiedy przybyłam na miejsce, mama już tam czekała. Złożyłam parasolkę i wolno skierowałam się w stronę stolika.\nJeśli w powieści lub sztuce na ścianie wisi strzelba, to musowo pod koniec wystrzeli. Dlaczego aŁtoreczka tak podkreśla parasolkę? Stłucze nią mamusię po łbie?\n- Chyba się zakochałam! - westchnęła mama a ja o mało co nie wyplułam wody, którą miałam w ustach.\nZakryłam je sobie ręką i po chwili uspokojenia przełknęłam ślinę.\n- Że co?! - skrzywiłam się.\n- Mamo...? A tato...?\n- I co z tego...? Przewraca się w grobie zgrzytając zębami jak nic!\n- No... No nie wiem...\n- Mamo, w którym wieku ty żyjesz?!\n- W XXI? - uśmiechnęła się.\n- Ta, prawidłowa odpowiedź... - podparłam się na ręce i zerknęłam na sufit z ironią. - Jak ty sobie to wyobrażasz...?\nW odpowiedzi matka wyciągnęła z torby potężny plik katalogów ślubnych...\nWyglądała jakby nad czymś myślała. Miałam szczerą nadzieję, że ona nie mówiła poważnie. A jeśli tak, to jestem w stanie stwierdzić, że postradała zmysły!\n- Nie mówisz poważnie, prawda?\n- Oczywiście, że mówię prawdę... Zakochałam się w pewnym mężczyźnie! I już! Stało się.\n- O nie, nawet o tym nie myśl. Tato był twoim mężem i według prawa dalej nim jest! Pomimo tego, że zginął...\nJak widać instytucja małżeństwa według aŁtoreczki trwa także w życiu pozagrobowym albo i jeszcze dłużej. Wszyscy wdowcy powtórnie ożenieni popełnili bigamię.\nJest to rozmowa, której skomentowanie zostawiłam sobie na sam koniec, bo nie mogłam znaleźć stosownych słów. Dalej nie mogę.\nBoru liściasty najzieleńszy! *miota się po pokoju w panice, zastanawiając się, czy przypadkiem nie żyjemy w średniowieczu, kiedy to wdowy szły do klasztoru, bądź też w dawnych Indiach, gdzie wysyłano je na stos*.\nPrzy tych przemieszczających się pokojach hotelowych, mobilnej mamie i przyjaciółce, zmiana epoki by mnie nie zdziwiła.\n[Ponieważ boski Robertino wyleciał z hukiem z serca Roksanki, nie ma powodu, by dalej pracowała ona dla BMW Sauber. Przejmuje ją Ferrari.]\n- Roksana?! Co ty wyprawiasz?! - krzyknął Jim.\nPrzycisnęłam przycisk, który informował kierowcę, że ma zjechać na swój pit stop.\n- To co widzisz! Wolisz żeby się zatrzymał w połowie okrążenia, bo opony mu nawaliły?!\nAch, Roksanka podejmuje Kontrowersyjną Decyzję! Gryziemy paluchy, co dalej...\nWrócił na tor pierwszy, nie oddał prowadzenia. Teraz już tylko tak do końca... Ostatnie okrążenie, prosta startowa, linia mety, JEST!\nNo ba. I tylko dzięki Roksanie!\nSebastian zszedł do nas uradowany. Jeszcze tylko fotoreporterzy zrobią fotki.\n- No i jak? - spytałam.\n- A te opony... Co wtedy się z nimi działo?\n- Były bardzo zużyte... Dobrze, że wzięliście mnie wcześniej na pit stop, nie wiem czy bym dojechał na ten późniejszy...\n- Och, nie ma sprawy! - machnęłam ręką. Skromnie przewaliła oczami. *Zapomniała że Dzidka czai się gdzieś za rogiem. Z wielkim. Kamieniem*\n- Ta, jasne! - przewalił oczami.\nŁups! Tym kamieniem.\nKiedy tylko Sebastian wszedł do boksu, szef oblał go szampanem.\n- Ej panowie! - odsunęłam szefa - Konferencja! Jak chłopak pójdzie? Cały zalany szampanem?\nNo tak, chłopaki znów rozrabiają, Roksi jako jedyna może ustawić ich do pionu.\nBo oczywiście, nikt z teamu nigdy nie miał do czynienia z oblewaniem zwycięzcy szampanem, nie wie, jak się w takiej sytuacji zachować i co robić.\nSzef zaczął się śmiać, a Sebastianowi ściekał szampan z czapki. Poszedł na konferencje, a szef nie mógł się naopowiadać jaki to jest szczęśliwy. Wszyscy uśmiechaliśmy się pod nosem. Nikt nie wierzył, że szef potrafi aż tyle mówić!\nZatrudnienie SuperRoxy przywróciło mu wiarę w ludzi i przywołało tak długo nieobecny uśmiech na jego twarzy. Roxy lekiem na całe zło!\nI nadzieją na przyszły... sezon.\n[Tymczasem Robertino cierpi...]\nRobert potrzebował bycia z przyjacielem. Nie mógł powiedzieć, że nie tęsknił za Roksaną.\n- Fernando, co ja mam zrobić...?\n- Ale co...? - Fernando oglądał gazetę.\n- Przestań czytać ten brukowiec i mi pomóż! - Robert wyrwał mu gazetę i rzucił ze śmiechem na ziemię, chociaż nie było mu wcale do śmiechu.\n- No stary, nie wiesz jak się dziewczynę przeprasza? Kwiatek, kino, wiesz... Te bajery!\n- Ale zrozum, chłopie! Ona jest inna, ona nie jest taka jak wszystkie.\n- Ciekawe... To jej kup klucz francuski i plik śrubokrętów, wiesz? - założył ręce i usiadł na fotelu.\n- Śmieszne... - przewalił oczami Robert.\n- Wiesz co stary? Ja to już nie wiem jak ci pomóc. Staram się jak mogę, a ty wybrzydzasz jak baba w ciąży!\nRobert rzucił w przyjaciela poduszką.\nA potem nawzajem zaczęli się pocieszać... Dzieci, spać!\n- Witam serdecznie kierowców, zarządców oraz pracowników! - zaczął szef kiedy wszyscy zebraliśmy się w sali - Zebraliśmy się tutaj aby omówić pewną kwestię. Otóż mamy możliwość nowego sponsoringu ze strony pewnego... Uwaga! Arabskiego szejka.\nPopatrzyliśmy po sobie. Nie spodziewaliśmy się takiego zwrotu akcji. Rozumieliśmy, że potrzebujemy jakiegoś nowego źródła finansów, ale że aż tak...?\nZatrudnienie Roxanki znacznie uszczupliło konta teamu i zaburzyło płynność finansową.\n- Powitajcie Ahmeda del Ahmabi!\nAhmed DEL Ahmabi? Mamunia była hiszpańską arystokratką?\nNie, to pamiątka po Ctrl+Alt+Del.\nPrzez frontowe drzwi wszedł starszy facet przy kości odziany w tygrysią skórę.\nTego tygrysa udusił pewnie własnymi rękami?\nNa rękach miał jakieś złote pierścienie z brylantami, a na szyi złoty łańcuch.\nOna ma NAPRAWDĘ bardzo dziwne wyobrażenia na temat wyglądu współczesnych szejków arabskich.\nA pierścienie były... jakie? JAKIEŚ!\nJego skóra miała ciemniejszy odcień, a włosy na wpół siwe. Powitaliśmy go brawami kiedy wchodził na scenę.\nNiepewnie podeszłam do stolika przy którym ugoszczono szejka. Położyłam przed nim projekty pracowników teamu, które zostały wyświetlone na tablicy za mną tak, aby każdy mógł je zobaczyć. Ktoś podetknął mi mikrofon prawie pod nos. Zaczęłam opowiadać wszystko po kolei od budowy poszczególnych "narządów", poprzez rozmieszczenie ich w środku, aż po budowę zewnętrzną w tym aerodynamikę i tak dalej. Pan Ahmed słuchał z niemałym zainteresowaniem.\nRoksanka zna biegle język arabski? Zapewne resztki wiedzy z liceum...\nI to język branżowy!\nA tak BTW to ten szejk to niezły jeleń. Decyduje się sponsorować team nie mając pojęcia nawet o "budowie zewnętrznej" bolidu. Będzie można niezłe przewały robić mu pod samym nosem.\nE tam. Zagapił się na budowę zewnętrzną Roksanki.\nFerrari potrzebuje sponsora...Buahahahahahaha *Z dzikim śmiechem i szałem w oczach, przegalopowała po pokoju *\nSzef uśmiechał się pod nosem i popijał kawę z małej filiżanki. Pozwolono szejkowi zadać kilka pytań, na które na szczęście potrafiłam bez problemu odpowiedzieć.\nTłumaczą szejkowi budowę bolidu, a ona boi się, że szejk ją na czymś zagnie?\nMnie rozczuliło, że POZWOLONO mu zadać kilka pytań.\nNastępnie do swojej pracy przeszli moi koledzy po fachu. Do nich należało już jednak całkiem co innego.\n"Negocjatorzy!" - zaśmiałam się.\nZałatwiono szejkowi miejsce w hotelu aby mógł podczas treningów, testów, kwalifikacji i wyścigu doglądać naszą pracę i podjąć decyzję.\nSzejkowie zazwyczaj przylatują tylko na parę godzin, rzecz jasna samolotem rejsowym, z przesiadką. Ewentualne "miejsce" w hotelu trzeba mu ZAŁATWIAĆ. *rży*\nOn jednak wybrał prostszą metodę. Po wysłuchaniu naszej czwórki bezproblemowo zgodził się sponsorować nasz team.\nSkromnośc nie pozwala Roksance podkreślić, że decydujący głos miała ona, ze swą nienaganną arabszczyzną.\n- Scarlett! Tak, Scarlett! - usłyszałam głos szejka za sobą.\nOglądnęłam się czy on na pewno woła za mną... Był ciepły wieczór... Singapur.\nBył ciepły wieczór w Singapurze,\nOn jej szkarłatne wręczał róże,\nLecz nie wstrząsnęło to Roksanką,\nNie chciała zostać szejka branką!\n- Nie jestem Scarlett! Panu się coś pomyliło!\n- Nic mi się nie pomyliło! Nie pamiętasz? Dwa lata temu byłaś u mnie, mieliśmy wziąć ślub!\n- Przepraszam, ale czy pan nie zażył dzisiaj jakichś pigułek, czy co?! Coś się panu pomieszało w tej arabskiej głowie! - wykrzyknęłam.\n- Pojedziemy razem do Arabii i znów się pobierzemy! Już teraz nam nic nie przeszkodzi!\n- POBIERZEMY?! Czy pan oszalał?! Ja mam dwadzieścia lat!\n- To nie problem!\nStanęłam jak osłupiała. Gościowi się coś poprzewracało w głowie! Po pierwsze nie jestem Scarlett, po drugie nigdy wcześniej nie widziałam go na oczy, po trzecie nigdy się z nim nie żeniłam [to by było trudne, nie mówię że niewykonalne, ale trudne], po czwarte nie mam takiego zamiaru, po piąte nigdzie nie jadę!\n- Michael! Przynieś jej rzeczy z hotelu!\nJakiś murzyn skinął głową i pobiegł do hotelu.\nSforsował drzwi do jej pokoju własną klatą, wcześniej bez trudu domyślając się, gdzie ma się udać.\n- Panie Franz, ja do Arabii wyjeżdżam! - powiedział Ahmed.\nPanie Franz, ja za te trzi pari spodniów sto rubelków chcę!\n- Ale jak to? Tak szybko? - zdziwił się Franz Tost.\n- A no, zabieram Scarlett ze sobą!\n- Scarlett? Jaką Scarlett? - zdziwił się Tost popijając kawę.\n- Tą inżynier!\n- Roksanę, tak?\nBo mamy tu wiele kobiet inżynierów.\nAle fakt, że taką bez wyższych studiów inżynierskich to chyba jedną.\n- No dobrze, jak zwał tak zwał...\nMonitor komputera właśnie powiedział, że mu wstyd, że takie głupoty wyświetla.\n- Ej, co to za cyrki?! - wykrzyknęłam gdy jakieś dwie dziewczyny podbiegły i zaczęły mi z koszyków rzucać płatki pod nogi.\n- Przyszła królowa musi stąpać po płatkach róży, aby jej stopom nic się nie stało! - powiedział jakiś murzyn.\n- Człowieku! Ja mam na nogach buty! - wskazałam z wyrazem idiotyzmu na twarzy.\nTe przebłyski samokrytyki bardzo mi się podobają.\nWiesz, nawet ją rozumiem. Gdyby mi ktoś powiedział, że lepszą ochroną będzie płatek róży niż solidny glan, to też nie miałabym mądrej miny.\n- O tak! - skłonił się - Ale to nic nie zmienia! Pani pozwoli, że wsiądzie do samochodu, Pani rzeczy już spakowane.\n- Ale że co?! Ja się nigdzie nie wybieram!\nI nie pozwalam, że wsiądę!\nNikt już nic nie odpowiedział. Przyszedł szejk, a "kwiaciarki" dalej wykonywały swoją bezsensowną robotę... Musiałam mimowolnie wsiąść do tego auta, a tam jak w domu. [generalnie bajzel ale lodówka pełna piwa] Myślałam, że wykituję.\nTja. Luksus zabija.\nTakie rzeczy kojarzą mi się z pustymi ludźmi, którzy za przeproszeniem srają kasą i nie wiedzą co z nią zrobić...\nZły sponsor, zły! Sponsorowi nie wolno mieć aż tylu pieniędzy!\nMimowolnie wsiadła do auta?\nNo....Tak jakby przypadkiem....\n"Ups, niechcący mi się wsiadło".\n- Jesteśmy na miejscu! - krzyknął Ahmed i gestem ręki zachęcił mnie do wyjścia z samochodu.\nKiedy wyszłam przeżyłam szok. Wszystko było tak przepełnione złotem i innymi bajerami, że mdłości miałam na każdym kroku. Wielki wybrukowany plac, na środku pokaźna fontanna. W tle ogromny pałac z wysoką wieżą. Dalej, po obu bokach pałacu zaczynały się wielkie ogrody ze złotą bramą. Roiło się tam od przeróżnych egzotycznych drzewek, ale nie zabrakło też krzewów ozdobnych.\nNa zwykłe zielsko już zabrakło miejsca.\nA wkoło latały złote pawie.\nZaraz, oni tam samochodem pojechali? Całą drogę?\nNo przecież mieli tam jak w domu, to im te parę tysięcy kilometrów minęło raz dwa. A może szejk otworzył filię pałacu jakieś 200 km od toru.\nNie no, co wy? Mimowolnie przesiadła się z samochodu do samolotu. AŁtoreczka oszczędziła nam tej sceny.\nJakaś starsza gruba pani podeszła do mnie i kazała za sobą iść. Kiedy weszłam do pałacu po raz kolejny przeżyłam szok... Kicz, kicz, kicz... I tak w kółko, na każdym kroku. Pewnie inna by się cieszyła, ale mi nie było do śmiechu.\nJak rozumiem traktuje ten pałac jak swój, przecież ma zostać żoną szejka i obrzydem niezmiernym napawa ja myśl, że będzie musiała to wszystko zburzyć i zbudować od nowa. Już bez kiczu.\nIMHO bardziej ją niepokoi, że będzie musiała pucować te wszystkie złote ozdoby i myć hektary kryształowych szyb.\n- Scarlett, witaj w domu! - uśmiechnęła się do mnie starsza pani.\n- Ile można powtarzać?! Nie jestem Scarlett! Mam na imię Roksana! R o k s a n a! - przeliterowałam w razie czego swoje imię.\nW razie gdyby zapomniała, że tak jej na imię.\n[Roksana zostaje zaprowadzona do fryzjera i kosmetyczki, obdarowana suknią i butami na szpilkach. Niestety, niewdzięczne dziewczę postanawia zwiać]\n"Domek" był jakoś dziwnie pusty. Zeszłam na dół po wielkich schodach trzymając się poręczy. Zejście po tych schodach, w tych butach, w moim wykonaniu to prawie to samo co mission imposible...\nJej zwoje mózgowe doznały takiego szoku, że nie przyszło jej na myśl, aby buty po prostu zdjąć.\n- Scarlett! Jak ty pięknie wyglądasz! - wykrzyknął szejk gdy zeszłam na dół i oglądnęłam się w lewo.\nNie odezwałam się słowem i skręciłam w najbliższy korytarz.\nSzejk, chwilowo niepotrzebny w tej scenie, niepostrzeżenie rozpłynął się w powietrzu.\nJakiś pokój w głębi był uchylony. Moja ciekawość była większa, weszłam...\nTeż bym umarła z ciekawości, gdybym zobaczyła uchylony pokój.\nByło w nim bardzo ciemno, jednak jeden obraz był podświetlony mdłym białym światłem. Pod spodem była tabliczka "Scarlett".\n- A więc to ty... - szepnęłam.\nMoje zdziwienie było niezmierne! Ja nawet nie byłam do niej podobna! Podobne włosy i figura, ale to wszystko!\nSzejk najwyraźniej niedomagał wzrokowo.\nTa czy inna, byle blondynna.\nMuszę się jakoś wyrwać z tego domu wariatów!\n- Przygotowania do ślubu już się zaczęły! - ktoś powiedział do kogoś przechodząc korytarzem.\nUwaga, zaczynamy odliczanie. Do ślubu dziesięć... dziewięć...\nWystraszyłam się, że mogą mnie tutaj nakryć. Popatrzyłam jeszcze raz na PRAWDZIWĄ Scarlett.\n"Chwila, chwila... DO ŚLUBU?! Omg... Więc oni na prawdę nie żartowali!"\nCzuję się zwalona z nóg.\n[szejk w porywie dobroci zwraca Roksanie zabraną wcześniej komórkę]\nPopatrzyłam na niego badawczo, a potem chwyciłam komórkę i odnalazłam numer Sebastiana.\n- Nie, nie teraz! - krzyknęłam, kiedy komórka traciła zasięg...\n- Możesz ją zatrzymać, nie chcę byś czuła się tutaj jak w więzieniu - uśmiechnął się.\nUdałam się do swojego pokoju z niemałym zdziwieniem. Jeszcze niedawno zabrali mi komórkę mówiąc, że tutaj się nie używa takich rzeczy, a dzisiaj bez większego wysiłku ją odzyskuję. Niestety bez zasięgu... Długo siedziałam na krześle w pokoju czekając na jakikolwiek znak, że zasięg jest. Bezskutecznie, komórka nie raczyła zasięgnąć nawet jednej kreski. Klikałam na niej co popadnie jednak było to klikanie po nic. Nigdy jeszcze nie czułam się tak bezsilna.\nNo niemożliwe! Taki spec od komputerów, samochodów, nie może sobie poradzić z brakiem zasięgu?\nPowinna umieć ją włączyć samą swą mocą psychiczną.\nNikomu nie mogę powiedzieć, że nie chcę brać ślubu ze starym szejkiem, bo poczują się urażeni i przyszłość Toro Rosso zawiśnie na włosku. Ale czy jednak ten team jest wart takich poświęceń? Nie, nie zostawię ich... Nie mogę! Sama coś wymyślę.\nMyśl, MacGyver, myśl...\nJa i szejk siedzieliśmy przy śniadaniu. Nie pokazywałam po sobie zniechęcenia. On co chwila się do mnie uśmiechał, ja ten uśmiech wymuszałam. Jakaś młoda kobieta podeszła do stołu i oznajmiła, że przygotowania do ślubu idą zgodnie z planem i nic nie stoi na przeszkodzie, by odbył się za kilka dni. Uradowany szejk aż klasnął w dłonie, a mnie sparaliżowało ze strachu. Nie spodziewałam się, że nastąpi to tak szybko. Bardzo mało czasu do myślenia, bardzo mało czasu do działania... Muszę się pospieszyć, albo sobie zawalę życie.\nNormalnie do ślubu potrzebny jest stos dokumentów, wypisy z USC, zaświadczenia, ale co tam! Jak widać większość z nas nie ma pojęcia, że ślub można sobie wziąć ot tak!\nMusierowicz to wie.\nNo wiecie, jesteśmy w Arabii Szczęśliwej. Podejrzewam, że tam za całą ceremonię starczy jedno, krótkie "Biorę sobie ciebie, Roksano, za żonę i nie masz nic do gadania w tej kwestii". A kilka dni przygotowań to tylko dlatego, że szejk lubi przepych i chce się pokazać.\n[Tymczasem Sebastian Vettel...]\nDo tej pory jeszcze nie czuł, że ją kocha, czy coś... Ale kiedy sprawa bardzo się zaostrzyła i ważyło się to, czy ma u niej jakieś szanse, poczuł, że nie może tego zmarnować. Chciał ją wyciągnąć spod "noża" szejka.\nJa mimo wszystko tak bym TEGO nie określiła.\nMoże spod miecza? *chichocze jak gupek*\nNie chciał uszczęśliwiać jej na siłę, ale nie chciał też aby coś jej się stało.\nWszedł do pokoju szefa i usiadł na krześle...\n- Panie Franz, poproszę urlop! - oznajmił z uśmiechem.\n- Urlop? Jak to urlop? - zdziwił się szef - Tak w środku sezonu?!\nSebastian zrobił słodkie oczka, a szef kręcąc głową wpisał mu do grafiku "usprawiedliwioną nieobecność".\n*osuwa się pod biurką, łcząc cicho i bezsilnie" Fajnie mają ci kierowcy Formuły Jeden...\nPewnie, że fajnie. Mógł zażądać usprawiedliwienia od mamy.\nRobił słodkie oczka do szefa? Czuję, że będzie musiał ten urlop odpracować...\nSebastian otworzył komputer i wszedł na internet.[z internetu był piękny widok] Trzymał laptopa na kolanach jadąc w żółtej taksówce. Już wcześniej znalazł zdjęcie prawdziwej Scarlett. Sprawa była w owych czasach dość głośna, księżniczkę porwano, a szejk był bliski załamaniu. Miał wydrukowane jej zdjęcie. [szejk, znaczy?] Wysiadł przy najbliższej alei, schował do teczki laptopa i wziął w rękę zdjęcie. Wśród mieszkańców zaczął szukać Scarlett. Spotkał starego mężczyznę...\n- Zna pan ją? - spytał błagalnym głosem.\n- O tak chłopcze, ooo tak... [jęczał z rozkoszą starzec] Mieszka w domu zaraz obok mojego. Chodź, zaprowadzę cię. - uśmiechnął się do Sebastiana.\nObrzucił go przy tym bystrym spojrzeniem, w myślach oceniając błyskawicznie ciuchy, zegarek, laptop i spodziewaną zawartość portfela.\nSebastian zapukał do drzwi wskazanego domu. Otworzyła mu jakaś dziewczyna.\n- Szukam Scarlett... - wystawił jej zdjęcie przed nos dziewczyny.\n- Ej! Scarly! Szuka cię jakiś przystojniak! - krzyknęła żując gumę.\nW drzwiach stanęła Scarlett.\n- Tak, to ty! - krzyknął Sebastian. - Musisz jechać ze mną!\n- Czemu? - dziewczyna nie kryła zdziwienia.\n- Po drodze ci wszystko wytłumaczę! Teraz musimy iść... A taaa, nie znasz człowieka, ale idź z nim, to taki grzeczny chłopak.\nJakie to proste! Wziął, i ją znalazł. A szejk dochodził do siebie przez parę lat po utracie ukochanej. Powinien swoje służby specjalne wywalić na zbity pysk. Albo na ścięty łeb.\nScarlett jakąś miarą zdołała już zapomnieć, że szejk miał zostać jej mężem. Ułożyła sobie życie z porywaczami, i żyli szczęśliwie, aż się zjawił Seba i wszystko popsuł.\nW końcu tylu szejków już tu widział...\nPospolitą gadkę? Kuro, Twoje Małżoństwo zostało w kościele spospolitowane gadką księdza?...\nCóż, MałŻoństwo to rzecz dość pospolita...\nA mnie cały czas zastanawia w jakim języku oni się porozumiewają.\nSzczegół! Nieistotny szczegół! To wszystko jest tylko po to, żeby Seba zdążył.\nKrzyknąć, że nie jestem Scarlett? I tak nikt mi nie uwierzy...\nWięc co mam zrobić...?\n- Stop! - ktoś z tyłu krzyknął zdyszanym głosem.\nWszyscy odwrócili się w stronę drzwi. Kiedy tylko odwróciłam głowę uśmiechnęłam się promiennie, a kamień spadł mi z serca.\n- Sebek! - krzyknęłam, a on podniósł wzrok i uśmiechnął się do mnie.\nPodniosłam lekko przód sukienki i zeszłam po schodkach.\nOchrona, czy jak to się tam u nich nazywa, miała jakieś milion lat na złapanie jej na schodkach.\nTaka piękna, filmowa scena, a ty marudzisz!\nJakaś dziewczyna zaczęła płakać, nawet nie wiadomo dlaczego. Kiedy się odwróciłam zobaczyłam jakiegoś gościa, który trzymał w ręce pistolet i biały proszek w przeźroczystej torebce.\nDwa środki przymusu niewątpliwie, ale proszku nie rozszyfrowałam.\nTo była groźba: "Spiorę cię!"\n- C-co ty chcesz zrobić? - cofnęłam się o krok.\nChwycił mnie w milczeniu za brzuch od tyłu i przyłożył pistolet do głowy.\n- Albo ożenisz się z szejkiem albo cię zabiję... - mówił to bardzo spokojnie.\nSzejk ze spokojem obserwował sytuację. Nie było nic niepokojącego w tym, że ktoś groził jego prawie żonie, że zaraz odbierze jej życie. Ot, żizn...\nMówił to tak jakby był do takich sytuacji przyzwyczajony. Więc zabije mnie z zimną krwią.\n- Zostaw ją! - wyrywał się Sebastian.\n- Zamknij się... - usłyszał w odpowiedzi.\nPrzełknęłam głośno ślinę podczas gdy gościu odbezpieczył pistolet. Słyszałam bicie własnego serca, widziałam wzroki zgromadzonych. To było straszne.\nStraszne wzroki, krwawe tęczówki, płonące źrenice... (tak, bredzę, wiem).\nSkąd wiesz jak teraz wyglądam?\nZ każdą chwilą byłam coraz bliżej strzału w głowę.\n- Żenisz się z nim?! - szarpnął mną nie odsuwając pistoletu od głowy.\nWie pan, jeśli już muszę, to wolałabym jednak wyjść za niego za mąż.\nZacisnęłam powieki, usłyszałam strzał, ale nie poczułam bólu. Poczułam tylko że spadam na ziemię. Kiedy otworzyłam oczy zobaczyłam Sebastiana.\n- Nie płacz już... - przytulił mnie.\nŁzy same płynęły mi do oczu.\n- Miałem tylko jeden strzał! A ty go zmarnowałeś! - krzyknął gościu trzęsąc przeźroczystym woreczkiem.\n- Ojej, przepraszam - skonfundował się Sebek.\nTo już da pan ten woreczek, sam się naćpam.\nTrzymał pistolet przy jej głowie, a i tak skubany spudłował.\nSebastian chciał coś powiedzieć, ale szejk mu przerwał.\n- Wstawać! Nic mi nie stanie na przeszkodzie!\nWszyscy nagle zwrócili się w stronę drzwi.\n- No i co teraz...? - popatrzyłam na Sebka.\n- Wszystko będzie dobrze, on cię nie poślubi!\n- Po prostu wiem!\nOn też ma Moce Profetyczne Mariana Słoja?\nPodniosłam jedną brew, a potem usłyszałam krzyk szejka: Scarlett! Wstałam szybko aby zobaczyć całą akcję.\n- To ona! - szepnęłam do Sebka.\nOn tylko się uśmiechnął. O co mu chodzi?! Ja tu koszmar przeżywam, a on się śmieje!\nSzejk podszedł i przeprosił mnie z całego serca. Pozwolił odejść. Odnalazł prawdziwą Scarlett.\nZauważcie jak dotychczas rozwleczona narracja, nagle skraca się do krótkich zdań. AŁtorka najwyraźniej też ma już dość.\nŻartujesz? Jesteśmy dopiero gdzieś około 1/3 oryginalnego opcia!\nU. To pewnie kolejne pomysły tłoczą się w głowie naszej aŁtorki i już już czekają na opisanie.\nBez obaw, Drodzy Czytelnicy, my na tym rozdziale skończymy.\nPrzeprosił, że narażał mnie na niebezpieczeństwo.\nA nie mieli żyć długo i szczęśliwie?\nWyszłam z kościoła. Ktoś oddał mi moje rzeczy spakowane do walizki.\nSpakowane walizki jeździły wszędzie za domniemaną księżniczką\nWzięłam je i udałam się do kościelnego wucecika.\nTrzymałam się dzielnie cały czas. Ale teraz umarłam.\nNosz gdzie tak przy samym końcu zgon analizatora? Nie ma tak dobrze. *Nie na darmo przeszła kurs pierwszej pomocy*\nWon z tym defibrylatorem, nie będziesz mnie tu prądem kopać, no! *wierzga*\nCholercia, jaka żywotna!\nPrzebrałam się w normalne rzeczy tj. koszulka STR Ferrari, krótkie jeansowe spodenki, skarpetki i ukochane adidasy. Boże, jak to dobrze mieć na nogach coś co nie nazywa się "szpilki".\n- Noo, nareszcie! - ciągnęłam za sobą walizkę.\n- Nie, nic! Tak inaczej!\n- Nie przypominaj mi nawet! - rzuciłam w Sebka miśkiem który "siedział" na walizce.\nSebek złapał miśka w locie i uśmiechnął się. Teraz niósł go trzymając za łapkę.\nI cała szczęśliwa rodzina odżeglowała w zachodzące słońce i wulkaniczny popiół.\nTęcza zgody zaświeciła na błękitnym niebie, a lekka bryza bawiła się białymi obłoczkami przeganiając je to tu tam.\nOpko ma jeszcze czterdzieści (tak, CZTERDZIEŚCI) rozdziałów, ale zaprawdę powiadam wam - nie chcecie ich czytać... My też nie.\nUmęczona Dzidka, konająca Kura, zupełnie do Scarlett niepodobna Gabs oraz jakoś omdlała Mikan i sponsorujący całość Maskotek\npozdrawiają z płonącego bolidu przed pałacem szejka.\nTo było tak tragiczne, że aż nie mogłam uwierzyć. I jeszcze w takich ilościach, że musiałam się przez to ze trzy dni przebijać...\nNic, tylko przewalić oczami i wymazać z pamięci (ale jakby się Wam kiedyś zachciało zanalizować jeszcze jakiś fragmencik, to chętnie zobaczę, co się święci - może bohaterkę porwą jeszcze kosmici?)\nNieee, do szejka to była tandetka, ale od szejka zaczął się koszmar. Szczególnie ta "znajomość realiów" w wykonaniu aŁtorki - wydaje mi się, że nie trzeba być zbytnim znawcą, by domyślić się chociaż tego, że Arabowie nie biegają co niedziela do chrześcijańskiego kościoła na mszę i "Te Deum".\nTego jest naprawdę tak dużo? No, aŁtorce pomysłów się napłodziło do licha i trochę, tylko widać, że wszystkie to jakieś monstra.\nZa to analiza wspaniała i odprężająca, uśmiałam się do łez, dziękuję :)\nTen przykościelny wucecik to wcale nie jest taki absurd. W Berlinie jest meczet w okolicach Columbiahalle, tworzy on kompleks razem z biblioteką, bufetem i ubikacją właśnie. Wchodzić do niej trzeba niestety na boso.\nWasze analizy są bardzo pouczające. Dzięki nim wiem, że za wszelką cenę powinno unikać się toalet publicznych, kierowców F1, Facetów w Czerni i arabskich szejków.\n"Śpiewa, tańczy, projektuje, kręci śrubki, demontuje" - genialne!\nJeśli kiedykolwiek pojadę do arabskiego kraju, koniecznie pójdę obejrzeć miejscowy kościół. I przykościelny wucecik.\nIdę nieco zwiększyć resztki wiedzy licealnej - może ktoś zatrudni mnie jako inżyniera.\n26 lutego 2011 14:39\nJejuniu... Pojawienie się szejka zbiło mnie totalnie z tropu, sprowadziło do poziomu podłogi i jeszcze ją mną wyfroterowało.\nDziękuję za piękną analizę, żem się uśmiała aż miło, i za rymowanko/piosenki w środku. Bezczelnie sobie tę o Mary Sue skopiowałam do pliku na smutniejsze dni bez internetu.\nDziękować wam zacni Analizatorzy! xD\nAle o co chodziło z tym woreczkiem? *rozgląda się zdezorientowana*\nMeczecik z wucecikiem w minareciku.\nNie, tego nie da się tak łatwo wymazać z pamięci.\nA tu dowód na zapóźnienia technologiczne arabskich terrorystów, posługujących się jednostrzałowcem:\n> Miałem tylko jeden strzał! A ty go zmarnowałeś!\nCzyżby krócicę od Azji Tuhajbejowicza pożyczył? Taką nabijaną z mozołem od przodu?\nWielka szkoda, bo miło się czytało.\nAle znam ten ból podczas czytania owego opowiadania. Sama do siebie jeszcze nie doszłam.\nJeśli chodzi o dalsze losy Roksanki, to my z tym opkiem na razie kończymy, bo męczące jest straszliwie, ale kto wie, może jeszcze do niego kiedyś wrócimy, za jakiś czas...\nChelsea, potem się dowiesz, jakie to straszne rzeczy będą się działy z tym nowym wybrankiem mamusi.\nZ ciekawości przeczytałam opowiadanie do końca. Niestety, po tym wszystkim trzeba leki brać.\nJestem tylko ciekawa, co w tym czasie robi Hanna Prater ;D\nWidzę dwa błędy: "ma dyspozycji" i "chichocze jak gupek". Chyba że to drugie to tak specjalnie.\n26 lutego 2011 14:40\nAnaliza boska, faktycznie wszystko od momentu pojawienia się szejka było nieskończenie kwikaśne, ale z drugiej strony bohaterka była absolutnie dobijająca ze swoim poświęceniem i cielęcą łagodnością w imię załatwienia sponsora dla teamu. Tak sobie przypadkiem wchodzi do tego samochodu, pałęta się po domu szejka i myśli jaka jest nieszczęśliwa, ale jak tylko tró loffer przyjdzie i wrzaśnie męskim głosem, to idzie za nim jak kurczątko za kurą, zapominając o tym, że niby chciała coś zrobić. Co za rozlazłe babsko.\nBorska analiza, uśmiałam się jak nigdy. Chwała Wam za to, że nie rzuciliście tego w cholerę po samym wstępie! :)\nMimo wszystko najbardziej zabił mnie przykościelny wucecik. :D\nA zauważył ktoś, że w ostatnim opisie swojego ubrania Roxanka pominęła czapkę? Aż strach pomyśleć, co może się wydarzyć!\nO looooosie. Przykościelny wucecik i szejk w skórze tygrysa i złotym łańcuchu na szyi. I żeby tylko to...\nAnalizę czytałam tuż po kolokwium, na okienku między zajęciami. Przywróciła mi równowagę psychiczną i poprawiła nastrój. Dzięki! :D\nJa się ciągle zastanawiam, po co temu niedoszłemu zabójcy woreczek z proszkiem i jaki sens miało ukazanie spotkania z matką... Ktoś wie?\nojtam ojtam nie mówcie, że nigdy o takim scenariuszu nie marzyłyście drogie Panie :D\nHahahahahahahahahahaha! Dawno się tak nie uśmiałam, dawno takich głupot nie czytałam! Opko mnie zmiażdżyło... Mamusia, szejk, wucecik, nie no,padłam zamroczona:)\nWydaje mi się, że ona raczej bezpowrotnie utraciła resztki wiedzy z podstawówki, a nie przypominała sobie liceum, bo do tego etapu swojego życia jeszcze raczej nie dotarła. Za to jest chyba wierną fanką "Mody na sukces":)\nCo jeden pomysł aŁtoreckzi, to głupszy. Aż się zastanawiam - skąd się u nich bierze takie wyobrażenie o świecie, pracy, związkach? Przecież każdy wie jak to naprawdę wygląda, a jak nie wie - to poczytać o tym można i w ogóle. Albo co. Niepojęte...\nP.s: A tak naprawdę to zazdrość przez nas wszystkich przemawia, jak nic ;)\nWiedza altorki o kulturze arabskiej jest kuriozalna i ociera sie o rasizm.\nI jak jeszcze raz przeczytam te neandertalskie 'ze co??? ale ze co???', to naprawde nie recze za siebie ...\nDo pojawienia się szejka opko było po na normalnym dla aŁtoreczek poziomie głupoty. Potem stężenie kretynizmów stało się tak przytłaczające, że musiałam sobie zaaplikować beta - blokery ;).\nSmuci mnie tylko fakt, że dzieci, których jedno lub oboje rodzice są singlami niestety często myślą tak, jak aŁtoreczka. :(\n26 lutego 2011 14:41\nSzejk wystrojony w skórę tygrysa musiał wyglądać tak:\nTu, na zdjęciu w towarzystwie tłumacza.\nA tak poważnie. Różne bzdury były analizowane, ale czegoś równie komicznego jak "intryga arabska" - to jeszcze nie. Tego nie można zrzucić na pisanie pod wpływem mniej czy bardziej nielegalnych środków odurzających.\nTu możliwe są tylko dwa warianty:\n2. zbyt wielka dawka "Mody na eksces".\nNie dałam rady na raz, musiałam rozłożyć czytanie analizy na raty. Ale końcówka a szejkiem mnie zabiła - tak idiotycznej fabuły dawno nie widziałam. Zupełnie nie rozumiem, jak ałtorka, wykazująca jakieś oznaki inteligencji i pisząca w miarę poprawnie, może wymyślać takie bzdury. Mózg mnie rozbolał.\nAż nie wiem, co napisać... Ten szejk, Scarlett i jej poszukiwania, i ten kościół z wucecikiem... Nie, ja nie mogę...\nZa tekst "Śpiewa, tańczy, projektuje, kręci śrubki, demontuje." niniejszym przyznaję Mikan nagrodę miesiąca - uśmiech kierownika odciśnięty w betonie oraz wuchtę pyrów w tytce!\nPo lekturze musze do wucecika! Moze byc przykoscielny.\nOd momentu pojawienia się szejka nie przestawałam się śmiać. Jaaaaaaakie to jest głuuuuuuuuuuuuuuuuuuuupie!!! Tak głupie, że aż śmieszne. Ałtorka mogłaby pracować jako scenarzysta "Mody na sukces". Styl bardzo podobny. No i widać, że też jest długodystansowcem w liczbie odcinków. A wracając jeszcze do szejka, mam niejasne przeczucie, że inspiracją był "Książę w Nowym Jorku", kojarzycie tę komedię? Tam była i skóra ze zwierza, złote pierścienie, no i płatki róż pod nogi ^_^\nKwikaśnie dziś było, oj bardzo :)\nSam kiedyś popełniłem formułowe opko, ale obiektem moich westchnień był Sergio Perez. Był Vettel chlejący whiskacza przed wyścigiem, Grosjean przypominający o GP Kanady sms-em, wyścigi na bolidach Fittipaldiego i Stewarta, kalumnie an Ecclestone'a... I obowiązkowo wypadek! Pereza oczywiście, niczym Jim Clark wpadł w poślizg przy 273 na godzinę... Ale bolid z niewyjaśnionych przyczyn zaczął się filmowo fajczyć.\nA, i perełka - ja załatwiający Perezowi pozostanie w Force Indii i powstrzymanie go przed transferem do Lotusa (albo McLarena, nie pamiętam). Tyle dobrze, że nie umieściłem Marussi i Catterham na szczycie stawki. To była historia pisana w sezonie 2013.\nAch, i Alonso jako główny badass. Chyba dlatego, że straszliwie pieniła mnie jego relacja z Vettelem.\nJeśli bardzo będziecie tego chcieli, mogę tę broń masowego rażenia odkopać i wam podrzucić. Z dziką chęcią wręcz.\n14 lipca 2017 00:54


Sztuka śniadania | GRUBY WAŁEK\nNie każdy robi to rano… A niesłusznie, bo dzięki niemu dużo lepszy może być cały dzień! Śniadanie. Powinno się je zjeść najpóźniej godzinę po obudzeniu. I powinno dostarczać energii na długo.\nMoże to być muesli z mlekiem i owocami, jajecznica ze szczypiorkiem i pomidorami albo omlety z owczym serem i figami. Możecie zjeść kilka kromek razowego pieczywa z hummusem, pastą z zielonego groszku, bobu albo tapenadą i jajko na miękko. Możecie ugotować sobie parówki albo frankfurterki i zrobić szybką sałatkę z rukoli, papryki i ogórka. Pewnie smakowałyby Wam również kanapki z serem kozim i miodem gryczanym posypane pestkami słonecznika. Pokruszona feta wymieszana z migdałami i mango też. Spróbujcie zrobić sobie rano naleśniki z twarogiem i truskawkami, polane syropem klonowym albo grzanki z avocado, szynką parmeńską i rukolą. Pomidorki koktajlowe z miętą i ciecierzycą z odrobiną oliwy z oliwek, tosty z mascarpone, brzoskwinią i tymiankiem albo chałka z masłem i daktylami powinny poprawić Wam humor. Polecamy Wam też gofry z ricottą i borówkami, bajgle z niebieskim serem pleśniowym i gruszką, chrupiącą bagietkę z serkiem, łososiem i koperkiem, pastę z tuńczyka, jajek i białego sera, frittatę z czymkolwiek dusza zapragnie. Jeżeli macie dzień wolny, możecie spakować wszystko do koszyka, zabrać koc, badmintona i zjeść wszystko na świeżym powietrzu. Możecie też wykorzystać swój balkon lub taras.\nPrzede wszystkim jednak zadbajcie o swój komfort. Podajcie sobie śniadanie po królewsku, zjedzcie je spokojnie, a później wsiadajcie na rower i do dzieła! Dzień pełen niespodzianek czeka. I nie marudźcie więcej, że nie macie rano kwadransa na posiłek.\nPoniżej kilka inspiracji z Westwing, którym nie mogliśmy się oprzeć. Dla tak podanych śniadań możemy wstawać nawet godzinę wcześniej…\nPoprzedni wpisTuńczyk z jarmużem i sosem cytrynowo-czosnkowym\nNastępny wpisTarta z łososiem i szparagami


Uchwała nr X/50/2011 Rady Miejskiej w Pszowie z dnia 29 czerwca 2011r. w sprawie ustalenia opłat za świadczenia dodatkowe udzielane w przedszkolach publicznych prowadzonych przez Miasto Pszów - Tekst pierwotny - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nUchwała nr X/50/2011 Rady Miejskiej w Pszowie\nw sprawie ustalenia opłat za świadczenia dodatkowe udzielane w przedszkolach publicznych prowadzonych przez Miasto Pszów\nNa podstawie art. 18 ust.2 pkt 15, art.40 ust.1, art. 41 ust.1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U.z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z późn.zm.) w związku z art. 14 ust.5 oraz art. 6 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (t.j.Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz 2572 z późn.zm.), art.4 ust.1 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (t.j. Dz.U. z 2010r. Nr 17, poz.95) po przeprowadzeniu konsultacji z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego.\n§ 1. Przedszkola Publiczne, dla których organem prowadzącym jest Miasto Pszów zapewniają bezpłatne nauczanie, wychowanie i opiekę w wymiarze 5 godzin dziennie.\n§ 2. 1) Opłata za świadczenia udzielone w czasie przekraczającym wymiar wskazany w 1 wynosi 1,50 zł. za każdą rozpoczętą godzinę zajęć dydaktycznych, opiekuńczych lub wychowawczych.\n2) Opłata ustalana jest miesięcznie jako iloczyn liczby godzin zajęć i stawki wskazanej w ust.1\n3) Liczba godzin zajęć świadczonych miesięcznie w przedszkolu w zakresie przekraczającym realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego określa umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy przedszkolem, a rodzicami (opiekunami prawnymi) dziecka.\n§ 3. Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Miasta Pszów.\n§ 4. Traci moc uchwała Nr XXXIX/317/2010 Rady Miejskiej w Pszowie z dnia 31 maja 2010r. w sprawie opłat za świadczenia dodatkowe udzielane w przedszkolach publicznych prowadzonych przez Miasto Pszów.


Posted: Thu Jan 26, 2006 10:11 pm Post subject:\nkernel /boot/hardened-2.6.11 root=/dev/hda3\nkernel /boot/gentoo_1 root=/dev/hda3\ni pojawia mi sie prompt gruba gdzie musze recznie mu podac sciezke do krenela i wykonac boot\njak zmienie na\ndefault 1 #or\npojawi mi sie ladne gui gdzie moge sobie wybrac kernel itd\npowiedz mi probowales na default != 0 czy tak piszesz bo w dokumentacji akurat tak pisze ?\nPosted: Thu Jan 26, 2006 10:13 pm Post subject:\nZaraz sprawdzę to i kwestię lilo (och, jak dawno nie używałem tego topornego loadera... )\nPosted: Thu Jan 26, 2006 10:25 pm Post subject:\nprzypomniala mi sie jeszcze jedna sprawa\njak wyzej widac u mnie nie ma w linijce kernel wyspecyfikowanego (hd....)\nskoro jest root to kernel _chyba_ sie podaje wzgledem tego roota, z tym ze tego to akurat nie jestem pewien\nna nasze to taki wpis lacznie z tym root=(hd1,0) (w twoim przypadku)\nto by bylo cos w stylu\ngdzie pogrubiona czesc odpowiada za linijke z root a reszta za linijke z kernel\ngdzies na forum natknalem sie ze sa z tym jakies problemy, ale nie pamietam dokladnie, ja ustawilem tak jak mam w configu i gra i buczy ze az milo,\nw zasadzie po gruba siegnalem zachecony pozytywnymi opiniami tutaj na forum, na 2 kompach mam lilo, IMHO latwiejsze, lzejsze i w ogole zaczynalem z lilo wiec tak zostalo, a na serwerku moim domowych przy okazji stawiania stwierdzilem 'a co mi tam, jak mi sie nie spodoba to wywale' no i zostal ten grub caly nieszczesny bo fajny nawet jest, troche czytania bylo przy konifguracji, a wlasnie:\na wracajac do tematu, to w sumie to chyba koniec tego wywodu\nPosted: Thu Jan 26, 2006 11:34 pm Post subject:\nWłaśnie zdałem sobie sprawę z jednej rzeczy. Grub informuje mnie, że nie może zamontować filesystemu 0x7, a to jest... NTFS!\nfdisk -l |grep -i ntfs\n/dev/hda1 * 1 448 3598528+ 7 HPFS/NTFS\n/dev/sda2 5 6 16065 7 HPFS/NTFS\n/dev/sda11 5719 5979 2096451 7 HPFS/NTFS\n/dev/sda12 5980 7284 10482381 7 HPFS/NTFS\nDaję głowę, że idzie mu o ten na hda1.\nBo rację masz, @psycepa, że:\nskoro jest root to kernel _chyba_ sie podaje wzgledem tego roota\nW miejscu tego ntfs na hda1 był wcześniej /boot starego Gentoo z plikami Gruba, więc prawidłowo zapisany na sda bootloader wykorzystywał pliki a hda1. Co za gmatwanina... Nie rozumiem tylko jak ma się do tego mój device.map:\nAle mam dziwne wrażenie, że ten problem wynika z mojego niedoczytania manuala GRUBa w którymś miejscu. A może z błędu w GRUBie? Może czas przerzucić się na SBMa albo GAGa?\nPosted: Thu Jan 26, 2006 11:41 pm Post subject:\nBete przejrzyj sobie watek n/t gruba w dziale instalacja i sprzet, komus tam tez nie uwzglednialo wpisow w device.map czy jak tam plik mapy jest, i chyba bylo cos takiego ze wpis dot. tego pliku odnosil sie przez przypadek (taaa, przypadek, wlasnie takie cos (hd0,0)/boot/device.map pewnie) do /boot/boot/device.map a byl legalnie w /boot/device.map, tak mi sie przynajmniej wydaje, chyba ze cos pomieszalem\nPosted: Thu Jan 26, 2006 11:53 pm Post subject:\nKiedy zamieniłem numerkami to wszystko, poprzez device.map, grub.conf itp, chcąc mieć sda jako hd0 to system nie wstał. Wniosek był dla mnie z tego był prosty: device.map musi mieć mastaha hda jako hd0. No ale teraz nie wiem. Sprawdzę to co piszesz.\nPosted: Thu Jan 26, 2006 11:58 pm Post subject:\nHm.. nie wiem, mi sie zawsze wydawało że grub sobie z BIOSu czyta konfiguracje\nJa sie tam nie znam...\nPosted: Fri Jan 27, 2006 2:06 am Post subject:\nPanie i panowie, problemy zostały rozwiązane.\nTo mi dało do myśllenia:\ngrub online manual wrote:\nNote that GRUB does not distinguish IDE from SCSI - it simply counts the drive numbers from zero, regardless of their type. Normally, any IDE drive number is less than any SCSI drive number, although that is not true if you change the boot sequence by swapping IDE and SCSI drives in your BIOS.\nZmieniłem mój device.map do takiej postaci:\nGrub.conf wygląda tak:\nkernel (hd0,0)/boot/bzImage.nitro root=/dev/sda3 ro vga=0x317 splash=verbose,theme:livecd-2005.1\nA GRUBa należało zainstalować tak:\nKorupcje filesystemów spowodowane przez głupie dosowe programy naprawione zostały już wcześniej. A najśmieszniejsze było to , że w sumie przez moje niedopatrzenie GRUB używał swoich stage'ów z partycji hda1, po usunięciu której po prostu zgłupiał.\nA wniosek końcowy: nie używajcie Norton Partition Magic ani Paragon Partition Managera!\ni... czytajcie uważnie manual GRUBa\nNa marginiesie mówiąc: trochę namieszała mi tu obecność nowego dysku SATA.\nPosted: Fri Jan 27, 2006 9:05 am Post subject:\nZapisuje w wyznaczonym miejscu (ja tak z pamięci dokładnego adresu Ci nie podam) bootloadera windows i to wszystko. Dla tego zaproponowałem instalację lilo. Będzie to to samo co: fdisk /mbr.\nPosted: Fri Jan 27, 2006 11:51 am Post subject:\nTemat rozwiązany, ale się dopnę jeszcze. Otóż bardzo miłą jest komenda:\n# grub-install --recheck\nktóra instaluje gruba, ale wcześniej ponownie sprawdza wszystkie urządzenia (czyli aktualizuje device.map, jeśli dobrze kojarzę). Czasami się coś z tym plikiem psuje jak się przekłada dyski, manipuluje z różnymi wersjami gruba, czy korzysta z DOSowych programów .\nPosted: Fri Jan 27, 2006 3:07 pm Post subject:\nCo prawda rozwiązane (przez zmianę kolejności) ale jeszcze jesen pomysł;\nBeteNoire> Grub przy boot-owaniu wyrzucał komunikat z krzaczkami z jajkiem którego dawno nie używałeś -> wygląda to na jakiś stary zapis w MBR. I nie w MBR hd1 który odświeżyłeś.\nMogą być dwa powody takiego zachowania;\nMBR hd1 nie został odświeżony, np. Z powodu ustawienia w Bios-ie zabezpieczenia antywirusowego (blokuje zapis w MBR)\nnie jest to MBR z hd1 ale z innego dysku (hd0). Komp usiłuje się zbootować z pierwszego dysku. Powinno pomóc;\nOdświeżenie MBR (np. Dos-owy fdisk /MBR) polega nie na kasowaniu całej jego zawartości, a tylko części nie związanej z opisem partycji itp.\nTa pozostała część może być wykorzystana przez programy rozruchowe (lilo, grub), wirusy itp.\nJa zostawiam ten obszar pusty umieszczając lilo czy gruba na partycji, ale o tym już było\nTrzeba tylko pamiętać na którą partycję wskazuje flaga boot (fdisk -l). U BeteNoire boot zostałby przekazany na sda2 (jakiś NTFS ). Dużo programów z obcego nam środowiska lubi (bez pytania też) nadpisywać MBR m.in instalacje windy antywirusy. Niszcząc przy okazji zapisanego tam bootloadera.


Kubek z własnym nadrukiem lub z naszymi wzorami - setki projektów\nKubki białe  \n Prezent dla Babci (19)\n Prezent dla Dziadka (18)\n Prezent dla Mamy (35)\n Prezent dla Męża (4)\n Prezent dla Par (6)\n Prezent dla Taty (20)\n Prezent dla chłopaka (5)\n Prezent dla nauczyciela (5)\n Prezent dla przedszkolanki (14)\n Prezent z humorem (27)\nWyświetlanie 1-150 z 152 elementów\nKubek dla Mamy z różą\nKubek dla Mamy z różą Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i przewiązane...\nKubek dla Mamy z wierszem\nKubek dla Mamy z wierszem Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nKubek dla najlepszej Mamy Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nKubek dla najlepszej żony...\nKubek dla najlepszej żony na świecie Oryginalny tekst na kubku dla naszych nowożeńców. Świetny pomysł na prezent ślubny od rodziny, przyjaciół lub świadków. W takim kubeczku picie codziennej herbaty lub kawy będzie przyjemnością dla świeżo upieczonych małżonków. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofanie i przewiązane wstążką.\nKubek dla Taty ze zdjęciem...\nKubek dla Taty - imię i zdjęcie personalizowane Jak najlepiej podziękować swojemu tacie? Syn i córka wiedzą o tym najlepiej! Wystarczy szczery uśmiech! Możemy do tego dołączyć wyjątkowy kubek w którym nasz tata będzie mógł pić herbatę lub kawę i czuć, że jest bohaterem dla swoich dzieci. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i przewiązane...\nKubek extra laski\nKubek extra laski Kubek ze śmiesznymi napisami, który nada się zarówno dla kolegi lub koleżanki z pracy, albo też dla znajomego lub członka rodziny na prezent. Oryginalne teksty rozśmieszą i poprawią humor w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką. Z pewnością będzie to miły gest i idealny pomysł na prezent.\nKubek kierowniczki bałaganu\nKubek kierowniczki bałaganu Kubek ze śmiesznymi napisami, który nada się zarówno dla kolegi lub koleżanki z pracy, albo też dla znajomego lub członka rodziny na prezent. Oryginalne teksty rozśmieszą i poprawią humor w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką. Z pewnością będzie to miły gest i idealny pomysł na prezent.\nKubek kierownika bałaganu\nKubek kierownika bałaganu Kubek ze śmiesznymi napisami, który nada się zarówno dla kolegi lub koleżanki z pracy, albo też dla znajomego lub członka rodziny na prezent. Oryginalne teksty rozśmieszą i poprawią humor w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką. Z pewnością będzie to miły gest i idealny pomysł na prezent.\nKubek królowej życia\nKubek królowej życia Kubek ze śmiesznymi napisami, który nada się zarówno dla kolegi lub koleżanki z pracy, albo też dla znajomego lub członka rodziny na prezent. Oryginalne teksty rozśmieszą i poprawią humor w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką. Z pewnością będzie to miły gest i idealny pomysł na prezent.\nKubek na dzień nauczyciela Zastanawiasz się nad prezentem na dzień nauczyciela? Jeśli chcesz podziękować swojemu wychowawcy, nauczycielowi w szkole lub pani przedszkolance za wkład w Twoją naukę lub naukę dziecka polecamy skorzystać z naszej oferty. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofanie i przewiązane wstążką.\nKubek personalizowany z...\nKubek personalizowany z imieniem opiekunki Zastanawiasz się nad prezentem na dzień nauczyciela? Jeśli chcesz podziękować swojemu wychowawcy, nauczycielowi w szkole lub pani przedszkolance za wkład w Twoją naukę lub naukę dziecka polecamy skorzystać z naszej oferty. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofanie i przewiązane wstążką.\nKubek super Dziadka - wąsy\nKubek super Dziadka - wąsy Kubek z pięknym tekstem dla naszego Dziadka. Zarówno Ci starsi i Ci młodsi mogą w pomysłowy sposób podziękować naszym bliskim. Oryginalne teksty sprawią, że nasi Dziadkowie poczują się wyjątkowo i będą mogli pomyśleć o swojej rodzinie pijąc pyszną herbatkę w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane...\nKubek szefa - Szef ma...\nKubek szefa - Szef ma zawsze rację Kubek ze śmiesznymi napisami, który nada się zarówno dla kolegi lub koleżanki z pracy, albo też dla znajomego lub członka rodziny na prezent. Oryginalne teksty rozśmieszą i poprawią humor w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką. Z pewnością będzie to miły gest i idealny pomysł na...\nKubek z imieniem -...\nKubek z imieniem - niebieskie kwiaty - imię persoanlizowane Kubek z pięknym tekstem dla naszej babci. Zarówno Ci starsi i Ci młodsi mogą w pomysłowy sposób podziękować naszym bliskim. Oryginalne teksty sprawią, że nasze babcie poczują się wyjątkowo i będą mogły pomyśleć o swojej rodzinie pijąc pyszną herbatkę w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na...\nKubek z imieniem - Tata...\nKubek z imieniem - Tata technicznie doskonały - imię persoanlizowane Jak najlepiej podziękować swojemu tacie? Syn i córka wiedzą o tym najlepiej! Wystarczy szczery uśmiech! Możemy do tego dołączyć wyjątkowy kubek w którym nasz tata będzie mógł pić herbatę lub kawę i czuć, że jest bohaterem dla swoich dzieci. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w...\nKubek z imieniem - wszędzie...\nKubek z imieniem - wszędzie dobrze ale u Babci najlepiej Kubek z pięknym tekstem dla naszej babci. Zarówno Ci starsi i Ci młodsi mogą w pomysłowy sposób podziękować naszym bliskim. Oryginalne teksty sprawią, że nasze babcie poczują się wyjątkowo i będą mogły pomyśleć o swojej rodzinie pijąc pyszną herbatkę w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent...\nKubek z imieniem Babci\nKubek z imieniem Babci - imię personalizowane Kubek z pięknym tekstem dla naszej babci. Zarówno Ci starsi i Ci młodsi mogą w pomysłowy sposób podziękować naszym bliskim. Oryginalne teksty sprawią, że nasze babcie poczują się wyjątkowo i będą mogły pomyśleć o swojej rodzinie pijąc pyszną herbatkę w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i...\nKubek z imieniem na Dzień...\nKubek z imieniem na Dzień Dziadka - imię persoanlizowane Kubek z pięknym tekstem dla naszego Dziadka. Zarówno Ci starsi i Ci młodsi mogą w pomysłowy sposób podziękować naszym bliskim. Oryginalne teksty sprawią, że nasi Dziadkowie poczują się wyjątkowo i będą mogli pomyśleć o swojej rodzinie pijąc pyszną herbatkę w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na...\nKubek z imionami - puzzle\nKubek z imionami - puzzle - imiona personalizowane Kubek z ślicznym napisem. Wspaniale nada się jako prezent dla chłopaka, narzeczonego lub męża na dzień chłopaka lub na urodziny. Dzięki niemu z pewnością poczuje się wyjątkowy, a przy tym zawsze wywoła on uśmiech na jego twarzy. W takim kubku picie codziennej herbaty lub kawy będzie przyjemnością zarówno...\nKubek z napisem "Cudowny...\nKubek z podziękowaniami dla...\nKubek z podziękowaniami dla Mamy Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nKubek z Waszym zdjęciem\nKubek z Waszym zdjęciem - imię i zdjęcie personalizowane Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane...\nKubek z waszymi imionami...\nKubek z waszymi z dwoma misiami - imiona i data personalizowana Oryginalny tekst na kubku dla naszych nowożeńców. Świetny pomysł na prezent ślubny od rodziny, przyjaciół lub świadków. W takim kubeczku picie codziennej herbaty lub kawy będzie przyjemnością dla świeżo upieczonych małżonków. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofanie i przewiązane wstążką.\nKubek ze zdjęciem oraz...\nKubek ze zdjęciem oraz imieniem Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nMama idealna Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką.\nMama królowa Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką.\nMama która awansowała na...\nMama która awansowała na najlepszą Babcię Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w...\nMama tańcząca z motylami\nMama tańcząca z motylami Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nMama trzymająca dłoń dziecka\nMama trzymająca dłoń dziecka Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nMama tuląca dziecko\nMama tuląca dziecko Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i przewiązane...\nMama z dzieckiem na rękach\nMama z dzieckiem na rękach Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nMamo dzieci Ci się udały\nMamo dzieci Ci się udały Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nMamo Kocham Cię - serce ze...\nMamo Kocham Cię - serce ze skrzydłami Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w...\nMamo musisz być wyjątkowa\nMamo musisz być wyjątkowa Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nMamo napij się kawki -...\nMamo napij się kawki - zasłużyłaś Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nMąż który nigdy się nie myli\nMąż który nigdy się nie myli Kubek z ślicznym napisem. Wspaniale nada się jako prezent dla chłopaka, narzeczonego lub męża na dzień chłopaka lub na urodziny. Dzięki niemu z pewnością poczuje się wyjątkowy, a przy tym zawsze wywoła on uśmiech na jego twarzy. W takim kubku picie codziennej herbaty lub kawy będzie przyjemnością zarówno w pracy jak i w domu....\nMoja praca jest ściśle tajna\nMoja praca jest ściśle tajna Kubek ze śmiesznymi napisami, który nada się zarówno dla kolegi lub koleżanki z pracy, albo też dla znajomego lub członka rodziny na prezent. Oryginalne teksty rozśmieszą i poprawią humor w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką. Z pewnością będzie to miły gest i idealny pomysł na prezent.\nMowa jest srebrem a...\nMowa jest srebrem a milczenie złotem Kubek ze śmiesznymi napisami, który nada się zarówno dla kolegi lub koleżanki z pracy, albo też dla znajomego lub członka rodziny na prezent. Oryginalne teksty rozśmieszą i poprawią humor w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką. Z pewnością będzie to miły gest i idealny pomysł na...\nNajlepsza Babcia - kwiaty\nNajlepsza Babcia - kwiaty Kubek z pięknym tekstem dla naszej babci. Zarówno Ci starsi i Ci młodsi mogą w pomysłowy sposób podziękować naszym bliskim. Oryginalne teksty sprawią, że nasze babcie poczują się wyjątkowo i będą mogły pomyśleć o swojej rodzinie pijąc pyszną herbatkę w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką.\nNajlepsza Babcia na świecie Kubek z pięknym tekstem dla naszej babci. Zarówno Ci starsi i Ci młodsi mogą w pomysłowy sposób podziękować naszym bliskim. Oryginalne teksty sprawią, że nasze babcie poczują się wyjątkowo i będą mogły pomyśleć o swojej rodzinie pijąc pyszną herbatkę w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i przewiązane wstążką.\nNajlepsza Mama - kubek z...\nNajlepsza Mama - kubek z kwiatami Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nNajlepsza Mama - ramka z...\nNajlepsza Mama - ramka z kwiatami Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nNajlepsza Mama - serce i...\nNajlepsza Mama - serce i korona Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nNajlepsza Mama na świecie Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w celofan i...\nNajlepsza Mama na świecie -...\nNajlepsza Mama na świecie - złote serce Wyjątkowy kubek dla wyjątkowej osoby. Nasze mamy zasługują na to co najlepsze. Podarujmy im piękny kubek z wzruszającym tekstem i grafiką, aby umilić im dzień i podziękować za miłość, którą nam okazały. Zarówno starsi jak i młodsi mogą wręczyć taki prezent swoim mamom. Kubeczki są pięknie zapakowane na prezent w...\nNajlepszy Dziadek na świecie Kubek z pięknym tekstem dla naszego Dziadka. Zarówno Ci starsi i Ci młodsi mogą w pomysłowy sposób podziękować naszym bliskim. Oryginalne teksty sprawią, że nasi Dziadkowie poczują się wyjątkowo i będą mogli pomyśleć o swojej rodzinie pijąc pyszną herbatkę w ciągu dnia. Kubeczki są zapakowane na prezent w celofan i...


Informacja o przetwarzaniu danych osobowych - Camela SA Fabryka wkładów odzieżowych\nZgodnie z art.13 ust.1 i ust.2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r. informujemy że:\nAdministratorem Pana(i) danych osobowych jest Fabryka Wkładów Odzieżowych CAMELA S.A. z siedzibą w Wałbrzychu, ul. Cicha 5.\nAdministrator danych wyznaczył Pana Michała Szewczyka na Inspektora Ochrony Danych. W sprawach ochrony swoich danych i realizacji swoich praw można się z nim kontaktować drogą elektroniczną : iod(at)camela.pl lub korespondencyjnie na adres :\n58-300 Wałbrzych, ul. Cicha 5,\nz dopiskiem : „Inspektor Ochrony Danych”.\nPrzetwarzanie Pana(i) danych będzie realizowane celu zawarcia i realizacji zawartej z Panią/Panem umowy, realizacji zamówień oraz wystawianiem faktur za świadczone bądź zlecane przez Administratora usługi.\nOdbiorcą Pana(i) danych osobowych będą wyłącznie upoważnieni i przeszkoleni pracownicy.\nPana(i) dane nie będą przekazywane poza teren Polski/UE/Europejskiego Obszaru Gospodarczego.\nPana(i) dane osobowe będą przechowywane przez okres niezbędny do realizacji celów określonych w pkt 3, a po tym czasie przez okres oraz w zakresie wymaganym przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa.\nMa Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy uzna Pan(i), iż przetwarzanie danych osobowych narusza przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.\nPodanie danych osobowych jest dobrowolne, jednakże odmowa podania danych, może skutkować odmową realizacji zamówienia/umowy.


Krystyna Wróblewska - Strona Główna\nZachęcam Państwa do zapoznania się z Panoramą Poselską :) 13...\n#NowaPiątkaPiS #WróblewskaNa5 #PiS\n#HatTrickKaczyńskiego #DobryCzasPL #DobryCzasDlaPolski\n112 interpelacji➡ 10. miejsce wśród posłów...\nIV Podkarpacki Festiwal Piosenki Misyjnej im. Kardynała Adama Kozłowieckiego SJ pod hasłem „Serce bez granic”\nUtworzono: niedziela, 13, wrzesień 2015 10:41\nVIII Dni kardynała Adama Kozłowieckiego, upamiętniające życie i działalność zmarłego w 2007 r. wybitnego misjonarza, odbyły się w dniach 11 – 13 września br. w Hucie Komorowskiej i Majdanie Królewskim.\nW trakcie ich trwania statuetkę „Zasłużony dla misji – serce bez granic” otrzymał bp Jerzy Mazur SVD, przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. W Publicznym Gimnazjum nr 1 w Majdanie Królewskim odbyła się konferencja naukowa podczas której dr Anna Jagodzińska (IPN Warszawa) wygłosiła wykład pt. „Kapłani w pasiakach. Eksterminacja duchowieństwa polskiego w niemieckim obozie koncentracyjnym Dachau w latach 1939-1945”. Natomiast na temat „45. rocznicy zaślubin Kościołów Polski i Zambii” mówił ks. dr hab. Stanisław Cieślak SJ.\nCentralne uroczystości poprzedził 11 września br. IV Podkarpacki Festiwal Piosenki Misyjnej im. Kardynała Adama Kozłowieckiego SJ pod hasłem „Serce bez granic”. Zwieńczeniem festiwalu był koncert zespołu „NEW DAY”\n12 września wystąpiła, także Marina Rysicz ps. "MIRA", która posiadła rzadką sztukę :malowania piaskiem".\nOdznaczony został wieloma orderami zambijskimi, był żywym symbolem przemian dokonanych na czarnym kontynencie. Przez wiele lat był również członkiem Kongregacji Ewangelizacji Narodów, a w samej Zambii kierował Papieskimi Dziełami Misyjnymi. Zmarł 28 września 2007 r. w wieku 96 lat. Pogrzeb odbył się w Lusace.\nUtworzono: poniedziałek, 07, wrzesień 2015 10:24\n30 sierpnia br. podczas Wincentiady na przemyskim Rynku, odbył się kiermasz rozmaitości, konkursy, działania animacyjno – plastyczne, zabawy i wiele innych atrakcji. Po koncercie Magdy Anioł, po raz kolejny Przemyśl stał się sceną Finału prowadzonej przez Caritas akcji TORNISTER PEŁEN UŚMIECHÓW. 8 tysięcy uczniów z najuboższych rodzin otrzymało plecaki wyposażone w szkolne wyprawki. Było to możliwe dzięki życzliwości wielu ludzi, często anonimowych, którzy poparli akcję. Wśród fundatorów znalazły się także takie osobistości jak Ojciec święty Franciszek czy Prezydent RP z małżonką, a także Krystyna Wróblewska - Dyrektor Centrum Edukacji Nauczycieli w Rzeszowie. Była to VII edycja tej akcji w Polsce, czwarta w Przemyślu.\nKonferencja z cyklu "Europa Karpat"\nUtworzono: piątek, 04, wrzesień 2015 12:12\nW "Chatce Puchatka" - schronisku położonym najwyżej w Bieszczadach na Połoninie Wetlińskiej - odbyła się konferencja z cyklu "Europa Karpat"\nWizyta delegacji włoskiej w Tarnobrzegu\nUtworzono: piątek, 06, marzec 2015 13:43\nfot. Dariusz Bajor (Urząd Miasta Tarnobrzeg)\nMiędzynarodowa Konferencja z cyklu „Europa Karpat”\nUtworzono: wtorek, 03, marzec 2015 13:29\nDnia 28 lutego 2015 r., w Krasiczynie koło Przemyśla odbyła się kolejna Międzynarodowa Konferencja z cyklu „Europa Karpat”, który został zapoczątkowany w 2010 r. Jej organizatorem jest Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oraz Stowarzyszenie Euroregion Karpacki Polska. Celem inicjatywy jest zacieśnienie współpracy politycznej i parlamentarnej krajów karpackich.\nW spotkaniu udział wzięli posłowie, samorządowcy, działacze organizacji pozarządowych, naukowcy, przedstawiciele polskich i zagranicznych uczelni, goście z Ukrainy, Słowacji, Węgier, Rumunii, Serbii i Polski.\nW tej edycji odbyły się 3 panele dyskusyjne, w których wystąpiło ponad 20 mówców.\nRozmawiano o możliwościach współpracy parlamentarnej państw karpackich. Ważnym elementem była część poświęcona strategii budowy turystycznego znaku jakości Karpat pod nazwą „CARPATHIA”\nCelem panelu było przedstawienie na tle działalności międzynarodowej na rzecz Karpat inicjatywy budowy Marki Karpackiej "CARPATHIA" jako flagowego konceptu społeczno-gospodarczego Euroregionu Karpackiego.


Łożysko CeramicSpeed 61702 (6702) Coated - Super Ceny w e-Velomania.pl\n» Łożysko CeramicSpeed 61702 (6702) Coated\nWszystkie łożyska CeramicSpeed są produkowane ręcznie w Danii. Super gładkie kulki z azotku krzemu klasy 3 CeramicSpeed są dopasowane (w mikronach) do bieżni z utwardzonej stali, które mają wyjątkowo gładki polerowany rowek. Kulki są utrzymywane na miejscu przez wzmocnioną klatkę poliamidową. Każde łożysko jest zoptymalizowane za pomocą CeramicSpeed „Blue Grease” o niskiej lepkości, aby zminimalizować fikcję i zwiększyć trwałość łożyska. Uszczelnienia bezdotykowe uzupełniają łożyska, utrzymując brud i wilgoć na zewnątrz. Łożyska CeramicSpeed można stosować w każdej dyscyplinie rowerowej: szosowej, TT, tri, torowej, crossowej i MTB. Korzyści to super niskie tarcie, lepszy transfer mocy i zwiększona żywotność łożyska. Podczas procesu budowy każde łożysko sprawdzane jest cztery razy ręcznie, aby upewnić się, że wszystkie części są idealnie dopasowane. Kulki CeramicSpeed są o 400% gładsze, 128% twardsze i 58% lżejsze niż standardowe łożyska stalowe zwykle stosowane w branży rowerowej. Porównując Kulki CeramicSpeed z innymi kulkami ceramicznymi w branży, przekonasz się, że kulki CeramicSpeed są o 15% twardsze, przyjmują 99% wyższe obciążenia i są o 100% gładsze.