Płacz mężczyzno, płacz! – TAKI JEST ŚWIAT\nŹródło: Mr Gentleman\nDorosły facet, można by nawet użyć sformułowania stosowanego, przez rodziców i dziadków podczas określania naszego wieku, a zwykli na mnie w określonych sytuacjach mawiać – stary koń.\nCzy mężczyźnie wypada płakać? Czy facetowi będącemu policjantem wypada ronić łzy? Czy w ogóle płacz jest męski, czy to może domena kobiet, jako płci bardziej z natury emocjonalnej, czy można rzec właśnie wylewnej? Jak to jest, wypada, nie wypada?\nNa ogół w takich sytuacjach należałoby zacząć od okresu dziecięcego, gdzie najpewniej schowałoby się rozwiązanie zagadki, bowiem to właśnie w tym okresie rodzice formują dziecko na swoje podobieństwo, uwrażliwiają je na poszczególne kwestie, zaszczepiają w nim empatie do ludzi i otaczającego nas świata. W moim przypadku jednak próżno szukać tam odpowiedzi, bowiem wywodzę się z rodziny, gdzie prym wiódł patriarchat w czystej postaci, a płacz był uważany za oznakę słabości. Ba, płacz sprawiał, że człowiek stawał się, jakby to powiedzieli politycy Solidarnej Polski „miękiszonem”.\nTo też przez wiele lat takie reakcje i zachowania stanowiły swego rodzaju temat tabu. Nie oznacza to oczywiście, że jako dziecko w ogóle nie płakałem z takiego czy innego powodu – jak to zresztą dziecko – ale zawsze robiłem to w samotności, bez świadków.\nObecnie, będąc już dojrzałym mężczyzną, czy jak zagaiłem na wstępie – starym koniem – nie wstydzę się łez. Jest to nieodłączny element naszego – ja. Musiałem jednak do tych wniosków dojść samodzielnie.\nPowiem więcej zdarza się, że łza uroni się poprzez zetknięcie z dobrą literaturą, znakomitym utworem muzycznym, czy chociażby wybitną produkcją filmową. Zwykłe życiowe sytuacje również potrafią wycisnąć ze mnie nadmiar wody i nie mam tu na myśli mięśni zwieraczy. Tyczy się to sytuacji rodzinnych, ale również zdarzeń mających miejsce w służbie, ale w jakiś sposób zapadających w pamięć, obciążających głowę.\nSytuacjami, które mogę na poczekaniu przywołać jako te, po których łkałem był na pewno wypadek, któremu uległem kilka lat temu, po którym myślałem, że więcej nie będę mógł chodzić, a już na bank nie będę w stanie wrócić do służby. Drugi z momentów to na pewno brutalne zranienie mojego współpatrolowca i widok jego krwi na moich dłoniach. Ta chwila, gdy siedziałem na obezwładnionym mężczyźnie i zabezpieczałem go do przyjazdu wsparcia, a w tym samym czasie starałem się jak najlepiej potrafię uciskać ranę powstałą u mojego ziomka. Po tym jakże strasznym doświadczeniu czas na łzy przyszedł dopiero tego dnia wieczorem, gdy byłem sam i to wszystko niczym bumerang do mnie powróciło. Jakby w pewnym momencie smutek i bezsilność zastąpiła buzującą do tamtego momentu w moich żyłach furie i adrenalinę. Kolejna z sytuacji to bez wątpienia – widok zwłok dziecka, niewinnego sinego brzdąca, który nie tak dawno wyzionął ducha. Te sine usta i malutka główka z rozczochranymi włosami potrafią pojawiać się w moich snach bez żadnej zapowiedzi. Ból i krzywda dziecka zawsze były czymś co mocno mnie dotyka. Dlatego też możecie po moich tekstach zauważyć, że unikam pisania o sytuacjach, w których podmiotem dziejącego się zła są małe dzieci.\nJak widzicie momentów, które mogą służyć do wyciskania łez mam całkiem sporo, a powiem szczerze nie uważam się za człowieka bardzo uczuciowego i emocjonalnego. To wszystko jest najpewniej kwestią tego, że odpowiednio czytam świat i widzę w nim to co dobre, piękne i czyste, ale rozumiem, iż składa się on również z tej ciemnej materii.\nNa koniec chciałbym powiedzieć Wam wszystkim, że nie dajcie sobie wmówić, że płacz i łzy są czymś złym, albo czymś niemęskim. Gówno prawda! Płacz daje ujście emocjom, oczyszcza i pozwala świeżo spojrzeć na całość.\nPrevious Prokrastynacja i lenistwo. Jak wypędzić te wiedźmy ze swojego życia?\nNext KRYPTOWALUTY KROK PO KROKU\nŚwięta prawda, że płacz oczyszcza i święta prawda, że dzieciom, szczególnie chłopcom wmawia się, że powinni przestać się mazać jak baba i jest to krzywdzące. Niemniej jednak mam różne podejście do łez innych i do łez swoich. U innych łzy są ok, jeśli akurat dana osoba potrzebuje się wypłakać i tym samym uspokoić (choć nadal nie do końca wiem, co z taką płaczącą osobą się powinno zrobić, żeby jej ulżyć), z drugiej strony nienawidzę łez u siebie, bo kiedyś łatwiej było mi to kontrolować, a teraz jest katastrofa i łzy robią co chcą (skutek albo długoletniego duszenia wszystkich emocji, albo problemy hormonalne, po dłuższym zastanowieniu myślę, że obie te przyczyny na raz).\nŁzy na skutek dużych emocji, traum, silnych przeżyć są jak najbardziej uzasadnione, przecież ludzie to nie skały- chyba wtedy nawet sobie bym to wybaczyła, chociaż wolę, żeby nikt wtedy na mnie nie patrzył. Czytałam gdzieś, że osoby, które przeżyły wojnę i pozwalały sobie wypłakać wszystko, albo trząść się ze strachu w momencie jakichś nalotów, walk, strzelanin, o wiele lepiej radzą sobie w późniejszym życiu. Z kolei ci, którzy udawali w tamtych momentach twardych, mają większe zaburzenia psychiczne i również wiele napięć skumulowanych w ciele na starość.\nJednak łzy wzruszenia powodowane filmem, książką itp traktuję bardziej restrykcyjnie i absolutnie ich u siebie nie akceptuję, wręcz doprowadzają mnie do szału. Mój tato był w straży granicznej i mam po nim obsesję na punkcie samokontroli : ). Łzy wzruszenia postrzegam jako zagrożenie dla tej samokontroli.\n13 lutego 2022 o 21:01\nWażny wpis, ważne słowa. Ja bardzo, bardzo rzadko płaczę, bo nie umiem. Od dzieciństwa wmawiałam sobie, że nie mogę okazywać emocji. Nawet w obliczu śmierci mojego taty nie uroniłam łzy, mój mąż przez te wspólne lata, widział mnie zapłakaną może 2-3razy i do tego zamykałam się w łazience. Nie lubię okazywać swoich emocji przy innych ludziach, więc biorę na wstrzymanie, a potem w samotności wyrzucam to z siebie poprzez ćwiczenia, medytację czy tai chi. Ot, taki człowiek ze mnie. Zespół suchego oka;) pozdrawiam.\nNam kobietom na szczęście wolno płakać i ja, jak mam ochotę, to płaczę, moje łzy nikogo nie dziwią. Mój mąż raczej nie płacze w życiu codziennym, ale nie ma zbyt wielu okazji do płaczu. Za to na filmach – leje łzy litrami – i nie uważam, aby było to coś złego. Wręcz przeciwnie. Tak samo wychowuje synów – nie, jak powszechnie przyjęto – na mężczyznę twardego jak skała – tylko na człowieka. I przyznam, że strasznie wkurzają mnie teksty w stylu „taki duży chłopiec i płacze” „chłopcy nie mogą się mazgaić” „koledzy będą sie z ciebie smiać”… Niestety, takie stereotypy w naszej kulturze są bardzo głęboko „zakopane” I dużo czasu musi upłynąć zanim to się zmieni.\nMiałem kiedyś podobne refleksje i ująłem je w takie słowa:\nKażdy może płakać.


Kiedy bolą plecy - Policyjne Towarzystwo Sportowe\nmasaż kręgosłupa warszawa polega na uciskaniu i masowaniu mięśni pleców, barków, a częściowo również pośladków. Dzięki niemu mięśnie rozluźniają się, a tym samym ból ustępuje. Terapeuta powinien najpierw dowiedzieć się, w których partiach pleców ból jest najbardziej intensywny i zależnie od wrażliwości pacjenta dobrać najlepszą możliwą metodę masowania oraz jego intensywność. Jeśli otrzymamy od lekarza skierowanie na masaż kręgosłupa warszawa, powinniśmy zdecydować, czy chcemy udać się na zabieg bezpłatny, co często wiąże się z koniecznością poczekania w kolejce, czy też wolimy gabinet prywatny. Wybierając drugie rozwiązanie sprawdźmy koniecznie, czy osoba, której pozwalamy się masować, ma niezbędne kwalifikacje do wykonywania tego zawodu.\nNajczęściej zaleca się serię dziesięciu zabiegów. Zazwyczaj po 3 do 5 sesjach w gabinecie masażysty pacjent zaczyna odczuwać pogorszenie swojego stanu. Może to być ból, pieczenie czy mrowienie i chociaż nie należy to do najprzyjemniejszych doświadczeń, z pewnością nie można w takiej sytuacji rezygnować z masażu. Taka reakcja organizmu jest całkiem normalna. Masażysta skupia się przede wszystkim na chorych miejscach, a zabieg je dodatkowo podrażnia, stąd ból. Poprawa następuje dopiero po pełniej serii.\nAby nie dopuścić do stanu, kiedy ból pleców jest dokuczliwy i wpływa na nasze codzienne funkcjonowanie, warto nieco wzmocnić mięśnie tej partii ciała. Oczywiście nie oznacza to konieczności intensywnego treningu na siłowni. Wystarczy po konsultacji z lekarzem dobrać odpowiednie ćwiczenia i gimnastykować się kilka minut w domu każdego dnia. Zazwyczaj nie są one trudne, a niektóre wykonywać można nawet nie wstając z łóżka. Jeśli więc pracujesz przy biurku, od czasu do czasu wstań i przeciągnij się, a z pewnością poprawisz kondycję kręgosłupa.\nmasaż, masaż kręgosłupa warszawa, spa, warszawa


Od ponad 100 lat prowadzimy rodzinne gospodarstwo z tradycjami położone na Wyżynie Lubelskiej. To właśnie na terenie gospodarstwa znajduje się nasza mała olejarnia, w której tłoczymy świeże oleje bezpośrednio na zamówienie klienta. Posiadamy własne uprawy ziół oraz roślin oleistych takich jak: rzepak, len, ostropest, konopia oraz czarnuszka. Mamy więc pewność, że nasiona z których tłoczymy oleje są najwyższej jakości.\nW trosce o zdrowie w naszych uprawach nie stosujemy środków chemicznych, z tego względu podjęliśmy już pierwsze kroki zbliżające nas do certyfikowanej produkcji ekologicznej. Wszystkie oleje tłoczymy na własnej maszynie metodą na zimno nie przekraczając 38°C. Tłoczymy zawsze na świeżo z małych partii nasion, dopiero na Wasze zamówienie, następnie starannie oraz przede wszystkim bezpiecznie pakujemy i wysyłamy paczki, zarówno na terenie Polski jak i za granicę.\nNasze produkty doceniło już szerokie grono klientów, co dodatkowo motywuje nas do dalszej pracy oraz rozwoju naszego gospodarstwa.\nCo wyróżnia nasz olej:\nWszystkie oleje tłoczymy w temperaturze do 38°C na specjalnie przeznaczonej do tego celu prasie ślimakowej wykonanej w całości ze stali nierdzewnej.\nNasze są w 100% naturalne co oznacza, że nie stosujemy konserwantów i przeciwutleniaczy.\nNasze oleje nie są poddawane procesom rafinacji.\nNa dnie każdego oleju widoczny jest naturalny osad. Jest to naturalne zjawisko, które pokazuje że olej nie jest oczyszczony z wartościowego błonnika.\nZawsze tłoczymy na zamówienie. Nasze oleje nie stoją i nie czekają wytłoczone. Po wytłoczeniu przed wysyłką zawsze rozlewamy oleje w mniejsze pojemności. WSZYSTKIE NASZE OLEJE ROZLEWANE SĄ DO BUTELEK Z CIEMNEGO SZKŁA!\nStawiamy na jakość a nie na ilość wszystkie nasze produkty: herbaty, przyprawy, nasiona oraz oleje pakujemy ręcznie zwracając uwagę na każdy, nawet najmniejszy szczegół.\nNasze oleje posiadają 3 miesięczną datę ważności, liczoną bezpośrednio od dnia wytłoczenia pod warunkiem, że będą one przechowywane temperaturze 5-10°C.


Rafiki Damska bluza Oliana, persian red climbingoutlet.pl\n» Rafiki Damska bluza Oliana, persian red\nRafiki Damska bluza Oliana, persian red\n* Rozmiar C:\nXS XS-M S S-M M/L L-XL M L XL XXL 34 36 38 40 44 46 48 50 52 54\nWygląda jak kangur, ale nie jest kangurem. Damska bluza z kapturem Oliana oferuje więcej, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Zacznijmy na przykład od tej kieszeni. Składa się z wewnętrznego tunelu, w którym można pięknie schować zmarznięte dłonie, tatrankę lub wspinaczy. Kaptur wykończony jest efektowną skrzyżowaną stójką, dzięki czemu nie ciągnie się za szyję. Bluza wykonana jest z bawełny organicznej, przewiewnego materiału, który w razie potrzeby może Cię ogrzać. Dlatego szczególnie docenisz tę bluzę, jeśli wspinasz się jesienią lub wczesną wiosną. Jak cię rozumiemy. Poza tym po zimie nie możemy się doczekać, kiedy znów wyjdziemy gdzieś na zewnątrz.\nWaga: 490g (36)


Siłowniki liniowe, śrubowe, reduktory kątowe, silnik elektryczny - budowa\nMECVEL S.r.l. - Siłowniki elektryczne - Konstrukcja prostopadła\nMECVEL S.r.l. - Siłowniki elektryczne - Konstrukcja równoległa\nMECVEL S.r.l. - Siłowniki elektryczne - Konstrukcja osiowa\nMECVEL S.r.l. - Podnośniki śrubowe HT - ruchoma śruba\nMECVEL S.r.l. - Podnośniki śrubowe HR - stała śruba, ruchoma nakrętka\nWitamy w świecie siłowników elektrycznych\nJesteśmy przedstawicielem dwóch włoskich producentów siłowników elektrycznych:\n– Firma Mecvel S.r.l. z Bolonii znana na rynku małych i dużych siłowników elektrycznych do wszelkich zastosowań komercyjnych i przemysłowych.\n– Firma Radia S.r.l. z miejscowości Piobesi Torinese, specjalizująca się w malutkich siłowniczkach do wszelkich automatów i lekkich procesów przemysłowych.\nFirmy te nie konkurują ze sobą, a raczej stanowią wzajemne uzupełnienie oferty, dlatego nasze dostawy na polski rynek są bardziej kompleksowe. Szczegóły dotyczące obu firm i ich produktów znajdą Państwo na odpowiednich podstronach, natomiast tutaj chcielibyśmy przybliżyć Państwu korzyści jakie niesie zastosowanie siłowników elektrycznych zamiast napędu hydraulicznego lub pneumatycznego.\nZalety i zastosowanie siłowników elektrycznych w napędach przemysłowych:\n(kliknij każdy plusik)\nSiłownik elektryczny liniowy, ze względu na swoją prostotę budowy, bezawaryjność, wygodę instalacji, łatwość sterowania, czystość działania i bogactwo dodatkowych cech i wyposażenia jest urządzeniem o tak wielu zastosowaniach, że właściwie trudno wyobrazić sobie dziedzinę przemysłu, gdzie nie znalazłoby się dla niego miejsce. Siłowniki elektryczne stanowią lub mogą stanowić napęd wszelkich mechanizmów liniowych, wszędzie tam, gdzie z przyczyn technicznych, środowiskowych lub ekonomicznych niewskazane byłoby zastosowanie siłowników hydraulicznych.\nMecVel produkuje całą gamę siłowników od najmniejszych ALI1 z silnikami prądu stałego, do największych z 3-fazowymi silnikami prądu przemiennego. Najmocniejsze siłowniki EC7 oraz HRS oferują siłę do 200.000 N, czyli ok. 20 ton!\nRadia produkuje jeszcze mniejsze siłowniczki prądu stałego niż model ALI1 Mecvel’a. Są tam też rozwiązania baz tłoczyska a także z elastyczną śrubą nośną! Uzupełnieniem oferty Radia S.r.l. są małe motoreduktorki i zawory z napędem elektrycznym.\nMamy też w ofercie siłownik szczególny siłownik AM2 Mecvel, który może stanowić serwonapęd liniowy, lub liniowy napęd krokowy.\n– elektrownie tradycyjne\n– zapory i elektrownie wodne\n– pojazdy użyteczności publicznej (pociągi, autobusy, tramwaje, metro, trolejbusy)\n– sceny i mechanizmy teatralne\n– automaty do sprzedaży napojów, biletów itp.\n– automatyka domowa i biurowa\n– …inne, zależne tylko od Państwa wyobraźni!\nMamy wykonania nierdzewne (np. do aplikacji na statkach, w stoczniach i portach) oraz antywybuchowe znajdujące zastosowanie np. w lakierniach.\nJednym z ciekawych zastosowań są elektrownie słoneczne. Panel solarny powinien podążać za słońcem. Idealnym napędem jest siłownik elektryczny. Mamy w ofercie specjalne rozwiązania przystosowane do tego zadania, zapewniające wieloletnią bezawaryjną pracę.\nFirma MecVel jest bardzo elastyczna jeśli chodzi o dostosowanie cech siłownika do danej aplikacji. Niezależnie od tego co zostało opublikowane w naszych katalogach, zawsze istnieje możliwość nadania siłownikowi cech szczególnych. Nie sprzedajemy siłowników gotowych “z magazynu”, ale zawsze jest to indywidualny dobór. Dzięki takiemu podejściu prawidłowo dobrany siłownik pracuje bezawaryjnie przez wiele lat.\nKolejnym ciekawym polem działania są aplikacje wojskowe. Coraz większą popularnością cieszą się samowyładowcze kontenery lub zestawy kontenerów stanowiących stanowiska dowodzenia lub mające inne przeznaczenie operacyjne. Dzięki siłownikom osadzonym na rogach kontenera potrafi się on podnieść z poziomu ziemi na ok. 150-170 cm, aby samochód ciężarowy mógł wjechać pod kontener. Takie rozwiązanie sprawia, że dostawa i rozładunek kontenerów na poligonie odbywa się bez udziału żurawia, co znacznie ogranicza koszt operacji.\nProstota budowy siłowników\nKonstrukcja siłownika elektrycznego jest stosunkowo prosta. Ujmując rzecz w skrócie: silnik elektryczny poprzez przekładnię mechaniczną napędza śrubę trapezoidalną. Wzdłuż osi śruby, po jej gwincie, przemieszcza się nakrętka połączona mechanicznie z tłoczyskiem, dzięki czemu tłoczysko wysuwa się i chowa.\nDobrze dobrany siłownik elektryczny MecVel może bezawaryjnie pracować nawet przez kilkadziesiąt lat. Oczywiście w dzisiejszym świecie nikt nie oczekuje tak długiej żywotności, ale faktem jest, że są to urządzenia bardzo trwałe. Większość siłowników MecVel jest dożywotnio nasmarowana fabrycznie i nie wymaga ingerencji użytkownika przez cały okres eksploatacji. Oczywiście warunkiem prawidłowej pracy siłownika jest utrzymywanie zakresu obciążeń do jakich został on zaprojektowany.\nW odróżnieniu od siłowników hydraulicznych czy pneumatycznych siłowniki elektryczne nie wymagają dodatkowych elementów w postaci zasilacza (agregatu) hydraulicznego lub sprężarki, rozdzielaczy, zaworów, zbiornika itd. Wystarczy tylko podłączyć przewody elektryczne i już można pracować. Montaż siłownika elektrycznego w urządzeniu sprowadza się do 3 kroków:\nb) podłączenie przewodów do silnika, wyłączników krańcowych, hamulca (jeśli jest), enkodera (jeśli jest) itd,\nc) regulacja ustawienia wyłączników krańcowych.\nPanowanie nad siłownikiem elektrycznym jest bardzo proste. W celu zmiany kierunku ruchu wystarczy odpowiednia zmiana polaryzacji zasilania silnika. Bardzo łatwo uzależnić zachowanie siłownika od wyłączników krańcowych. Wyłączniki krańcowe mogą być zabudowane bezpośrednio na siłowniku lub gdziekolwiek na poruszanym mechanizmie. Oprócz wyłączników krańcowych można wykorzystać sygnał zwrotny z enkodera lub potencjometru.\nSiłownik elektryczny nie zanieczyszcza środowiska. Instalacja zasilająca nie ma zbiornika i przewodów z olejem, jak to ma miejsce w przypadku hydrauliki siłowej. Dlatego siłowniki elektryczne w wykonaniu ze stali nierdzewnej używa się również w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym, wyposażeniu medycznym i wszędzie tam, gdzie czystość ma szczególne znacznie.\nKolejnym argumentem przemawiającym za stosowaniem siłowników elektrycznych jest możliwość wyposażania ich w cechy i akcesoria dla najbardziej wymagających. Przykładowe opcje dodatkowe i specjalne dostępne w siłownikach MecVel to:\ninny silnik DC na życznie (36V, 48V…)\ninny silnik AC na życzenie (110V, 115V… np. wersja USA lub do kopalni)\nopcja NAKED SCREW: bez tłoczyska i rury stałej; pozostaje tylko śruba (ew. z nakrętką) – czyli coś jak przekładnia typu HR\nPrzykłady pracy siłowników - Filmy YouTube


Gdzie? Rozważania oikologiczne, cz.1 - Artykuły - Katedra Literatury Porównawczej - Uniwersytet Śląski w Katowicach\nTadeusz Sławek, Gdzie? Rozważania oikologiczne, cz.1\n"Anthropos?" 2011, nr 16-17, s. 1-22\nZe wszystkich współczesnych przejawów choroby wykorzenienia wykorzenienie kultury nie jest wcale najmniej groźne. Pierwsza konsekwencją tej choroby jest powszechnie występujące rozerwanie związków między rzeczami, co powoduje, że każda rzecz traktowana jest jako cel sam w sobie. Wykorzenienie rodzi bałwochwalstwo.\n- Simone Weil, "Zakorzenienie"\nProblem "domu" nie jest błahy. Niepostrzeżenie przenikają się w nim dwie sfery - prywatnego i publicznego, jednostkowego i wspólnotowego. Bycie razem zależy w dużej mierze od tego, w jaki sposób kształtujemy "dom". Według Ottmara Ette w każdym studium wspólnoty "podstawowe znaczenie mają artystyczne przedstawienia przestrzeni naszego życia: miasto, dom, pokój to fraktalne modele mogące służyć jako opisany przez Claude Lévi-Straussa modčl réduit, czy mise en abyme André Gide'a, których zadaniem jest stworzyć paradygmaty wiedzy niezbędnej do życia razem w danym społeczeństwie". W sposób niemal niedostrzegalny przechodzimy płynnie od "domu" jako schronienia i azylu człowieka, do "domu" jako struktury konstytuującej zbiorowość, na przykład narodu. Oznacza to, że "dom" może tyleż uwzniaślać (poprzez teorię i praktykę patriotyzmu), co więzić (gdy uścisk owych teorii\ni praktyk staje się zbyt silny). Oikos i polis to dwie strony tego samego zagadnienia odnoszącego się do sposobu,\nw jaki człowiek szuka (świadomie powstrzymujemy się od zwyczajowego w tej syntagmie słowa "własnego", bowiem "własność" okaże się w naszych rozważaniach kwestią najbardziej problematyczną) miejsca w świecie, która to kwestia znajduje dobre określenie w pojęciu zakorzenienia. Simone Weil pisze, że "zakorzenienie (enracinement) jest być może najważniejszą i równocześnie najbardziej zapoznaną potrzebą duszy ludzkiej, a przy tym jedną\nz najtrudniejszych do zdefiniowania". Kto rozważa "dom" jako kształt pewnego myślenia o przestrzeni i otoczeniu człowieka, nie może nie zapytać o zakorzenienie.\nGdy czytać Weil widać wyraźnie, że zakorzenienie nie dokonuje się nigdy jednostkowo, czy punktowo, lecz ma charakter - jak powiedzieliby późniejsi od Weil myśliciele - kłączowy. Nie o jeden korzeń chodzi, lecz o cały ich splot\no często różnych ukierunkowaniach. "Każda istota ludzka potrzebuje licznych korzeni", a jeśli tak, zatem zakorzenienie nie odcina człowieka od innych, nie wyłącza go i wyodrębnia, lecz przeciwnie - wprowadza do całej sieci połączeń i związków. Zakorzenienie to forma zrozumienia człowieka jako bytu głęboko relacyjnego, przy czym jedynie część owych relacji bywa przez nas jasno uświadamiana; zakorzenienie, o ile ma spełnić swoja rolę, z konieczności wprowadza nas w ciemny świat tego, co podziemne, lecz co wcale nie jest mniej aktywne. Jesteśmy nawiedzani przez to, w czym się zakorzeniamy, przesiąkamy jego treściami. Jeśli przyjąć, że zakorzenienie jest sposobem zamieszkiwania (Weil wymienia "miejsce zamieszkania" jako pierwszy element warunkujący zakorzenienie), trzeba więc powiedzieć, że "zamieszkiwać" byłoby trafniejszym wyborem niż "mieszkać". Z co najmniej dwóch powodów: po pierwsze, zwraca uwagę na czasowy charakter czynności poddając ją upływowi czasu nadającemu wszystkiemu charakter mniej lub bardziej prowizoryczny, po drugie - otwiera ludzki "dom" na działanie sił innych niż te nam dostępne, zmniejszając tym samym arogancję "domu" jako przestrzeni "mojej", "własnej", "swojskiej", "rodzimej".\nGramatyka "zamieszkiwania" umożliwia to, co sugeruje Walter Benjamin natrafiając jednak na barierę gramatyczną. Gdy pragnie rozważać "'Mieszkać' jako czasownik przechodni", może to uczynić w istocie jedynie tylko zmieniając "mieszkać" na "zamieszkiwać", inaczej przechodniość czasownika okaże się błędem. Niemiecki filozof znajduje wyjście wybierają "zadomowienie", które na pierwszy rzut oka mogłoby stanowić synonim "zakorzenienia". Posłuchajmy kontynuacji zdania Benjamina: "Na przykład życie jako 'zadomowienie'; daje to pojęcie o palącej, ukrytej aktualności, jaką ma kwestia zamieszkiwania. Jej istotą jest sporządzanie powłoki". Jeżeli chcemy utrzymać charakter "domu" jako szczególnie gęstego splotu relacji jednostki ze światem, oznacza to dopuszczenie do pojawienia się w nim czynników wykraczających poza domenę samej zamieszkującej w nim jednostki. Teraz nie tylko "zamieszkuje" ona, ale i "jest zamieszkiwana" przez to, co pozornie dla "domu" zewnętrzne, a co w istocie stanowi jego podstawę.\nPodstawą tą zajął się Gaston Bachelard w analizie fenomenu piwnicy, który powtarza trudną dialektykę "domu" jako azylu i więzienia jednocześnie. Podziemie jest miejscem zesłania sił, które są tyleż groźne, co niezbędne do funkcjonowania "domu"; stąd magiczne procedury towarzyszące formowaniu się poziomu podłogi, pod który zsyła się to, przed czym żywimy obawy, a co okazuje się niezbędne dla ciągłości ludzkiej historii. To, o czym czytamy\nu Bachelarda, to nic innego, jak uzupełnienie rozważań Benjamina o przechodnim charakterze czasownika "mieszkać": zamieszkując "dom", muszę uznać - o ile traktuję ten fakt z należytą powagą, jaką jestem winny "być może najpoważniejszej potrzebie duszy ludzkiej" (Weil) - że jestem wraz z nim "zamieszkiwany" przez wiele czynników i sił nawiedzających "dom", że wyrastam wraz z "domem" z "licznych korzeni". Komentując magiczne praktyki bretońskie zwane "ubijaniem nowego domu" Bachelard pyta retorycznie: "Czyż czyniąc to nie wypowiadają walki czyhającym tu strachom, strachom, które będą przechodzić z pokolenia na pokolenie w tym azylu, wznoszącym się nad ubitą podłogą?".\nSłowo "azyl" pojawiające się nieustannie w rozmyślaniach o "domu" zdaje się, gdy posłuchać je uważnie, mówić wiele o tym, że "dom" jest schronieniem, ale nie w sensie trwałej osłony, rodzaju "powłoki", do której wielokrotnie powraca Benjamin, upatrując w niej istoty mieszczańskiej idei mieszkania. Wszak XIX wiek to "szał na punkcie pokoju\ni pudełka. Wszystko wsadza się do futerałów, opatula i zamyka". "Azyl" rozłamuje te mitologię idealizującego, wyodrębniającego chronienia zapewniającego bezpieczne trwania. W samej istocie "azylu" leży schronienie o innej naturze: rozpoznaje ono prowizoryczność, doraźność schronienia uznanego jako tymczasowe. Co więcej, dokonuje się ono w efekcie rozpoznania napięcia między skonfliktowanymi siłami rzeczywistości - azylu poszukuje ten, kto został skądś wypchnięty, ekspulsjonowany w obce otoczenie, w którym azyl ma stanowić podstawową formę współistnienia. Gdy mówimy o azylu, mówimy o ratowaniu tego, kto uchodząc przed niebezpieczeństwem jednocześnie zgadza się przystać na warunki przyjmującego go miejsca. Żadna ze stron nie może zatem przyznać sobie niezmiennej trwałości. Udzielający azylu dopuszcza to, że przyjmujący azyl zmieni kształt jego przestrzeni, jego "domu"; dając azyl, sam staję azylantem w domu, który dotychczas, być może, uważałem za "własny". Z kolei azyl przyjmujący musi rozstać się\nz jakimiś przyzwyczajeniami, jakie żywił w "domu", z którego musiał uchodzić. Kiedy więc Bachelard pisze, że życie w domu "należałoby rozpatrywać w jego dwu biegunowo różnych aspektach: więzienia i azylu" odczytujemy tę uwagę (zapewne wbrew zamierzeniom autora) jako dobitnie wskazującą na dialektykę "domu", który - jeśli pojmować go jako zgęszczony splot relacji człowieka i świata - odsłaniającą naturę "zamieszkiwania". Aby dom był "azylem" muszę także uświadomić sobie jego ograniczającą funkcję; zrozumieć "zamieszkiwanie" można jako nieustanną oscylację między "azylem" a "więzieniem". Dociekanie warunków i przebiegu tej oscylacji nazywamy "oikologią".\nOikologia, będąc refleksją o domu pojmowanym nie jako ostro wyodrębniona przestrzeń z właściwymi jej społecznymi, ekonomicznymi i religijnymi rytuałami udzielającymi człowiekowi schronienia, a zatem od-wiązującym nas od świata, lecz jako miejsce szczególnie gęstego splotu relacji jednostki ze światem, nie może zapomnieć\no bogatej metaforyce schronienia właściwej "domowi". Ale jednocześnie spostrzeże to, że gdy ową filozofię posunąć zbyt daleko, łatwo stanie się ona pokusą stawiającą przed nami przekonanie, że to "domowy" sposób życia jest jedynym właściwym, a zatem powinien wyprzeć pozostałe. "Dom" ma więc tendencje reduktywne: będzie ciążył ku sprowadzeniu różnorodnych środków i modeli egzystowania do jednego, uznanego za wzorcowy. Oikologia byłaby więc takim studium domu, które odsłaniałoby tkwiące w nim napięcie między "azylem" a "więzieniem". Aby tak się stało "dom" musi zostać "odideologizowany", co oznacza dwie rzeczy: po pierwsze, odejście od monologicznej kultury domu (ideologia z zasady nie sprzyja dialogowi lub godzi się na niego z konieczności i pod przymusem) w stronę domu wielogłosowego (dom jako Bachtinowska heteroglossia), po drugie - rezygnację z uprzywilejowanej pozycji, jaką obdarzony jest dom, a wynikającą z przeświadczenia o trwałości, stabilności i solidności jego konturów (tylko, co trwałe, może być "domem"). Oznacza to niezgodę na politykę operującą podziałem na tych, którzy pojmują "dom" jako uosobienie twardej solidności i tych, którzy dopuszczają jego wędrowną, nomadyczną postać. Granicami wspólnoty nie mogą być zatem ani fizyczne mury domów, ani administracyjnie wyznaczone granice państwa. Wspólnota, o którą zabiega oikologia jest wspólnotą trans-graniczną, wielopostaciową i wieloszlakową.\nZwięźle przedstawia politykę "twardych" konturów wspólnoty Andrzej Nowak, który na pytanie o granice, jakie winna przestrzegać wspólnota obywatelska odpowiada, że w granicach tych mieszczą się ci, którzy akceptują Polskę jako swój dom (...). Poza nimi [granicami - T.S.] są ci, dla których nie jest ona domem. Którzy traktują ją jako chwilowy namiot" (Adam Nowak w rozmowie z Adamem Leszczyńskim, "Gazeta Wyborcza", 28 września 2011). Spostrzeżenie pierwsze: oikologiczna refleksja nie dostrzegałaby powodów, dla których "chwilowy namiot" nie mógłby spełniać roli przestrzeni, w której wypróbowujemy rozmaite sposoby bycia razem w różnych życiowych sytuacjach. Co więcej, czasowy element akcentowany w tej przestrzeni ("chwilowy namiot") komponuje się z nieuchronną czasowością ludzkiego losu, skłaniając do studiowania zmienności i przemian konstytuujących ów dom. To nie jego trwała postać podlega zmianom, ale sama zmienność stanowi o tym, czym dom jest. Dom byłby zatem, druga już uwaga\no charakterze Bachtinowskim, chronotopem.\nW dalszym wywodzie Andrzej Nowak podaje dodatkowy warunek, jaki musi spełniać jakaś przestrzeń, aby mogła być nazwana "domem": "Jeżeli na pytanie: czy Polska jest panu życiowo potrzebna, odpowie pan 'tak', to jest ona dla pana domem". Domem jest więc to, co jest nam "życiowo potrzebne", w radykalniejszej lekturze - coś, bez czego nie moglibyśmy żyć. Takie postawienie sprawy drastycznie ogranicza sferę życia dzieląc je na dokonujące się tam, gdzie wpasowuje się ono idealnie w otoczenie ("dom"), lub tam, gdzie o takiej harmonii nie ma mowy, a zatem życie w takiej przestrzeni nie jest równoprawne z życiem pędzonym w "domu". Oikologia badająca dom jako element nieprzewidywalnej bujności przejawów życia odpowie, iż to, co "życiowo potrzebne" może, w zależności od sytuacji, znajdować się w rozmaitych miejscach, a zatem "dom" byłby przejściowo spełniającym się miejscem "domowości" (jak u Szkłowskiego są miejsca literackości, tak oikologia mówiłaby o miejscach domowości), rozbłyskiem pewnej harmonii (zapewne trudnej lub nawet niemożliwej do utrzymania przez długi czas) między mną, a otaczającą mnie otuliną zdarzeń. Zatem metafora "chwilowego namiotu" okaże się trafniejsza niż solidnie zbudowanych murów.\nPonieważ nie do utrzymania zdaje się ostra dychotomia między wnętrzem i zewnętrzem, domem i światem, zatem miejsce udzielające mi gościny może być tylko jednym z wielu możliwych topoi. Myśląc taki dom rezygnuję\nz ujednoznaczniających i stabilizujących go rzeczowników; myślę go mniej jako "tutaj", a bardziej jakolocus znajdujący się pomiędzy jakimś "tu" i jakimś "tam". Gramatyka tego domu, domu "przechodniego" (przypomnijmy Benjaminowską tezę, że "mieszkać", to czasownik przechodni) jest gramatyką przyimków, gdyż znajdując się "pomiędzy" rozmaitymi topoi, wykazuje dwie cechy: (1) jest stadium nieustannego ruchu, etapem drogi, a zatem daje się opisać jako zmierzanie dokądś lub od czegoś oddalania się, i jako takie jest elementem jakiegoś ku- lub od - do; (2) skoro tak, więc przestrzeń ta musi mieć charakter relacyjny, liczy się w niej nie samo pozycjonowanie, co związki pomiędzy tym miejscem a innymi miejscami.\nNajbardziej podstawowym przejawem owej relacyjności jest zapytanie o miejsce. Pytając "gdzie?" niezmiennie dociekamy ulokowania jakiegoś przedmiotu wobec innych przedmiotów, wchodzimy w siatkę odniesień\ni współrzędnych. Ale pytanie to jest proste jedynie na pewnym powierzchownym poziomie; tylko wtedy, gdy satysfakcjonuje nas odpowiedź o charakterze "adresowym" pytanie "gdzie?" jest banalne i nieskomplikowane. Wrażenie to ustępuje całkowicie, gdy zechcemy podjąć dociekanie dotyczącego sposobu, w jaki miejsce i rzecz są ze sobą związane. Pytanie "Gdzie?" porusza wtedy kwestię żywego i życiowego związku między przedmiotem\na przestrzenią, która nie jest już jedynie pojemnikiem (w sensie Kartezjańskim), ani zbiorem adresów (w sensie administracyjnym), lecz stanowi efekt dialogu przedmiotu i miejsca, w trakcie którego wzajemnie się one ustanawiają. Jak pisze zainspirowana myślą Heideggera Hanna Buczyńska-Garewicz następuje wówczas osadzenie przedmiotu nie tylko w pragmatycznej przestrzeni topograficzno-nawigacyjnej, ale także i ontologiczno-egzystencjalnej. Gdy z całą powagą zapytamy o "Gdzie?" mostu natychmiast pojawi się jego związanie z byciem człowieka: "Most w całym bogactwie swego istnienia włącza w swój sposób bycia także człowieka (...). Rzeczowość mostu włącza człowieka w okolicę: w swym sposobie bycia most wiąże się z byciem człowieka, zarówno most, jak i człowiek należą do jedności wspólnego świata". "Gdzie?" odnosi się zatem do sposobu, w jaki człowiek jest związany ze światem, a ponieważ "dom" jest, jak powiedzieliśmy, szczególnie gęstym splotem takiego związku, przeto pytanie "Gdzie?" zawsze niepokojąco porusza sprawę "domu" i tego, co Benjamin nazywał "zadomowieniem", a Weil "zakorzenieniem".\nDla oikologii "gdzie?" będzie więc pytaniem najistotniejszym i podstawowym, bowiem to z niego bierze się energia niezbędna do dociekania tego, czym jest "dom". Bogactwo tego pozornie banalnego i obojętnego pytania doskonale uchwycił szkocki pisarz inspirujący dzisiaj autorów fantasy George Mac Donald w swej wydanej w roku 1895 powieści "Lilith". Nie ryzykując streszczenia fabuły powiedzmy jedynie, że znalazłszy się w równoległym do naszego wszechświecie protagonista, Pan Vane, usiłuje ustalić swoje położenie. Rozpoczyna od pytania "gdzie?", wokół którego koncentruje się następująca rozmowa:\n"Będę zobowiązany gdyby zechciał mi pan powiedzieć, gdzie jestem?\n"To niemożliwe, nie wiem pan bowiem nic o tym, co jest 'gdzie' (you know nothing about whereness). Jedyny sposób, by dowiedzieć się, gdzie pan jest, to jak najszybciej poczuć się tu jak w domu (make yourself at home)"\n"Jakże mógłbym to zrobić, skoro wszystko tutaj jest tak osobliwe?\n"Cokolwiek. Im szybciej pan zacznie, tym lepiej! Bowiem dopóki nie poczuje się pan jak w domu, będzie panu równie trudno wyjść, jak i wejść".\nMówimy więc o sposobie orientowanie przestrzeni i siebie w tejże przestrzeni, a jeśli tak, musimy zacząć od tego, co w pismach Edwarda Saida i Jamesa Clifforda nosi nazwę "imperatywu lokalizacyjnego" (locational imperative). "Będę zobowiązany, jeśli powie mi pan gdzie jestem" (Oblige me by telling me where I am) - dwie rzeczy zwracają uwagę w tym pytaniu. Po pierwsze, pytanie o lokalizację, pierwsza nasuwająca się kwestia, zakłada dobrą wolę\nu pytanego oraz istniejący porządek kanonu społecznego porozumiewania się. Pytanie jest uprzejme, bowiem wydaje się nie do pomyślenia, aby mogło zostać odrzucone (tak, jak nie wyobrażamy sobie, by zignorowano nasze pytanie\no godzinę), a jednocześnie zakładamy, że ten, kto wie, gdzie jesteśmy jest już osobą cywilizowaną - kultura zaczyna się od wiedzy o przestrzeni. Po drugie, nim spytamy o cokolwiek innego, chcemy wiedzieć, gdzie się znajdujemy; wygląda więc, że wiedza na temat lokalizacji należy do podstawowego wyposażenia człowieka i to nie tylko na poziomie topografii, ale przede wszystkim egzystencji. Być = być w jakimś miejscu, nie w ogóle, ale w jakimś "tu" odróżniającym się od jakiegoś "tam", a zatem zakładamy istnienie fundacyjnej ludzkiej solidarności wobec egzystencji: jeżeli "jesteśmy", to oznacza, że naszym podstawowym odruchem jest podzielenie się miejscem, w którym "jesteśmy" oraz wiedzą na jego temat.\nCzłowiek istnieje więc pomiędzy koniecznością określenia i nazwania przestrzeni, do której odnosi się jako do "swojej", a poczuciem niewiedzy na jej temat. Nie chodzi o brak informacji faktograficznych; tych mamy często aż\nw nadmiarze, znajomość historycznych zdarzeń, jakie ukształtowały dane miejsce może być bardzo bogata. Niewiedza, której doznajemy w sposób dokuczliwy dotyczy nie tego, co rozegrało się w danymlocus, ani nie budowli, które w nim wzniesione; niewiedza, o której myślimy odnosi się do tego, czym miejsce przeze mnie zajmowane JEST. Mogę odpowiedzieć na pytanie "gdzie" jestem, ale nie wiem, czym jest owo "gdzie", a przynajmniej ogarniają mnie wątpliwości, czy udzielając odpowiedzi na wspomniane pytanie, odpowiedzi o nieodzownie topograficznym charakterze istotnie zdaję sprawę z tego, czym JEST owo "gdzie", któremu udzielam topograficznej tożsamości. Oto dylemat: jak mogę w pełni orzec, "gdzie" jestem, skoro nie wiem, czym JEST owo "gdzie", o którym mam się wypowiedzieć.\n"Dom" jest sposobem, dodajmy - "jedynym sposobem", the only way - by rozważać "gdzie" mojej przestrzeni. Ale jednocześnie nie możemy nie zauważyć, że "dom" to coś więcej niż tylko elementy przestrzenne. Wyrażenie make yourself at home wskazuje jasno, że "dom" jest pewnym rodzajem "czynienia", w którym sytuuję siebie w świecie. Locus odnosi się zatem nie tylko do jakiegoś miejsca w świecie w sensie topograficznym, ale przede wszystkim do sposobu, w jaki "czynię siebie" tak, że moje relacje z miejscem nabierają specyficznego charakteru. "Dom" jest tam, gdzie "lokuję siebie" w świecie "czyniąc". Nie tam, gdzie "jestem ulokowany" (to bowiem zakłada czynienie innych, którego jestem jedynie biernym przedmiotem), lecz właśnie gdzie ja "czynię". Wynika z tego, że "dom" jest szczególnym sposobem mojego czynienia siebie, to zaś oznacza, że przestrzeń nie jest obojętna wobec mnie, ale mnie współtworzy, współpracuje z moim czynieniem.\nChodzi właśnie o ów sposób czynienia, bowiem jego charakter nie wydaje się istotny. W rozważanym fragmencie powieści Mac Donalda na pytanie, co trzeba czynić, pada prosta odpowiedź, "byle co". Anything - to "byle co", o tyle,\no ile jest ono czynione w szczególny sposób. Szczególność ta polega na tym, że takie czynienie otwiera mi ona drogę do świata. Jest związane z domem, czyni mnie w domu, sprawia, że współ-czynię dom razem z przestrzenią, ale jednocześnie dom ten nie zamyka mnie w swoim świecie. Dom jest wejściem do i wyjściem ze świata. Dom to przejście do świata. Dopóki nie współ-uczynię (wraz z miejscem) domu, dopóty nie będę wiedział czym jest świat. Skoro tak, zatem dom jest tyleż sposobem zamieszkiwania, co gotowością do tegoż zamieszkiwania porzucenia. W tak pojętym domu nie "domowię się" w sposób klasyczny, bowiem jestem zawsze gotowy do wejścia i wyjścia. Co więcej, dom jest taką drogą czynienia siebie wraz ze światem, że wręcz uczy mnie, jak w świat ów wchodzić, ale także jak\nz niego wyjść.\nJak rozumieć sugestię Mac Donalda, że "gdzie" naszego losu powiązane jest ze sposobem szczególnego "domowienia się", będącym rodzajem pasażu, przestrzenią "między". Dopóki nie będę mógł "domowić się" w ten sposób, dopóty ja i przestrzeń pozostaniemy niejako w odrębnych, równoległych, niestykających się rzeczywistościach. Nie będziemy wiedzieć co to znaczy wejść i wyjść, zatem przestrzeń pozostanie dla nas niedostępna, a tym "gdzie" naszego losu nie uzyska żadnego poważnego objaśnienia, bowiem trudno uznać za takowe dane administracyjno-adresowe. W Ósmej Elegii Rainer Maria Rilke każe nam odróżnić człowieka od "stworzenia", a kryterium owego rozróżnienia ustanawia percepcyjną relację między danym bytem a przestrzenią. "Stworzenie" (Kreatur), nieco dalej nazwane wprost "zwierzęciem" (Tier), związane jest ze światem w charakterystyczny sposób: uczestniczy w nim nie jako byt odrębny, lecz jako włókno w splocie stającego się świata. Oto "domowienie się", o którym myślimy: domowienie się bez domu, za to z nieustannym wchodzeniem i wychodzeniem z miejsca.\nDlatego "stworzenie widzi wszystkimi oczami (mit allen Augen)/ Przestwór", natomiast "nasze oczy są odwrócone (umgekehrt)". "Przestwór" oznacza przestrzeń, w której każde miejsce może okazać się "domem", czyli takim locus, gdzie nie zamiera, nie kostnieje ciągła metamorfoza stawania się, a przeciwnie - gdzie doświadczamy jej ze szczególną intensywnością. "Przestwór" (das Offene) jest otwartością (angielski przekład elegii podaje openness jako odpowiednik das Offene), a zatem rodzajem przestrzeni, w której miejsce nie wyodrębnia się i nie wyosabnia, tak więc "dom" nie każe nam kojarzyć się z murami i ścianami. Przeciwnie - jest szczególnym doświadczaniem otwartości polegającym na uwolnieniu się od form. "Dom" bez ścian, "dom" będący miejscem wchodzenia i wychodzenia\nz przestrzeni, jest "domem" bez trwałej formy, a także bez tych form współbycia, jakie potocznie mu nadajemy. Zdaniem Rilkego nasze "odwrócone" (umgekehrt) spojrzenie dostrzega nie "Przestwór", lecz "świat form" (Gestaltung), ten zaś (antyKantowska nuta) jest już od samego początku "przyćmiony przez nas" (von uns verdunkelt). Jeśli przyjąć, że "doznanie bezkresu to bezpośrednia intuicja nieskończoności", zatem "przyćmienie", o którym mówi Rilke oznacza zasadnicze spłaszczenie naszego doświadczenia przestrzeni.\nWszystko to prowadzi w stronę słynnego fragmentu z "Pierwszego Listu do Koryntian", w którym św. Paweł mówi o tym, że teraz, w trakcie ziemskiej egzystencji widzimy niejasno, niczym w zwierciadle. "Odwrócony" wzrok dostrzega "formy" raczej niż "Przestwór", a zatem jest spojrzeniem "przyćmionym". Postrzegamy nie tylko lustrzane odbicie, ale dodatkowo odbicie owo jest jeszcze niejasne i zamglone. "Dom" pojmowany wyłącznie jako chroniąca struktura należy do dziedziny takiego zwierciadlanego spojrzenia. Pisze św. Paweł: "Teraz bowiem widzimy jakby przez zwierciadło i niby w zagadce, ale wówczas twarzą w twarz. Teraz poznanie moje jest cząstkowe, ale wówczas poznam tak, jak jestem poznany" (13.12). To, co jest "poznaniem cząstkowym" polega na uwięzieniu poznającego podmiotu w domenie przedmiotów postrzeganych nie jako należących do "Przestworu", lecz wyłącznie do sfery użytecznych instrumentów. To sytuacja, o której pisze Rilke nieco dalej w tej samej, ósmej, elegii: "Nie mamy nigdy, choćby przez dzień jeden/ przed sobą czystej przestrzeni (den reinen Raum)".\n"Dom" powinien zatem udostępnić nam "czystą przestrzeń". Aby widzenie takiej przestrzeni było możliwe niezbędne jest zachwianie odrębnością "domu" zarówno jako osobnej, wydzielonej części przestrzeni, jak i spoistą odrębnością zamieszkujących go ludzi. Rozsunięcie takie zaś wymaga radykalnego wybicia ze sfery przyzwyczajeń, o którym Rilke mówi jako o "osłupieniu": "Bo nikt w pobliżu śmierci/ nie widzi śmierci; patrzy w osłupieniu (starrt hinaus)/ jak gdyby wielkim spojrzeniem zwierzęcia". Rozsunięcie, o którym wspomnieliśmy wprowadza odstęp nie-ludzkiego w relacje między ludźmi: teraz ludzie, nawet najbliżej z sobą związani, "nie zasłaniają sobie świata". W rozstęp między tym, co ludzkie wkracza "Przestwór", to, co jest jakby nie z tego świata, bowiem zamknięta "światowość" jest siłą ograniczającą i zaprowadzającą na powrót reżim zamkniętego i zamykającego "domu". "Dom", o którym teraz myślimy jest więc domem "bez ścian" także dlatego, że - niczym w opowieści gotyckiej - wszystko przez niego przenika i ściany nie stanowią żadnej osłony. Tak pojęty "dom" jest w pewnym sensie domem Nietzscheańskim, gdyż zakłada przekroczenie człowieka, a ściślej - zarysowuje się jako niespełnialny postulat przekroczenia człowieka. O tym, że projekt to tyleż konieczny, co pozostający w sferze utopistyki przekonuje Rilke pisząc: "Lecz siebie/ nie przekroczą, znów każde jest światem". Ponieważ nie możemy przekroczyć siebie, jesteśmy skazani na stanowienie dla siebie świata,\na tym samym powracamy nieuchronnie do "domu" jako chroniącej i odgradzającej struktury.\nTrzeba zatem być "nie na miejscu", aby otworzyć możliwość myślenia o "domu" jako "czystej przestrzeni". To "nie na miejscu" oznacza wyrzucenie nas poza ramy dobrze ustalonych relacji i struktur ("kochankowie" muszą nauczyć się "nie zasłaniać sobie" spojrzenia) oraz zarzucenie myśli, iż "dom" stanowi miejsce szczególne w porządku przestrzeni. Teraz nie możemy już zająć jakiejś uprzywilejowanej pozycji, bowiem każde miejsce, o ile dojdzie w nim do odsłonięcia się "czystej przestrzeni", może odegrać rolę "domu". Powracamy do św. Pawła, gdyż rewolucja chrześcijaństwa polegała jego zdaniem właśnie na ujawnieniu ruchliwej względności wszelkich topoi. Tak pisze o tym Alain Badiou: "Dla Pawła wydarzenie chrystusowe, które rozbija i niszczy kosmiczną całość, wskazuje na względność miejsc. Realność ukazuje się raczej wówczas, gdy podmiot uznaje swoją słabość jako wyrzutek ze wszystkich miejsc". "Dom" jawi się nam teraz jako przynależny do struktury nie tyle zadomowienia, co odrzucenia. Bez wzięcia jej pod uwagę "dom" okaże się jedynie sztucznym azylem, w którym nigdy nie dojdzie do doświadczenia "otwartej przestrzeni".\nPrzestrzeń ta należy nie tyle do "mieszkańców", co do "wysłanników", tych, którzy krążąc z miejsca w miejsca potrafią są nosicielami nowiny. Podkreśla Giorgio Agamben, że znaczenie słowa apostolos, odsyłające do greckiego czasownika apostello, nie budzi wątpliwości: apostoł to wysłannik, w tym przypadku osoba wysłana nie przez ludzi, lecz mesjasza Jezusa i z woli Boga do głoszenia mesjańskiej nowiny". Podkreślmy końcowy fragment objaśnienia Agambena, gdyż zawiera ono dwa ważne przypomnienia. Najpierw to, że bycie "wysłanym" jest istotnym powołaniem człowieka, a następnie - że posłannictwo wysłanego wkracza w rzeczywistość, chociaż niekoniecznie całkowicie się\nw niej mieści. Apostoł niesie przesłanie nie własne i nie z jego wypływające woli. To nader istotne uwagi, bowiem bycia wysłanym, krążenie w świecie apostoła jest alternatywą do tego, co stanowi dominującą formę wędrownego krążenia w społeczeństwie. Krążeniu dóbr i kapitału, apostoł przeciwstawia krążenie wolnej jednostki inspirowanej przez to, co nie podlega rachunkowym obliczeniom i przewidywaniom. Badiou ujmuje to następująco: "Wolne krążenie tego, co da się policzyć - tak, przede wszystkim kapitału, czyli tego, co jest rachunkiem z rachunków. Wolne krążenie tego, co nieskończenie niepoliczalne, czyli poszczególnego życia ludzkiego - nigdy!". Mówimy zatem o "domu" jako o pewnym przesłaniu, którego przedmiotem jest wolność zdolna do wyzwolenia się spod rygorystycznej władzy regulującej krążenie tego, co da się policzyć.\nW ostatniej, Dziesiątej Elegii, Rilke daje nam obraz przestrzeni podlegającej takiej władzy jako "Miasta Cierpienia" (Leid-Stadt). Zgodnie z poprzednimi tokiem myślenia przestrzeń ta jest poddana symbolicznej hegemonii formy ("odlany z próżni kształt jaskrawo/ uderza w oczy") oraz instytucjom, których zadaniem jest ustanowienie i narzucenie powszechnego praktykowania zasad policzalności. W topografii miasta szczególnym punktem dla owych instytucji jest Rynek mający stanowić tyleż ich symboliczne skupienie, co odegrać rolę somniferycznego antidotum wobec rzeczywistości przez owe instytucje stworzonej i nadzorowanej. Stąd w urbanistycznym projekcie "Miasta Cierpienia" środkowy plac nazwany jest "Rynkiem Pociechy" (Trostmarkt); nie jest to jednak wskazanie etycznej drogi wyjścia,\na jedynie zastępczy zabieg zastosowany wobec klęski instytucji powołanej do spełniania misji niesienia "pociechy". Rynek "odgraniczony" jest "kościołem, ich własnym, gotowo-kupionym:/ czystym, zamkniętym i rozczarowanym jak urząd pocztowy w niedzielę". "Pociecha" nie należy już do kręgu ćwiczenia duchowego; ześlizguje się do rangi jarmarcznej "uciechy" - "na placu wiruje i wre po brzegi jarmark". To popularne święto, na przykład 14 lipca, starające się przesłonić dramaturgię cierpienia, związana choćby - podkreśla Benjamin - z kryzysem pieniądza: "wiadomo, jak wspaniałym bodźcem dla ludowych świąt jest niepewny pieniądz". Wtedy "długie festony elektrycznych żarówek, estrady z muzykantami (...), skupiska jarmarcznych bud, wędrowni handlarze łakoci, strzelnice" tworzą pejzaż marzenia o innej rzeczywistości.\nNie bez powodu kościół jest tym, co zamyka, "odgranicza" Rynek. To, co należy do porządku krążenia tego, co nieskończenie policzalne nie może obejść się bez granic i granicznych murów. Sam kościół, jako "gotowo-kupiony" (fertig-gekaufte), jest zresztą elementem gry policzalnego, które opanowało sferę tego, co nieskończenie niepoliczalne. Przestrzeń nieskończenie policzalnego jawi się jako samowystarczalna i samoreprodukująca się: żywotność człowieka została zastąpiona żywotnością kapitału: pieniądz "rozmnaża się, anatomicznie,/ nie dla uciechy tylko: narząd rodny pieniądza,/ wszystko, całość i przebieg - to poucza i czyni/ płodnym". Znajdujemy się opodal Rialto, w Wenecji, mieście niezmierzonego bogactwa, o którym Paweł Muratow pisze, że jego "barwy błyszczą i świecą jak drogie kamienie lub łudząco do nich podobne szkło weneckie". Dla czytelnika Szekspira, lśnienie szlachetnego kamienia może być zresztą refleksem klejnotów, jakie Jessyka zabrała z sobą uciekając ze swym chrześcijańskim kochankiem z domu ojca. Może to ów diament, za którego Shylock dał dwa tysiące dukatów we Frankfurcie, i teraz powie, że chciałby córkę trupem widzieć u swych nóg, a klejnoty w jej uszach. Shylock wyznaje zresztą podobną zasadę niemal biologicznej żywotności kapitału, o jakiej pisze Rilke: w pierwszym akcie ciemnej komedii Szekspira przyrówna przyrost pieniędzy do mnożenia się trzody, uszlachetniając analogię odniesieniem do biblijnej opowieści\no Jakubie i Labanie.\n"Dom", który staramy się myśleć w naszej próbie będzie więc rekonstrukcją "Miasta Cierpienia" tak, aby "Rynek Pociechy" nie sprawował w nim organizującej i porządkującej funkcji, a krążenie nieskończenie niepoliczalnego zostało chwilowo przynajmniej uwolnione od żelaznej dyktatury policzalności. Na mapie "Miasta Cierpienia" oznacza to ruch w stronę peryferii, oznaczonych przez Rilkego jako to, co znajduje się "za ostatnim parkanem". Nie powinniśmy jednak traktować tej linii jako ostrej demarkacji; mamy do czynienia z tym, co otwiera dokonuje się w istocie właśnie\n"w domu": zrzuceniem pozorów i odsłonięciem tego, co istotne, co ukazuje się dopiero po rezygnacji z całego systemu przesłon, który Rilke nazywa po Pascalowsku "rozrywką" (Zerstreuungen). "Domu" zaznajemy wtedy, gdy choćby na krótką chwilę docieramy do tego, co "istnieje naprawdę" (ists wirklich). Nie bez przyczyny na "ostatnim parkanie" Rilke dostrzega plakat z napisem "'Los śmierci'/ tego gorzkiego piwa, co się słodkie wydaje pijącym,/ gdy na zakąskę żują wciąż nowe rozrywki". "Dom" znajduje się więc poza planem głównych i dobrze oznaczonych ulic, w sferze gdzie ochronne zabiegi rozrywki, jarmarczny zgiełk "Rynku Pociechy", traci swoją moc. "Dom" jest w najgłębszym znaczeniu tego słowa przestrzenią bez "Pociechy". Tam stajemy nadzy, bez ochronnego stroju wobec własnej śmiertelności.\nW tym sensie lekcja "domu" została zapowiedziana i przeprowadzona przez Pascala.\nPowraca sprawa "gdzie", od której zaczęliśmy naszą próbę. Przejście za "ostatni parkan" oznacza najpierw ruch\nw stronę tego, co "istnieje naprawdę", a następnie odkrycie, że owo istnienie należy do rozleglej i dalekiej dziedziny Skargi. Teraz pada pytanie "Gdzie?", Wo?, na co odpowiedzią jest "tam, gdzie mieszkają, w dolinie". Ruch w stronę istnienia "naprawdę" prowadzi nas więc do królestwa Skarg, do domu Skarg, który wszelako jest już domostwem zrujnowanym. Gdy "starsza Skarga" wiedzie młodzieńca przez "daleki krajobraz Skarg", to, co ukazuje im się po drodze jest świadectwem minionego życia ("słupy świątyń albo ruiny/ owych zamków, skąd niegdyś książęta Krainy Trenów/ mądrze władali"). Z tej wyprawy do domy Skarg biorącej początek "za ostatnim parkanem" wynika kilka nauk. Jeśli "dom" ma nam pozwolić odkryć to, "co istnieje naprawdę" musi - przeciwnie do skonwencjonalizowanych oczekiwań - przestać być miejscem chroniącym, a wręcz odwrotnie - to właśnie w "domu" mamy doświadczyć tłumionych zazwyczaj jarmarcznym rozgwarem "rozrywki" podstawowych doznań egzystencjalnych. Skargi ukazują to, co już jest rzadkością w Mieście Cierpienia, a co można by nazwać tkliwością człowieka na bycie. Nie bez powodu Rilke mówi, że młodzieńca ruszającego za ostatni parkan "ciągnie dalej; może kocha/ młodą Skargę".\nJestem tkliwy na bycie wtedy, gdy bycie dotyka mnie do żywego. Owa "żywość" odnosi się do surowego mięsa mojego istnienia i stanowi zaprzeczenie wrącego jarmarku oraz mechanicznej żywotności mnożącego się kapitału. Skargi (Klagen) są rzecznikami, wysłannikami, a może wręcz apostołami owej podstawowej, nagiej żywotności istnienia, apostołami wędrującymi w naszą stronę z dawnego, zapomnianego już czasu. Ojcowie Skarg "pracowali\nw kopalniach, tam w wielkich górach; u ludzi/ znajdziesz niekiedy złom oszlifowanego prabólu/ lub gniew skamieniały w szlakę ze starego wulkanu". "Praból" (Ur-Leid) i "gniew skamieniały" (versteinerten Zorn) - nie można prawdziwie zamieszkać bez takich doznań. Mówiąc inaczej, mieszka ten, kto odchodzi w stronę "prastarego cierpienia", jak pisze Rilke na końcu X Elegii, to zaś oznacza, że niemożliwe jest zamieszkiwanie, a więc niemożliwy jest "dom" bez doświadczenia śmiertelności. W X Elegii "zakochany" jest jednocześnie "zmarłym". Nie może zresztą być inaczej, skoro wędrówka w stronę miejsca zamieszkania Skarg jest faktycznie wędrówką przez to, co było, co ukazuje się jako "istniejące naprawdę", już tylko w swoich śladach i znakach. "Dom" jest zatem z konieczności domem zrujnowanym. Odkrycie miłości warunkujące doświadczenie "domu" jest odkryciem tego, co minione, i co niesiemy w sobie już tylko pod postacią (najczęściej chętnie zapominanej) ruiny. W zakończeniu III Elegii młodzieniec zwróci się do dziewczyny z apostrofą do apokaliptycznego niemal pejzażu: "Dziewczyno,/ to: że kochaliśmy w sobie nie jedno, przyszłe, ale/ wrzenie nieprzeliczonych narodzin; nie jedno dziecko,/ lecz ojców, którzy jak gruz górskich złomów/ na dnie naszym spoczywają; lecz suche łożysko rzeki/ pradawnych matek".\nTo, że Rilke mówi o "ojcach" i "pradawnych matkach" (einstieger Mütter) nie powinno ujść naszej uwagi, bowiem odnosi się wprost do emocjonalnej geografii domu wyznaczonej dla dziecka przez obecność rodziców, a zwłaszcza matki. "Dom" jest dla dziecka sferą troskliwej opieki i bezpieczeństwa, od której niebezpieczeństwo zagrożenia zniszczeniem, czy inwazją tego, co nieznane trzymane jest na dystans. Tymczasem "dom" w filozofii Rilkego zaprasza do zgoła innej interpretacji: trzeba doznać załamania się troski, wyjścia poza "ostatni parkan", hinter der letzten Planke, aby można było na poważnie mówić o "domu". Dawni ojcowie i pramatki odsuwają faktycznego ojca i matkę, przesuwają ich do innej przestrzeni, ale takie przesunięcie wydaje się warunkiem "domu". Trzeba nie być "w domu" (w znaczeniu zapobiegawczo troskliwej opieki matki), aby "domu" doświadczyć. Przebudowawszy doświadczenie dziecka i domu, Rilke w podobny sposób przekonstruowuje doświadczenie domu i miłości. Dla Romea obecność ukochanej wyznacza miejsce będące już nie "domem", lecz wręcz "niebiosami"; zakochany młodzieniec Rilkego jest już tylko umarłym odwiedzającym zrujnowany krainy Skarg.\nSkarga (Klage) prowadzi w głąb, która nie da się ująć jako właściwa pojedynczej osobie, choć podmiot zachowuje w niej swój udział. W tej głębi pojedynczość osoby splata się z czymś, czego nie podobna zamknąć w losach jednego podmiotu. Mamy tu do czynienia z bio-grafią, ale tylko w części odpowiadającą przypisanemu jej powszechnie znaczeniu. Bio-grafia, którą mamy na myśli ujmuje dzieje jednostki tylko o tyle, o ile poddane są one dziejom\ni przemianom bios - strumienia stawania się. Bio-grafia taka pokazuje w jakim stopniu zamieszkiwanie (Skarga wiedzie młodzieńca tam, gdzie mieszkają Skargi) jest doświadczeniem egzystencjalnym, do jakiego stopnia człowiek nie mieszka "indywidualnie", a zatem jego dom nie jest nieprzenikalnym bastionem. To chronotop świata, w którym to, co niezaprzeczalnie indywidualne i prywatne przeniknięte jest wielką powszechnością bycia. Chyba podobne doświadczenie ma na myśli Benjamin zastanawiając się nad sposobem doświadczenie ulicy przez flâneura: "Wędruje nią sobie, a każda jest dlań stroma, wiedzie go w dół: jeśli nie wprost do Matek, to jednak w przeszłość, która może być tym głębsza, że nie jest jego własną, prywatną przeszłością". Tam, kontynuujmy myśl Benjamina, obojętniejemy na to, na co zwykle jesteśmy tak wyczuleni: na przynależność do siebie samych oraz zagarnianie doświadczanych przez nas cząstek świata pod kuratelę naszego imienia. Tymczasem, jak trafnie zauważa Benjamin, "nie jest [to] przeszłość jego własnej, niedawnej młodości, lecz przeżywane niegdyś dzieciństwo - jego własne bądź któregoś z przodków; to obojętne".\nO tę "obojętność" chodzi szczególnie. Nie jest ona porzuceniem wszelkiego zainteresowania; przeciwnie - oznacza będącą wstrząsem odnowę zainteresowania, lecz już nie tyle mną samym i moim doświadczeniem, co światem właśnie. Nie koncentruję się teraz na sobie, nie poddaję rzeczywistości porządkowi, którego z konieczności stanowię punkt środkowy; teraz świat wciąga mnie w siebie, interesuje mnie sobą, jego magnetyzmowi nie mogę się oprzeć. "Dom" jest miejscem, w którym bytuję jako "ja" i nie "ja" jednocześnie; miejsce, w którym obojętnieję na siebie, a zatem oddaję pierwszeństwo temu, co niesie się w przestrzeni, temu-co-przychodzi, ku czemu ja sam schodzę "stromo" w głąb. W tym znaczeniu poszukiwanie odpowiedzi na pytanie "gdzie?" rujnuje moje poczucie odrębności, a także i "dom" staje się rodzajem fragmentu tego, co kiedyś było solidną budowlą.\nRuina jest ważnym drogowskazem, gdy chcemy zmierzać w stronę odpowiedzi na pytanie "gdzie?". W niej kumulują się dwa istotne doświadczenia: działania czasu lub sił poza ludzką kontrolą (na przykład trzęsienia ziemi) oraz brutalności ludzkiego postępowania zapisującego karty historii. W obu przypadkach wychodzimy poza granice banalnych i powierzchownych ocen i przekonań konstruujących świat, stając wobec tego, co nieuchronnie świat destruuje, rujnuje, co przeszywa go, przeNICowuje śmiercią. Bez takiego doznania nie można doświadczyć "domu". David Malouf pisze o tym spoglądając na słynne płótno Andrea Mantegii przedstawiający męczeństwo świętego Sebastiana. To nie morderstwo dokonane z premedytacją, w imię jakichś interesów przez człowieka jest tu dojmujące, lecz anonimowa, bezinteresowna, obojętna siła niszczącego przemijania uwidoczniona w tle postaci świętego. Oto stosowny fragment: "To ruiny w tle świętego Sebastiana Mantegii/ naprawdę nas poruszają: dostojne, bezwzględne./ rozczłonkowane przedstawiają/ coś więcej niż tylko oficjalne/ okrucieństwa które naprężają ciało świętego lub zmieniają je w poduszkę igielnika. Cienie tych ruin/ dźwigają się w umysłach/ co jak my późno przychodzą. Pośród takich okruchów cegieł/ budujemy nasze Wieczne Miasto, w czasie otwartym/ dla barbarzyńców, pszczelich rojów, śmierci, przelotnego wiatru". "Dom" nie lokuje się więc na pierwszym planie, lecz w tle; nie może być inaczej, skoro powstaje z doświadczenia przemijania, rujnacji i śmierci. Nietrwałość jest jego żywiołem.\nRuina podkreśla także osamotnienie. Nawet kto chciałby bronić oprawców świętego Sebastiana nie może uciec się do argumentu, że oto czynią to oni dla chwały państwa i w jego interesie; wszak otaczają nas tylko zniszczone fragmenty budynków. Wszyscy, i ofiara i kaci są tu osamotnieni: ofiara w swym cierpieniu, oprawcy w opuszczeniu przez swych mocodawców. Nikt nie może znaleźć schronienia w jakiejś powszechności, w sieci relacji z czymś rozleglejszym. To także porusza nas w obrazie Mantegnii (choć Malouf o tym nie wspomina). Osamotnienie jest też warunkiem tworzenia się "domu"; od niego zaczyna się proces jego kształtowania. Ale samotność to specyficzna, wyrażająca nie radykalną odrębność wobec wszystkich i wszystkiego izolującą jednostkę, lecz jako trudno wyrażalną formę zestrojenia człowieka z otoczeniem. Samotność jako warunek zadomowienia i zakorzenienia. "Samotność traci tu swój czysto negatywny, wykluczający charakter; stanowi samoistny koloryt krajobrazu; ponieważ brak nam innego, bezpośrednio zrozumiałego wyrażenia, określamy go negatywnym słowem 'samotność'".\nNa pytanie "Gdzie?" odpowiadamy więc, tam gdzie jest ból przenikający wszelkie przejawy bycia i stanowiący podstawę ludzkiej solidarności, nie tyle z człowiekiem, co przede wszystkim z byciem właśnie. Kwestia owego "gdzie?" nie przestaje trapić Rilkego; w V Elegii dowiadujemy się o nim jeszcze jednej rzeczy - "gdzie?" jest możliwe do wskazania, lecz niemożliwe do usytuowania. To locuspozbawiony trwałego miejsca. Nowoczesne miasto rozwijające swoją zabudowę i komunikacje szlaki poddane jest wielorakim reżimom precyzyjnego namierzania począwszy od planów zagospodarowania przestrzennego, map, na których szczegółowo naniesiono przebieg niewidocznych dla oka rur i instalacji, aż po drobiazgowe plany ulic o efektywności wzmocnionej satelitarną nawigacją. Powie o nich Rilke, że to "ruchliwe drogi Ziemi", dodając, że to wstążki "farbowane fałszywie - do tanich/ zimowych kapeluszy Losu". Miejsce szczególnego doznania przestrzeni zwane przez nas "domem" uznaje dyscyplinę "dróg Ziemi", ale jednocześnie nie przyznaje jej roli decydującej. "Dom" jest przestrzenią nagle przeszytą, przeNICowaną ujawniającą inny charakter miejsca. "Niech będzie plac, jakiego nie znamy" - ta linia wyraża dwa porządki: jeden, konieczny i powszechnie przyjęty, będący ładem planu i mapy, spisu ulic i adresów, i drugi - często wstydliwie pomijany i zaniedbywany jako niepraktyczny i nieużyteczny, a przecież to on decyduje, czy coś jest "domem" lub nie - porządek niepoliczalnego. W tym porządku miejsce jest nienamierzalne i niewysłowione.\n"Niech będzie plac, jakiego nie znamy", ein Platz, den wir nicht wissen. "Pomyślmy o placach", Rilke jakby odpowiadał na to wezwanie Benjamina, i podobnie jak on kieruje się w stronę języka. "Plac, jakiego nie znamy", to miejsce albo nie obdarzone żadnym patronem historycznym, którego obecność zapisana w nazwie odgrywa wyrazista role lokującą, albo pozbawione w ogóle nazwy. Zwracają uwagę Benjamina jako miejsca, w których skupia się specjalna moc doświadczania przestrzeni jako bycia "w miejscu", choć nie "na miejscu". "na miejscu" jesteśmy właśnie w tych przestrzeniach, które swą nazwą osadzają dane miejsce, i nas miejsce to odwiedzających, w całym ciągu wydarzeń i historycznych zaszłości. Grzęźniemy w nich jak w przesłonach, nie docierając do miejsca. To miejsca nie tylko umieszczone planie miasta, ale starannie, niemal prowokacyjnie zaplanowane tak, aby właśnie czuć się\nw nich "na miejscu", w głównym, oficjalnym nurcie życia publicznego. Tam, gdzie jestem "w miejscu" natomiast doznajemy przestrzeni, które są - powróćmy do Benjamina - "szczęśliwymi przypadkami w całym obrazie miasta; nie mają nad sobą patronatu historii (...), nie są uplanowane z góry, lecz stanowią jakby architektoniczne improwizacje, nagromadzenia domów, gdzie niskie budynki cokolwiek chaotycznie opierają się jedne na drugich". Dlatego Rilke mówi o tym, co dzieje się na takim placu jako o "niewysłowionym dywanie" (unsäglicher Teppich). To tam, w tym niewysłowieniu odsłania się miejsce będące zaczynem "domu".


F1 monitoruje sytuację związaną z zawieszeniem Rosji przez WADA - Wyprzedź Mnie!\nWątpliwości budzi też organizacja Grand Prix Rosji. Promotor imprezy z firmy Rosgonki zapewnia jednak: Umowa została podpisana w 2010 roku, na długo przed dochodzeniem WADA. Kontrakt obowiązuje do sezonu 2025 .\nRosyjski automobilklub podkreśla, że zawsze spełniała wymagania narzucane przez WADA, w celu zagwarantowania czystego i wolnego od dopingu sportu .\nFIA nie jest organizatorem dużych sportowych imprez, jak definiuje to światowy kodeks antydopingowy - zaznaczyła rosyjska federacja, dodając, że przeniesienie Grand Prix Rosji jest także prawnie lub praktycznie niemożliwe .\nW oświadczeniu możemy również przeczytać, że WADA pozwoli rosyjskim kierowcom, którzy nie byli zamieszani w naruszenia przepisów antydopingowych , na kontynuowanie rywalizacji w wyścigach.\nGłos w sprawie zabrała także Formuła 1. Jej rzecznik stwierdził w rozmowie z Czempionatem: Biorąc pod uwagę prawo zakwestionowania decyzji WADA przez Rosyjską Agencję Antydopingową, Formuła 1 we współpracy z FIA będzie ściśle monitorować rozwój wydarzeń .


[ BLOG] RAW w piwnicy - ciemna strona mocy str 65 - Forum SFD - strona 56\nIlość wyświetleń tematu: 69271\nNapisał(a) 30 December 2019 7:01 AM\nZnam takich co po 100 i więcej tab dziennie jedli\nNapisał(a) 4 January 2020 11:05 AM\nObecnie wygląda to tak, waga po tyg na plus wzgledem tego co po swietach (+0,8). ciekawe- tym bardziej, ze cardio 4x40 i większy minus kcl\nA wczoraj wychodzę z szatni w FF 15.0, patrze - siedzi jakaś góra miecha - patrze w twarz ona patrzy na mnie - ja: dzień dobry".\nTo był Pan Andrzej Masza Maszewski:)\nNapisał(a) 5 January 2020 7:52 AM\nMaszewskiego nie widziałem dawno, dalej w formie?\nNapisał(a) 5 January 2020 10:02 AM\nna pewno utrzymuje dużo masy mięśniowej, no i nosi chyba XXXL to cięzko ocenić:D\nZmieniony przez - kwachor w dniu 2020-01-05 10:02:51\nNapisał(a) 6 January 2020 6:01 AM\nNo to fakt on zawsze w tecie latał luźnej\nNapisał(a) 7 January 2020 11:27 PM\nostatnie 4tyg redu\n-kcl w dół\n-zamiast 3 sesji cardio interwał+cardio\n- sally,tussi (tussi bardziej pod zatoki, no ale wpływ i tu będzie)\nNapisał(a) 17 January 2020 8:44 AM\n2,5tyg do końca redu\ninterwały i troche sally + większy deficyt robią swoje.\nPóki co treningowo idzie ok - bez spadków siły wiec jest b fajnie.\nprzez 2tyg, waga -2tyg/pas -1cm/bic +0,5/noga -1,5\nNapisał(a) 19 January 2020 10:38 PM\na tak dla kolorku\nod kilku miesięcy robię takie wiosło - nie można sie za bardzo odchylić bo chwyt puści - przez to trzyma się pozycje łatwo, dwa dopycha sie dodatków uchwyt do talerzy przez to łatwiej złapać dół najszerszych.\nminus -przy tym chwycie i tych talerzach - +100kg to max\nJuż niedługo (~2tyg) będę mia swój chwyt nadkładany na sztangę wg moich korekt :DD\nclass="link" target="_blank"> 100kg\nNapisał(a) 22 January 2020 8:19 PM\nZalaczyl sie glod jak cholera. No I mimo ze sie powstrzymuje przed nadmiernym wydziwianiem z miski, to jednak wyciagnalem maszyne do chleba I zrobilem zaj**isty gryczany chleb!\n39g ww na 100g, malo nawet blonnika, a fatu doslowne zero,. Maka ma 0,5/100g\n5g cukru (dla drozdzy)\nNawet zona, wieczny zjadacz pieczywa mowi, ze bdb!\nNapisał(a) 23 January 2020 8:00 AM\nTeż mam wypiekacz do chleba, którego używam bardzo sporadycznie. Robiłem chleb gryczany z tego przepisu:\nMniej składników(kasza gryczana, woda, sól i potrzebny sprawny blender ręczny), ale trzeba poświęcić 2 dni na zrobienie zakwasu. Poniżej zdjęcia jak mi wyszedł(kolaż robiłem na swojego bloga). Polecam, zayebisty


Nieznany żołnierz - Góry świętokrzyskie - łukawa 4.08.2002\nUpalny dzień 4 sierpnia 2002 razem z Michałem jak co tydzień wyjeżdżamy z Kielc w rejon miejscowości Raków (44 km na płd-wsch od Kielc). Zaczynamy jak zawsze od wizyty w pijalni piwa Arianka, gdzie zastanawiamy się nad miejscem dzisiejszych poszukiwań - zapada decyzja: okopy w miejscowości Drogowle. Zajeżdzamy na miejsce, to tylko 5 minut drogi od pijalni - piękna pogoda. Po przejściu 2km transzei (kilkakrotnie już przeszukiwanej) w tą i z powrotem (upał zaczyna dawać się we znaki) bez efektów wracamy do pijalni. Po czterech browarkach postanawiamy przenieść się bliżej Kielc. Zaraz za miejscowością Ociosęki skręcamy do lasu i po małym kilku kilometrowym safari piaszczystymi leśnymi drogami zatrzymujemy się w młodniku w miejscu, w którym wyraźnie widać ślad transzeji przechodzącej przez drogę. Bez większego optymizmu (ta linia nie była w ogóle broniona) zapuszczamy się w cholernie gęsty i kłujący gąszcz młodych sosenek (niech szlag trafi to słońce). Po jakichś 100m transzeja staje się prawie niewidoczna i zanika w sadzonkach. Poruszanie się z TM808 w takich warunkach jest koszmarem, każde zahaczenie o gałąź powoduje rozstrajanie tego cholerstwa, nagle zdziwienie w miejscu gdzie okop staje się niewidoczny – sygnał, fajny, rozległy, niezbyt mocny. Wołam Michała, idzie z tyłu z CScopem 1220, próbuje zweryfikować mój sygnał ale bezskutecznie, Cscop nawet nie bzyknął. Zaczynamy więc kopać w miejscu które wskazal mój TM - po wyjściu pół metra piachu Michał ponownie włącza swój wykrywacz i zapuszcza sondę w głąb, wykrywacz cicho lecz wyraźnie zaczyna się wzbudzać - kierunek mamy ok. Odkładamy wykrywałki, sztychówka w dłoń i do boju, słońce grzeje niemiłosiernie a my mamy tylko 1l mineralki. Na razie kopiemy wąska pionową dziurę, aby tylko dotknąć metalu ale w końcu łopata cała chowa się w dziurze. Michał kładzie się na brzuchu składa saperkę i wybiera piasek, niestety musimy poszerzyć dół. I w końcu jest ! wyciąga z dołu niemiecką puszkę z maską, oglądam i jedna rzecz mi sie nie podoba: na jednym boku wygnita spora dziura co w tym gruncie (suchutki piasek) jest niespotykane. "Oho musi być maska z obsługą" zażartowałem, a Michał skwitował to ironicznym śmiechem. Zapuszcza swój wykrywacz do dziury – sygnał zajebisty, po chwili wyciąga niemiecką menażkę, aluminiowa 100% zielonej farby, grzebiąc dalej w piachu krzyczy "jest hełm", a po chwili dodaje "z zębami". Chcąc niechcąc zaczynamy poszerzać dół na długości człowieka.\nPo dojściu do warstwy kości dokładnie zaczynamy wybierać pojedyńcze sygnały w poszukiwaniu nieśmiertelnika i wreszcie jest ! Ostatnie łyki mineralki idą na umycie blaszki. W międzyczasie dzwonimy do kumpla aby dojechał z aparatem foto i czymś do picia. No i bierzemy się za wykopywanie reszty.\nW sumie oprócz strzępów z munduru, w które powleczone były kości przy szkielecie znaleźliśmy:\nHełm, maskę pgaz, menażkę, manierkę, resztki chlebaka, przybory do szycia, granat jajko mod. 39, scyzoryk, pastę do butów, portfel, gogle przeciwsłoneczne, amunicję 7.92mm, kupę amunicji 9mm para, przyrząd do wyciągania rozerwanych łusek z MG, filcową rękawicę z trzecim palcem, hałdę guzików, nieśmiertelnik i trochę innych drobiazgów, których już w tej chwili nie pamiętam, a z ciekawych rzeczy to zapałki w pamiątkowych pozłacanych okładkach z napisem: Weichnachten 1938, 4.(M.G.) Kompanie 65. Inf. Rgt. Szczątki żołnierza zostają zapakowane w foliowy worek i chwilowo lądują w z powrotem w dole. Co ciekawe: był zasypany w mundurze ale bez pasa (widocznie miał broń krótką) i butów, co ewidentnie świadczy o tym, że obrali go ruscy żołnierze, bo chłop świętokrzyski w ubraniu by go nie zostawił. Przedmioty przy nim znalezione świadczą o tym, że był to celowniczy MG.\nNieśmiertelnik został wysłany do archiwum w Kassel skąd przyszła odpowiedź:\n"Panską pocztę elektroniczną z informacją na temat znalezienia grobu tzn. szczątków żołnierza niemieckiego w okolicach łukawa - Ociesęki otrzymaliśmy.\nZapis na znalezionej przy poległym nieśmiertelniku nie figuruje jak dotąd w naszej imiennej kartotece dotyczącej poległych w drugiej wojne światowej żołnierzy niemieckich. W celu rozszyfrowania zapisu i ustalenia tożsamości żołnierza, któremu nieśmiertelnik zostal wydany, zwróciliśmy się z prośbą o pomoc do odpowiedniego urzędu. Ustalenie nazwiska może potrwać kilka miesięcy.\nInformacje z podanym nieśmiertelnikiem przesłaliśmy do naszego pracownika - kierownika grupy polskiej, która w Polsce przeprowadza ekshumacje poległych na cmentarze zbiorcze, z prośba o kontakt z Panem w celu przeprowadzenia szczątków na cmentarz zbiorczy.\nMit freundlichem Gruess/best regards\nW marcu szczątki żołnierza zostaną pochowane na cmentarzu w Siemianowicach śląskich.\nTrzy tygodnie później postanawiam podrążyć dalej temat zaginionej obsługi MG, na końcu transzeji w której znalazłem tego żołnierza, na pionowej piaszczystej skarpie, natrafiam na ledwo widoczne gniazdo MG, oprócz kupki wystrzelonych z MG łusek, wyciągam cztery pełne skrzynki do MG, dwa magazynki bębnowe do MG i hełm niemiecki z zachowanym wkładem (czyżby to hełm amunicyjnego ?). Niestety aparatu fotograficznego wtedy nie miałem.


Tablice i szyldy reklamowe | Tabliczki informacyjne - Poznań – Planet Studio\nStrona główna Oferta Szyld Reklamowy\nJeśli szukasz profesjonalnej i rzetelnej firmy wykonującej szyld reklamowy w mieście Poznań, to zapraszamy do kontaktu z Planet Studio. W codziennej pracy wykorzystujemy najnowocześniejsze rozwiązania. Szyldy reklamowe wykonujemy metodą druku wielkoformatowego lateksowego i solwentowego, dzięki czemu wszystkie produkty są solidne, odporne na korozję i działanie zmiennych warunków pogodowych.\nSzyldy reklamowe - tania i skuteczna forma promocji\nPragniemy wychodzić naprzeciw oczekiwaniom klientów. Tworzymy tablice reklamowe i szyldy reklamowe we wszelkich kolorach i rozmiarach. Do każdego zlecenia podchodzimy z sercem, pasją i zaangażowaniem. Nie boimy się wyzwań. Jesteśmy ludźmi z głową pełną niebanalnych pomysłów, którzy stworzą dla Ciebie ciekawy i nietuzinkowy produkt. Nie musisz posiadać zdolności graficznych ani wysoko rozwiniętego gustu estetycznego - nasi pracownicy zaprojektują dla Ciebie tablicę, która wyróżni Cię na tle konkurencji.\nSprawimy, że wykonana przez nas tablica reklamowa będzie „przykuwała oko” potencjalnych klientów. Każdy szczegół dotyczący rozmiarów tablicy, jego barw i napisów na niej zamieszczonych dokładnie omawiamy z klientem i indywidualnie ustalamy warunki finansowe. Stuprocentowa satysfakcja kontrahentów to nasz priorytet!\nTablice reklamowe - Poznań i okolice\nOferujemy także personalizowane tablice informacyjne, które sprawdzą się w lokalach usługowych, obiektach handlowych i instytucjach publicznych. Tego typu szyldy mogą zakazywać lub nakazywać dany sposób zachowania się w przestrzeni, a także informować o konkretnych promocjach czy godzinach otwarcia sklepu. Na takich wywieszkach może znaleźc się zarówno napis, jak i grafika. To tani i skuteczny sposób na przekazaniem klientom ważnych uwag w zrozumiałej formie.\nTania i skuteczna forma reklamy? Tylko w Planet Studio!\nStwórz u nas szyld reklamowy lub tabliczkę informacyjną, która zapewni Twojej działalności sukces. Przekonaj się, jak niewiele potrzeba, aby skutecznie zareklamować swój biznes i trafić do szerokie grona odbiorców. Aby ustalić warunki współpracy i poznać cenę usługi, skontaktuj się z nami telefonicznie. Zapraszamy do skorzystania z oferty firmy Planet Studio również osoby spoza Poznania.\nPrzynoszące zysk tablice reklamowe – Poznań swoimi reklamami przykuwa wzrok odbiorców\nCodziennie widzimy wiele form reklam, ale samo ich wykonanie nie jest sztuką. Prawdziwą wartością są przynoszące zysk tablice reklamowe. Poznań jest miastem, w którym banery potrafią doskonale docierać do konkretnych grup odbiorców. Wśród nich są także zaprojektowane przez nas, ponieważ bazując na naszym doświadczeniu wiemy, jak kreatywnie wykorzystać tablice reklamowe. U nas możesz dostosować ich wielkość, materiał oraz rodzaj, jak tylko zechcesz!\nBezpieczeństwo a szyldy reklamowe – Poznań przykładem miasta, które nie godzi się na półśrodki\nProjektowanie i zamontowanie billboardów wymagają wiedzy oraz akceptacji inżyniera. Każda konstrukcja reklamowa to budowla szyldy reklamowe także. Poznań jest miastem, które doskonale wie, że jakiekolwiek odstępstwa czy prowizoryczne rozwiązania mogą być tragiczne w skutkach. Udało się nam przekonać wielu klientów z tego rejonu, że oszczędność nie zawsze idzie w parze z bezpieczeństwem.\nJakie polecamy tabliczki informacyjne? Poznań i jego mieszkańcy korzystają z naszych rad\nObecnie najczęściej wykorzystywanymi tabliczkami informacyjnymi są te umiejscowione przy drzwiach. Wykorzystuje je wiele instytucji publicznych, ale też przedsiębiorstw. Najlepszym sposobem na oznaczanie pomieszczeń są właśnie tabliczki informacyjne. Poznań to przykład miasta, w którym wiele korytarzy ozdobionych jest naszymi pomysłami. Proponujemy materiały, które pozwolą na ich montaż zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz.\nDużą wagę przykładamy do jakości tablic reklamowych, ich estetycznego wykonania oraz tego, aby charakteryzowały się jak najwierniejszym odwzorowaniem kolorów.\nTablice i szyldy reklamowy mogą być montowane zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz budynków. Warianty wolnostojące sprawdzą się przy drodze, parkingu, a także podczas targów pracy. Dzięki laminowaniu wszystkie z nich są łatwe do utrzymania w czystości, a także trwałe - raz zamontowane mogą posłużyć przez wiele lat.


Walczyli z komuną, teraz będą mieli bezpłatne przejazdy autobusami MKS? | Mielec.lokalnie24.com\n12 października 2018 Redakcja Miasto Mielec 2\nUprawnienia do bezpłatnych przejazdów Miejską Komunikacją Samochodową w Mielcu (na mocy uchwał Rady Miasta) mają: dzieci do czwartego roku życia, seniorzy w wieku powyżej 70 lat, osoby niepełnosprawne z opiekunem, służby mundurowe, a także honorowi dawcy krwi.\nBardzo możliwe, że do tego grona wkrótce dołączą osoby posiadające status działacza opozycji antykomunistycznej lub status represjonowanej z powodów politycznych. Z wnioskiem o zwolnienie takich ludzi z odpłatności za przejazdy MKS wystąpiła grupa radnych.\n– Uchwała ta nie niosłaby za sobą wielkich kosztów dla budżetu miasta, bo z informacji, jakie udało mi się uzyskać, na terenie Mielca jest kilkanaście osób, które kwalifikowałyby się do tych ulg – tłumaczy radna Barbara Tutro. – Byłaby to forma docenienia wkładu tych osób w walkę o wolną Polskę.\n12 października 2018 o godz. 20:29\nZwykła kiełbasa wyborcza. A dlaczego nie zwolnić tych, którzy walczyli z okupantem niemieckim?\n15 października 2018 o godz. 14:30\nsą już zwolnieni…


Zestaw prezentowy czterosztukowy z trzema bombkami z imieniem / dedykacją i jedną bombką zdobioną o rozmiarze 8 lub 10 cm. Bombki w stu procentach wykonane ze szkła. Wyprodukowane i dekorowane w Polsce. Przepiękny prezent dla wyjątkowej osoby, dzięki możliwości zamówienia indywidualnej dedykacji. Na bombkach umieszczamy imię, które należy podać w komentarzu do zamówienia.


Ebooki Zab PDF, EPUB I MOBI Na Polishwords.com.pl\nEbooki - "Ebooki zab"\n...dać się podczas spotkań, konferencji branżowych i codziennej pracy z klientem, zrozumieć zaawansowane reguły gramatyczne lub odświeżyć wiedzę na ten temat, by zabłysnąć podczas formalnych spotkań lub jako autor profesjonalnej dokumentacji w języku angielskim, zacząć posługiwać się prawidłowymi polskimi terminami zami...\n...awet dziewczyna zdoła się wyrwać, to czy będzie umiała normalnie żyć po wszystkim, przez co przeszła w ciągu długich lat izolacji? Alicja Skirgajłło tym razem zabiera nas w podróż pełną emocji, ale nie traćmy nadziei - wszak po najczarniejszej nocy w końcu wstaje świt......\n...a? Czy Alan wpadnie w zastawione przez swoją asystentkę sidła miłości? A jeśli tak - to czy miłość można zbudować na kłamstwie? Daj się wciągnąć w perwersyjną zabawę i wejdź do świata, jakiego nie znasz!...\n...odę i by nie zostawiali po sobie nic prócz wspomnień. Tomasz Gorazdowski, dziennikarz, podróżnik i autor książek podróżniczych, tym razem zabiera nas w miejsca wyjątkowe, na sam koniec świata - do Nowej Zelandii i na wyspy Pacyfiku. Zgodnie z obietnicą Tiaki będzie to podróżowanie z otwarty...\n...Śledczy z Aten zostaje wezwany do zbadania sprawy zaginięcia niemieckiego turysty na wyspie Kalimnos. W swojej karierze policjanta zyskał renomę, analizując zabójstwa pod kątem motywu zazdrości. Czy i tym razem intuicja go nie zawiedzie? Kierowca taksówki znajduje na tylnym siedzeniu auta kolczyk. Łudząco podobną...\n...wybicia przedstawicieli gatunku Canis lupus. Pod koniec 1975 roku wilk stał się zwierzęciem łownym. Nie można było go już truć, a w niektórych częściach kraju zabroniono również polowania w czasie wychowu młodych. Wreszcie w 1998 roku został objęty ochroną. Nie wpłynęło to jednak znacząco na zmianę wizerunku w naszej...\n...w madziarskiej niewoli, że podporządkowali się III Rzeszy, że na dziesięciolecia zostali za żelazną kurtyną. Ufo nad Bratysławą to bardzo osobista i bardzo zabawna książka o kraju za naszą południową granicą. Weronika Gogola z poczuciem humoru i wielką sympatią przygląda się swojej przybranej matczyźnie. Dużo tu o...\n...ocie, a do tego zdobyć przychylność kłobuków – najbardziej nieobliczalnych mieszkańców Głodnej Puszczy. Wartka akcja, wyraziste postacie i zabawne dialogi w duchu mistrzów fantastyki. Daj się porwać przygodzie i sprawdź, jakie niespodzianki kryją się w Dolinie!...\n...W jego trakcie ginie mężczyzna, a kobieta w ciąży zostaje poddana okrutnej torturze i cudem uchodzi z życiem. Na miejscu przestępstwa śledczy odnajdują starą zabawkę z upiorną wiadomością. Kim jest jej autor i co dokładnie chciał przekazać? Śledztwo przejmuje komisarz Liza Langer, którą coraz mocniej dręczą demony n...\n...erstwami gangu Mansona. Nic na to nie poradzę, ale podziwiam bezczelność Tarantino podobnie jak Amis, jest mistrzem ryzykanctwa. Co ważniejsze jest w tym przezabawny. Ed Potton, The Times...\n...towarzyszył ojciec. I Sadie wpadła po uszy. Sebastian Maxwell był oszałamiająco przystojnym facetem. I do tego samotnym ojcem. Sadie nie zdołała się wycofać z zabawy w Świętego Mikołaja. Birdie stała się jej bardzo bliska, a Sebastian... cóż, był najatrakcyjniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek spotkała. To...\n...ć różne, niekoniecznie przyjemne tajemnice. Luizjana to wszak kraina voodoo... Ludka Skrzydlewska, mistrzyni romantycznych thrillerów, tym razem zabiera nas w naprawdę mroczną podróż!...\n...ku podręcznik antytoksycznej samoobrony. Dzięki niemu zdobędziesz wiedzę o tym, czym są toksyczne zachowania, jak je rozpoznać oraz jak się przed nimi bronić i zabezpieczyć. Dowiesz się, jak postępować i na co zwracać uwagę w kontakcie z osobą, której zachowanie odbierasz jako toksyczne, jak również w&oac...\n...kolacje, nudne wypady do kina? Randka to niejednokrotnie najbardziej stresujący moment w budowaniu związku. Z pewnością zachodzisz w głowę: co zrobić, gdzie zabrać drugą osobę, jak się przygotować? Jeśli chcesz poznać sekrety kreatywnych randek najszczęśliwszych ludzi na świecie, dobrze trafiłeś. Jeśli uświadomisz...\n...h drętwych i bezużytecznych książek o tym, jak wspiąć się na sam szczyt? Mierzi Cię pusta treść w ładnym opakowaniu? To samo czuli autorzy tej książki, dlatego zabrali się do roboty, żeby pokazać, jak naprawdę się TO robi. Oni poznali na własnej skórze, w jaki sposób osiąga się prawdziwy sukces, i nie boją się podzieli...\n...ute;w, którzy faktycznie kochają kobiety. UWAGA - część technik uwodzenia jest tak niemoralna, nieetyczna, aspołeczna, manipulacyjna, że powinno się ich zabronić. Jednak płeć piękna także ma swoje niegrzeczne triki......\n...że otrzymujesz synergię rzetelnej nauki z niepodważalną praktyką popartą wynikami. Jeśli interesuje Cię zbudowanie własnego brandu, nie mogłeś trafić lepiej! Zabieram Cię w drogę ku Twojej autentycznej marce osobistej! dr Mateusz Grzesiak...\n...yskaj swoje dzieciństwo i pozwól je przeżyć także swoim dzieciom Czym jest dorastanie bez odrobiny niebezpieczeństwa? W świecie, w którym dzieci zabezpieczone są kaskami oraz pasami bezpieczeństwa i trzymane z dala od jakichkolwiek zagrożeń, Gever Tulley proponuje rodzicom dość radykalną koncepcję: Pokaż...\n...ść. Intrygująca, choć pozornie kompletnie niezwiązana z tematem, dla którego zebrano się w klimatyzowanej sali konferencyjnej. Jest ciekawa, wciągająca, zabawna. Płynie wartko aż do zaskakującego końca. I morału, który okazuje się zadziwiająco zbieżny z tym, o czym była mowa wcześniej. Na bazie opowiedzia...\n..., newslettery oraz małe portale internetowe. W książce "80 sposobów na Ajax" znajdziesz przykłady zastosowania tej techniki w tworzeniu interesujących i nieszablonowych witryn WWW. Czytając ją, dowiesz się, jak sprawić, aby witryny WWW były bardziej interaktywne, a aplikacje WWW działały dokładnie tak jak aplikacje...\n..., siedząc w biurze, mimo że wiedziałeś, jakie masz priorytety, szukałeś zadań zastępczych, prostych i w gruncie rzeczy nieistotnych? Ile razy musiałeś przez to zabierać robotę do domu albo odsiadywać nadgodziny? Jeśli miałeś okazję doświadczyć którejś z wymienionych (albo podobnej) sytuacji, to jesteś osobą, do...\n...ry szybko stał się standardowym narzędziem w wielu instytucjach na całym świecie. Jego najnowsza edycja — 2013 — oferuje dostęp do wielu ciekawych szablonów, znacznie ułatwiających i przyspieszających tworzenie różnych arkuszy, wprowadza szereg nowych funkcji obliczeniowych, zapewnia przenośno...\n...programy i zapisywać dokonane przez Ciebie zmiany — na komputerze lub w „chmurze” OneDrive. Wraz z nim odkryjesz, jak włączyć film i muzykę, zabezpieczyć się przed wirusami i wysłać e-mail. Nauczysz się także używać dwóch najważniejszych programów biurowych — Worda, służącego do t...\n...rsji Windows 8.1 Przekonaj się, co oferuje nowy interfejs „kafelkowy” Nagrywaj płyty CD i DVD za pomocą narzędzi Windows 8.1 i pakietu Nero 2014 Zabezpiecz swój komputer przed wirusami komputerowymi Poznaj aplikacje Word i Excel należące do pakietu Microsoft Office 2013/365 Naucz się tworzyć gra...\n...odel komputera Macintosh? W jaki sposób obsługiwać najnowszy system operacyjny Mac OS Leopard? Jak w pełni wykorzystać możliwości komputera do pracy i zabawy? Zamierzasz kupić komputer marki Apple? A może już go masz i nie wiesz, jak zacząć z niego korzystać? Przeraża Cię perspektywa poznawania zawiłości obs...\n...2010 PL i twórz profesjonalne dokumenty Jak rozmieszczać tekst w tabeli? Jak zarządzać arkuszami skoroszytu? Jak szybko zbudować prezentację na podstawie szablonu? Microsoft Office 2010 kontynuuje rewolucyjne zmiany swojego poprzednika - pakietu Microsoft Office 2007. Możliwości najnowszej wersji są jednak jeszc...\n...i edytować dokumenty w różnych formatach, korzystać z plików dostępnych za pośrednictwem sieci, ciekawie formatować dane oraz stosować gotowe style, motywy i szablony. Ta książka pomoże Ci szybko zapoznać się z ogromnymi możliwościami trzech najważniejszych programów wchodzących w skład pakietu, czyli Worda, Excela i...\n...każdego! Trzy filary pakietu MS Office 2016, czyli praktyczne wykorzystanie najnowszych edycji programów Word, Excel i PowerPoint Narzędzia, gotowe szablony i własne rozwiązania, czyli jak przygotować idealne projekty w różnych formatach Funkcje proste i złożone, czyli gdzie szukać optymalnych rozwią...\n...miany wyglądu, układu i kolejności slajdów oraz dodawanie do nich tabel i wykresów. Nauczysz się także zmieniać istniejące motywy i wzorce oraz tworzyć własne szablony. Z tymi umiejętnościami poczujesz, jak przyjemna i sprawna może być praca z PowerPointem, i bez względu na ilość czasu, jaką będziesz dysponować - zawsz...\n...j satysfakcji własnej. Dzięki niej poznasz architekturę współczesnych komputerów osobistych, a także dowiesz się, jakie elementy są w nich wykorzystywane i jak zabrać się do pracy we właściwy sposób. Instalacja i konfiguracja sprzętu przestanie być dla Ciebie tematem tabu, a potencjalne problemy nie będą już wydawać si...\n...eranie, zapisywanie i zamykanie dokumentów Edycja i formatowanie treści Wstawianie elementów specjalnych i opracowywanie układów stron Korzystanie ze stylów i szablonów Tworzenie tabel, konspektów, indeksów i spisów treści Generowanie korespondencji seryjnej Używanie narzędzi pracy zespołowej Konfiguracja programu i do...\n...lne dokumenty tekstowe, właściwie je formatować i wzbogacać o elementy graficzne. Dowiesz się również, jak drukować efekty swojej pracy, korzystać ze stylów i szablonów, tworzyć indeksy, spisy i konspekty, adresować koperty i korespondencję seryjną oraz redagować dokumenty we współpracy z innymi użytkownikami programu....\n...z niej, jak wygodnie korzystać z programu, tworzyć różne typy dokumentów, zmieniać czcionki, odstępy lub interlinie. Zobaczysz, jak korzystać z szablonów, wstawiać tabele, importować ilustracje z innych programów, tworzyć indeksy lub spisy treści i drukować efekty swojej pracy. Nauczysz się...\n...ami użytkowników oraz możliwości sieciowych "siódemki". Lektura pozwoli Ci także swobodnie korzystać z multimediów i odpowiednio zabezpieczyć swój system przed atakami z zewnątrz. Poznasz również kwestie optymalizacji działania środowiska. Instalacja i konfiguracja system...\n...ą się z wystrzałowymi partnerami, drudzy skaczą z kwiatka na kwiatek, a jeszcze inni nie mogą znaleźć swojej wymarzonej drugiej połówki? Jak się do tego zabrać, żeby nie schrzanić wszystkiego po drodze? Jeśli Twoim marzeniem jest znalezienie właściwej osoby i stworzenie fantastycznego związku, nie mogłeś trafić...\n...górach partnerstwo jest dla niego wszystkim. W 2001 roku sprowadził z Lhotse (8516 m npm) polską himalaistkę Annę Czerwińską, w 2018, z Nanga Parbat, Elizabeth Revol. Jak sam mówi: kocha życie i nie zamierza akceptować zwyczajności. Absurd Everestu opowiada o początkach himalajskiej przygody Denisa - pie...\n...ady współrzędnych 2D Edycja klasyczna obiektów i edycja za pomocą uchwytów Wymiarowanie zespolone i inteligentne Zarządzanie plikami i szablonami Techniki warstw i bloków Zaawansowane operacje wydruku dokumentacji Projektowanie parametryczne, system więzów Modelowanie i edycja...


Rodziny nie było chwilę w domu. Kobieta wyszła i zaginęła\nPolicjanci w Słupsku poszukują zaginionej 70-letniej Alfredy Szczygielskiej. Kobieta w wyszła z miejsca zamieszkania 10 lutego i do chwili obecnej nie nawiązała kontaktu z rodziną. Ostatni raz była widziana w swoim domu na ul. Mickiewicza w Słupsku.\nDane rysopisowe: kobieta w wieku 70 lat, wzrostu 156cm, otyła, włosy koloru siwego, do ramion, proste, oczy koloru szarego, uzębienie pełne (proteza), uszy normalnej wielkości, bez kolczyków\n– W chwili zaginięcia ubrana: Prawdopodobny opis ubioru : na sobie miała kożuszek zamszowy jasnobrązowy do uda, jasne sztruksowe – mówi Robert czerwiński, rzecznik słupskiej policji. – Prawdopodobnie pod kożuszkiem ma założoną fioletową bluzkę z nadrukiem. Na nogach czarne kozaki do kolan zakończone kożuszkiem.\nWszelkie informacje mogące się przyczynić do odnalezienia zaginionej Alfredy Szczygielskiej prosimy kierować do policjantów z Komisariatu Policji I w Słupsku dzwoniąc pod telefon alarmowy 997 lub 112.


11-02-2010 13:36 Kategoria: Zdrowie\n22-28 lutego obchodzony jest już IX z kolei „Ogólnopolski Tydzień Mukowiscydozy” organizowany przez fundację „Matio”. To dobra okazja do tego, aby szerzyć wiedzę na temat konieczności wczesnego rozpoznania choroby. Istnieje co najmniej kilka metod pozwalających na zdiagnozowanie mukowiscydozy. Ponieważ choroba ta ma podłoże genetyczne można zweryfikować jej rozpoznanie kliniczne u pacjenta wykonując test molekularny (badanie genetyczne), którego celem jest określenie czy badana osoba jest posiadaczem zmutowanego allelu genu CFTR. W tym celu niezbędne jest uzyskania materiału genetycznego (DNA) od danej osoby.\nMukowiscydoza jest chorobą nieuleczalną (nie udało się jak dotąd opracować skutecznego lekarstwa pozwalającego na całkowite zahamowanie postępu choroby). Dziedziczona jest w sposób autosomalny recesywny. Jednocześnie wśród rasy białej jest najczęstszą chorobą genetyczną dziedziczoną w ten właśnie sposób. U podłoża choroby leży mutacja w genie kodującym białko CFTR (Cystic Fibrosis Transmembrane Conductance Regulator).\nKlasa I to mutacje nonsensowne - przedwcześnie występujący kodon stop, co prowadzi do wytworzenia niestabilnego mRNA lub do translacji i uwolnienia z rybosomu skróconego i niefunkcjonalnego białka.\nKlasa II - upośledzenie obróbki i fałdowania białka w aparacie Golgiego, co powoduje zatrzymanie zmutowanego białka CFTR w ER. Białko ostatecznie staje się celem dla mechanizmów kontrolnych, skutkiem czego zostaje zniszczone.\nKlasa III - zakłócenie działania domen regulatorowych i zanik funkcji białka CFTR.\nKlasa IV - fosforylacja CFTR, która powoduje defekt transportu chlorków.\nKlasa V - uszkodzenie mechanizmu funkcjonowania splicingu, co powoduje powstawanie zarówno zniekształconych, jak i prawidłowych transkryptów\nW celu uzyskania odpowiedniego materiału do badania należy pobrać krew od osoby, co do której jest podejrzenie mukowiscydozy, a następnie poddać ją szczegółowej analizie. Źródłem DNA są krwinki białe (leukocyty) - komórki posiadające jądro komórkowe z materiałem genetycznym danej osoby. W przeciwieństwie do nich erytrocyty, które biorą udział w transporcie tlenu nie posiadają jądra komórkowego, stąd tez wyizolowanie z nich DNA jest niemożliwe.\nKomentarze do: Diagnostyka molekularna mukowiscydozy


Wileńska premiera filmu „Miłość i Miłosierdzie” | Wilnoteka\nStart » Wilnoteka TV » W obiektywie » Wileńska premiera filmu „Miłość i Miłosierdzie”\nBarbara Sosno, 28 marca 2019, 14:02\nPremiera filmu „Miłość i Miłosierdzie”, fot. wilnoteka.lt/Eryk Iwaszko\nNa trzy dni przed premierą w Polsce film Michała Kondrata „Miłość i Miłosierdzie” został pokazany w Wilnie. Jest to fabularyzowany dokument przybliżający historię siostry Faustyny Kowalskiej – polskiej zakonnicy, mistyczki i wizjonerki, której wizje dały początek kultowi Bożego Miłosierdzia. W wileńskim pokazie zorganizowanym przez Instytut Polski w Wilnie i Samorząd Miasta Wilna wzięli udział reżyser Michał Kondrat oraz odtwórca roli ks. Michała Sopoćki, Maciej Małysa.\nPomysł fabularyzowanego dokumentu zrodził się w trakcie zbierania dokumentacji do filmu fabularnego o siostrze Faustynie – reżyser natknął się wówczas na nieznane dotychczas fakty dotyczące kultu Bożego Miłosierdzia i związanych z nim osób. „Pomysł chodził mi po głowie długo. Przymierzałem się do dużej fabuły o siostrze Faustynie, w kooprodukcji polsko-amerykańskiej, z udziałem amerykańskich aktorów. Amerykańscy scenarzyści poprosili mnie o zrobienie w Wilnie, Białymstoku dokumentacji niektórych postaci i miejsc. Przyjechaliśmy z kamerą i okazało się, że natknęliśmy się na nieznane, ale bardzo interesujące historie, które ukazują fenomen tego kultu, potęgę Bożego Miłosierdzia. Zdecydowałem się najpierw zrobić dokument fabularyzowany, który pomoże zrozumieć nam to zjawisko i niezwyklą misję, którą Pan Jezus zlecił siostrze Faustynie” – o powstaniu filmu powiedział Michał Kondrat.\nW trakcie pracy nad filmem w Bibliotece Uniwersytetu Wileńskiego odnaleziony został m.in. nieznany dotąd list ks. Michała Sopoćki do Świętego Oficjum w sprawie szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia według wizji św. Faustyny.\nFabularyzowany dokument „Miłość i Miłosierdzie” to prawie 50 scen fabularnych oraz sceny dokumentalne, nakręcone m.in. w Wilnie, gdzie powstał oryginalny obraz Jezusa Miłosiernego namalowany przez Eugeniusza Kazimirowskiego według wskazówek św. Faustyny oraz w Czarnym Borze, gdzie ks. Michał Sopoćko ukrywał się przed Gestapo podczas okupacji niemieckiej.\nZdjęcia kręcono również w Płocku, gdzie s. Faustyna otrzymała od Pana Jezusa polecenie namalowania obrazu i szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia, w Łodzi, gdzie podczas zabawy ukazał jej się Jezus, w Krakowie, gdzie znajduje się jej grób, w domu zakonnym Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Bożego w Myśliborzu. Ekipa filmowa odwiedziła w USA sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Stockbridge, z którego przesłanie Bożego Miłosierdzia rozprzestrzeniło się w świat.\nSceny fabularne zostały uzupełnione świadectwami ludzi, którzy w sposób cudowny doświadczyli działania Miłosierdzia Bożego. Są to m.in. o. Seraphin Michalenko, marianin, wicepostulator na Amerykę Północną procesów beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego s. Faustyny, metropolita wileński abp Gintaras Grušas, s. Michaela Rak, założycielka Hospicjum bł. ks. Michała Sopoćki, o. Marek Dettlaff, gwardian klasztoru i rektor kościoła pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wilnie.\nW rolę s. Faustyny wcieliła się aktorka Kamila Kamińska, ks. Michała Sopoćkę zagrał Maciej Małysa, malarza Eugeniusza Kazimirowskiego – Janusz Chabior.\nW styczniu br. odbył się specjalny pokaz filmu „Miłość i Miłosierdzie” dla dziennikarzy akredytowanych na Światowych Dniach Młodzieży w Panamie, na początku marca – w Watykanie, dla przedstawicieli kościoła. Wileński pokaz filmu był pierwszą na świecie premierą publiczną.\n„Bardzo się cieszę, że właśnie tutaj zaczynamy z szeroką dystrybucją filmu, ponieważ to tutaj, w Wilnie, wszystko się zaczęło. To tutaj Jezus objawił się siostrze Faustynie, tutaj spotkała księdza Sopoćkę, tutaj jej misja zaczęła się wypełniać. (...) Cieszę się, że ludzie na całym świecie będą mogli poznać tę niezwykłą misję siostry Faustyny i ważność, potęgę kultu Bożego Miłosierdzia, ale też dowiedzą się, że to tutaj jest oryginalny obraz „Jezu, ufam Tobie” – podczas pokazu w wileńskim „Multikinie” powiedział reżyser Michał Kondrat.\nUroczysta premiera w Warszawie pod patronatem prezydenta RP odbyła się w środę, 27 marca, a od 29 marca film będzie wyświetlany w prawie 300 kinach Polski. W kwietniu i maju obraz wejdzie do kin 12 krajów w Europie, później będzie wyświetlamy w USA, Ameryce Południowej, na Filipinach i w Korei Południowej. W tej chwili przewidziane są pokazy w 36 krajach świata. Na ekrany litewskich kin „Miłość i Miłosierdzie” wejdzie prawdopodobnie w końcu kwietnia.