Archiwum Historii Mówionej - Klemens Antoni Tadeusz Wyszkowski\nKlemens Antoni Tadeusz Wyszkowski\nMoje nazwisko Klemens Antoni Tadeusz Wyszkowski.\nJak wyglądało pana dzieciństwo przed 1 września 1939 roku?\nPrzed 1 września? Urodziłem się w roku, w którym zmarł marszałek Piłsudski, w kamienicy „Pod Murzynkiem” na rynku Starego Miasta i na rynku Starego Miasta mieszkałem do 2 września 1944 roku, to znaczy do wyprowadzenia nas przez Niemców po upadku Powstania Warszawskiego na terenie Starego Miasta. Potem kolejno, tak jak wszyscy pozostali warszawiacy z tego regionu, Pruszków, w którym spędziliśmy ponad miesiąc, śpiąc na betonowej podłodze w […] parowozowni [...]. Dlatego że na trzy dni przed upadkiem Powstania mój ojciec był ranny w kolano i tak jak wszyscy ze Starego Miasta przeszedł przez prawie całą Warszawę aż na Dworzec Zachodni. Jakim cudem tam doszedł, [dotychczas] nie zdaję sobie sprawy, bo cały czas kulał.\nJeszcze wracając do pana dzieciństwa. Miał pan rodzeństwo? Czym zajmowali się rodzice?\nMam troje rodzeństwa, z czego ja jestem przedwojenny, brat jest wojenny, a dwie siostry są powojenne.\nA czym zajmowali się rodzice?\nMatka była pielęgniarką przed wojną w szpitalu Jana Bożego, a potem w innych szpitalach, łącznie ze szpitalem Dzieciątka Jezus po wojnie. Ojciec przed wojną [pracował w fabryce rowerów Wahren i ska, w czasie wojny] prowadził warsztat. Warsztat nazywał się „ślusarski, mechaniczny i hydrauliczny”. Mieścił się na ulicy Piekarskiej pod numerem 2 […]. [Po wojnie] pracował w Ministerstwie Zdrowia, był kierowcą, a pod koniec pracował na Politechnice Warszawskiej, w warsztacie.\nPrzed wojną nie. Jak wybuchła wojna, miałem cztery lata, to byłoby trudno. Zacząłem chodzić [do szkoły] w czasie okupacji, dość pamiętne to są dwa lata, bo ukończyłem pierwszą i drugą klasę. Moja lewa ręka była zawsze grubsza, jako że nauczyciele w tym czasie bili prętem metalowym. Oczywiście ponieważ jestem praworęki, to [dostawałem] w lewą rękę. Tak zwanych […] leworękich bili przeciwnie, w prawą.\nJak pan zapamiętał 1 września 1939 roku, wybuch wojny? Pamięta pan coś?\nMiałem wtedy cztery lata. Jedno co pamiętam, to systematyczne alarmy podawane przez głośniki: „Uwaga! Uwaga! Ogłaszam alarm dla miasta Warszawy!”. To praktycznie tyle pamiętam. Potem dopiero, jak już miałem mniej więcej sześć lat, produkowałem wtedy „swojaki”, łącznie z takimi młodymi ludźmi jak ja. Nie wiem, czy wiadomo, co to są „swojaki”? Otóż gilzy były szmuglowane z Reichu, a tytoń z Kieleckiego. Tytoń się cięło na drobne [kawałki] i taką specjalną maszynką ładowało do [...] gilz. No i w ten sposób zarabiało się pieniądze [i nie tylko]. A ponieważ w domu na rynku Starego Miasta 38 miałem [...] kolegów dwunastoletnich, trzynastoletnich, a ja sześć lat, to podstawiali mi pięści pod nos i pytali: „Nie przyniesiesz?”, a potem: „Nie zapalisz?”. Bo wiedzieli, że jak zapalę, to nie będę mógł sypać. A paliło się w przybytku jednym jedynym na cały budynek. Tak było w Warszawie, na Starym Mieście przed wojną [i w czasie jej trwania]. Myśmy w mieszkaniu mieli luksusowo wannę, ale tylko i wyłącznie dlatego, że zainstalował ją ojciec, bo tak to były tylko zlewy i to wszystko.\nJak wyglądało życie w trakcie wojny? Czy nie miał pan problemów z żywnością?\nZ żywnością nie miałem problemu, bo jeździłem na szmugiel, najpierw z matką, potem sam. Moja matka chrzestna mieszkała w Szaniawach, to była wieś pomiędzy Łukowem a Międzyrzecem Podlaskim. No i to był kierunek, z którego przyjeżdżała rąbanka do Warszawy, bo wszyscy jeździli do Dziewul za Siedlcami, a myśmy jeździli trochę dalej i stamtąd wracało to wszystko do Warszawy. Nie było to proste, dlatego że na stacji w Mrozach urzędowało komando, które po prostu rekwirowało te wszystkie przewozy. No ale różnie to było, jakoś zawsze się tam udawało i w ten sposób żywność była. W zamian za to jeździły na Podlasie nici, igły, to wszystko, czego tam owało. To był towar wymienny za żywność. Tak jak mówiłem, początkowo jeździłem z matką, potem sam. Wsadzano mnie na Dworcu Zachodnim w pociąg, jechałem do Szaniaw. Tam mnie z kolei ładowano w stronę powrotną i tak się żyło.\nCzy zetknął się pan z jakimiś represjami ze strony okupantów?\nByły, oczywiście. Po pierwsze represjami były łapanki. To było dość powszechne. A strasznym był budynek późniejszego technikum budowlanego na ulicy Skaryszewskiej, bo wszystkich łapanych ludzi ładowano do tego budynku szkoły i z reguły nocami wywożono już do obozów. Tak, że to było normalne. Taką wyjątkową enklawą było właśnie Stare Miasto, bo tam na ogół nie było łapanek, po prostu nie było. Niemcy nawet bali się wchodzić na Stare Miasto. Raz jeden jedyny z okna mieszkania mojej ciotki na ulicy Nowomiejskiej widziałem, jak do domu naprzeciwko weszła drużyna gestapo i po pewnym czasie siedmiu czy ośmiu panów wyszło tylko w kalesonach. Nie dość, że zabrano im broń, to zabrano im mundury. I tak jak powiedziałem, puszczono ich prawie na nagusa. Tak, że takie było to Stare Miasto, gdzie po prostu poza wszystkim bez przerwy były również bitki pomiędzy, niestety, Polakami. W tym czasie było znane takie pojęcie „cyganka”. Mało kto w tej chwili pamięta, że za posiadanie sprężynowca przed wojną groziły niesympatyczne reperkusje ze strony granatowej policji. Wobec powyższego noszono w jednej kieszeni nóż składany, a sprężynę od niego w drugiej. Wtedy taki nóż nie był sprężynowcem, nie podlegał sankcjom. No a przełożyć sprężynę z jednej kieszeni do drugiej nie było problemem. No i niestety takie rozprawy [„cygankami”]na rynku Starego Miasta były z reguły popołudniami i towarzystwo niestety [tak załatwiało porachunki osobiste]. Tak że nie było to całkiem fajne. No ale tak było.\nWybuch Powstania zastał mnie właśnie w mieszkaniu mojego wujostwa, mojej ciotki i wuja. Wejście [do ich mieszkania] było od rynku Starego Miasta 38, ale okno wychodziło na Nowomiejską i tam właśnie usłyszałem o siedemnastej 1 sierpnia strzały. Tak jak napisałem we wspomnieniach, widziałem Powstańców biegnących od strony Freta w kierunku [Rynku Starego] Miasta. No a potem już trzeba było zejść bardzo szybko do piwnic. Piwnice jak piwnice, były solidne i to było coś niesamowitego, dlatego że mało kto pamięta, że przed II wojną światową wozy półciężarowe i ciężarowe, nie miały prawa wjeżdżać na rynek Starego Miasta, bo obawiano się, że będą się rozsypywać budynki. No a te budynki spokojnie przestały do piętnastego, szesnastego sierpnia. Dlatego że piętnastego, szesnastego sierpnia Niemcy palili Stare Miasto. Do piętnastego, szesnastego sierpnia budynki stały wszystkie. [W wyżej wymienionych dniach] zaczęto zrzucać bomby zapalające, czyli wypełnione benzyną. Z nebelwerferów, czyli „krów”, też strzelano benzyną i Stare Miasto płonęło. Te dwa dni – piętnastego, szesnastego – spędziliśmy [...] w piwnicy budynku na rogu Długiej i Freta. To były straszne dwa dni, dlatego że już w tym czasie owało środków opatrunkowych i w tych ogromnych piwnicach leżeli ranni Powstańcy. A ponieważ owało środków opatrunkowych, to po prostu był straszliwy smród. Do tej pory pamiętam tamten smród rozkładających się ciał. Do tego wszystkiego w tym czasie zbombardowano kościół Świętego Jacka, który był po drugiej stronie Freta. No i niestety cały dach kościoła spadł na dół, przełamał posadzkę i zagniótł ludzi, którzy [schronili się] w piwnicach, pod kościołem Świętego Jacka. To było straszne. Siedemnastego sierpnia już wróciliśmy z powrotem na Stare Miasto, [i pozostaliśmy tam do] 2 września.\nOczywiście. Moja [cioteczna] siostra, mój [cioteczny] brat i mój ojciec. [W Wielkiej Ilustrowanej Encyklopedii Powstania Warszawskiego są wymienieni: Wanda Trzonkowska urodzona5.12.1926 rok Warszawa. Stalag XI B Fallingbostel, VI C Oberlangen, numer jeniecki 141 592 Stefan Wasiak „Bohun”, syn Józefa, 16.08.1928 rok Warszawa. Wola, Stare Miasto, Śródmieście, batalion „Chrobry I”. Stalag IV B Muhlberg, numer jeniecki 106 148\nA co takiego robili?\nSiostra była sanitariuszką, mając wtedy niewiele ponad piętnaście lat lat. Brat brał udział w walkach, ojciec zresztą też. Z tym że ojciec jednocześnie, dopóki można było, służył jako kierowca. Między innymi dzięki niemu na rynku Starego Miasta nie owało żywności, dlatego że w dniu 1 sierpnia Niemcy akurat transportowali żywność dla swojej armii na wschodzie i Powstańcy opanowali cały ten transport [...]. Między innymi właśnie mój ojciec woził tę żywność z Dworca Gdańskiego na rynek Starego Miasta i to wszystko zostało przetransportowane i do końca Powstania nie było na Starym Mieście głodu.\nCzy pamięta pan, jakie były nastroje, jaki był stosunek cywili do Powstańców?\nJaki był? Oczywiście wszyscy byli za, nie zdając sobie sprawy, jakie będą skutki. A potem już kiedy na stronie praskiej była Armia Czerwona, to co dwie godziny powtarzał się następujący obrazek. Jak leciały bomby na głowę, to przed obrazkiem Matki Boskiej wszystkie kobiety klęczały i błagały, żeby ci Rosjanie przyszli. Jak odlatywały samoloty na Okęcie, żeby się dozbroić i uzupełnić paliwo, to te same kobiety, przy tym samym obrazku, mówiły: „A niech oni jeszcze tam postoją”. W tym czasie bardzo wszyscy pamiętali rok 1920 i wszystkie związane z tym problemy. Tak że tym ludziom nie należy się dziwić i [te sytuacje] powtarzały się co dwie godziny.\nCzy zetknął się pan z jakąś prasą podziemną, radiem?\nA brał pan udział kompletach, w tajnym nauczaniu? Chodził pan do szkoły w trakcie wojny, to były jakieś tajne komplety?\n[Do szkoły tak]. Niemcy uczyli Polaków w ramach czterech klas, a ja skończyłem pierwszą i drugą klasę przed Powstaniem. [Ponadto historii Polski uczył nas, wówczas ksiądz kanonik Stefan Wyszyński, późniejszy Prymas Tysiąclecia, w swoim mieszkaniu przy ulicy Brzozowej 6, w tak zwanym „Domie Profesorskim”. Mieścił się on na styku do skarpy tak zwanej „góry gnojnej” - warszawskiego staromiejskiego wysypiska śmieci].\nCzy zetknął się pan z jakimś aktami ludobójstwa? Czy był pan świadkiem?\nTak, byłem świadkiem, jak nas wyprowadzali… Ludzie [mieszkający] od strony Wisły mieli pecha, bo wyprowadzało ich SS i normalnie strzelali do ludzi wychodzących z piwnic. A jak ludzie nie chcieli wychodzić, to wrzucali [do piwnic] granaty. Po naszej stronie wyprowadzał Wehrmacht i wszyscy wyszli cało. Natomiast jak przechodziliśmy przez rynek, to [w budynku] Stare Miasto 42, był taki zakład trumniarski, pogrzebowy. Wychodzący właściciel tego warsztatu i miał pecha, gdyż miał na [ręku zegarek], nie schował zegarka. A część [mieszkańców Rynku] ze Starego Miasta wyprowadzali „ukraińcy”. [Jeden] „ukrainiec” zobaczył ten zegarek i zaczął szarpać [jego właściciela za rękę], żeby mu zerwać ten zegarek. Tak machnął [jego] ręką, akurat to było na moich oczach, że ten łokciem uderzył oficera, też „ukraińca”. No to ten wyjął pistolet, strzelił mu prosto w głowę. No i potem… Wyprowadzanie ze Starego Miasta było takie, żeby ludziom zrobić jak najwięcej krzywdy. Nie wyprowadzano nas ulicą Świętojańską, na której były już rozebrane barykady, tylko ulicą… Kanonią, gdzie nie były one rozebrane barykady i trzeba było przez te barykady iść. Potem dookoła katedry Świętego Jana wyprowadzono nas na plac Zamkowy. Z placu Zamkowego na wiadukt Pancera i na dół na Mariensztat, żeby potem Bednarską prowadzić nas na górę, na [Krakowskie Przedmieście]. Potem cofnięcie do Miodowej pod kościół Kapucynów i tamtędy już wprost na południe i na zachód na Dworzec Zachodni. Trzeba było dojść piechotą na Dworzec Zachodni. Matka niosła trzyletniego brata, ojciec trzymał i pchał wózek, tego wózka ja się trzymałem. No i tak doszliśmy na Dworzec Zachodni. Tam władowali nas w pociąg elektryczny i do Pruszkowa.\nW Pruszkowie było o tyle jeszcze szczęśliwie, że zajęły się ojcem siostry szarytki z [klasztoru] w Pruszkowie na Żbikowie. Ojciec między innymi instalował wodociągi i kanalizację w klasztorach szarytek i kapucynów na terenie całej Polski, więc po prostu te siostry go znały i robiły różne cuda, żebyśmy nie byli wywiezieni. To znaczy jak już przychodził czas [wywózki z Pruszkowa, to przenoszono nasza rodzinę] do innej części tej parowozowni, a siostry zadbały zawsze tak, żebyśmy byli przeniesieni w odpowiednie miejsce. No i dzięki temu na szczęście ta rana się zagoiła, tak że w momencie, kiedy nas już wywieziono, to ojciec już mógł prawie normalnie chodzić i tyle.\nCo było potem, po Pruszkowie?\nPo Pruszkowie było tak, stały dwa pociągi i między tymi pociągami szliśmy. Stał esesman ze szpicrutą i pokazywał na lewo albo na prawo, na lewo, na prawo. Pokazał nam, w który pociąg mamy wsiąść. Wsiedliśmy, to był oczywiście towos. Wiecie, co to jest towos? Towarowo-osobowy. Drzwi były zamknięte, w środku oczywiście nie było nic, była tylko dziura w podłodze. Drzwi zostały zamknięte z zewnątrz, odpowiednio zadrutowane, no i pojechaliśmy.\nAle całą rodziną?\nTak, dokładnie całą rodziną. I tu właśnie jest ta sprawa, dla której w ogóle nie mam pochlebnego zdania osobiście na temat Powstania, dlatego że Niemcy dokładnie wiedzieli, że Powstanie wybuchnie. Jak mogę to stwierdzić? Otóż 29 lipca matka przywiozła z Szaniaw brata i mnie, dlatego że już rodzice wiedzieli, że będzie Powstanie i żeby rodzina była razem. Trzydziestego lipca poszliśmy [z bratem] na półkolonie, które organizował ksiądz Marian Kliszko na terenie poniżej pałacu „Pod blachą” i poniżej koszar ułańskich, i 30 lipca około dwunastej przyszedł Wehrmacht, po prostu nas stamtąd wygonił. Nasze opiekunki spytały się, kiedy możemy wrócić. „A to przyjdźcie jutro”. A jak przyszliśmy jutro, czyli 31 lipca, to wzdłuż wybrzeża w okopach tak mniej więcej co pięćdziesiąt metrów stały już armaty. Oczywiście w tym czasie były skierowane w stronę Pragi, skąd mogła [nadejść] Armia Czerwona. No ale co to za problem, jak trzeba podnieść za lemiesze, obrócić o 180 stopni te armaty. Z tych armat właśnie było ostrzeliwane Stare Miasto cały czas. Długo czekałem, żeby się dowiedzieć, co było bezpośrednią przyczyną wywołania Powstania, bo przecież te nasze opiekunki, to wszystkie brały udział w Powstaniu i one oczywiście zameldowały, co się dzieje, że już trzydziestego nas wyganiają stamtąd. Z pięć lat temu usłyszałem w telewizji, że nie odwołano Powstania, bo obawiano się, że już nie dotrą wszędzie rozkazy. No to lepiej było zamordować tyle ludzi i zniszczyć miasto, a nie odwołać Powstania. No i wszystkie następstwa tego były takie, jakie były.\nDokąd pan trafił po Pruszkowie?\nTo też było takie śmieszne, bo w pewnym momencie pociąg się zatrzymał i tak staliśmy w tym wagonie dwie doby. Tak że już z jedzeniem było krucho i właśnie dwie doby później nagle otwarto wagony i okazało się, że stoimy w polu i przyjechały furmanki, czyli tak zwane podwody. Zaczęto nas ładować na te podwody i zawieziono nas do [...] odległego o parę kilometrów Białaczewa na Kielecczyźnie. Z Białaczewa, [po podzieleniu nas na grupy], wylądowaliśmy we wsi Maleniec. To jak na Kielecczyznę była bardzo bogata wieś, a właściwie to była taka ni wieś, ni miasteczko, bo było sporo warsztatów różnych. Zresztą ojciec tam pracował później. No i niestety byliśmy tam bardzo krótko.\nPrzeniesiono nas do kolejnej wsi Jasion, a to już było w lasach i tam już było mało ciekawie, bo obok stała jednostka ukraińska. Tak że głęboko w lasach były krowy. W lasach również przechowywano w kopcach kartofle. Kobiety rano chodziły, doiły te krowy, więc trochę było mleka do tych kartofli. To było główne pożywienie, mleko z kartoflami. Przy czym musiały się te kobiety strasznie pilnować, bo tych Ukraińców to też nie karmili zbyt dobrze. Tak że oni buszowali po całej okolicy i kradli co mogli, żeby sami mogli jeść. Nawet zacząłem chodzić do szkoły, do trzeciej klasy w tym Maleńcu, ale od tego Jasiona do Maleńca było prawie pięć kilometrów, czyli musiałem [daleko chodzić]… Może [było trochę] mniej, [mnie się tyle zdawało]. Nawet potem tego Jasiona nie mogłem na dokładnych sztabowych mapach znaleźć. Chciałem [sprawdzić], jaka to była naprawdę odległość.\nNo ale przyszła jesień, a szło się przez pola. Z Powstania wyszedłem w takich eleganckich lakierkach, które mój wuj zrobił mi do Pierwszej Komunii Świętej. No i w tych lakierkach przecież chodziłem wszędzie, ale to jednak były lakierki, takie czółenka, no i po prostu tonęły w tym błocie. No a potem się zupełnie rozpadły a matka znowu zaczęła jeździć na szmugiel. Skupowała żywność w rejonie Maleńca, Jasiona i woziła do Pruszkowa. Z Pruszkowa przywoziła znowu igły, nici i co było potrzebne, no i pojechaliśmy z matką po buty dla mnie. Dojechaliśmy do Koluszek, pociąg wjechał na stację w Koluszkach. Cała była obstawiona Wehrmachtem, żandarmami. Otworzyły się drzwi i rozkaz: Alles raus! Wagon był typu austriackiego jak dawno, dawno, nie typu pulman, tylko taki, co przedział to drzwi. Z nami poza innymi ludźmi była [...] starsza pani, mając monstrualną jak na mój wzrost walizę, no i nie mogła tej walizy zdjąć. Matka zaczęła jej pomagać i mówi: „Niech się pani pospieszy, bo nam jeszcze przyłożą”. Zaczęła jej pomagać, zaczęły ściągać tę walizę, ale nie mogły jej ściągnąć i w tym momencie usłyszeliśmy: Verfluchte Donnerwetter. Drzwi trzasnęły i pociąg ruszył. W całym wagonie, jak się potem okazało, zostaliśmy my w trójkę i jeden mężczyzna, któremu jakimś cudem udało się wejść pod ławkę. No i dojechaliśmy do Pruszkowa. W tym wszystkim był jeden jedyny plus, że to był pierwszy pociąg, którym ktoś [tego dnia] dojechał do Pruszkowa, bo wygarniali w Koluszkach wszystkich. Tak że to co matka przywiozła, natychmiast sprzedała, no a mnie kupiła drewniaki, które kląłem, na czym świat stoi, jak zaczął się śnieg. Bo do tych drewniaków, a było to gołe drewno, fantastycznie przyklejał się śnieg. [Chodziłem po Nowym Mieście nad Pilicą (po przeprowadzce)] i waliłem tymi drewniakami, bo nie było krawężników, takich granitowych klocków jak normalnie, tylko były krawężniki wyrobione kamieniami, brukowcami. Straszliwe to było. [W Nowym Mieście] ojciec zorganizował trochę gumy, przybił mi do tych drewniaków i mogłem już chodzić. Ale tą podróż z Jasiona [do Nowego Miasta] w tych drewniakach, to pamiętam [do dzisiaj]. To tak było.\n[Z Jasiona] ojciec pojechał do Nowego Miasta nad Pilicą, tam jest klasztor ojców Kapucynów. Już jak tam dobrnął, to po prostu został przygarnięty. Ci kapucyni też ojca dobrze znali, bo tam też instalował wodociągi i kanalizację, no i został tam zatrudniony. Przejechaliśmy z tego Jasiona furmankami do Nowego Miasta nad Pilicą. Też ponuro pamiętam to, bo całkiem niezły mróz już panował, a tak furmanką się jechało jak to furmanką. Ubranka też się nie miało najlepszego, bo jakby nie było, wychodziliśmy z Warszawy 2 września, kiedy było bardzo ciepło. Cały czas Powstania, cały sierpień nie spadła ani kropla deszczu, była piękna pogoda, no i miało się to, co się miało. No ale jakoś dojechaliśmy do Nowego Miasta nad Pilicą. Zamieszkaliśmy w takim domku prawie nad samą Pilicą, na dole, w dolnej części miasta, bo sam klasztor jest na górze, skarpa jest dosyć wysoka. No i tam nas zastało przyjście Armii Czerwonej.\nPrzyjście było błyskawiczne. Poprzedniego dnia o ósmej wieczorem [żołnierze] jeszcze byli kawał od Nowego Miasta i to kilkadziesiąt kilometrów [...], a następnego dnia o ósmej rano byli już też kilkadziesiąt kilometrów za Nowym Miastem. No i zaczęły się niesamowite rzeczy. Ponieważ wszystkiego owało, a w szkole w Nowym Mieście był szpital głównie dla żołnierzy, i to głównie esesmanów. No i to było straszne, dlatego że tych, których nie udało im się zabrać, wszystkich zarżnięto w łóżkach. Tak że trupy leżały, no a naród się rzucił, żeby zabrać to, co się dało. Najpierw poszła żywność, bo oczywiście jej owało, no a potem całe dobro.[...]\nOjciec, jak tylko 17 stycznia została wyzwolona Warszawa, natychmiast [do niej pojechał]. Zorganizował mieszkanie, bo oczywiście rynek Starego Miasta to była sterta gruzów i to przerażająca sterta gruzów. Wychodząc 2 września, pamiętałem stojące domy, a to były zwały gruzów. No i załatwił mieszkanie na ulicy Poligonowej na Grochowie i przyjechał po nas. Jechaliśmy trochę furmanką, trochę ciuchcią, czyli kolejką wąskotorową. Dojechaliśmy do Warszawy, zamieszkaliśmy na tej Poligonowej, no i to też było dobre miejsce, dlatego że paliłem papierosy cały czas. Jak nie było czego palić, to pamiętam, żeśmy w tym Jasionie z dwoma synami naszej gospodyni normalnie suszyli pelargonie i liście [wiśni, potajemnie] cięli i [takie] palili.\nNa Poligonowej, przed tym budynkiem, w którym mieszkaliśmy, były jeszcze reflektory. Pelotki były już zabrane, zostały tylko okopy, a tych reflektorów pilnowali tacy dziadkowie, jak ich wtedy nazywaliśmy, mając dziesięć lat, a byli to ludzie po prostu około czterdziestki, już taki demobil. No i kiedyś paliliśmy w jednym okopie papierosy i przyszedł taki rosyjski żołnierz i mówi: „Co wy palicie takie słomki, ja wam dam”. No i wziął nam, w gazecie zawinął na kolanie takiej machorki zdrowej i oczywiście nie powiedział słowa, że tym się człowiek nie zaciąga, że to się pali jak cygaro, tylko dymek. A myśmy oczywiście, jak to się mówi, stroili jeden przed drugim i żeśmy się zaciągali tą machorką. Skutek wiadomo jaki był, jak to się mówi: „Jechaliśmy do Rygi przez Ząbki”. No ale parę dni później znowu poszliśmy palić i znowu ten sam żołnierz miał służbę i mówi: „Dzisiaj to ja wam przyniosłem specjalny [tytoń]”. Przyniósł nam takiej machory z samych łodyg. Już potem nie paliłem więcej w życiu. Dwóch kolegów z tej gromadki, która tam była, kiedyś wróciło do palenia, ale większość [już też nie]… Byliśmy wyedukowani dokładnie. Potem wrócili właściciele tego mieszkania, w którym byliśmy, no i znowu musieli rodzice szukać pomieszczenia. Ale wtedy już były nakazy. Na ulicy Mlądzkiej 30 było mieszkanie wolne i dostaliśmy nakaz na to mieszkanie. Było to mieszkanie na Grochowie zbudowane w latach 1935 – 1939, więc tak jak to wtedy na Grochowie było, kibelek, czyli „sławojka” była na podwórzu. Różniła się od innych tym, że była murowana. Woda była z pompy ssąco-tłoczącej, też na podwórzu. O tyle szczęśliwie, że pompa była od strony ulicy, a „sławojka” była zupełnie z przeciwnej strony, więc dosyć daleko. No i tak się żyło.\nCo było po 1945 roku, zostali państwo w Warszawie?\nTak, zostaliśmy właśnie w Warszawie na Poligonowej, na Mlądzkiej i na tej Mlądzkiej mieszkaliśmy do 1961 roku. W 1961 roku matka dostała przydział na mieszkanie kwaterunkowe na Siennickiej 42 mieszkania 11. Plus był tu, że było to porządne mieszkanie, trzy pokoje z kuchnią, z łazienką. Natomiast było wybudowane z cegły silikatowej, nieotynkowane, bo cegły silikatowej się wtedy nie tynkowało. No i to było straszne, dlatego że budowano to wszystko tą metodą trójkową w super tempie. No i jak przyszedł pierwszy chłód, to zaczęło być straszliwie zimno w tym mieszkaniu. Ojciec zaczął chodzić, przykładać dłoń do ściany, no i w pewnym momencie zaczął dłubać w tynku. Okazało się, że pod warstwą tynku było świeże powietrze, bo przestrzeń między cegłami nie była wypełniona zaprawą. Później, jak się stamtąd wyprowadziliśmy, to już dużo później, budynek został otynkowany. Jak został otynkowany i szpary zamknięte, to już tam jest luksusowo.\nCzy później pan miał jakieś nieprzyjemności w związku z Powstaniem?\nTak, mieliśmy. Na ulicy Mlądzkiej mieliśmy sytuację taką, że brata i mnie wyganiano na podwórko, żebyśmy się bawili, żeby wyglądało, że wszystko jest [w porządku]. No, ale kto przyszedł do domu, to już nie wychodził. Był tak zwany, wtedy to się brzydko nazywało [„kocioł”], „kibel”, i ludzi wywożono z mieszkania w nocy. Tak to wyglądało […]. Ojciec też nie mógł dostać pracy, ale ponieważ bardzo owało kierowców, a ojciec miał prawo jazdy, to dostał pracę jako kierowca. No i tak było. Matka zaczęła pracować [najpierw w szpitalach, a potem] w zakładach odzieżowych na Terespolskiej, obecnej firmie pod nazwą Kora. Właśnie z tej firmy dostała mieszkanie i zaczęliśmy dalej żyć.\nDo trzeciej klasy, poza tym Maleńcem, tymi dwoma tygodniami, nie chodziłem już. Poszedłem od razu do czwartej klasy. Na początku to była szkoła na Grochowskiej przy Zamienieckiej, a potem dość szybko na Boremlowskiej. Szkoła na Boremlowskiej to była nowoczesna szkoła, wybudowana tuż przed 1939 rokiem. Tyle tylko, że była to bardzo dobra szkoła jakościowo, we wszystko wyposażona i w związku z tym była zarekwirowana przez Niemców i był tam szpital wojskowy. Pech chciał, że za szybko nas wprowadzono tam, bo były dwa szyby windowe, wind nie zdążono jeszcze wtedy [zainstalować] i dziwne, że nie zbudowali ich Niemcy, bo na drugie piętro musieli na noszach targać wszystkich rannych. Ale widocznie mieli problemy z wyposażeniem, w każdym razie wind nie było. Natomiast w obu szybach były karabiny przeciwlotnicze i odpowiednia liczba sztuk amunicji. Dość na tym, że kierownik błagał, żeby zabrano tą amunicję. No ale wojsko miało tyle spraw do załatwienia, także tę odkładano. No i kiedyś tam udaliśmy się, to znaczy od razu żeśmy się udali po tę amunicję. Korzystaliśmy z niej. Myśmy potrafili doskonale posługiwać się amunicją, no ale jeden kolega trochę się zagapił i wypadł mu z ręki granat. [Ten granat wybuchł i urwał mu dłoń]. No i jak to u nas, mądry Polak po szkodzie, tego samego dnia po południu już wojsko usunęło wszystko, co tam było, no ale został chłopak bez dłoni.\nSkończyłem tę szkółkę na Boremlowskiej z dużymi kłopotami. To znaczy kłopotów nie miałem ja, kłopoty ze mną mieli nauczyciele, dlatego że nie byłem grzecznym dzieckiem i właśnie zawsze cierpieli nauczyciele, bo mieli zawsze problemy. Bo na ogół nie miałem trójek, ale z reguły miałem dwójkę ze sprawowania. Miałem nawet taką jedną [cenzurkę] z szóstej klasy, gdzie były pięknie wypisane wszystkie oceny i ocena ze sprawowania była odpowiedni. Tak żeby nie było wątpliwości, co to znaczy odpowiedni, to na dole było napisane: „Skala ocen za przedmioty: bardzo dobry, dobry, dostateczny, niedostateczny i skala ocen ze sprawowania: bardzo dobry, dobry, odpowiedni, nieodpowiedni”. I tak to było. Jak kończyłem szkółkę podstawową, to pan dyrektor powiedział mi: „Wystawiliśmy ci ocenę ze sprawowania bardzo dobry, żebyś się mógł dostać do następnej szkoły”. No i dostałem się do następnej szkoły.\nCzy jeszcze chciałby pan coś dodać na temat Powstania?\nNa temat Powstania? Specjalnie nie chcę, dlatego że to, co bym powiedział, to by się większości nie podobało. To tyle.\nWarszawa, 10 lipca 2012 roku\nKlemens Antoni Tadeusz Wyszkowski Stopień: cywil Dzielnica: Stare Miasto


Ulubieńcy kwietnia 2016 - Mama z różową torebką\nAlterra – Emulsja oczyszczająca – Granat BIO. Jeśli chodzi o pielęgnacje twarzy to wykupiłam ostatnio prawie wszystko z tej marki. Oczywiście promocja była. Tą emulsję polecałyście już dawno, ale czekałam, aż trochę obniżą ceny, na szampony co chwilę są obniżki. Udało się i nie żałuję. Bardzo fajny produkt myjący, łagodny dla mojej wrażliwej skóry, uczucie ściągnięcia jest minimalne w stosunku do sterty żeli do mycia twarzy, które ostatnio zużyłam. Bardzo komfortowy podczas użycia, skóra jest po nim mięciutka, nie wierzę w nawilżenie podczas mycia twarzy, ale tu takie wrażenie występuje. Stosuje go wieczorem, po demakijażu płynem micelarnym, więc nie wiem, jakby się do tego sprawdził, choć mam obawy co do jego działania w tym zakresie. Zobaczymy jak z wydajnością, bo mam wrażenie, że może to być jego słabą stroną, choć cena bardzo zachęca. Na pewno kupię kolejny, co nie jest dla mnie typowe 😛\nMelkior – Puder mozaikowy – Light touch. Uwielbiam go, używam go codziennie od ponad 2 miesięcy, od zakupu, wyparł wszystkie inne. Mimo, że nie byłam to takiej mieszanki kolorów przekonana, teraz jestem w nim zakochana. Jest pudrowy z jasno beżową poświatą, daje w końcu to co w moim mniemaniu jest taflą, choć nie daje mega blasku i wrażenia mokrego wykończenia. Zgrywa mi się ze wszystkimi kosmetykami, kolor jest jasny neutralny, dobrze wygląda z lekko różowymi lub żółtymi podkładami na mojej skórze. Jego pudrować może być myląca, bo wcale nie jest słabo napigmentowany. Ja lubię więcej błysku na kości jarzmowej, zazwyczaj 2 pociągnięcia są wystarczające. Zachęcam, żeby wejść na stronę producenta, ostatnio maja sporo promocji -20%.\nRimmel – paletka do kontrowania – 001 Golden Sands. Kolejny produkt z którym nie rozstaje się od zakupu. Daje mi to co potrzebuje do mojego standardowego makijażu. I wszystkie jej elementy wykorzystuje. Ostatnio słyszałam, że jest mocno napigmentowana, moim zdaniem jest słabo napigmentowana, ale to ma dla mnie swoje zalety, przede wszystkim nie zrobię sobie nią krzywdy rano, a rano zawsze się spieszę. Jasne można z nimi przedobrzyć, dokładając kolejne warstwy i uzyskać mocniejszy efekt. Tak więc co kto lubi. Kolorystycznie jest bardzo ładnie zgrana. Ale…zawsze musi być jakieś ale. Rozświetlacz jest słabiutki, żeby uzyskać efekt jak poniżej musiałam go trochę potrzeć. Więc dla mnie na kość jarzmową nie, ale za to codziennie nakładam go na całą powiekę, której koloryt wyrównuje zazwyczaj korektorem, aż pod łuk brwiowy, ładnie, subtelnie podkreśla oko. Kolor różu jest cudny, choć za różami nie przepadam, gdyż zaczerwienienia na twarzy, a zwłaszcza na policzkach to moja zmora, ale odrobina tego koloru pięknie ożywia twarz, jednocześnie nie będąc przesadnie nachalną. Bronzer jest raczej ciepłu, do standardowego konturowania zimowego nie koniecznie, ale delikatne konturowania z ociepleniem już jak najbardziej, no i nie jest pomarańczowy. Róż i bronzer też chętnie nakładam na powieki. Wszystkie maja drobinki, choć ja na twarzy ich nie widzę. Nie są matowe, ale dają delikatny zdrowy blask. Zdenkowałam.\nPrzepraszam za tą suchą skórę na dłoni, ale to chyba przez anginę skóra mi się buntuje. A ponieważ syn zasnął w nietypowym dla siebie momencie, to szybko korzystałam z okazji, żeby zdjęcia zrobić. Tak prezentuje się moja codzienna kolorystyka makijażowa. ??\nPromocja w Rossmannie – kwiecień 2016 – część 2 – Co mi się sprawdziło?\nKrem pod oczyZużyte czy nie pozbywam sięPaznokcieWłosyJedna markaPeeling do twarzyKrem do rąkBaza pod makijażPuderKrem na nocSubskrypcjaKrem do twarzyPłyn micelarnyMamusiowoSpotkanie blogerekTrochę blaskuUlubieńcyTonikLushSzamponMaska do włósówTusz do rzęsMagdalena WitkiewiczNetflixTwarzSerumNaturalnieLiqpharmPłatki pod oczyEsencjaPeeling do ciałaPiękna jesieniąOdżywkaGadżetMaseczkiMaska w płacieKatarzyna Berenika MiszczukGlam ShopRapan BeautyPaletaPodkładBema CosmeticiFrom a FriendBandiCiało3 produktyPolskieOczyszczanie twarzyNaturalnie z pudełkaKsiążki


jakie uslugi oferuje biuro rachunkowe | solidnebiuro.pl\nKim jest "tam" i dlaczego jest taka wypowiedź dzielone między kilkoma postaciami, przyczyniają się nieuchronnie do zniszczenia samego nastawniczego? który został obniżony do tego dołu przez okoliczności i braku społecznej).\nUwielbiam playfulness tytułu. Jakie są sygnały po wszystkim? Czy sygnał istnieje bez publiczności, a nawet bez tłumacza? I to jest jedynie oznaką zagubienia psychicznego nastawniczy, że stara pochodzenie głosu w tunelu, czy jest to w istocie gest bardziej owocna od narratora złowrogiego obłudy? Innymi słowy, który możemy zaufać, aby powiedzieć nam, gdzie źródłem prawdy leży ?! Wszystko w tej historii jest stworzony dla nas przez narratora. Mógł stworzyć sobie w zależności swoją historię? Oczywiście! I część gry opowieści jest jej śliskość. Jego znaczenie zawsze wydaje się wymknąć, aby uniknąć nas.\nNastawniczy jest przecież opowieści uwięzienia narracyjnej i uwięzienia .... cokolwiek zdecydujesz, że wiem, że to twoja decyzja i że inne wersje lub odczyty nawiedzają każdym kroku opowieści.\nJak prowokacyjne pytanie egzystencjalne:\n"Czy istnieje droga przez które mogę przyjść i mówić do ciebie?"\nCo za ironia metafora!\nJaka jest odpowiedź i kto może naprawdę odpowiedzieć na to pytanie niemal Fausta! Czy podążać taką drogą?\nPo raz pierwszy spotkałem Dickensa jako dziecko, kiedy schował się za fotelu oglądając Davida Leana czarno-biały film o wielkich oczekiwań. Magwitch na cmentarzu pozostawił strachu lat i pamiętam, czytając jedną z tych, w twardej oprawie, plac skrócone klasyki powieści i znalezienie pokoju panny Havisham w tajemnicy i szokująco porywające. Mój opiekun na Uniwersytecie w Liverpoolu, Steve Newman, miał zrozumienie Dickensa, która była głęboka i namiętna. Zawdzięczam mu się uznanie anarchistycznego humoru i upodobanie Dickensa do groteski.Każda okazja, aby nauczyć Dickensa z Tusitala nauki angielskiego jest zawsze mile widziane. Dla mnie, Dickens jest człowiek!


DLACZEGO FIRMY SPONSORUJĄ OKREŚLONE SPORTY I SPORTOWCY? - PRZEDSIĘBIORCZOŚĆ\nDlaczego firmy sponsorują określone sporty i sportowcy?\nMałe i średnie firmy korzystają z korporacyjnych sponsoringu sportowego, aby poprawić swój wizerunek publiczny i podnieść świadomość, podobnie jak robią to większe firmy. W zamian za przekazanie części funduszy amatorskiemu lub profesjonalnemu zespołowi sportowemu na potrzeby takie jak uniformy, wyposażenie, udogodnienia i podróże, zespół promuje nazwę firmy. Kiedy firma wspiera określonego sportowca, najczęściej wiąże się z próbą wpływania na decyzje zakupowe klientów.\nZwiększ świadomość rynku\nSponsoring zazwyczaj tworzy opłacalne sposoby, aby mała firma mogła uzyskać swoją nazwę. Większość z nich dodaje nazwę swojej firmy do koszulki lub koszulki, lub zawiesza oznakowanie lub banery na obwodzie diamentu baseballowego lub boiska piłkarskiego. Zespół może również dać sponsorowi okazję do zorganizowania stoiska z żywnością, dystrybucji darmowych akcesoriów związanych z fanami, takich jak lalki z pomponem lub sponsorowania darmowej koszulki, w której koszulka zawiera zarówno nazwę drużyny, jak i nazwę firmy. .\nKorzyści z relacji społecznościowych\nBezpośrednie wsparcie dla programu piłkarskiego, piłkarskiego lub koszykarskiego dla dzieci może pomóc w przedstawieniu firmy jako dobrego obywatela korporacyjnego. Korzyści dla niektórych firm mogą być nawet większe, gdy sponsoring jest częścią większego wysiłku społeczności, aby poprawić jakość życia dzieci lub osiągnąć określony cel, taki jak zmniejszenie przestępczości. Firmy mogą również poprawić swój wizerunek publiczny, wspierając wysiłki na rzecz budowy i utrzymania społecznościowych obiektów sportowych, najczęściej za pośrednictwem wydarzeń związanych z gromadzeniem funduszy.\nKonkurs "Jeden do góry"\nWspółpraca z najlepszym sportowcem może być dobrym sposobem dla właściciela małej firmy, aby ustanowić i utrzymać przewagę nad konkurencją. Najczęściej, im bardziej ekskluzywny związek, tym skuteczniej firma może pracować, aby odwrócić uwagę od bezpośrednich i pośrednich konkurentów. Na przykład firma może mieć osobiste wydarzenie z autografem lub rozwinąć listę mailingową, przechowując darowiznę dla przedmiotu z autografem. Może również zaoferować obiad z lokalną gwiazdą sportu, z arkuszem rejestracyjnym, który prosi klientów o podanie danych kontaktowych, takich jak adres pocztowy lub adres e-mail.\nAdnotacje i marketing transferowy\nAdnotacje są podstawowym elementem kampanii marketingowej przenoszenia. Według Anity Elberse, profesora nadzwyczajnego Harvard Business School, wsparcie sportowców jest szczególnie skuteczne w wywieraniu wpływu na decyzje zakupowe klientów, a ostatecznie na zwiększeniu sprzedaży. Dzieje się tak, ponieważ fani mają tendencję do przekazywania zaufania i pozytywnych uczuć, które mają dla sportowego celebryta, do jakości promowanego produktu lub marki. Poza tym fani mają skłonność do kojarzenia marki lub firmy ze sportowym stylem życia, który dla wielu klientów jest całkiem interesujący.


Lismore Kijów - Tanie loty - Tickets.pl\nTanie loty Lismore – Kijów\nBilety lotnicze / Lismore / Kijów / Lismore → Kijów Loty powrotne z Kijów do Lismore\nTanie bilety lotnicze z Lismore do Kijów\nChcesz kupić tanie loty z Lismore do Kijów w najniższej cenie? Porównujemy ceny lotów bezpośrednich Lismore — Kijów i lotów z przesiadką wśród 750 linii lotniczych i agencji. Po co marnować czas na wyszukiwanie, jeśli istnieje wygodniejsza możliwość skorzystania z rabatów, promocji i wyprzedaży tanich lotów przez Internet. Za pomocą pełnego rozkładu lotów Lismore — Kijów szybko znajdziesz potrzebną opcję lotu, sprawdzisz dni lotów i dostępność biletów na konkretną datę.\nKoszt biletu lotniczego Lismore - Kijów\nIle kosztuje bilet na samolot do Kijów z Lismore i jak kupić taniej? Mamy kilka zaleceń zaczerpniętych z kalendarza najlepszych cen lotów na tej trasie:\n2) Najtańsze bilety lotnicze LSY - IEV dostępne są w środę i czwartek. Z reguły w weekendy kosztują więcej.\nPrzydatne informacje dotyczące rezerwacji podróży z Lismore do Kijów.\nOdległość i czas lotu (ile trwa lot z Lismore do Kijów?)\nJakie linii lotnicze oferują loty bezpośrednie do Kijów z Lismore\nJakie linii lotnicze oferują najtańsze loty z Lismore do Kijów\nIle trwa lot z Lismore do Kijów\nZ jakiego lotniska najsprawniej dostać się do Kijów z Lismore?\nJak daleko jest Lismore od Kijów?\nOd miasta Lismore do Kijów 14720 km.\nZ których lotnisk loty są wykonywane na trasie Lismore - Kijów?\nW mieście Lismore: Lismore. W Kijów -Żuliany, Boryspol\nLismore — Kijów Ceny, wyszukane przez użytkowników w ciągu ostatnich 48 godzin, nie są oferowane\nLismore → Charków\nLismore → Cherkassy\nLismore → Donieck\nLismore → Kramatorsk\nLismore → Lwów\nLismore → Mariupol\nLismore → Połtawa\nLismore → Równe\nLismore → Siewierodonieck\nLismore → Zaporoże\nLismore → Żytomierz\nLismore → Ługańsk\nFlights From Lismore To Kyiv\nՕդանավի Տոմսեր Լիսմորը - Կիև\nLismore - Kyiv Flüge\nLismor - Kiev Aviabiletlər\nАвиабилеты Лисмор - Киев\nLennupiletid Lismore - Kyiv\nBilletes Aéreos Lismore - Kyiv\nBillets D'avion Lismore - Kyiv\nVoli Lismore A Kyiv\nLėktuvo Bilietai Lismoras - Kyiv\nAviobiļetes Lismore - Kyiv\nBilete De Avion Din Lismore Către Kyiv\nVliegtickets Lismore - Kiev\nBilety Lotnicze Lismore - Kijów\nUçak Biletleri Lismore - Kyiv\nLismore - Kyiv Flights\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 0212130767


Czy taka inicjatywa może się udać w stolicy ? - Pallotyńska Fundacja Misyjna Salvatti\nDzieci Europy Malowanki trafiły do przedszkolaków\nDo sklepu z kawiarnią Amakuru prowadzonego przez Fundację Salvatti.pl w Warszawie przy al. Solidarności 101 (między Placem Bankowym, a Kinem Femina) dotarł już długo wyczekiwany transport z Afryki. W kontenerze przypłynęły figurki, płaskorzeźby, kolczyki, batiki, koszyczki na drobiazgi, wyplatane miski, a także wysoko ceniona przez Polaków kawa i herbata z Rwandy.\nUśmiechamy się na myśl, że w 1492 r. Kolumb odkrył Amerykę, a nasz kontener pokonując drogę z Kigali do Mombasa, a potem do Hamburga i wreszcie do Gdyni – przebył 14 920 kilometrów. Czy to nowe odkrycie na polskim rynku? Mamy taką nadzieję! Przy wyposażeniu sklepu współpracujemy z misjonarzami, którzy kupują afrykańskie wyroby, kawę i herbatę od Afrykańczyków. Dzięki temu wspieramy miejscową ludność, a dochód ze sklepu charytatywnego przeznaczamy na realizację projektów misyjnych, takich jak stypendia dla zdolnej młodzieży z ubogich rodzin, akcję dożywiania dzieci czy budowę oddziału położniczego – mówi ks. Jerzy Limanówka, Prezes Salvatti.pl.\nWystartowaliśmy 29 lutego 2016 r. i dzięki zakupom dokonanym przez klientów w Amakuru Fundacja Salvatti.pl wsparła finansowo studenta nauk społecznych z Ruhango, Martina Kubwimanę oraz przyjazd młodzieży z Rwandy, Konga i Wybrzeża Kości Słoniowej na światowe Dni Młodzieży. Zatem uspokajam wszystkich – nie dokładamy do funkcjonowania sklepu, a nawet udaje się przekazać konkretne fundusze na rzecz podopiecznych naszych pallotyńskich misjonarzy.\nZ ciekawostek powiem, że niektóre z przedmiotów w Amakuru postanowiliśmy sprzedawać na metry. Batik, czyli malowidło na płótnie jak i płaskorzeźba kosztują 2 grosze za centymetr kwadratowy – dodaje pallotyn. Po wakacjach planujemy organizować w Amakuru wydarzenia, które będą służyć mieszkańcom stolicy i okolic. Tych wszystkich, którzy pragną wspierać misje, a nie mieszkają w Warszawie zapraszamy do naszego sklepu Internetowego www.sklep.salvatti.pl.\nDzięki Państwa zakupom możemy w nowy sposób pomagać Afryce. Nie dajemy wędki, bo ją Afrykańczycy potrafią już zrobić sami, nie dajemy ryby, bo potrafią ją sobie złowić, ale kupujemy od nich rybę, by mogli zarobić. To nowe oblicze pomocy, kolejny krok również na drodze działań misyjnych. Dziękujemy!\nDo dyspozycji mediów:\n- Ks. Jerzy Limanówka, Prezes Salvatti.pl, 602 336 106\n– Monika Mostowska, Wiceprezes Salvatti.pl, 698 815 636\n– Katarzyna Matusz, PR Salvatti.pl, 503 163 276, promocja@salvatti.pl\nZdjęcia do wykorzystania —>>> TUTAJ. Fot. Wojciech Bieliński / Fundacja Salvatti.pl\nTagi: amakuru, batiki, figurki, herbata, katarzyna matusz, kawa, kolczyki, koszyczki na drobiazgi, ks. Jerzy limanówka, monika mostowska, pr, płaskorzeźby, rwanda, śdm, światowe dni młodzieży, wyplatane miski\nNapisz pierwszy komentarz do wpisu "Czy taka inicjatywa może się udać w stolicy ?"


Strona główna » Dzieci » Najlepsze zabawki edukacyjne dla najmłodszych\nDzieci wymagają wiele opieki i troski od swoich rodziców. Szczególnie podczas pierwszych miesięcy. W tym okresie opiekunowie musza poświęcić sto procent uwagi maluchom. Wpływa to bardzo na organizację czasu, aby młode mamy mogły choć chwilę przeznaczyć na inne obowiązki mogą wykorzystywać różnego rodzaju zabawki edukacyjne. Wśród nich znajdują się atrakcyjne maty edukacyjne, które nie tylko zabawiają maluszka, ale również korzystnie wpływają na jego prawidłowy rozwój. Jeśli zastanawiasz się czym są maty oraz dlaczego cieszą się tak duża popularnością, ten artykuł jest dla Ciebie.\nCharakterystyka mat edukacyjnych\nNajczęściej jest to kwadratowy lub prostokątny miękki dywanik, który wykonany jest z wysokiej jakości materiałów. Dzięki temu dzieci są bezpieczne i z całą pewnością nie mogą skarżyć się na niewygodę. Zewnętrzna część maty składa się z innej tkaniny. Jest grubsza i z łatwością można ją przetrzeć. Wewnątrz mata edukacyjna wypełniona jest włókniną, która nadaje miękkości. Na jej krawędziach znajdują się małe poduszeczki, które chronią przed wydostaniem się z maty. Niezwykle interesujące są również pałąki, na których zawieszone są kolorowe i ciekawe dla dziecka zabawki. Niektóre z nich wydzielają dźwięki, które przyciągają uwagę dziecka, a niektóre z nich są miękkie i puchowe, dlatego dzieci chętnie po nie sięgają. Z tego względu, że zabaweczki zawieszone są na pałąkach, maluchy muszą po nie sięgać, co sprawia, że rozwijają koordynacje ruchową. Wszystko sprawia, że dziecko rozwija zmysł wzroku, słuchu oraz dotyku.\nPrawidłowy rozwój dziecka jest dla rodziców najważniejszy. Maty te mogą sprzyjać temu rozwojowi. Dzieci nie tylko sięgają po małe zabaweczki pozawieszane na pałąkach, ale również poruszają się na macie. Jest ona bardzo kolorowa i dzieci interesują się nie tylko atrakcyjnymi pałąkami, ale również tym, co widnieje na samej macie. Kolorowe postaci z bajek, czy też zwierzątka również przyciągają pociechy. Dlatego dzieci często podnoszą się, przekręcają na brzuszek i przemieszczają. Dlatego bardzo ważne jest to, by maty edukacyjne dobrane były wielkością do dziecka. Nie mogą one być ani za małe, ani za duże. Małe maty będą ograniczały możliwości ruchowe dziecka i tym samym nie będą korzystnie wpływały na jego prawidłowy rozwój. Zbyt duże nie pozwolą maluchowi na dotykanie zabawek i z pewnością dziecko szybko znudzi się taką zabawką, a nie o to chodzi. Mata edukacyjna jest świetną zabawką, dzięki której dziecko może same zająć się sobą. Daje to chwilkę rodzicom na zajęcie się innymi, ważnym obowiązkami, które nie cierpią zwłoki. Oczywiście należy pamiętać, żeby umiejscowić matę w zasięgu wzroku. Zabezpieczenia w postaci okalających matę poduszek powinny zabezpieczyć dziecko, ale mimo wszystko lepiej mieć malucha „na oku”. Taką matę edukacyjną można położyć na łózko, ale również na miękkim i grubym dywanie, czy tez na oku. Sama mata jest przyjemna i dość gruba, a więc dziecko z pewnością nie odczuje zimna, czy innego dyskomfortu.\n← Uszczerbki na zdrowiu które można dostać pracując w fabryce


Zdrowie dziecka - Tata na pełen etat - portal dla kobiet matkapolka.com.pl\nTata na pełen etat\nCzasy się zmieniły: od dawna dla dziecka tata nie jest już osobą, która naprawdę pojawia się w jego życiu dopiero około drugich urodzin. Mamy chcą od swoich partnerów aktywnego uczestnictwa w ciąży, pielęgnacji i wychowaniu dziecka, ale i sami mężczyźni nie chcą być odsuwani na dalszy plan.\nW jednym z polskich szpitali świadomy personel kładzie duży nacisk, aby zaraz po porodzie dziecko miało z matką kontakt skóra-skóra. Jest to zbawienne dla noworodka ze względu na oswojenie się z florą bakteryjną mamy, jak również działa nań uspokajająco. Bywa jednak, że matka nie może przytulić swojego maleństwa, np. jeśli rodziła poprzez cesarskie cięcie. Wówczas obowiązki mamy przejmuje tata. To na jego nagim torsie położna układa dziecko. Efekt jest ten sam: dziecko uspokaja się do tego stopnia, że po kilku chwilach uaktywnia się u niego odruch ssania i zaczyna instynktownie szukać sutka. Matka jest spokojniejsza, bo jej dziecko znajduje się w najbardziej zaufanych objęciach, a świeżo upieczony tata całym sobą odczuwa nowe, rodzące się uczucia, tuląc swojego potomka.\nNieoceniona pomoc dla mamy\nZapewne to na mamę na początku spadnie większość obowiązków, ale tata z cała pewnością nie jest niepotrzebny. I choć nie ma piersi, którą mógłby nakarmić, jest wiele sposobów, dzięki którym może odciążyć zmęczoną partnerkę. Przewijanie, kąpanie i lulanie dla supertaty to żaden problem, a nastawienie prania czy przeprasowanie ubranek to przecież też nie jest fizyka kwantowa. Ale to nie wszystko.\nRóżne mogą być powody, dla których rodzice zdecydują, że mama wraca do pracy, a tata zostaje w domu z dzieckiem. Obecnie ma do tego pełne prawo. Kobieta po wykorzystaniu 14 tygodni urlopu macierzyńskiego ma prawo do rezygnacji z dalszej jego części (prawnie pierwsze tygodnie przysługują tylko mamie - chyba, że wystąpią szczególne okoliczności). Wówczas możliwe jest przekazanie pozostałego okresu urlopu na rzecz ojca dziecka.\nKarmienie piersią nie jest absolutnie żadnym przeciwwskazaniem do przejęcia obowiązków opieki nad niemowlęciem przez ojca. Pod nieobecność matki tata może karmić pociechę mlekiem wcześniej odciągniętym przez partnerkę. Natomiast dobry przyjaciel mamy, czyli laktator ręczny, pomoże jej uporać się z pełnymi piersiami w pracy.\nMężczyzna, który przejmuje obowiązki partnerki w opiece nad domem i dzieckiem, do niedawna był traktowany z przymrużeniem oka. Podśmiewano się z jego męskości, nazywano mięczakiem, pantoflarzem lub „kurem domowym”. Jednak podejście do tej kwestii, przede wszystkim u samych mężczyzn, ulega zmianie. Zaczynają oni dostrzegać nie tylko mnóstwo nowych obowiązków, ale i korzyści, jakie odniosą dzięki spędzaniu czasu z dzieckiem.\nTagi: laktator ręczny\nmiłość kawał zdrowie niemowlę męskim okiem dla dziecka dowcip wychowanie dziecka święta związek związki matka polka ciekawostki choroba ksiązka kobieta wakacje mężczyzna prezent pociechy dzieci dla dzieci przepis zdrowie dziecka dieta zabawa deser przepis kulinarny zakupy historia z życia wychowanie seks praca macierzyństwo zdrada emocje ze zdjęciem w ciąży historia danie z życia wzięta porady święto Internet ciąża moda żart dziecko przepisy


P&G Popdaski - Producent - Internetowy sklep stomatologiczny RONDO plus D&B\nPromocja! Supersmile pasta wybielająca Oryginal Mint 40g :: 39,99 zł ::.\nAlways Ultra NIGHT Duopack podpaski ze skrzydłami 2x7szt.\nUltra-cienkie podpaski na noc z czterema skrzydełkami to produkt przeznaczany na dni bardzo obfitej miesiączki. Dzięki doskonałej i unikatowej budowie zmieniają wilgoć w żel.\nAlways Ultra NIGHT SENSITIVE podpaski 7szt.\nDoskonałe na noc i w przypadku bardzo obfitego krwawienia. Skrzydełka zapewniają dodatkową ochronę i pomagają utrzymać podpaskę na miejscu. Podpaski ze skrzydełkami Always Ultra Sensitive Night (rozmiar 3) to najlepsze z produktów Always Sensitive do stosowania na noc.\nAlways Ultra SENSITIVE super plus podpaski ze skrzydłami 2x8szt.\nPodpaska Always Ultra Super Plus to idealna ochrona przy średnim i mocnym krwawieniu. Jej kształt dopasowany jest do kobiecej anatomii, dzięki czemu jest tak wygodna na co dzień.\nAlways Ultra SUPER PLUS podpaski ze skrzydłami 2x8szt.\nPodpaski ze skrzydełkami Always Ultra Super Plus to zaufany produkt Always i do 100% ochrony przed przeciekaniem. Zawierają żel, który zamyka wilgoć w środku i wchłania ją, aby nie mogła wydostać się na zewnątrz.\nCena: 9,54 8,15 zł\nJako jedyne produkty higieniczne dla kobiet zawierają Dermacrem – unikalny, chroniący skórę suchy balsam o dowiedzionym klinicznie działaniu zapobiegającym podrażnieniom. Podpaski Naturella Classic Night mają rumiankowy zapach i zostały wyposażone w specjalny system chłonny układający się w kwiatowy wzór – flower power!\nPodpaski Naturella Ultra Night Camomile, ze skrzydełkami pomagającymi utrzymać wkładkę na miejscu, oferują miękkość oraz, dzięki zwiększonej długości, zapewniają dodatkową ochronę dla Twojej skóry w okolicach intymnych w czasie obfitych miesiączek.\nCena: 3,88 2,95 zł


20 lat Polsatu Sport - Grzegorz Michalewski: Napiętnowani marzeniami - Polsat Sport\n20 lat Polsatu Sport - Grzegorz Michalewski: Napiętnowani marzeniami\n18.08.2020, 13:21 Inne\nNie samym hokejem żyje człowiek. W Polsacie Sport Grzegorz Michalewski "musiał" polubić piłkę nożną\n"Miałem szczęście w waszych twarzach, miałem i w sobie, to się zdarza. Czułem spokój w waszych duszach, ale nikt do tego nie wymyślił stróża" - rozpocznę słowami mojej ulubionej rockowej kapeli - Oddziału Zamkniętego. Utwór "Ten wasz świat", a w zasadzie jego charakterystyczny refren, wywarł wrażenie i odcisnął piętno na wielu pokoleniach Polaków. "Jak wygląda ten Wasz cudny świat, ja to wiem i oni wiedzą, jak. Napiętnowany marzeniami, napiętnowany marzeniami".\nKwiecień 2004 roku. Odbieram telefon i słyszę: "Cześć, tu Przemek Pełka. Chciałbyś skomentować kilka meczów Mistrzostw Świata w hokeju na lodzie w Polsacie Sport?". Upewniłem się, że to nie był żart. Kończyłem właśnie studia i komentowałem dla lokalnej stacji radiowej mecze hokejowe klubu z mojego rodzinnego Sanoka. Wtedy pojawiła się dla mnie życiowa szansa. To było właśnie to szczęście na mojej twarzy o którym śpiewał Oddział Zamknięty.\nSpełniło się marzenie z kategorii tych niedoścignionych. Polsat Sport był wówczas stacją komercyjną, która jako pierwsza w Europie Środkowo - Wschodniej transmitowała piłkarskie Mistrzostwa Świata w 2002 roku. Mundial w Korei Południowej i Japonii choć nieudany dla Polaków, pokazał nowe spojrzenie na futbol.\nHokejowe MŚ w 2004 roku minęły szybko. Na koniec rozmowy z dyrektorem Polsatu Sport Marianem Kmitą usłyszałem "do zobaczenia panie Grzesiu". Nie zdawałem sobie sprawy, że tamto spotkanie i słowa, które wówczas zostały wypowiedziane sprawią, że moją dziennikarską przygodę będę miał przyjemność realizować przez kolejnych kilkanaście lat.\nNie samym chlebem, a w zasadzie hokejem żyje człowiek. To właśnie Marian Kmita zaproponował, abym spróbował sił jako komentator piłki nożnej. Tylko już z dużo mniejszą ekspresją niż to miało miejsce przy meczach hokejowych. Bo faktycznie, te wyzwalały we mnie emocje jakby każdy z nich był finałem olimpijskim. Nigdy w życiu bym nie przypuszczał, że to właśnie futbol stanie się moim wiodącym narzędziem pracy. A jednak. Nigdy nie mów nigdy.\nMój pierwszy mecz na dużej imprezie, czyli mundial w Niemczech i spotkanie Szwajcaria - Korea Południowa. Euro 2008, czyli historyczny start reprezentacji Polski w finałach Mistrzostw Europy. Kadra Leo Beenhakkera wprawdzie nie osiągnęła sukcesu, ale jakość studia Polsatu Sport w austriackim Bad Waltersdorf oraz poziom jego realizacji był powodem do dumy. Wtedy ponad stuosobowa grupa ludzi, która pracowała zarówno w Austrii jak i Szwajcarii, pokazała to wydarzenie w zupełnym innym wymiarze. To był fantastyczny skok w nową generację. Taki jak ten Boba Beamona podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku. Jego rekord przetrwał 23 lata. Polsat Sport zawiesił wysoko poprzeczkę - powtórzyć Bad Waltersdorf nie będzie czymś łatwym.\nW ciągu tych dwudziestu piłkarskich lat w Polsacie Sport nie zabrakło wydarzeń i wyników, które tworzyły historię polskiego oraz światowego futbolu. Były wzloty i upadki, jak to w życiu bywa. We wrześniu 2010 roku Lech Poznań zremisował na wyjeździe z Juventusem 3:3, a wszystkie gole dla "Kolejorza" strzelił Łotysz Artjoms Rudnevs. Później na stadionie przy Bułgarskiej piłkarze ze stolicy Wielkopolski pokonali wielki Manchester City 3:1. Lech awansował do fazy pucharowej kosztem Juventusu!\nW sezonie 2010/11 Polska miała dwóch przedstawicieli w fazie grupowej Ligi Europy - Wisłę Kraków i Legię Warszawa. Legioniści w decydującym o awansie dwumeczu zmierzyli się ze Spartakiem Moskwa. Po remisie 2:2 przy Łazienkowiej trener gości Walerij Karpin w wywiadzie pomeczowym powiedział mi, że rewanż będzie tylko formalnością. Na Łużnikach początkowo tak było, bo Spartak prowadził 2:0 i wtedy stał się cud. Legia wyrównała, a w doliczonym czasie po dośrodkowaniu Jakuba Wawrzyniaka awans Legii zapewnił Janusz Gol. "Piękna akcja i piękna bramka. Walerij Karpin i Spartak żegnają się z pucharami" - emocjonował się komentujący spotkanie Bożydar Iwanow.\nZwycięski remis na Wembley, czy pamiętna wygrana polskich hokeistów w meczu ze Związkiem Radzieckim w Spodku w 1976 roku. To były wydarzenia, które na zawsze wpisały się do naszej historii. Tak samo jak "Mecz na wodzie", czyli przegrany bój Polaków o awans do finału Mistrzostw Świata w 1974 roku. Czterdzieści lat później, dokładnie 11 października 2014 roku Biało - Czerwoni pokonali na Stadionie Narodowym reprezentację Niemiec 2:0 w eliminacjach mistrzostw Europy. Do dziś mamy w pamięci zarówno trafienie Arkadiusza Milika, jak i gola Sebastiana Mili w końcówce. "Lewy wybrał Milę, który wewnętrzną częścią stopy uderzył tam, gdzie chciał. Jakby uczył się tego całe życie, jakby przez całą karierę przygotowywał się do idealnego kopnięcia właśnie w tym jednym historycznym meczu" - tak to trafienie Mili opisywał w swojej książce "Dekalog Nawałki" mój redakcyjny kolega Marcin Feddek.\nTo był nie tylko wspaniały był mecz, ale już przedmeczowe studio zwiastowało nam, że tego dnia czeka nas wspaniałe wydarzenie. I ta cudowna historia pisała się złotymi zgłoskami na naszych oczach. Nie przypominam sobie bardziej radosnego studia po meczu. Reakcje trenera Adama Nawałki, prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej Zbigniewa Bońka, piłkarzy i oficjeli. To były piękne chwile, a takich w tym ostatnim dwudziestoleciu z Polsatem Sport było bardzo dużo. Ciąg dalszy nastąpi.\n20 LAT POLSATU SPORTGRZEGORZ MICHALEWSKIHOKEJINNEPIŁKA NOŻNAZIMOWE


Ja, inkwizytor. Bicz boży - Jacek Piekara (309385) - Lubimyczytać.pl\nOto On, inkwizytor i sługa Boży. Człowiek głębokiej wiary. Mordimer Madderdin musi dowiedzieć się kto i dlaczego w okrutny sposób zabija dostojników Kościoła. Czy giną dlatego, że są ludźmi wielkiej świętości, czy że popełnili obrzydliwe zbrodnie? Czy mordercą jest szaleniec, desperat, a może potężny czarnoksiężnik lub demon? „Bicz Boży” to nie tylko historia skomplikowanego śledztwa. To...\nOto On, inkwizytor i sługa Boży. Człowiek głębokiej wiary. Mordimer Madderdin musi dowiedzieć się kto i dlaczego w okrutny sposób zabija dostojników Kościoła. Czy giną dlatego, że są ludźmi wielkiej świętości, czy że popełnili obrzydliwe zbrodnie? Czy mordercą jest szaleniec, desperat, a może potężny czarnoksiężnik lub demon?\n„Bicz Boży” to nie tylko historia skomplikowanego śledztwa. To również opowieść, w której wyjawiona zostaje tajemnica zniknięcia Jezusa Chrystusa, niektóre sekrety Wewnętrznego Kręgu Inkwizytorium, a także przepowiednia dotycząca przyszłości samego Mordimera.\nczas nagrania: 15 godz. 48 min\nilustracja: Tomasz Larek\nOpinie czytelników (7317)\nŁędina | 2016-11-03\n"Cykl Inkwizytorski: Ja, inkwizytor. Bicz Boży" - Jacka Piekary to nie tylko historia skomplikowanego śledztwa. Dowiedz się dlaczego Jezus Chrystus zniknął po podbiciu największego miasta Włoch i jaka niesamowita przyszłość czeka samego Mordimera Madderdina.\nJacek Piekara - studiował psychologię i prawo na Uniwersytecie Warszawskim, ale został pisarzem fantastyki i dziennikarzem czasopism o grach komputerowych. Pisarz debiutował na początku lat osiemdziesiątych na łamach miesięcznika "Fantastyka", obecnie znanego pod mianem "Nowa Fantastyka". Podczas swojego twórczego cwału napisał wiele dzieł, jednakże najczęściej wiąże się go z przygodami o Mordimerze Madderdinie.\nWezwana na Szubieniczną Górę grupka inkwizytorów staje się świadkami przerażającej śmierci. Miejscowy biskup w uroczystych szatach płonie na stosie niczym ostatni heretyk. Wkrótce okazuje się, że nie jest to pierwsza taka sytuacja niewyjaśnionej śmierci sługi kościoła w tych okolicach, a niedługo potem, że także nie ostatnia.\n"Już siekiera do korzeni drzew jest przyłożona“ - słowa z listu, które oznaczają śmierć. Kto i dlaczego posuwa się do tak okrutnych zbrodni? I czym zasłużyli sobie na to skazani? Nadgorliwością w świętości, lub może niepohamowaną skłonnością do grzechu? Podejrzenia o zepsucie i świętokradztwo okażą się prawdą? Odpowiedzi na te pytania szuka szlifujący jeszcze umiejętności i wciąż pracujący na swoją pozycję inkwizytor Mordimer Madderdin.\nImię jego Mordimer Madderdin - przed sąd inkwizycyjny posłał dziesiątki ludzi. To człowiek o niezwykłych zdolnościach. Zawsze starając się za wszelką cenę dotrzeć do prawd, często musi stawać naprzeciw demonom, wiedźmą i wszelakiej niegodziwości ludzi. Uważa się za człowieka gorliwej religijności i gorącego serca, oraz Sługę Bożego, Młot na czarownice i Miecz w rękach Aniołów. Jest człowiekiem o nieprzeciętnej inteligencji, sprytnym, ostrożnym, wytrzymałym i sumiennie wykonującym swoje obowiązki, lecz skromnym. Świetnie walczy mieczem. Ponad wszystko próbuje odkryć prawdę o otaczającym go świecie. Często folguje przyziemnym żądzom, nie stroni od uciech cielesnych i mocnych trunków. Mimo dużych predyspozycji nie uprawia hazardu.\nOto świat, w którym Chrystus zszedł z Krzyża i objął władzę nad ludzkością. Świat tortur, stosów i prześladowań. Święte Officjum może być twoim najgorszym koszmarem, jeśli tylko zechcesz. Nawet nie przypuszczasz, ile rzeczy da się wyrzeźbić za pomocą jednego dłuta.\nPierw może krótkie odniesienie i przemyślenia, które nawiązują do chronologii całości serii opowiadającej o przygodach Mordimera Madderdina. Otóż, omawiana część to względem wszystkich opublikowanych ósme tomiszcze, jednakże czwarte jeżeli chodzi o chronologiczne ułożenie zdarzeń. Mimo to, nieporozumieniem jest uważanie, że przedstawione w książce śledztwo, które przejmuje przewodni bohater jest jego pierwszą tak dużą powinnością. Biorąc pod uwagę kolejność zobowiązań Mordimera Madderdina, to druga część serii została już powiązaną z tą przyjemnością, kolejna także przedstawiała nie lada zadanie, więc mówienie o szlifowaniu umiejętności również jest troszkę przesadzone. Cóż, to nie pierwsze takie potknięcie autora, i pewnie nie ostatnie, jednakowoż kocha się jego twórczość, nawet jeżeli daleko jej do ideału. Ta powieść rozpoczyna się szczególnie, bo przewodni bohater, któremu przypada również narracja, jest już świadkiem zajścia, które musi rozwikłać. Zapaleni wielbiciele autora, sięgając po tom nie zapoznając się najpierw z opisem, mogą poczuć się troszeczkę zdezorientowani. Mordimer Madderdin dopiero po krótkiej chwili powraca do nie tak odległej przeszłości, więc może nawet lepiej dla nich. Potem zabawa jest jeszcze bardziej przednia, nie zależnie od posiadania informacji z okładki, lub ich braku. Oddział Świętego Officjum w Bielstadt zajmuje się trudnym śledztwem. Pewien biskup postanowił skrócić swe męki na tym nie najlepszym z światów. Co ciekawe, zrobił to, dokonując samospalenia na stosie, mając na sobie ozdobną szatę liturgiczną. Nikt niczego nie jest świadom. Nikt nic nie widział. Nikt nic nie podsłuchał. Czterech inkwizytorów przybywa zbadać tę tajemniczą sprawę. W czasie trwania śledztwa, okazuje się, że ich przywódca cierpi z powodu bólu hemoroidów, co niemal uniemożliwia mu normalne funkcjonowanie. Na szczęście wśród nich znajdzie się jeden młodzieniec, którego intelekt pozwala kontynuować rozpoczętą sprawę, Mordimer Madderdin. Nagina on prawo dla osiągnięcia sprawiedliwości. Całość jednak bardzo się komplikuje, bo na dodatek okazuje się, że zamieszane w sprawę są mniszki, które w pobliskim zakonie prowadzą burdel. Koniec całości jest taki sam, jaki zawsze funduje nam twórca. Co oznacza, że jasnego rozwiązania sytuacji odbiorcom poznać nie jest dane. Jednakże to jeszcze nie całokształt. Bowiem Jacek Piekara zafundował fanom jeszcze następne kolejności tegoż opowiadania. Nic wielkiego, ale interesującego. Jeżeli jednakowoż ktoś spodziewa się poznania powodu, dla którego Jezus Chrystus opuścił swoich wiernych, jak również przyszłość Mordimera Madderdina, to czeka go nie lada niespodzianka. Autor ponownie przekazuje tak szczątkowe informacje, że nie nakierowują one na żadną pewną ścieżkę.\nNastępna część o powołaniu Mordimera Madderdina opublikowana w formie audiobooka, to jeszcze jedno świetne wystąpienie lektora. Janusz Zadura, bo to właśnie o nim mowa, rozpoczyna stanowić pewien problem, jeżeli chodzi o recenzowanie dzieł, które zaszczycił swoim głosem. Problem to taki, że brak już słów, jakimi można opisać jego doskonałość. Bez oszukiwania: mężczyzna musiał urodzić się z książką w rękach. Znowuż rola Mordimera Madderdina została mu pewnie przeznaczona jeszcze przed przyjściem na świat. Ten tom charakteryzuje największa długość spośród wszystkich audiobooków serii. Również ilość pojawiających się postaci jest niemała. Janusz Zadura musiał mocno nadwyrężać głos, szczególnie, że jeden z bohaterów lubi pojawiać się w przeróżnych rolach, a on zawsze każdemu przypisuje inne brzmienie.\nWiele osób uważa, że omawiana w tej recenzji część inkwizytorskiej serii jest najlepsza. Nie ma się czemu dziwić. Fabuła jest równie ciekawa jak większość pozostałych tomów, a także dłuższa. Nie brakuje w niej niczego, co znane odbiorcom z poprzednich odsłon: chędożenia, żołnierskiego humoru, ironicznych komentowań Mordimera Madderdina oraz walk. Ponownie także pojawiają się znane doskonale powtórzenia autora, jak również niewyjaśnione do końca śledztwo. Wielbiciele audiobooków o skromnym słudze Boga mogą sięgać po tę część bez dłuższego zastanowienia.\nDonSzabla | 2015-03-17\nJacek Piekara jest moim numerem jeden wśród polskich pisarzy fantastyki. Po książki z cyklu inkwizytorskiego sięgam z wielką przyjemnością. To, co mnie urzekło w tych powieściach, to niewątpliwie stworzony świat. Pełen przemocy, wulgaryzmów i scen, które potrafią zmrozić krew w żyłach. Piekara nie przebiera w słowach i pokazuje nam mroczne ludzkie oblicze w sposób dosadny. Właśnie taka powinna być fantastyka.\n„Bicz Boży” to moim zdaniem bardzo dobra książka. Mordimer Madderdin jest w formie i kąsa przeciwników kościoła wyszukanymi frazesami i coraz to bardziej drastycznymi formami pokuty. Główny bohater pomimo tego, że potrafi być bardzo obsceniczny,jest niezwykle pozytywną postacią. Trudno nie lubić tego zarozumiałego i pewnego siebie inkwizytora. Moim zdaniem jest to jeden z barwniejszych bohaterów w literaturze.\nFabuła wydaje się mało wyszukana, ale to nieprawda.Kolejne coraz to bardziej drastyczne zabójstwa dostojników kościoła potrafią zaintrygować i sprawić, że chce się...\nFabuła wydaje się mało wyszukana, ale to nieprawda.Kolejne coraz to bardziej drastyczne zabójstwa dostojników kościoła potrafią zaintrygować i sprawić, że chce się brnąć dalej. Jednak nie to moim zdaniem zaważyło na sukcesie powieści. Jacek Piekara wzbogacił główny wątek fabularny o kilka pobocznych epizodów, które nadają całej powieści mrocznego klimatu. To moim zdaniem stanowi trzon całej historii. Jak już na wstępie wspomniałem opowieść ta nie jest sielanką. Opisy zbrodni i życia grzeszników są nasycone brutalnością i ostrym językiem. Takie słownictwo jest cechą charakterystyczną tego cyklu. Dzięki tejże formie wyrażania się, autor w dobitny sposób pokazuje mroczną naturę człowieka i pozwala lepiej wczuć się w fabułę.\nZakończenie bardzo mi się spodobało i po dobrnięciu do ostatniej strony nie czuję się zawiedziony. Wręcz przeciwnie. Moim zdaniem „Bicz Boży” zasługuje na dobrą ocenę.\nBodzepor | 2014-04-22\nW obliczu niedyspozycji swego przełożonego młody i niezbyt doświadczony, ale za to pełen zapału Mordmier musi wziąć na barki prowadzenie sprawy, która swoim rozmiarem i powagą przytłoczyłaby niejednego starszego inkwizytora. Wbrew pierwotnemu wrażeniu śledztwo okazuje się być raczej proste (a momentami nawet przyjemne) i bardzo owocne, a główna intryga rozwiązuje się praktycznie sama - inkwizytor Madderdin jest zbyt bystry, aby nie zorientować się, że ktoś robi go w konia i prowadzi go to do jeszcze bardziej zaskakujących odkryć, które (wbrew opisowi wydawcy) nie rozwiązują tajemnic, ale dodają nowe.\nRyszard Pałka | 2018-12-20\nTa część przygód inkwizytora Mordimera Madderdina to kolejne dochodzenie w sprawie jakichś zbrodni, poszukiwanie jakichkolwiek oznak magii, okultyzmu i pogaństwa.Trochę mnie to znużyło\nNiestety - słabo. To już ósma książka z cyklu i wciąż nie widac żeby przygody Mordimera miały się ułożyc w sensowną całośc. Tym razem mamy do czynienia z powieścią, dziełem dośc grubym (480 str.) ale niestety rozczarowującym i przewidywalnym. Sama zagadka, jak i jej rozwiązanie nie jest szczególnie emocjonujące. Ponadto powtarzają się elementy z prawie każdej książki z cyklu:\n- Mordimerowi pomaga trzech, zawsze trzech! najętych zbirów w tym parka bliźniaków i trochę inteligentniejszy były wojskowy\n- pojawia się jakaś chętna "suczka" najlepiej z kręgu podejrzanych, z którą Mordimer sobie używa by po skończonym śledztwie zapomniec o niej momentalnie\n- "Tajemnica" - w każdym tomie dowiadujemy się, że istnieją siły, o których nie mamy pojęcia i, że kiedyś Mordimer się o nich wszystkiego dowie\n- denerwująca maniera Mordimera powtarzania w kółko tych samych banałów na swój temat\nI tak dalej i tak dalej. Kto czytał poprzednie książki wie na czym stoi, przykre że coś co zapowiadało się na...\nI tak dalej i tak dalej. Kto czytał poprzednie książki wie na czym stoi, przykre że coś co zapowiadało się na naprawdę interesujący cykl stało się odcinaniem kuponów od (zasłużonej) popularności pierwszych tomów. Czyta się dobrze, jak to Piekarę, ale wrażenie niedosytu pozostaje.\nMario | 2018-10-18\nTam, gdzie autor rozwija wizję świata (niezmiennie niemieckojęzycznego, co ciekawe) i gdzie każe akcji i wątkom kryminalnym iść do przodu, jest całkiem fajnie. Tam, gdzie wykłada ideologię, już mniej, bo zrobił to po wielekroć w poprzednich tomach, a teraz powtarza się jak ksiądz na ambonie, tłumacząc to, co wszyscy dawno zrozumieli. Lepiej jednak nauczać przypowieściami niźli gołym i w kółko powtarzanym słowem.\nCezar Kolcz | 2018-02-19\nZnów za mało fantasy w fantasy, lecz na plus pokazanie bezwzględności głównego bohatera.\nBasia | 2012-02-13\nNa półkach: Przeczytane, >•< ~ Historyczne kryminały i thrillery\nTa powieść Jacka Piekary przypadała mi do gustu i powiem szczerze , że bardzo mnie wciągnęła.Choć główny bohater inkwizytor Mordimer Madderdin jest kontrowersyjną postacią i z pewnością nie można o nim powiedzieć , że to dobry człowiek , to jednak wzbudził moją sympatię. Książkę bardzo dobrze się czyta. A niektóre wypowiedzi inkwizytorów są niesamowite.Choćby te dwie : -"..to dobry człowiek.Nie znam nikogo, kto w ciągu swego życia skazał i spalił tyle czarownic , tylu czarnoksiężników i tylu heretyków " , czy choćby - "Uwielbiam zapach płonących czarownic o poranku ". Słowem powieść warta przeczytania :).\nPatrycja | 2013-12-25\nTak antyklerykalne, że aż głupie. Wyczułam obsesję autora i jak każda obsesja jakoś mnie zdrażniła. Pomimo, żem krytycznie nastawiona do Kościoła ateuszka. Przez ile stron można udowadniać te same tezy?\nJustyna | 2015-04-29\nNa półkach: LGBT 🏳🌈, X💗X💗X, ⛔ 2015, Fantastyka 🐲, Przeczytane\nPostacie drugoplanowe są wszystkie takie same. Kobiety się puszczają, mężczyźni się sodomizują, Mord w kółko wynosi się ponad wszystko i wszystkich. Krótkie opowiadania dało się jeszcze czytać, ale kiedy autor próbuje skleić powieść, to nuda zabija czytelnika.\nzobacz kolejne z 7307\nMłody? Urodziwy? Peiper prychnął. - Jeśli lubicie siwobrodych starców, którzy nie kąpali się od osta...\twięcej\nPoderwała się i zobaczyłem, że ma kaprawe oczka, żółtą, pomarszczoną skórę i trzy wielkie owłosione...\twięcej


Demi Lovato w sesji dla Vogue Mexico! Teraz jest jej czas - ESKA.pl\nDemi Lovato w sesji dla Vogue Mexico! Teraz jest jej czas\n2021-03-27 10:58 kp\nDemi Lovato bardzo długo czekała na prawdziwy powrót do świata muzyki. Po tym, jak w lipcu 2018 roku gwiazda trafiła do szpitala w krytycznym stanie po przedawkowaniu narkotyków, czekały ją długie miesiące pracy nad sobą. Teraz jednak zalicza kolejne sesje zdjęciowe i lada dzień wyda nową płytę. Dawno nie była w tak dobrej formie.\nStworzenie dokumentu Dancing With The Devil, w którym Demi Lovato rozliczyła się ze swoją przeszłością i opowiedziała o uzależnieniu, wykorzystywaniu seksualnym i w końcu tragicznym w skutkach przedawkowaniu z 2018 roku, stało się dla wokalistki prawdziwie terapeutycznym doświadczeniem. Wypowiadając głośno swoje traumy Demi ostatecznie zamknęła tamten trudny rozdział i przygotowała się na nadejście tego, co lepsze.\n9 najbardziej szokujących cytatów Demi Lovato z Dancing With The Devil. Trudn...\nJednocześnie Demi Lovato pracowała nad nową płytą o tym samym tytule - pierwszym krążkiem, jak nagrała pod opieką Scootera Brauna, pod którego skrzydła trafiła w 2019 roku. Demi nie tylko poczuła, że jej kariera może znów ruszyć, ale i odnowiła przyjaźń z inną podopieczną Brauna, Arianą Grande. Wokalistka wystąpiła gościnnie w jednej z piosenek na nowym krążku Demi Lovato.\nDemi Lovato dla Vogue Mexico\nW ramach promocji nowej płyty Demi Lovato pojawia się w kolejnych sesjach zdjęciowych. Po futurystycznej sesji dla Paper Magazyne przyszedł czas na bardziej zmysłową i kobiecą dla Vogue Mexico. Wokalistka wystąpiła w niej jeszcze przed ostatnią zmianą fryzury i obcięciu grzywki. Demi zapozowała w naturalnym majijażu w ogrodzie, a na jej twarzy pojawił się szczery uśmiech, który z ogromną ulgą przyjmują jej fani.\nCzekacie na nową płytę Demi Lovato?


Spartanie w finale DPŚ - WTS Sparta Wrocław\nSpartanie w finale DPŚ\nStrona główna / Aktualności / Spartanie w finale DPŚ\nSierpień22 sierpnia 2014\nDwaj żużlowcy Betardu Sparty Wrocław wystąpili w sobotni wieczór w finale Drużynowego Pucharu Świata, który odbył się w Bydgoszczy. Złoto w zawodach po dramatycznym boju wywalczyli Duńczycy, którzy wyprzedzili Polaków o jeden punkt.\nTai Woffinden był liderem reprezentacji Wielkiej Brytanii, która nie odegrała w finale znaczącej roli. Anglicy zamknęli stawkę drużyn, znacznie odstając poziomem od Polski, Danii i Australii. Jedynym jasnym punktem tego zespołu był właśnie indywidualny mistrz świata, który zdobył 12 punktów w sześciu startach.\nTroy Batchelor był z kolei najsłabiej punktującym zawodnikiem drużyny australijskiej. “Batch” po trzech seriach startów miał na koncie ledwie dwa punkty i był potem zastępowany przez lepiej spisujących się kolegów. Australia zdobyła brązowy medal, tracąc zaledwie oczko do Polski i dwa do Duńczyków.\n2. Krzysztof Kasprzak – 11 (3,2,3,1,2)\n4. Troy Batchelor – 2 (0,2,d,-,-)\nSzczegóły meczu z WłókniarzemZaproszenie dla kibiców od Patryka!


O laserach słyszał zapewne każdy, jednak niewiele osób wie, w jaki sposób działają. W dużym skrócie: lasery to urządzenia emitujące wiązki promieniowania elektromagnetycznego w zakresie światła widzialnego, ultrafioletu lub podczerwieni. Różnica między laserem a dowolnym innym źródłem promieniowania, takim jak chociażby domowa żarówka polega na tym, że emitowany promień jest skoncentrowany i niesie ze sobą ogromne ilości energii. Energia ta może zostać wykorzystana do cięcia różnego rodzaju tworzyw.\nPlazma nazywana jest niekiedy czwartym stanem skupienia – to zjonizowana, przypominająca gaz materia, w której większość cząsteczek jest nośnikiem energii elektrycznej. Można ją wytwarzać przepuszczając strumień sprężonego gazu (np. zwykłego powietrza, bądź mieszanek składających się z argonu, azotu, wodoru, dwutlenku węgla) przez jarzący się łuk elektryczny. Powstający w ten sposób łuk plazmowy ma ogromną temperaturę, która błyskawicznie topi metal w miejscu wykonania cięcia, a roztopiony materiał wraz ze strumieniem gazu zostaje wydmuchnięty ze szczeliny.\nCzym cięcie laserowe różni się od plazmowego?\nObie opisane pokrótce metody cięcia cieszą się dużym uznaniem w branży i nie mają sobie równych jeśli chodzi o przemysłową produkcję wszelkiego rodzaju artykułów, takich jak części samochodowe, elementy z rur przy profili. Niemniej jednak poza samymi kwestiami technologicznymi, różnią się one pod wieloma względami praktycznymi:\ndokładność cięcia – nie ulega wątpliwości, że cięcie laserowe jest dużo bardziej precyzyjnie od cięcia plazmą. Jest to zasługa wysokiej koncentracji wiązki, która pozwala wycinać w tworzywach nawet najdrobniejsze szczegóły. Do tego dochodzi również jakość krawędzi obrabianego elementy, która w przypadku cięcia laserowego jest gładka, pozbawiona nierówności i nie wymaga żadnej dodatkowej obróbki wykańczającej;\nszybkość cięcia – pod tym względem przecinarki plazmowe są skuteczniejsze, niemniej różnice czasu potrzebnego do przecięcia tego samego rodzaju materiału są raczej niewielkie;\nzastosowanie – cięcie plazmą może być wykorzystywane wyłącznie do cięcia materiałów przewodzących prąd elektryczny. W praktyce oznacza to możliwość cięcia wyłącznie metali, takich jak różne gatunki stali czy miedź. Cięcie laserowe znajduje szersze zastosowanie, wiązki radzą sobie nie tylko z metalami, ale i tworzywami sztucznymi czy drewnem. Z drugiej strony plazma radzi sobie lepiej z cięciem tworzyw o większej grubości;\nkoszty eksploatacyjne – przed długi czas urządzenia plazmowe były bardziej przystępne pod względem generowanych kosztów. Dziś, kiedy na rynku dostępne są lasery światłowodowe, możliwe jest znaczne obniżenie kosztu cięcia. Wynika to z faktu, że w urządzeniach tych znacznie zredukowano pobór energii elektrycznej – jest on nawet 70% niższy, niż w laserach gazowych.\nPoza różnicami występują również pewne podobieństwa. Zarówno cięcie plazmą, jak i cięcie laserem stwarza pewne zagrożenie dla pracowników przebywających w pobliżu funkcjonujących maszyn. Zagrożeniem tym może być silne promieniowanie ultrafioletowe uszkadzające wzrok oraz emisja zanieczyszczeń powietrza, powstających w wyniku topienia i odparowywania naddatku ciętego materiału. W przypadku cięcia plazmą dochodzi do tego duży hałas, który może szkodzić słuchowi. Dlatego osoby obsługujące urządzenia powinny być wyposażone w niezbędny sprzęt ochronny.\nPlazma czy laser – co wybrać?\nWybór między cięciem laserowym i cięciem plazmowym powinien być poprzedzony dokładną analizą potrzeb – należy wziąć w niej pod uwagę chociażby to, jakie materiały mają być cięte i jaka jest wymagana dokładność cięcia. Warto jednocześnie pamiętać, że cięcie laserowe to dziedzina przeżywająca obecnie bardzo dynamiczny rozwój – nowoczesne technologie, takie jak lasery światłowodowe są z roku na roku udoskonalane w celu zaoferowania jak najbardziej wszechstronnych narzędzi. Dlatego zdecydowanie warto się nimi zainteresować.