Strażnicy gminni przekraczają swoje uprawnienia w zakresie prawa do legitymowania | Stowarzyszenie Prawo na Drodze\n← Dopuszczalne i niedopuszczalne ograniczenia w korzystaniu z dróg publicznych\nNielegalne radary na wyposażeniu Policji →\nOpublikowano 19 marca 2013, autor: redakcja\nStrażnicy miejscy (gminni) nie posiadają uprawnień do legitymowania właścicieli (posiadaczy) pojazdów ani też sprawców wykroczeń ujawnionych za pomocą urządzeń rejestrujących. Tym samym, właściciele pojazdów, gdy nie wskazują komu powierzyli pojazd, bądź podają dane nieprawdziwe bądź nieprecyzyjne tej osoby, nie popełniają wykroczenia z art. 65 § 1. Kodeksu wykroczeń, polegającego na umyślnym wprowadzeniu w błąd instytucji upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania co do tożsamości własnej lub innej osoby.\nPomimo braku kompetencji, niektóre straże gminne kierują jednak wnioski o ukaranie w tego typu sprawach, a sądy wszczynają postępowania wykroczeniowe, chociaż powinny podejmować postanowienia o odmowie jego wszczęcia z powodu braku skargi uprawnionego oskarzyciela.\nIstotą i celem czynności legitymowania jest ustalenie tożsamości osoby legitymowanej. Tożsamość osoby może zostać ustalona na podstawie dowodu osobistego, paszportu, zagranicznego dokumentu tożsamości lub innego niebudzącego wątpliwości dokumentu zaopatrzonego w fotografię i oznaczonego numerem lub serią (np. prawa jazdy). Ponadto tożsamość osoby może zostać także ustalona na podstawie oświadczenia innej osoby, której tożsamość została ustalona na podstawie dokumentów.\n2. Odpowiedzialność za wprowadzenie w błąd funkcjonariusza\nNa mocy art. 65 § 1. Kodeksu wykroczeń:\n„Kto umyślnie wprowadza w błąd organ państwowy lub instytucję upoważnioną z mocy ustawy do legitymowania:\npodlega karze grzywny”.\nWykroczenie z art. 65 § kw może zostać popełnione nie tylko za pomocą słowa, ale także pisma. Może też polegać na takim zachowaniu, które prowadzi do wyciągnięcia błędnych wniosków przez organ uprawniony do legitymowania.\nWykroczenie to można popełnić jedynie działając umyślnie.\n3. Zakres uprawnień strażników miejskich w przedmiocie legitymowania\n4. Procedura dokonania czynności legitymowania przez strażnika miejskiego\nProcedurę tę określa § 5 oraz § 6 Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2009. Jest ona następująca:\na) Przystępując do legitymowania, strażnik wzywa osobę legitymowaną do okazania dokumentu zawierającego fotografię i oznaczonego numerem lub serią.\nb) Następnie strażnik, przystępując do legitymowania, podaje swoje stanowisko, imię i nazwisko w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych, a także podstawę prawną i przyczynę podjęcia czynności.\nc) W dalszej kolejności strażnik odnotowuje w notatniku służbowym dane dotyczące:\n– osoby legitymowanej: imię (imiona), nazwisko, imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania lub pobytu;\n– rodzaju dokumentu lub oświadczenia, który stanowił podstawę do ustalenia tożsamości;\n– czasu, miejsca oraz podstawy faktycznej podjęcia czynności legitymowania.\nW praktyce zdarza się, że strażnicy miejscy (gminni) dokonują nadużyć w zakresie prawa do legitymowania. Niektóre straże uzurpują sobie prawo do legitymowania sprawców wykroczeń zarejestrowanych urządzeniem rejestrującym (fotoradarem) na podstawie oświadczeń właścicieli (posiadaczy) pojazdów, a odmowę przez właściciela pojazdu wskazania kierującego pojazdem lub wskazanie przez niego nieprawdziwych danych na temat tej osoby, straże kwalifikują jako wykroczenie z art. 65 § 1 kw i kierują do sądów wnioski o ukaranie z zarzutem umyślnego wprowadza w błąd organu państwowego lub instytucji upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania co do tożsamości osoby, która kierowała pojazdem.\n6. Przykład (Straż Gminna w Człuchowie)\nStraż Gminna w Człuchowie w dniu 2 grudnia 2011 r. skierowała do właściciela pojazdu wezwanie do wskazania komu powierzył on do używania w dniu 29 listopada 2011 r. swój pojazd o numerze rej. PTU 3367?\nWłaściciel, odpowiadając na wezwanie Straży Gminnej, wskazał ogólnikowo, iż jego „pojazd był użytkowany jednocześnie przez trzy osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, z których dwie to obywatele Ukrainy, a jedna obywatel Federacji Rosyjskiej”.\nStraż Gmina w Człuchowie zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie zdjęcia z dowodu osobistego właściciela pojazdu i prawdopodobnie dokonała porównania tego zdjęcia ze zdjęciem z fotoradaru i skierowała w dniu 22 maja 2012 r. wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w Człuchowie przeciwko właścicielowi pojazdu, stawiając następujący zarzut:\n„w dniu 2012-01-16 wprowadził w błąd Straż Gminną w Człuchowie upoważnioną z mocy ustawy do legitymowania co do tożsamości osoby, która w dniu 2011-11-29 o godz. 05:40:13 kierowała pojazdem o numerze rej. PTU 3367”.\nPomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela Sąd Rejonowy w Człuchowie wydał zarządzenie o wszczęciu postępowania. Postępowanie jest w toku.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Fotoradary, Straż gminna (miejska) i oznaczony tagami fotoradary, straż miejska, wprowadzenie w błąd funkcjonariusza. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n50 odpowiedzi na Strażnicy gminni przekraczają swoje uprawnienia w zakresie prawa do legitymowania\ndaro wawa pisze:\n28 września 2013 o 20:01\ndodaje ze z psem łaza i staja z psem i sie gapia co bedzie\n28 września 2013 o 19:59\nwitam.mialem dzis takie zdarzenie w pracy:zaczne od poczatku;mam w pracy 2wa duze psy,jedenuwiązany ,a druga suka (owczarek syberyjski stróżujący)i suka nasz ma 11 lat prawie ale z racji tej rasy jej teren to jej teren i jak ktos sie boi to bedzie szczekac i juz,ale nie o to biega,i szczeka i sie cieszy do innych psó a do malych jest jak matka i dzis tak wyskoczyla do pary bezmózgów bo notorycznie to samo robią przechodza i czasami staja w bramie i patrza co zrobi pies,i to samo dzis było.i zadzwoniła po straż miejska,przyjechali i chcieli mnie wylegitymowac i stwiedziłem ze nie bende z nimi gadac i niech policje wzywaja,sami sie nie przedstawili i wrecz wymusili na mnie wylegitymowanie,i powiedzieli ze jak sie nie wylegitymuje to mi wlepią mandat 500zl,a jak policja przyjedzie to mi wlepi 1000zł za to ze im sie nie dałem wylegitymowac.moje pytanie co mogłem zrobic na zaistniałą sytuacje,i na jakie paragrafy sie powolac moge w takich przypadkach.dziekuje za odpowiedz pozdrawiam\n9 lipca 2013 o 17:47\nArt. 96 par.3 k.w. stanowi obecnie podstawę prawną do ukarania za odmowę wskazania kierowcy. W postanowieniu z dnia 30.10.2010 sygn. I KZP 15/2010 S.N. wyjaśnił, że strażnik gminny nie posiada uprawnień do wniosku o ukaranie za to wykroczenie, wskazując że polegałoby to na przekroczeniu uprawnień określonych w art. 129b ust.1 pkt.1 i pkt.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sprawdziłem- przepis ten nadal obowiązuje. A więc skoro cyt. przepis ustawy drogowej zachował moc, to również aktualne jest nadal cytowany pogląd S.N.\nWydaje mi się więc, że powinienem wyjść od tego, że SM, gdy do nich poszedłem, nie była instytucją uprawnioną do legitymowania mnie i z tego powodu odmowa podania miejsca zatrudnienia nie „podpada” pod art. 65 par. 2 KW. Drugą kwestią, na którą powinienem wskazać, jest to, że odmowa podania danych o zatrudnieniu, odbyła się w ramach realizowania prawa do odmowy składania wyjaśnień i obrony. Dobrze myślę? Jakie w ten sposób mam szanse wybronić się w sądzie? A może jest jakiś „skuteczniejszy” sposób wybrnięcia z tego problemu?\nZastanawiam się też czy nie podnieść, że zostałem wprowadzony przez strażnika w błąd. Jak wspominałem, twierdził, że mam obowiązek podać dane o zatrudnieniu, dochodach, majątku i sytuacji rodzinnej, bez wskazania konkretnej podstawy prawnej. Tymczasem art. 65 par. 2 KW (pomijając czy ma zastosowanie w moim przypadku) przewiduje karanie tylko za niepodanie danych o zatrudnieniu. Czy nie należy więc zastosować zasady, że mylne pouczenie nie powinno wywołać dla uczestnika postępowania ujemnych skutków (art. 8 KPW w zw. z art. 16 KPK)? Prawdę mówiąc gdybym znał art. 65 KW to miejsce zatrudnienia bym podał, bardziej zdenerwowało mnie żądanie podania informacji o sytuacji materialnej i rodzinnej. Jednak strażnik zapewne wszystkiego się wyprze.\n„Dołożenie” zarzutu o niepodanie miejsca zatrudnienia w moim przekonaniu jest chęcią odegrania się SM, że utrudniłem ich działalność „biznesowo – łupiecką”, a chyba też przypodobania się jakiejś wpływowej osobie. Dlaczego? Otóż w miejscu gdzie parkowałem praktycznie zawsze stoją samochody. Nagle SM „odkryła”, że ponoć obowiązuje tam zakaz zatrzymywania i praktycznie codziennie przyjeżdżali i wystawiali wezwania. Po paru dniach od mojej wizyty w SM (było to kilka miesięcy temu), gdy wskazałem na absurdalność ich zarzutów i nie przyjąłem mandatu, równie nagle ich działalność w tym miejscu ustała i tak jest do dziś. Zdążyli jednak iluś kierowców „złowić”, czego zresztą przede mną nie kryli. Z wpływową osobą chodzi o to, że w rejonie budynku gdzie miała miejsce ta sytuacja SM wykazuje w ogóle dużą aktywność w sprawie parkowania, w przeciwieństwie do innych terenów osiedla, wprowadzono też przesadzone zakazy parkowania.\nJeżeli redakcja byłaby zainteresowana bliżej tematem, to chętnie podam szczegółowe info.\nMam jeszcze jeden problem. Otóż chciałem w sądzie przed rozprawą złożyć pismo przedstawiające moje stanowisko w kwestii obu zarzutów. Tak jak wskazywał Pan Artur w innym wątku – zawsze lepiej na piśmie, na rozprawie za dużo nie mówić. Chciałbym żeby sąd uznał to pismo za moje wyjaśnienia w sprawie. Dysponuję też stanowiskiem, m.in. zarządcy drogi, w kwestii dopuszczalności parkowania w miejscu gdzie zaparkowałem i chciałbym też to złożyć w sądzie (jako „podkładkę”). Wygląda na to, że otrzymam wezwanie do obowiązkowego stawienia się na rozprawie, więc podstawą do pisemnych wyjaśnień nie będzie (tak mi się wydaje) art. 67 par. 3 KPW.\n– jak formalnie nazwać takie pismo, czy właściwe będzie zawarcie w nim sformułowania, np. że „proszę potraktować pismo jako moje wyjaśnienia w sprawie i dołączyć do akt sprawy”,\n– czy stanowisko m.in. zarządcy drogi powinienem dołączyć do w/w pisma, czy złożyć w sądzie oddzielnie w innym trybie?\nwalczący z patologią sądową pisze:\n11 lipca 2013 o 22:41\nIstnieje prawna zasada nadrzędna art 7 konstytucji- łorgany działają na podstawie i w granicach prawa- co oznacza, iż w granicach i w zakresie czynności legitymowania tj celu tej czynności leży wyłącznie ustalenie tożsamości i nic poz ten zakres i cel tej czynnności.\nSkoro tożsamość ustalono na podstawie dowodu osobistego, to cel tej czynnności został osiągnięty a dalsze pozyskiwanie informacji np zawód ,miejsce zatrudnienia, po prostu wykracza poza granice i cel czynności legitymowania a w konsekwencji jest nielegalne i bezprawne i narusza art 7 konstytucji i art 6 kpa.\nIstnieją przeciez prawne zakazy z art 245-247 kk jako ochrona przed wymuszaniem zeznań oraz z art 190 a kk jako ochrona przed przywłaszczeniem tożsamości.\nUmieszczanie danych osobowych oraz innych danych mających związek z osoba stważa realne zagrożenie ich ujawnienia i wykorzystania na szkodę osoby której te dane dotyczą.\nżadna osoba nie ma w tym interesu a wrećz przeciwnie, aby dane, które dotyczą osoby mogły być przetwarząne w sposób czyniący szkode lub krzywdę, bo np udostępnione sprawcom umożliwiają zlokalizowanie osoby w miejscu zatrudnienia . Jeśli oprych posiada wiedzę gdzie pracujesz, to łatwo cię namierzy i może cie np zabic lub pobić a to jest, jako prawo do życia wartością nadrzędna i podlega prawnej ochronie.\nDo policji i innych tłuków nie dociera, że jako świadek udzielając wszelkich żądanych danych po prostu sam się narażasz na przykre konsekwencje.\nWalka o swoje prawo do bezpieczeńśtwa osobistego jest w polsce uznawana za prezstępstwo z art 65 par 2 kw, bo takie mamy otumanine stalinizmem sądownictwo.\nAdam czech pisze:\n19 lutego 2018 o 23:45\n20 lutego 2018 o 06:53\n2 czerwca 2013 o 01:04\nB. dziękuję za dotychczasowe wskazówki i nie chcę absolutnie sprzeczać się. Czytałem art. 54 par. 6 KPW. Spotkałem się jednak z opiniami, że prawo do odmowy wyjaśnień nie obejmuje niepodania danych określonych w art. 65 KW. W aktach sprawy przesłanych przez SM do sądu jest też wyrażnie wyodrębnione: odmówił wyjaśnień i podania miejsca zatrudnienia. Stąd drążę temat, aby skutecznie bronić się w sądzie.\nSprawa jest dla mnie wyjątkowo wkurzająca. Sytuacja miała miejsce w pobliżu mojego miejsca zamieszkania, na osiedlu gdzie istnieje duży problem z brakiem miejsc parkingowych. Część kierowców parkuje gdzie popadnie (niszcząc trawniki, blokując chodniki), żeby było blisko do domu, łamiąc ewidentnie przepisy. W takich miejscach SM nie ma i zawsze znajdą pretekst żeby nie interweniować. Ja tak nie postepuję (i nieraz mam mam przez to niezłą drogę do przejścia), a mimo to mam „przeprawy” z SM, która, jak już wspominałem, nie chce zauważyć, że między znakiem „zakaz zatrzymywania” a miejscem gdzie zaparkowałem jest skrzyżowanie, o czym świadczą stosowne znaki drogowe.\nRedakcjo i Tomasz; Aktualnie wiem, że nie musiałem się stawiać, ale gdy dostałem „wezwanie” nie miałem takiej wiedzy i poszedłem. Teraz bym rozegral sprawę inaczej, ale stało się.\n2 czerwca 2013 o 11:04\nNo to teraz odpowiem Panu przewrotnie – a w którym przepisie jest mowa o ograniczeniu prawa do obrony poprzez wprowadzenie obowiązku podania danych o zarobkach i zatrudnieniu? Z racji realizowanego hobby często bywam na rozprawach i innych czynnościach. Kilkakrotnie byłem świadkiem sytuacji, gdy sąd pytał o dane o zarobkach i zatrudnieniu, a obwiniony odmawiał udzielenia odpowiedzi. I sąd grzecznie przechodził do dalszych pytań.\nMyślę, że w opisywanej przez Pana sytuacji, strażnik miejski, który skierował sprawę do sądu przekroczył swoje uprawnienia i powinien poniećc odpowiedzialność. Powinien Pan zawiadomić prokurature oraz Rzecznika Praw Obywatelskich.\n2 czerwca 2013 o 12:43\nNie mniej jednak oprócz par 1 jest jeszcze par 2 art 65 KW\n§ 2. Tej samej karze [grzywny]podlega, kto wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów co do okoliczności wymienionych w § 1.\nPiszę to w kontekście prawa do ustalenia tożsamości.\nZ tego zapisu wynika że: po pierwsze obowiązek udzielenia informacji (co do tożsamości ustalenia sprawcy) istnieje (to czy ona będzie precyzyjna czy nie to inna sprawa); po drugie, jeśli się nie udzieli odpowiedzi to można nałożyć grzywnę\nJeśli jednak SM nie jest organem właściwym, upoważnionym do legitymowania w kontekście o którym jest cały ten watek, to nie ma o czym mówić. Bo rozumiem że spór głównie jest o tym.\n2 czerwca 2013 o 22:57\nUważam, że art 65 kw nie ma zastosowania do osoby podejrzanej, o której mowa w art. 54 par. 6 kpw. Osoba ta posiada specjalny status – analogiczny do podejrzanego w postępowaniu karnym.\nPo nowelizacji kpw, która miała miejsce w 2011 r., dodano do art. 54 kpw ustęp ósmy. Przepis ten obliguje organ prowadzący czynności do uzyskania określonych informacji dotyczących osoby przesłuchiwanej w trybie art. 54 par. 6 kpw. Nie oznacza to jednak, że podejrzany ma obowiązek te informacje ujawnić. Jedynym obowiązkiem podejrzanego jest podanie adresu do korespondencji (o ile różni się on od adresu zamieszkania). Osoba podejrzana nie ma obowiązku współpracy z organami ścigania. Znikąd ten obowiązek nie wynika.\n3 czerwca 2013 o 12:55\nCzy chce Pan powiedzieć że władza powołuje się na (rzekomy) obowiązek obywatela [do udzielenia stosownej informacji], który tak naprawdę (wg Pana) nie jest nigdzie umocowany?\nZ tego co dostępne w internecie, tekst jaki wysyła SM jest następujący:\n„Podstawa prawna żądania: art 54 par 8 KPW w zw z art. 213 par 1 KPK\nNieudzielenie żądanej informacji w zakresie pkt 3 i 4 (podanie adresu\noraz miejsca pracy) stanowi wykroczenie z art 65 par 2 KW – kto wbrew\nobowiązkowi nie udziela wiadomości co do swego zawodu, miejsca\nzatrudnienia lub zamieszkania podlega karze grzywny do 5 000 zł. „\nArt 54 par 8 KPW w zw z art. 213 par 1 KPK stanowi podstawę prawną do przetwarzania przez organy prowadzące czynności wyjaśniające danych osobowych, o których mowa w art. 213 par 1 kpk. Z tego faktu, że SM może przetwarzać określone dane, nie wynika po stronie podejrzanego żaden obowiązek. Po prostu straż sobie zbiera dane i o nie pyta – bo ma prawo.\nNieudzielenie informacji nie stanowi żadnego wykroczenia. Wezwanie podejrzanego i przesłuchanie go w trybie art. 54 par 6 kpw nie ma nic wspólnego z legitymowaniem, o którym mowa w art. 65 kw.\nW moim przekonaniu SM stosują groźby karalne. Należy o tych faktach zawiadomić Rzecznika i kogo się tylko da, z Fundacją Helsińską na czele.\n11 lipca 2013 o 22:27\npar 2 art65 kw zawiera wyraźnie „znamię” wberw obowiązkowi”\nponiżej definicja :\n„Art. 47. § 1. Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej.”\nJeśli do znamion należy „obowiązek” to brak tego obowiązku tj jego niewykazanie przez „organ” dekompletuje przesłanki, bowiem wtedy zachowanie obywatela ” nie wyczerpuje znamion czynu zabroninego” jakich? ano wszystkich.\nZgodnia z nadrzędą zasadą ” co nie jest zakazane jest dozwolone” nikt nie ma prawa zmuszac obywatela do spełnienia „obowiązku” którego nie ma w ustawie, tj do tego czego ustawa nie nakazuje art 31 ust 1 konstytucji.\nWolność od bezprawnego przymusu wyrażona w art 31 konstytucji nie może być zatem bezprawnie ograniczana i tyle, czego do tej pory patologia polskich sądów nie jest w stanie przyjąć do wiadomości i uszanować.\n1 czerwca 2013 o 18:25\nKolego, wskaż mi proszę podstawę prawną do obowiązku stawienia się w Straży Gminnej celem „złożenia wyjaśnień” .\nNie jadę – i co mi zrobicie !\nNie ma takiego obowiązku – to są umysłowe urojenia strażników gminnych.\n31 maja 2013 o 22:18\nŚwietna strona, przejrzałem wiele wątków i dużo rzeczy się dowiedziałem.\nMam problem w następującej sprawie, związanej przede wszystkim z art. 65 par. 2 KW:\nSM twierdzi, że zaparkowałem nie stosując się do znaku „zakaz zatrzymywania się”. Zarzut jest absurdalny – pomiędzy tym znakiem a miejscem gdzie zaparkowałem znajduje się skrzyżowanie, co potwierdzają stosowne znaki, a zatem w miejscu parkowania zakaz już nie obowiązuje.\nNajpierw dostałem jako właściciel pojazdu „wezwanie” pocztą, że oczywiście mogę przyjąć mandat jako kierowca lub za niewskazanie kierującego albo powiniem wskazać inną osobę jako kierującego. Jeżeli nie wybiorę to mam obowiązek stawić się w komendzie SM celem złożenia wyjaśnień jako podejrzany o popełnienie wykroczenia (nie sprecyzowano jakiego). Teraz wiem, że takiego obowiązku stawienia się nie ma, z karaniem za niewskazanie kierującego sprawa wątpliwa, ale wówczas o tym nie wiedziałem więc do nich poszedlem.\nPo spisaniu przez strażnika danych z dowodu, usiłowałem wykazać absurdalność zarzutów SM i chciałem żeby odnieśli się do moich argumentów. Oczywiście nic logicznego nie usłyszałem. W pewnym momencie przesłuchujący zażądał podania danych o miejscu zatrudnienia, wysokości dochodów, majątku, sytuacji rodzinnej. Twierdził, że wszystkie te dane muszą znaleźć się w protolokole przesłuchania i mam je obowiązek podać (na moje pytanie jaka jest podstawa prawna, odparł, że dokładnie nie pamięta). Nie podałem ich, powiedziałem, że przesada żadąć ode mnie takich danych, zwłaszcza, że SM zarzuca mnie bezpodstawnie nieprawidłowe parkowanie, co ja usiłuje wykazać a oni nie chcą tego nawet wysłuchać i się do tego odnieść.\nEfekt – sprawa w sądzie z dwoma zarzutami: o parkowanie i (art. 65 par. 2 KW) o niepodanie miejsca zatrudnienia.\nW kontekście artykułu Pana Artura zastanawiam się czy SM miała prawo do legitymowania mnie, a w konsekwencji czy może stawiać zarzut z art. 65 par. 2 o niepodanie miejsca zatrudnienia. Nie zostałem przecież zatrzymany po popełnieniu wykroczenia czy w bezpośrednim pościgu, ani nie byłem wzywany jako świadek. Z drugiej jednak strony, na co też zwrócił uwagę Pan Artur, przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym przyznają strażnikom prawo do legitymowania osób, które są uczestnikami ruchu (art. 129b ust. 3 pkt 4 prd). Tu mam pytanie – czy zgodnie z tym przepisem: pojęcie „uczestnik ruchu” ogranicza się tylko do momentu gdy dana osoba jest np. kierowcą samochodu (czyli zostaje przez SM zatrzymana na ulicy w pojeździe lub obok pojazdu); czy za „uczestnika ruchu” można uznać też osobę która, tak jak w moim przypadku, była w SM na wyjaśnieniach w związku z tym, że miała jako kierowca popełnić wykroczenie w przeszłości (np. kilka tygodni temu).\n31 maja 2013 o 22:47\nZeznając na Komendzie nie był Pan uczestnikiem ruchu. Zeznając jako obwiniony nie ma Pan obowiązku podawać miejsca swego zatrudnienia – o czym powinien Pan zostać pouczony.\n1 czerwca 2013 o 00:05\nNie wiem czy to ma znaczenie, ale w wezwaniu, w wyniku którego byłem na komendzie SM, jest mowa o stawieniu się w SM nie jako obwiniony, ale „w celu złożenia wyjaśnień (art. 54 par. 6 KPW) w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia”.\nNa jaki przepis (orzecznictwo) powinienem powołać się w sądzie, że zeznając w w/w charakterze w SM mogłem nie podać miejsca zatrudnienia (bez konsekwencji z art. 65 par. 2 KW) i powinienem zostać o tym pouczony?\n1 czerwca 2013 o 22:27\nA przeczytał Pan art. 54 par. 6 KPW? Przecież pisze tam jak byk: „…osoba taka ma prawo odmówić wyjaśnień (…) o czym należy ją pouczyć”.\nWarto też zerknąć do Konstytucji (art. 42 ust. 2).\nPodejrzany może odmówić odpowiedzi na każde pytanie. Może w ogóle nie mówić nic. A nawet w ogóle nie musi się stawiać na wezwanie.\nA było w wezwaniu ,,stawiennictwo obowiązkowe ” ? Jak nie było pouczenia to nie może z tego wynikać niekorzystny skutek .\nŁaskawco! tego mi trzeba było!takiego bodzca i zachęty bo się wachałem.Ale po lekturze instrukcji obsługi tych wynalazków marki Fotorapid Cm rozdział 6 strona 29, oraz powtórnym obejrzeniu zdjątek z Człuchowa ul.Szkolna,wątpliwości pękły jak cnota panny młodej.!!!Poproszę jednak mojego zaprzyjaźnionego prawnika o sporządzenie takiego zawiadomienia.\n13 maja 2013 o 21:05\nnie chcę być niegrzeczny, ale warto by było, żeby prawnik napisał zawiadomienie bez błędów ortograficznych, bo wg. mnie „wahać się”, a nie „wachać się” – no chyba, że wątpliwości są duże, to faktycznie przez „ch”. I uwaga na znaki interpunkcyjne, bo źle stosowane powodują, że „wychodzi bełkot”. A tak z innej beczki – nie każda panna młoda ma cnotę, ha ha. Pozdr.\n13 maja 2013 o 21:46\nSzanowny komendancie SM, przeceniasz wykształcenie sądów i prokuratury – to jedno. Drugie – to nie ma podstawy prawnej aby odrzucić dokument z powodu błędów ortograficznych 🙂\n13 maja 2013 o 21:48\nmiało być sędziów i prokuratorów 😉\n11 maja 2013 o 20:34\nNie pewny jestem czy to właściwe forum ale jak tu wejdzie ktoś z Człuchowa z sg,to już tak awansem „zapytowywuję”po jakiemu pstrykacz na ul.Szkolnej przed przejazdem kolejowym ma w tle anteny metalowe ogrodzenie ,jest to ogrodzenie szkoły a dalej prywatne posesje.Instrukcja producenta WYRAŹNIE ZABRANIA takich usytuowań urządzenia.Mam fajniutkie zdjątka,ostatnio przejeżdzałem 10.bm,stoją płoty metalowe jak ta lala,oprócz nich, metalowe barierki na chodniku od strony jezdni.Może ktoś się w tej sprawie odezwie ,jak się mylę to będę wdzięczny za wyprowadzenie z błędu\n12 maja 2013 o 17:19\nto pisać zawiadomienie, a co tam, skoro pan wie i jest pewien, że to zabronione! A tak kto za pomocą środków masowego przekazu itd. coś mi podpowiada, że tak zaczyna się pewien zapis z kk – kodeksu karnego…\n11 maja 2013 o 19:57\nLegitymowanie to ustalenie tożsamości osoby legitymowanej. Nie można legitymowac „korespondencyjnie”. Tym samym nie można kogoś karać za to, że wskazał błędne dane w trakcie takiego „korespondencyjnego” legiytymowania.\n11 maja 2013 o 21:11\nistotnie, w celu ustalenia tożsamości istnieje uprawienie do legitymowania, ale jak już wspomniałem, jeśli po czynności wylegitymowania z dowodu tożsamości policja nie kwestionuje prawidłowości ustaleń w tym przedmiocie to jeśli ściga obywatela z art 65 par 1-2 kw, to robi to ze złośliwości ośmieszając ta formację. dodatkowo, jeśli w okolicznościach nie budzących wątpliwości ws ustalenia tożsamości osoby sad wydaje wyroki skazujące, to można mieć uzasadnione wątpliwości o co tak naprawdę chodzi i kto po uruchamiał zwoje znajomości – amber państwo – taka jest prawda.\nJeśli policja omija ustawę tj art 95 kpow który decyduje w jakim najpierw trybie ukarać można obywatela a sad to ignoruje, to postępowanie policji i sadu oraz zapadłe wyroki orzeczono z naruszeniem ustaw.\nZ drugiej strony: jakim prawem pozbawia się policje prawa i przyjemności wrzepienia obywatelowi mandatu a niby na mocy jakiego prawa pozbawia się obywatela nieprzyjemności przyjęcia mandatu oraz prawa i przyjemności. odmowy przejęcia mandatu.\nEwidenty przekręt i wyroki na zamówienie – to jest to co wynika z tego do czego doprowadzono.\n12 maja 2013 o 10:49\nobywatel nie ma prawnego obowiązku noszenia przy sobie dowodu tożsamości, stąd uprawnienie do złożenia oświadczenia wiedzy a osobę urzędowa do przyjęcia takiegoż, bo obywatel korzysta z domniemania dobrej woli i dobrej wiary jego oświadczeń woli i wiedzy.\nTo obywatel jako osoba fizyczna jest nosicielem wolności i praw obywatelskich a osobę urzędową obowiązuje zasada domniemania braku uprawnień.\nZałożenie, że każdy urzędnik ma prawo do legitymowania jest niedokładne, bo taki musi mieć z mocy decyzji udzielone pisemne imienne uprawnienia do legitymowania, tak samo do wystawiania mandatów. Legitymowanie godzi w konstytucyjne wolności osoby fizycznej zatem wg art 7 konstytucji musi mieć umocowanie w ustawie i w decyzji.\nPo za tym, żeby wylegitymować obywatela trzeba go do tego zmusić ograniczając wolność obywatela do niepodawania informacji o osobie. Państwo nie może dowolnie, uznaniowo i arbitralnie wkraczać w wolność obywatela za wyjątkiem niezbędnych przypadków, nawet jeśli ma takie prawo bo istnieje ograniczenie zasadą proporcjonalności.\nZdaniem KGP zatrzymanie osoby i doprowadzenie do posterunku w celu ustalenia tożsamości nie jest legalne.\nBrak dowodu tożsamości przy osobie fizycznej nie jest karalny a przez to jest legalny.\nNie jest karalne niepamiętanie własnych danych osobowych i to każdych a o tożsamości obywatela nie decyduje nic innego poza miejscem urodzenia bo obywatelstwo i tożsamości to stan faktyczny.\nW zasadzie, każdy kto nas legitymuje podważa i kwestionuje naszą narodowość, obywatelstwo, nasze mówienie prawdy itd, co z założenia jest upokarzające i w wyjątkowych przypadkach winno być stosowane,tym bardziej, że mamy prawo do życia bez obecności w naszym życiu jakichkolwiek innych osób.\nNie zdajemy sobie sprawy, że wkraczanie w naszą wolność godność i prywatność przez szereg osób wielokrotnie nie ma umocowania w ustawie a przecież to wyłącznie od nas zależy z kim chcemy mieć kontakt, bo mamy prawo do życia w spokoju.\nNp założenie, że policja ma prawo do posiadania pałek nie oznacza, ze jesteśmy adresatem tego prawa i mamy obowiązek nadstawiania głowy każdorazowo wtedy gdy policjantowi zechce się w nasza głowę uderzyć pałką\nZ założenia, że policjant ma prawo nas uderzyć pałka nie wynika, że nie mamy prawa się bronić przed atakiem na nasze zdrowie i życie a przecież oczywiste jest że mamy prawo do ochrony życia.\nTak samo jest z legitymowaniem, to że policja chce nas wylegitymować nie oznacza, że mamy obowiązek poddaństwa- nie mamy obowiązku poddaństwa bo gwarantują nam o prawa człowieka.\nTo policja i inne służby są naszymi sługami a nie odwrotnie.\nNie mamy obowiązku narażanie się na przestępstwa „przywłaszczenia tożsamości” a handel naszymi danymi jest zakazany. O tym, ze nasze dane wykorzystuje się sposób handlowy możemy się przekonać po zawalaniu nam niechcianą korespondencja naszych skrzynek pocztowych i nękania nas telefonami przez różne podmioty gospodarcze wciskające nam swe produkty, od czego mamy wolność i mamy prawo się przed tym bronic.\nPełny rekord naszych danych osobowych na wolnym rynku kosztuje ok 8 zł.\nIle takich rekordów zbiera policja itp służby ?\nKto nam zagwarantuje, ze policja nie sprzedaje naszych danych gangsterom wyłudzającym kredyty lub inne produkty i dla czego nie mamy prawa się przed tym bronić.\nTakie niby legitymowanie a ile naszych dóbr prawnie chronionych jest przy tym narażanych.\nJeśli ja chce się dowiedzieć o danych urzędnika w tym jego numerze prywatnego telefonu to jakby bomba wybuchła- zdumienie i zdziwienie oraz oburzenie, jak to przecież to dane prywatne. Jeśli zatem urzędnik chce od nas nasz numer telefonu to już takich zahamowań nie posiada, mimo, że to od nas wyłącznie zależy wolność i tajemnica komunikowania się.\nNowelizacja ustawy o policji wyraźnie ma powód nieujawniania adresu zamieszkania w oświadczeniach majątkowych, bo ma uniemożliwić zlokalizowanie takiej osoby i jej nieruchomości z danych dostępnych publicznie. Niby z jakiej racji policja wymagać ma prawo więcej niż od siebie, skoro to przejaw dyskryminacji zakazanej prawnie a wszyscy są równi wobec prawa.\nJeśli celem i granicą wylegitymowania jest ustalenie tożsamości to w granicach i zakresie takiej czynności innych danych niż niezbędne do tego celu nie ma prawa policja pobierać a obywatel nie ma prawnego obowiązku.\nJeśli jest możliwe dokonanie prawidłowych ustaleń co do tożsamości wg dowodu tożsamości to wymuszanie oświadczenia wiedzy z poza granic i celu takiej czynności nie ma umocowania w ustawie i w zasadzie celowości.\nPo co policji inne dane o obywatelu jeśli policja już ustaliła jego tożsamość z dowodu tożsamości? na jakiej podstawie prawnej policja ma uprawnienie do pozyskiwania innych danych niż niezbędne do ustalenia tożsamości obywatela? na jakiej ustawie opiera się założenie, ze policja posiada niczym ograniczone prawo do pozyskiwania danych o obywatelach i z jakiej ustawy wynika, iż może tworzyć takie zbiory , gdzie się te zbiory znajdują, kto ma do nich dostęp i w jaki sposób obywatel ma wgląd w te dane oraz jaki jest czas przechowywania danych osobowych ?\nŻyjemy w czasach gdy z naszych danych korzystają nieuprawnione osoby, niemające podstaw do administrowania naszymi danymi i tak samo nie mającymi naszej zgody na przetwarzanie naszych danych.\nPrzykładowo, zbiór danych pesel to baza której administratorem nie jest policja a zatem nie ma prawa tworzyć takich zbiorów i gromadzić u siebie takich danych, co oznacza, iż nie ma prawa pozyskiwać takich danych z naszych dokumentów.\ndane abonentów telefonicznych gromadzi operator usług bo ma do tego prawo z racji wykonywania działalności i to policja za zgoda prokuratora lub sadu może się dopiero o takie dane ubiegać, jeśli wykaże swój interes prawny.\nDane o zatrudnieniu, miejscu pracy itp to również katalog danych które nie są niezbędne do ustalenia tożsamości obywatela a wręcz odwrotnie art 6 ustawy o ochronie danych osobowych decyduje jakie dane są niezbędne a jakie dane są nieistotne dla ustalenia tożsamości osoby fizycznej.\nTK wyrokami wielokrotnie pacyfikował ustawę o policji i zarządzenia KGP ws pozyskiwania danych osobowych- bo do wymuszania danych o obywatelach policja musi mieć ustawę a nie rozporządzenie czy zarządzenie bo źródłem prawa w Polsce są ustawy\n6 sierpnia 2016 o 01:49\nLegitymowany, zobaczymy czy będziesz taki mądry gdy dostaniesz ode Mnie kilka pał. Wiedz, że Ja nie znam słowa takiego jak ODMOWA. Leję pałą tak długo aż pacjent zrobi to co Ja mu każę.\nKiedyś chciałem, że Mój skazaniec przyznał się, że jest kurą. Naprzód dostał tyle pał, że zaczął gdakać. A potem były takie wciry, że zniósł jajo.\nUważaj, żebyś nie trafił na Mnie.\n6 sierpnia 2016 o 08:57\nNie pij tyle …31\n6 sierpnia 2016 o 09:39\nUdaj się do psychiatry, tam się tobą zajmą specjaliści i może wyleczą. Inna opcja jest tak, że trafi kosa na kamień, a wtedy ty będziesz gdakał i zniesiesz nie jedno, ale kilka jaj na raz 🙂\nnie lejesz tylko na ciebie leją\n21 lutego 2018 o 06:48\nPanowie, zobaczcie definicję wyrażeń „bycia strollowanym” i „karmić trolla”.\n12 maja 2013 o 11:29\nmam dowody na piśmie, że można ukarać sądem obywatela za ustalenie tożsamości obywatela z dowodu tożsamości, bo wg sądu dowód tożsamości to śmieć a do ustalenia tożsamości w rozumieniu art 6 ustawy o ochronie danych osobowych wg sądu, niezbędne są dane wyłącznie nieistotne tj adres miejsca pracy obywatela. Wg sądu prawidłowa identyfikacja tożsamości a zatem osoby fizycznej w rozumieniu w/w art 6 nie jest możliwa w oparciu nawet o posiadany przez policję i sąd nr pesel. Wg policji i sądu dowód tożsamości nie jest dokumentem z którym związane jest prawo oraz okoliczność mająca znaczenie prawne, bo wg nich dowód tożsamości nie jest dokumentem.\nPolskie służby są w stanie każda sytuację doprowadzić do absurdu i to jest znak firmowy sądów, policji, prokuratur itp służb, marnują nam czas, niszczą nasze życie pod byle pretekstem poniewierają nas. a przy okazji godzą w instytucje ustanowienia dowodów tożsamości, bo wychodzą z założenia, że dokumenty obywatela to nic nie znaczące śmieci, które wydają państwowe organy samorządowe. Wg nich prezydent mst Warszawy to idiota bo wydał obywatelowi dowód tożsamości, którym nie sposób prawidłowo i wiarygodnie potwierdzić , ustalić i zidentyfikować osobę.\nCóż, takich mamy policjantów i takich mamy sędziów, do jakiej jakości doprowadzono nasze Państwo – „niska jakość Państwa”- cyt Prezydenta Polski Bronisław Komorowski.\nz pubicznej wiedzy wynika, iz policjanci oraz pracownicy policyjni stosuja , łamiac prawo sztuczke, polegajaca na braku naklejki za przednia syba. Znają procedurę z której wynika, iż zdjęcie z fotoradaru pojazdu z niepełnym oznakowaniem jest niszczone. Wykorzystują ten fakt łamiac prawo umieszczania na swoich prywatnych pojazdac pełnego oznakowania a parkingi koned policji oraz okolice, jak ujawnili dziennikarze są pełne takich pojazdów i zdaje sięjeden komendat z Piaseczna podjąl temat wykrodzeń swego personelu.\n11 maja 2013 o 18:44\nWszystko to opisano w sposób strasznie zagmatwany (zapewne autor po sądowych bojach ma jasność) . A ja mam wrażenie, że jest tu poruszona ważna kwestia dot. zasadności uruchomienia procedury sądowej.\nCzy można prosić Redakcję o komentarz?\n11 maja 2013 o 20:58\nautora po prostu się prześladuje pokazowym procesem, którym legalizuje się przekręt kolesiów z policji w tym komendanta rejonowego, który przyzwala na takie zachowanie. Autor jak każdy korzysta z konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich jako nadrzędnej ustawy a jednocześnie minimalnych standardów ochrony obywatela i gwarancji jego praw i wolności. Autorowi nie podobają się nadużycia policji i sądu co ma potwierdzenie w licznych i kilkuletnich skargach na policje prokuratury i sądy.\nKorzystanie z prawa do skargi z mocy ustawy nie ma prawa narażać skarżącego na jakiekolwiek dolegliwości bo z mocy ustawy istnieje zakaz hamowania krytyki.\nPodczas przesłuchania świadka jako pokrzywdzonego z mocy ustawy zabronione jest stosowanie jakichkolwiek przejawów gróźb użycia przymusu czy to legalnego czy to nielegalnego- wymuszanie zeznań w jakimkolwiek zakresie jest przestępstwem, dla tego też sędzie staną na głowie, żeby uchronić wszystkie zamieszane w to osoby przed odpowiedzialnością karna a jednocześnie udowodnić obywatelowi aby wybił sobie z głowy że jego sygnalizacja przekrętów policyjno sadowych doprowadzi do ukarania faktycznych sprawców przestępstw dyscyplinarnych jak i kryminalnych.\nPolicja traktuje art 65 kw jako swoje prawo procesowe do wymuszania informacji od pokrzywdzonych świadków nieistotnych z pkt widzenia przedmiotu sprawy zgłoszonej przez autora.\nNie istnieje prawo w randze ustawy o policji do pozyskiwania przez policję tj każdego policjanta innych danych niż niezbędne.\nJeśli jakaś osoba przebywająca na terenie komisariatu nie jest w stanie ustalić tożsamości obywatela na podstawie dowodu tożsamości tegoż obywatela przedłożonego bez problemowo do łapek „śledczego” kiedy „un’ tego zażądał, to nie sposób twierdzić i popierać że takie postępowanie „wyczerpuje dyspozycję art 65 par 2 kw” bo w tej normie istnieje umieszczony przez ustawodawcę „obowiązek”\nW konsekwencji, jeśli obywatelowi nie wykaże się tego obowiązku, to nikt nie ma prawa zarzucać obywatelowi, że wszedł w konflikt z prawem bo niby z jakim prawem ?\nKorzystający z nadrzędnego konstytucyjnego prawa do wolności rozpowszechniania informacji, ochrony życia prywatnego, ochrony danych osobowych , ochrony prawa do niepodawania informacji inaczej niż wyjątkowo i na podstawie ustawy, w okolicznościach zakazów dla urzędników wkraczania w życie prywatne zakazu pozyskiwania danych bez ustawy, nakazu powstrzymywania się od pobierania danych – art 20 ustawy o policji ( brak zgody sadu i prokuratora generalnego na czynności operacyjne ) wyraźnie ograniczenia i zakazy z art 191 par 1 kpk oraz rozliczne środki i mechanizmy gwarancyjne dla pokrzywdzonych i świadków w postępowaniu którego autor stal sie obiektem nie istnieje jakiekolwiek większej wagi prawo dla policji a tym bardziej dla sądu do ścigania i karania obywatela, którego zachowanie jest legalne z mocy art 31 ust 1 i2 i3 konstytucji, bo nikogo nie można zmuszać do tego czego prawo nie zakazuje i mając na względzie zasadę proporcjonalności.\nTo co z pozoru wygląda „na zagmatwane” takim nie jest.\nIstnieje szereg regulacji wiążących policje i sądy do poszanowania praw obywatelskich, z których jasno wynika, iż legitymowanie osób jest wyłącznie możliwe jeśli konkretny policjant czy miejski strażnik posiada udzielone takie uprawnienie w formie pisemnego upoważnienia wydanego przez komendanta rejonowego policji – odsyłam do dzienników urzędowych KGP. Wbrew pozorom każdy policjant nie jest funkcjonariuszem publicznym a tylko ten, który wykonuje funkcje organu tj Komendanta Głównego policji bo to on jest organem policji w rozumieniu ustawy o policji i w rozumieniu ustawy lustracyjnej.\nPodobnie rzecz ma się w kwestii przesłuchiwania- żaden policjant niemający udzielonego pisemnego upoważnienia do takich czynności nie ma prawa nikogo przesłuchiwać, bo tak stanowi prawo.\nCo ciekawe aby dowód z przesłuchania był legalny, poicja ma obowiązek sporządzić decyzje w formie postanowienia w przedmiocie powołania dowodu z wyjaśnień/zeznań osoby i tylko na takiej podstawie ma prawo sporządzać wezwania osób- bo to jest ingerencja w wolność jednostki . Art 7 konstytucji decyduje o tym, ze np policja ma prawo do działania na podstawie decyzji opartych na ustawie i wyłącznie w jej granicach.\nJeśli policja wezwała osobę bez wydania postanowienia to wszelkie dalsze czynności dotknięte są niezgodnością z prawem, są nielegalne i nie mogą być przedmiotem legalnego postępowania procesowego. Przy czym art 174 decyduje, że pisanki i notatki służbowe stanowią zakazany z mocy ustawy materiał to nie są dowody .\nJeśli policja przesłuchała świadka, który formalnie nie został wezwany zgodnie z prawem to taki świadek nie posiada statusu świadka a jego wynurzenia nie mogą stanowić legalnego dowodu.\nJeśli policjant zeznał że był świadkiem jakiegoś zdarzenia w którym brał udział to z mocy art 40 kpk podlega wyłączeniu z urzędu i tak samo jego zeznania.\nPan Bartoszewski w nawiązaniu do komunistycznej historii której był uczestnikiem powiedział kiedyś cenna rade ” niczego nie podpisuj”,co powinno być żelazną zasadą dla obywateli którym miało się nieprzyjemność zetknięcia się z policja, prokuratorem i czy swądem.\nCenna uwaga doradcy etatowego obecnego prezydenta: „przestrzeganie praw człowieka w Polsce jest stalinowskie”\n11 maja 2013 o 13:21\ndodam, że zachowanie delikwenta jako karalne: odmówil policjantowi podania miejsca swej pracy- przez niespełna 1.5 roku nie zdołano wykazac, ze z mocy art 191 par 1 kpk majacego zastosowanie w postepowaniu wykrozeniowym istnieje jakakolwiek legitymacji do pozyskiwania przez cywila podczas przesłuchania świadka pokrzywdzonego takichdanych jak numer prywatnego telefonu czy adres miejsca pracy, bowiem granica w rozumieniu tego przepisu jest uprawnienia procesowe pozyskania danych personalnych imenia nazwiska adresu zamieszkania i kropka- gdyby ktokolwiek dopytywał się o zajęcie delikwenta to by podał, że jego zajęcie jest składanie skarg na policje i na sady. no ale o to sięnie dopytywano.\nPowyższe i tak nie załatwia przecierz kwestii obowiązku obywatela do podawania jakichkolwiek danych do protokołu, ktory udostępniony gangsterom umozliwia dokonanie każdego radzaju ataku na dobra obywatela chronione prawem tj zdrowie, życie, bezpieczeństwo itd itp.\nodpieraie takich ataków wg art 25 kk nie stanowi przestepstwa.\na nadto obywatel nie ma obowiązku narażania sięna jakiekolwiek ryzyko ataków bandytów i chroni go przed tym instytucjia Polskiej Karty Praw Ofiary.\nAle kogo to to obchodzi, mimo, że pytania nie istotne „organ uchyla” a wododatku wg wytycznych PG jest to zakazane wzgledem pokrzywdzonych.\nPowszeche w polsce patologiczne łamanie prawa procesowego i materialnego i zwiazana z ty bezkarnośc dyscyplinarna i karna wszelakiej masci nomenklatury policyjno, prokuratorsko sądowej ma taki własnie wynik- urządza sie procesy pokazowe metodami juz w latach 50 -tych zakazanych prawem a obecnie wyjmowanymi nader chętnenie ze śmietnika historii.\n11 maja 2013 o 13:05\nz moich dociekań wynika, iż wg art 95 kpow i rozporządzenia jak w par 3 wprost wynika, ze ukaranie z art 65 par 1-2 kw , jeśli do zachowania doszło jest możliwe wyłącznie w pierwszej kolenjości w drodze mandatu- ( tabela A) jesli delikwent odmawia przyjecia mandatu sporządza się wniosek o ukaranie i sprawa trafia do sadu. Nie jest prawnie mozliwe aby sad bez wyczerpania drogi mandatowej ukarał bo nie wyczerpano innej drogi.\nWynika to również z przepisów działu czynnosci procesowe, bowiem rozstrzygniecia zapadają w formie : mandatu, postanowienia, wyroku.\nSad nie ma prawa wydac wyroku w postępowaniu mandatowym jesi delikwent nie odmówił przyjęcia mandatu i co oczywiste jesli nie wszczęto postepowania mandatowego to sąd a tym bardziej policja nie ma prawa sporządzać wniosku o ukaranie przeciwnie do art 99 kpow tym bardziej, że właściwym organem – art 102 kpow ws mandatowych jest Minister Spraw Wewnętrzych.\nJak praktyka pokazuje, sad wydaje wyroki skazujace nie dość że z naruszeniem ustaw i porządku czynności, to jako organ nieuprawniny.\nPonadto sad stosuje tryb nakazowy mimo, ze do tzw porozumienia karnoprocesowego nie doszło tj z naruszeniem instytucji prawnej skazania bez rozprawy.\nMało tego w rozporządzeniu do art 95 kpow dość jasno dookreslono karalne zachowanie, które ogranicza sie wyłącznie do umyślnego wprowadzenia w błąd co do danych osobowych właściwego organu lub instytucji upowaznionej do legitymowania.\nOkazuje się, że mimo braku ustawy w rozumieniu art 31 i 51 Konstytucji oraz art 191 kpk polski sad jest w stanie skazać wyrokiem z naruszeniem ustaw bo prawo do niepodawania danych o osobie jest nadrzędne i jeśli nie wykazano ustawy tj obowiazku udzielania to nie było podstaw do wszczynania postępowania karnego.\nOkazuje się, iż wobec oczywistych ujemnych i negatywnych ustawowych przeszkód grupa osób osobiscie zaangażowanych w udupienie obywatela, jest w stanie doprowadzić do absurdu, bowiem skoro osoba zgłaszająca przestępstwo, będąca jedncześnie świadkiem i pokrzywdzonym udostępni własny dowód tożsamosci osobie po cywilnemu, z którego todokumentu przepisano wszystkie dane, ktore pisemnie uprzednio sotały przez świadka zastrzeżone z art 191 par 3 kpk, to itak wg urzędników dochodzi do umyśłnego wprowadzenia w błąd co dodanych osobowych ….a jednocześnie nie daje podstaw do sporządzenia i nałozenia mandatu.\nTa dośc ciekawa historia naruszenia art 7 Konstytucji nieposzanowaina wolnosci i praw obywatelskich ukarania obywatela z naruszeniem art 7 , 6, 8, 13 praw człowieka głównie polega na legaizacji naruszenia art 14 ustawy o policji, ktora z mocy ustawy ma obowiązek przestrzegac praw człowieka i dbac o bezpieczeństwo obywateli.\nPomijam tu fakt, iż od ponad roku uniemożliwia mi sie zabranie głosu przed sądem i pozbawia mnie prawa do osobistej obrony bo ten fikcyjny proces odbywa się in absentio tj nadaje się do powtórzenia.\nTen fikcyjny proces to głównie naruszenie art 174 kpk bo sfabrykowane notatki policji to „ujawnione dowody” których sąd nie ujawnił faktycznie bo były mi nieznane.\nprzez niespełna 4 miesiace licząc od daty wpływy wniosku o ukaranie do sadu ukrywano przez delikwentem ten fakt i fakt skazania bez rozprawy, mimo, ze sad nie miał do tego prawa.\nJeśli w Polsce obywatel sobie ubzdura, że wg konstytucji korzysta z praw i wolnosci konstytucyjnych, to jesli złozy skarge na chaów to uruchomia swe znajomosci w sądzie i dostaną to czego oczekuja- wyrok na zamówienie.\nNie ważne jest, że sąd zostal ośmieszony i skopromitowany, nie ważne że to przejaw protekcji, stronnizości it d itp – ważne jest aby zalegalizowac bezprawie, przestępstwa i za to przerzucając na pokrzywdzonego wszelkie skutki ukarac obywatela, mimo oczywistego braku podstaw faktycznych i formalnych.\nTa przysłowiowa dzicz i degeneracja to droga do totalitaryzmu ale w końcu kogo to obchodzi.\n4 kwietnia 2013 o 11:04\nW tym tygodniu zostałam zatrzymana przez straż miejską , zero zachowania procedur dotyczących czynności legitymowania przez strażnika miejskiego, w ogóle się nie przedstawili nawet pod nosem nic nie burknęli w kwestii swojego imienia i nazwiska , nie wspomnę już o podstawie prawnej . A do czego zmierzam nie byłam pewna czy ich też to obowiązuje tak jak funkcjonariuszy policji a jednak obowiązuje tylko że w ogóle tego nie stosują tylko atakują człowieka w sposób mocno niekulturalny.\nDziękuję za informację z bloga. pozdrawiam.\n22 marca 2013 o 14:13\nWłaśnie dostałem wezwanie do wskazania kierującego pojazdem od Straży Miejskiej. Powołują się w nim jednak na inne paragrafy niż te z artykułu (art. 78 ust 4 i 5 Prawa o Ruchu Drogowym oraz art 96 paragraf 3 kodeksu wykroczeń) i twierdzą, że osoba która nie wskaże prowadzącego łamie właśnie je. Dodam, że zdjęcie jest zrobione „od tyłu”, tzw odjazdówka bez twarzy kierowcy a dołączone dokumenty (wzory oświadczeń, na których żądają składania wyjaśnień) są w gruncie rzeczy takie same jak od ITD. Czy i jeśli tak to dlaczego, jestem zmuszony ujawniać dane prowadzącego? Czy mogę powoływać się na niepamięć i czy muszę obligatoryjnie korzystać z ich formularzy?\n22 marca 2013 o 14:30\nNa ten temat była już kilkakrotnie mowa w innych artykułach.\nNajlepiej niech się Pan zapozna ze skargą konstytucyjną Prokuratora Generalnego:\n22 marca 2013 o 16:50\nTak, czytałem ten artykuł zanim wysłałem poprzedni komentarz. Bardziej liczyłem na krótką podpowiedź: odpisywać i co co odpisać Straży Miejskiej czy nie odpisywać?:)\n23 marca 2013 o 21:26\nOczekujesz gotowego rozwiązania bez wkładania w to wysiłku. Gdybyś poświęcił swój czas, przeanalizował wcześniejsze wpisy i zaproponował kilka rozwiązań Twojej sytuacji – z pewnością znajdą się tacy, który pomogą Ci wybrać to właściwe.\n20 marca 2013 o 04:32\nRedakcjo, ale to nie odosobniony przypadek, z tego co wiem każdy Sąd w Polsce wydaje Wyrok z wniosku z art. 65 par. 1 pkt 1 – jeśli jest inaczej proszę o prawomocne rozstrzygnięcia. A mam pytanie, czy ITD może w takich przypadkach ?\n20 marca 2013 o 08:19\nJeśli wprowadzenie w błąd miało miejsce na miejscu zdarzenia lub po pościgu, to wnioski są uzasadnione, a wyroki słuszne. Natomiast w przypadkach, gdy wykroczenia ujawniane są za pomocą urządzeń rejestrujących – wnioski nadają się do oddalenia, a wyroki są bezprawne, gdyż sprawy w takich przypadkach w ogóle nie pwinny być wszczynane.\n20 marca 2013 o 20:44\nJeszcze trochę poczytam tego bloga, a upomnę się o zaliczenie studiów prawniczych 😉 .\nNie ma to jak dobre Case Study.\n20 marca 2013 o 21:15\nDrogi Kolego. Ten blog to więcej niż studia. Na studiach głównie uczy się rzeczy niepotrzebmnych. Tego nie można chyba powiedzieć o tym blogu…?\nCo do studiów prawniczych to ja nie mogę się wypowiedzieć. Bez osobistego punktu odniesienia, nie sformułuję żadnej opinii. Natomiast co do bloga to poproszę o certyfikat – jeszcze parę przypadków tu przeanalizujemy i będzie podstawa wydania ;).\nProszę zatem kontynuować. Słuchaczy nie zabraknie.


NAMM11: Nowy Mustang od Fendera - INFOMUSIC.PL\nNAMM11: Nowy Mustang od Fendera\n19 stycznia 2011, 15:30\nInformujemy o nowym produkcie w rewelacyjnej serii wzmacniaczy gitarowych Fender Mustang. Tym razem znacznie mocniejszy i jeszcze bardziej funkcjonalny - Mustang III.\nRedakcja Infomusic miała osoboście do czynienia z nowymi Mustagami serii II i odniesliśmy bardzo pozytywne wrażenie. Już niedługo obszerny test serii II i jak tylko dojedzie do nas Mustang III.\nSeria III to model, który podnosi standard wszechstronności na wyższy poziom. Realistycznie brzmiące symulacje wzmacniaczy i efektów, znane z dotychczasowych piecyków Mustang, poszerzono tu o 12-calowy głośnik Celestion i pełnoprawne 100 watów. Jak każdy piec serii, ten model łączy się z komputerem przez gniazdo USB i ma dołączone oprogramowanie Fender FUSE. Co to takiego?\nTo funkcja pozwalająca na dołączenie do społeczności Fendera, pobieranie brzmień innych użytkowników i chwalenie się własnymi, a także kontrolę ustawień wzmacniacza na ekranie komputera czy zapisywanie nieograniczonej liczby presetów.\nSPECYFIKACJA FENDER MUSTANG III:\nGłośnik: 1x 12” Celestion G12T-100\nSymulacja wzmacniaczy: 12 modeli\nEfekty: 37 w 4 kategoriach\n(Stomp, Modulation, Delay, Reverb)\nGniazda: Aux, pętla efektów, USB,\nsłuchawkowe z emulacją głośnika/Line Out\nLiczba presetów fabrycznych: 100\nRegulacja: Gain, Volume, Treble, Middle, Bass, Reverb, Master,\nData Wheel, Amp Select, Stomp Edit, Modulation Edit,\nDelay Edit, Reverb Edit, Utility, Save, Exit, Tap/Tuner\nFootswitch: 2-przyciskowy, wielofunkcyjny (w zestawie).\nOpcjonalnie dostępny 4-przyciskowy footswitch.\nJUŻ NIEDŁUGOI POZNAMY WIĘCEJ SZCZEGÓŁÓW ORAZ\nKIEDY BĘDĄ NOWE WZMACNIACZE DOSTĘPNE


Tomasz Karolak w Zamościu - Nowy Kurier Zamojski\nStrona główna Region Tomasz Karolak w Zamościu\nTego jeszcze nie było! Leecimy do Was z odlotowym newsem!! Znany aktor spotka się z dziećmi w Zamościu, Będzie im czytał w Aeroklubie a po czytaniu rozda wszystkim uczestnikom upominki.\nCo przeczyta? Odlotowe opowieści!!! To wydarzenie, które uniesie Was nad ziemię, a może zrobicie beczkę z wrażenia!\nTomasz Karolak – znany polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, reżyser teatralny, piosenkarz i wokalista zespołu Pączki w Tłuszczu. Założyciel i dyrektor artystyczny Teatru IMKA pojawi się w Zamościu w związku z wydarzeniami Międzypokoleniowego Festiwalu Literatury Dziecięcej – Ojce i Dziatki. Aktor jest jednym z gości niezwykłego cyklu czytań dedykowanych chłopcom – “Męskie Czytanie”.\nWydarzenie odbędzie się 14 września o godzinie 10:00. Potrwa do godz. 14:00\nAeroklub Ziemi Zamojskiej – partner wydarzenia – to prężna instytucja. Organizuje liczne imprezy plenerowe. Towarzyszą im ciekawe atrakcje: pokazy samolotowe, szybowcowe, skoki spadochronowe, wystawy szybowców, samolotów oraz modeli lotniczych Wciąż są miejsca na wydarzenie. Zapisy pod adresem: [email protected]\nCały program Zamojskiej odsłony festiwalu dostępny na stronie:\nPoprzedni artykuł2 tys. zniczy zapłonie na Rynku Wielkim, by upamiętnić Bohaterów poległych w Katyniu\nNastępny artykułŚwięto muzyki klasycznej w Zamościu. Przed nami jubileuszowe 40. Zamojskie Dni Muzyki.


Puszki blatowe - przegląd produktów - Emiter\nPoniżej prezentujemy nowe rozwiązania puszek blatowych oraz blatowo-podłogowych z oferty firmy EMITER. Produkty umożliwiają przygotowania estetycznego i praktycznego punktu przyłączeniowego w sieciach elektrycznych, teleinformatycznych i innych. Szeroki wybór umożliwia dobór właściwego rozwiązania do potrzeb.\nNazwa: puszka blatowo-podłogowa do montażu gniazd standardu 22,5x45 mm (45x45 mm) oraz gniazd typu keystone, pojemność 4M (2x2M) + 2x keystone\nOpis: uchylna pokrywa, mediaport, materiał: tworzywo ABS, wym. zewn. (śr. x gł.) 140X65 mm, kolor szary, do montażu w blacie lub podłodze technicznej, w komplecie z elementami do montażu w betonie, wyposażona w opcjonalne wpusty do rur\nNazwa: "box blatowo-podłogowy mini 3M" – puszka blatowopodłogowa do montażu gniazd standardu 22,5x45 mm ( 45x45 mm)\nOpis: uchylna, mediaport, , pojemność 3M, materiał: stal, wym. 120x120x65 mm, w komplecie z puszką montażową\nNazwa: "box blatowo-podłogowy mini 2x3M" – puszka blatowo-podłogowa podwójna do montażu gniazd standardu 22,5x45 mm ( 45x45 mm)\nOpis: uchylna, mediaport, , pojemność 2x3M, materiał: alu, wym. 220X120x65 mm, w komplecie z puszką montażową\nNazwa: "box blatowy mini 3M" – puszka blatowa do montażu gniazd standardu 22,5x45 mm ( 45x45 mm)\nOpis: uchylna, mechanizm otwierania soft/push, mediaport, pojemność 3M, materiał: stal nierdzewna/aluminium, wym. 125x120x65 mm, w komplecie z puszką montażową\nOpis: uchylna, mechanizm otwierania soft/push, mediaport, pojemność 3M, materiał: żywica/aluminium, wym. 123x120x65 mm, w komplecie z puszką montażową, kolor czarny\nOpis: uchylna, mechanizm otwierania soft/push, mediaport, pojemność 3M, materiał: żywica/aluminium, wym. 123x120x65 mm, w komplecie z puszką montażową, kolor biały\nNazwa: "box blatowy 8M" – puszka blatowa do montażu gniazd standardu 22,5x45 mm ( 45x45 mm)\nOpis: uchylna dwustronnie, mediaport, pojemność 4x2M, materiał: aluminium, lakierowane kolor srebrny metalik, wym. 340X150x118 mm, w komplecie ze zintegrowaną puszką\nOpis: uchylna dwustronnie, mediaport, pojemność 4x2M, materiał: aluminium, lakierowane kolor czarny mat, wym. 340X150x118 mm, w komplecie ze zintegrowaną puszką


Tour Brandenburg przed Rheinsbergiem | Znajkraj!\nTour Brandenburg przed Rheinsbergiem\n... ów leśną nitkę asfaltu, równoległą do zabytkowej leśnej drogi? Brandenburgia pokazuje że warto stosować takie rozwiązania, a to jeden z wielu przykładów na to, jak dużą rolę Niemcy przywiązują do jakości podróżowania rowerem po ich kraju. Asfaltowy trakt rowerowy poprowadzony obok brukowanej drogi Duża część naszego rowerowego przebiegu po drogach rowerowych Brandenburgii odbywała się po asfaltowych traktach o szerokości jednego auta. Przeważnie droga taka była wyłączona z normalnego ruchu samochodowego oznakowaniem "drogi tylko dla rowerów", dopuszczając wyłącznie ruch mieszkańców osady, do której prowadziła, a czasem także rolników dojeżdżających do okolicznych pól. Takiego rozwiązania, dającego rowerzystom więcej swobody, w Pols...\n... łatwości podróżowania. A łączna długość dróg rowerowych jakie posiada Brandenburgia przekracza 7,000 kilometrów! Przed wyjazdem na brandenburskie ścieżki warto zaopatrzyć się w czytelną mapę rowerowych szlaków regionu. Na trasie Tour Brandenburg Tour Brandenburg - rowerem dookoła landu Podczas naszego tegorocznego pobytu w Niemczech korzystaliśmy z dwóch długodystansowych szlaków rowerowych. Pierwsze kilometry z podberlińskiego Bernau pokonaliśmy podążając za znakami trasy Berlin-Uznam, prowadzącej z niemieckiej stolicy prosto nad Bałtyk, gdzie spotyka szlak rowerowy Morza Bałtyckiego. Jazda w większości po płaskich terenach, czasem łagodnie pofalowanych działaniami lodowca, z ciekawego niemieckiego ośrodka nad Bałtyk, to kolejna fajna pr...\n... ng osiedli na dłużej właśnie tutaj. Wspinając się schodami na szczyt wieży można zajrzeć małżeństwu do kuchni, lub pozazdrościć 360-stopniowego widoku z salonu, usytuowanego na ostatniej kondygnacji oryginalnego domu. Biorama Projekt w Joachimsthal Zamiarem pary przedsiębiorców i wizjonerów nie było wyłącznie znalezienie domu dla siebie, ale także stworzenie miejsca, które wpasowałoby się klimat regionu i podkreśliło zróżnicowanie biologiczne tego obszaru Niemiec. Tak Brandenburgia wzbogaciła się o Biorama Projekt - "panoramę różnorodności", na którą, oprócz platformy widokowej, składa się jeszcze oryginalna galeria sztuki. W sąsiednim budynku, niegdyś funkcjonującym jako dom wczasowy, usunięto stropy, zamurowano większość otworów ok...


X Rocznica Koronacji Obrazu Madonny z Puszczy – Parafia p.w. Wniebowzięcia NMP w Ostrowach Tuszowskich\nX Rocznica Koronacji Obrazu Madonny z Puszczy\nUroczystość koronacji łaskami słynącego obrazu Matki Bożej, opiekunki ludzi lasu z terenu historycznej Puszczy Sandomierskiej, miała miejsce w sobotę 19 maja 2012 r. w Ostrowach Tuszowskich. W mszy polowej, która odbyła się nieopodal Sanktuarium Madonny z Puszczy, w leśnej scenerii, wzięły udział rzesze parafian, leśników i myśliwych. Zjechali też pielgrzymi z terenu całej Diecezji Rzeszowskiej.\nW tym roku mija dziesięć lat od tego wielkiego wydarzenia. W niedzielę 15 maja do stóp Madonny z Puszczy przybyli pielgrzymi, by pod przewodnictwem księdza biskupa Jana Piotrowskiego- Ordynariusza diecezji kieleckiej oraz kustosza sanktuarium ks. Ryszarda Madeja dziękować za koronację Matki Bożej i zawierzać się w Jej matczyną opiekę. W dziękczynnej Eucharystii udział wzięło wielu kapłanów. Przybyli także leśnicy, bo Madonna jest bliska sercu każdego z nich, bo jest taka piękna, „pachnąca świerkami i cała w wiewiórkach” (ks. Jan Twardowski). Oprawę liturgiczną ubogacił chór parafialny oraz grupa sygnalistów.\nObchody X Rocznicy Koronacji powiązane były z XV Pielgrzymką leśników do stóp swej Pani. Pielgrzymi modlili się w intencji Lasów Polskich, leśników i ludzi związanych z lasem, powierzając Madonnie swe troski, ufając że przyjdzie im z pomocą i otoczy opieką wszystkie leśne rodziny.


8-letnia piłkarka zachwyciła świat. Z piłką robi niesamowite rzeczy - WP SportoweFakty\n- Ariana to fenomen - mówi ojciec małej piłkarki. 8-latka w tak młodym wieku jest niesamowicie wyszkolona technicznie. Jej filmy robią furorę na całym świecie.\nRobert Czykiel 17 Stycznia 2019, 20:53\nInstagram / Na zdjęciu: Ariana dos Santos\nByli gwiazdami "Championship Managera". Dziś nie istnieją w futbolu\nAriana dos Santos. Warto zapamiętać to nazwisko. Niebawem może być największą gwiazdą kobiecego futbolu. 8-letnia dziewczynka ma wielki talent, o czym można się przekonać, śledząc jej konto na Instagramie. Każdy film sprawia, że kibicom szczęka opada aż do ziemi.\nPochodzi z Brazylii, ale mieszka w amerykańskim Kansas City. To tam szlifuje swoje umiejętności. W dziecięcych rozgrywkach wybija się ponad przeciętność. Mija rywalki, ośmiesza je sztuczkami, strzela mnóstwo goli. Trudno uwierzyć, że tak młode dziecko już tyle potrafi.\nPost udostępniony przez Ariana Dos Santos (@arianadossantos10) Gru 19, 2018 o 7:15 PST\nZa piłką zaczęła się uganiać już w wieku dwóch lat. Widać, że ten sport sprawia jej mnóstwo frajdy, bo uśmiech rzadko schodzi z twarzy. Już obserwują ją największe kluby piłkarskie.\nDwa lata temu była w Barcelonie, aby zobaczyć, jak trenują profesjonalne piłkarki. Dorosłe gwiazdy futbolu były oczarowane jej umiejętnościami i same poprosiły o autografy. Nie udało się jednak spełnić marzenia o spotkaniu z Neymarem, co doprowadziło ją do płaczu.\nPost udostępniony przez Ariana Dos Santos (@arianadossantos10) Sty 10, 2019 o 10:56 PST\n- Jak tylko zaczęła chodzić, to od razu grała w piłkę. Niedługo później dostrzegłem, że jest wyjątkowa. Ariana to fenomen i jestem przekonany, że wkrótce będzie grać w reprezentacji Brazylii - komentuje David dos Santos, ojciec dziewczynki.\n8-latka już jest wielką gwiazdą w swoim kraju. Była w telewizji, spotkała się ze słynnym Ronaldinho i legendą futsalu Falcao. W piłce jednak było mnóstwo złotych dzieci, które potem nie potrafiły sprostać wielkim oczekiwaniom.\nSportowyBar Piłka nożna w Brazylii Piłka na świecie Brazylia Piłka nożna Ariana dos Santos


H jak... Has - Subiektywny Alfabet Reżyserów - Bezszyldu\nOpublikowane przez Dawid Smyk dnia 4 sierpnia 2018 10 kwietnia 2019\nBękart Polskiej Szkoły Filmowej. Adaptator wszystkich utworów literackich, które ktoś kiedyś uznał za „niefilmowe”. Oderwany od współczesności, choć może niezupełnie, jak mówił, „z przebiciami”. Rzadko zabierający głos, wycofany i zamknięty w sobie, ale na świecie rozpoznany jak żaden polski filmowiec, może z wyjątkiem Andrzeja Wajdy. U nas, w ogólnym obiegu, praktycznie nieznany…\nRok 1925, mieszczańska rodzina, ojciec – krakowski restaurator. Jego nauka w szkole średniej (krakowska Handlowa) przypadła na pierwsze lata II Wojny Światowej. Wtedy też, „na gruzach” Akademii Sztuk Pięknych powstała kontrolowana przez okupantów Państwowa Szkoła Rzemiosła Artystycznego (Kunstgewerbeschule), działająca jednak konspiracyjnie jako kontynuacja tejże ASP.\nTam od 1943 młody Jerzy Wojciech studiował malarstwo, dołączając do licznego grona późniejszych reżyserów, mających zaplecze w sztukach plastycznych. W końcu absolwentem i częstym gościem tego samego wydziału był Tadeusz Kantor, który wypatrzył tamże artystów do Teatru Niezależnego i obu pokoleń Grup Krakowskich. Do tego ostatniego należał także malarz nadrealistyczny Jerzy Skarżyński, który później został, być może najważniejszym współpracownikiem Hasa. Sam przyszły reżyser dobrze się znał z całą tą krakowską gwardią, a w teatrze Kantora zasmakował już za czasów Powrotu Odysa.\nJerzy Skarżyński // Foto: Encyklopedia Teatru Polskiego\nZatarły się już prawdziwe kształty domów i ulic, a to co zostało w pamięci nie jest snem i nie jest także rzeczywistością.\n– „Moje miasto” (1950), tekst Tadeusza Makarczyńskiego\nPo wojnie Has kontynuował naukę na Akademii, ale przy okazji złapał filmowego bakcyla. Było to za sprawą licznych seansów animacji Disneya, a także dzięki uratowanym kopiom zagranicznych filmów (m.in. kino Pabsta, Marcela Carné czy Eisensteina), które trafiły do krakowskiej Bazy, siedziby Wytwórni Filmowej Wojska Polskiego. Uczestniczył w nowo powstałym Kursie Przysposobienia Filmowego, z raczej mało ambitnymi projektami oświatowymi czy o zabarwieniu propagandowym, ale pozwalającymi uzyskać podstawy warsztatu. Talent reżysera zauważono, gdy brakowało utalentowanego grafika na wkładki animowane do Skroplonego powietrza (1946) Jarosława Brzozowskiego (twórcy nagrodzonej w Cannes Wieliczki). Umilanie czasu dzieciom animacjami na lekcjach fizyki zapewne jednak nie było dla nikogo zapowiedzią artysty takiej rangi, jakim się okazał…\nW owym czasie biedni studenci, adepci reżyserii filmowej, mogli liczyć na niespodziewane luksusy od Filmu Polskiego, bo mieszkali w Grand Hotelu. Unikający blichtru, introwertyczny Has preferował jednak skromne mieszkanie z kilkoma znajomymi, m.in. Stanisławem Różewiczem. Okupował pomieszczenie z dostępem do kuchni, bo najlepiej gotował i wkrótce zmienił osobistą przestrzeń w prawdziwy raj krakowskiej bohemy, wspólny pokój i prywatny gabinet osobliwości zarazem. Przychodzili do niego zaprzyjaźnieni artyści, przy kieliszku wiśniówki omawiali swoje planowane projekty i zostawiali w prezencie kradzione znaki drogowe na graciarnię reżysera.\nHarmonia // Foto: filmoteka50.blogspot.com\nW owym czasie Has mógł mieć pewne problemy z nadużywaniem alkoholu, a także odczuwał niejasny przymus do zawarcia małżeństwa… Wesele Wojciecha i Bronisławy, a właściwie trzyosobową kolację na cześć, kierownik produkcji Edward Zajiček wspomina jako najbardziej ponurą uroczystość, w jakiej uczestniczył. Związek bardzo szybko się rozpadł, a Marek, jedyny syn Wojciecha, spędził większość życia na emigracji w Szwecji, nie widując się z ojcem.\nHas na stołku reżysera debiutował krótkometrażową, pozbawioną dialogów fabułą Harmonia (1947). Swoista wariacja na temat sienkiewiczowskiego Janka Muzykanta w duchu chaplinowskim. Potem marzył o zrobieniu filmu o swoim rodzinnym mieście, ale ostatecznie wylądował w Warszawie z Różewiczem, który miał bardziej kompromisową dla władzy propozycję dokumentu. Ulica Brzozowa to typowa, pokrzepiająca pożywka o odbudowie miasta, w duchu socjalistycznej wspólnoty. Nie żeby podobnie propagandowe treści nie przebijały się też w zrealizowanym ostatecznie trzy lata później, Moim mieście, kreacyjnym dokumencie o przedwojennym Krakowie z perspektywy artysty-malarza.\nRaczej nie ma sensu podejmować tematu „dzieł” w rodzaju Karmika Jankowego czy Scentralizowanej kontroli przebiegu produkcji. Jak Has żartobliwie potem wspominał: „Ćwiczyłem po prostu poetykę koparek przedsiębiernych i zasięrzutnych”. W końcu, po październiku ’56, Has otrzymał satysfakcjonującą propozycję od jednego z pierwszych zespołów filmowych, Iluzjonu Ludwika Starskiego. Postanowił, że od teraz będzie kręcił tylko to, czego sobie zażyczy. Na pierwsze spotkanie z kierownikiem literackim, Stanisławem Dygatem, przyszedł z kolegą, innym „dzieckiem października” – Markiem Hłaską, oraz szkicem scenariusza Pętli…\nUlica Brzozowa // Foto: Festiwal Dwa Brzegi\nNajlepszy saksofonista w mieście\nTo zabawa bez mety. Teraz antabusy, witaminy, pogaduszki z lekarzami, którzy potrafią leczyć tylko nosaciznę u koni; potem Drewnia, Kościan, Tworki… (…) Domy bez klamek. Biały pokój, z którego nie wolno ci wyjść. Cztery ściany i ty. Twoje wspomnienia, twoje kace. Możesz płakać, bić głową, modlić się, przeklinać, krzyczeć, ale klamki nie dostaniesz.\n– Władek (Tadeusz Fijewski), dialogi Marka Hłaski\nÓw „powtórny debiut” powstawał w zaraniu Polskiej Szkoły Filmowej. 1957 – rok Kanału Wajdy i Prawdziwego końca wielkiej wojny Kawalerowicza. Premiera w styczniu roku kolejnego, dwa tygodnie po Eroice Munka. To był film zupełnie odbiegający od zainteresowań ówczesnych, niezależnych twórców. Bez wojennych zgliszcz, bez polemiki z romantycznymi toposami narodowo-wyzwoleńczymi, bez neorealistycznej, dokumentalnej anty-estetyki. Film zadziwiająco współczesny, nawet nie tyle o problemie społecznym alkoholizmu, a jednostkowej tragedii. Okrutnie pesymistyczny, z goryczą przemawiający w dialogach hłaskowskim naturalizmem, a przecież niepozbawiony nuty poezji.\nScenariusz był bardzo wierny opowiadaniu „polskiego Jamesa Deana”, zmieniając jedynie bohatera z nie najgorzej usytuowanego inżyniera na niespełnionego, alienującego się w świecie przedmiotów niewykończonych artystę. Mimo wszystko pewne zabiegi zmieniły znacząco odbiór historii. Wspomniane dialogi wypowiadane przez tak głęboko osadzonego w tradycji aktorstwa teatralnego Gustawa Holoubka, nadawały tym, „wziętym z życia” kwestiom Hłaski aurę scenicznego namaszczenia, co w połączeniu z kreacją bohatera, Kuby na noirową ikonę Humphreya Bogarta, wydobywało niepodważalną teatralność bycia alkoholikiem.\nPętla // Foto: Kinetoskop\nWiążę się to w interesujący sposób z wiodącym tematem społecznej stygmatyzacji ofiar choroby alkoholowej. Przytłaczająca kąśliwość otoczenia, gdzie każda rozmowa telefoniczna rozpoczyna się od pytań w rodzaju jowialnego „Jak tam? Masz kaca?”, zapewnień o byciu świadkiem któregoś z jego ekscesów, popełnionych w pijackim delirium lub propozycją flaszki ze szwagrem („trunkowy człowiek z trunkowym człowiekiem musi trzymać blat”). Nie mogąc uciec od zaszufladkowania w roli alkoholika, bohater zdaje się nie mieć wyboru – może tylko zacząć się z ową rolą identyfikować.\nFatalistyczną wymowę historii podkreśla też uwypuklenie scen niby-wizyjnych, choć wciąż osadzonych w ramach wiarygodności (sprzedaż trumien, wypadek na środku ulicy, tabliczka „Tęp szczury”), zapowiadających nieuchronność losu Kuby. Przestrzeń miejska, nienazwana i zadziwiająco pusta, przygniatająca bohatera głębokimi cieniami i z pomocą przytłaczających panoram pionowych kamery. Obrazy w obiektywie Mieczysława Jahody przywodzą też na myśl wspomniane inspiracje kinem noir, ale chyba nawet bardziej wizje niemieckich ekspresjonistów. Wszystko tworzyło nieporównywalnie przygnębiające, niedające o sobie zapomnieć studium wyniszczającej siły nałogu.\nPętla // Foto: culture.pl\nPo tym niezwykle dobrze przyjętym debiucie pełnometrażowym, Has nie spoczął na laurach. Pożegnania (1958) według prozy Stanisława Dygata były bliższe zainteresowaniom współczesnych reżyserów, filmowi „rozliczeniowemu”. Jednak nie Wojna była prymarnym tematem, a niemożliwa miłość. Mezalians zbuntowanego studenta Pawła (Tadeusz Janczar) i fordanserki Lidki (Maria Wachowiak) zostaje szybko ukrócony interwencją burżuazyjnego ojca i wybuchem wojny.\nTypowe obrazy doświadczenia okupacji (zwieńczone przecież pobytem bohatera w obozie koncentracyjnym), zostają pominięte na rzecz innej twarzy wojny. Polska arystokracja zaszywa się w szlacheckim dworku, gdzie próbuje, pomimo wszystkiego, kultywować dawne tradycje, zupełnie obojętna na otaczające żniwo apokalipsy. Na Pawła poza snobistycznym towarzystwem czeka Lidka, związana już z konformistycznym Mirkiem (Holoubkiem).\nWszystko ogarnia duża dawka ironicznego dystansu reżysera do obrazowanej rzeczywistości. Poza oczywistą kpiną z ignorancji klas wyższych, także np. manieryczna estetyka dialogów i aktorstwa, stylizuje film na przedwojenny melodramat. Owa pastiszowość, intelektualna gra z konwencją, odciążą historię od jej spodziewanej tragiczności, tworząc rzecz, która nie do końca spodobała się widzom, ani ówczesnym krytykom. Dzisiaj uchodzi za jeden z ważniejszych filmów w dorobku Hasa, albo co najmniej zaczątki krystalizowania się jego późniejszego stylu.\nPożegnania // Foto: Mówią Na Mieście\nPoeci, rupieciarnie i kombinaty\n– Przepraszam, czy pan jest Orfeusz?\n– Konstanty Ildefons Gałczyński „Ulica Sarg”\nReżyser przez kolejne kilka lat kręcił filmy rok za rokiem. Ledwo skończył jeden wymarzony projekt, już zaczynał przygotowania do następnego. Zdaniem dużej części krytyki, odbijało się to na jakości filmów.\nW 1959 odkopał przedwojenną powieść Zbigniewa Uniłowskiego. Wspólny pokój, swojego czasu bardzo kontrowersyjny utwór, w suchy, dokumentacyjny sposób opisywał życie nizin społecznych Warszawy z perspektywy członków grupki poetyckiej w kryzysie twórczym (każdy z bohaterów miał odpowiednika w rzeczywistej grupie Kwadryga, m.in. Stanisław Ryszard Dobrowolski i Konstanty Ildefons Gałczyński).\nHasa zainteresowało przede wszystkim oddanie stanu duszy zagubionych, młodych ludzi żyjących z dnia na dzień. Klaustrofobiczna przestrzeń tytułowego pokoju, posępna atmosfera zbliżającej się śmierci czy pseudo-intelektualne, jałowe rozmowy poetów, poczucie „zmęczenia materiału” na tak wczesnym etapie życia, tworzyły nastrój wszechogarniającego marazmu. Jedynym przełamaniem była postać Dziadzi (bardzo nietypowa rola dla Gustawa Holoubka), smutnego klauna przybierającego maskę beztroskiej bohemy, ukrywając nieskończone pokłady smutki wobec własnego przegrania.\nWspólny pokój // Foto: Nowe Horyzonty\nSprawdzona w tamtym filmie ekipa charakterystycznych aktorów (poza Holoubkiem – Adam Pawlikowski, Beata Tyszkiewicz, Irena Netto, Zdzisław Maklakiewicz czy Krzysztof Litwin), będzie się jeszcze wielokrotnie przewijać przez filmy Hasa. Na tym etapie granie w filmie twórcy Pętli było już nobilitującym doświadczeniem, czego dowodem może być humorystyczny, kilkusekundowy epizod Zbigniewa Cybulskiego w Rozstaniu (1960).\nA sam film z Lidią Wysocką w roli głównej, idąc za podtytułem miał być „komedią sentymentalną”. Ciesząca się powodzeniem aktorka teatralna wraca do rodzinnego miasteczka na pogrzeb dziadka, mając nadzieję na odnalezienie utraconej idylli ze wspomnień w starym, rodzinnym domu. Znajduje jednak głównie przekrój „śmieciarzy” polskiej kultury. Snobistyczne dziedziczki, romantycy obskurantyzmu czy pasożytujący na szlacheckiej tożsamości mieszczanie. Nawet przelotny romans nie przywraca kobiecie złudzeń.\nHasa bardziej niż fabuła zdawało się tu interesować eksponowanie przestrzeni. To drugi jego film, do którego scenografię zaprojektował wspomniany wcześniej Jerzy Skarżyński. Wielu krytyków słusznie zauważa powtarzający się w filmach reżysera motyw „rupieciarni”, tak gęstego nagromadzenia we wnętrzu artefaktów przeszłości, że często trudno znaleźć „wolne miejsce” w kadrze. Nic z tego nie jest bynajmniej przypadkowe, każdy element scenografii był zawsze starannie dobrany i przemyślany. Dowodem tego są obszerne scenopisy, przygotowane zwykle już po zakończeniu zdjęć, w których reżyser zdawał sprawozdanie niemal ze wszystkiego, co znalazło się w obrazie, ze wskazaniem na motywację.\nRozstanie // Foto: Mówią Na Mieście\nZłoto (1961), kręcone w Kotlinie Turoszowskiej, ma chyba najwięcej zdjęć plenerowych z całej twórczości reżysera. Jego „kreacyjna koncepcja scenografii” nie wytrzymałaby w perspektywie przestrzeni kombinatu, którego horyzonty przypominają bezkresne pustynie, a potężne maszyny niosą ze sobą widmo socrealistycznej psychodelii. To też jedyny film Hasa bez wcześniejszego pierwowzoru literackiego, na podstawie scenariusza pisarza Bohdana Czeszki.\nTo opowieść o utracie złudzeń zaaferowanego powieściami przygodowymi i uciekającego przed przeszłością chłopaka, szukającego perspektyw, tytułowego złota, w ciężkiej pracy fizycznej. Z jednej strony można doszukiwać się korzeni w socjalistycznym „produkcyjniaku”. Z drugiej, tym wszystkim niemal apokaliptycznym obrazom odizolowanego i zdominowanego przez technologię świata robotników, czy scenom niemal wizyjnym, bliżej raczej do surrealizmu. Film musiał być i był, sporym wyzwaniem poznawczym dla ówczesnej krytyki. Dziś praktycznie zapomniany. Dla mnie jest najciekawszym z tego, wyróżnionego tu okresu poszukiwań twórczych Hasa.\nZłoto // Foto: Harvard Film Archive\nŁabędzie śpiewy szkoły polskiej\nJestem siostrą samotnych i żoną owdowiałych. Jeżeli kiedyś napiszę pamiętnik, to dam mu tytuł – Od Ofelii do Felicji, czyli o tym jak być kochaną… Ach Panie – tak dwadzieścia lat temu zwracałam się do Króla – Ach Panie. Wiemy czym jesteśmy, lecz nie wiemy co się z nami stanie. Nie domyślamy się czym będziemy za rok, zapominamy czym byliśmy dawniej.\n– Felicja (Barbara Krafftówna) – Kazimierz Brandys „Jak być kochaną”\nHasowi często zarzucano bujanie w obłokach i brak zainteresowania sprawami współczesnymi. Przez „sprawy współczesne” rozumiano zapewne to, że nie chciał kręcić filmów o wojnie tak jak wszyscy szanujący się reżyserzy. W końcu w 1962, kiedy większość zdawała się już mieć dosyć tematu, nakręcił Jak być kochaną, które okazało się olbrzymim sukcesem. Fakt, że był to melodramat o tragicznej miłości, na pewno przyszedł z korzyścią, ale nie zapomnijmy, że zaoferował też niespotykaną w polskiej tradycji perspektywę na wojnę – kobiecą.\nTo introspektywny dramat doświadczonej aktorki Felicji, wspominającej swoją nieodwzajemnioną miłość z czasów okupacji do kolegi po fachu – Wiktora, granego przez Zbigniewa Cybulskiego. Po raz pierwszy na tak szeroką skalę Has wykorzystał retrospekcje i narrację zza kadru, które wcześniej były dla niego w złym guście. Tym sposobem udało mu się stworzyć wielowymiarową opowieść nie tylko o daremnych poświęceniach w imię miłości, ale także alienacji poprzez traumatyczne doświadczenia i relatywizmie prawdy, niemożliwość utworzenia spójnej, zbiorowej pamięci z odmiennych doświadczeń jednostek.\nSukces filmu to także fenomenalna kreacja Barbary Krafftówny, równie przekonującej w roli naiwnej dwudziestolatki jak zgorzkniałej kobiety po przejściach. W warstwie wizualnej, wysoko kontrastowe czernie i biele Stefana Matyjaszkiewicza i powracające wielokrotnie, znaczące obrazy, dorzucają cegiełkę do niezapomnianego, melancholijnego zwieńczenia okresu zmian w polskim kinie.\nJak być kochaną // Foto: Akademia Polskiego Filmu\nAle oczywiście o doświadczeniu wojny nie powiedziano jeszcze wszystkiego, czego dowodem może być sam Has, który cztery lata później powrócił do tematu w Szyfrach. To jego najbardziej radykalny stylistycznie film, łączący rozpaczliwie rozbieganą fabułę kryminalną, z dokumentalnymi obrazami ofiar Holokaustu, Krakowa „przed i po”, oraz w końcu z onirycznymi obrazami prosto z Inferno, wzbogaconymi cytatami z Anhellego Juliusza Słowackiego. Prawdziwie destrukcyjny emocjonalnie obraz.\nOjca (Jan Kreczmar) i syna (Cybulski) dzielą odmienne doświadczenia Wojny. Ten pierwszy walczył na froncie, ale na emigracji, w romantyzowanej, heroicznej odsłonie walki. Maciek został w kraju z niestabilną psychicznie matką i zna absurd cywilnego doświadczenia okupacji, w jego nieopisywalnych prawdach. Wracając po tylu latach na obczyźnie, Tadeusz nie może się już porozumieć z osobami mu najbliższymi. Ma nadzieję, że odkrywając tajemnicę śmierci młodszego syna, może odkupić swoją nieobecność tam, gdzie był potrzebny. Czasami jednak, może po prostu lepiej nie wiedzieć. Może wspomnienia o poległych są w stanie jedynie podtrzymać przy życiu piekło, które ich pochłonęło…\nSzyfry // Foto: Srebrny ekran\nOznaczam więc nieskończoność, ale jej nie pojmuję. Jeżeli zatem nie rozumiem, a mogę oznaczyć, to zbliżam się do poezji, która okazuje się bliższą życia, aniżeli przypuszczamy\n– Don Pedro Velasquez (Gustaw Holoubek) – Jan Potocki „Rękopis znaleziony w Saragossie”\nAle jesteśmy chyba trochę zbyt do przodu, bo pomiędzy tymi dwoma, kameralnymi filmami wojennymi, Has nakręcił widowisko. XIX-wieczną, francuskojęzyczną powieść podróżnika, historyka, etnografa i pisarza Jana Potockiego, uważało się za nieprzekładalną na język filmowy. Tak bawiące się szkatułkową formą narracji dzieło, pełne odniesień historiozoficznych, do kabały, islamu, hermetyzmu, tarota czy symboliki masońskiej, nie sposób było przenieść 1:1. Dużo pieniędzy i jeszcze więcej zaufania pokładano w Hasie, jednak w dniu premiery projekt okazał się fiaskiem. Przynajmniej w Polsce, bo wszędzie indziej, gdzie Rękopis znaleziony w Saragossie (1964) odkryto, uznano go za arcydzieło. Rekonstrukcja oryginalnej kopii przez Francisa Forda Coppolę i Martina Scorsese na cześć Jerry’ego Garcii, wyjątkowo pochlebne opinie m.in. Luisa Buñuela i Davida Lyncha. Globalna rozpoznawalność wśród wielu pokoleń kinomanów. Czy trzeba jeszcze coś dodawać?\nNie ma tu miejsca i czasu, by uczciwie wyrazić, jak niezwykłym dziełem jest Rękopis… Można tu mówić o całej aktorskiej śmietance w niezapomnianych rolach głównych i epizodach, o fantazyjnie wykonanych przestrzeniach i kostiumach małżeństwa Jerzego i Lidii Skarżyńskich, o tym jak unikalne sposoby kadrowania Mieczysława Jahody naświetlają nam te same obrazy, za każdym razem w odmienny sposób. A jest też przecież parodystyczna muzyka Pendereckiego, łącząca motywy beethovenowskie ze stereotypowymi „hiszpańskości”, „awanturniczności” i „orientalności”. Te niezwykle „gęste” obrazy, leitmotivy plastyczne. Ta pasja snucia opowieści, opowieści w opowieści, które otwierają kolejne odnogi i poziomy opowiadania i tak dalej, i tak dalej…\nRękopis znaleziony w Saragossie // Foto: Film.org.pl\nDobrze więc, ale o czym jest Rękopis….? Bo z tym widzowie, zdaje się zawsze mieli i mają największy problem. Jest ta pierwsza połowa z perypetiami podróży młodego Alfonsa van Wordena (Zbyszek ponownie), które w kolejnych epizodach balansują coraz bardziej pomiędzy rzeczywistością, snem i halucynacją. Wciąż jednak powracają do tego samego punktu, niczym w grze komputerowej – budzenia się w tym samym miejscu pod szubienicami (choć zawsze filmowanego inaczej, co wzmaga dezorientację widza). Potem ta cała druga połowa, w której Leon Niemczyk opowiada bohaterowi kolejne awanturniczo-romansowe historie, pozornie niezwiązane z nim, z ciągle zmieniającymi się narratorami, coraz większą ilością ram dla surrealistycznej opowieści. O co w tym wszystkim chodzi?\nOryginalna powieść Potockiego polemizuje z oświeceniowym racjonalizmem, możliwością dotarcia do najgłębszej wiedzy poprzez sam rozum. Ale jest też to rzecz o mitach powtarzających się w wielu kulturach na przestrzeni historii. Podejmuje próbę uporządkowania ich w jakąś ogólną narrację doświadczenia ludzkiego. Można czytać, analizować, porównywać do woli z filmem, który pragnie uprościć te wszystkie intelektualne gry z tekstami kultury do najbardziej uniwersalnych podstaw.\nPoezja w prozie życia, żywioł opowieści. Historie które opowiadamy sobie nawzajem o nas samych. Narracje, które podświadomie dla siebie budujemy, na podstawie tego, co przeczytamy, w poszukiwaniu odwiecznego sensu. Słyszeliśmy te wszystkie opowieści już w nieskończenie wielu wariacjach, ale wciąż czujemy potrzebę wracać, uczyć się tego samego raz jeszcze, popełniając te samy błędy. A nigdy od własnej natury nie uciekniemy, czy przeżyjemy przelotny romans, czy spotkanie ze świętą inkwizycją – zawsze, jak van Worden, wrócimy do tego samego miejsca.\nWiele zawirowań czekało ten drogi projekt. A to kopie skracali, a to ograniczali ich dystrybucję. Jednak artystyczny sukces na skalę światową filmu jest niepodważalny i stawia reżysera na piedestale tych największych polskiej kinematografii. Po skromniejszych Szyfrach, ponownie udało mu się przekonać producentów do siebie, to w końcu był Prus, a Faraon Kawalerowiczowi się udał…\nO Lalce (1968) zrobiło się głośno jeszcze w czasie produkcji. Każda gazeta chciała mieć relacje z pierwszej ręki o filmie, który kosztował 35 milionów złotych, do którego zatrudniono 500 statystów, zaprojektowano tyleż kostiumów i ponad 2 tysiące dekoracji i rekwizytów, by kręcić go w trzech dużych miastach (Łodzi, Warszawie i Wrocławiu). Olbrzymie scenografie obudowujące przestrzenie miejskie i podmiejskie (apokaliptyczne obrazy nędzy Powiśla zbudowano na wrocławskich wysypiskach śmieci). W tym czasie rozpadło się drugie małżeństwo Wojciecha z Jadwigą, aktorką epizodyczną z czasów Wspólnego pokoju, której to marzyło się wyjście z cienia i większa rola. A po premierze filmu Lalka, krytyka niemal jednogłośnie uznała go za porażkę.\nPozbawiony życia, narracyjnej mocy napędowej, sztuczny twór o manekinach w kostiumach beznamiętnie recytujących kwestie, trudno widzieć inaczej, mimo licznych rewizjonistycznych interpretacji, niż jako twórcze fiasko. To film wyjątkowo skrótowo i nienaturalnie streszczający fabularne podstawy powieści Prusa, przez niezdarnie wprowadzane pominięcia ledwo przejrzysty. Dzieje się to też za sprawą rezygnacji z głosu zza kadru, przez co widz nie ma żadnego dostępu do, kluczowych przecież, przeżyć wewnętrznych Wokulskiego, a trudna do polubienia kreacja Mariusza Dmochowskiego nie pomaga. Przez film przewiewa aura zupełnej martwoty, aseksualności wychodzącej nawet od ascetycznie grającej Beaty Tyszkiewicz jako Łęckiej. Jedynymi ciekawymi elementami wydają się na poły surrealistyczne obrazy wspomnianego Powiśla i odrealnione scenografie nocnego Zasławka.\nLalka // Foto: Interia Film\nSchulz w stanie rozkładu\nZaczynam żałować całej tej imprezy. Trudno to nazwać szczęśliwym pomysłem, żeśmy, uwiedzeni szumną reklamą, wysłali tu ojca. Cofnięty czas… w samej rzeczy pięknie to brzmi, ale czymże okazuje się w istocie? Czy dostaje się tu pełnowartościowy, rzetelny czas, czas niejako ze świeżego postawu odwinięty, pachnący nowością i farbą? Wprost przeciwnie. Jest to do cna zużyty, znoszony przez ludzi czas, czas przetarty i dziurawy w wielu miejscach, przeźroczysty jak sito. Nic dziwnego, toż jest to czas niejako zwymiotowany — proszę mnie dobrze zrozumieć — czas z drugiej ręki. Pożal się, Boże!\n– Bruno Schulz „Sanatorium Pod Klepsydrą”\nPorozmawiajmy o Żydach. Spokojnie, nie schodzimy aż tak z meritum, warto to podjąć. Temat wysoce ambiwalentny w krajach bloku wschodniego, zbyt drażliwy, żeby go poruszać. Dla Hasa jak najbardziej ważny, gdyż reżyser miał pochodzenie częściowo żydowskie, a w wielu jego dziełach można dopatrzeć się motywów kabalistycznych, o czym więcej dowiecie się z poleconej na końcu monografii Marcina Marona. Był blisko nakręcenia adaptacji Czerwonych tarcz Iwaszkiewicza, ale zrezygnował, gdy chciano na nim wymusić zmienienie postaci Żydów na Cyganów (co nie zgadzałoby się nawet z realiami historycznymi).\nW życiu Wojciecha zawsze bardzo ważna była proza Brunona Schulza, dla niej wykształcił też to co nazywał swoją „formułą kina poetyckiego”. Decydenci zgodzili się na realizację Sanatorium Pod Klepsydrą (1973), kolejnego kosztownego projektu, bo Schulz to przecież dość mało żydowski pisarz. Jakby nie widzieli jego rysunków chasydów…\nA film dość jawnie z tym tematem igrał, łączył te znane z opowiadań Schulza obrazy poetyckiej, synestezyjnej fantazji, zlepiania świata dziecięcej wyobraźni i mrocznej przestrzeni śmierci, z bardzo szczegółowymi odwzorowaniami rytuałów chasydzkich. Taki zabieg uważano za twórczą zdradę reżysera, zatracenie uniwersalizmu treści drohobyckiego pisarza na rzecz „filosemityzmu”. Już mniejsza, że film nie był nawet adaptacją Sanatorium…, równie dużo zapożyczał z Wiosny czy Traktatu o manekinach. Nie był też jawnym odbiciem magicznego świata poetyckiej prozy Schulza, zabrakło w nim może tej dziecięcej ufności, nuty optymizmu w tym całym mroku i grozie entropii czasu bezpowrotnie utraconego. Można to oczywiście krytykować, jako miłośnik Schulza też miałem pewien dysonans poznawczy, ale wszystko jest przecież częścią bardzo spójnej wizji reżysera.\nSanatorium Pod Klepsydrą // Foto: Film.org.pl\nBo kręci on adaptację Schulza już w bardzo innym czasie. Pierwsze wydanie zbioru Sanatorium pod klepsydrą to rok 1937, film Hasa powstaje 36 lat później. Jedno, niemożliwe do zignorowania wydarzenie dzieli te daty. Jeśli spojrzymy na te wszystkie obrazy zgniłych zieleni, plątanin ciał w wagonach pociągów czy uciekających w popłochu po zniszczonych ulicach ludzi, przez pryzmat owej nieuchronności historii, jasne się staje, dlaczego oglądamy obraz tak ponury. Bo nie ma już Drohobycza z opowiadań Schulza, nie ma już tych ludzi, tych opowieści, tej samej, podatnej na wypełnienie życiem materii. Pozostało tylko to, czego nie wyniszczyło doszczętnie Shoah…\nŁatwo się zachwycać stroną wizualną Sanatorium… Ostatni projekt scenograficzny Skarżyńskich dla Hasa i jedna z najbardziej zdumiewających swoim bogactwem przestrzeni w filmie światowym w ogóle. Zdjęcia Witolda Sobocińskiego, pełne deformujących perspektywę kątów, długich ujęć z ekscentrycznie „nurkującymi” ruchami kamery, z grą światłem reflektorów przepuszczonym przez kolorowe płachty na nie nałożone. Trudniej jednak zachwycać się samym filmem, który w swojej anarracyjności bywa nużący, gdzie nawet relacja z ojcem (Tadeusz Kondrat) nie stanowi satysfakcjonującego punktu zaczepienia. Po prostu projekcje wewnętrznych stanów bohatera, wyrwane z kontekstu emocjonalnego, funkcjonujące na rubieżach „czasu zepsutego”.\nWspomniałem już o ówczesnej krytyce filmu za zbytnią „konkretyzację” motywów judaistycznych. Ale nie na tym koniec. Kopię filmu potajemnie wywieziono za granicę. Wylądował we Francji, a na długo przed polską premierą już startował w Konkursie Głównym w Cannes, ostatecznie zdobywając Nagrodę Jury. Mimo wyróżnienia, za ów akt niesubordynacji, w swoim kraju reżyser mógł jedynie dostać po łapach.\nEfekt był taki, że przez następną dekadę blokowano mu wszystkie projekty. Mimo że jego twórczość nigdy nie była polityczna, to i tak był dla władz zbyt kontrowersyjny, zbyt „formalistyczny”, a jego produkcje zbyt kosztowne i przy tym nie przynoszące satysfakcjonujących zysków w kraju. Nie mogąc pracować w zawodzie i by nie pogrążyć się w biedzie, przyjął propozycję pracy jako wykładowca wydziału reżyserii na PWSFTviT w Łodzi. Nie był tam do końca szczęśliwy. Studenci wspominają, że potrafił milczeć i palić kolejne papierosy przez pół godziny wykładu, jego wywody bywały niezrozumiałe i niekonkretne. Jeden z „ojców-założycieli” Kina Moralnego Niepokoju, Janusz Kijowski wspomina, że Has na jego oczach wyrzucił do kosza jego scenariusz Indeksu, by potem szepnąć słówko komu trzeba i doprowadzić do realizacji filmu.\nNowym zastrzykiem inspiracji stał się scenariusz mieszkającej we Francji tłumaczki Gombrowicza, Jadwigi Kukułczanki pt. Osioł grający na lirze. Ta historia o kumulacji idei i rozpadzie świata, czerpiąca motywy z eposu o Gilgameszu, Biblii, Koranu i Rozmów zmarłych Bernarda de Fontenelle, była niespotykanie ambitnym projektem. Surrealistyczna, kolista narracja złożona z 25 „chwil”, m.in. dialogów postaci z różnych epok historycznych (Platon i Sokrates, Mahomet i Chrystus, Marks i Freud, Hitler i Stalin…). Osioł – symbol uporu i głupoty, ale też tego, który pojmuje rzeczy i zjawiska umykające rozumowi. Jego lira, instrument Orfeusza – symbol harmonii ze wszechświatem. Z tym całym zagęszczeniem symboliki i motywów, scenariusz pozostawał czytelny w swojej katastroficznej idei niemożności uratowania ludzkości przed samą sobą.\nWojciech Has miał masę pomysłów na realizację tego projektu, szczególnie że jako koprodukcja francuska dawała większe pole do popisu. Wizje starego opuszczonego mieszkania, w którym z półek z książkami zaczynają wychodzić ludzie i rozmawiać ze sobą. Mieli grać w nim Michael Lonsdale, Bette Davis, Orson Welles, Jean Rochefort, Catherine Denevue… Pojawiały się przeszkody, kazano skracać sceny, do których gotowe już były dekoracje. Ale ostatecznie film był niewiarygodnie bliski realizacji, 15 grudnia 1981 miał być dniem podpisania umowy z francuskimi producentami. Na 12 grudnia planowany był lot z Warszawy do Paryża, ale podobno żony twórców (Has był w trakcie trzeciego, ostatniego i najtrwalszego małżeństwa, z poznaną na planie Lalki, dużo młodszą Wandą Ziembicką), zażądały więcej czasu na przygotowania do podróży. A przecież już 13 grudnia, Wojciech Jaruzelski przemawiał do obywateli i obywatelek…\nGdyby zapytano mnie, co stanowi zasadniczy element mojego istnienia, odpowiedziałbym bez wahania – bezsenność. Godzinami tkwię bez ruchu i staram się o niczym nie myśleć, nie odczuwać żadnych pragnień. Oglądam dawno znane przedmioty i bezwiednie przechodzę do wspomnień. Widzę wtedy szczegóły i słyszę słowa, o których nigdy bym nie przypuszczał, że jeszcze tkwią gdzieś w mej pamięci.\n– Profesor (Gustaw Holoubek) – Antoni Czechow „Nieciekawa historia”\nWojciech Has zrealizował jeszcze 4 filmy w latach 80. Kameralne, psychologiczne, nieuchwytne dla widzów, jako tematy wciąż rzadko podejmowane przez krytyków i badaczy. Grzegorz Kędzierski, autor zdjęć do wszystkich czterech, porównuje je do „czarnych obrazów” późnego Goi. Owoc pracy artysty w odosobnieniu, niezadowolonego otaczającą rzeczywistością społeczno-polityczną, zamykającego się na wpływy zewnętrzne.\nNieciekawą historię (1982) nazwano wręcz „anty-filmem”, z racji chociażby na co najmniej mało zachęcający tytuł. Tytuł ów oczywiście zaczerpnięto z adaptowanego opowiadania Czechowa, z jego późnego okresu refleksji nad nihilizmem współczesnych mu czasów. Materiał okazał się idealny na introspektywny dramat dla Hasa i moim zdaniem ostatni jego naprawdę udany film.\nZaklętego w marazmie „braku ogólnej idei” Profesora, wybitnie zagranego przez Holoubka, otaczają głównie klaustrofobiczne wnętrza o przygaszonych barwach, a z każdego przedmiotu czy napotkanej na ulicy osoby, emanuje wysysająca życie energia, przypomnienie o wewnętrznej pustce. W połączeniu z naturalnie przedłużającą nastrój narracją z offu, kreuje to hipnotyczny nastrój dryfowania po odmętach umysłu naukowca. Atmosfera dusi, zamęcza widza, niespodziewanie atakuje go barwnymi cytatami z Szeptów i krzyków Bergmana, ale na pewno nie pozwala mu się nudzić.\nNieciekawa historia // Foto: Łakowa 29\nKolejne trzy dzieła mogą stanowić swoisty tryptyk, ze względu na wspólną problematyką religijną, dotyczącą odnowy duchowej. Pismak (1985), według prozy Władysława Terleckiego, odznacza się jeszcze bardziej radykalną kameralnością. Praktycznie w całości, poza skąpymi retrospekcjami i scenami onirycznymi, dzieje się w jednym miejscu – przestrzeni celi więziennej. Tam tytułowy bohater, hemingwayo-podobny dziennikarz z ambicjami na pisarza, skutkiem izolacji od świata zewnętrznego i towarzystwa przestępców, wychodzi z kryzysu wyobraźni, w czasie gdy po drugiej stronie krat szaleje Pierwsza Wojna Światowa. Paradoksalnie to właśnie wyobraźni tym razem mogło zabraknąć reżyserowi, który sam siebie hamując, osiągnął efekt bliższy teatrowi telewizji, niż kinu.\nDużo lepiej trzyma się film Osobisty pamiętnik grzesznika… przez niego samego spisany (1986). Adaptacja mało znanej, XVIII-wiecznej powieści szkockiego pisarza Jamesa Hogga, okazała się przede wszystkim sprawdzianem umiejętności autora zdjęć. Kędzierski, zapatrzony w twórczość preimpresjonistów Caspara Davida Friedricha i Williama Turnera, wydobył z barw nielicznych pejzaży tak wrażeniowe w swoim odrealnieniu bogactwo, że gdy film wprowadza do wnętrz malowane tło, przejścia są niemal niezauważalne, tworząc iluzoryczną grę z wyobraźnią widza.\nZ samej zaś opowiedzianej w retrospekcji zmarłego historii o świętoszku z dualistyczną naturą (Piotr Bajor) odkrywającym, z pomocą nieznajomego uroki alkoholu, kobiet i pojedynków, nie wyciągnięto za wiele. Sama powieść, jako swoista antycypacja motywu Jekylla i Hyde’a, na długo przed nowelą Stevensona, dziś może służyć raczej jako ciekawostka. Hasa zafascynowała zapewne głównie potencjalna malarskość Szkocji czasów romantyzmu, co udało się spełnić w tym, cudownym wizualnie filmie.\nOsobisty pamiętnik grzesznika… // Foto: rarefilm\nNiezwykła podróż Baltazara Kobera (1988) wygląda już trochę jak zdziadziała farsa. Podobno mało znany, francuski pisarz, Frédérick Tristan, napisał swoją powieść z myślą o Hasie, gdy ten nie mógł zrealizować Osła grającego na lirze. Nawet osioł więc w tej francuskiej koprodukcji się pojawia…\nCiężko skomentować samo dzieło, bo nawet akademicy często omijali analizę szerokim łukiem. Jest tu znowu coś z powieści inicjacyjnej, podróży w głąb siebie, niczym w Rękopisie… Wysoki sceptycyzm wobec instytucjonalnej religii, nastawienie na indywidualną drogę do zbawienia. Obrazy marzeń sennych, mistycznych wizji spotkań z Archaniołem Gabrielem. Znowu te przejścia między w miarę realistycznymi wnętrzami, a jawnie sztucznymi. Erotyzm, światopogląd naukowy, przybieranie masek, oswajanie się ze śmiercią… Wszystko tu się niejako miesza ze wszystkim, zdarzenia są przedstawione zdawkowo, bez ciężaru opowieści, a widzowi nie daje się żadnej zachęty do podążania za, nadal pięknymi wszakże, obrazami i muzyką. Problemem bywa tu też niezadowalający casting, co było już bolączką poprzedniego filmu, z nietrafionymi głównymi rolami na czele.\nNiezwykła podróż Baltazara Kobera // Foto: Akademia Polskiego Filmu\nCałe wersety jaskółek…\nProblemem z odbiorem tych ostatnich kilku filmach Hasa jest nie tylko ich mała dostępność, ale fatalna jakość istniejących kopii. Możemy oglądać jedne z najbardziej malarskich dzieł w kinematografii europejskiej i nie być do końca tego świadomymi. Nikt tych filmów nie rekonstruuje, co jest absolutną porażką w świetle artystycznego potencjału polskiej kinematografii i dotyczy całej filmografii Hasa. Rękopis… podpatrzyli Amerykanie i jest bezpieczny w ich rękach, będzie się o nim mówić jeszcze długo. Sanatorium Pod Klepsydrą zachwycali się Francuzi, więc słusznie powstały niesamowite cyfrowe odnowienia w wysokiej rozdzielczości. A reszta? Kilka lat temu PISF zrekonstruował Jak być kochaną, oczywiście było to jeszcze za starej władzy. Teraz ciężko liczyć, że jest tam miejsce na konserwację dzieł sztuki.\nSam Has przez ostatnie 10 lat życia nie zrealizował już żadnego filmu. W latach 1990-1996 pełnił funkcję rektora łódzkiej filmówki. Potem był opiekunem działającego przy uczelni Studia Indeks. Tam zrealizowała swojego Szczęśliwego człowieka jedna z ulubionych studentek reżysera, Małgorzata Szumowska. Wielokrotnie próbował powrócić do Osła grającego na lirze, nigdy projekt nie doszedł do skutku. W 1999 otrzymał Polską Nagrodę Filmową za Osiągnięcia Życia, w 2000 nagrodę za szczególną wrażliwość wizualną na Camerimage. W tym samym roku zmarł, u boku swojej żony Wandy, wciąż niepogodzony od jedynego syna.\nDo dziś co jakiś czas odbywają się na całym świecie przeglądy filmów Hasa. Piszę się o nim książki, wraca się do tych filmów i odkrywa na nowo. Jednak ciężko zachęcić nowych widzów do zapoznania się z tym dorobkiem, kiedy zdecydowaną większość jego filmów można dostać co najwyżej w ledwo zdatnych do oglądania, kopiach podniszczonych taśm. Więc dopóki nie znajdą się jakieś dobre dusze, które wezmą sobie za cel przywrócenia tym filmom dawnej świetności, zachowanie pamięci o filmach tego reżysera o niezwykłej, poetyckiej wyobraźni, leży w rękach widzów.\nIwona Grodź Zaszyfrowane w obrazie. O filmach Wojciecha Jerzego Hasa – doskonała monografia na temat strony wizualnej filmów Hasa, w odpowiednich tradycjach stylistycznych\nMarcin Maron Dramat czasu i wyobraźni. Filmy Wojciecha J. Hasa – obszerne zaplecze akademickie, z konkretnym wstępem do zagadnień z zakresu filozofii czasu; dużo się dowiemy o wierzeniach kabalistycznych czy tradycji myślowej romantyzmu, może nie zawsze trafnie to wpisuje się w filmy, niektóre interpretacje są naciągane, ale ogólnie warto, choć to wymagająca lektura\nMałgorzata Jakubowska, Kamila Żyto, Anna M. Zarychta (red.) Filmowe ogrody Wojciecha Jerzego Hasa – wspomnienia znajomych reżysera, ciekawostki z planu, analizy filmów w przeróżnych kontekstach; trochę wszystko i nic, ale spora garść wiedzy\nJadwiga Has Życie w drugim planie – nie dotarłem, ale na pewno ciekawe\nAlfred Hitchock, Michael Haneke, Werner Herzog, Walter Hill, Howard Hawks, Todd Haynes, John Hughes, John Huston, George Roy Hill, Howard Hughes, Lasse Hallström, Hsiao-hsien Hou, Ishirō Honda, Florian Henckel von Dommersmack, Zoltán Huszárik, Bent Hamer, Ron Howard, Gregory Hoblit\n#surrealizmadaptacjeanalizaBiografiaCybulskiCzechowfilm poetyckiGałczyńskiHoloubekJan KreczmarKrzysztof LitwinMaklakiewiczpoezjarecenzjaRejsRękopis znaleziony w SaragossieSanatorium pod klepsydrąSchulzZbyszek\nPoprzedni Obecny. Rozmowy Lupy i Maciejewskiego\nNastępny Teatr w sieci. Teatroteka online\nŻałuję, że „Osioł grający na lirze” nie powstał. To byłoby jedno z największych arcydzieł kina i może Has byłby kolejnym polskim twórcą po Polańskim, który by osiągnął sukces na skalę światową.\nKolejna literka w Twoim alfabecie to „I”, więc pewnie kolejny odcinek o Inarritu?\nPierwotnie miałem iść w Merchant-Ivory, jako lekki detour od kina jednoznacznie autorskiego i wyeksponowanie tej strony producenckiej, wciąż z charakterystycznym stylem w obrębie gatunku. Ale to by wymagało sporo researchu, bo nigdy nawet nie tknąłem nic poza żelaznymi klasykami typu „Okruchy”, „Maurice” czy „Howard’s End”.\nZa dużo materiału po prostu, a ja chcę w końcu zacząć pisać krótsze teksty :D. Iñarritu jest do takiej lajtowej notki idealny.