Margaret ścięła włosy na bardzo krótko! (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Margaret » Margaret ścięła włosy na bardzo krótko! (FOTO)\nA może po prostu zdjęła doczepy?\nPo długoletniej modzie na doczepianie włosów świat opanował trend na zdejmowanie doczepów.\nCzyżby słynąca z platynowych, siwych i kolorowych peruk i doczepianych włosów Margaret też postanowiła postawić na naturalność?\nNa Instagramie gwiazdy pojawiła się właśnie fotka, na której ta ma krótkie, wycieniowane włosy.\nCzytaj: Olej z czarnuszki na trądzik, zmarszczki i wypadające włosy!\nFani zaczęli zastanawiać się, czy to stare zdjęcie artystki, czy może Margaret w końcu postanowiła pozbyć się ciężkich przedłużeń. Jak obstawiacie?\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Margaret (@margaret_official) 10 Wrz, 2015 o 7:10 PDT\nFLESZ @bartek_indyka @maciejnowak @bartekjanuszhair \nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Margaret (@margaret_official) 22 Sie, 2015 o 2:09 PDT\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Margaret (@margaret_official) 18 Sie, 2015 o 12:45 PDT\nPoszukajcie inspiracji dla siebie! Po kilku katalogach z jesiennymi inspiracjami modnych stylizacji, styliści Reserved przygotowali dla klientek marki kolejną propozycję. Tym razem baza katalogu stały się buty z nowej kolekcji ... czytaj więcej\nRobią furorę na Instagramie! Mali blogerzy modowi już od kilku sezonów robią prawdziwą furorę w sieci. Rodzice już dawno zwęszyli w tym prawdziwy interes, dlatego coraz częściej stylizują swoje dzieci na dorosłych, a następnie ... czytaj więcej


Drewniane klocki to ponadczasowa zabawka edukacyjna, która wspomoże rozwój Twojego dziecka. Na poszczególnych ściankach znajdują się nie tylko litery alfabetu i cyferki, ale również obrazki zwierzątek, owadów, roślin i różnych przedmiotów. Klocki utrzymane są w kolorach naturalnego drzewa oraz w pięknych pastelach. Zapakowane w praktyczną torbę, aby móc je razem przechowywać.\nZestaw z torbą do przechowywania


Archiwa: Super foods | Mały Żuk\nSuper foods to żywność, która w swoim składzie zawiera wyjątkowo cenne dla organizmu człowieka składniki.Są to produkty naturalne, które mogą chronić organizm przed różnymi chorobami. Przede wszystkim super żywność powinna zawierać przeciwutleniacze, witaminy, minerały i kwasy tłuszczowe. Dzięki czemu chroni układ krwionośny, nerwowy, pokarmowy i odpornościowy przed szkodliwym wpływem czynników zewnętrznych.\nSkuteczność super żywności wynika z jej działania antyoksydacyjnego. Usuwają z naszego organizmu wolne rodniki.\nWiele badań potwierdza, że przyczyną wielu chorób (autoimmunologicznych, nowotworowych) jest właśnie stres oksydacyjny, czyli nagromadzenie się wolnych rodników wewnątrz organizmu, który niszczy nasze komórki. Oksydanty, czyli wolne rodniki powstają także w sytuacjach niefizjologicznych, np. w wyniku choroby, opalania się, złej diety, stresu. Niewielka ilość wolnych rodników jest organizmowi niezbędna do właściwego funkcjonowania, ale nadmiar przyczynia się do wielu schorzeń przewlekłych i degeneracyjnych.\nLista super foods jest długa. Do takiej super żywności zaliczane są między innymi:


NEWSLETTER - Nr 6/134 - Study in Poland - Platforma dla uczelni członkowskich\nNEWSLETTER - Nr 6/134\nDebaty, spotkania, koncert – „Polsko-Ukraińskie Dni Edukacji, Nauki i Innowacji”\nPolskie uczelnie Gościem Honorowym na targach "Osvita ta kar'era"\nTak licznej obecności polskich uczelni jeszcze w Kijowie nie było! Okazja była ku temu szczególna, jako że Polska była gościem honorowym międzynarodowych targów edukacyjnych „Osvita ta kar’era”. Nasza obecność na targach (6-8 kwietnia) miała szeroki i komplementarny wymiar: Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji przygotowała oficjalną prezentację wizerunkową polskiego szkolnictwa wyższego, w tym programów Erasmus+ i kampanii "Ready, Study, Go, Poland!", a Fundacja Edukacyjna "Perspektywy" przygotowała pawilon programu "Study in Poland", prowadzonego wspólnie z KRASP. Ofertę studiów na tym stoisku promowało ponad 60 osób z 34 uczelni oraz programów "Study in Warsaw" i "Study in Lublin". Były także stoiska indywidualne kilku uczelni.\nObrady plenarne: Wspólne możliwości, wspólne szane\nII Forum Rektorów Uczelni Technicznych Polski i Ukrainy rozpoczęła sesja robocza, podczas której omówiono projekty współpracy naukowej, technologicznej i innowacyjnej w takich dziedzinach jak technologie kosmiczne, konstrukcje lotnicze i motoryzacyjne, bezpieczeństwo cybernetyczne, bezpieczeństwo jądrowe, czysta woda i energia odnawialna. Sesję roboczą prowadzili wspólnie: prof. Michailo Zgurovsky, przewodniczący Asocjacji Rektorów Wyższych Uczelni Technicznych Ukrainy, rektor Politechniki Kijowskiej "KPI" im. Igora Sikorskiego, prof. Tadeusz Słomka, przewodniczący Konferencji Rektorów Polskich Uczelni Technicznych, rektor Akademii Górniczo-Hutniczej oraz prof. Jan Szmidt, przewodniczący Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich, rektor Politechniki Warszawskiej.\nProf. Wojciech Świętosławski - uczony, który łączy Polskę i Ukrainę\nStało się już tradycją, że ważne wydarzenia polsko-ukraińskie organizowane na Politechnice Kijowskiej "KPI" im. Igora Sikorskiego rozpoczynają się od złożenia kwiatów pod znajdującym się na terenie kampusu uczelni pomnikiem prof. Wojciecha Świętosławskiego. Uczestnicy II Forum Rektorów Uczelni Technicznych Polski i Ukrainy dochowali tego zwyczaju. W imieniu polskiej delegacji kwiaty złożyli: prof. Jan Szmidt, przewodniczący KRASP, rektor Politechniki Warszawskiej i prof. Tadeusz Słomka, przewodniczący KRPUT, rektor Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.\nDebaty "okrągłych stołów" - solidna zaliczka na przyszłość\nW drugim dniu Forum Rektorów Uczelni Technicznych Polski i Ukrainy odbyły się równolegle obrady w siedmiu „okrągłych stołach”. "Okrągły stół nr 1" dotyczył umiędzynarodowienia jako kluczowego czynnika rozwoju europejskiego szkolnictwa wyższego. Obrady prowadzili wspólnie prof. Marek Tukiendorf, rektor Politechniki Opolskiej, prof. Jewgeni Sokol, rektora Politechniki Charkowskiej i prof. Sergey Sidorenko prorektor KPI. W trakcie dyskusji omówione zostały doświadczenia współpracy dwustronnej, jak również wyzwania stojące przed uczelniami Polski i Ukrainy.\nDzień informacyjny "Horizon 2020 INFO DAY" Energy & Environment\nJednym z głównych wydarzeń towarzyszących Forum Rektorów Uczelni Technicznych Polski i Ukrainy był Dzień Informacyjny w ramach projektu EaP Plus. Odbył sie on 7 kwietnia z udziałem ponad 150 osób zainteresowanych uczestnictwem w Programie Ramowym "Horyzont 2020". Obrady otworzyli: Maksym Stricha, wiceminister oświaty i nauki Ukrainy, Mychailo Ilchenko, prorektor ds. nauki Narodowego Uniwersytetu Technicznego Ukrainy „Kijowski Politechniczny Instytut im. Igora Sikorskiego” oraz Jacek Namieśnik, rektor Politechniki Gdańskiej. Spotkanie prowadził Zygmunt Krasiński, dyrektor Krajowego Punktu Kontaktowego "Horyzont 2020" w Polsce.\nKoncert "Warszawa w Kijowie" - finał z fajerwerkami!\nPolsko-Ukraińskie Dni Edukacji, Nauki i Innowacji zakończył uroczysty koncert "Warszawa w Kijowie", który odbył się po południu 7 kwietnia w Centrum Kultury i Sztuki Politechniki Kijowskiej "KPI". Było radośnie, kolorowo i - mądrze. Na widowni zasiadło ponad 1500 osób: uczestnicy Forum Rektorów Uczelni Technicznych Polski i Ukrainy, goście honorowi oraz ukraińscy studenci i uczniowie kijowskich szkół średnich.Gości koncertu powitali Petro Kyrychok, prorektor Politechniki Kijowskiej oraz Waldemar Siwiński, prezes Fundacji Edukacyjnej Perspektywy.\nKonferencja prasowa w UKRINFORM\nPolsko-Ukraińskie Dni Edukacji, Nauki i Innowacji poprzedziła konferencja prasowa, która odbyła się 3 kwietnia 2017 w siedzibie głównej ukraińskiej agencji prasowej UKRINFORM. Wzięli w niej udział: Sergey Sidorenko, prorektor Politechniki Kijowskiej im. Igora Sikorskiego, Emilia Jasiuk, radca ambasady RP w Kijowie oraz Waldemar Siwiński, prezes Fundacji Edukacyjnej Perspektywy.


Wyposażenie warsztatu samochodowego - Dz. Szczeciński\nKażda przeciętna rodzina w Polsce ma samochód, który zwykle wymaga konserwacji. Możliwe jest samodzielne wykonanie usługi, jeśli masz niezbędne umiejętności i wiedzę, ale współczesny trend prowadzi do oddania swojego samochodu profesjonalistom. Liczba warsztatów samochodowych w dużych miastach rośnie proporcjonalnie do liczby samochodów na drogach.\nPrzed zakupem niezbędnego sprzętu do serwisu samochodowego koniecznie wynajmij pomieszczenia i przemyśl wszystkie niuanse jego lokalizacji, łatwość dostępu i manewrowania. Jeśli chcesz otworzyć usługę w garażu, najprawdopodobniej będzie to jakiś wąski profil pracy, czy to montaż opon, tuning czy diagnostyka. Jeśli chcesz mieć duży serwis samochodowy, to zaplanuj pomieszczenie tak, aby mieć miejsce do malowania, warsztatów blacharsko-ślusarskich, boks, miejsce do montażu i wyważania opon oraz przynajmniej inne miejsce na prace elektryczne. Aby pomieścić co najmniej 4 stanowiska pracy, małe biuro i magazyn części zamiennych, potrzebujesz co najmniej 300 mkw. powierzchnia m. Idealnie powinno być 2-3 razy więcej miejsca. Będzie dobrze, jeśli twój serwis samochodowy znajduje się w dzielnicy mieszkalnej miasta, gdzie jest wiele budynków mieszkalnych, w tym przypadku klienci znajdą cię bez reklam.\nKolejnym elementem jest wyposażenie warsztatu samochodowego. Nie spiesz się, aby kupić wszystko na raz. Profesjonaliści doradzają zakup sprzętu importowanego, niekoniecznie nowego. Najczęściej w ten sposób pozyskują urządzenia do diagnozowania stanu technicznego samochodu, a także wyposażenie do montażu opon. Lepiej jest dobrać sprzęt do potrzeb konkretnej firmy, ale są też minimalne wymagania, które. Niezbędne jest wiele małych narzędzi: zestawy naprawcze; różne klucze; młotki; piły do metalu; wice; szczypce; szczypce itp.\nUrządzenia diagnostyczne. Cena zależy od tego, jakie samochody chcesz naprawiać). Niezbędny jest podnośnik dwukolumnowy. Sprężarka sprężonego powietrza. Sprzęt do różnego rodzaju prac: przepłukanie układu paliwowego; wymiana oleju; prostowanie lub spawanie; sprzęt do malowania. Maszyny do wyważania i montażu opon. Meble serwisowe do samochodów Każdy warsztat samochodowy potrzebuje własnego magazynu, a także dobrze wyposażonego miejsca do pracy specjalistów.\nMetalowe regały magazynowe są idealne do przechowywania części zamiennych, dużych narzędzi lub dodatkowego wyposażenia. Półki z wysuwanymi elementami można umieścić w oddzielnej kategorii. Dzięki wysuwanym elementom wygodnie jest przechowywać w nich drobne części i narzędzia. Kolejnym ważnym elementem warsztatu jest miejsce pracy pracowników. Aby zorganizować pełnoprawne miejsce pracy, najlepiej jest używać metalowych stołów warsztatowych. Dzięki prefabrykowanej konstrukcji te stoły warsztatowe można dostosować do dowolnych wymagań. Na końcu listy znajduje się szafka narzędziowa. Szafy narzędziowe w przeciwieństwie do postumentów pozwalają na przechowywanie masywnych i rzadko używanych narzędzi. Wybierając pomieszczenie na warsztat samochodowy, weź pod uwagę lokalizację wind. Optymalna szerokość obszaru naprawy to 18 metrów, podzielona na trzy sekcje. Przy niewielkiej powierzchni same podnośniki najlepiej montować pod kątem od 100 do 120 stopni do podjazdu.\nPrevious Co to jest detoksykacja?\nNext Jak ugotować czerwony ryż?


Wzierniki weterynaryjne KaWe wielokrotnego użytku - zestaw 3 szt. - SKLEP DLA LEKARZA\n> Weterynaria>Wzierniki weterynaryjne KaWe wielokrotnego użytku - zestaw 3 szt.\nWzierniki wielokrotnego użytku do otoskopów EUROLIGHT C30 VET i C30 VET OP firmy KaWe.\nNr katalogowy: 01.72105.001\nwzierniki do otoskopu weterynary\nWzierniki wielokrotnego użytku do ootoskopów EUROLIGHT C30 VET i C30 VET OP firmy KaWe.\nwzierniki kompatybilne do otoskopów EUROLIGHT C30 VET i C30 VET OP,\nwzierniki w trzech rozmiarach: 4 mm, 5 mm i 7 mm (zestaw),\nmożliwość autoklawowania do temperatury 134°C\n01.72105.001 Wzierniki weterynaryjne KaWe wielokrotnego użytku - zestaw 3 szt.\nCena od 2 443,37 zł brutto


O Francji - Emil Cioran (309316) - Lubimyczytać.pl\nIreneusz Kania, Francja, kultura\nEmil Cioran (1911–1995), zaliczany dziś do najbardziej oryginalnych myślicieli XX wieku, większość życia spędził we Francji, którą wybrał na swoją nową ojczyznę – po Rumunii, kraju jego młodości. Osiadł we Francji jeszcze przed II wojną światową i niewiele później postanowił też pisać wyłącznie po francusku. Niniejsza książka jest jedną z dwóch ostatnich (obok Brewiarza zwyciężonych)...\nZ przedmowy wiemy, że Cioran pod koniec życia uznał tę książeczkę za nieudaną, przesadną, nieprzemyślaną. Pisał ją jako 30-latek, czyli w wieku w którym wyrażać łatwo jedynie słuszne, błyskotliwe i niezniuansowane twierdzenia. Tym niemniej jak sądzę warto przeczytać ten ciąg aforystyczynych i cyzelowanych na błyskotki ocen i krytyk kondycji Francji w połowie XXw. (Francja i Francuzi umierają! Koniec tej wielkiej kultury. Nie, nie bijemy na alarm. Nic się już przecież nie da zrobić. Taka jest logika historii...Wróćmy do swoich eleganckich dyskusji.) Dlaczego sądzę, że warto zderzyć się z tą, na mój gust trochę pozowaną krytyką? Autor piszę ją z pozycji miłości do przedmiotu krytyki. Jest to miłość, bez misji zbawicielskich i mesjanistycznych, uczucie wiernego towarzysza w agonii. Co więcej, tłumacz i autor przedmowy sugeruje, że ten prawie trup, nieżywotna i dogorywająca kultura francuska, a w szczególności jej język, zbawił i uratował tego błyskotliwego Rumuna do kolejnych 54 lat...\nZ przedmowy wiemy, że Cioran pod koniec życia uznał tę książeczkę za nieudaną, przesadną, nieprzemyślaną. Pisał ją jako 30-latek, czyli w wieku w którym wyrażać łatwo jedynie słuszne, błyskotliwe i niezniuansowane twierdzenia. Tym niemniej jak sądzę warto przeczytać ten ciąg aforystyczynych i cyzelowanych na błyskotki ocen i krytyk kondycji Francji w połowie XXw. (Francja i Francuzi umierają! Koniec tej wielkiej kultury. Nie, nie bijemy na alarm. Nic się już przecież nie da zrobić. Taka jest logika historii...Wróćmy do swoich eleganckich dyskusji.) Dlaczego sądzę, że warto zderzyć się z tą, na mój gust trochę pozowaną krytyką? Autor piszę ją z pozycji miłości do przedmiotu krytyki. Jest to miłość, bez misji zbawicielskich i mesjanistycznych, uczucie wiernego towarzysza w agonii. Co więcej, tłumacz i autor przedmowy sugeruje, że ten prawie trup, nieżywotna i dogorywająca kultura francuska, a w szczególności jej język, zbawił i uratował tego błyskotliwego Rumuna do kolejnych 54 lat życia w tym pięknym ciągle jednak kraju...


Odroczenie terminu mianowania księcia dowódcą korpusu "Faraon". - Sciaga.pl\nW pałacu faraona pod Memfis zebrał się orszak, w którym między innymi był Nitager, Herhor i Patrokles – dowódca pułku greckiego. Faraon zebrał wszystkich w celu narady o przyznanie tronu jego następcy Ramzesowi. Władca każdego z przybyłych urzędników prosił o wypowiedź.\nJako pierwszego zapytał Nitagera, który pozytywnie był nastawiony do jego syna. Według niego Ramzes był młodym i niedoświadczonym wodzem, ale mimo wszystko „nie stracił głowy”, gdy ten przeciął mu drogę omijając skarabeuszy.\nNastępnie to samo pytanie skierował do arcykapłana Herhora, który bardziej z rezerwą ocenił ostatnią wyprawę młodego księcia, wytykając mu kilka istotnych błędów w dowodzeniu korpusem. Zarzucił Ramzesowi zaniedbanie swojego sztabu, przez co wojsko maszerowało wolniej i nieporządnie. [Cytat strona, 38 „Co zaś tyczy się.......popełnił dużo błędów]. Minister wojny doradził Faraonowi, aby poczekał z decyzją jeszcze jakiś czas, a na razie nagrodził syna: łańcuchem i 10 talentami, ale nierobiąc go jeszcze wodzem. [cytat strona 38”Każ Ramzesa namaścić......jeszcze go nie mianuj”].\nFaraon kazał odejść urzędnikom [cytat strona 38 „Odejdzcie w.....sprawiedliwość”]\nWładca przeszedł do sąsiedniej komnaty, aby osobiście przekazać decyzję młodemu księciu. Oznajmiając mu, że jego czyny zostaną nagrodzone. Przyznał mu 10 talentów, wielki łańcuch i 2 greckie pułki, z którymi miał dalej nabierać wprawy w wojennym rzemiośle, by za rok nie popełnić żadnego błędu. Młody książę był rozgniewany decyzją ojca, zarzucił mu, że nie zauważa tego, iż Herhor jest jego wrogiem i spiskuje, chcąc zatrzymać zwierzchnictwo nad całą armią.\nRamzes odszedł niezadowolony, gdyż nawet pieniędzy było zbyt mało, aby mógł spełnić obietnice dane wojsku.\n82% "Faraon" Bolesława Prusa - opracowanie lektury\n85% Omówienie "Faraona" Bolesława Prusa.\n85% „Faraon" Bolesława Prusa.\n85% "Faraon" - opracowanie lektury\n86% Charakterystyka Ramzesa XIII jako namiestnika i faraona "Faraon" Bolesława Prusa.\nWyjaśnienie terminu dekadentyzm Wyjaśnienie terminu dulszczyzna Wyjaśnienie terminu everyman Książę, cesarz, faraon... Chwila\nBolesław Prus Bolesław Prus Faraon faraon\nwyjasnienie terminu nirwana -


Lata spędzone na ulicy i w schronisku, a teraz powrót do normalności. Panu Zenonowi z bezdomności pomogła wyjść pasja - rysowanie\nPan Zenon i jego prace (Fot. Radio Gdańsk/Aleksandra Nietopiel)\nPrawie dekadę spędził na ulicy, potem pomieszkiwał w schronisku, a od dwóch miesięcy uczy się na nowo żyć w mieszkaniu na gdańskiej Oruni. Pan Zenon pokonał kryzys bezdomności. Pomogło...rysowanie.\nŻycie pana Zenona to z jednej strony smutna historia człowieka, który żył na marginesie, a z drugiej przykład na to, że można znaleźć drogę do stabilizacji i zacząć wszystko od nowa. To długi i trudny proces, ale nie niemożliwy. - Czy tak, jak jest teraz, jest dobrze? – pytam pana Zenona. - Pewnie – odpowiada.\nAle dobrze wie, że nic nie jest dane na zawsze, że o siebie trzeba walczyć. Codziennie.\nPomagają w tym ludzie z ośrodka i "ekipa moprowców", jak mówi o nich pan Zenon. Sprawdzają i monitorują, jak sobie radzi. Kiedy się spotkaliśmy w mieszkaniu wspomaganym – o które dla mężczyzny zabiegała fundacja Senior Design ze Szczecina, a pomogła w tym Fundacja Fosa, Urząd Miejski i Towarzystwo Pomocy św. Brata Alberta - zapłacił dopiero drugi czynsz. Wszystko jest więc świeże. Mieszkanie nie jest jeszcze w pełni wyposażone, ale najważniejsze, że jest stół, są sztalugi, przybory do rysowania i malowania.\n20 LAT PRZERWY W RYSOWANIU\nRysował od zawsze, ale miał 20 lat przerwy. Wrócił do szkiców w schronisku, kiedy był bezdomny.\nSzkicuje i maluje portrety – również znanych mieszkańców miasta, aktorów, tworzy reprodukcje – jak "Dziewczyna z Perłą" Jana Vermeera, czy słynne zdjęcie afgańskiej kobiety z okładki National Geographic - oraz gdańskie panoramy. Szczególny sentyment ma do Parku Oruńskiego, do którego kiedyś uciekał, kiedy życie rodzinne zaczęło mu się walić. Uciekał też w alkohol. A potem zaczęła się jego tułaczka, która trwała ponad osiem lat. Imał się różnych zajęć – głównie na budowach w całym regionie, a że miał fach w rękach, praca szła mu dobrze. Miał nawet epizody pracy przy zabytkach, przy odtwarzaniu starych części elewacji, z którymi inni nie mogli sobie poradzić.\n"WTEDY RYSOWAŁEM EMOCJAMI"\nDo rysowania wrócił po tym, jak ktoś podsunął mu w schronisku portret bezdomnego kolegi z ośrodka. Pomyślał sobie, że zrobiłby go sto razy lepiej... i zaczął na nowo rysować. W ośrodku pomagali i dostarczali mu niezbędnych przyborów. Jednak ten czas nie był łatwy, stąd wiele prac jest nieskończonych albo wyglądają na skończone, ale są w ujęciu pana Zenona niedopracowane.\n- Wtedy rysowałem emocjami, nie zawsze dawałem radę – mówi.\nTeraz, kiedy przyznano mu mieszkanie, kiedy wychodzi na prostą, pan Zenon chciałby się ze swojej twórczej pracy utrzymywać. Na razie nie ma pomysłu, jak to zrobić, przyznał, że obawia się, że to nie wyjdzie, że rejestracja działalności go przeraża. Na razie tworzy do szuflady i dla znajomych. Planuje też zagospodarować białe ściany mieszkania. – Ja te obrazy, które tu powstaną, mam już w głowie – podkreśla\nPan Zenon miał swoją wystawę w ramach wernisażu Zdolni z Oruni w Stacji Orunia Gdańskiego Archipelagu Kultury.


Amerykańskie media informują o możliwej rewolucji w Chelsea.\nOd wielu lat kluby Premier League są zarządzane przez zagranicznych właścicieli. Jednym z prekursorów tego trendu jest obecny sternik Chelsea Roman Abramowicz, który zakupił zespół ze Stamford Bridge w 2003 roku.\nNiewykluczone jednak, że już w najbliższym czasie rosyjski oligarcha zdecyduje się na sprzedaż stołecznej ekipy. Taką informację podała bowiem amerykańska agencja prasowa Bloomberg, która specjalizuje się w informacjach biznesowych.\nWedług jej opinii Rosjanin ma problemy z otrzymaniem wizy na Wyspy Brytyjskie. Poprzedni dokument wygasł bowiem z końcem kwietnia i do tej pory nie został odnowiony.\nPowodem takiego stanu rzeczy są kontrole, którymi objęci zostali biznesmeni inwestujący na Wyspach ponad dwa miliony funtów. Przede wszystkim sprawdzane jest, czy owe pieniądze pochodzą z legalnego źródła.\nMa to związek z sankcjami, które nakładają na ojczyznę 51-latka kraje niegodzące się z polityką Kremla. Te czynniki mogą go ostatecznie zmusić do sprzedaży ekipy zlokalizowanej na Stamford Bridge.\nAbramowicz kupił Chelsea 15 lat temu. Owa transakcja pochłonęła wówczas 140 milionów funtów. Od tego czasu oligarcha wpompował do klubu około 1,1 miliarda funtów. Właśnie za jego kadencji „The Blues” po raz pierwszy od 1955 roku sięgnęli po tytuł mistrza Anglii oraz udało im się wygrać rozgrywki Ligi Mistrzów.\nRosjanin w przeszłości odrzucał już oferty w wysokości ponad dwóch miliardów dolarów. Jak czytamy, jeśli miałby pozbyć się klubu, ktoś musi zaoferować mu około trzech miliardów funtów.\nTAGI: Roman Abramowicz Chelsea FC Anglia Rosja


Co to jest niepłodność? - Diagnostyka i leczenie niepłodności - ARTVIMED Kraków\nW ostatnich latach coraz bardziej palącym problemem staje się niepłodność męska. Wiąże się to z narastającym rozpowszechnieniem szkodliwych dla rozwoju plemników substancji chemicznych, w tym substancji o budowie zbliżonej do żeńskich hormonów płciowych. Również niekorzystne warunki pracy, prowadzące do okresowego przegrzewania jąder, powodują obniżenie parametrów nasienia. Dotyczy to mężczyzn prowadzących siedzący tryb życia, kierowców i operatorów urządzeń mechanicznych. Jakość nasienia jest również znacznie niższa u palących. Nieco rzadszą przyczyna niepłodności męskiej są powikłania poinfekcyjne, np. po śwince.\nNajczęstszymi zaburzeniami powodującymi obniżenie płodności kobiety są zaburzenia jajeczkowania. Z reguły wiążą się z zaburzeniem regularności krwawień miesięcznych. Szczególnym przypadkiem jest zespół policystycznych jajników (PCOS), w którym występują rzadkie miesiączki, charakterystyczny obraz jajników w badaniu USG oraz mogą być widoczne objawy podwyższenia stężeń męskich hormonów płciowych (tzw. androgenizacji) – trądzik i nadmierne owłosienie.\nOsobną grupę stanowią kobiety z uszkodzeniem jajowodów prowadzącym do ich niedrożności. Najczęściej do uszkodzenia jajowodów dochodzi w wyniku infekcji, po zapaleniu przydatków lub stanów zapalnych w jamie otrzewnej. Typowym przykładem jest niedrożność jajowodów jako skutek rozlanego zapalenia otrzewnej, np. w wyniku zapalenia wyrostka robaczkowego w dzieciństwie. Warto pamiętać, że każda przebyta operacja w zakresie jamy brzusznej zwiększa ryzyko powstania zrostów i w ich następstwie niedrożności jajowodów.\nW ostatnich latach wzrasta częstość infekcji dróg rodnych spowodowanych chlamydiami. Często infekcje te przebiegają bezobjawowo, przez co są trudne do wykrycia i leczenia. U kobiet z niedrożnymi jajowodami jedyna skuteczna metodą leczenia jest zastosowanie zapłodnienia pozaustrojowego i przeniesienia zarodka do jamy macicy. W tej grupie obserwuje się wysoki odsetek powodzenia leczenia.\nRodzaje niepłodności u kobiety - niepłodność pierwotna i wtórna\nNiepłodność pierwotna to taka, która diagnozowana jest u kobiety, która nigdy przedtem nie była w ciąży. Natomiast niepłodność wtórną rozpoznaje się jeśli wcześniej kobieta rodziła lub była w ciąży.


Co jest dla Ciebie najważniejsze? - Zarządzaj Czasem\nOrganizacja Pracy, Wyznaczanie Celeów, Zarządzanie Czasem\n18 lutego 2017 0 Comments\nOpowiem Ci dzisiaj, coraz bardziej popularną historię, której oryginalnego autora tak naprawdę nie odnalazłem – przyznaje się. Historia przewija się, w niektórych książkach i w rosnącej z zawrotną prędkością liczbie stron internetowych. Jednak jej przekaz jest tak uniwersalny, że w zasadzie jest swego rodzaju kanonem dla myśli i informacji związanych z zarządzaniem sobą w czasie. Przekonasz się o tym, z pewnością po zapoznaniu się z nią. Zapraszam:\nPewnego dnia, stary profesor został zaangażowany w prowadzenie szkolenia dla dwunastu szefów wielkich koncernów amerykańskich, na temat skutecznego planowania czasu. Kurs był jednym z pięciu modułów przewidzianych na całe szkolenie. Profesor miał więc do dyspozycji jedynie godzinę, by wyłożyć swój przedmiot..\nStojąc przed tak elitarną grupą osób, profesor popatrzył powoli na każdego z osobna, a następnie powiedział: „Przeprowadzimy dzisiaj doświadczenie”. Spod katedry, która przesłaniała go od zacnych słuchaczy wyjął wielki dzban, który postawił przed sobą na najbliższym biurku. Później ku lekkiej konsternacji obecnych zaczął wkładać do niego, również schowane za katedrą, duże kamienie. Po wypełnieniu dzbana dwunastoma dużymi kamieniami zapytał: „Czy dzban jest pełen?”.\nWszyscy zgodnie odpowiedzieli, że tak. Wtedy mądry profesor po chwili oczekiwania dodał: „Czy na pewno?”. Następnie ponownie sięgnął za katedrę i wyjął worek żwiru, który oczywiście wsypał do dzbana, potrząsając nim, tak by żwir wypełnił przestrzeń między większymi kamieniami, aż do samego dna dzbana. Po wykonaniu tej czynności profesor podniósł wzrok na audytorium i ponownie zapytał: „Czy dzban jest teraz pełen?”. Teraz uczestnicy szkolenia zaczęli rozumieć. Więc od razu kilku z nich odpowiedziało, że nie. Profesor uśmiechnął się lekko i powiedział: „Dobrze”.\nPochylił się ponownie by sięgnąć, tym razem po naczynie z piaskiem. Z uwagą wsypał pasek do dzbana. Piasek oczywiście wypełnił przestrzeń między kamieniami i żwirem. Jeszcze raz zapytał: „Czy dzban jest pełen?”. Tym razem wszyscy, wspaniali szefowie zgodnie odpowiedzieli chórem: „Nie”. „Dobrze” rzekł profesor.\nUczestnicy szkolenia spodziewali się już, co stanie się dalej. Profesor wziął butelkę wody i wypełnił dzban po brzegi. W tym momencie profesor zadał kluczowe pytanie: „Jaką wielką prawdę ukazuje nam to doświadczenie?”.\nJeden z uczestników, po krótkim zastanowieniu, odnosząc się do tematu szkolenia odpowiedział: „To pokazuje, że nawet jeśli nasz kalendarz jest niemal całkiem zapełniony, jeśli naprawdę chcemy i się postaramy, to możemy dorzucić do niego jeszcze więcej spotkań i rzeczy do zrobienia”.\n„Nie” odpowiedział stary profesor, „To nie o to chodziło. Wielka prawda, która wynika z tego doświadczenia jest następująca: jeśli nie włożymy kamieni, jako pierwszych do dzbana, to później nie będzie to możliwe”.\nNa sali zapanowało głębokie milczenie, każdy uświadomił sobie oczywistość tego stwierdzenia, jego prostotę, a jednocześnie ogromnie ważną mądrość. Profesor po dłuższej pauzie zapytał: „Co stanowi największe kamienie w Waszym życiu?”.\nCzy jest to dla Ciebie Twoje zdrowie, rodzina, przyjaciele, realizowanie marzeń, zajmowanie się pasjami, nauka i rozwój, relaks, a może coś zupełnie innego? Zastanów się nad tym, bo najpierw, pierwszą najważniejszą rzeczą jaką należy zrobić, to uświadomić sobie, co jest dla Ciebie cennym kamieniem, a co tylko piaskiem. Pamiętaj również, o tym, że po kamieniach czas na żwir, a nie piasek, czy wodę.. Rozważ to, również w kontekście pieniędzy. Ile ich potrzebujesz, żeby móc zadbać o swoje kamienie? Ponieważ wielu ludzi wpada w pułapkę skupienia się jedynie na zarabianiu pieniędzy, gdzie okazuje się, że ma się rzeczy (piasek) kupione za te pieniądze, a nie poświęca się czasu najbliższym, przyjaciołom, swojemu zdrowiu, prawdziwemu odpoczynkowi, pasjom i marzeniom.\nDzisiaj chcę Ci życzyć przede wszystkim świadomości dotyczącej tego, co jest dla Ciebie najważniejsze.\nTags:CELE CO JEST NAJWAŻNIEJSZE PRIORYTETY ZARZĄDZANIE SOBĄ W CZASIE


Franczyza czy własny biznes w gastronomii | HotelNews.pl\nHome » Aktualności » Franczyza czy własny biznes? Co się sprawdza w sektorze horeca?\nDróg do odniesienia sukcesu w branży gastronomicznej jest wiele. Wybór tej właściwej to jedno z pierwszych wyzwań, jakie stoją przed przyszłymi biznesmenami. Eksperci UpMenu przedstawiają wady i zalety związane z otwarciem restauracji w ramach sieci franczyzowej oraz tej, opartej na własnym pomyśle.\nWedług najnowszego raportu dotyczącego rynku franczyzy w Polsce, przygotowanego przez firmę PROFIT System oraz portal Franchising.pl, w naszym kraju działa ponad tysiąc systemów franczyzowych, a znaczna ich część to sieci gastronomiczne. Są wśród nich między innymi pizzerie, restauracje typu fast food, kawiarnie czy cukiernie. Największą korzyścią dla potencjalnego franczyzobiorcy rozpoczynającego taką działalność jest dostęp do znanej i rozpoznawalnej marki, ale zalet jest znacznie więcej.\n– Restauratorzy mogą korzystać ze sprawdzonych i dopracowanych systemów biznesowych – zauważa Anna Muras, ekspert UpMenu. – Otrzymują wsparcie w postaci szkoleń, materiałów instruktażowych czy konsultacji ze specjalistami z dziedziny np. marketingu. To szczególnie ważne wsparcie zwłaszcza dla osób dopiero rozczyniających swoją przygodę z gastronomią.\nFranczyza to również dobre rozwiązanie pod względem finansowym. Niejednokrotnie partnerzy biznesowi dzielą koszty otwarcia restauracji pomiędzy sobą, co w czasie rozpoczęcia działalności pozwala ograniczyć koszty. Wydatki, które ponosi franczyzobiorca są bardzo zróżnicowane i zależą od rodzaju oferowanych usług. Zwykle obejmują zakup licencji, remont i dostosowanie lokalu do potrzeb prowadzonej działalności, a także nabycie wyposażenia.\nW niektórych przypadkach wystarczy kilkadziesiąt tysięcy złotych (lodziarnie), inne wymagają zainwestowania nawet ponad miliona złotych (restauracje dużych sieci, takich jak np. McDonald’s). Warto pamiętać, że w przypadku części systemów, ich operatorzy dopuszczają zewnętrze finansowanie w postaci np. kredytu. Co więcej, wspierają nawet swoich przyszłych partnerów w uzyskaniu pomocy instytucji finansowych. Inne sieci wymagają natomiast wkładu własnego w postaci gotówki.\nOtwarcie restauracji pod szyldem znanej marki ma jednak również swoje wady. Podstawowa dotyczy ścisłych wytycznych działalności narzuconych w ramach umowy. Franczyzobiorca zobowiązuje się do przestrzegania jej zapisów, które często nie zostawiają zbyt wiele miejsca na realizację własnych pomysłów.\n– Modyfikacje dotyczące oferty, działań marketingowych czy nawet wystroju zwykle wymagają zgody ze strony sieci. Samowolna decyzja w tym zakresie może wiązać się z karami finansowymi – ostrzega Anna Muras z UpMenu. – Minusem jest też oczywiście podział zysków oraz opłaty ponoszone na rzecz franczyzodawcy. Można wśród nich wymienić te związane z licencją czy wspólnym funduszem marketingowym. Ich poziom jest różny i ustalany przez każdą sieć indywidualnie. Co więcej, operatorzy mogą proponować swoim partnerom dodatkowe usługi w postaci np. przyłączenia restauracji do systemu zamówień online, które z jednej strony pozwalają zwiększyć sprzedaż, z drugiej jednak podnoszą koszty.\nOtwarcie własnej restauracji w wielu przypadkach nie jest jedynie sposobem na biznes, ale także spełnieniem marzeń. W takim przypadku przyszli restauratorzy zwykle mają już w głowach gotowy plan obejmujący nazwę, dostępne menu czy wystrój wnętrz. Dostosowanie własnych planów do wymagań franczyzodawcy bywa wtedy trudne i rozwiązaniem jest samodzielne otwarcie lokalu. Samodzielny biznes wymaga jednak znacznie większych nakładów zarówno czasu, jak i pieniędzy, wiąże się też ze zwiększonym ryzykiem.\nParadoksalnie, samodzielność w działaniach okazuje się więc zarówno największą zaletą, jak i wadą prowadzenia własnego biznesu. Decyzja o otwarciu restauracji powinna więc być dobrze przemyślana i oparta na rzetelnej analizie rynku, co pozwoli zmniejszyć ponoszone ryzyko. Oryginalny pomysł, odpowiednia lokalizacja i wyszkolony personel to kolejne elementy, o które powinniśmy zadbać. Dzięki nim sukces powinien znaleźć się w zasięgu ręki.\nNieruchomości hotelowe atrakcyjne w oczach inwestorów


Czternastolatek ukradł szkolny autobus i uciekał przed policją - Społeczeństwo - rp.pl\nAktualizacja: 16.09.2019, 08:21\nCzternastolatek ukradł szkolny autobus i uciekał przed policją\nDwa policyjne radiowozy zostały uszkodzone podczas kilkudziesięciominutowego pościgu za czternastolatkiem, który w kanadyjskim mieście Fredericton ukradł szkolny autobus. Chłopak został zatrzymany.\nAutobus został skradziony z parkingu miejscowego Departamentu Transportu. Jak powiedział CBC sierżant Tim Sowers, pościg rozpoczął się ok. godz. 21.30 czasu lokalnego i trwał pół godziny. Ze względu na bezpieczeństwo innych użytkowników ruchu, policja dwukrotnie wstrzymywała akcję. Kierujący autobusem był bliski doprowadzenia do czołowego zderzenia. - Mamy szczęście, że więcej osób nie odniosło poważnych obrażeń - mówił Sowers.\nUciekając przed funkcjonariuszami, 14-latek dojechał do granic miasta, po czym wrócił do Fredericton. By go zatrzymać, policjanci użyli kolczatki. Chłopak staranował i uszkodził dwa radiowozy, próbując uciec. Gdy jego pojazd został unieruchomiony, nastolatek nie chciał wyjść na zewnątrz. Policjanci musieli rozbić szybę w drzwiach autobusu i w ten sposób dostać się do środka. Czternastolatek został zatrzymany, przedstawiono mu szereg zarzutów. Motywy jego postępowania nie są znane.\nFredericton to stolica prowincji Nowy Brunszwik leżącej na wschodzie Kanady. Założone w 1785 roku miasto liczy ponad 50 tys. mieszkańców.\nNBA: Toronto Raptors zaczynają sprzedawać klubowe hidżaby\nWietnam: Lot opóźniony 11 godzin, bo pilot zgubił paszport\nNie żyje połowa uratowanych ze świątyni tygrysów


Mały Ciemny Zakamarek\nTa część mojej duszy w której demony ucztują w ciemności, a ja mrużę oczy i lekko unoszę kącik ust nie mówiąc ani słowa....\nTuli mnie dłuższą chwile. Czuję się trochę jak pisklak w jego żelaznym uścisku. Nie wiem czy to przez moje przytłumione zmęczeniem zmysły, zamiast czułości wyczuwam władczość w jego zaciśniętych na mnie ramionach, ale nie mam siły protestować, nie ma we mnie nawet krzty oporu. Jego ramiona wreszcie się odprężają a jego palce powoli zaczynają przesuwać się w stronę mojego karku. Opuszkami dotyka linii pomiędzy skórą a włosami. Dreszcz przechodzi przeze mnie jakby z opóźnieniem. Moje ciało jest zbyt zmęczone, zbyt obolałe, żeby reagować naturalnie.\n- Tak długo czekałem. Chce cię jeszcze bardziej, jak to w ogóle możliwe. – mówi zachrypniętym głosem wprost do mojego ucha.\nNie czeka na moją odpowiedź, pochyla głowę bardziej i po chwili czuję jego mokre, gorące pocałunki na szyi. Chciałabym mieć siłę by cieszyć się jego podnieceniem, jego potrzebą odczuwania mnie... mojego ciała, zamiast tego jestem jak zepsuta marionetka, w której większość sznurków się porozciągała i poruszają kukiełką w nieskoordynowany sposób. Jestem jak lalka wyjęta z makabreski. Sama trzymam się jedynie siłą woli. Szczypie mnie policzek i nagle przypominam sobie o opasce na udzie i wiem że muszę jak najszybciej ją zdjąć i opatrzyć dziurki po kolcach. Delikatnie kilkukrotnie odpycham Matiego od siebie, ale jego ciało lgnie jeszcze bardziej w moją stronę.\n- Teraz??? – nie ukrywa swojego niezadowolenia.\n- Tak, teraz. – odpowiadam najbardziej stanowczym tonem jaki jestem w stanie z siebie wydusić.\nWchodząc do łazienki, czuje jak cała siła uchodzi ze mnie wraz z jednym wydechem jak spuszczone powietrze z nagle przekłutego balonika. Widok zasłaniają mi wielkie czarne kręgi a wzdłuż kręgosłupa wślizguje się gorąca lawa, ogłuszając i odcinając mnie skutecznie od rzeczywistego świata. Odruchowo opieram się plecami o ścianę żeby mimo wszystko nie upaść. Przymykam powieki wsłuchując się w tą małą wewnątrz mnie powtarzającą w kółko: „Będzie dobrze, wszystko będzie dobrze.” oddycham spokojnie i głęboko, bo dopóki mózg ma tlen jestem w stanie zapanować nad ciałem. Odliczam do piętnastu i otwieram oczy. Obraz nadal nieco pożółkły ale już nie czarny – jest lepiej.\nIdę do apteczki i sięgam po jodynę i bawełniane płatki. Przy ściąganiu rajstop rozmazuje krew na skórze i przez chwile, ułamek sekundy widzę scenę z spływem prysznica z „Psychozy” w technikolorze, potem odkręcam zimną wodę przemywam dziurki po kolcach, wycieram bawełnianymi płatkami i wreszcie delikatnie skraplam jodyną żeby odkazić otwarte rany. Wstaje i przyglądam się zdziwiona zmęczonej, podrapanej na policzku twarzy w lustrze. Zimną wodą ochlapuje twarz i trę najmocniej jak się da – mam ochotę krzyczeć, krzyczeć ile tylko powietrza w płucach, żeby wykrzyczeć z siebie cały ten mierny bezsensowny ból, ale nie mogę. Zamiast krzyku czuje tylko szczypanie nadchodzących łez. I płyną złośliwie gorące bezgłośne mieszając się z lodowatą wodą. Wycierając twarz przez moment wpatruje się w czarne ślady po tuszu do rzęs – test rorschacha – przemyka mi przez głowę.\n- Wszystko w porządku? – Mati niecierpliwi się za drzwiami.\n- Tak tak, już wychodzę.\nNie jestem pewna jak długo wytrzymam, bo czuje się jakby wszystkie mięśnie buntowały się przed najmniejszym nawet ruchem. Ból i odrętwienie bólem nic więcej we mnie nie ma. Otwieram drzwi i znów ciężkie ramiona Matiego oplatają mnie szczelnie. Teraz już nie bawi się już w czułości. Jego usta zachłannie wpijają się w moje. Nie zauważa nawet spuchniętego przygryzienia, które mnie drażni – bardziej niż powinno. Jego usta są chciwe, język nachalny. Jedną rękę nadal trzyma mnie mocno drugą opuszcza i wkłada między uda, szybko odnajdując wzgórek, bez odrobiny pieszczoty mocno pociera przez materiał majtek. Nie zauważa braku reakcji. Widzi tylko czerwone policzki i czuje gorącą skórę.\n- Chcę Cię… bardzo – charczy wprost do mojego ucha.\n- Szybko. – wyduszam z siebie.\nTa wewnątrz mnie ze złością tupie nogą, ale na to żeby się przed nią tłumaczyć też nie mam siły.\nAutor: Izra Sowilo o 08:14 2 komentarze:\nEtykiety: erotyka, kobieta, mężczyzna, seks\n"Her mind lives in a quit room,\nAutor: Izra Sowilo o 14:22 3 komentarze:\nNie śpię. Nie mogę zasnąć. Zamykam oczy, układam się na wznak, potem na prawym boku i znów jedynie odliczam minuty. Zwijam się w kłębek i około trzeciej zaczynam rozumieć, że to nie ma sensu, że nie zasnę. Sięgam po książkę i w parę sekund pogrążam się w zupełnie innym świecie. Po nieprzespanej nocce, wpadłam w swoisty stan odrętwienia. Wszystko mnie boli i nie mam siły nakręcać się by w pracy dawać z siebie 200% normy, więc jedynie posłusznie wykonuję polecenia, mechanicznie, bezmyślnie. Dzień nie jest zbyt urzekający ale widząc małe kropelki deszczu wirujące powoli w powietrzu i lśniące w świetle latarni odczuwałam znajomy ucisk w żołądku. Nie umiałabym nie docenić tego piękna i po prostu je zignorować. Pomimo przytłaczającego zmęczenia i rosnącej guli w przełyku, idąc do domu podziwiam piękno tego lekko dżdżystego wieczoru. Myśli o nim wracają do mnie jak zacinająca się winylowa płyta. Nie rozumiem dlaczego o nim myślę, nie wiem dlaczego chcę go z powrotem. Nie jestem nawet w stanie określić czego tak naprawdę mi brakuje. Jego silnych ramion, jego oczu pilnie śledzących co robię, czy jego miękkiego tembru głosu. Odczuwam jedynie niesprecyzowany brak. Brak jego obecności.\nW sklepie jakaś kobieta pokrzykuje rozmawiając przez telefon i nagle czuję, że dłużej nie jestem w stanie powstrzymywać szczypiących oczu. Ostatkiem sił przymykam powieki, żeby przestać, ale po chwili dwie gorące łzy zaczynają płynąć mi po policzkach. Otwieram oczy i przez chwilę nic nie widzę. Pośpiesznie rękawem wycieram oczy, ale sprzedawczyni od początku mnie obserwuje i widzi, bo ani przez chwilę nie spuszcza ze mnie wzroku.\n- Przepraszam. – szepczę.\n- Mogę Pani jakoś pomóc? – widzę ten specyficzny wyraz zmieszania połączonego ze strachem na jej twarzy.\n- Nic, już wszystko w porządku, przepraszam.\nUciekam ze sklepu jak rażona piorunem. Przecież nikt normalny nie rozpłakuje się kupując bułki.\nNie umiem znaleźć odpowiedniej ucieczki, więc odnajduje w necie „Hamleta” – POTEM’a i usłyszawszy sławetną końcówkę\n- Hamlecie, kto tu leży?\n- Stryj mamo.\n- Ja mamo.\n- No to do jasnej cholery posprzątaj po sobie.\njak zwykle wybucham niepohamowanym śmiechem. Jest mi trochę lepiej, ale wystarcza tego na pół godziny i znów wracają myśli o nim. O jego wielkich dłoniach błądzących po mojej skórze, o jego ustach wciąż szukających moich ust, o jego przyspieszonym, urywanym oddechu….\nKładę się około dwudziestej trzeciej jednak po zwyczajowych pięciu minutach kręcenia i wybierania odpowiedniej pozycji, znów zaczynam wpatrywać się w ciemność. Wiem, że znów nie zasnę. Nocka upływa mi na ciągłym obserwowaniu jak na elektronicznym zegarze pulsuje dwukropek, a potem przeskakują minuty, wreszcie godziny. Co godzinę na parę minut zamykam oczy, ale kiedy o czwartej osiem zauważam światło zapalające się po drugiej stronie kamienicy daję za wygraną.\nGdzieś około szóstej znów zmieniając pozycję postanawiam zwlec się z łóżka i więcej się nie męczyć. Powoli idę pod prysznic i dopiero tam czuję jak bardzo jestem zmęczona.\nNie potrafię wyobrazić sobie kolejnego takiego dnia i takiej nocy. Wyciągam swoje pudełko z „zabawkami” i szukając dłuższą chwile wreszcie odnajduje moje małe koło bezpieczeństwa. Opaska. Mały kawałek skóry z równymi rządkami ostrych kolców. Dawno jej nie zakładałam, ale teraz potrzebuję jej bardziej niż zwykle. Ostrożnie przykładam ją kolcami do uda i delikatnie zapinam sprzączki. Pierwsza fala bólu jest tak nagła, że prawie zastygam czując jak gorąco natychmiast zalewa mnie całą. Potem już nie jest tak intensywnie, ale nadal działa.\nCały dzień wytrzymuję tylko dzięki tej małej sztuczce. W biurze pisanie notatek zajmuje mi całe wieki, ale gdy tylko umysł próbuje odpłynąć w niechcianym kierunku palcami zaciskam sprzączki mocniej i wracam do normy. Wychodząc z biura moja świadomość pracuje jedynie na ostatniej rezerwie, więc ignoruję dziwne mrowienie w okolicy kręgosłupa. W drodze do domu, wciśnięta w siedzenie w tramwaju otępiałym wzrokiem podziwiam pogrążoną w październikowym wieczorze oświetloną blaskiem latarń i świateł mieszkań stolicę. To moje miasto mój Dom. Nie zauważam podążającego za mną cienia. Nie słyszę kiedy podchodzi za blisko. Czuję dopiero silne szarpnięcie kiedy jest już za późno. Ktoś mnie chwyta i ciska mną o mur kamienicy. Jestem zbyt zmęczona żeby wystarczająco szybko zareagować i jedynie chronię ramieniem głowę by nie skończyć w szpitalu z wstrząsem mózgu.\n- Myślałaś, że cie nie znajdę, mała dziwko? Myślałaś, że jesteś taka sprytna? – z całych sił staram się skupić na charakterystycznym akcencie, ale po dwóch nieprzespanych nocach nie umiem dopasować go do odpowiedniej twarzy, choć jestem całkowicie pewna, że go znam, że znam tego człowieka.\nZ policzkiem przygniecionym do muru, czując ciężar jego ciała myślę tylko o tym, że potrzebuję kolejnej dawki bólu żeby się otrząsnąć i zacząć prawidłowo określać zagrożenie. Ostatkiem sił przyciskam nogę do ściany, kolce wbijają się głębiej i wreszcie adrenalina zaczyna krążyć w moich żyłach.\nZaczynam działać instynktownie, najpierw lekkie wygięcie, żeby minimalnie przesunąć ciężar ciała i wyczuć pozycje napastnika, namierzanie, szybkie zgięcie kolanka i moja pięta z korkiem czółenka nagle ląduje w jego kroczu. Tego się nie spodziewał. Puszcza mnie natychmiast i wreszcie mogę odwrócić się do niego twarzą. Jeszcze chwile zajmuje mi identyfikacja osobnika, ale rysy jego twarzy są mi wystarczająco dobrze znane żeby dopasować go w pamięci. Nie mogę uwierzyć kiedy zaczyna do mnie docierać że to ten cholerny Węgier. Najchętniej skopałabym go do nieprzytomności, ale tylko patrzę jak się skręca wciąż trzymając obie ręce na kroczu.\n- I pomyśleć, że miałam Pana za ekscentrycznego dżentelmena. Pieprzony arystokrata. – dotykam palcami własnej twarzy i wyczuwam lekkie otarcia.\nSkóra już zaczyna mnie piec więc muszę jak najszybciej dostać się do domu, żeby zdezynfekować rany. Odwracam się i idę parę kroków w stronę swojej bramy gdy nagle zauważam Matiego wspartego nonszalancko na masce własnego samochodu z rękami założonymi na piersi. Robię kolejne kilka kroków w jego stronę i wymierzam siarczysty policzek. Klaśnięcie jest tak głośne, że odbija się echem. Wnętrze dłoni mnie boli, ale on nie odsuwa się, jakby czekał na kolejne uderzenie.\n- Długo zamierzałeś się przyglądać? Nie przyszło Ci do głowy, żeby mi pomóc?\n- Nie wyglądałaś na taką która potrzebuje pomocy. Świetnie dawałaś sobie radę. – robi dłuższą pauzę, po czym dodaje wykrzywiając usta w ironicznym grymasie. – Po za tym skąd mogłem wiedzieć że to nie kolejna z Twoich perwersyjnych zabaw.\n- Wiesz co, masz rację, jestem totalnie porąbana. – odwracam się na pięcie i idę w stronę bramy mojego domu. Słyszę jego szybkie kroki.\n- Izra, przepraszam. Byłem wściekły i chyba chciałem, żebyś dostała nauczkę. Głupota, wiem, że to było głupie.\nWiem, że stoi tuż za mną, ale nie mam wystarczająco dużo siły żeby się do niego odwrócić. Czuję się zbyt zmęczona, zbyt przytłoczona, żeby zdecydować, co zrobić dalej. Chcę znaleźć klucze i wejść, ale spostrzegam, że moja torebka nadal leży obok skulonego na chodniku Węgra.\nMateusz odchodzi i podnosi moją torebkę, wyciąga klucze i po chwili razem wchodzimy na klatkę. W korytarzu delikatnie dotyka mojej dłoni. To mi nie wystarcza. Zaciskam swoją dłoń mocno i po chwili jestem już cała w jego ramionach.\nAutor: Izra Sowilo o 14:36 10 komentarzy:\nSzary październikowy poniedziałek przytłacza depresyjną aurą. Po drodze do pracy marznę bardziej niż zwykle i pierwszy raz w tym roku zaczynam się zastanawiać nad przygotowaniem na następny dzień cieplejszego zestawu ubrań. W pracy w swojej klitce odpalam system i szlag mnie trafia kiedy widzę, że zamiast się wczytać zaczyna się raz za razem restartować. Dzwonię do działu IT i proszę, żeby przysłali kogoś z adekwatną wiedzą. Po godzinie przychodzi pryszczaty chudzielec z rudą czupryną i dziwną namiastką brody. Kwadrans zabiera mu stwierdzenie, że „Niestety komp umarł śmiercią naturalną i nie ma się co dziwić, bo to siedmioletni staruszek.” Trochę marudzi kiedy proszę, żeby jednak zaniósł „staruszka” do ich działu i żeby spróbowali odzyskać z niego tyle danych ile się da. Na odchodnym stwierdza, że mam szczęście, bo właściwie to dziś już nie popracuję. Dzwonię do działu kadr z pytaniem czy w takiej sytuacji mogę się ulotnić i po potwierdzeniu zbieram się w ciągu paru minut. Wychodząc z pracy o tak wczesnej porze zachłannie wdycham powietrze i napawam odrobiną wolności. „Blue monday” staje się „Lovley day”. Idę rozkoszując się jesiennym, popołudniowym deszczem. Obserwuję rozproszone światła przejeżdżających samochodów i próbuje znaleźć odpowiednie określenie dla nastroju, który wślizguję się podskórnie coraz głębiej z każdą następną kroplą i gnieździ się gdzieś wewnątrz mnie odnajdując swoje miejsce przeznaczenia. Wchodząc na teren parku widzę starszą kobietę w granatowym prochowcu i kapeluszu stylizowanym na lata trzydzieste i w przebłysku pamięci odnajduję obraz Hoppera „Automat”. Nigdy nie mogłam się pogodzić z tytułem, bo wbrew znawcom sztuki wcale nie dostrzegałam na nim „wypierania życia zgodnego z naturą na rzecz rozwoju technologicznego”. Zawsze widziałam po prostu wyalienowaną kobietę, na której twarzy malował się ten specyficzny wyraz melancholii i tęsknoty za czymś, co jest zbyt ulotne by nadać mu odpowiednią słowną definicję. Zatrzymuję się na chwilę i wciągam głęboko w płuca rześkie powietrze. Wiem, że takiego dnia nie można zmarnować, więc odszukuje telefon i pisze sms-a do Olgi.\n„Jesteś dziś wolna?”\n„Będę wolna za godzinę.”\n„Przyjedziesz do mnie? Pogadamy na spokojnie? Zrobię macchiatto ;)”\n„OK. Będę za godzinę z minutami.”\nZdążyłam jeszcze wstawić ryż i pokroić warzywa gdy odezwał się dźwięk domofonu. Olga z mokrymi włosami z których lekko krople skapywały na jej bladą skórę ramion stanęła w drzwiach.\n- Podać Ci ręcznik??? – pytam, widząc wściekłość malującą się na jej delikatnej twarzyczce.\n- Nie nabijaj się ze mnie. Część drogi musiałam iść na piechotę, bo idiota taksówkarz wpakował nas w jakiś gigantyczny korek na alejach.\nŁagodnieje, kiedy wchodzimy do mojego pokoju i przynoszę jej gorącą intensywnie aromatyczną kawę w wysokiej szklance. Z głośników sączy się leniwe Chris Botti i widać jak z sekundy na sekundę na jej twarz wpływa wyraz odprężenia. Uwielbiam ją obserwować. Lata temu próbowałam naśladować jej płynne ruchy, ale nigdy nie udało mi się nawet w połowie osiągnąć takiej gracji. U mnie zawsze wygrywała zbyt duża ekspresja, nerwowość. Olga powoli upija pierwszy łyk i zaczyna swoje przesłuchanie. Każdą odpowiedź najpierw kwituje lekkim kiwnięciem i dopiero po dłuższej chwili dopytuje o kilka szczegółów, jakby próbując nakreślić specyficzny obraz ostatnich dwóch miesięcy. Czoło marszczy tylko słysząc o incydencie z brzytwą. Widzę jak jej usta zaciskają się w prostą wąską linię, a jej twarz tężeje z napięcia, ale nie komentuje ani jednym słowem, czekając, aż dopowiem historie do końca.\n- Dlaczego nie zadzwoniłaś do mnie??? – w jej głosie nie słychać pretensji, raczej rodzaj rozżalenia.\n- Nie miałam siły. Chciałam być sama. Chciałam, żeby przestało boleć. Chciałam uciec.\nZnów kiwa głową, dając sobie chwilę na „przetrawienie” informacji.\n- Wiesz, że jesteśmy ze sobą związane, że jesteś mi najbliższa i doskonale zdawałaś sobie sprawę że prędzej czy później i tak się dowiem.\n- Przepraszam, nie chciałam Cię dodatkowo nakręcać.\n- Nie rób tego więcej. Nie chowaj się przede mną. Ja i tak Cię zawsze znajdę.\nOdstawia szklankę z kawą na stoliku i bierze najpierw moje dłonie w swoje ręce potem przesuwa je wyżej aż do łokci.\n- Pamiętasz? – trzyma mnie mocno jak wtedy, kiedy byłyśmy jeszcze nastolatkami i „po wszystkim” przyrzekałyśmy sobie, że zawsze będziemy dla siebie najważniejsze, bo tylko razem możemy przetrzymać wszystko co najgorsze.\nPotem rozmawiamy o książkach, koncertach, filmach i czas płynie zbyt szybko. Olga sama zaczyna coraz częściej spoglądać na zegarek. Wiem, że to znak, że już jest gdzieś spóźniona, ale wreszcie mi ulżyło, że się przed nią wyspowiadałam i teraz najchętniej zatrzymałabym ją na noc. Znam ją jednak wystarczająco, żeby nie robić sobie nadziei. Wymyka się, mijając w drzwiach Matiego.\nObserwując ich mierzące się spojrzenia wyczuwam dziwny rodzaj napięcia pomiędzy obojgiem. Jakbym na chwilę stała się specyficznym rodzajem membrany tłumiącej dwie odmienne siły. Kiedy tylko Olga wychodzi, Mateusz chwyta mnie za ramię i wymusza spojrzenie mu prosto w oczy.\n- Co ona tu robiła? Po co przyszła? – staram się wydostać ramię z jego zaciśniętych palców, ale mi się nie udaje.\n- Puść, to boli. – posłusznie puszcza moje ramię. W wyobraźni widzę już kolejny siniak. – Przyszła, bo ją zaprosiłam. Chciałam z nią pogadać. Dawno się nie widziałyśmy.\n- Nie chcę żebyś się z nią zadawała. To nie jest towarzystwo dla Ciebie.\n- Słucham???!!! – czuje jak adrenalina zaczyna krążyć w moim krwiobiegu i wiem, że za moment serce niebezpiecznie mi przyspieszy. – A skąd Ty ją znasz, co?! I co Ty o niej wiesz?!\n- Nie istotne. Nie chcę, żebyś się z nią spotykała, nie chcę, żeby się tu kręciła podczas mojej nieobecności. – jego głos zwyczajowo łagodny, gryzie się z treścią wypowiadanych przez niego słów.\n- Ty chyba sobie w kulki lecisz? – prycham ironicznie, ale czuje jak policzki zaczynają mnie piec i zdaje sobie sprawę, że przestaję panować nad własnymi odruchami. – Chcesz mi czegokolwiek zabraniać??? Chyba Cię totalnie popierdoliło??!! Kim Ty jesteś, żeby mi dyktować warunki???!!! Kim jesteś, żeby mi mówić z kim mam się zadawać????!!!! – wiem, że krzyczę, ale nie umiem się już wycofać.\n- Może nie jestem ideałem, ale teraz tu jestem. Jestem i będę. I znoszę wystarczająco dużo Twoich walniętych zachowań, żeby mieć prawo głosu. I nie chce żebyś się z nią zadawała. Rozumiesz?! – robi krok i znów boleśnie zakleszcza swoje wielkie dłonie na moich ramionach i zaczyna lekko mną potrząsać, jakbym była jedynie szmaciana lalką.\n- A mnie mało obchodzi czego chcesz. Ona jest dla mnie ważniejsza, niż Ty. Zawsze będzie?! I puść mnie do jasnej cholery, bo to boli. – szarpię się. Puszcza mnie, jednak stoi zbyt blisko. Jestem wściekła. On wpatruje się we mnie, chwyta moja twarz w obie ręce i całuje. Wymusza pocałunek, choć moje zaciśnięte szczęki skutecznie mu to uniemożliwiają.\n- Czemu taka jesteś? – pyta łagodnie biorąc oddech.\n- Wyjdź. – wrzeszczę wprost w jego twarz. – Nie mogę na Ciebie patrzeć. Mam Cię dość.\nPrzez moment się waha, ale potem zabiera ręce, robi dwa kroki w tył i kieruje się w stronę drzwi. Trzaśnięcie jest tak mocne, że futryna lekko się trzęsie. Potem zalega głucha cisza. I słyszę tylko moje nadal zbyt szybko bijące serce.\nAutor: Izra Sowilo o 08:45 12 komentarzy:\nW drodze do domu siedząc obok niego w samochodzie mrużyłam oczy. Światła miasta rozmazywały się w łunach i na chwilę mogłam pogrążyć się w nierzeczywistym kolorowym świecie jak Alicja po drugiej stronie lustra. Miarowy ruch wycieraczek i jego dotyk przywracał mnie do tu i teraz. Gorąca duża dłoń, którą co chwilę kładł na moim kolanie parzyła moją skórę. Chciał czuć, że jestem obok, jakby sam widok mu nie wystarczał. Wiedziałam, że o coś chciał zapytać, bo jedna ze zmarszczek na czole układała się w charakterystyczny łuk, ale nie chciałam go poganiać. Jest mniej cierpliwy ode mnie w wyrażaniu swoich myśli, więc wreszcie wydusi z siebie, o co chodzi. Zaparkował przed bramą i bez słowa wszedł za mną na schody i do mieszkania. W korytarzu próbował pocałować mnie w szyje, ale lekko się odchyliłam i skręciłam do kuchni.\n- Czemu się ze mną droczysz???\n- Nie droczę się tylko chce zrobić herbatę.\n- Nie chcę herbaty. Chcę Ciebie.\n- Jestem cała mokra. – i zmęczona, dodaje w myślach.\n- Lubię jak jesteś mokra. – uśmiecha się, szczerząc zęby jak młody wilczek.\nPrzechodzę w stronę sypialni dla gości przez uchylone drzwi, czując jak kroczy tuż za mną. Zapach, który czułam tam pod mostem teraz jakby się wzmógł, jakby znów się urzeczywistnił. Czuję jego gorące palce na moim biodrze nawet przez mokry materiał sukienki. Nie wytrzymuje zbyt długo, łapie mnie w pasie i przyciąga do siebie. Drzwi lekko domykają się. Patrzę mu prosto w oczy. On natychmiast przyciska mnie jeszcze mocniej do siebie. Zaczyna wdychać mój zapach oddychając coraz ciężej. Szuka moich ust, ale drażnię się z nim, dając mu jedynie błądzić po szyi i policzkach. Jego ramiona przyciskają mnie do niego w żelaznym uścisku. Nie za bardzo mogę manewrować, jednak, kiedy tylko zbliża usta kąsam jego wargę. Syczy. Czuję jak lekko zwalnia uścisk i przesuwa palce tuż pod sukienkę. Zaciskam uda uniemożliwiając jego palcom przesunięcie się bliżej mojego wejścia. Specjalnie naciskam i jednym krokiem zamieniam nasze miejsca, teraz to on plecami przywiera do drzwi. Nadal drażnię się z nim, dając mu odczuć swój oddech na policzku, tuż przy uchu, ledwie muskając jego usta. Mateusz szuka dotyku moich ust z coraz większym szaleństwem i zapamiętaniem. Wreszcie całuję go miękko wdzierając się w jego usta. Mój język drąży, porusza wszystkie nawet najbardziej wrażliwe miejsca. Na chwilę przerywam.\n- Jesteś pionkiem w mojej grze. – szepczę wprost do jego małżowiny.\nPotem znów przywieram do jego ust, schodzę językiem na szyję, wreszcie do ucha. Jego jęk brzmi dla mnie jak muzyka. Uśmiecham się do siebie. On nie mogąc się swobodnie poruszać zaczyna się szamotać. Próbuje dostać się do moich czułych miejsc, na szyi, karku, lecz jest jak w pułapce. Przyparty przeze mnie do drzwi. Delikatnie odpinam guziki jego spodni i koszuli. Mój język nadal błądzi w jego uchu, moja lewa lodowata ręka delikatnie przemieszcza się po jego prawym boku, drugą ręką pocieram sztywne wybrzuszenie w dżinsach. Jego zapach i smak pobudzają mnie. Przysysam się do jego ust, ale na krótko. Jego oddechy są coraz szybsze. Przyciska mnie do siebie z całych sił.\n- Nie uduś mnie. – szepcze i czuję jak jego ciało drży.\n- Co tttyyy ze mnąąąą robiszszsz? – pyta pomiędzy szybkimi oddechami.\n- Nic, na co sam nie miałbyś ochoty.\nWydaje mi się, że za moment skończy, ale on gwałtownie odrywa się od drzwi lekko popychając mnie w głąb pokoju i z impetem dopada do mojej mokrej sukienki. Szarpię się z nią chwilę, po czym jednym ruchem zrywa. Guziki spadają stukotem na podłogę, sukienka spada ciężkim plaśnięciem. Sama zsuwam z jego ramion koszulę. On unosi mnie i całuje gorączkowo drążąc językiem. Moje nogi oplatają go w pasie a płatki wyczuwając pod grubszym materiałem jego nabrzmiały penis instynktownie ocierają się o niego. Nasze ciała uprawiają jakiś rodzaj mało subtelnego tańca to zbliżając to oddalając się od siebie. Spodnie zaczynają go drażnić, więc stawia mnie na podłodze i szamocząc się pozbywa się ich rzucając niedaleko mokrej sukienki. Tym razem to ja popycham go na kanapę. Nie jest rozłożona, więc ląduje na niej na siedząco z członkiem w pięknym stojącym wzwodzie. Siadam na nim okrakiem i jeszcze chwilę jedynie ocieram się o niego. Potem chwytam sztywny penis w dłoń i nakierowuję wprost pomiędzy płatki. Nadziewam się najwolniej jak się da starając kontrolować swoje oddechy, ale jego wściekłe przekleństwa dekoncentrują mnie w chwili, kiedy jest już cały we mnie. Zaczynam poruszać się miarowo, powoli dokładnie wyczuwając jego rozdygotanie. Jego wielkie dłonie łapią mnie w pasie i przez cały czas próbują narzucać szybsze tempo, ale stanowczo utrzymuje wolny rytm, jedynie delikatnie przyspieszając, co jakiś czas. Utrzymuje ten stan do momentu, kiedy mój pot i mlaskanie naszych ciał nie pozwalają mi już przedłużać katorgi. Moje ruchy są coraz bardziej naglące. Czuję jego żołądź wbijającą się we mnie najgłębiej jak się da i już nie mam siły powstrzymywać się przed skurczami. Ich fala pogrąża moje ciało w jednym nieustającym drżeniu. Kiedy już mogę złapać oddech on zaczyna dygotać i przedłużonym oddechem w zagłębieniu mojego obojczyka kończy ściskając mnie do bólu obręczą z swoich ramion. Po dłuższej chwili jego ramiona opadają i oddech się uspokaja.\n- Jak to możliwe, że im więcej Ciebie mam tym bardziej Ciebie chcę??? To przecież niemożliwe uzależnić się tak od drugiej osoby.\n- To tylko cielesność, cielesność w końcu Ci się znudzi.\nAutor: Izra Sowilo o 15:08 4 komentarze:\nTaniec pozwala się wyżyć. Uzewnętrznić wszystkie emocje, bez dodatkowej babraniny, poza potem słono osiadającym na całym ciele i zapachem wypitego alkoholu. Pozwala zapaść się w sobie i obudzić z kacem następnego dnia. Pamiętam, dlaczego wcześniej chodziłam do klubów. Klubowe życie wciąga, bo nie jest realne. Bo jest jedynie przyjemną odskocznią od monotonii rzeczywistości. Jest jak chwilowa magia, która szybko zmienia się w ból głowy i mdłości o poranku. Kiedy Szymon ciągnie mnie w stronę baru zastanawiam się czy dziś wieczór, znów chcę się całkowicie zatracić i szybko podejmuje decyzje. Nie.\n- To, co dwa szoty?\n- Wodę z lodem.\nSzymon przygląda mi się uważnie, ale po chwili, kiedy może już stanąć tuż przy barze zamawia szota i wodę. Po lewej stronie widzę barmana, u którego są moje rzeczy. Obserwuję jego szybkie wykalkulowane ruchy i mimowolne gesty. Nie jest przypadkowym studentem próbującym dorobić, zna się na tej robocie. Jest zwinny i spostrzegawczy. Jego ciemne oczy błyszczą w odbijającym się w szkle neonowym świetle. Pod koszulką widać wyrobione mięśnie, odznaczające się bardziej przy każdym wyciągnięciu tułowia. Odwraca głowę w moją stronę jakby wyczuwał, że na niego patrzę. Uśmiecha się do mnie zapraszająco i zmienia minę na zdziwioną, kiedy Szymon łapie mój łokieć próbując skierować w stronę wąskiej ławy stojącej pod ścianą. Siadamy. Wpatruję się w bezładną masę ciał podrygującą w stroboskopowym świetle. Czarne i białe pulsujące rozbryzgi. Obraz przed moimi oczami przypomina mi jedno z dzieł Jackson'a Pollock'a. Przymykam powieki, żeby oczy odpoczęły od drażniącego rozdygotanego światła.\n- Dobrze się czujesz? – Szymon mówi wprost do mojego ucha, delikatnie głaszcząc moje ramię.\n- Tak. Jestem trochę zmęczona. – otwieram oczy.\nWydaję mi się, że mój głos jest zbyt cichy, ale Szymon po chwili znów się odzywa.\n- Wiesz, dlaczego Olga Cię tu ściągnęła?\n- Kiwam twierdząco i upijam łyk zimnej wody.\n- Chciała mnie na chwile zgarnąć. Dawno się nie widziałyśmy. Zbywałam ją i poczuła się zaniedbana.\n- Chyba chodzi o coś więcej. – odwraca się tak, żeby patrzeć mi prosto w oczy, chwyta mnie mocno za rękę jakby próbując wesprzeć. – Wypytywała o Ciebie bardziej szczegółowo niż zwykle. Kiedy się ostatnio widzieliśmy, co robiliśmy, o czym mówiliśmy. Pytała nawet jak odpowiadałaś, kiedy się z Tobą kontaktowałem. I pytała o tego Twojego nowego. Ale ja jeszcze nie miałem z nim przyjemności. Nie wiem, co jest grane, ale lepiej z nią pogadaj, bo ta kobieta nigdy nie odpuszcza. – zawiesza głos i po chwili widzę jego lekko skonsternowany wzrok.\nOlga podchodzi do nas z promiennym uśmiechem i siada pomiędzy nami rozdzielając nasze ręce.\n- No kochani, chyba nie utknęliście na tej ławie??? Izra, Tom nagrał dla Ciebie jakieś kawałki, powiedział, że tylko Ty będziesz potrafiła je docenić. – kładzie płytę Cd na moich kolanach. – Wspomniał, że jutro chętnie by się z nami spotkał na mieście, bo wieczorem ma samolot.\n- Olga, wiesz, że nie mogę. Właściwie to powinnam się zbierać, bo jutro nie zwlekę się z łóżka. – w moim głosie słychać zmęczenie i podświadomie mam nadzieję, że słychać je na tyle wyraźnie, by Olga pozwoliła mi się ewakuować do domu.\n- Nie żartuj, jeszcze nie ma pierwszej.\n- Nie żartuję. Muszę się zmywać. Jestem padnięta, a za parę godzin muszę być w pracy. Ale Ty zostań i baw się za nas dwie. – wstaję, zabierając płytę i sięgając po ostatni łyk zimnej wody.\nPrzepycham się do barmana i proszę o swoją torebkę i kurteczkę. Podaje mi lekko nachylając się w moją stronę i uśmiechając drapieżnie.\n- Koleżanki Olgi, zawsze są mile widziane. – nie wiem, co oznaczają jego słowa, ale domyślam się, że Olga przyprowadza tu „TE” dziewczyny i nagle czuję jak zaczynają mnie piec policzki. Robi mi się duszno.\nWychodząc o mały włos nie przewracam się na śliskich schodach, w ostatnim momencie łapiąc się poręczy. Wszystko we mnie pulsuje. Chcę do domu, chcę już być w domu. Na zewnątrz lekko siąpi i wreszcie mogę zaciągnąć się rześkim powietrzem. Robię kilka głębszych wdechów próbując się uspokoić. Idąc w stronę postoju taksówek znów tracę na chwilę oddech. Kilka kroków ode mnie stoi Mark. Podchodzi i kiedy jest już na wyciągnięcie ręki, robi krok w tył, pokazując, że oddaje mi swobodę przestrzeni.\n- Musiałem się z Tobą zobaczyć. Unikasz mnie, a ja już nie miałem pomysłów, co jeszcze mogę zrobić. I ten Twój "bodyguard", strzegący Cię w każdej sekundzie.\n- To mój nowy facet.\n- No błagam, on nie jest w Twoim typie.\n- To ja mam jakiś typ??? – zaczynam z niedowierzaniem kręcić głową. – Olga Ci powiedziała, że tu będę???\n- Nie, ona mi pomogła Cię tutaj sprowadzić. – robi dwa kroki i już jest za blisko.\nCzuję jego zapach, mieszanka deszczu, bergamotki, cytryny, pelargonii i przytłaczającej ambry. Nie chcę go czuć, nie chcę jego bliskości, ale kiedy przylega do mnie obejmując nie jestem w stanie go odepchnąć. Budzi we mnie głód, który już raz dziś uśpiłam. Teraz dochodzi do mnie, że popełniłam błąd. Powinnam już dawno mu wytłumaczyć, że to koniec. Powinnam się spotkać i rozliczyć naszą przeszłość. Jego oddech słyszę tuż powyżej ucha i zaraz lekko odrywa się ode mnie i całuje. W tym pocałunku czuję całą jego desperację, bezradność i pożądanie. Moje ciało odpowiada na jego pocałunek, ale tuż pod powiekami pojawia się wielki czerwony neon z napisem NIE!!!\n- Nie mogę. – mówię wprost w jego usta w sekundzie, kiedy nabiera powietrza.\nCzas na chwilę zamiera, a on zmienia się w zimnego obcego człowieka.\n- To koniec, prawda???\nKiwam głową, bo nie mam siły powiedzieć tego na głos. Jego ramiona nadal mnie obejmują, ale wiem, że to tylko spowolnienie reakcji, jak w zwolnionym filmie. Mija jeszcze parę minut, za nim jego ciało oddala się ode mnie, odchodzi, w końcu znika z pola widzenia. We mnie nadal gorąco napływa falami i pulsuje, pomimo delikatnie kłujących zimnem kropelek mżawki. Idę przed siebie, ale moje kroki szybko zaczynają zmieniać się w trucht, jakbym mój głód popędzał mnie bardziej, szybciej. Moja bestia obudziła się na dobre, a ja zostałam sama. Zatrzymuję się i wyciągam komórkę. Wysyłam sms-a:\n„Bulwar Grzymały, przy moście.”\n„Będę za 10 minut.”\nCzas rozciąga się. A ja w nim. Jakby minuty trwały i trwały w zawieszeniu, w bezruchu. Wszystko dookoła zastyga oprócz zimnych drobinek wody delikatnie głaszczących mnie po rozgrzanej twarzy. Wreszcie widzę jego ciemną dużą sylwetkę. Opieram się o balustradę i czekam z napięciem przekraczającym zdrowy rozsądek.\n- Jesteś cała mokra. – mówi, ale na więcej słów mu nie pozwalam.\nPrzywieram do niego całym ciałem i całuję władczo, chciwie, niecierpliwie. Drży oddając mi pocałunek. Lewą ręką trzyma mnie w zagłębieniu talii, a prawą bezceremonialnie wsuwa pod przyklejoną do ud sukienkę. Szybko namierza wzgórek i zaczyna pocierać tuż pod nim, ale przemoczona koronka fig denerwuje go, więc po chwili klęka na jedno kolano i roluje ją w dół, do kostek, a potem wyciąga z niej moje stopy. Zaczyna całować wnętrze ud, ale kiedy jego język idzie wyżej, moje ręce desperacko zaciskają się na jego włosach i raptownie ciągną w górę. Wstaje lekko zdezorientowany.\n- Dlaczego? – jego pytanie, dławię zachłannym pocałunkiem.\nNie mam teraz czasu na kolejne tłumaczenia i przepychanki. Chcę go jak najszybciej, chcę go teraz. Ale on znów dwoma palcami jedynie pociera wejście. Schyla się i całuje mój obojczyk, jednocześnie zataczając kciukiem małe kółka na łechtaczce. Bawi się moim pożądaniem. Palcem wskazującym lewej ręki łapie kroplę wody z mojego czoła i kreśli nią zarys policzka, podbródka i szyi, potem rozsuwa sukienkę bardziej by lekko gładzić mój mokry brzuch. Wkurza mnie jego opieszałość. Chwytam dłonią jego krocze i lekko ściskam w miejscu, w którym wyczuwam mosznę. Wydaje z siebie lekkie charknięcie. Przez chwilę mocuję się z guzikami spodni i już oswabadzam napiętego i gotowego penisa z lekko drgającą żołedzią. Obejmuję dłonią i przeciągam po całości, skupiając się jedynie na wędzidełku, które delikatnie pocieram kciukiem, czując na palcu lepkość ejakulatu. Wybijam go tym z rytmu.\n- Nie rób tak, bo długo nie wytrzymam.\n- Nie masz wytrzymywać, masz we mnie wejść i skończyć tą zabawę.\nJeszcze raz dłonią przeciągam po jego członku.\n- Naprawdę tylko tego chcesz?! – wyrywa siebie z pół oddechu.\nKiwam głową. Odrywa się ode mnie, bardziej zsuwając spodnie i natychmiast jednym płynnym ruchem wbijając się we mnie po same jądra. Wypełnia mnie całkowicie i wreszcie czuję ulgę. Zaczynam się poruszać. Pręty balustrady wbijają się moje pośladki, a poręcz boleśnie odbija się od mojego kręgosłupa, ale zaciskam zęby byle tylko szybciej poczuć ulgę. Jego ruchy też przybierają na prędkości. Ale więcej w nich złości niż pogoni za spełnieniem. Jakby każdym kolejnym ruchem chciał mnie ukarać. Jego żołądź uderza coraz szybciej głęboko wewnątrz mnie i zatracam się w tym. Byle szybciej, byle mocniej. On opiera swoją rękę za moimi plecami i na chwilę zastyga. Druga ręka wślizguje się pomiędzy nas i zaczyna drażnić moją napęczniałą łechtaczkę. Znów przyspiesza, ale tym razem każde jego pchnięcie jest połączone z lekkim naciskiem z przodu. Nie za bardzo wiem jak, ale skurcze przechodzą gwałtowną falą i mój urywany oddech zagłusza całkowicie myśli. Po chwili on przekleństwem kończy i lepka ciepła sperma delikatnie spływa mi po udach. Jego ręce przytrzymują się balustrady, ale i tak czuję jego ciężkie ciało z opartym czołem na moim ramieniu.\nAutor: Izra Sowilo o 15:08 7 komentarzy:\nTo już końcówka września, a ja nadal nie mogę dostrzec najmniejszych symptomów mojej ulubionej jesieni. Jest zbyt ciepło, zbyt sucho, za mało kolorów, za mało zapachów. Wszystko dookoła wydaje się wyjałowione. Przybrudzone żółcie i brązy spadających liści i ani jednego przebłysku przyjemnie grzejących od środka czerwieni i pomarańczy. Lato ociąga się z odejściem, trwa, ale jest bez smaku jak zwietrzały szampan, którego już nikt nie chce dopić. Jadąc do pracy rowerem nadal narzucam na siebie jedynie koszulkę i szorty, a przecież powinno być chłodniej, wilgotniej inaczej. W biurze staram się robić wszystko jak najdokładniej, bo ten psychol Max próbuje wyżywać się na wszystkich, a ja z racji bycia jego asystentką jestem teraz na pierwszej linii ognia. Wróciłam do dawnych nawyków noszenia „zabawek”, bo inaczej w chwilach eskalacji wzburzenia nie umiałabym zapanować nad odruchami i najprawdopodobniej rzuciłabym się Maxowi do gardła. Dziś mam na sobie opaskę na ramię z kolcami zakończonymi igiełkami i kiedy tylko mój szanowny szef wzywa mnie do siebie i zaczyna swoje wrzaski, przyciskam ramię do tułowia najmocniej, by igły wbiły się w skórę. Ból, krótki stan błogości i powrót do samokontroli. Koło południa odzywa się moja komórka, ale jestem zbyt zajęta wklepywaniem danych, żeby ją odebrać i dopiero dwie godziny później mogę sprawdzić i oddzwonić.\n- Mała nie odzywasz się, a obiecałaś. – lekka pretensja w głosie Olgi brzmi niegroźnie, jak u małej dziewczynki.\n- Przepraszam, nie mogę się wyrobić, od powrotu z urlopu.\n- Obiecałaś, że się spotkamy i na spokojnie obgadamy ten twój najnowszy nabytek. Czuję się pominięta, a wiesz, że potrafię być bardzo niegrzeczna, kiedy się mnie ignoruje. – wyczuwam rodzaj ironii, ale nie za bardzo wiem jak na niego zareagować, żeby jej nie sprowokować i nie być zmuszoną do tłumaczenia się z ostatnich wydarzeń. Nie mam na to czasu i chyba najpierw muszę sobie wszystko przemyśleć, żeby potem opowiedzieć jej to w miarę logicznie.\n- Przyrzekam, że w przyszłym tygodniu coś zorganizuję. Spotkamy się na mieście i pogadamy.\n- Przyszły tydzień może być Mała, ale dziś idziesz ze mną do klubu.\n- Olga, nie dam rady. – staram się przybrać błagalny ton.\n- Dasz, dasz. Tom przyjechał, a to jedyny DJ, którego znamy osobiście, więc kochana nie masz wyjścia. Przyjadę po Ciebie o dwudziestej.\nJestem lekko wkurzona, więc odruchowo przyciskam ramię i fala ciepłego bólu zagłusza wszelkie emocje. Teraz szybko muszę wysłać sms-a do Matiego, żeby dziś do mnie nie przychodził. Przez jedną chwilę się waham i przychodzi mi przez myśl, żeby zabrać go z nami, ale wiem jak bardzo Olga lubi w klubach prowokować, więc odpycham ten poroniony koncept jak najdalej. Nie mogę go okłamać, ale nie chcę mu pisać całej prawdy. „Nie przyjeżdżaj. Idę z kumpelą na imprezę. Wrócę bardzo późno”.\nOlga punkt dwudziesta dzwoni. Nie zdążyłam się przygotować. Nadal mam mokre włosy. Szybko wsuwam balerinki na stopy zbieram w biegu moją dżinsową kurteczkę, torebkę i wybiegam zatrzaskując za sobą drzwi.\nTaksówka pachnie skórzaną tapicerką. Olga patrzy wymownie na wielki zegarek na swoim nadgarstku.\n- Od kiedy to się spóźniasz Mała???\n- Zlituj się, z pracy wróciłam pół godziny temu. – odburkuję siadając obok niej. – Ledwie zdążyłam wyskoczyć spod prysznica.\n- Faktycznie wyglądasz jak zmokły kurczak. – śmieje się dźwięcznie.\nWygląda jak ucieleśnienie męskich fantazji. Włosy kruczoczarne układają się w delikatne fale, bordowe usta kontrastują z mleczną karnacją i ogromne turkusowe tęczówki oczu, od których nie można oderwać wzroku. Czarna bluzka z złotymi aplikacjami z lejącego materiału miękko podkreśla jej figurę i mini kończąca się gdzieś w połowie uda podciągnięta teraz do granic przyzwoitości. Kojarzy mi się z ostatnim zdjęciem Moniki Bellucci z „Figaro” gdyby tylko podmienić aktorce kolor oczu z ciepłego brązu na odblaskowy niebieski. Jest piękna. Nierealnie piękna, jak senne marzenie. Często się zastanawiam, czy gdyby nie nasza wspólna przeszłość miałabym szanse się z nią przyjaźnić.\nDojeżdżamy do klubu po 30 minutach i już zza rogu widać kolejkę przestępujących z nogi na nogę ludzi. Przechodząc obok nich czuję się dziwnie skrępowana, bo większość nawet tych ładniejszych dziewczyn nie będzie miała szansy wejść do środka. Z daleka słychać basy nadające nie zawsze równy rytm.\n- Cześć Byku. – Olga uśmiecha się promiennie do napakowanego selekcjonera w garniturze.\n- Olga, jak miło, o widzę dziś z koleżanką? – uśmiecha się do niej i pochyla żeby ucałować policzek.\n- No wiesz, Izry nie poznajesz?\nByku przez sekundę patrzy mi w oczy i zaraz pochyla się w moją stronę.\n- Izra, kobieto wieki Cię nie było.\n- Wiesz, praca, obowiązki. – czuję się jak na przesłuchaniu, przecież nie powiem, że już wyrosłam z szlajania się po klubach.\nWreszcie przepuszcza nas i wchodzimy do środka. Przechodzimy wąskim korytarzem potem w dół parę schodów. Jeszcze jeden krótki korytarz i wreszcie wchodzimy do wielkiej sali wypełnionej po brzegi ciałami, poruszających się szybko w rytm „Gold Dust” Fresh’a. Przeciskamy się i Olga mocno trzymając mnie za rękę ciągnie mnie w stronę baru.\n- Marcin, zostawimy to u Ciebie OK.?! – krzyczy do barmana podając mu nasze torebki i moją kurteczkę. Chłopak kiwa z uśmiechem głową odbierając nasze rzeczy i mrugając porozumiewawczo okiem.\nPotem wciąga mnie z powrotem na parkiet. Zaczynam podskakiwać, ale muzyka przechodzi w inny rytm i słyszę już przejście w inną tonację. Samplowanie w wykonaniu Toma to mistrzostwo świata – piosenki wręcz przenikają się i właściwie nie wiadomo, w którym momencie jedna jest zastępowana przez drugą. Teraz wyraźnie słyszę Kiesze. Światła migają w rytm muzyki z zawrotną szybkością i ciężko mi się skupić, więc poddaję się próbując dopasować do niego własne tempo. Patrzę na Olgę, ale ona nadal podskakuje od czasu do czasu bardziej kręcąc biodrami.\nZnów słyszę przejście tym razem to kawałek „Shake it off” Taylor Swift – przypominam sobie zabawny teledysk i robię śmieszne miny. Olga przypatruje mi się i z dezaprobatą zaprzecza ruchem głowy, ale zaraz robi zeza i pokazuje mi język. Rytm pozostaje podobny jednak już inne gitarowe wstawki dają się słyszeć, choć musi minąć jeszcze parę taktów, żebym mogła rozpoznać „Don’t mess with me”. Lubię ten kawałek bardziej. Olga też. Obie zbliżamy się do siebie i tańczymy obchodząc się nawzajem i ocierając jak dwie pantery. Jakiś facet lustruje Olgę z daleka i wiem, jaki manewr Olga wykona, żeby się go pozbyć, ale czekam cierpliwie, aż sama da mi znak. Metrum zmienia się ledwo zauważalnie i nagle słyszę najnowszy kawałek Jack’a White’a „Lazaretto”. Olga w swych wygięciach jest teraz bardziej nachalna. Zbliża się do mnie robi krok pomiędzy moje rozstawione nogi i chwyta mnie w pasie. Znam tą metodę wystarczająco dobrze, żeby grać razem z nią. Ocieramy się o siebie w jednoznaczny sposób pokazując swoją zażyłość. Facet mimo to nie spuszcza z niej wzroku. Następny kawałek „Addicted to you” przez cały czas obserwuje nas stojąc bez ruchu kilka metrów od nas. W jednej ręce ma szklankę, drugą trzyma luzacko w kieszeni dżinsów. Pod koniec kawałka Olga jeszcze bardziej zbliża się do mnie i po paru sekundach nachyla się w stronę mojej twarzy. Całuje mnie kładąc swoje gorące bordowe usta na moich i jednocześnie mocno przyciskając się swoimi piersiami do moich. Jakaś para obok nas na chwilę przestaje się kołysać wpatrując się w to przedstawienie. Olga odsuwa się i zaczyna tańczyć zgodnie z pulsem „Chandelier”. Ruszam się wolniej i patrzę na faceta, który wciąż patrzy na Olgę, choć teraz jest już to wstydliwe spojrzenie człowieka, który ma świadomość, że jest intruzem. Słysząc Ufie uśmiecham się do siebie i wiem, że Tom nadal lubi zaskakiwać i mieszać ze sobą „niemieszalne”. Uwielbiam go za tą różnorodność wyborów. Po chwili tempo przyspiesza i słyszę „I You She together come on baby let’s go” i robi mi się żal, że jednak nie usłyszałam, Peaches w moim ulubionym kawałku. Olga dotyka mojego ramienia.\n- Musze na chwilkę wyjść, zaraz wrócę. – przekrzykuje muzykę.\n- Iść z Tobą? – krzyczę w jej stronę. Zaprzecza ruchem głowy, więc zostaję.\nMuzyka się zmienia i rozpoznaję „Get Lucky” Daft Punk’ów. Do takiej muzy łatwo się tańczy, więc ruszam się swobodnie. Nagle czuję jak ktoś łapie mnie w pasie. Odwracam się i widzę Szymona.\n- Co Ty tu robisz?! – krzyczę odskakując od niego jak oparzona.\n- Bawię się. – uśmiecha się zawadiacko i pokazuje ruchem głowy za siebie na swojego faceta. – Pozwolił mi nawet z Tobą się pokręcić. – mówi wprost do mojego ucha.\n- Nie chcę. Jestem tu z Olgą.\n- Wiem, mówiła, że tu dziś będziesz. – zaczynam rozumieć rozkazujący ton Olgi i jej małą intrygę. Chciała mnie tu sprowadzić i zgadała się Szymonem.\nJego ręce w jednym ruchu obejmują mnie i przyciskają do siebie. Nie chcę go, nie mam dziś na niego ochoty. Jednak kołysze się z nim i powoli rozgrzewam. Czuję jego urywane oddechy na moim karku i pomimo zmęczenia budzi się moje nienasycenie. Rozsądek z nim walczy, ale znam ten głód i wiem, że zimna logika rozpuści się jak kawałek lodu na mojej gorącej skórze. Jestem zła na Olgę, uknuła spisek i teraz pewnie zaciera ręce z zadowolenia. Staram się trzymać i skupiam się próbując rozpoznać kolejną ścieżkę, tym razem to Lemaitre coś o zmianie kolorów, ale nawet to nie daje mi wytchnienia, bo palce Szymona zaczynają błądzić pod moją sukienką niebezpiecznie blisko ocierających się ud. Czuję jego język na mojej szyi i odpływam. Jest mi zbyt dobrze. I nagle słyszę charakterystyczny dźwięk drewnianej tarki i mam ochotę piszczeć z radości. A jednak Tom pamiętał.\n„I like the innocent type, Deer In the headlight, Rocking me All night, Flexing his might, Doing it right, Keeping me tight, Taking a bite out of the peach tonight”\nWyrywam się Szymonowi z objęć i tańczę sama wczuwając się w nieprzyzwoity do granic możliwości tekst ulubionego kawałka, mrucząc pod nosem to samo, co Peaches. Jestem szczęśliwa, jest mi bosko. Tylko tego było mi trzeba.\nAutor: Izra Sowilo o 15:15 3 komentarze:\nKonkurs, rozwiązany. Pendrive 8 GB KINGSTONE, trafia do Lobo2008 (prosze o kontakt na emaila).\nCicho, powoli wślizguję się tuż pod Twoje powieki... jak nocna mara, rozwiewająca się wraz z nastaniem świtu...\nRaczej niegrzeczna ze mnie „dziewczynka” i bardzo lubię smakować życie na swój dziwaczny sposób. Na blogu staram się opisywać jak najwierniej własne przeżycia. Maluje słowami swój sensualny świat doznań.\nCzasem lubię widzieć kolory bardziej intensywne, niż są w rzeczywistości, dlatego opisy miejsc bywają impresją w „różowych okularach”. Jednak to co zastyga pomiędzy dwoma ciałami jest już tylko „ostrym” czarno – białym odbiciem – bez\nnajmniejszej odrobiny fałszu.\nBlog Faceta na Telefon\nWasze włosy, Wasze biodra...\nTen co wybiera cudzesłowa\nWkurzający typ - ale czytam\nŻycie jest zaskakujące\nBurlesque Love Store\nerotyka kobieta mężczyzna seks


Spisek bogów - Monika Hołyk-Arora - ebook + audiobook - Legimi online\nSpisek bogów ebook i audiobook\n© Copyright by Monika Hołyk-Arora\nProjekt okładki: Monika Hołyk-Arora\nCiemność... Wszechogarniająca i pochodząca z najgłębszych czeluści podziemi. Zdawała się otaczać go ze wszystkich stron, obejmując czule swymi mrocznymi ramionami.\nNagle, zupełnie niespodziewanie, mimo pozornie zamkniętych oczu, dostrzegł niewielką wiązkę światła. Pojawiła się ona w postaci małych kropel, które szybko opadając na szklistą powierzchnię szyby majaczącej gdzieś w oddali, rozchodziły się po niej niczym kręgi na spokojnej wodzie jeziora...\nDo jego przytępionych zmysłów przemówił odgłos muzyki dobywającej się z niewidzialnych, a może po prostu doskonale ukrytych organów, jakie zwykle widywało się w starych, pamiętających czasy średniowiecza katedrach...\nPojedyncze tony rozbrzmiewały gdzieś daleko... Jakby musiały pokonywać tysiące metrów tylko po to, by trafić do jego uszu... Jednocześnie zaś były tak bardzo bliskie i rozpoznawalne, jakby stanowiły integralną część jego samego...\nTo właśnie ta niezwykła, dualistyczna natura owej melodii wzbudziła irracjonalny niepokój duszy, która, pomna czegoś nieznanego, zaczęła wyrywać się ku wywołującym tęsknotę dźwiękom...\nZanim zdążył na dobre przyzwyczaić się do tych nowych doznań stale atakujących jego umysł zapomnianymi dawno bodźcami, poczuł coś jeszcze. Coś, co stało się fizycznym i namacalnym impulsem wydobywającym go z krainy snów, w której błądził całą nieskończoność.\nLekkie muśnięcie ciepłego policzka zdawało się być tak prawdziwe, iż po prostu nie mógł go zignorować. Delikatny zapach, przywodzący mu na myśl bezkresne łąki Mayhalli, wypełnione najpiękniejszymi kwiatami stworzonymi zarówno przez naturę, jak i samego człowieka, drażnił jego nozdrza…\nW ułamku sekundy otworzył powieki, pozwalając aby natłok bodźców, kształtów i kolorów ponownie wdarł się w jego oczy, zapełniając umysł obrazami, których nie potrafił nawet nazwać... Chciał, a może raczej po prostu musiał sprawdzić, czy nadal znajdował się w przedziwnym pokoju, w którym ocknął się poprzednio...\nTym razem zabrakło jednak błyszczących mebli, miękkich poduch uszytych z delikatnych materiałów oraz puszystych dywanów ogrzewających marmurową posadzkę pomieszczenia. Nie dostrzegł również dziwnych malowideł zapełniających kilkanaście chwil temu ściany, które zdawały się krzyczeć katatoniczną mieszaniną barw.\nPole widzenia całkowicie zasłaniała mu „zasłona” stworzona z długich, czarnych włosów, błyszczących niczym płynny jedwab rozlany na wypolerowanym hebanowym drewnie... Miał ochotę ich dotknąć, zatopić dłoń w ich miękkości i sprawdzić,czy są tak delikatne, jak sobie to wyobrażał… Wpatrując się w cudowne, gęste pukle, dopiero po kilku minutach dostrzegł wpatrzone w niego oczy... Duże, z iskierką radości igrającą w źrenicach ich właścicielki... Nie mógł uwierzyć, że ta mityczna kusicielka, o której marzył w swoich wszystkich snach, znajdowała się na wyciągnięcie ręki...\n− Ty żyjesz! − wyszeptał z ulgą, odnotowując w myślach, by nie ufać w przyszłości zmysłom otępionym przez alkohol i środki odurzające, jakich czasami dla własnej przyjemności zwykł nadużywać...\nPrzecież jeszcze nie tak dawno zdawało mu się, iż widział ją martwą… A może było to tylko złudzenie? Sen, będący zapowiedzią nieuchronnych kolei losu... Leżała w nienaturalnej pozie, przygnieciona przez głaz, gdzieś pośrodku ogrodów położonych z dala od przedmieści Vaytlantis. Zresztą całe miasto zostało spustoszone przez falę, która przetoczyła się przez Piąty Okręg, niszcząc wszystko na swojej drodze.\nDziewczyna roześmiała się delikatnie, wyszarpując go tym samym z bezdusznych wspomnień przeszłości, czy też raczej majaków wywołanych przez używki, w których zasmakował ostatniego wieczora.\n− Oczywiście – mruknęła cichutko, niczym leniwa kotka drażniąca się ze swym właścicielem. – Każde z nas żyje... Na swój własny sposób. A dlaczego sądziłeś, że jest inaczej? – dodała zaczepnie.\nCoś w tonie jej głosu, a może samej grze słów, jakich użyła w tych kilku krótkich zdaniach sprawiło, iż gwałtownie usiadł na łóżku. Przyglądając się jej uważnie spod przymkniętych powiek, chwycił ją za ramiona, próbując dzięki temu nieco brutalnemu gestowi w namacalny sposób przekonać się o jej fizycznej bliskości. Z niemałym zaskoczeniem odkrył, iż jej skóra była ciepła, miękka i niezwykle kusząca. Zapragnął poczuć jej dotyk. Chciał, aby każda komórka jego ciała mogła napełnić się wewnętrzną mocą płynącą z tej filigranowej niewiasty. Zupełnie tak, jak nawykł czynić to wcześniej. W poprzednim życiu, którego nie powinien był nawet pamiętać…\n− Chciałem... myślałem... – zaczął niepewnie, ale urwał, nie wiedząc jak skończyć. Przecież sny były jedynie majakami, które nie miały nic wspólnego z otaczającą ich rzeczywistością.\nUwolnił jej ramiona ze zbyt mocnego uścisku. Obawiał się, iż mógł naznaczyć delikatne ciało fioletowymi śladami, które pojawią się dopiero za kilka godzin, odciskając piętno będące bolesną pamiątką tego niecodziennego spotkania. Niechętnie zsunął dłonie z jej barków, odwlekając w czasie moment, kiedy straci z nią ostatni fizyczny kontakt.\nMilczał, bo cóż takiego mógł powiedzieć? Przecież nie potrafił racjonalnie wytłumaczyć swojego niecodziennego zachowania. Gdyby opowiedział jej o wszystkim, co podpowiadał mu niezrównoważony umysł, wyszedłby na szaleńca.\n− Nieważne − rzucił w końcu zrezygnowany, nie siląc się nawet na przeprosiny.\nCisza wypełniona bezgłosem raniła jego uszy... Próbował usłyszeć chociażby szmer jej tchnienia, ale zdawało się, że egzotyczna piękność nadal pochylona nad łóżkiem zamarła, a wraz z nią nie tylko oddech, ale również bicie jej serca.\n− Gdzie ja jestem? – zapytał po dłuższej chwili, próbując w jakikolwiek sposób przerwać męczące, nienaturalne milczenie panujące między nimi.\nKobieta siedząca obok przyjrzała mu się, szczerze zdziwiona, jakby odpowiedź na jego pytanie była oczywistością, której nie należało nawet tłumaczyć.\n− Jak to gdzie, Alyanie? – szepnęła w końcu, spoglądając w jego błękitne tęczówki. – Jesteś w domu! Odnalazłeś mnie!\nJego przerażenie, narastające od dłuższej chwili, osiągnęło punkt krytyczny. Miał wrażenie, że ktoś pomieszał mu zmysły. Zastąpił wspomnienia niezdrowymi halucynacjami, które z minionych chwil uczyniły schizofreniczny koszmar.\nPrzecież ostatniej nocy... Zresztą czy warto było o tym myśleć? Czy w ogóle była ona realna? Musiał to dokładnie przeanalizować, zanim podejmie jakiekolwiek działania, mające na celu wybrnięcie z tej niecodziennej sytuacji.\nPoruszył się nerwowo. Instynkt, który próbował zignorować, nakazywał mu wyrządzenie jej krzywdy! Przecież nieznajoma nie mogła być tą, za którą się podawała!\nZdecydowanie ktoś tu kompletnie zwariował... Teraz należało jedynie ustalić czy do leczenia ambulatoryjnego kwalifikowała się ta nieznajoma piękność, czy też on...\nWykorzystując chwilę jego nieuwagi, poderwała się z łóżka i eleganckim, nieco uwodzicielskim krokiem podkreślającym ruch bioder, ruszyła w stronę ogromnych drzwi prowadzących na taras. Musiała odetchnąć świeżym powietrzem i odreagować krótką, ale jakże niejednoznaczną wymianę zdań.\nSpoglądał na jej kształtne ciało obleczone długą, zwiewną suknią wdzięcznie uwydatniającą zarówno wąską kibić, jak i kształtne piersi, przypominające mu o jego własnych słabościach oraz pragnieniach, których nie potrafił stłumić. Umykała z jego rąk, niczym łania szukająca bezpiecznego schronienia, w którym mogłaby przeczekać nagonkę zorganizowaną przez niebezpiecznego myśliwego. Czy faktycznie miała się czego obawiać? Być może. W końcu musiał się dowiedzieć czy była tą, za którą ją uważał.\nZmęczony, ale też zdezorientowany, opadł na poduszki. Nadal nie rozumiał gdzie się znajduje i jakie wiatry przygnały go do wnętrza tego eleganckiego, chociaż trochę nowobogackiego w swym stylu apartamentu. Zaś nieznajoma – znajoma stanowiła wisienkę na torcie niespodzianek, które tego dnia los postawił na jego drodze. A może raczej powinien był winić o to wszystko okrutne przeznaczenie, które nie pozwalało mu zapomnieć o przeszłości? Przeszłości powracającej do niego pod postacią psychodelicznych obrazów przewijających się przed jego oczyma niczym kolorowy, aczkolwiek niemy film, którego ukryty przekaz pozostawał dla niego tajemnicą.\nW tym czasie ona, zdenerwowana, spacerowała po balkonie, z którego roztaczał się widok na zakorkowane o tej porze Kuala Lumpur... Małe, betonowe budynki kryjące w sobie jeszcze mniejsze mieszkanka. Tysiące obywateli metropolii znajdowało się o kilkadziesiąt poziomów niżej. To wszystko jawiło się w jej odczuciu niczym obca kraina, do której nigdy nie miała potrzeby zawitać. Płaskie dachy kwadratowych, szaroburych konstrukcji stanowiły dla niej nieprzekraczalny limes między biedą, przeciętnością, a niewyobrażalnym bogactwem… Uniosła wzrok, który natychmiast spoczął na strzelistych kształtach innych drapaczy chmur, które, pnąc się pod samo niebo, rzucały wyzwanie przestworzom, próbując awansować swych mieszkańców do pozycji nowoczesnych bogów. To niesamowite jak wysoko próżność potrafiła wynieść człowieka. Historia miała okazję obserwować przejawy pychy niepokornych, jednak ona odnosiła wrażenie, że z jakiegoś nieznanego powodu wrodzona ludzka buta nie przyczyni się do upadku rasy ludzkiej. A przynajmniej nie tym razem… Zganiła się natychmiast za te myśli, które tak skutecznie odciągnęły jej uwagę od spraw najważniejszych. A przecież to nimi musiała zająć się w pierwszej kolejności.\nCoś poszło nie tak, chociaż nie potrafiła sprecyzować dlaczego tak właśnie sądziła... Po prostu to wiedziała... Jakiś wewnętrzny głos podpowiadał jej ledwo słyszalnym szeptem, iż w jakimś momencie straciła kontrolę nad sytuacją, którą sama zainscenizowała… Obawa ta nagle zagościła w jej myślach i dręczyła ją, odbierając resztki spokoju, który usiłowała za wszelką cenę zachować... Było to dla niej niezwykłym doświadczeniem, bowiem doznawała takich emocji pierwszy raz od wielu, wielu lat…\nPrzecież on nie powinien był niczego pamiętać! Niczego! A już na pewno nie tego wszystkiego, co ciągle pojawiało się w jego podświadomości... On po prostu nie miał prawa znać żadnych szczegółów swego przeszłego życia... Nie mógł z taką łatwością przytaczać w myślach nazw, które brzmiały obco dla całego współczesnego świata… A jednak w niewytłumaczalny dla niej sposób był w stanie to zrobić... Udowodnił to kilka chwil temu, kiedy bezgłośnie odczytywała każdą z jego myśli...\nMiał być tylko zabawką... Marionetką, która mogła przybliżyć ją do dawno obranego celu… Stanowił jedynie narzędzie w rękach pani losu... Uśmiechnęła się kpiąco, przypominając sobie wszystkie te określenia odnoszące się do niego, które nadal kołatały się w jej głowie. Wszystkie były chybione i nieadekwatne do charakteru oraz wewnętrznej siły mężczyzny leżącego w zaciszu jej własnej sypialni.\nDlaczego nie wyczuła tego wcześniej? Dlaczego po prostu nie odgadła, iż on nie był taki, jak inni? Dlaczego nie zorientowała się w porę, zanim sprowadziła odurzonego wielkoluda do swojej kryjówki wśród chmur? Dlaczego dopiero teraz jego niezwykła aura przemówiła do niej tak donośnym tonem? Dlaczego… Zbyt wiele pytań kłębiło się w jej myślach, by mogła zwerbalizować je wszystkie.


Nowa strona internetowa eSTeDe\nPowiatowy Dzień Dziecka – relacja i podziękowania\nPowiatowy dzień Dziecka, w Centrum Kultury eSTeDe za nami! Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji. Dziękujemy za włączenie się w organizację Powiatowego Dnia Dziecka: Wielkopolskie Samorządowe Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Gnieźnie, Środowiskowy Dom Samopomocy “Dom Anki”, 44 Szczep Harcerski “Krzemień”, […]\n* * * REGULAMIN DOTYCZĄCY SZCZEGÓLNYCH WARUNKÓW UCZESTNICTWA W WYDARZENIACH KULTURALNYCH ORGANIZOWANYCH PRZEZ CENTRUM KULTURY “SCENA TO DZIWNA” W GNIEźNIE W ZWIĄZKU Z PANDEMIĄ COVID-19 1 Niniejszy regulamin (zwany dalej „Regulaminem”) zawiera szczególne warunki uczestnictwa w wydarzeniach kulturalnych (zwanych dalej […]\nSerdecznie zapraszamy na FALA FEST! Uśpione i głodne środowisko rapowe z Gniezna wreszcie doczekało się swojego dnia. 19 czerwca to właśnie ten dzień, a wszystko odbędzie się w amfiteatrze Centrum Kultury “Scena to dziwna”. Bezpłatne wejściówki dostępne będą od 31.05 […]\nZapraszamy na Finisaż wystawy “Powrót do korzeni – Człowiek naturalny”, który odbędzie się 1 czerwca, o godzinie 19.00 w Centrum Kultury “Scena to dziwna”. Podczas Finisażu odbędzie się wydarzenie muzyczne przygotowane przez Jakuba Grzechowiaka. Bezpłatne wejściówki dostępne są do odbioru […]\nKonferencja prasowa – 25 maja 2021\nDzisiaj 25.05.2021r. w Centrum Kultury “Scena to dziwna” odbyła się konferencja prasowa dotycząca następujących tematów: „Historyczne Konfrontacje” – 4-6 czerwca 2021r. – spotkania z pisarzami książek historycznych, dyskusje o historii z archeologami i eksploratorami, warsztaty dla dzieci oraz kiermasz książek; Powiatowy […]\nWarsztat – Laurka dla mamy\nZ okazji zbliżającego się Dnia Mamy zapraszamy dzieci na warsztaty tworzenia laurki. Każda mama w dniu swojego święta będzie zachwycona z takiego prezentu. Warsztat przygotowała Bożena Landyszkowska.\nWarsztaty – Mydełko dla mamy!\nZbliża się Dzień Mamy, w związku z tym mamy dla Was propozycję zrobienia mydełek domowym sposobem, które mogą być doskonałym prezentem z tej okazji. Podaruj swojej mamie aromatyczne mydełko zrobione własnoręcznie. Warsztat został przygotowany przez Irenę Filipiak.\nDzisiaj Dzień Dojazdu Rowerem do Pracy, przy tej okazji chcemy przypomnieć, że na terenie CK eSTeDe znajduje się stacja naprawcza! 🚴♀\nWystawa nieskończona. „Powrót do korzeni – człowiek naturalny”\nZapraszamy do odwiedzenia oraz aktywnego udziału w wydarzeniu: Wystawa nieskończona. “Powrót do korzeni – Człowiek naturalny”. Wystawa będzie otwarta dla zwiedzających od 19 maja do 1 czerwca w galerii Centrum Kultury “Scena to dziwna”. Galeria otwarta jest od poniedziałku do […]\nSerdecznie zapraszamy na Powiatowy Dzień Dziecka, który odbędzie się 29 maja w amfiteatrze i na terenie ogrodu Centrum Kultury “Scena to dziwna” przy ulicy Roosevelta 42 w Gnieźnie. Bezpłatne wejściówki na wydarzenie odbierać można w CK eSTeDe […]\nWarsztaty – kieszonka na telefon\nZapraszamy na warsztaty tworzenia jeans’owej kieszonki na telefon komórkowy. Kieszonka przydatna może się okazać podczas ładowania telefonu. Jest praktyczna, a jednocześnie stanowi ciekawy element dekoracyjny pokoju. Autorem warsztatów jest Bożena Landyszkowska.\nHans Christian Andersen – Dzielny ołowiany żołnierzyk\nZapraszamy na przygody „Dzielnego ołowianego żołnierzyka” autorstwa Hansa Christiana Andersena. Do magicznego świata baśni przeniosą nas aktorzy Teatru Za Miastem – Monika Belau i Artur Kamiński.\nWarsztaty – Ozdobne Wieszaki\nZapraszamy na kolejny, równie twórczy warsztat przygotowany przez Irenę Filipiak. Wystarczy pobuszować w szafie i znaleźć drewniane wieszaki, aby przy pomocy farby, tasiemki i koronki nadać im niepowtarzalny wygląd. Życzymy satysfakcji tworzenia i czekamy na zdjęcia Waszych własnoręcznie ozdobionych wieszaków. […]\nHans Christian Andersen – Krzesiwo\nOto zaczarowane krzesiwo, zakochany żołnierz i śliczna królewna oraz ich niezwykła przygoda. Jedna z najpiękniejszych baśni Hansa Christiana Andersena. Do magicznego świata baśni przeniosą nas aktorzy Teatru Za Miastem – Monika Belau i Artur Kamiński.\nWystawa „Architektura romańska i gotycka w Europie” otwarta do zwiedzania\nOd dzisiaj (5 maja) możecie Państwo zobaczyć na żywo wystawę zdjęć Jerzego Andrzejewskiego pt. „Architektura romańska i gotycka w Europie”. Ekspozycja znajduje się w galerii Centrum Kultury „Scena to dziwna” i będzie dostępna do 15 maja. Zbiór prac można oglądać […]\nW Międzynarodowy Dzień Gwiezdnych Wojen wszystkim fanom kultowej sagi życzymy: „Niech moc będzie z Wami”! Dlaczego wybrano właśnie ten dzień na obchody święta Star Wars? Powód jest nieoczywisty – legendarna już fraza „May the Force be with You!” w wymowie […]\nUnikalne IP 85\nProcent odrzuceń 71,13\nPageviews per visit 1,11\nNajdłuższa wizyta 27 kliknięć


Ubezpieczenia na życie - Bank Spółdzielczy w Prudniku\n1. Życie CASCO - Masz rodzinę? Kredyt? Firmę? Zainwestuj w polisę na życie i zabezpiecz swoją przyszłość i swoich najbliższych.\nSzczegółowe informacje dostępne na stronie internetowej: www.grupaconcordia.pl\n2. Ubezpieczenie "Linia bezpieczeństwa" w przypadku Twojej śmierci zapewnia bliskim środki, które mogą zostać przeznaczone na spłatę zobowiązań finansowych lub uregulowanie spraw spadkowych; zdecydowanie najtańszy rodzaj ubezpieczenia indywidualnego, wypłata świadczenia następuje tylko w przypadku śmierci osoby ubezpieczonej; ochrona przez 24 godziny na dobę na wysokim poziomie, na całym świecie, za niską składkę (ochrona może trwać do ukończenia 70 roku życia); elastyczność ubezpieczenia pozwala na dopasowanie sum ubezpieczenia do aktualnych potrzeb Ubezpieczonego przez podwyższanie lub obniżanie sumy ubezpieczenia w trakcie trwania ochrony ubezpieczeniowej.\n3. Ubezpieczenie "Linia życia": skierowane do osób pragnących zapewnić sobie oraz swojej rodzinie bezpieczeństwo, bez konieczności podejmowania ryzyka związanego z inwestowaniem; ochrona przez 24 godziny na dobę na całym świecie, która może trwać do ukończenia 70 roku życia,\nmożliwość różnicowania i wyboru wysokości świadczenia na życie i dożycie w odpowiednim wariancie; zapewnia dodatkowe profity np. udział w zysku z lokat; szeroki zakres ochrony.\n4. Grupowe Ubezpieczenie na Życie Spokojna Głowa Plus jest nowoczesnym produktem ubezpieczeniowym przygotowanym z myślą o różnych typach grup Klientów instytucjonalnych. Szeroki zakres ubezpieczenia w powiązaniu z elastycznością oferowanego produktu pozwala na tworzenie zindywidualizowanych programów ochrony ubezpieczeniowej dla takich grup docelowych.\n5. "Concordia Agro Życie" Oferta skierowana jest do wszystkich osób, które w myśl ustawy z dnia 20.12.1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników są rolnikami lub domownikami rolnika, z tym zastrzeżeniem, że przez domowników rozumie się wyłącznie osoby mające ukończone 16 lat.\n6. BANCASSURANCE USŁUGI BANKOWO UBEZPIECZENIOWE\nUbezpieczenia Grupy Concordia są ściśle powiązane z produktami bankowymi: kredytami, kartami płatniczymi, posiadający rachunek w banku.\n7. Oferta dla członków związków zawodowych i stowarzyszeń specjalny program ubezpieczeniowy dla członków związków zawodowych i stowarzyszeń w ramach grupowego ubezpieczenia na życie "Spokojna Głowa" oraz ubezpieczeń dodatkowych.


Poznań: Zasnęły po zabawie na placu zabaw. Szukało ich całe miasto! - Poznań, Super Express\n2020-07-08 13:59 Ewa Ruszkiewicz\nDwie siostry 7 i 11-letnia Natalia i Alicja zaginęły w Poznaniu na jednym z osiedli. Pilnować miał je dziadek, ale w pewnym momencie stracił dziewczynki z oczu. Mama zgłosiła ich zaginięcie we wtorek wieczorem.\nNa nogi została postawiona cała poznańska policja. Do akcji poszukiwawczej włączyli się też pracownicy MPK. Dziewczynki bawiły się na osiedlu Rusa na placu zabaw. Nie wróciły jednak do domu i nie odbierały telefonu, który miały ze sobą. Po mieście szybko rozszedł się komunikat: „Uwaga! Około godziny 18.00 z placu zabaw na os. Rusa zginęły dwie dziewczynki”. Wszyscy szukali sióstr, które ubrane były w granatowe bluzy w kolorowe gwiazdki. Starsza miała różowe buty. Wcześniej dziewczynki były bardzo zdyscyplinowane i nigdy nie uciekały z domu.\nKim jest Małgorzata Trzaskowska? Vlog Ewy Wąsikowskiej\nNiestety tym razem wydarzyło się coś, że oddaliły się od domu. Na miejsce przyjechała nawet straż pożarna, żeby oświetlać osiedle po zmroku. Na szczęście sytuacja szybko się wyjaśniła. Natalię i Alicję po kilku godzinach poszukiwać odnalazł wujek dziewczynek. Dziewczynki koniec końców odnaleziono w pobliżu bloku, w którym mieszkają. Okazało się, że… zasnęły na murku, bo zmęczyły się zabawą. - Siostrom nic się nie stało - informuje Piotr Garstka z wielkopolskiej policji.\nMaluch głośno miauczał i mógł tam ZGINĄĆ. Uratowali go inspektorzy z Gniezna ...\n12-letnia Julia straciła APARAT SŁUCHOWY. WSTRĘTNA kradzież w Poznaniu. Policja wy...