Fox Kids (1998-2004) - Forum media2.pl\nPostautor: jozue » 15 lis 2010, 21:56\nMam pytanie dotyczące tego kanału.\nCzy on w ogóle jeszcze istnieje?\nPostautor: brk » 15 lis 2010, 22:20\nW Polsce nie. Został zastąpiony przez Jetix, który teraz nazywa się Disney XD.\nW następnym przypadku - posłuż się Googlami oraz Wikipedią.\nPostautor: piciu » 15 lis 2010, 22:44\nW ogóle nie istnieje! Najpierw marka FOX KIDS została zastąpiona przez JETIX, a potem JETIX na Disney XD. Szkoda, bo z tej trójki najlepszy był FOX KIDS\nPostautor: jozue » 16 lis 2010, 10:06\nTeż uważam, że FOX KIDS było lepsze. Kanał ten emitował dość ciekawy cykl "Świat wg Ludwiczka", był też "Spiderman", "X-men". Disney XD z kolei to kompletne dno, w którym flagowymi programami są ścierwa typu Hannah Montana, itd.\nOdnoszę wrażenie, że dzisiejsze kanały animowane mają dość ubogą ofertę programową.\nPostautor: piciu » 16 lis 2010, 15:05\nMasz doskonałą racje! Cały Disney to... Może oprócz Fineasza i Ferba, bo to nawet da się oglądać! Na Disney XD nie leci nic ciekawego! Nie ma już Ach ten Andy itp. Jedynym dobrym kanałem jest Boomerang oraz trochę ZIG ZAP, na którm lecą bajki lepsze i gorsze. Może nie wszystko to hity znane, ale niektóre są OK.\nPostautor: Poland » 07 cze 2018, 20:52\nJa też mile wspominam Fox Kids mimo że na co dzień go nie miałem. Miał on między innymi świetne oprawy w klimacie gier komputerowych czy "żyjącego" loga stacji.\nPostautor: Tomek » 18 cze 2018, 7:02\nZ okazji Mundialu postanowiłem przypomnieć pewien event, który Fox Kids organizował przy okazji Mistrzostw Świata w Korei i Japonii (2002).\nW wydarzeniu Fox Kids Cup uczestniczyło 16 krajów na świecie, w których nadawała stacja. Finałowy turniej poprzedziły mistrzostwa krajowe - w przypadku Polski zwyciężył klub UKS Jedynka z Krasnystawu i to on reprezentował nasz kraj (chyba nie wyszedł z grupy).\nOd strony PR-owskiej wydaje mi się, że polski Fox Kids (i pewnie nie tylko on) nieco pokpił sprawę (przynajmniej na tyle, ile pamiętam, bo wtedy wolałem oglądać Dragon Balla niż epizodyczne, w kółko powtarzające się kreskówki z tego kanału) .\nCały event ograniczył się do spotów reklamowych (biorąc pod uwagę, że wykorzystywano w niej już jakieś nagrania z grającym w piłkę dzieciakami nie była to pierwsza edycja tego turnieju), spotów planszowych informujących o wynikach krajowych eliminacji oraz jakiegoś jednego półgodzinnego dokumentu z samych mistrzostw. Robiony przez zagraniczny oddział i głównie sprowadzający się do wypowiedzi kilku dzieciaków z kilku wybranych krajów (żadne z Polski). Z dużej chmury mały deszcz.\nZresztą jest nawet fragment tego dokumentu na YouTube, z polskiml bardzo krótkim epizodem .\nTo tyle ode mnie z mojej pamięci, jeśli ktoś chce drążyć temat to zapraszam. Na przykład, czy były też dziewczęce zespoły (nie pamiętam, aby były, co wygląda dość dziwnie z perspektywy dzisiejszych czasów ).\nWarto wspomnieć, że to nie jedyny event Fox Kids w tamtym okresie. Drugim był organizowany z Polsatem "1.2.3. Śpiewaj ty", ale on ma już temat na naszym forum .\nPostautor: Tomek » 19 cze 2018, 4:48\nPIŁKA NOŻNA. Drużyna trenera Marka Kwietnia - UKS Jedynka Krasnystaw wygrała turniej finałowy Fox Kids Cup Polska 2001 im. Marka Wielgusa\nW imprezie rywalizowało ze sobą 16 drużyn dziewcząt i chłopców z całej Polski w wieku 10-12 lat. Po najwyższe trofeum, po pełnych dramaturgii, ekscytujących meczach finałowych sięgnęły drużyny: UKS Gwiazda Lubliniec (dziewczynki) oraz UKS Jedynka Krasnystaw (chłopcy). Zwycięskie drużyny poza zdobyciem upragnionego pucharu wyjadą do Legolandu w Danii. Nagrodę dzięki pomocy firmy Lego ufundował Fox Kids. Sześć drużyn złożonych z uczestników rozgrywek w Białymstoku weźmie udział w Pucharze Zwycięzców Finałów Fox Kids Cup, które odbędą się w Warszawie w marcu 2002 roku. Tam zostanie wyłoniona oficjalna reprezentacja Polski na Mistrzostwa Świata Fox Kids Cup 2002 w Barcelonie (kwiecień 2002), składająca się z jednej drużyny chłopców i jednej dziewczynek.\nUKS Jedynka występowała w składzie: Piotr Witka, Patryk Ostrowski, Łukasz Bujanowski, Grzegorz Simbiga, Grzegorz Matczuk, Paweł Fiszer, Jakub Gajewski, Witold Chodar, Piotr Tomaszewski, Emil Witkowski. Trener Marek Kwiecień.\nI jeszcze taka historia dotycząca początków projektu:\nhttp://sport.wp.pl/kat,1346,title,Coraz ... aid=11b7db\nW 2004 roku turniej przemianowano na Jetix Kids Cup;\nhttp://www.jetixeurope.com/site/press_o ... x_cup.html\nOstatni turniej chyba odbył się w 2006 roku. Biorąc pod uwagę, że na polskim necie można znaleźć tylko informacje o tej jednej edycji z 2001-2002, a ani nie ma nic wspomnianego o żadnym Jetix Kids Cup wygląda na to, że polskie dzieci zostały olane No chyba, że ktoś posiada jakieś interesujące informacje i chce się nimi podzielić - ja w zasadzie byłem już w tamtym czasie za stary i oglądałem ten kanał na pół gwizdka (późno-wieczorne seanse japońskiego Shin Chana - najlepszej kreskówki w historii tej stacji, nie licząc Świata według Ludwiczka).\nMoże być też tak, że korporacja wycyckiwała polskich organizatorów, którzy przy braku sponsora z własnej kasy musiały organizować eliminacje (stąd dodali sobie tego patrona turnieju, bo chcieli, żeby było bardziej po polsku) i dlatego nikomu nie zależało na kolejnych edycjach. Zwłaszcza, gdy reklamuje się wydarzenie spotami kilka miesięcy, a potem sprowadza się wszystko do jednego krótkiego, zagranicznie robionego dokumentu z turnieju finałowego, gdzie więcej PR-owskiego lania wody kilku wybranych, chyba podstawionych dzieci niż sportu (i z małą ekspozycją mniej charakterystycznych nacji) .\nPostautor: Frontowiec » 27 cze 2018, 21:33\nFox Kids to bardziej pamiętam ze ''Sąsiadów'' czechosłowackich o godz. 6:00 rano, ''Świata według Ludwiczka'', ''Ach, ten Andy!'' czy ze wspomnianych już późnowieczornych seriali animowanych typu ''M.A.S.K.'' czy ''Shin Chan''.\nPostautor: Tomek » 29 cze 2018, 17:12\nFox Kids miał zaskakująco szeroką ofertę animacji porównując do takiego CN, które zawsze pławiło się we własnych produkcjach (poza kilkoma wyjątkami).\nCo do M.A.S.K. to w sumie ta kreskówka nie była zbyt dobra, jedynym "pozytywem", jeśli można to tak nazwać, był fakt, że był to typowy serial z lat 80 dla chłopców lubujących się bawić plastikowymi modelami. Z tego powodu dla mnie ta produkcja mogłaby składać się z samej czołówki i wystarczyłoby - autka sprzedane\nWarto wspomnieć, że pojazdy dla tego serialu (jedyne co było dobre poza intrem) zaprojektował Shinji Aramaki - japoński designer mechów (Megazone 23 - pierwsze cyberpunkowe anime w historii), reżyser filmów Appleseed i zapowiadanego nowego serialu z uniwersum Ghost in The Shell:\nA tak w ogóle to chciałbym za to poruszyć temat serialu, który mnie osobiście po latach najbardziej bawi... w bardzo nietypowej kwestii.\nChodzi o Breakling High / Liceum na Fali (nazwa z emisji na TVP) / Liceum na Morzu - historia o nastolatkach uczących się na statku i podróżujących po różnych krajach. Takie Beverly Hills 90210, ale dla młodszych dziewczyn (zamiast wątku "kto z kim przespał się" motyw "kto z kim pocałował się"), z duża ilością humoru opartego o stereotypy z różnych zakątków świata jak np. turecki oszust-sprzedawca, obśmianie tańca brzucha z Turcji, nabijanie się ze szkockiej kiecki i kuchni (dzisiaj taka produkcja miałaby chyba jakieś problemy ze strony lewicy ). Było nawet w jednym z odcinków nawiązanie do Spike Girls, ale takie, że chciało się strzelić facepalma .\nOgólnie myślę, że produkcja była nie taka zła, jeśli tylko nie bawiono się w nastoletnie dramy, do tego pominie się całą kiczowatą stylistykę produkcji, połowę irytujących bohaterów i męczący dla uszów fatalny polski dubbing\nCo jednak teraz jest najbardziej zabawne w tym 1-sezonowym serialu? Obecność pewnego stałego uczestnika dzisiejszych gal Oskarów . Największego stereotypowego nieudacznika Seana Hanlona grał tu dzisiejszy bożyszcze kobiet -\n. Proszę sobie zobaczyć intro\nNa rok za czym jego sława zaczęła rosnąć dzięki innemu serialowi, który także był emitowany w Polsce i prezentował nieco wyższy poziom wykonania. Można powiedzieć, że gdyby nieanulowanie Breakling High po pierwszym sezonie, gościu mógł ominąć swoją szansę i nikt by o nim dzisiaj nie słyszał.\nTutaj jeden z odcinków dla masochistów\nPostautor: Frontowiec » 30 cze 2018, 23:24\nCo do seriali fabularnych Fox Kids, to pamiętam głównie seriale ''Nowe przygody Rodziny Addamsów'', ''Jak dwie krople wody'' oraz ''Gęsią Skórkę'', gdzie mam nawet książki z tej serii.\nPostautor: Tomek » 01 lip 2018, 20:33\nJak dla mnie w Gęsiej Skórce jedyne, co było dobre to otwarte, dziwne zakończenia.\nZ seriali fabularnych i w podobnym stylu najlepszą produkcją była jak dla mnie "Eerie Indiana" - połączenie "Miasteczka Twinpeaks" i "Z archiwum X" w wersji dla dzieci .\nW przeciwieństwie do Gęsiej Skórki, była tu stała obsada, co więcej pomimo epizodycznych historii była tu jakaś ciągłość fabularna. Porównując inne seriale z tamtego okresu, jakie znam był to serial amerykański dla dzieci, który wyprzedzał swoje czasy złożonością opowieści. Nawet teraz ostatnio obejrzałem dwa pierwsze odcinki i pomimo irytującej typowo dziecięcej narracji głównego bohatera (albo raczej fatalnego jego polskiego dubbingowania) da się go oglądać z przyjemnością, czego nie można powiedzieć o większości innych produkcji z Fox Kids z perspektywy dorosłego widza. Ładnie wykonane charakteryzacje miastowych indywiduów oraz scenografie. Do tego kiczowaty, przerysowany klimat trochę przychodzący na myśl Opowieści z Krypty. Chociaż serial nie był za bardzo straszny to potrafił zaintrygować swoją dziwnością. Co by było, gdyby Lynch zrobił serial dla dzieci .\nPierwszy odcinek po polsku (tutaj warto wspomnieć, że główną rolę grał Omri Katz - późniejsza dziecięca gwiazda filmu dla dzieci Hokus pokus).\nReszta wszystkich odcinków w naszym języku (polecam od razu zobaczyć też sobie drugi - który jest nieźle porypany )\nhttps://www.youtube.com/playlist?list=P ... JrRzr3xXzW\nTutaj po angielsku historia tego interesującego, ale nigdy niedocenione należycie serialu:\n- serial oryginalnie poleciał w 1991 roku na NBC, ale miał słabą oglądalność i został zdjęty po jednym sezonie (19 odcinkach, emitowano je podobno w nieodpowiedniej kolejności, tylko jak stacja sobie chciała).\n- po nastaniu jednak ery Gęsiej Skórki i "odważniejszych" seriali dla dzieci prawa do produkcji odkupiło w 1997 roku Fox Kids i emitowała go jako "nowy"\n- tym razem produkcja została przyjęta pozytywnie\n- niestety oryginalna obsada zestarzała się przez te 6 lat, więc nie było możliwości normalnej kontynuacji\n- zrobiono reboot nie będący rebootem - "Eerie Indiana - Inny Wymiar" z nowymi aktorami grającymi inne, wersje tych samych postaci (całą zmianę wyjaśniono w pilocie)\n- niestety ten nowy serial był słaby, jak jakaś tanio robiona podróba oryginału, co sam mogę zaświadczyć - nie wiem, czy obejrzałem choć jeden cały odcinek tej produkcja\nPostautor: Frontowiec » 01 lip 2018, 20:37\n''Eerie Endiana'' też pamiętam - zwłaszcza odcinek z dziewczynką, która jak coś narysowała to się zmieniało w magię (np. zrzędliwy ojciec i jej bracia stali się dla niej milsi), gdzie na sam koniec narysowała samą siebie i przeniosła się do swojej matki do Paryża, a ojcu i braciom przysłała surowego opiekuna.\nA co do kontynuacji, to była zdecydowanie zbyt słaba.\nNatomiast jeżeli chodzi o ''Gęsią Skórkę'' i jej zakończenia, to najlepsze były 3 zakończenia:\n- Nauczyciel, któremu po zrobieniu zdjęcia wypadły wszystkie włosy.\n- Skutki pilota, który zatrzymywał m.in. złośliwą siostrę i rodzinę.\n- Rodzina, która miała się przenieść na inną planetę która przypominała... Ziemię.\nPostautor: Tomek » 02 lip 2018, 14:32\nTen akurat odcinek "Eerie Indiana" to był jeden z bardziej normalnych, niemniej dość zabawny (malowidło na garażu ).\nBył jeszcze ten chłopak - Dash X - z siwymi włosami, którego przeszłość miała być wątkiem ciągnącym się przez cały serial.\nW jednym z odcinków gościnnie zagrał młody, nieznany wtedy Tobey Maguire\nDo Gęsiej Skórki to moimi ulubionymi zakończeniami były te w których (spoilery!):\n- dziewczyna zmienia się w posąg (chciała, aby wszyscy ją podziwiali)\n- rodzina mieszkająca w nawiedzonym domu okazuje się jakimiś kosmitami z twarzami z tyłu głowy (może nawet cała planeta), a duchem chłopak z technologią maskowania, którą dostał od rodziców, aby ukrywał się - kończy się sceną, w której sugeruje się, że familia chce go zabić\n- końcówka odcinka z myślącymi roślinami (kwiatki z ogródku, które wykłócają się z główną bohaterką o to, że "to ja jestem twoim prawdziwym ojcem")\nFrontowiec pisze: - Rodzina, która miała się przenieść na inną planetę która przypominała... Ziemię.\nTen, gdzie dzieciaki zostali wysłany na obóz przetrwania i wszystko kończy się szczęśliwie, bo było zwykłą podpuchą, po czym dowala nam się tekstem o podróży na inną planetę, której mieszkańcy są agresywni (widok na planetę na niebie, która okazuje się Ziemią)? Zawsze zastanawiałem się, czy to nie było jakoś powiązane z odcinkiem o duchowym chłopcu (jakiś odległy prequel).\nPostautor: Frontowiec » 02 lip 2018, 15:30\n@Tomek właśnie o ten odcinek ''Gęsiej Skórki'' mi chodziło\nA co do ''Eerie Indiana'', to jeszcze lepszy był odcinek z bankomatem.


Ekspert Fidei: O Kamis będą walczyć wszyscy wielcy tego świata - Nestle, Unilever czy Pauling - Warzywa/owoce\nAutor: ŁS, MB, portalspozywczy.pl\nData: 06-10-2010, 14:19\nWedług Marka Dojnowa o zmianie właściciela w przypadku Kamisu plotkuje się od wielu lat. - Wydaje się jednak, że właściciel myśli raczej o ekspansji, aniżeli o sprzedaży - uważa przedstawiciel firmy Fidea.\nJednak branżowi inwestorzy tylko czekają aż Kamis będzie na sprzedaż. - Najwięksi, globalni producenci przypraw regularnie próbują namawiać właściciela, do sprzedaży tego biznesu. Jak na razie bezskutecznie - wyjaśnia Marek Dojnow.\nI dodaje: - Gdyby Kamis zostanie wystawiony na sprzedaż, to wszyscy wielcy tego świata będą o niego walczyć - Nestle, Unilever, McCormick, Pauling. Zjawią się także oferenci z Azji, tak jak stało się w przypadku Wedla.\nPierwszą część rozmowy z Markiem Dojnowem można przeczytać w artykule: Ekspert: Coca-Cola mogłaby nawet przepłacić za soki Horteksu i Agros Novej\nPauling RSS ALERT


Ranking szafek podumywalkowych Oristo! (opinie, recenzję) | Grupa Marketingowa PodstawyBiznesu\nutworzone przez Wojciech Wesołowski | 25.01.2022 | Biznes | 0 komentarzy\nDobrze dobrane więc będą idealną ozdobą łazienki, będą pomagały nadać wnętrzu określony charakter. Jednymi z lepszych są szafki podumywalkowe Oristo. Są one wybierane chętnie nie tylko przez projektantów wnętrz, ale także i wykonawców czy klientów indywidualnych. Jeśli chcesz poznać topowe serie szafek pod umywalkę Oristo – koniecznie zapoznaj się z naszym poniższym wpisem! Zapraszamy!\nDobre meble łazienkowe – czyli jakie?\nWiele osób wychodzi z błędnego założenia, że w łazience sprawdzą się praktycznie takie meble co w kuchni czy w salonie. Otóż łazienka jest dosyć specyficznym pomieszczeniem. To właśnie bowiem w niej może okresowo pojawiać się wilgoć sięgająca nawet 70 % czy spore wahania temperatury.\nZ tego względu dobre meble do łazienki to przede wszystkim takie, które są dobrze zabezpieczone przed tymi negatywnymi czynnikami. Mogą być więc wykonane z płyt odpornych na wilgoć, dobrze jeśli są pokryte lakierem, lub specjalnymi foliami.Tylko dobrej jakości meble łazienkowe optymalnie spełniają swoją funkcję, w innym przypadku szafki mogą szybko “puchnąć” i nie tylko wyglądać mało estetycznie, to jeszcze mogą stać się po prostu niefunkcjonalne.\nJednymi z lepszych, które znajdują się na rynku są meble do łazienki Oristo. Produkty te zostały wykonane z najlepszych materiałów oraz z dbałością o każdy detal wykończenia. Poza tym zostały wyposażone w funkcje, dzięki którym użytkowanie ich jest prawdziwą przyjemnością.\nWarto wspomnieć o tym, że meble do łazienki Oristo są chętnie wybierane przez projektantów wnętrz, ze względu na swój ciekawy design. Producent w swoim asortymencie posiada meble, które są zróżnicowane względem siebie nie tylko kolorystyką, ale także stylem wykończenia. Z tego względu wykorzystując do aranżacji meble Oristo, można stworzyć wnętrze zarówno nowoczesne, klasyczne czy retro. Szeroki wybór tych modeli znajduje się w sklepie internetowym ŁazienkiABC.pl.\nPolecane serie mebli łazienkowych Oristo\nJest wiele modeli mebli łazienkowych Oristo, które z pewnością zasługują na wyróżnienie. My postawiliśmy, na trzy modele szafek pod umywalkę, które w sklepie ŁazienkiABC.pl cieszą się największą popularnością, należą do nich:\nSzafka podumywalkowa Oristo MONTEBIANCO – model ten przede wszystkim zachwyca swoją wyjątkową estetyką! Szafka ze względu na design sprawdzi się w łazienkach eleganckich, luksusowych, glamour, a także i we wnętrzach nowoczesnych. Szafka Oristo Montebianco dostępna jest w ofercie sklepu internetowego ŁazienkiABC.pl, w którym znajduje się w atrakcyjnej cenie.\nSzafka pod umywalkę Oristo Siena – mebel ten wybierany jest przede wszystkim do nowoczesnych aranżacji, w których ważne są detale. Model wyróżnia się ciekawym uchwytem oraz ponadprzeciętną jakością wykonania.\nSzafka pod umywalkę Oristo Silver – mebel ten sprawdzi się w klasycznych i nowoczesnych wnętrzach. Model został został wyposażony w funkcję cichego domyku, dzięki której użytkowanie go jest jeszcze bardziej komfortowe.


Warta zagra przy Bułgarskiej Sport\nDwa ostatnie odbędą się już po zakończeniu rozgrywek w ekstraklasie. - I dlatego liczymy, że zwłaszcza na te dwa ostatnie mecze przyjdzie sporo kibiców - mówi kapitan Warty Tomasz Magdziarz. - A dla nas, piłkarzy, mecze na dużym stadionie i gra na boisku z doskonałą płytą to dodatkowa atrakcja. Tam fajnie gra się i nam, i naszym przeciwnikom - dodaje.\nO planach "Zielonych" wie dzierżawca stadionu przy ul. Bułgarskiej, Lech Poznań. - Umówiliśmy się z Wartą, że mecze o podwyższonym ryzyku Warta zagra u nas. Nie mamy nic przeciwko, Warta pokrywa tylko koszty organizacji takiego spotkania - mówi wiceprezes "Kolejorza" Arkadiusz Kasprzak.\n- Te koszty to 14 tys. zł za jeden mecz - informuje dyrektor sportowy Warty Zbigniew Śmiglak. Chodzi oczywiście o mecz rozgrywany przy naturalnym świetle, bo włączenie jupiterów znacznie zwiększyłoby wydatki na organizację imprezy.\n- Spróbujemy nie stracić na organizacji tych spotkań. Jest na to szansa, bo z Gdańska wybiera się do nas ponad tysiąc osób. I ci ludzie zapłacą za bilety - mówi. Działacze Warty liczą też na kibiców z Poznania, którzy jesienią niezbyt licznie chodzili na jej mecze. - Teraz zagramy z mocnymi rywalami w spotkaniach, które być może będą decydowały o utrzymaniu się w lidze. Mamy nadzieję, że to ściągnie kibiców - mówi Śmiglak.\nDrugoligowcy rozpoczynają rundę wiosenną już w najbliższy weekend. Na niedzielę zaplanowano derby Wielkopolski - Tur Turek podejmie właśnie Wartę. - Ostatni tydzień poświęcamy tylko na przygotowania do tego meczu. Mam już w głowie skład na spotkanie z Turem, wątpliwości dotyczą tylko dwóch pozycji. Raczej nie zagra Marcin Klatt, wysuniętym napastnikiem będzie Paweł Iwanicki - zdradza trener Warty Bogusław Baniak.\nZ Wartą do Turku\nStowarzyszenie Kibiców Warty Poznań "Warciarze" organizuje wyjazd na niedzielny mecz "Zielonych" z Turem Turek. Koszt wyjazdu to 15 zł za przejazd plus 10 zł za bilet na mecz. Zapisać na wyjazd można się w dziale marketingu firmy Red Box przy ul. Promienistej 27a od poniedziałku do piątku w godz. od 10 do 18, a także pod numerem telefonu 0 600 641 977. Szczegóły w internecie na stronie www.warciarze.pl


Czy mogę zmienić pracownikowi umowę na czas określony z czasu nieokreślonego? - MamBiznes.pl\nCzy mogę zmienić pracownikowi umowę na czas określony z czasu nieokreślonego?\nCzy poprzez zastosowanie wypowiedzenia zmieniającego możemy zmienić umowę o pracę na czas nieokreślony na umowę na czas określony? Jeżeli nie, to podpowiedzcie jak można załatwić tę sprawę. Nie chcemy zwalniać pracownika dyscyplinarnie ale coś musimy w tej kwestii zrobić. Może rozwiązać umowę za porozumieniem stron, a potem zawrzeć nową umowę na czas określony? Czy byłoby to zgodne z obowiązującym prawem?\nNie ma żadnego problemu, aby Państwo rozwiązali z pracownikiem umowę o pracę na czas nieokreślony , a następnie podpisali z nim umowę na czas określony. Możecie Państwo również rozwiązać stosunek pracy za porozumieniem stron a następnie nawiązać z pracownikiem kolejny stosunek pracy. Możliwości tutaj jest zatem wiele i są one wszystkie zgodne z obowiązującym prawem. Umową na czas określony jest umowa o pracę zawierająca określenie czasu, na jaki ją zawarto. W umowie tej strony oznaczają moment jej rozwiązania datą kalendarzową. Jak każda umowa o pracę, także umowa na czas określony jest dobrowolnym stosunkiem zobowiązaniowym stron zawierających umowę oraz podlega rygorom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa pracy.\nDo rozwiązania takiej umowy stosować należy odpowiednio art. 30 Kodeksu pracy. Wymienia on tryb rozwiązania stosunku pracy, w tym także umowy zawartej na czas określony. Zgodnie z art. 30 k.p. rozwiązanie umowy na czas określony następuje przez:\nupływ czasu, na jaki umowa została zawarta,\noświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia.\nNatomiast umowa o pracę na czas nieokreślony nie zawiera w swej treści daty ani terminu rozwiązania umowy, dopóki nie nastąpi wypowiedzenie albo wygaśnięcie z innych przyczyn. Umowę o prace na czas nieokreślony można wypowiedzieć. W oświadczeniu o wymówieniu trzeba podać jego przyczynę. Okresy wypowiedzenia wynoszą:\ndwa tygodnie – jeśli pracownik był zatrudniony krócej niż sześć miesięcy,\nmiesiąc – co najmniej sześć miesięcy,\ntrzy miesiące – co najmniej trzy lata.\nPodstawowe cechy tej umowy to zakłada istnienie więzi prawnej między pracodawcą a pracownikiem, najpełniej chroni interesy pracownika (rygorystyczne zasady wypowiadania umowy) i najbardziej obciąża pracodawcę. W umowie tej musi być określony rodzaj pracy, dla której jest ona zawarta (w przeciwnym razie nie można będzie jej uznać za umowę o pracę).


Zaproszenie na konferencję Egipt - 4 lipca - COIE\nJesteś tutaj: Strona główna › O nas › Aktualności › Zaproszenie na konferencję Egipt - 4 lipca\nOd początku bieżącego roku obserwujemy duże zainteresowanie egipskich przedsiębiorców oraz przedstawicieli władz gospodarczych i politycznych tego kraju nawiązaniem i zacieśnieniem kontaktów handlowych z przedstawicielami polskiego biznesu.\nPodczas niedawnej wizyty Ministra Handlu i Przemysłu, Pana Tarek Kabila (marzec br.), z inicjatywy Rządu Egiptu pomiędzy samorządami Polski i Egiptu zostało podpisane porozumienie dotyczące powołania bilateralnej organizacji łączącej przedsiębiorstwa obydwu krajów, Polsko-Egipskiej Izby Gospodarczej.\nObecnie strona egipska przygotowuje listę członków Bilateralnej izby ze strony Egiptu; przedstawiciele tych przedsiębiorców – największe firmy reprezentujący różne branże - będą obecni w Polsce na początku lipca br.\nUroczyste powołanie Izby oraz pierwsza sesja członków organizacji nastąpi podczas oficjalnej wizyty przedstawicieli polskiego Rządu w Egipcie, na jesieni 2017 r.\nW związku z powyższym Krajowa Izba Gospodarcza we współpracy z Ambasadą Arabskiej Republiki Egiptu w dniu 4 lipca br. organizuje Konferencję nt. możliwości współpracy i działań na rynku egipskim, podczas której będzie możliwość przeprowadzenia rozmów biznesowych z przedstawicielami egipskiego biznesu – członków powoływanej Izby.\nKonferencja odbędzie się w siedzibie KIG, Warszawa, ul Trębacka 4, początek spotkania o godz. 10.00.\nPodczas Konferencji przekazane zostaną również informacje nt. najbliższych przedsięwzięć promocyjnych KIG na rynku egipskim: misje przyjazdowe, wyjazdowe oraz imprezy targowe i seminaria.\nPo zakończeniu części oficjalnej, odbędą się rozmowy bilateralne firm polskich i przedstawicieli egipskiego biznesu.


Spis opracowań w problematyce relaks w serwisie wyposażenie domu - http://wyposazenie-domu.informator.dlugoleka.pl/\nSpis opracowań w problematyce relaks w serwisie wyposażenie domu\nsauna beczka Zalety korzystania z sauny ogrodowejIstnieje wiele zalet wynikających z regularnego używania sauny, które poza relaksem mają pozytywny wpływ na zdrowie. Nie każdy ma jednak możliwość regularnego uczęszczania do ośrodków, które posiadaj ciekawy artykuł\nbalie kąpielowe Sauny ze względu na swoje odprężająceSauny ze względu na swoje odprężające i prozdrowotne działanie cieszą się stale rosnącą popularnością. Z tego typu urządzeń korzystać można przez cały rok. Najczęściej sauny i balie spotkać można zobacz wszystko\nakcesoria do sauny Zatem jest to także idealne miejsceOgród można wykorzystać na wiele sposobów. Przede wszystkim jest to jednak przestrzeń, która powinna zapewniać wiele komfortu i wypoczynku. Zatem jest to także idealne miejsce na to, aby wst kliknij aby przeczytać\nsauna beczka Może być też gorąco a wtedyPo całym dniu, który a pewno był dla nas długi i męczący, warto wybrać się odo własnego ogrodu i tam żyć nieco odpoczynku. W końcu nie możemy cały czas pracować się i się przemęczać, musimy raz na jakiś czas zobacz\nruska bania producent Dobrym sposobem na wyrzucenie z siebieRelaks jest bardzo ważną częścią życia i szczególnie po ciężkiej pracy, powinniśmy zadbać o to, by zrobić coś dla siebie i swojej przyjemności. Dobrym sposobem na wyrzucenie z siebie trosk czytaj całość tutaj\nbalie kąpielowe Po całym dniu który a pewnoPo całym dniu, który a pewno był dla nas długi i męczący, warto wybrać się odo własnego ogrodu i tam żyć nieco odpoczynku. W końcu nie możemy cały czas pracować się i się przemęczać, musimy raz na jakiś cz dalej\nsauny zewnętrzne producent Po pierwsze sauna to świetneSuny, sauna do ogrodu oraz balie kąpielowe to artykuły, które kupuje coraz więcej osób. Nic zresztą w tym dziwnego, ponieważ to niezwykle trafione propozycje. Dlaczego? To oczywiste, ponieważ sauna do ogr czytaj pełen artykuł\nbalia do kąpieli Na pewno docenimy tę drobną aleNa pewno uwielbiamy spędzać czas w naszym własnym ogrodzie. Zatem znajdźmy też dobry sposób na to, żeby tam porządnie odpocząć. Mogę być pewny, że wszyscy słyszeliśmy o czymś takim jak suny. Jest to d więcej porad tutaj\nsauny zewnętrzne Sauna do ogrodu dla każdegoOgród jest miejscem, o które warto dbać. Jeżeli zostanie odpowiednio zagospodarowany, ogród pełen kwitnących roślin i słońca jest idealnym miejscem aby odpocząć od zgiełku życia codziennego. Istnieją jednak sposoby n zobacz stronę\nbalie ogrodowe producent Urządzenie nowoczesnego miejsca na świeżym powietrzuAranżacja ogrodu bywa niekiedy ciekawym wyzwaniem. Urządzenie nowoczesnego miejsca na świeżym powietrzu dostarczającego relaksu i odpoczynku pozwoli każdemu użytkownikowi zobacz więcej\nsauny zewnętrzne producent Jednak w każdym ogrodzie znajdzie sięKażdy ogród jest inny, w zależności od jego wielkości i przeznaczenia. Jednak w każdym ogrodzie znajdzie się miejsce na określone strefy: strefę wypoczynkową, relaksacyjną, zabawową i dekoracyjną sprawdź to\nproducent saun Kąpiele gorące działają bardzo odprężającoSauna do ogrodu może być przezSauna do ogrodu może być przez nas zbudowana samodzielnie, ale zdecydowanie lepiej jest sięgnąć po sauny już gotowe. W sprzedaży znajdziemy sauny w bardzo różnych kształtach dowiedz się\nwyposażenie sauny Dlatego też coraz popularniejsza staje sięAby zadbać o higienę ciała ludzkość wynalazła wanny do kąpieli różnego rodzaju i prysznice. A dla celów zdrowotnych wynaleziono suny. Sauna jest to pomieszczenie, w którym panuje wysok doczytaj wszystko\nruska bania do ogrodu Ludzie doceniają walory korzystania z baliiLudzie z przyjemnością spędzają czas na świeżym powietrzu i korzystają z rozmaitych rozrywek. Jednym z doskonałych sposobów na relaks są balie kąpielowe. Użytkowanie ich jest bardzo p całość\nbeczka po saunie Warto mieć taką saunę u siebieSpędzanie czasu w ogrodzie może być bardzo przyjemne, nie tylko ze względu na sąsiedztwo natury, ale także poprzez wykorzystanie innych możliwości rekreacyjnych. Bardzo popularne w ost przeczytaj więcej\nbalie drewniane producent Sprawdzi się zarówno w letnie wieczoryKażdy chce mieć miejsce do odpoczynku, gdzie mógłby relaksować się po ciężkim dniu. Sauna do ogrodu jeszcze nie dawno brzmiała dość dziwnie, teraz słyszy się, że staj pełen artykuł\nsauny ogrodowe Koniecznie wzbogać swój ogród o saunę lub balię, to świetna sprawa dla relaksuRelaks jest bardzo ważną częścią życia i szczególnie po ciężkiej pracy, powinniśmy zadbać o to, by zrobić coś dla siebie i swojej przyjemności. Dobrym sposobem na wyrz czytaj\nbalia do kąpieli Własny kawałek świata dom z dużymWłasny kawałek świata, dom z dużym tarasem otwartym na ogród, mnóstwo zieleni. Czego brakuje do szczęścia? Oczywiście suny! Coraz częściej wśród obowiązkowej architektury ogrodowej pojawia się sauna sprawdź tutaj\nCiepło z podczerwieniZimowa kąpiel w baniEnergia słońca obniża rachunki - krótko o fotowoltaiceOgród i sauna to perfekcyjne połączenieKto musi cyklinować parkiet?Czy solary się opłacajaTańsze panele słoneczneDobre strony prądu ze słońcaCzemu warto mieć ogrodzenieFotowoltaika - odpowiedź na rosnące ceny prąduU kogo sprawdzi się jacuzzi w ogrodzieSauna lub jacuzzi w ogrodzieCzego jeszcze nie wiesz o ogrodzeniachDobre strony energii słonecznej. Krótko i na tematKrótko o jacuzzi w ogrodzieMaty na podczerwień - z czym to się je?Czy kupić fotowoltaikę jest trudno?Te porady jak kupić fotowoltaikę zaskoczą nawet profesjonalistę!Ekologiczna energia bez smogu? Panele słoneczneOgrzewanie na podczerwieńMaty do ogrzewania na podczerwień - rewolucja ogrzewania!Wskocz do własnej sauny w ogrodzie...Gdy prąd drożeje - sprawdzamy czy warto inwestować w fotowoltaikęUżytkowanie sauny w ogrodzieEnergia słońca obniża rachunki - krótko o fotowoltaiceOto Jak Położyć Kostkę (i Jak Możesz To Skopiować)Gdy prąd drożeje - sprawdzamy czy warto inwestować w fotowoltaikęKomu przyda się sauna w domu? Odpowiedź: Wszystkim!Czego jeszcze nie wiesz o ogrodzeniachPanele słoneczne, kolektory, fotowoltaika - to nie jest czarna magia


Śpiewające smyczki z Litwy - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nŚpiewające smyczki z Litwy\nOrkiestra Kameralna z Kłajpedy zagrała w Łomży na specjalne zaproszenie Filharmonii Kameralnej. Ceniona w Europie i Stanach Zjednoczonych orkiestra zaprezentowała specjalny program, złożony z dzieł kompozytorów litewskich oraz utworów Kilara, Czajkowskiego i Silwestrowa. O klasie gości z Litwy świadczy fakt, że na co dzień radzą sobie doskonale bez dyrygenta, prowadzeni przez swego solistę, wybitnego wiolonczelistę, Mindaugasa Bačkusa.\nRzadko zdarzają się orkiestry kameralne grające z równym powodzeniem i mistrzostwem zarówno repertuar klasyczny jak i współczesny. Składająca się z doskonałych instrumentalistów Klaipeda Chamber Orchestra należy do tego nielicznego grona zespołów uniwersalnych, czujących każdy rodzaj muzyki. Na pierwszą część koncertu złożyły się utwory bardziej znane. Koncert rozpoczął żywiołowy Polonez z najpopularniejszej opery rosyjskiego kompozytora Piotra Czajkowskiego czyli „Eugeniusza Oniegina”. Kolejnym utworem Czajkowskiego były „Wariacje rokoko na wiolonczelę i orkiestrę op.33”, będące pierwszym, ale nie ostatnim popisem wielkich umiejętności Mindaugasa Bačkusa. Pierwszą część koncertu zakończyła inspirowana folklorem góralskim „Orawa” wybitnego polskiego kompozytora, Wojciecha Kilara. W drugiej zabrzmiały utwory kompozytorów współczesnych z Litwy i Ukrainy: Algirdasa Martinaitisa, Teisutisa Makačinasa i Walentina Silwestrowa. Mniej przystępne – szczególnie „Death And The Maiden” pierwszego, ale urzekające bogactwem dźwięków, dynamiką i charakterystyczną dla słowiańskich kompozytorów nastrojowością, słyszalną przede wszystkim w „Silent Music” Silwestrowa. Nic dziwnego, że koncert zakończyły owacje na stojąco.\n– Jestem bardzo szczęśliwy, że jestem tutaj, tym bardziej, że przyszło bardzo dużo ludzi – ocenia Mindaugas Bačkus. – Nie dość, że przyszło ich tylu – było też dużo młodzieży a nawet dzieci! A to nie był bardzo łatwy program. Utwory Makačinasa oraz Martinaitisa to cudowna, bardzo interesująca, ale niełatwa muzyka. Może nawet trochę zbyt skomplikowana dla dzieci. Dlatego celowo zagraliśmy też bardziej znane utwory rosyjskiego, polskiego i ukraińskiego kompozytora. Była to dla nas wielka przyjemność zagrać w łomżyńskiej filharmonii. To pierwsza - ale mam nadzieję, że nie ostatnia - nasza wizyta w Łomży!\n– Wspaniale, że udało nam się doprowadzić do takiej wymiany kulturalnej – podkreśla Jan Miłosz Zarzycki, dyrektor łomżyńskiej Filharmonii Kameralnej. – Znakomita orkiestra kameralna z Kłajpedy po raz pierwszy przyjechała do Łomży, a my niebawem po raz pierwszy zawitamy do tego miasta. Już 20 kwietnia zagramy utwory polskich kompozytorów na międzynarodowym festiwalu „Muzyczna Wiosna”. Budujemy przyjaźń, która – mam nadzieję – będzie trwałą wartością na podłożu kulturalnym. Ważne jest, abyśmy my, artyści, pokazali, że potrafimy się przyjaźnić i współpracować. Tym bardziej, że muzyka nie używa słów, jest uniwersalnym, międzynarodowym językiem – przenika bariery, daje porozumienie bez potrzeby werbalizacji. Myślę, że dzisiejszy koncert był ciekawym urozmaiceniem dla naszej publiczności. Kolejne czeka nas w październiku, w czasie festiwalu „Sacrum et Musica”, kiedy to odwiedzi nas orkiestra z dalekiego Meksyku.\npt, 30 marca 2012 08:23


GRID - zestawienie recenzji gry | MiastoGier.pl\nGRID - zestawienie recenzji gry\nCzy recenzje GRID zachęcają do zakupu projektu czy może wręcz przeciwnie?\nbigboy177 @ 09.10.2019, 09:57\nW dniu wczorajszym na naszych łamach pojawiła się recenzja GRID - najnowszej ścigałki studia Codemasters. Jeśli nasza ocena Was nie przekonała co do ewentualnego zakupu, rzućcie okiem na zestawienie not od zagranicznych redakcji.\nZ tekstów innych branżowych portali wynika, że testującym spodobał się najbardziej system sztucznej inteligencji. Każdy kierowca na torze określony został unikatowymi algorytmami, a te natomiast sprawiają, że ich zachowanie jest wręcz nieprzewidywalne.\nNie wszystkim niestety przypadł do gustu mocno zręcznościowy sposób prowadzenia samochodów. Jak to określił Patryk w naszej recenzji, czasem nie sposób nazwać to jazdą - bardziej kontrolowaniem poślizgu, co części graczy będzie się podobać, a część będzie niestety narzekać.\nWięcej na temat GRID dowiecie się z naszego opracowania, a zagrać w produkcję studia Codemasters będziecie mogli już 11 października bieżącego roku, na PC (wymagania), PS4 oraz Xboksie One.\nHeavy – 8.8\nEveryeye – 8\nDualShockers – 5.5\nGamer.nl – 5\nGRID przez weekend dostępny za darmo na Steamie 223dni, 20h temu\nDo GRID dodane zostaną aż 33 nowe wyścigi w ramach rozszerzeń 261dni, 19h temu\nGRID - materiał uwypuklający najważniejsze cechy gry 329dni, 21h temu\nPlotka: Bloodborne - trwają testy gry na PC i PS5\nCyberpunk 2077 to głębsze RPG niż Wiedźmin 3 18h, 10min temu\nKontroler DualSense posiada baterię pojemniejszą o 50% w stosunku do tej z DualShock 4 18h, 44min temu\nNVIDIA zapowiada konferencję na 1 września 18h, 57min temu\nWymagania sprzętowe Marvel's Avengers na PC - deweloperzy zapowiedzieli m.in. wsparcie dla ekranów 144 Hz 21h, 57min temu\nZapowiedziano Control: Ultimate Edition - zwykła wersja nie wesprze Smart Delivery 22h, 30min temu\nBioShock 4 - ani Rapture, ani Kolumbia, czeka zupełnie nowy świat 1dni, 12h temu\nFIFA 21 - nowości w trybie FUT na nowym zwiastunie 1dni, 13h temu\nW Destiny 2 ruszyło kolejne Przesilenie Bohaterów 1dni, 17h temu\nZremasterowana trylogia Mass Effect zadebiutuje we wrześniu? 1dni, 18h temu\nXbox Series X zadebiutuje na początku listopada? 1dni, 18h temu\nSzefostwo Electronic Arts otrzyma niższe bonusy za 2020 rok 1dni, 19h temu\nNowy poziom trudności zadebiutuje w The Last of Us: Part II już jutro 1dni, 19h temu\nHalo Infinite dopiero w przyszłym roku 1dni, 22h temu\nCodemasters GRID recenzje gier


Wolsztyńscy strażacy z nowym średnim samochodem ratowniczo-gaśniczym marki Renault (ZDJĘCIA) – Wielkopolska 112\nStrona główna Wiadomości Wolsztyn Wolsztyńscy strażacy z nowym średnim samochodem ratowniczo-gaśniczym marki Renault (ZDJĘCIA)\nWolsztńscy strażacy już z nowy wozem strażackim jest to uterenowiony pojazd marki Renault, napędzany 280-konnym silnikiem.\n29 listopada w garażu Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej w Wolsztynie zaparkował po raz pierwszy nowy fabrycznie średni samochód ratowniczo-gaśniczy.\nNajnowszy nabytek wolsztyńskich strażaków to uterenowiony pojazd marki Renault, napędzany 280-konnym silnikiem. Samochód charakteryzuje się sześcioosobową kabiną, napędem 4×4, zbiornikiem na wodę o pojemności 2500 litrów, zbiornikiem środka pianotwórczego o pojemności 250 litrów a także systemem piany sprężonej. Ponadto, wyposażony jest w autopompę o wydajności 1600 litrów na minutę, działko wodno-pianowe, instalację zraszaczową, linię szybkiego natarcia, maszt oświetleniowy oraz wyciągarkę. Znajdujący się na nim sprzęt, gwarantuje szerokie spektrum działań zarówno gaśniczych, jak i tych z poszczególnych dziedzin ratownictwa.\nSamochód ten, zastąpi użytkowany od 2008 roku średni samochód ratowniczo-gaśniczy, który w dalszym ciągu służyć będzie na terenie powiatu wolsztyńskiego – w jednostce OSP Wroniawy.\nPoprzedni artykułPożar belki stropowej na poddaszu (ZDJĘCIA)\nNastępny artykułPotrącenie dwóch nastolatków. Ranni trafili do szpitala


Ognisko artystyczne [odnośnik] 17.07.17 2:04\nSzkoła rysunku została założona jakieś trzydzieści lat temu przez dzisiaj już starszą kobietę, niejaką Winifredę Pinkstone, niespełnioną artystkę, która wzięła sobie za cel nauczanie czarodziejskiej młodzieży tajnik rysunku i malarstwa. Z biegiem czasu udało jej się zatrudnić artystów nauczających także innych dziedzin sztuki, jak rzeźba czy muzyka, choć to właśnie malarstwo pozostało ulubionym tematem pani Pinkstone.\nOgnisko znajduje się w spokojnej okolicy, w jednej z zadbanych londyńskich kamienic. Żeby wejść do środka, należy wypowiedzieć odpowiednie hasło do starego i nieco przykurzonego obrazu wiszącego na ścianie na pierwszym piętrze. Ten odsłania przejście do zupełnie innego świata przesyconego wonią farb i łagodnymi dźwiękami delikatnej muzyki. Lokal zawiera kilka pomieszczeń, urządzonych i wyposażonych w zależności od przeznaczenia. Wszystkie łączy gustowny i elegancki, choć pozbawiony nadmiaru zbędnych ozdobników wystrój. Na ścianach każdej sali wiszą tematyczne obrazy – te w pracowni malarzy przedstawiają znanych artystów i ilustracje procesu tworzenia, w sali rzeźbiarzy znajduje się natomiast mnóstwo rzeźb z różnych materiałów; niektóre wyglądają na niedokończone. Młodzi czarodzieje witani są tutaj z otwartymi ramionami, uczą się również zaklinać swoje dzieła w taki sposób, by farba na płótnie poruszała się jak żywy widok, a rzeźba - poruszała się jak prawdziwa istota. W ognisku mile widziany jest każdy, z zewnątrz przychodzą zarówno artyści, jak i osoby, które im pozują. Często organizowane są również wystawy prac.\nOstatnio zmieniony przez Mistrz gry dnia 25.03.22 20:33, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 30.03.19 18:09\nŚmieszne jak do tego doszło. Wszystko zaczęło się od gołębiej kupy, która spadła nagle na moje ramię; tak mnie to zaaferowało, że wlazłem w słup z ogłoszeniami i przy tym właśnie wyjątkowo niespodziewanym i równie nagłym spotkaniu, wpadła mi w oko jedna kartka. Wielki nagłówek wypisany pochyłymi, zdobnymi literami głosił Zostań modelem!, a niżej Ognisko Artystyczne Winifredy Pinkstone poszukuje chętnych do pozowania młodym artystom na lekcjach rysunku. Zajęcia odbywają się raz w tygodniu, wiek oraz płeć nie mają znaczenia, rozważymy każdą kandydaturę. Po więcej informacji zapraszam do kamienicy, która mieści się pod adresem i tutaj podany adres, plus jakiś bezsensowny dopisek na dole strony. Zerwałem ogłoszenie, przyglądając mu się z bliska, a że akurat byłem w okolicy, to postanowiłem wpaść od razu. Szczególnie, że chyba właśnie minęło te ostatnie pięć minut bez deszczu w ciągu dzisiejszego dnia - kilka dużych kropli spadło mi na głowę i nos, a później na twarz, gdy zadarłem łeb by zerknąć w pociemniałe niebo; czarne, burzowe chmury gromadziły się nad miastem nieprzerwanie od kilku dni. Po okolicy poniósł się grzmot, zaś półmrok rozświetlił potężny piorun, zerwał się silniejszy wiatr, więc pozwoliłem mu porwać się aż pod drzwi szkoły rysunku pani Pinkstone. Tylko tych drzwi nigdzie nie mogłem znaleźć przez bite pół godziny, włócząc się po schodach w jedną i drugą stronę. Adres na ogłoszeniu przecież się zgadzał!... Już prawie zwątpiłem, przystając na pierwszym piętrze by ponownie wbić spojrzenie w ozdobne litery wypisane na kartce, jednak zamiast tego zatrzymuję wzrok na lekko przykurzonym obrazie. Który na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajny, ale przy dłuższej kontemplacji można dostrzec w nim... jakiś magiczny pierwiastek? Podchodzę bliżej, przyglądam się bardziej, przesuwam dłonią po nierównej fakturze farb, przykładam doń ucho i wydaje mi się, że z drugiej strony faktycznie dochodzą stłumione dźwięki. Więc kolejne pół godziny spędzam na rzucaniu różnych haseł i w ogóle próbach otwarcia magicznego przejścia. Wątpię po raz drugi i po raz drugi odpowiedź przychodzi gdy pogrążam się w lekturze ogłoszenia. Z moich ust wypada dopisek z dołu kartki, zaś oczom ukazuje się tajemne przejście prowadzące do świata pachnącego mieszaniną farb, przesyconego dźwiękami delikatnej muzyki, świata barw i kształtów, umieszczonych na płótnach łączących się w jedno, dziwaczne dzieło sztuki. Pani Winifreda z kolei jest starszawą kobietą o przenikliwym spojrzeniu i całkowicie siwych włosach. Zerka na mnie trochę nieufnie, ponad cienkimi oprawkami okularów, gdy siadam po drugiej stronie jej zagraconego biurka. Jasne oczęta przesuwają się po każdym calu mojej twarzy, włosów, w końcu wędrują na ramię i widzę jak nieznacznie unosi brew, chrząka jakby z dezaprobatą i składa dłonie na blacie. Z początku nie czaję o co jej chodzi, ale zaraz przypominam sobie o rozmytej strugami deszczu ptasiej kupie zdobiącej mój płaszcz. Przeklinam w myślach, jednak dopóki z ust kobiety nie pada żaden komentarz i ja nie zamierzam rozprawiać o tej wątpliwej urody ozdóbce. W zamian uśmiecham się szerzej.\n- Więc, tak jak już mówiłem, jestem tutaj w sprawie pracy, widziałem ogłoszenie, że szuka pani modeli na lekcje rysunku... - kiwam głową, usta wciąż mam rozchylone, bo chcę mówić dalej, ale wcina mi się w pół słowa pytając o doświadczenie. No serio, jakby siedzenie na dupie, leżenie albo stanie było jakąś super trudną robotą. Ale ok, zaczynam więc opowiadać, że sam jestem artystą i w sumie to może być ciekawe doświadczenie znaleźć się po drugiej stronie sztalugi, że...\n- Rozumiem. - ucina mój monolog - Czy zgodziłby się pan pozować do aktu?... - moja odpowiedź rozbrzmiała w powietrzu jeszcze zanim jej wargi zdążyły się złączyć po zadanym pytaniu, i było nią krótkie tak. W pierwszej chwili spojrzała na mnie nieco zaskoczona, więc jej mówię, że mogę to zrobić dla dobra sztuki, bo przecież młodzi malarze muszą się jakoś nauczyć podstaw rysunku anatomicznego; w drugiej rozpromieniła się i zaprosiła na pierwszą lekcję już w ten czwartek. Cóż, chyba nie każdy był tak bezwstydny jak ja i godził się na rozbieranie przed grupą nieznajomych, bo nie wiem jak inaczej wyjaśnić to, że dała mi szansę.\nWięc tak właśnie doszło do tego, że w aktualnej chwili ponownie przekraczałem próg ogniska artystycznego pani Pinkstone, moje uszy na nowo pieściła muzyka, tym razem pomieszana z radosnymi głosami młodych artystów, że w oczach odbijały się ukształtowane w konkretne formy plamy farb, zaś nozdrza atakował zapach terpentyny. Sala numer 3, sala numer 3. Błękitne tęczówki przeskakują od jednego numeru do drugiego, ukradkiem zaglądam za każde kolejne, na wpół uchylone wrota - w pierwszym pomieszczeniu grupa dzieciaków obrzuca się gliną, a gdzieś między nimi krąży smukła, wyjątkowo wysoka kobieca sylwetka, powtarzając jak mantrę, że rzeźbiarstwo to najtrudniejsza ze sztuk, ale jakże wdzięczna gdy się nad nią zapanuje. W sali numer 2 odbywały się chyba zajęcia czysto teoretyczne, bo na środku, na krześle siedział starszawy czarodziej z pokaźnych rozmiarów albumem malarstwa renesansowego i wyjątkowo monotonnym głosem opowiadał życiorysy kolejnych wielkich mistrzów pędzla. Rozleniwieni studenci zajmowali każdy skrawek podłogi, prowadząc notatki, bądź bez sensu skrobiąc piórem po papierze. Kilkuletni chłopcy biegną wzdłuż korytarza puszczając w eter żurawie złożone z papieru, które ulatują lekko pod sam sufit, a później gnają za swoimi stwórcami aż drzwi od jednej z sal zatrzaskują się za nimi z głośnym hukiem. W końcu docieram pod pokój numer 3 i zaglądam do środka; wewnątrz siedzi już kilka osób, z wolna rozkładają sztalugi oraz narzędzia, podrążeni w rozmowie do tego stopnia, że w większości nawet nie zauważają mojego przyjścia. Pięć młodych, na oko osiemnastoletnich dziewcząt oraz dwóch mężczyzn w podobnym wieku. Jeden z nich trąca łokciem drugiego i obydwoje milkną kierując na mnie spojrzenie. Milknie także reszta, zerkając w moją stronę z subtelnym zainteresowaniem.\n- No cześć, to ja się będę dzisiaj dla was rozbierał. - mówię na powitanie zanim zdążę ugryźć się w język, a towarzystwo zerka na mnie jakoś tak... dziwnie - To znaczy, jestem modelem. - dodaję. Jedna z panien chichocze cicho, ale reszcie niekoniecznie jest do śmiechu, a ja zaczynam odczuwać pierwsze objawy stresu. Chociaż stresu to chyba za dużo powiedziane, raczej małego stresiku. W każdym razie ponownie rozchylam wargi, jednak zanim zdążę dodać coś jeszcze czuję czyjąś dłoń na swoich plecach; gdzieś pod ramieniem przepycha mi się kolejna osoba - drobna dziewczyna o soczyście zielonych oczach i długich, prostych pasmach blond włosów, opadających jej uroczo na piegowaty nosek.\n- Przepraszam!... - patrzy prosto na mnie, układając usta w rozkosznym uśmiechu - Aaach, to pewnie pan Bojczuk, pani Pinkstone mówiła mi, że się pan dzisiaj stawi. Cimone Belby, prowadzę zajęcia, miło mi. - prowadzi zajęcia? Była przecież niewiele starsza ode mnie, a przynajmniej na pierwszy rzut oka. Wyciąga szczupłą dłoń, więc ujmuję ją lekko i potrząsam, przywołując na twarz równie czarujący uśmiech.\n- To ja, Johnatan Bojczuk, mnie również miło. - nasze spojrzenie krzyżują się jeszcze przez ułamek sekundy, aż w końcu prosi bym się rozgościł, a sama zwraca się w kierunku reszty.\n- Witajcie moi mili! Widzę, że jesteśmy w komplecie, zanim jednak przejdziemy do dzisiejszego ćwiczenia przypomnijmy sobie co robiliśmy w zeszłym tygodniu i spójrzmy na to świeżym okiem. - obserwowałem każdy jej ruch, pełen gracji, jak zrzuca torbę z ramienia, przeczesuje palcami włosy, zakładając je za lekko odstające uszy. Ale kiedy uczniowie zaczynają rozkładać zapełnione płótna, to na nie spoglądam, marszcząc lekko brwi. Widzę martwą naturę składającą się z kolorowych chust, pojedynczych owoców i połamanych luster, w których gładkiej tafli odbijają się kolejne fragmenty pracowni, tworząc trochę abstrakcyjną oraz mocno surrealistyczną całość. Zostawiam plecak przy podwyższeniu, na którym pewnie dzisiaj spocznę, po czym pochodzę bliżej, karmiąc oczy plątaniną kształtów - każdy obraz przedstawia to samo, ale każdy jest całkiem inny. Rzeczywistość filtrowana wrażliwością różnych młodych artystów. Słucham co mają do powiedzenia na temat swoich dzieł, słucham także wskazówek dawanych przez nauczycielkę, swoje uwagi zachowuję dla siebie, bo jestem tutaj tylko gościem co zaraz się będzie rozbierał. Korekta trwa chwilę, aż w końcu zielone tęczówki na nowo wbijają się w moją sylwetkę i wiem, że możemy zaczynać. Zrzucam ciężki płaszcz, powoli odpinam guziki kwiecistej koszuli, aż w końcu i ona ląduje gdzieś na podłogowych deskach, ściągam sznurowane buty, dwie różne skarpetki, ciemne spodnie oraz gatki w kropki, aż w końcu jedynym co zdobi moje nagie ciało pozostaje długi złoty łańcuszek z dyndającym nań niewielkim wisiorkiem w kształcie uśmiechniętego słońca; by zawsze ci przyświecało. Wszyscy się na mnie gapią, głośno zastanawiając jaką powinienem przybrać pozycję. Niech usiądzie na krześle! Może niech się położy! Niech po prostu stanie w kontrapoście! Albo na jednej nodze! Niech wystawi ręce, pochyli się do przodu i uniesie jedną stopę! Albo niech założy nogi za głowę i stanie na rękach!... Ciało pokryło się gęsią skórką, drgnąłem z zimna, co rusz przeskakując spojrzeniem z jednej twarzy na drugą, bo i oni przekrzykiwali się jeszcze dobre dziesięć minut, zanim w końcu zdecydowano, że faktycznie będę po prostu stał, wspierając się na oparciu jednego z krzeseł. Więc stoję. Najpierw krążą wokół mnie przelewając na papier szybkie szkice, w poszukiwaniu odpowiedniego kadru oraz miejsca. Później głośno przesuwają sztalugi, aż w końcu słyszę już tylko skrobanie ołówków i melodyjny głos panny Belby, która opowiada o aktach w sztuce, o anatomii w rysunku, która co rusz podchodzi bliżej mnie, machając rękoma niebezpiecznie blisko mojego ciała i rzuca uwagi w stylu zobaczcie jak układają się mięśnie, albo zwróćcie uwagę na to, jakie ma wystające kości i w końcu skupiajcie się na cechach charakterystycznych dla tego modela, na raczej chudej sylwetce, na dumnym, orlim nosie i artystycznym nieładzie na głowie. Jest cudowna w tym jak bardzo nie chce mnie urazić, to nawet słodkie. Pierwszą przerwę robimy po pół godziny, więc zarzucam na ramiona cienki szlafrok. Z wolna przechadzam się między lasem sztalug, oglądając powoli kształtujące się dzieła. Niektórzy z zebranych są naprawdę nieźli, w innych drzemie spory potencjał, ale wciąż potrzebują ćwiczeń...\n- Podoba się panu? - słyszę cichy głosik jednej z dziewcząt. Przekrzywia głowę na prawo i lewo, zerkając to na swój rysunek, to na mnie, a ja uśmiecham się lekko i podchodzę bliżej. Daję jej kilka wskazówek, mówię na co powinna bardziej zwrócić uwagę, a co w gruncie rzeczy wcale nie jest takie istotne jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Kiwa głową, kilka detali poprawiając od razu, póki stoję obok i może przyjrzeć się z bliska chociażby mojej twarzy. Kątem oka widzę, że Cimone przysłuchuje się moim słowom, ale milczy, w końcu zarządzając koniec przerwy. Materiał na nowo osuwa się w dół, a ja wspieram łokcie na oparciu krzesła. Trochę nudne to modelowanie, więc skupiam się głównie na tym, o czym opowiada panna Belby, a gdy zaczyna wychwalać dzieła niejakiego Ambrożego Sykes'a, malarza żyjącego na ziemiach angielskich jakieś sto pięćdziesiąt lat wstecz, to spomiędzy moich warg wydobywa się krótki chichot. Zerka na mnie sugestywnie unosząc obie brwi.\n- Przepraszam, po prostu nie sądzę żeby Sykes faktycznie był takim wielkim geniuszem. Fakt, miał świetny warsztat i kilka ciekawych obrazów jak Zwycięstwo Baltazara Światłego albo Tańczące wile, ale miał też masę uczniów, którzy w późniejszym okresie, w okresie jego świetności, można by rzec, podobno odwalali za niego kawał roboty. - mówię, wodząc za nią spojrzeniem, a ona mruży lekko oczy i zaciska wargi w wąską kreskę - To znaczy... tak słyszałem. - trochę się peszę pod jej zaciętym spojrzeniem i milkę. Milczę już do końca zajęć, przez ostatnie piętnaście minut o mało nie przysypiając, więc gdy klaszcze w dłonie, tym samym oznajmiając koniec, to rozszerzam oczy, powoli się prostując. Uczniowie zwijają na wpół skończone prace, zbierają pospiesznie swoje rzeczy i wybiegają z sali jeden po drugim żegnając się krótkim do widzenia panno Belby, panie Bojczuk!, ja z kolei ubieram się powoli, równie niespiesznie narzucając plecak na ramię.\n- Więc zna się pan na malarstwie? - zagaduje mnie, ściskając w dłoni stary, mosiężny klucz do sali - Trochę. - wzruszam lekko ramionami - Jeśli pani chce możemy porozmawiać o tym przy kubku gorącej herbaty jeszcze dzisiaj, albo na przykład jutro? - rzucam, posyłając jej uśmiech, a ona kręci z rozbawieniem głową.\n- Porozmawiamy o tym w przyszły czwartek, panie Bojczuk. Na zajęciach. - udaje niedostępną, ale totalnie na mnie leci. Serio, widzę to w jej spojrzeniu i w wygiętych, malinowych ustach.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 03.08.20 0:45\nDo niedawna, a dokładniej do przedwczoraj, przebywałem w Norfolk, gdzie gromadziłem szkice do obrazów powstających dla magicznego baletu, zbierałem lokalne odmiany nadmorskiej flory (której malowane odbicie również miało spocząć na płótnie) oraz chlałem wińsko na plaży, pielęgnując w sobie narastający ból istnienia. Być może spędziłbym tu również całe lato, gdyby wraz z pierwszymi promieniami słońca w moje okno nie zapukała znajoma sowa - potężny puchacz pani Pinkstone złożył gustowną, ozdobioną akwarelowym wzorem kopertę wprost na moje dłonie, a ja w zamian poczęstowałem go chłodną wodą oraz kilkoma ziarnami; odleciał w drogę powrotną zanim zdążyłem odpieczętować list. W każdym razie Winifreda wysnuła pewną propozycję nie do odrzucenia, więc pakowałem się jeszcze tego samego dnia i w pośpiechu ruszałem prosto do Londynu. Nie, wróć, po drodze zawiało mnie jeszcze do Bibury, bo musiałem wybrać odpowiedni cykl na tę okazję. Teraz ściskam szczupłą dłoń pani Pinksotne i składam na jej żylastym wierzchu krótki pocałunek. Polubiliśmy się przez te kilka miesięcy; najpierw bywałem w Ognisku przynajmniej raz w tygodniu pozując do wielu obrazów powstałych w jednej z malarskich pracowni, później przychodziłem czasem także na historyczno kulturalne pogadanki, a potem było mnie coraz mniej, brak czasu nie pozwalał bywać w gnieździe Winifredy tak często jakbym chciał, ale starałem się wpadać chociaż przelotem. Ona i tak nie zapomniała. Uśmiecha się delikatnie i prowadzi mnie przez pachnący farbami korytarz, zewsząd dochodzą przyjemne dźwięki muzyki, przerywane nierównym stukotem z pracowni rzeźbiarzy. W stolicy było chujowo, ale ludzie i tak łaknęli sztuki, być może ci, którzy czerpali inspiracje z cierpienia tworzyli nawet więcej; w krwawych czasach niejednokrotnie powstawały historyczne dzieła. Pani Pinkstone idzie szybko, a mówi jeszcze szybciej. O wspaniałym artyście, który zgodził się wystawiać swoje fantastyczne obrazy w jej skromnych progach, którego ja sam za chwilę będę miał zaszczyt poznać. Później trochę o mojej sztuce, którą kiedyś jej pokazywałem oraz o tym, że szanowny lord malarz zgodził się podzielić przestrzenią wystawową z kimś z Ogniska, więc jeśli pokażę się z odpowiedniej strony to być może będę to ja, że nie jestem jedynym, którego mu przedstawia bądź zamierza przedstawić. O tym, że to może być wielka szansa. Wreszcie wchodzimy do pozornie pustej pracowni, rozglądam się wokół, dopiero po chwili dostrzegając postać stojącą po drugiej stronie i to na niej zawieszam spojrzenie. Szanowny Lord Malarz wygląda tak niepozornie. W sumie nie wiem czemu mnie to dziwi, ja przecież prezentuję się podobnie. Zanim jednak Pani Pinkstone zdąży rozłączyć usta, zanim zamkną się za nami drzwi, kolejna osoba wbiega do środka z głośnym okrzykiem między wargami. Pani Pinkstone! Młody Jones znowu nie może sobie poradzić z ożywioną rzeźbą! Znowu jest pani potrzebna, pani Winifredo! Wzdycha gniewnie i przeprasza nas, zanim zamknie za sobą ciężkie, dębowe skrzydło. Zostajemy sami, z korytarza dochodzą tylko przytłumione nuty tworzonych melodii. Wciąż wbijam spojrzenie w młodego, uśmiecham się lekko i milczę, bo nie wiem jak powinienem zacząć bez wprowadzenia tutejszej mentorki. Czy to w ogóle ja powinienem odzywać się jako pierwszy, czy może poczekać na pozwolenie?\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 10.08.20 14:54\nConstantine słyszał o ognisku już wcześniej, ale jakoś nigdy nie było mu po drodze. Kiedy więc stolica upolityczniła się jeszcze bardziej niż wcześniej, naznaczając także i sztukę piętnem przepychanek u władzy młody lord Ollivander postanowił w końcu skierować tam swoje kroki. Miejsce niezależne od wpływu rządu – a na pewno bardziej niezależne niż narodowa galeria, która zaczynała Constantina odrobinę przytłaczać. O wiele lepiej czuł się w gustownych, ale nie tak przesadnie i ociężale bogatych korytarzach ogniska.\nWinifreda Pinkstone osobiście wyszła przywitać go przy obrazie wejściowym i właściwie od razu zaczęła mówić, ledwie zdążył się skłonić w powitaniu. Głos tej kobiety był jednak przyjemny, zdawał się miękki jak czerpany papier i idealnie zbalansowany kolorystycznie, mocne tony cyklamenu równoważąc nutami cukierkowego różu. Opowiadała mu o historii tego miejsca, co wiązało się także z opowiedzeniem młodemu malarzowi poniekąd historii swojego życia. I chociaż było w tej opowieści parę skomplikowanych supłów fabularnych to młody lord słuchał z zainteresowaniem, odpowiadając uprzejmie czy dopytując czasem o rozwianie wątpliwości w pewnych kwestiach. Został oprowadzony po wszystkich pracowniach i przedstawiony każdemu aktualnie przebywającemu w nich adeptowi sztuk pięknych.\nKwestie wystawy zaczęli omawiać jednak niezwłocznie kiedy znaleźli się w pustej pracowni. Widać było, ze Winifredzie zależy na pozyskanie Ollivandera do grona malarzy, których prace gościły w ognisku. Niewątpliwie nadałoby to nieco więcej rozpoznania wśród obracających się w światku sztuki person. Młodemu malarzowi zaś w ogóle nie szkodziła współpraca z panią Pinkstone: była przyjemnym tchnięciem świeżego powietrza w jego dość utarte w tej chwili miejsca wystawowe. Dość prędko dwójka czarodziejów doszła jednak do wniosku, że chcieliby, aby wystawa była wydarzeniem unikalnym i zależnym od tego, z kim Ollivanderowi przyjdzie współpracować. Constantine miał więc spędzić w ognisku cały dzień i poznać po kolei każdego z malarzy związanych z ogniskiem, których wytypowała Winifreda.\nW międzyczasie od jednej wizyty do drugiej młody lord wyciągnął szkicownik i akwarelowe kredki, z którymi nie rozstawał się tak samo jak ze swoją różdżką. Zaczął wsłuchiwać się w dochodzące go zza ścian dźwięki, starając się podzielić zaplątane kolory w jego głowie i przelać je na kartkę, tworząc barwny, dźwiękowy portret ogniska na papierze. Kolorowe sztyfty sunęły po lekko chropowatej powierzchni kartki, zostawiając za sobą barwne ślady, lecz nowy kolor wkradający się pomiędzy monotonię stukotu dłut oznajmił mu, że ktoś się zbliża. Odłożył więc szkicownik i wstał, a kiedy drzwi się otworzyły ujrzał w nich nową personę. Rozszerzył delikatny, zamyślony uśmiech w odpowiedzi na gest czarodzieja, po czym podszedł bliżej i z lordowską gracją – choć ta w wykonaniu młodego malarza wciąż była o wiele żywsza i bardziej energiczna niż u starszych arystokratów – wyciągnął dłoń.\n– Constantine Ollivander – przedstawił się, celowo pomijając sir. – Pan Bojczuk, jak mniemam? Słyszałem, że jest pan rozchwytywanym człowiekiem – zapytał, przypatrując się Johnatanowi z zaciekawieniem: chciał dowiedzieć się, jakimi kolorami mówił. Jeżeli byli w stanie się dogadać to to był pierwszy test.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 10.08.20 16:01\nPrzyglądam się chłopakowi z niekrytym zainteresowaniem, tym bardziej intensywnym, kiedy się odzywa i wyciąga w moim kierunku swoją szczupłą, lordowską dłoń. Nie umyka mojej uwadze fakt, że darował sobie te wszystkie (w moim mniemaniu) niepotrzebne tytuły; a to z kolei sprawia, że już na wstępie mogę podejrzewać, że uda nam się dogadać. Nie wydaje się być jednym z tych arystokratów, którzy (mówiąc kolokwialnie) wyżej srają niż dupsko mają. Dlatego uśmiecham się szerzej, ściskając lekko wyciągnięta rękę i równie delikatnie nią potrząsając. Miał szlacheckie dłonie, które pewnie nigdy nie zaznały ciężkiej pracy, moje ostatnio też zrobiły się delikatniejsze, ale wciąż nosiły niewielkie ślady przypominające o tym, że na statkach nie sposób się obijać, albo raczej, że ten kto chce to robić, nie dostaje swojej doli.\n- Johnatan Bojczuk, jeśli nie ma Pan nic przeciwko, sir, możemy od razu darować sobie panowanie i przejść na ty - mówię, delikatnie kiwnąwszy przy tym łbem. Chyba nie odważyłbym się zaproponować tego komuś innemu, ale młody Ollivander nie wyglądał na kogoś, kogo miałaby urazić taką propozycja. Albo tak dobrze się maskował - Rozumiem, że pani Pinkstone zdążyła już panu co nieco o mnie powiedzieć - śmieję się - rozchwytywanym to chyba za dużo powiedziane, po prostu, hm, pracuję nad kilkoma większymi i mniejszymi projektami, ot, cała tajemnica - kiwam głową, niespiesznie posuwając się dalej wgłąb sali, gdzie przy jednej z rozłożonych sztalug zostawiam swoją magiczną torbę. Upchane tam klamoty obijają się o siebie nawzajem z cichym, aczkolwiek wyraźnym klekotem - Widziałem pana obrazy w Galerii Narodowej, naprawdę wspaniałe, chylę czoła przed pańskim kunsztem - mówię, dla potwierdzenia faktycznie skłaniając nieznacznie głowę; może trochę po to, żeby połechtać wrażliwe na komplementy ego artysty, ale z drugiej strony, nawet pomimo mojego zamiłowania do sztuk mniej klasycznych, musiałbym być kompletnym ignorantem żeby nie docenić perfekcyjnie wypracowanego warsztatu. Zresztą było w tych obrazach coś, co naprawdę chwytało za serce, coś co zachwycało, coś co sprawiało, że w pierwszym zetknięciu z płótnami, pozazdrościłem twórcy talentu. Teraz stał przede mną, taki... normalny i po prostu ludzki, kompletnie nie tak wyobrażałem sobie kogoś o takich umiejętnościach; szczerze? Wtedy tam, w galerii, miałem wrażenie, że patrzę na sztukę kogoś, kto całe życie poświęcił na ślęczenie nad płótnem, a tu proszę! Niektórzy najwidoczniej rodzili się z naturalnym talentem - Pewnie chciałby pan zobaczyć jakieś moje prace? - no zdziwiłbym się gdyby zaprzeczył, to było raczej pytanie retoryczne, takie, które musiało paść zanim zacznę wyciągać z wnętrza torby kolejne obrazy, te mniej i bardziej awangardowe.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 11.08.20 12:48\nConstantine miał dziś na sobie lekkie szaty w brzoskwiniowym kolorze i koszulę w poziomkowej barwie, lecz przy każdym ruchu drogi materiał w jego umyśle uporczywie rozbrzmiewał delikatnymi, seledynowymi tonami.\n– Skądże, to wiele ułatwi – przystał na propozycję Bojczuka odnośnie tytulatury, skinąwszy przy tym głową. Jego twarz wciąż zdobił cień zamyślonego uśmiechu, pod którym trwała zainteresowana analiza tego, co słyszał. Głos Johnatana przypominał w swojej strukturze niewypolerowane drewno, a zmysły Ollivandera zdobił ochrą i pompejańskim różem. Tak, to wyglądało obiecująco. Oby nie okazało się zwodnicze – choć tak naprawdę jak na razie podejście Bojczuka było najmniej niezręczne dla Constantina: swobodne i przyjazne. Nie było w nim chorobliwie daleko posuniętej rezerwy ani speszenia.\nKostek przechylił delikatnie głowę, wyginając wyżej kąciki ust w miarę, jak drugi malarz mu odpowiadał. Tak, to ten uśmiech był tym, co odróżniało Ollivandera od jego starszego brata: Kostek po prostu nie miał litości dla wszystkich w swoim otoczeniu i po prostu lubił się do ludzi uśmiechać.\n– Mogę zapytać, jakie to projekty? – zadał szczerze zaciekawione pytanie, dłonie splatając za plecami. Zabierając ręce z widoku Bojczuka delikatnie poruszył palcami, z zaciekawieniem odtwarzając wrażenie uściśnięcia dłoni. Ciekawe. Jak na artystę, bardzo ciekawe – kiedyś o to zapyta. Być może.\nNa wspomnienie wystawy w Galerii Narodowej Constantine skłonił nieco głowę, przyjmując komplement z idealnie wyuczoną manierą.\n– Dziękuję. To był doprawdy wielki zaszczyt, muszę przyznać. Fakt, że moimi dziełami zainteresowała się takiego formatu instytucja był ogromnym wyróżnieniem, przecież nie brak w Anglii zdolnych malarzy – powiedział, poważniejąc. Na zawołanie i bez uprzedzenia był w stanie wymienić przynajmniej trzy inne osoby o większym dorobku niż jego, które zasługiwały na wystawę w Narodowej. – Ale właśnie, dość o mnie. Bardzo chętnie obejrzę twoje płótna, Johnatanie – nieco energiczniej skinął głową, po czym podszedł do przyniesionego przez siebie magicznego pokrowca, aktualnie stojącego w kącie. – Przyniosłem też trochę moich ostatnich obrazów, ostatnio nieco więcej ilustrowałem. Głównie bajki dla dzieci, co w sumie nieco zainspirowało mnie do stworzenia wystawy nieco bardziej onirycznej, oderwanej od rzeczywistości – oznajmił, zaczynając wyciągać swoje prace i machnięciem różdżki posłał je na ściany. Ollivander ogarnął wzrokiem swoje twory, ale niespodziewanie jego wyraz twarzy się zasępił. Westchnął ciężko widząc, że skrzatka niechcący spakowała jeden z jego prywatnych obrazów, który składał się z różnokolorowych plam i wstęg odzwierciedlających jego synestetyczne wrażenia słuchowe.\n– To nie miało się tu znaleźć, proszę wybaczyć – powiedział i machnął ręką, zabierając się do ściągania niepotrzebnego płótna.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 19.08.20 11:04\nZamyślam się na chwilę i zerkam gdzieś w przestrzeń, drapiąc się po uchu - Właściwie ostatnio prawie że całkowicie pochłonął mnie jeden - mówię powoli, wracając spojrzeniem do młodego Ollivandera - Robię obrazy do baletu, duże płótna, syrenie i nadmorskie motywy, ale nie mogę zdradzić nic więcej - uśmiecham się tajemniczo; zrozumie, że nie chcę powiedzieć za dużo przed pokazem premierowym, sam był przecież artystą. Poza tym póki co skupiałem się na zbieraniu szkiców do dekoracyjnych teł, postaci jeszcze nawet nie zdążyłem dokładnie przemyśleć, chociaż gdzieś w głowie widziałem filigranowe kobiety otulone zmysłowym, miękkim konturem - Wcześniej malowałem także dla nestora Prewettów, odnawiałem jeden stary fresk i stworzyłem nestorski, magiczny portret - te dwa rody chyba żyły w całkiem niezłych stosunkach? A przynajmniej łączyły je promugolskie poglądy, więc raczej mogłem się przyznać do współpracy z panem Archibaldem, którego lico spoglądało na przechodniów z listów gończych wywieszonych dosłownie kurwa wszędzie. Terrorysta! Też mi coś! Ktoś chyba na swój durny łeb upadł i go kompletnie popierdoliło od uderzenia - A jeszcze wcześniej, hm, moja mama co trzy lata organizuje w swoim domu tak zwany Salon Niezależnych, to taka impreza, na której wystawiają się różni artyści, dla których nie ma miejsca w angielskich, czarodziejskich galeriach, ze względu na... no wiesz, na pochodzenie - mówię trochę ciszej, ale przecież doskonale znał realia w jakich przyszło nam żyć; mogłeś być jebanym da Vincim naszego stulecia, ale jeśli nie miałeś odpowiednio czystej krwi, to nie miałeś także szansy na to, żeby zaistnieć wśród magicznych artystów. No chyba, że zaczynałeś kłamać - Tam też pokazałem kilka swoich obrazów - kiwam głową, ale nie wdaję się w szczegóły, gdzieś w torbie powinienem mieć zdjęcia monumentalnych płócien z tamtejszego dosyć oryginalnego projektu - Najwidoczniej Galeria Narodowa wreszcie zainteresowała się młodymi twórcami, to dobrze - bo ileż można oglądać sztukę tych starych pierdolców? Wszędzie i wciąż te same nazwiska i te same widoki, porzygać się idzie - Mhm - kiwam głową i zaczynam wyjmować przyniesione obrazy; ekspresyjne i wrażeniowe, bardzo kolorowe, jedynie sugerujące znane nam rzeczywistości, a nie starające się je kopiować, tutaj, w murach Ogniska Artystycznego mogliśmy pozwolić sobie na nieco więcej swobody, pokazać trochę inną, nieznaną jeszcze sztukę - Hm, to właściwie dobrze się składa, od jakiegoś czasu szkicuję swoje sny, gdzieś tu powinienem je mieć, może moglibyśmy skleić to w jakiś sensowny cykl? Przeniósłbym co ciekawsze na większy format - sięgam po szkicownik wypełniony surrealnymi, sennymi wizjami, mniej i bardziej figuratywnymi - Niektóre są trochę abstrakcyjne, ale goście Ogniska są zdecydowanie bardziej liberalni jeżeli o to chodzi - kiwam głową i powoli unoszę wzrok na płótna Constantina, a ten od razu ucieka ku jednemu obrazowi, temu, który wyróżniał się spośród innych. Milknę na chwilę odkładając swój szkicownik na wysoki stołek - Poczekaj - chwytam Ollivandera za nadgarstek i zatrzymuję jego rękę zanim zdąży ściągnąć płótno. W zamyśleniu podchodzę nieco bliżej, wciąż zaciskając palce wokół ręki Constantina - Skąd pomysł na taki obraz? - pytam, posyłając mu zaskoczone spojrzenie; raczej nie spodziewałem się tutaj takich rewelacji, ale najwidoczniej w młodej duszy płonęła iskra modernizmu, a skoro tliła się ona nawet wśród tych najwyższych sfer, to chyba byliśmy na dobrej drodze do artystycznych rewolucji.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 19.08.20 12:56\nKostek z wielkim zainteresowaniem chłonął słowa wypowiadane przez Bojczuka, próbując wyobrazić sobie projekty, o których opowiadał. Oczywiście rozumiał wstrzemięźliwość drugiego malarza przed opowiedzeniem wszystkiego w szczegółach – takie ich tajemnice zawodowe w końcu już były, że gdyby wszystko wszystkim opowiadać i pokazywać to nie byłoby sensu w wielkich premierach i głośnych wernisażach. Zamiast tego młody lord zdał się na własną kreatywność i w myślach oglądał już magiczne, wzburzone i dzikie fale morskie. Był ciekaw, ale nie pytał jeszcze o miejsce i datę premiery: musiał najpierw obejrzeć obrazy Bojczuka by zadecydować, jak bardzo interesuje go jego twórczość. Albo zapałać do czarodzieja sympatią: wtedy też niewątpliwie zdecydowałby się na wybranie się na przedstawienie, nawet jeżeli dzieła starszego malarza nie przypadłyby mu wybitnie do gustu.\n– Przepraszam – wciął się zręcznie po wspomnieniu nestorskiego portretu. – Ale ciężko mi wyobrazić sobie lorda Archibalda, który jest w stanie wysiedzieć w spokoju cały proces pozowania – powstrzymywany szeroki uśmiech objawił się tylko wygięciem kącików ust ku górze, bo wizja lorda nestora Prewetta siedzącego nieruchomo była czymś dość abstrakcyjnym. W czasie planowania tego nieszczęsnego i zakończonego fiaskiem ślubu Ulyssesa i Julii młody lord malarz mógł na własnej skórze przekonać się, jak ciężko było utrzymać Archibalda Prewetta w jednym miejscu.\nZ zaciekawieniem przysłuchiwał się również opowieści o działalności rodzicielki jego rozmówcy. Skinął głową z uznaniem. – Bardzo szanuję prywatne inicjatywy artystyczne – wyznał. – Proszę mnie powiadomić gdyby miała odbyć się kolejna wystawa, z chęcią się na nią wybiorę – postanowił, mówiąc całkowitą prawdę. Był ciekaw jakie talenty skrywały się w cieniu ich czystokrwistego reżimu, bo choć sam Ollivander należał przecież do szlachty i hołdował rodzimym tradycjom, tak to co działo się aktualnie w Wielkiej Brytanii było dla niego jednym wielkim absurdem.\nJeden i drugi przeszli z rozmowy do wyciągania płócien, a przez chwilę tylko furkoczący, marchewkowo-herbaciany dźwięk wieszanych materiałów wypełniał przestrzeń pomiędzy nimi. I byłoby wszystko pięknie, gdyby nie to jedno płótno. Johnatan nie odpuścił, nie machnął ręką i nie opowiadał dalej o swoich dziełach. Nie, musiał podejść, zatrzymać go w pół ruchu i zainteresować się dziełem, które nigdy nie miało ujrzeć światła dziennego poza ścianami Lancaster Castle. Młody lord był wręcz tragicznie świadom palców Bojczuka na swoim nadgarstku, a panika zaczęła podkradać się do niego chłodnym, niebieskofioletowym krokiem. Starał się oddychać spokojnie, nie pozwolić nerwowości na przejęcie kontroli nad trwającą chwilą.\n– To naprawdę nic takiego, bohomazy – spróbował raz jeszcze, lecz widział już, że raczej się z niczego nie wyłga. Przełknął ślinę, czując się jak zapędzony w kozi róg królik, na którego łypały myśliwskie harty. – Mam pewną... przypadłość – zaczął niepewnie. – Ale wiedza o tym nie może opuścić tego pomieszczenia – powiedział, wciąż stojąc niby spetryfikowany i wlepiając zielonkawe, przejęte ślepia w Johnatana. – Ten obraz przedstawia wrażenia, których doznaję w czasie słuchania gry fortepianowej – powiedział ostrożnie, obserwując reakcję mężczyzny. – Odbieram dźwięki jako serie barw i faktur. Przelewam to na płótna żeby jakoś... oczyścić umysł – powiedział, wciąż patrząc na Bojczuka z całą niepewnością, jaką tylko w sobie posiadał. – To prywatne obrazy, nieprzeznaczone do wystawiania. Są naprawdę poza wszelkimi ramami obowiązującymi w malarstwie. Nieodpowiednie, rozumiesz – powiedział, gestem wolnej dłoni zataczając bliżej niezidentyfikowany okrąg wskazujący na dosłownie wszystko: Kostka, Bojczuka, pozostałe obrazy.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 19.08.20 13:43\nUnoszę nieznacznie brwi i przez chwilę przyglądam się młodszemu malarzowi, by ostatecznie parsknąć głośnym śmiechem - Jeśli mam być szczery, to lord Prewett kompletnie nie nadaje się do pozowania, czasem miałem wrażenie, że już łatwiej byłoby zatrzymać dzieciaki niż jego - kiwam głową, dopiero po chwili uświadamiając sobie, że chyba nie powinienem był wypowiadać się w ten sposób o nestorze jednego ze szlachetnych rodów? Jakoś... nie wypada - Niech to zostanie między nami - dodaję, machając między nami jedną ręką - Oczywiście, polecam od razu zaklepać sobie kilka dni, bo w jeden wieczór nie sposób ze wszystkimi porozmawiać - a zbierały się tam naprawdę inspirujące jednostki pełne kreatywności i pasji.\nA później wlepiam spojrzenie w ten jeden niezwykły obraz, tak barwny i tak różny od wszystkiego co widziałem do tej pory. Czuję się wręcz oczarowany mnogością i harmonią zebranych barw, tym jak na siebie oddziałują i jak się przenikają w pozornie chaotycznych plamach. Z trudem odrywam spojrzenie od płótna, w zamian zawieszając je na Konstantinie - Mhm - kiwam głową na znak, że będę trzymał mordę na kłódkę, choćby mi kazali chodzić po rozgrzanych węglach, albo pić wrzący olej. Ślepia rozszerzają się w wyrazie niemego zdziwienia, ale... właściwie wcale nie powinienem się dziwić, kiwam lekko łbem, wyciągając usta w łagodnym uśmiechu - Teraz już wiem czym jest to coś w twoich obrazach. Był taki mugolski malarz, nazywał się Wassily Kandinsky, napisał książkę O duchowości w sztuce, powinieneś ją przeczytać, szczególnie rozdział o kolorze. Mogę ci pożyczyć jeśli chcesz, przesłać sową, myślę, że nie znajdziesz jej w rodzinnej bibliotece - uśmiecham się trochę tajemniczo, ale wierzę, że pisma Ojca Abstrakcji uświadomią mu pewne rzeczy, pewne pomogą zrozumieć, a jeszcze inne otworzą na nieznane dotąd eksperymenty - Jak to właściwie działa? - marszczę brwi, powracając spojrzeniem do obrazu - Wszystko ma swój kolor? Szum morza, chlupot fal uderzających o skały, skrzypienie mokrego piasku pod stopami? - byłem po prostu ciekaw czy nawet te błahe, nieskomplikowane melodie tworzone przez naturę mają odbicie w kolorach? - Mój głos? - odwracam wzrok na Ollivandera. Czy jeśli zamknie oczy to nie widzi twarzy tylko serię barw? Jakich? - Nieodpowiednie?! A kto niby tak uważa? - obruszam się, dopiero teraz wypuszczając z uścisku jego nadgarstek - Bzdury! Sztuka, Konstantinie, nie ma być tylko piękna, wtedy jest powierzchowna i pozbawiona ducha, nieciekawa, nie ma zaspokajać tylko odczuć estetycznych. Podstawowym jej celem jest wzbudzać emocje, nie tylko te oczywiste i nie tylko te pozytywne - unoszę w górę jeden palec, żeby uczulić go na ten fakt - Nie daj się zamknąć w akademickich ramach, malarstwo zmienia się tak jak wszystko inne i właśnie to - w tym momencie macham ręką wskazując na jego abstrakcyjny obraz - To jest przyszłość - milknę, jeszcze przez chwilę wbijając spojrzenie w szaro-zielone tęczówki chłopaka; a później coś przychodzi mi do głowy i uśmiecham się jakoś tak... enigmatycznie - Czego się boisz, Ollivander? Opinii publicznej? Ci Wielcy zawsze są niezrozumiani - mówię cicho, o tym też pisał Kandinsky - Jeśli chcesz możemy zrobić pewien eksperyment, podpiszemy ten obraz moim nazwiskiem, będziesz mógł z boku zbadać reakcje, jeśli będą przychylne powiemy, że zaszła drobna pomyłka i ktoś źle przybił tabliczkę, jeśli mnie zlinczują za te "bohomazy" to trudno, jakoś to przeżyję. Zafundujmy naszym widzom surrealistyczną podróż poprzez baśniowe krainy fantazji; twoje oniryczne ilustracje przeplatające się z moimi sennymi wizjami i wszystko zwieńczone właśnie tym - kiwam głową - Co ty na to?\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 19.08.20 17:11\nKostek uśmiechnął się szerzej i od razu skinął głową, zapewniając tym samym drugiego malarza o swojej całkowitej dyskrecji. To nie byo w końcu tak, że posiadanie nieprzychylnych opinii o lordach nestorach było zakazane, ale w kręgach z których wywodził się Constantine każdemu nestorowi należał się szacunek. Oczywiście każdemu tak właściwie zdarzało się czy to plotek słuchać czy też je rozsiewać, ale tak naprawdę nie wypadało powtarzać takich rzeczy. Archibald też niezbyt się młodemu Ollivanderowi naraził, Constantine miał całkiem przyjazny stosunek do Prewetta – na pewno ta relacja była o wiele mniej skomplikowana i o wiele bardziej przejrzysta niż wyboiste perypetie Ulyssesa, których uczestnikiem był także i lord nestor Prewett, kiedy starszemu bratu malarza przyszło rozwodzić się z lady Julią.\nRozmowa prędko niestety skierowała się na tematy o wiele bardziej niezręczne dla Ollivandera niż sam chciałby to przyznać. Wszystko przez jeden błąd! Następnym razem dokładnie sprawdzi wszystkie spakowane płótna, własnoręcznie się przez nie przekopie i upewni się co do każdego jednego. Teraz niestety mleko było już rozlane, a każda linia obrony zdawała się być zbyt miałka aby nie zostać zdmuchniętą niczym domek z kart w czasie wichury. Bardzo niewiele osób wiedziało o barwnej przypadłości Kostka i teraz młodzian czuł się poniekąd zły na siebie, że tak łatwo zdradził swój sekret. Lecz powiedział już "A", toteż za nim musiało pójść i "B".\n– Ja... chętnie przeczytam – powiedział niepewnie, zgadzając się na pożyczenie książki. Na wszystkie leśne żołędzie, w co on się pakował? – To jest tak, że dane wrażenie słuchowe ma przypisane konkretną fakturę oraz określoną barwę lub barwy – zaczął tłumaczyć wiedząc, że przegrał tę walkę. Odwrócił spojrzenie, wbijając je w ten nieszczęsny obraz. Teraz wyśpiewa już wszystko. – Szum wody jest w barwie jak rtęć, konsystencją przypomina niezwykle plastyczną masę, jak surowe ciasto – oczywiście sam nigdy nie dotknął ciasta nawet palcem, lecz jako dziecko nieraz zawędrował do kuchni podsłuchiwać ciekawą kakofonię tamtejszych dźwięków. – Lecz wzburzone morze czy rzeka zawsze będzie wydawała się gęstsza i bliższa stałej formie niż spokojny plusk strumienia. Sam dźwięk mokrego piasku jest jak chropowata kostka lodu o rudej barwie, ale świst suchego piasku jest jak bardzo cieniutka złocista blaszka. Za to trzeszcząca gałąź będzie jak gruboziarnisty, tabaczkowy piasek – zaczął wymieniać, a wzrok mu się lekko zamglił, pogrążony w barwnych wspomnieniach. Patrzył obok Bojczuka, bo gdyby zerknął na mężczyznę to chyba spaliłby się ze wstydu. Zwłaszcza, że ten zapytał o brzmienie swojego głosu.\n– Niewypolerowane drewno w pompejańskim różu i ochrze – odparł na jednym wydechu. – Głosy są dwukolorowe – dodał, nie przyznając się do tego, że bardzo wyjątkowe głosy potrafiły być i czterobarwne. – Czasem barwa w głosie wpada w ciemniejsze lub jaśniejsze oraz chłodniejsze lub cieplejsze tony w zależności od tego, czy wyraża jakąś silniejszą emocję – mówił w swoim ciele poruszając jedynie ustami. Myślał, że to koniec, ale okazało się, że jego komentarz o adekwatności formy obrazów wywołał kolejną falę w dyskusji. Nadgarstek Kostka został jednak wyswobodzony, a malarz zrobił prędko nieznaczny krok w tył splatając ręce za plecami. Poza wzrokiem Bojczuka zaczął nerwowo zaciskać i prostować palce. Oddychał powoli, słuchając Bojczuka do ostatniego słowa, dopiero potem się odzywając.\n– Uważają tak krytycy. Autorytety. Takie obrazy są wręcz wywrotowe: wątpię, żeby znalazły zrozumienie. Nawet jeżeli mugole, w tym wymieniony wcześniej Kadinsky są w stanie dostrzec w czymś takim sztukę to obawiam się, Johnatanie, że ze względu na panujące konwenanse wystawienie czegoś takiego wiązałoby się ze skandalem i skrajnym niezrozumieniem. Ciężko patrzeć w przyszłość jeżeli nasz świat po szyję tkwi w przeszłości. Na ślub mojego brata zostali po raz pierwszy w historii zaproszeni czarodzieje krwi innej niż czysta: jeżeli społeczeństwo nie jest gotowe na przyjęcie inności i różnorodności w tak prostej i dotykającej każdego sferze jaką jest sam fakt życia to obawiam się, że ten obraz przez najbliższe kilkadziesiąt lat jak nie lepiej powinien pozostać wśród stojaków w mojej pracowni, nie rażąc niczyich oczu – oznajmił, lecz widać było, że w oczach młodego lorda tliła się pokusa. Tak, Bojczuk poruszył pewną strunę, która przygrywała smętnie w duszy Constantina od lat. Jego barwne bohomazy zawsze były ciekawostką traktowaną z pobłażliwością, co najwyżej naukową ciekawością naukowców i uzdrowicieli zafascynowanych działaniem ludzkiego organizmu.\n– Nie chciałbym, żebyś miał z tego tytułu kłopoty – przyznał, lecz coś w głosie młodego lorda mówiło, ze to jeszcze nie jest jego ostatnie słowo. – Ale może... może stworzylibyśmy nieistniejącego malarza. Moglibyśmy wystawić ten obraz i może jeszcze jakieś inne podobnej rangi – rangi bohomazów – pod pseudonimem – zaproponował. Wątpił, by Winifreda miała coś przeciwko temu, jakby Constantine oznajmił jej, że jeszcze na ostatnią chwilę dołączy do wystawy trzeci malarz. Zawsze można by spróbować odciąć się od tego i zrzucić winę za społeczno-artystyczne zniesmaczenie gości wystawy na nieistniejącego artystę. Bo to, że Ollivander będzie wystawiał z Bojczukiem młody lord wiedział już wtedy, gdy ujrzał pierwszą jego pracę rozwijającą się w powietrzu.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 19.08.20 21:52\nMrużę lekko ślepia, wsłuchując się w każde kolejne słowo wyplute przez młodego Ollivandera; moje spojrzenie sunie po plamach zdobiących płaską powierzchnię płótna - Rozumiem - mruczę pod nosem. To musiało być... niesamowite przeżycie, miałem wrażenie, że raz, jeden jedyny raz kiedy wsunąłem przynajmniej potrójną porcję grzybów przydarzyło mi się coś podobnego - nie widziałem wówczas niczego wokół, a przynajmniej niczego, co naprawdę znajdowała się obok, tylko plamy barw zmieniające się pod wpływem innych bodźców, nie tylko tych słuchowych, albo cienkie, kolorowe pręciki układające się w rytmiczne, powtarzalne wzory. Tamto doświadczenie, naprawdę mocno psychodeliczne, otworzyło mi oczy na pewne rzeczy, uczuliło na mnogość barw występujących w przyrodzie całkiem naturalnie. Na moment wracam myślami do tamtych stanów, ale nie dane jest mi zbyt długo się na tym skupiać - Ciekawe - mruczę pod nosem, nie chcąc mu się za mocno wcinać w słowo, a kiedy wreszcie mówi o moim głosie to wyrzucam z siebie zanim zdążę to przemyśleć - Mógłbyś mnie tak namalować? Przeczytałbym ci wiersz, albo cokolwiek, a ty przeniósłbyś swoje doznania na płótno, co ty na to? Chciałbym mieć taki portret - wbijam w młodego spojrzenie; sam przecież eksperymentowałem z formą portretową w swoim zimowym projekcie, gdzie obijaliśmy różne części ciała na monumentalnych płótnach. O tym opowiem mu kiedy indziej, ostatecznie nie muszę przecież zdradzać od razu wszystkiego, prawda? Może nawet moglibyśmy połączyć siły, wówczas dobór kolorów przestałby być całkiem przypadkowy i czysto estetyczny - Krytycy? Autorytety? Ta banda starych dziadów z klapkami na oczach? Nigdy nie ruszymy do przodu, jeśli ciągle będzie oglądać się za siebie, Constantinie. Sztuka ma moc, dociera do każdego, porusza i zmusza do myślenia, jest jedną z napędowych sił rewolucji, tą mniej krwawą i brutalną niż otwarta walka - kiwam głową, a potem milknę, jedynie przyglądając się twarzy młodego malarza. Z niecierpliwością czekam na werdykt i kiedy wreszcie zapada, to uśmiecham się szeroko, wyciągając ku niemu swoją szczupłą dłoń - Pasuje - mówię, czekając aż złoży na niej wiążący uścisk. Teraz nie było już odwrotu. Wtem do naszych uszu docierają trzaski ciężkich wrót i rozmowy prowadzone na korytarzu - Oho, chyba pani Pinkstone poradziła już sobie z ożywieńcami, schowaj niespodzianki - rzucam do Ollivandera; sam zresztą również macham różdżką zwijając swoje pokazowe obrazy i zanim ostatni zniknie w torbie, skrzydło odskakuje od framugi i pojawia się między nimi znajoma sylwetka pani Winifredy - Panowie?... - zerka to na mnie, to na Constantina, a ja wcinam się jej w pół słowa - Już skończyliśmy - kiwam głową, na co informuje nas (a głównie lorda Ollivandera), że kolejni artyści już czekają na rozmowę. Ja z kolei mam wrażenie, że młody podjął już decyzję, więc uśmiecham się do niego porozumiewawczo i kłaniam lekko - Lordzie Ollivander, prześlę panu książkę, o której wspominałem - przypominam, po czym zwracam się do kobiety - Pani Pinkstone - i w jej kierunku kiwam łbem w geście pożegnania. A potem zbieram swoje rzeczy i znikam gdzieś na długim korytarzu. I co? I wsio, teraz można iść się najebać.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 19.08.20 22:21\nCała sytuacja niewątpliwie zestresowała młodszego z malarzy. Z natury nie przepadał za obnażaniem się ze swoich tajemnic – coś co dzielił nie tylko ze swoim rodzeństwem, ale tak właściwie z całą swoją szlachetnie urodzoną rodziną – toteż takie sytuacje potrafiły go całkowicie wybić z rytmu. Nie potrafił z tego inaczej wybrnąć, nie umiał postawić między swoimi emocjami a umysłem muru: był artystą, przeżywał wszystko co go spotykało i czerpał z tych wrażeń do cna. Musiał czuć, bo inaczej nie zostałoby z niego już nic. Byłby ledwie ludzką wydmuszką stąpającą po tym świecie, bez wewnętrznych rozterek i bez charakteru. Może kiedyś nauczy się lepiej poskramiać te targające nim porywy, bo choć do pewnego stopnia potrafił je kontrolować, to w sytuacjach postawienia pod ścianą za bardzo się gubił.\nPokiwał powoli głową na zapytanie Bojczuka, a w jego oczach błysnęła fascynacja. Nikt mu jeszcze tak nie pozował, nie w ten sposób. Czasem malował po cichu podsłuchując, ale nigdy nie było to rozmyślnie i nie było to na prośbę samego mówiącego.\n– Chętnie to zrobię – przyznał, odzyskując powoli rezon. Znów stał wyprostowany, nieco bardziej pewny siebie i przypominający czarującego lorda, którego Johnatan zastał w pomieszczeniu w chwili przybycia. Stał tak również i wtedy, gdy Bojczuk kontrował jego przemowę o tym, dlaczego barwne i abstrakcyjne obrazy Constantina nie powinny ujrzeć światła dziennego w tym stuleciu, a najlepiej także i przez pół kolejnego. No tak, w końcu mieli zupełnie inne spojrzenia na życie – czego innego niż zaprzeczenia mógł spodziewać się od starszego malarza? Ollivanderowi takie rzeczy po prostu nie przystały i przyznawanie się do nich równałoby się zniszczeniu jego wizerunku oraz potencjalnemu wystawieniu na pośmiewisko całej jego rodziny.\nPropozycja Bojczuka była jednak kusząca, bardzo kusząca. Wystarczająco, aby Ollivander nieco skorygował jego plan, po czym uścisnął mu dłoń, pewnie i bez odwoływania czegokolwiek. Dobili targu, stali się partnerami w zbrodni.\nNagłe zamieszanie przerwało jednak ich spiski, a Kostek bez choćby cienia zawahania machnął różdżkę. Płótna zrolowały się i jedno za drugim na powrót pakowały się do tuby. Pani Pinkstone weszła w momencie, kiedy ostatnie z nich chowały się do pokrowca.\n– Owszem. Będę wystawiał z panem Johnatanem – oznajmił Winifredzie, po czym posłał spojrzenie Bojczukowi, skinąwszy mu przy tym głową. – Będę zobowiązany – odparł, po czym pożegnał się z wychodzącym malarzem, samemu zostając dłużej, aby omówić ostatnie szczegóły z panią Winifredą.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 28.09.20 10:33\nPo krótkich wakacjach w domu panny Burroughs byłem gotów wrócić do pracy ze zdwojoną siłą; co więcej, musiałem w końcu to zrobić. Czas dzielący mnie od wernisażu kurczył się nieubłaganie, a ja miałem jeszcze trochę roboty przed sobą. Do tego dochodziła ta cała akcja z Ogniskiem Artystycznym i szczerze powiedziawszy znowu praktycznie nie miałem czasu by żyć, spędzałem go coraz więcej w pracowniach, ba! W pewnym momencie wydawało mi się, że byłoby najlepiej gdybym tu po prostu zamieszkał, ale chyba za bardzo przywiązałem się do nory Philippy, żeby opuszczać ją z dnia na dzień. Czy to znak, że zapuszczałem korzenie, że się starzałem? Spoważniałem? Jeszcze kilka miesięcy wstecz nawet bym się nie zastanawiał, jeszcze kilka miesięcy wstecz w ogóle nie przyjąłbym stałej pracy, no chyba, że przyjęto by mnie do jakiejś załogi. Teraz? Teraz nawet cieszyłem się z tego, co oferował mi los; mogłem obcować z młodymi talentami, a nawet poprowadzić ich przez kręte ścieżki Sztuk Pięknych, uczyć się od świeżych umysłów wciąż nieprzeżartych przez przedpotopowe kanony, przecież w końcu robiłem to, co kochałem od zawsze, prawda?...\nOstatni uczniowie opuszczają pracownię, a ja żegnam ich delikatnym uśmiechem i kiedy drzwi wreszcie się zamykają wzdycham głośno. Łapserdak macha ręką, ściągając spod sufitu hamak, więc opadam na niego ciężko, zagłębiając się w objęciach kolorowego materiału; skrzat zaczyna sprzątać pomieszczenie, a ja bujam się lekko, odpychając od podłogi jedną nogą. Boże, zamontowanie tego cacka to był strzał w dziesiątkę - Chciałbym iść już do domu... - mruczę, ciężko stwierdzić czy do siebie samego czy raczej do mojego małego przyjaciela; niemniej to miał być długi wieczór. W związku z tym, że moja wyprawa do syren była... no, fantastyczna, ale szkice, które wtedy zrobiłem totalnie nie nadawały się do niczego (niektóre były nawet ciekawe pod względem estetycznym, ale w balecie to ich nie pokażę), musiałem szukać innych modelek (na pewno już nie poproszę o pomoc Morgana, albo przynajmniej nic od niego nie wezmę (kogo ja próbuję oszukać?)), wpierw wśród znajomych i nie wiedzieć czemu, ostatecznie padło na Wren. Nasza znajomość była dosyć... zabawna, ale to nie pora i miejsce na wspominki. Niemniej posłałem jej sowę, krótki list opiewający jej urodę oraz usposobienie (kobiety uwielbiały komplementy i jeśli chciałeś coś ugrać, to musiałeś o tym pamiętać), z prośbą o pomoc, może nawet bardziej o spotkanie i wreszcie możliwość umieszczenia jej wspaniałej osoby na kilku szkicach... no a później płótnie, gdzie miała stać się jedną z syren magicznego baletu. Nie chciałem umieszczać tam portretowych podobizn, jeno zasugerować się pewnymi charakterystycznymi cechami. No cóż, kilka obrazów czekało już tylko na złocenia, ale z niektórymi wciąż byłem w lesie i musiałem przyspieszyć - nie przewidujemy żadnych opóźnień, bo to mogłoby skończyć się tragicznie głównie dla mnie (jeśli zdążysz obsypię cię złotem, jeśli nie, rzucę krokodylom na pożarcie; brzmi znajomo?) - Wren powinna tu być lada moment - gadam dalej, wlepiając ślepia w okrągłą tarczę zegara, która zdobi jedną z jasnych ścian - Czy Łapserdak ma przygotować pracownię na przybycie panienki Wren? - dochodzi do mnie piskliwy głos skrzata, na co kręcę głową - Nie, nie, sam sobie poradzę... - zapewniam. I wtem skrzydło drzwi ponownie odskakuje od framugi, a ja zrywam się z hamaka, przywołując na usta szeroki uśmiech, od razu ruszam w kierunku dziewczyny i rozkładam ramiona, żeby ją odpowiednio przywitać - woli się przytulać czy uścisk dłoni okaże się bardziej satysfakcjonujący? A może powinienem ucałować jej smukłe rączki, jak na dżentelmena przystało? - Wren, cudownie cię widzieć całą i zdrową, zapraszam, zapraszam! - tymczasem Łapserdak zwija hamak, a później podchodzi bliżej by przywitać się głębokim ukłonem.\nOstatnio zmieniony przez Johnatan Bojczuk dnia 03.10.20 23:41, w całości zmieniany 2 razy\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 28.09.20 15:10\nRole w tym małym teatrze uległy gwałtownemu odwróceniu. Nagle to nie ona opiewała urodę swych wdzięcznych klientek, nie ona zachwalała poprawienie kolorytu skóry, ujednolicenie jej barwy i spłycenie zmarszczek - nadchodzi za to list i blask reflektorów kieruje się w jej stronę, tworząc z niej aktorkę przedstawienia reżyserowanego przez Bojczuka. Znowu. Tym razem w innych okolicznościach, mniej niewyraźnych, mniej skrytych za przedziwną kurtyną błogiego zapomnienia, lecz wciąż, chciałoby się rzec, dość przyjemnych. Nigdy dotąd nie miała okazji stać się niczyją muzą. Pozowanie wydawało się kwestią trudną, niewygodną - przez ile godzin musiałaby utrzymać jedną pozycję by artysta był w stanie uchwycić najdrobniejszy szczegół ułożenia ciała, ekspresji, na jakim mogło mu zależeć? -, jednak po przeczytaniu nakreślonych na pergaminie słów... Nie mogła mu odmówić. Nie kiedy kłamał tak pięknie i podsycał głodne komplementów ego; dlatego też umówionego dnia wygospodarowała dla niego aż całe popołudnie, upewniwszy się, że jej niemądre, mugolskie kózki przeżyją bez jej wsparcia ten trudny czas, po czym udała się w wyznaczone miejsce, tylko raz zatrzymana po drodze przez przezorny patrol. Dokument potwierdzający rejestrację różdżki zapewniał jednak swobodne przejście ulicami Londynu - nie była poszukiwana, ba, była poważnym, pełnym szacunku obywatelem, toteż stróżowie prawa nie zatrzymywali jej zbyt długo. Mogła ruszyć dalej. Krętymi ścieżkami wprost do gniazda uwitego z pasji i kreatywności, obcej i dotąd tak odległej; szkoła rysunku już niebawem stanęła przed nią otworem, za uchylającym się portretem przyjmującym wypowiedziane cicho hasło. Odnalazła korytarz prowadzący do sali, w której swą obecność szumnie zapowiedział Johnatan, i gdy tylko uchyliła doń drzwi, burza czarnych loków powitała ją najpierw. Potem zmęczona, zepchnięta niewidzialną siłą z hamaka sylwetka, obok której kłaniał się już w pas skrzat - czyżby tak dobrze mu się wiodło, że był w stanie pozwolić sobie na podobnego przyjaciela?\nNa twarzy czarownicy rozkwitł uśmiech - niby uprzejmy, powitalny, choć pod niedbałą fasadą skrywał przeznaczone dla oczu Bojczuka rozbawienie, dumę, odrobinę naturalnej dla niej złośliwości. Ruszył ku niej z szeroko otwartymi ramionami, a ona, niczym nieufny kot, pochyliła się do przodu i bez jednego słowa wyminęła go, umykając pod jedną z rąk mężczyzny; niech nie myśli sobie, że nęcące komentarze zawarte w liście uprawniały go już do powtórzenia... Niektórych czynności, jakie zaginęły w przelewanym alkoholu.\nEleganckie ale z pewnością nie szlachetne dygnięcie posłała w kierunku witającego się z nią skrzata, wciąż w ciszy przechodząc do wnętrza pracowni i omiatając ją uważnym spojrzeniem. U jej boku tkwiła pokaźnych rozmiarów torba, nie wyglądała jednak na zbyt ciężką - po prostu dużą, wypełnioną tajemnicą aż do granic szwów. Bojczuk odkryje ją w swoim czasie; niemal w samym sercu pomieszczenia Wren odwróciła się do niego ponownie, z tym samym uśmiechem podkreślającym azjatyckie rysy, z ognikami ekscytacji w czarnych, skośnych oczach. Ale broń Merlinie, nie zamierzała się do niej przyznawać - niech myśli, że z naturalnej łaskawości czyniła mu przysługę.\n- Opowiedz mi o tym obrazie - poprosiła - poleciła - miękko, głowę przechylając do boku i pozwalając, by kurtyna czarnych włosów ułożyła się swobodną kaskadą na ramieniu. - Jak go widzisz? Co mam dla ciebie zagrać? - Skądś dobiegała cicha muzyka, a lekkie dźwięki melodii wprawiały ją w jeszcze lepszy nastrój. Może świat sztuki nie był, mimo wszystko, taki zły. Taki pozbawiony sensu. Perspektywa zmieniała się płynnie, najczęściej dopiero wtedy, gdy nieprzygotowana na miłe sensacje stopa wkraczała do nieznanego dominium i odnajdywała się tam doceniona, wraz z połechtanym ego. Podszedł ją koncertowo. - Pokażesz mi inne z twoich prac? - spytała jeszcze, to przecież było kluczowe. Kluczowe dla tego, czy ostatecznie zdecyduje się oddać w jego ręce i zawisnąć obok pozostałych przejawów spełnionego talentu.\nRe: Ognisko artystyczne [odnośnik] 03.10.20 20:36\nChcę zamknąć ją w swoich ramionach, ale umyka mi w ostatniej chwili i cóż, zamykam w nich samego siebie; na mojej twarzy maluje się zdziwienie, szybko zastąpione delikatnym uśmiechem. Odwracam się w kierunku dziewczyny, palce obu dłoni wciąż zaciskając na własnych rękach, nieco ponad ugiętymi łokciami. Zerkam na Łapserdaka, widzę, że ten już rwie się by odebrać od niej ten dziwaczny bagaż i być może zaproponować coś do picia, więc wspieram dłoń na jego drobnym ramieniu i mruczę - Zostawisz nas samych? Masz, tylko przepierdol na głupoty - wciskam mu złotego galeona, a on kłania się nam obojgu i znika z głośnym trzaskiem. Oby tylko nie potraktował tego jako rozkazu, równie dobrze mógł schować pieniądz w skarpecie, albo zrobić z nim cokolwiek innego. Przyjmowanie ode mnie zapłaty wciąż przychodziło mu dosyć... ciężko, skrzaty raczej nie były przyzwyczajone do takiej dobroci, ale skoro dzień w dzień zapierdalał jak katarynka to chyba coś mu się należało, nie? Nie był sługusem tylko przyjacielem, takim, który po prostu bardzo lubił spełniać wszystkie twoje prośby. W każdym razie w końcu wbijam spojrzenie w pannę Chang i uśmiecham się delikatnie - Cóż, to całkiem poważny projekt, maluję płótna do magicznego baletu, generalnie nadmorskie klimaty i oczywiście najpiękniejsze dziewczęta, aleeee... nie mogę powiedzieć nic więcej - kiwam łbem. Nie mówiłem nikomu, gotowe płótna leżały pozasłaniane, czekały na swoją wielką premierę; pewnie w końcu będę musiał pokazać je pani Mericourt, ale tylko jej przed oficjalnym wernisażem, tylko wtedy, kiedy będą już całkowicie gotowe - Och, nie przejmuj się swoją rolą, po prostu bądź sobą - posyłam jej kolejny tajemniczy uśmiech, już moja w tym głowa, żeby wszystko wyszło tak jak powinno. Ona niech będzie taka jak zwykle, taka jak tamtego (nie)pamiętnego wieczora kiedy to... się poznaliśmy, a ja, jako artysta, zajmę się resztą - Mogę cię zapewnić, że nie musisz się niczego obawiać, znam się na rzeczy - podchodzę bliżej i wspieram dłoń na dziewczęcym ramieniu, tym samym, przez które przewieszoną miała wyglądającą na bardzo ciężką torbę - co kryła w swoim wnętrzu? Pewnie niebawem się przekonam - Pozwolisz, że to zabiorę? Czy masz tam coś bardzo ważnego? - pytam - Inne prace mogę ci pokazać - kiwam głową; te nie były tajemnicą, ba! Nimi chwaliłem się bardzo chętnie, więc prowadzę ją przez pracownię i wskazuję na oparte o ściany płótna; macham różdżką, zaś malowidła unoszą się nieznacznie i ustawiają w rzędzie - impresyjne, delikatne pejzaże jak u Moneta, surrealistyczne, senne wizje przypominające obrazy Dalego, wyuzdane, kobiece akty godne Schielego, kilka zbyt nowoczesnych, abstrakcyjnych eksperymentów na miarę Kandinskyego, malowane z ukrycia, skąpane w wystawnych salach Fantasmagorii baletnice Degasa, kubistyczne portrety inspirowane Picassem i w końcu chaotyczne, wyjątkowo ekspresyjne płótna przywodzące na myśl Pollocka; żaden styl nie był mi obcy, nie lubiłem zamykać się w jakichkolwiek ramach, eksperymentowałem i przekraczałem wszelkie granice. Tutaj, w Ognisku, mogłem pozwolić sobie na więcej, w balecie wciąż rządziły stare, znane, akademickie kanony - chociaż i takie prace, typowo klasyczne, mógłbym znaleźć w swoim portfolio - I co? - pytam o opinię, naprawdę jej ciekaw - Przepraszam, powinienem zapytać od razu - napijesz się czegoś? Wina? Czegoś mocniejszego? - w tym momencie pochylam się nieznacznie nad dziewczęcym uchem i dodaję szeptem - Mam Zieloną Wróżkę ukrytą na dnie szafy, czeka na wyjątkową okazję, a ta chyba taka jest, skoro znowu się widzimy.


Sagan Tosu traci głównego sponsora! Torres i Kanazaki na wylocie? – AzjaGola\nSagan Tosu traci głównego sponsora! Torres i Kanazaki na wylocie?\nSzokująca wiadomość spadła dzisiaj na kibiców Sagan Tosu. Okazało się bowiem, iż główny sponsor klubu, czyli Cygames, wycofuje się ze sponsorowania klubu. To potężny cios dla Saganu, gdyż oznacza to zmniejszenie się rocznego budżetu o 500 milionów jenów (blisko 4 miliony euro).\n— Ｊ１ (@J1NKERTI) September 28, 2018\nTo właśnie środki przeznaczone przez sponsora posłużyły do ściągnięcia m.in. Fernando Torresa i Mu Kanazakiego w letnim okienku transferowym. Przy ich braku, najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest odejście wspomnianej dwójki po zakończeniu obecnego sezonu. Sytuację klubu pogarsza jego pozycja w tabeli, gdyż znajduje się on w strefie spadkowej. Spadek jak wiadomo oznacza utratę znacznych pieniędzy i w obliczu braku bogatego sponsora byłaby to sytuacja naprawdę beznadziejna. Oczywiście jest jeszcze nadzieja dla Tosu. Klub musi bowiem znaleźć innego sponsora, który zagwarantuje klubowi podobne pieniądze co Cygames. Będzie to jednak niesamowicie trudne zadanie.\nWładze J.League ustaliły zasadę, która mówi, iż dany sponsor nie może mieć „dużego wpływu” na więcej niż jeden klub ligi. Prawdopodobnie stąd wzięła się decyzja firmy – która planuje przejąć Machide Zelvie – o nie przedłużaniu kontraktu z Tosu. Właściciel firmy Koichi Watanabe, zdecydował przekazać 686 milionów jenów dla miasta Tosu, co będzie czymś w rodzaju prezentu pożegnalnego od firmy.\nOświadczyny i skręcona noga, czyli przegląd 24. kolejki Super Ligi Uzbekistanu\nVAR"zagra" na Pucharze Azji 2019