Przygody brygadjera Gerarda/VI - Wikiźródła, wolna biblioteka\nPrzygody brygadjera Gerarda/VI\nPrzygody brygadjera Gerarda - VI\nTeraz jestem tylko cywilem — coprawda takim, który się może pokazać — ale zawsze tylko cywilem. Gdybyście mnie jednak widzieli dnia 1 lipca 1810 roku, gdy stałem w bramie gospody w Alamo — ach, byłoby dla was jasnem, co huzar zdziałać potrafi i do czego doprowadzić może!\nPrzez cały miesiąc musiałem siedzieć w tej przeklętej wsi i to wskutek nędznego pchnięcia lancą w kostkę, co nie pozwoliło mi swobodnie postawić nogi na ziemi. Prócz mnie znajdowało się tam jeszcze trzech innych inwalidów, którzy jednak wyleczyli się dość szybko i powrócili do armji.\nTylko ja sam pozostałem, ku mej wielkiej rozpaczy, obgryzałem sobie palce, darłem włosy z głowy i — przyznaję to otwarcie — płakałem ze złości, gdy pomyślałem o moich huzarach, którzy się musieli obywać bez swego pułkownika. Wprawdzie nie byłem jeszcze szefem brygady, aczkolwiek każdy musiał mnie mieć za takiego, ale najmłodszy pułkownik całego wojska francuskiego, a pułk mój był dla mnie wszystkiem na świecie. Bolało mnie to, iż moi chłopcy tak byli osamotnieni. Villaret, najstarszy major, był wprawdzie doskonałym żołnierzem, ale czyż i wśród najdoskonalszych niema różnych stopni?\nAh, ten szczęśliwy dzień lipcowy, w którym po raz pierwszy mogłem się dopukać do drzwi i cieszyć się złotemi promieniami słońca!\nWidziałem się znowu na czele moich dzielnych huzarów — ale jak się do nich dostać, do nich, którzy znajdowali się w Pastores, po drugiej stronie gór, zaledwie czterdzieści mil drogi ode mnie? Przecież to samo pchnięcie, które mnie zraniło, zabiło także i mojego konia! A dzielny to był koń!\nWypytywałem się gospodarza, Gomeza, i starego księdza, który nocował w gospodzie, ale nie mogli mi udzielić żadnej rady; obydwaj zapewniali mnie, iż w całej wsi niema nawet nędznej szkapiny. Zresztą gospodarz uważał za rzecz niebezpieczną, abym bez towarzysza puszczał się w góry, gdyż El Cuchillo, hiszpański wódz bandytów, grasuje w nich ze swą bandą, a dostać się w jego ręce oznacza pewną i straszną śmierć.\nStary ksiądz potwierdził te słowa, ale sądził, iż oficera francuskiego powstrzymać to nie powinno. Aczkolwiek może przez chwilę się wahałem, tych kilka słów wystarczyło, abym wiedział, gdzie droga.\nAle konia, konia, konia!\nStałem więc we drzwiach, myślałem i snułem plany i byłem bliski rozpaczy, gdy nagle usłyszałem tentent kopyt końskich. Spojrzałem i spostrzegłem wysokiego, brodatego mężczyznę w niebieskim, podobnym do uniformu kubraku. Jechał na nędznym karoszu, posiadającym lewą nogę zupełnie białą, co bardzo wpadało w oczy.\n— Hej, towarzyszu! — zawołałem na niego.\n— Hola! — odparł.\n— Pułkownik Gerard z dziesiątego pułku huzarów. Leżałem tutaj ranny przez cały miesiąc, a chciałbym się dostać zpowrotem do mego pułku w Pastores.\n— Komisarz Vidal, także do Pastores. Cieszyłbym się, panie pułkowniku, gdybyś pan ze mną chciał jechać, gdyż w górach ma być nie bardzo bezpiecznie.\n— Ah! — odpowiedziałem — nie posiadam konia. Możebyś pan sprzedał mi swojego? Każę pana jutro sprowadzić pod eskortą moich huzarów do Pastores.\nAni słyszeć o tem nie chciał. Daremne były także przedstawienia gospodarza o okrucieństwach, których się dopuszcza El Cuchillo, i moje, jakie posiada obowiązki wobec ojczyzny i armji.\nWreszcie nie chciał nam już odpowiadać i zawołał głośno, aby mu podano szklanicę wina.\n Wtedy chytrze poprosiłem go, aby zsiadł z konia i napił się ze mną wina; musiało go jednak uderzyć coś w mej minie, gdyż poruszył przecząco głowę. A gdy się zbliżyłem do niego, aby go pochwycić za nogę, dał koniowi ostrogi i zniknął w tumanie kurzu.\nDo djabła! Złość i wściekłość mnie porwały, gdy spostrzegłem, iż ten drab tak szybko pędzi ku swym beczkom z mięsem i butelkom z winem, nie myśląc wcale o pułkowniku i jego pięknych ośmiuset huzarach.\nSpoglądałem jeszcze za nim z gorzką zawiścią, gdy wtem ktoś dotknął mego ramienia. Gdy się odwróciłem, ujrzałem przed sobą wspomnianego już małego księdza.\n— Mógłbym panu dopomóc, panie pułkowniku — rzekł łagodnie — sam jadę na południe.\nZ radości rzuciłem mu się na szyję; wtem jednak noga mi się poślizgnęła i obadwaj o mało nie padliśmy na ziemię.\n— Zawieź mnie pan do Pastores — zawołałem — a otrzymasz pan różaniec z samych złotych pereł.\nZnalazłem taki w klasztorze świętego Ducha; teraz przekonałem się, jak to dobrze jest zabierać z sobą z wyprawy, co się tylko da, gdyż niewiadomo przy jakiej sposobności można potrzebować najnieprawdopodobniejszych rzeczy.\nOdpowiedział mi doskonale po francusku:\n— Zabiorę pana z sobą, ale nie dla jakiegoś wynagrodzenia, lecz dlatego, ponieważ obowiązkiem moim jest pomagać bliźniemu według sił moich, i dlatego też wszędzie mnie tak lubią.\nMówiąc tak, poprowadził mnie przez wieś do starej stajni, gdzie znaleźliśmy odwieczny dyliżans pocztowy, jaki na początku stulecia kursował między zapadłemi wioskami. W stajni znajdowały się także trzy stare muły, z których każdy zosobna nie był dość silny, aby udźwignąć człowieka, ale razem mogły były pociągnąć wózek. Wierzajcie mi, panowie, że widok tych nędznych zwierząt z wystającemi żebrami, na długich nogach wykoszlawionych, zachwycił mnie więcej, niż te dwieściepięćdziesiąt rumaków cesarza, które widziałem w stajni dworskiej w Fontainebleau.\nKosztowało nas to jednak wiele trudu, zanim nakłoniliśmy gospodarza do zaprzęgnięcia mułów do wózka, gdyż obawiał się potężnie strasznego Cuchilla. Gdy jednakowoż obiecałem mu bogactwa całego świata, a ksiądz zagroził mu piekłem, wsiadł na wózek i wziął lejce do rąk. Potem jednak tak mu się zaczęło śpieszyć, aby jeszcze przed nocą dojechać do celu, iż zaledwie miałem czas pożegnać się należycie z córeczką gospodarza.\nNiestety nie mogę sobie w tej chwili przypomnieć jej imienia, ale pamiętam, iż spłakaliśmy się wtedy oboje, i że to była piękna dziewczyna. A to świadectwo z ust człowieka, który w czternastu królestwach zwalczał mężów i całował kobiety, z pewnością jest coś warte.\nMały ksiądz patrzył się z początku bardzo poważnie, gdy całowaliśmy się na pożegnanie, potem jednak okazał się doskonałym towarzyszem podróży. Przez cały czas opowiadał mi o swem małem probostwie w górach, a ja nawzajem opowiadałem mu o moich przygodach w życiu.\nTrzeba jednak było być bardzo ostrożnym, gdyż skoro powiedziałem jedno słówko za wiele, zaczął się niepokoić, a mina jego wykazywała bardzo wyraźnie, iż obraziłem jego uczucia.\nSamo się przez się rozumie, iż elegancki człowiek będzie z osobą duchowną rozmawiał grzecznie, aczkolwiek nie można się wcale dziwić, gdy żołnierzowi wymknie się czasem jakieś drastyczniejsze słowo.\n Z jego opowiadania dowiedziałem się, iż pochodził z północnej Hiszpanji, a celem jego podróży była mała miejscowość w Estremadurze, gdzie mieszkała jego matka staruszka.\nOpisywał mi jej skromny domek i radość z powodu możności ujrzenia jej znowu po długiem niewidzeniu, w tak żywych barwach, że musiałem pomyśleć i o mojej drogiej matce, a łzy stanęły mi w oczach.\nW swej poczciwej naiwności pokazał mi nawet przeznaczone dla niej małe podarunki, a jego całe postępowanie było tak dziecinnie naiwne, iż chętnie uwierzyłem jego zapewnieniu, iż nie posiadał wcale wrogów, i każdy go lubił.\nPodziwiał wielce mój mundur; ze zdumieniem badał cienkie sukno, wychwalał pióropusz i z uszanowaniem dotykał się czerwonych wyłogów munduru. I pałasz wyciągnął mi z pochwy, i drżał, gdy mu opowiadałem, wiele ludzi pałasz ten wyprawił już na tamten świat. Gdy mu jednakowoż pokazałem szczerbę, pochodzącą z ramienia adjutanta cara Aleksandra, zgroza jego nie miała granic. Łagodnie wyjął mi z rąk broń i ukrył ją pod skórzanem siedzeniem, z uwagą, iż sam widok tej broni przyprawia go o zawrót głowy.\nUjechaliśmy w ten sposób spory kawał drogi, a gdy dotarliśmy do podnóży gór, usłyszeliśmy po prawej stronie daleki huk dział. Był to Masséna, który, jak wiedziałem, oblegał Ciudad Rodrigo.\nByłbym chętnie pobiegł prosto do niego, gdyż aczkolwiek powiadali niektórzy iż w jego żyłach płynie krew żydowska, był on przecież najdzielniejszym żydem, który od czasów Jozuego uganiał się po święcie.\nW każdym razie oblężenie jest tylko marnem zajęciem przy pomocy siekiery i łopaty, a przy moich huzarach w walce przeciwko Anglikom, była przecież daleko piękniejsza robota.\n Z każdą milą, którą przebywaliśmy, robiło mi się na sercu lżej, aż wreszcie z radości, iż niezadługo zobaczę moje konie i moich dzielnych chłopców, zacząłem śpiewać, jak młody, świeżo upieczony chorąży.\nIm dalej posuwaliśmy się w góry, tem surowszą i dzikszą stawała się droga. Z początku spotykaliśmy się tu i ówdzie z jakimś poganiaczem mułów, teraz jednak wszystko jakby wymarło; nic dziwnego, gdyż grasowali tutaj Anglicy, Francuzi i bandy rozbójnicze.\nOdwróciłem wreszcie oczy od tego smutnego widoku, a zastanawiając się w głębi duszy, pomyślałem o tem i owem; o kobietach, które kochałem, o koniach, które miałem pod sobą.\nNagle z marzeń mych wyrwało mnie zachowanie się mego towarzysza podróży. Starał on się szydłem wywiercić dziurę w pasku rzemiennym, na którym wisiała manierka do wody. Ręka tak mu drżała, iż rzemień wymknął mu się nareszcie z ręki, a drewniana manierka padła u mych nóg. Pochyliłem się, aby ją podnieść, tymczasem jednak ksiądz, jak błyskawica, skoczył mi na plecy i wepchnął mi szydło w oko.\nPanowie, wiecie chyba, aż nadto dobrze, iż jestem człowiekiem, który każdemu niebezpieczeństwu śmiało zagląda w oczy. Gdy się było od sprawy pod Zurychem aż do fatalnego dnia bitwy pod Waterloo, gdy się uzyskało wielki medal zasługi, który przechowuję w skórzanem pudełku, to chyba nie można mówić o „strachu“. A gdy kiedy wasze nerwy spłatają wam jakiego figla, to pocieszcie się myślą, że nawet ja, brygadjer Gerard, doznałem strachu.\nDo strachu, z powodu niespodziewanego napadu i do bólu w ranie przyłączyło się nagle uczucie wstrętu — uczucie, które chyba ten tylko odczuwać może, na którego rzuci się jadowity gad.\n Chwyciłem potwora obiema rękami, zwaliłem go na spód wózka i zacząłem go obrabiać memi ciężkiemi butami. Udało mu się coprawda wyciągnąć pistolet z kieszeni sutanny, ale wytrąciłem mu go z ręki, i zacząłem ponownie dusić pierś jego kolanami.\nZaczął wrzeszczeć przeraźliwie, a ja zacząłem szukać mego pałasza, który mi podstępnie wyjął z ręki. Namacałem go wkrótce i zacząłem obcierać krew spływającaspływającą mi po twarzy, aby się przekonać, gdzie ten drab leży — chciałem go przebić pałaszem — gdy nagle wózek się przewrócił, a broń wskutek wstrząśnienia wypadła mi z ręki.\nZanim się mogłem opamiętać, wyciągnięto mnie z wozu za nogi. Aczkolwiek padłem na twarde kamienie, aczkolwiek musiałem sobie powiedzieć, że otoczyło mnie z trzydziestu drabów, zawyłem przecież w głębi duszy z radości. W natłoku koniec mego pałasza zasłonił mi zdrowe oko, ale tem drugiem zranionem, mogłem widzieć tę bandę zbójecką.\nPo tej bliźnie możecie panowie jeszcze dziś spostrzec, iż stal wcisnęła mi się bardzo blisko źrenicy, a dopiero, gdy mnie wyciągnięto z wózka, przekonałem się, iż nie straciłem na zawsze wzroku.\nTen drab miał widocznie zamiar przebić mi mózg, a musiał mi naruszyć jakąś kość w istocie, gdyż z tą raną miałem więcej kłopotu, niż z jakąkolwiek inną, którą otrzymałem.\nGdy te psy wyciągnęły mnie wśród przekleństw i złorzeczeń, zaczęto mnie obrabiać pięściami i kopać nogami. Dobrze tylko było, iż ci górale mieli zwyczaj owijania nóg szmatami.\nOdstąpili wreszcie ode mnie, gdyż krew ściekała mi z głowy, a ja leżałem spokojnie, jakbym zupełnie stracił przytomność; potajemnie jednak zapamiętałem sobie dokładnie te wszystkie wstrętne gęby, tak, iż wszyscy byliby mogli zawisnąć na szubienicy, gdyby mi się ku temu nadarzyła sposobność.\nByły to silne i muskularne postacie, w żółtych chustach na głowie, opasane czerwonemi pasami, w których tkwiła broń.\nPołożyli dwa wielkie kamienie wpoprzek drogi na ostrym skręcie, a te wyrwały jedno koło i spowodowały upadek wozu.\nTen drab, który tak zręcznie odgrywał rolę księdza, i tyle mi naopowiadał o swej matce i swem probostwie, wiedział naturalnie, gdzie się znajdowała zasadzka i chciał mnie ubezwładnić, zanim dojedziemy do tego miejsca.\nGdy draby wydobyły go z wozu i spostrzegły, jak go ładnie oporządziłem, nie posiadały się z wściekłości.\nAczkolwiek nie dostało mu się to, na co w zupełności zasłużył, to przecież miał jakąś pamiątkę po brygadjerze Stefanie Gerardzie. Nogi zwisały mu bezwładnie, a górna część ciała wiła się z bólu i wściekłości. Jego czarne oczy, któremi w wózku spoglądał tak niewinnie i łagodnie, spoglądały teraz, jak oczy zranionego kota; przytem ciągle pluł na mnie.\nSapristi! Gdy te łotry porwały mnie teraz i zaczęły ciągnąć po ścieżynie górskiej, stało się dla mnie jasnem, iż niezadługo będę potrzebował całej mej odwagi i całej siły.\nMego wroga niosło za mną dwóch zbójów, a jego sykania i przekleństwa dolatywały mych uszu, raz z prawej, raz z lewej strony na wijącej się ścieżce.\nNasze wspinanie się musiało, według mego obliczenia, trwać przynajmniej godzinę, ale obawa, iż mój wygląd zewnętrzny ucierpiał coś wskutek tego wypadku, czyniła tę drogę jedną z najstraszniejszych, jaką kiedykolwiek przebyłem.\n Umiałem się coprawda dobrze wspinać po górach, ale szczególnem jest, czego człowiek dokazać może, gdy po obu jego stronach znajduje się bandyta, uzbrojony w sztylet!\nPrzybyliśmy teraz do miejsca, gdzie ścieżka przechodziła przez szczyt góry i prowadziła po drugiej stronie przez gęsty las do doliny.\nNajprawdopodobniej te łotry były w czasach spokojnych przemytnikami, a to była jedna z ukrytych dróg, prowadzących do granicy portugalskiej. Często spostrzegałem ślady mułów, a gdy przybyliśmy na miejsce, gdzie ziemia była trochę wilgotna, ujrzałem ku memu zdumieniu, ślady kopyt końskich. Dowiedziałem się też niedługo, skąd one pochodziły, gdyż na małej polance spostrzegłem niedaleko od nas konia, przywiązanego do przewróconego drzewa. Zaledwie spojrzałem na niego, poznałem natychmiast po jego zgrabnych kształtach i białej przedniej nodze, tego konia, którego sobie rano z takiem upragnieniem życzyłem.\nAle co się stało z komisarzem Vidalem? Czy może znajdował się w takiem samem niebezpiecznem położeniu, jak ja?\nNie miałem jednak czasu zastanawiać się nad tem, gdyż teraz pochód się zatrzymał, a jeden z bandytów wydobył z siebie jakiś szczególny ton, na który odpowiedziano natychmiast z poza płotu po drugiej stronie wyrębu.\nJednocześnie podbiegło ku nam z dziesięciu do dwunastu bandytów, pozdrowiło moich katów, i otoczyło z wyrazami współczucia mego wroga z szydłem. Wreszcie zwrócili uwagę i na mnie, zaczęli wywijać nożami i tak ryczeć, że doprawdy byłem w potężnym strachu.\nMyślałem już, że nadeszła moja godzina, i postanowiłem zajrzeć śmierci prosto w oczy, jak przystało na dzielnego huzara, który ma strzec swej sławy, gdy jeden z bandytów wydał jakiś rozkaz, poczem nie bardzo łagodnie powleczono mnie do płotu przez polankę, skąd przybiegli bandyci.\nWąska drożyna ciągnęła się przez polankę, a kończyła się w grocie pod wystającą skałą. Na dworze zachodziło właśnie słońce i w jaskini byłoby zupełnie ciemno, gdyby nie były rozsiewały swego światła dwie pochodnie, przytwierdzone do ściany. Przy ich świetle ujrzałem szczególną postać, siedzącą przy stole z prostego drzewa; poznałem natychmiast, po pełnem szacunku zachowaniu się bandytów, iż miałem przed sobą osławionego naczelnika rozbójników El Cuchillo.\nPoza mną wniesiono człowieka, którego zraniłem, i posadzono go na beczce; nogi zwisały mu bezwładnie, ale jego kocie oczy ziały nienawiścią.\nZ rozmowy między nim a naczelnikiem przekonałem się, iż należał również do bandy, i że jego zadaniem było polować na takich gilów, jak ja, i ogłupiać ich przy pomocy swego gładkiego języka i sukni duchownej. Gdy się zastanowiłem nad tem, ilu szlachetnych mężów padło ofiarą tych nędzników, cieszyłem się, iż nareszcie położyłem kres jego zbrodniczej działalności, aczkolwiek obawiałem się, że będę musiał przypłacić to życiem, tak potrzebnem cesarzowi i armji.\nPodczas gdy ranny podpierany przez dwóch towarzyszów, zdawał sprawozdanie ze swych przygód, postawiło mnie kilku z tych bandytów przy stole przed naczelnikiem. Miałem doskonałą sposobność przyjrzenia mu się dokładnie.\nMuszę przyznać, iż człowiek ten nie odpowiadał wcale memu wyobrażeniu o rozbójniku, i że dziwiłem się wielce, jak można było w Hiszpanji, w tym kraju okrucieństw, nadać mu jego przydomek. Dobrze wypasiona, dobroduszna twarz, o świeżej cerze, okolona czarnemi bokobrodami, kazała się domyślać w nim jakiegoś kupca z St. Antoine, a nie strasznego bandyty.\nNie miał też na sobie ani jaskrawego pasa, ani błyszczącej broni, które nosili inni bandyci, lecz przeciwnie, zwykły, ciemny kubrak, jak poważny ojciec rodziny, a gdyby nie jego brunatne kamasze, nicby nie zdradzało w nim mieszkańca gór.\nCałe otoczenie tego człowieka zgadzało się z jego postacią; na stole, prócz tabakierki, znajdowała się wielka brunatna księga, prawie jak księga główna u kupca, a wiele innych książek umieszczonych było na dwóch deskach między dwiema beczkami prochu. Cała podłoga pokryta była papierami, a na nich znajdowały się urywki jakichś wierszy.\nOn sam siedział niedbale, rozparty na krześle, i słuchał uważnie opowiadania kaleki, którego po zdaniu sprawy wyniesiono na dwór. Ja musiałem pozostać z mymi trzema stróżami, aby się dowiedzieć o losie, który mnie czeka.\nTeraz naczelnik pochwycił za pióro, dotknął się niem czoła, i spoglądał poważnie w powałę jaskini. Po chwili zwrócił się do mnie i zauważył najczystszą francuszczyzną:\n— Pan nie zna także, zapewne, rymu do słowa Covilhe?\nOdparłem mu na to, iż moja znajomość języka hiszpańskiego jest na to za mała.\n— To bogaty język — mówił dalej — ale dla rymowania mniej podatny, niż francuski, a to też jest przyczyną, iż nasze najlepsze dzieła pisane są w nierymowanych jambach. Ale obawiam się, iż takie rzeczy przekraczają zdolności huzara.\nZanim miałem czas odpowiedzieć, pochylił się znowu nad swym niedokończonym wierszem, rzucił jednak natychmiast pióro z okrzykiem radości, i zadeklamował kilka wierszy, które wywołały zachwyt u pilnujących mnie drabów. Jego szeroka twarz zarumieniła się, jak u młodej dziewczyny, której powiedziano jakiś komplement.\n— Jak się zdaje — rzekł — posiadamy krytyków po naszej stronie. Musisz pan wiedzieć, mój młody panie, że skracamy sobie głupie wieczory bardzo przyjemnie, śpiewając własne ballady, a jak pan widzisz, nie mam potrzeby wstydzić się za dzieci mej muzy. Mam nawet pewną nadzieję, iż pewnego pięknego dnia ujrzę je drukowane, i to w dodatku z oznaczeniem Madrytu, jako miejsca wydawnictwa. Ale teraz do naszej sprawy. Jak się pan nazywa?\n— Stefan Gerard.\n— Oddział wojska?\n— Trzeci pułk huzarów Conflansa.\n— Jesteś pan bardzo młody, jak na pułkownika.\n— Szczęście sprzyjało mi w mej karjerze.\n— Tem gorzej — zauważył, skrzywiając usta do śmiechu.\nNie odpowiedziałem na to nic, lecz starałem się poprostu okazać mu przez całe moje zachowanie się, że nie obawiam się nawet najgorszych rzeczy.\nPochylił się tymczasem nad wielką księgą i zaczął w niej przewracać kartki.\n— Oh! — rzekł nagle — wydaje mi się, iż mieliśmy tu już jednego z pańskiego pułku! widzę tu przynajmniej coś podobnego w zapiskach, które sobie poczyniliśmy. Czy znajdował się u panów oficer Soubiron, przystojny młody blondyn?\n— Jak widzę, pochowaliśmy go tutaj 24 czerwca.\n— Biedny chłopiec. I na cóż umarł.\n — Pochowaliśmy go.\n— No tak, ale zanim go pochowaliście?\n— Nie rozumiesz mnie pan, pułkowniku. Nie był wcale nieboszczykiem, gdy go chowaliśmy.\n— Pochowaliście go więc żywcem?\nPrzez chwilę byłem, jak oszołomiony. Potem jednak rzuciłem się na tego człowieka i byłbym go z pewnością udusił, gdyby mnie tych trzech łotrów nie było oderwało od niego. Wprawdzie starałem się wszelkiemi siłami wydrzeć z ich łap, strząsałem to tego, to tamtego ze mnie, kląłem, na czem świat stoi, ale nie mogłem się uwolnić.\nNareszcie, gdy zdarli ze mnie mundur, a krew zaczęła mi spływać z rąk, zarzucili mi stryczek na szyję i związali mi ręce i nogi.\n— Przeklęte djabły! — warczałem. — Gdy kiedyś zbliżycie się zanadto do mego pałasza, nauczę was, co to znaczy zamęczyć jednego z mych chłopców na śmierć! Przekonacie się jeszcze, że ramię mego cesarza sięga daleko, a aczkolwiek jesteście tutaj bezpieczni, jak szczury w swych norach, wyrwie on was przecież stąd w swoim czasie, i zniszczy was co do nogi razem z całem waszem potomstwem!\nSapristi! Język mam ostry, nie liczyłem się też ze słowami, które im ciskałem na łeb. Naczelnik jednak siedział spokojnie, pukał sobie piórem po czole, i spoglądał w górę, jakby mu przyszła myśl do nowego wiersza. Teraz wiedziałem, czem mu dojadę.\n— Osioł z pana! — wrzasnąłem. — Sądzisz pan, iż jesteś pan tutaj bezpieczny, a jednak pańskie nędzne życie może być tak samo krótkie, jak pańskich głupich wierszy, może nawet jeszcze krótsze!\nTrzeba było teraz widzieć, jak skoczył z krzesła! Ten nikczemny potwór, który rozporządzał życiem i śmiercią swych bliźnich, jak kramarz swemi figurami, miał przecież czułe miejsce, w które go można było boleśnie urazić. Twarz mu zzieleniała, a włosy zjeżyły się.\n— Bardzo słusznie, pułkowniku — rzekł drżącym z wściekłości głosem — ale na teraz dosyć o tem. Chełpiłeś się pan niedawno, iż zrobiłeś świetną karjerę — no, koniec pański nie będzie mniej nadzwyczajny. Pułkownik Stefan Gerard umrze niezwykłą śmiercią!\n— Ale wypraszam sobie tylko, abyś pan mego zgonu nie uwiecznił w swych nędznych rymach!\nMiałem jeszcze w zapasie kilka podobnych żartów, ale jedno spojrzenie z jego oczu spowodowało mych trzech katów, iż mnie wywlekli z jaskini.\nNasza rozmowa, którą starałem się podać panom jak najwierniej, musiała trwać dość długo, gdyż skoro wyszliśmy, było już ciemno, a księżyc stał wysoko na niebie. Bandyci rozpalili wielki ogień z chrustu, naturalnie nie dlatego, aby się ogrzać, gdyż noce były bardzo ciepłe, ale aby sobie zgotować posiłek. Wielki miedziany kocioł wisiał nad ogniem, który swem żółtem światłem oświetlał postacie leżących dokoła niego bandytów. W rzeczy samej był to malowniczy widok.\nWiem doskonale, iż wielu żołnierzy nie chce wiedzieć o sztuce, i tym podobnych rzeczach, ale ja stanowię pod tym względem wyjątek i okazuję przez to, że posiadam smak artystyczny i dobre wychowanie. Na dowód tego mogę przytoczyć, że nabyłem bardzo piękny obraz, gdy Lefebre po poddaniu Gdańska sprzedawał łupy.\nWoziłem przez dwie wyprawy „Nimfy“, zaskoczone w lesie, aż wreszcie mój rumak miał to nieszczęście, iż przedarł je kopytem. Jest to tylko dowód, że nie byłem wcale surowym żołnierzem, jak Rapp lub Ney.\n Coprawda, gdy leżałem wtedy przed tą jaskinią zbójców, nie miałem ani czasu, ani ochoty zajmowania się podobnemi rzeczami. Ci trzej wysłańcy szatana rzucili mnie pod drzewo, siedli nieopodal mnie, pluli o zakład i palili papierosy.\nCóż miałem począć w takich okolicznościach? Nie znajdowałem się jeszcze nigdy w mojem życiu w tak rozpaczliwem położeniu, ale powiedziałem sobie:\n— Odwagi, tylko odwagi, mój chłopcze! Nie stałeś się przecie w dwudziestym ósmym roku życia pułkownikiem dlatego, iż umiałeś zatańczyć kotyljona! Nie upadłeś zresztą na głowę, Stefanie, wydobywałeś się już setki razy z matni, a ta z pewnością nie będzie ostatnią!\nRozglądałem się też uważnie dokoła, jakbym się mógł wymknąć, i spostrzegłem coś, co mnie wprawiło w zdumienie.\nPrzy jasnem świetle księżyca i ognia obozowego, dostrzegłem naprzeciw mnie po drugiej stronie polanki wielka sosnę, której pień i dolne gałęzie były osmalone, jakby niedawno palił się tam wielki ogień.\nGdy się zacząłem przyglądać bliżej, zauważyłem dokładnie na drzewie w niewielkiej wysokości, parę butów kawaleryjskich, wiszących do góry nogami.\nTeraz ogień zabłysnął żywiej, a ja spostrzegłem wyraźnie, iż przez każda nogę przepuszczony był gwóźdź, który ją trzymał. Owładnęła mnie nagle zgroza, gdyż stało się dla mnie jasnem, że buty nie były próżne — odwróciłem głowę cokolwiek na prawo, aby się przekonać, co tam wisi i dlaczego pod drzewem rozpalono wielki ogień.\nPanowie, tylko z trudnością przychodzi mi opisać panom, co tam ujrzałem, a nie chciałbym, aby was dręczyły straszne sny — ale jakże mogę was zaprowadzić między zbójów hiszpańskich, nie pokazując panom, co to byli za ludzie, i w jaki sposób prowadzili wojnę?\nChcę jednak uszanować wasze uczucia i zaznaczyć tylko, że już wiedziałem, dlaczego koń pana Vidala stał bez pana w lesie, a pragnąłem z całego serca, aby swój straszny los zniósł z odwagą i przytomnością, jak przystało na Francuza.\nMożecie sobie panowie wyobrazić, że widok ten nie bardzo mnie rozweselił.\nGdy byłem w jaskini u naczelnika, wściekłość moja z powodu okrutnej śmierci młodego Soubirona, któremu byłem oddany z całego serca, tak mnie całego zajęła, iż nie pomyślałem wcale o mojem własnem położeniu.\nZapewne, byłoby rozsądniej nie sprzeczać się z tym łotrem, ale teraz było już za późno. Wyciągnąłem korek z butelki, i musiałem teraz wypić wino.\nPrócz tego powiedziałem sobie, iż skoro już niewinny komisarz zginął tak okrutną i straszliwą śmiercią, ja z pewnością nie mogłem się spodziewać, iż będą się ze mną obchodzili łagodniej, gdy już jednego z nich tak paskudnie oporządziłem.\nNie, mój los był przypieczętowany — teraz chodziło tylko o to, aby umierać z godnością. Potwór ten powinien był być świadkiem, iż Stefan Gerard umarł tak, jak żył, i że przynajmniej jeden jeniec przed nim nie zadrżał.\nA gdy tak leżałem pod drzewem, przypomniały mi się wszystkie kobiety, które mnie opłakiwać będą; pomyślałem o mej poczciwej matce, o cesarzu, o moim pułku, jakże odczuwać będą brak mej osoby, jak bardzo będą żałowali mego młodego życia! Tak, panowie, nie wstydzę się przyznać, iż te smutne myśli poruszyły mnie do łez.\n Mimo tego rozglądałem się uważnie za czemś, coby mogło mnie uratować, jestem przecież mężczyzną, a nie bydlęciem, przeznaczonem na rzeź!\nZacząłem więc ukradkiem rozluźniać trochę więzy na rękach i nogach, a jednocześnie szukałem pilnie środka wydobycia się z tej matni.\nJedno było dla mnie jasnem: huzar jest tylko pół człowiekiem, gdy nie ma konia, a jednak moja druga połowa pasła się spokojnie w oddaleniu może sześćdziesięciu kroków ode mnie.\nMoje myśli przeniosły się także i na inny przedmiot. Ścieżka, którą przybyliśmy przez góry, była tak wąska, iż koń tylko powoli i z trudnością mógłby być po niej prowadzony; ale w przeciwnym kierunku droga wydawała mi się równiejsza, a spadała łagodniej w dolinę.\nTylko nogi w strzemiona i pałasz do ręki, a potem śmiały skok — a znajdę się wnet poza obrębem tego robactwa w górach!\nTak sobie myślałem i pracowałem jeszcze ukradkiem rękami i nogami, gdy naczelnik bandy wyszedł z jaskini. Podszedł do rannego, który jęcząc i wzdychając leżał przy ogniu. Porozmawiali obydwaj przez chwilę, poczem skinęli obydwaj głowami i spojrzeli w moją stronę.\nNastępnie El Cuchillo powiedział coś przyciszonym głosem do swoich, poczem cała banda klasnęła w dłonie, i zaczęła ryczeć z zachwytu.\nWyglądało to bardzo podejrzanie, to też ucieszyłem się bardzo, spostrzegłszy, iż ręce moje na tyle są wolne, iż lada chwila będą mogły wysunąć się z krępujących je więzów. Niestety nie mogłem tego samego powiedzieć o moich nogach, gdyż przy najmniejszem poruszeniu tak mnie kostki bolały, że musiałem wargi przygryzać zębami, aby głośno nie krzyknąć. Nie pozostało mi zatem nic innego, jak leżeć spokojnie i czekać, co to dalej z tego będzie.\nPo pierwsze, nie mogłem zrozumieć, co te łotry zamierzają. Jeden z nich wdrapał się na młodą sosnę po drugiej stronie polanki i uwiązał do jej wierzchołka linę, poczem uwiązał drugą linę w ten sam sposób do drzewa, znajdującego się wpobliżu. Obydwa końce lin zwisały spokojnie, a ja z niemałą ciekawością czekałem, co się dalej stanie.\nCała banda zaczęła ciągnąć jedną linę, aż młode, silne drzewo wygięło się w pałąk, dotykając wierzchołkiem ziemi, poczem linę przywiązano do pnia. Gdy i drugie drzewo wygięli w ten sam sposób, wierzchołki obu drzew znajdowały się w oddaleniu zaledwie kilku stóp od siebie: musiały naturalnie powrócić do swego dawnego położenia, skoro się przetnie liny. Teraz poznałem szatański plan tych łotrów.\n— Wyglądasz mi pan na silnego człowieka — odezwał się do mnie naczelnik, który z djabelskim uśmiechem na ustach zbliżył się do mnie.\n— Gdy pan ze mnie zdejmie te więzy, pokażę panu, jaki jestem silny — odparłem.\n— Chcemy się dowiedzieć, czy pan jesteś tak silny, jak te dwa młode drzewa tam — mówił dalej — i dlatego chcemy pańskie nogi przywiązać do końców obu lin, a potem puścić. Jeżeli pan będziesz silniejszy, będę z tego zadowolony; gdy się jednak pokaże, iż drzewa są silniejsze od pana, panie pułkowniku, będziemy mieli pamiątkę po panu po każdej stronie naszego niewielkiego państwa!\nRoześmiał się głośno, a reszta poszła chętnie za jego przykładem.\nJeszcze dziś, gdy znajduję się w melancholijnym nastroju, albo też mam napad mych dawnych bólów w twarzy, ściga mnie widok ich ciemnych, dzikich twarzy, z okrutnie łypiącemi oczyma i białemi zębami przy blasku ognia.\nSzczególna rzecz — a nie jestem jedynym, który zrobił to spostrzeżenie — jak bystremi stają się w takich razach nasze zmysły. Jestem najsilniej przekonany, iż człowiek w żadnej chwili nie spostrzega tak wiernie i żywo rzeczy z świata zewnętrznego, jak wtedy, gdy mu grozi nagła i nienaturalna śmierć. Nos, oczy i uszy pracowały wtedy u mnie z taką bystrością, jak później tylko w razach wielkiego niebezpieczeństwa.\nI stało się, że na długo przed innymi, nawet już nim naczelnik do mnie przemówił, usłyszałem lekki, jednostajny szmer; z początku był jeszcze daleko, ale zbliżał się coraz więcej. Z początku było niby dalekie mruczenie, ale gdy bandyci rozwiązali mi więzy na nogach, aby mnie zaprowadzić na miejsce stracenia, słyszałem tak wyraźnie, jak nigdy potem niczego w życiu nie słyszałem, tentent kopyt końskich, lekki brzęk łańcuchów, oraz uderzenia pałaszy o strzemiona.\nTo musieli być huzarzy! Jakżebym się mógł pomylić, ja, który byłem przy lekkiej kawalerji od chwili, gdy pod nosem ukazał mi się pierwszy meszek.\n— Na pomoc, towarzysze, na pomoc! — zawołałem tak głośno, jak tylko mogłem, a chociaż zatykali mi usta i wlekli mnie do drzew, zawołałem jeszcze raz: — Na pomoc, moi dzielni chłopcy! Dzieci, pomóżcie mi! Mordują waszego pułkownika!\nMoje położenie i moje rany odebrały mi na chwilę przytomność i sądziłem, że lada chwila ujrzę ośmiuset moich dzielnych huzarów z bębnami i w pełnym rynsztynku na polance.\nRzeczywistość jednakże nie bardzo odpowiadała mojej wyobraźni — gdyż moje oczy ujrzały tylko przystojnego młodego człowieka na wspaniałym kasztanie. Miał zdrową, wesołą twarz, a jego cała postawa świadczyła o rycerskości — właściwie postać ta przypominała mi bardzo siebie samego.\nSurdut jego musiał być kiedyś czerwony, ale tam, gdzie zetknął się z powietrzem, nabrał barwy suchych liści dębowych. Na ramionach miał jednak złote tresy, na głowie zaś miał błyszczący hełm stalowy, przyozdobiony z boku białem piórem.\nWyskoczył na polankę, a za nim pędziło czterech jeźdźców w podobnych mundurach. Wszyscy byli gładko wygoleni, mieli przyjemne twarze, a wyglądali raczej na mnichów, niż na dragonów.\nKrótka komenda, i mała grupka zatrzymała się, podczas gdy jej dowódca popędził naprzód, a ogień oświetlił jego piękną twarz i ładną głowę jego rumaka.\nNaturalnie zaraz po szczególnym uniformie poznałem, że miałem przed sobą Anglików, a aczkolwiek nigdy ich przedtem nie widziałem, od pierwszego spojrzenia spostrzegłem po ich męskiej postawie, iż nie powiedziano mi o nich za wiele, mówiąc, iż to są dzielni wojacy.\n— Heda! Heda! — zawołał ofceroficer w możliwie najgorszym języku francuskim. — Co się tutaj dzieje? Kto tu wołał o pomoc?\nW tej chwili błogosławiłem godzinę, w której O‘Brien, potomek królów irlandzkich, uczył mnie angielskiego.\nTymczasem rozwiązano mi nogi, wyciągnąłem więc czem prędzej ręce z więzów, pobiegłem szybko jak błyskawica do ognia, gdzie leżał mój pałasz, porwałem go, i mimo rany w nodze wskoczyłem na konia nieboszczyka Vidala.\nOdpiąłem czem prędzej cugle od drzewa i zanim bandyci mieli czas wymierzyć do mnie z pistoletów, stanąłem przy oficerze angielskim i zawołałem:\n — Poddaję się panu, mój panie! Spójrz pan na to drzewo po lewej stronie, a przekonasz się pan, co ci bandyci wyprawiają z dzielnymi ludźmi, którzy dostali się w ich łapy.\nW tetej chwili płomień wystrzelił jaśniej i można było widzieć postać biednego Vidala. Zaprawdę, straszny to był widok!\n— Goddam! — zawołał oficer, a każdy z jego ludzi powtórzył: — Goddam! — co oznacza to samo, co u nas „Mon Dieu!“\nW tej chwili płomień wystrzelił jaśniej i możnaW jednej chwili pałasze wyleciały z pochew, i czterech żołnierzy ustawiło się obok siebie w zwartym szeregu. Jeden z nich, prawdopodobnie sierżant, poklepał mnie po ramieniu i rzekł z uśmiechem:\n— Teraz walcz pan o swoje życie, przyjacielu!\nCo to za rozkosz siedzieć na koniu i mieć broń w ręku! Wywinąłem pałaszem nad głową i rozpływałem się z radości. Wtem zbliżył się do mnie naczelnik bandy i odezwał się z fatalnym uśmiechem do młodego oficera:\n— Wasza miłość, ten człowiek jest naszym jeńcem.\nAle oficer pogroził mu pałaszem i odparł:\n— Jesteście przeklęte psy! Co za hańba dla nas mieć takich sprzymierzeńców! Na Boga, gdybym był lordem Wellingtonem, wisielibyście wszyscy na najbliższem drzewie!\n— A mój jeniec — zapytał naczelnik.\n— Weźmiemy go do naszego obozu.\n— W takim razie pozwólcie sobie powiedzieć coś do ucha.\nPo tych słowach łotr przystąpił blisko do oficera, ale nagle zwrócił się do mnie i wypalił mi z pistoletu prosto w twarz. Ale djabelski zamiar podstępnego bandyty spełzł na niczem — chybił, a kula dotknęła tylko moich włosów.\n Wtedy podniósł rękę i chciał cisnąć we mnie pistoletem, gdy sierżant jednem śmiałem cięciem odrąbał mu prawie głowę od tułowia.\nJeszcze krew jego nie spłynęła na ziemię, a ostatnie przekleństwo nie zamarło na jego ustach, gdy cała banda rzuciła się na nas z zajadłością. Tuzin skoków i tyleż cięć pałaszami i wydobyliśmy się szczęśliwie na drogę ku dolinie.\nAle dopiero gdyśmy już mieli daleko za sobą to rozbójnicze gniazdo i znaleźliśmy się w wolnem polu, odważyliśmy się stanąć i zbadać nasze rany. Pomimo wielkiego zmęczenia i całego bólu, serce o mało nie wyskoczyło mi z piersi z radości na myśl, jaką pamiątkę pozostawił tej morderczej bandzie Stefan Gerard, pułkownik huzarów Conflansa. W przyszłości będą się zapewne długo namyślali, nim odważą się podnieść rękę na huzara z trzeciego pułku.\nCzułem się tak uradowany, iż nie mogłem się powstrzymać od palnięcia małej mówki do Anglików, aby im wyjaśnić, komu przynieśli pomoc w oswobodzeniu go.\nPrzemawiałem właśnie w najlepsze o sławie i zasługach dzielnych ludzi, gdy przerwał mi oficer:\n— Tak, tak, bardzo ładnie. Jakie rany, sierżancie?\n— Koń Jonesa ma kulę w nodze.\n— Jones pójdzie z nami. Sierżant Holliday trzymać się będzie z Harveyem i Smithem na prawo, dopóki nie przyjdą do przednich straży huzarów niemieckich.\nWszyscy trzej pogalopowali w wskazanym im kierunku, podczas gdy oficer, ja i Jones, który szedł za nami w pewnem oddaleniu, udaliśmy się wprost do obozu angielskiego.\nNie trwało długo, a wywnętrzyliśmy się przed sobą wzajemnie, gdyż od samego początku spodobaliśmy się sobie.\nDzielny młodzian, pochodzący z bardzo dostojnej rodziny, został wysłany przez lorda Wellingtona, aby sprawdził czy wypadkiem nasze wojska nie nadciągają przez góry.\nDzięki wędrownemu życiu, które umożliwiło mi stosunki z szerokim światem przyswoiłem sobie wiele cennych wiadomości, których zresztą nie posiada niejeden wykształcony człowiek.\nNie znałem naprzykład ani jednego prawie dostojnego Francuza, któryby umiał wymienić poprawnie jakiś tytuł angielski, a gdybym się był tyle nie nawłóczył po świecie, mógłbym był wam powiedzieć z całą pewnością, że prawdziwem nazwiskiem młodzieńca było: „Milord, the Hon. Sir Russe Barth“. Ponieważ to ostatnie oznaczenie jest tytułem honorowym, przeto przemawiałem do niego zwyczajnie „Barth“, tak jak się w Hiszpanji mówi „don“.\nJak powiedziałem, wywnętrzyliśmy przed sobą w tej cudownej hiszpańskiej nocy nasze serca, jakbyśmy byli braćmi. Byliśmy przecież w równym wieku, służyliśmy w lekkiej kawalerji — on służył w szesnastym pułku dragonów — i mieliśmy te same nadzieje i pragnienia.\nNigdy nie poznałem tak szybko człowieka, jak Bartha. Opowiadał mi o pewnej dziewczynie w Vauxhallu, którą kochał — Vauxhall jest bowiem ogrodem — ja opowiadałem o małej Karalji z Opery, poczem on wyciągnął splot włosów, a ja podwiązkę.\nPotem o mało nie pokłóciliśmy się o dragonów i huzarów, gdyż był śmiesznie dumny ze swego pułku.\nTrzeba wam było widzieć, jak pogardliwie wydął usta, i ręką dotknął pałasza, gdy wyraziłem życzenie, aby jego pułk nie wlazł nigdy w drogę trzeciemu pułkowi huzarów.\n Wreszcie zaczął opowiadać o sporcie Anglików, i o olbrzymich sumach, które już stracił przy zakładach na walkach kogutów i boksowaniu. Tak, zakłady! To było, jak się zdaje jego namiętnością, gdyż, gdy przypadkowo spostrzegłem spadającą gwiazdę, twierdził, iż będzie widział więcej podobnych zjawisk, niż ja, i chciał się ze mną założyć po dwadzieścia franków od sztuki. Jedynie fakt, iż moja sakiewka pozostała w rękach zbójów, mógł go odwieść od tej myśli.\nRozmawialiśmy więc z sobą bardzo przyjemnie aż do świtu prawie; nagle usłyszeliśmy salwę karabinową. Grunt był skalisty i górzysty, tak iż nie mogłem widzieć daleko, sądziłem jednak, iż hałas ten spowodowała jakaś bitwa.\nBarth roześmiał się na cały głos, i oświadczył, że huk ten pochodzi z obozu Anglików, gdzie każdy żołnierz codziennie rano musi wystrzelić swój karabin, aby mógł podsypać świeżego prochu.\n— Jeszcze tylko ćwierć mili, a znajdziemy się przy naszych strażach przednich — dodał.\nObejrzałem się i spostrzegłem, że upaliliśmy spory kawał drogi, gdyż dragona i jego kulawego konia nie było widać.\nZacząłem się rozglądać na wszystkie strony, jak tylko oko sięgało. Barth i ja byliśmy, jak się zdawało, jedynemi ludzkiemi istotami w tej wielkiej skalistej dolinie — coprawda obydwaj na dobrych koniach i dobrze uzbrojeni. Zapytałem się więc sam siebie, czy to istotnie jest koniecznem, abym zrobił jeszcze te ćwierć mili do obozu angielskiego.\nProszę panów, nie zrozumcie mnie fałszywie, co do mego zamiaru na tym punkcie. Nie miałem wcale chęci postąpienia sobie niehonorowo lub niewdzięcznie wobec człowieka, któremu tyle zawdzięczałem.\n Ale przecież pierwszym obowiązkiem oficera jest pamiętanie o swych żołnierzach, a prócz tego wojna jest grą, podczas której obowiązują pewne prawa, a kto to prawo naruszy, ten musi płacić karę.\nGdybym był naprzykład dał słowo honoru, byłbym najnikczemniejszym gałganem, gdybym był chociaż tylko pomyślał o ucieczce. Ale nikt nie żądał ode mnie słowa honoru. Barth był zanadto łatwowierny, może liczył na kulawą szkapę za nami i pozwolił mi stanąć na równi z sobą, aczkolwiek byłem jego jeńcem.\nGdyby było coś przeciwnego, w takim razie obchodziłbym się z nim z najwyszukańszą grzecznością, ale przecież byłbym na tyle ostrożnym, iż odebrałbym mu jego broń, a prócz tego byłbym ze sobą zabrał jeszcze straż.\nTo też zwolniłem koniowi biegu i oświadczyłem mu to wszystko, aby go wreszcie zapytać, czy uważałby to za rzecz niehonorową, gdybym, go teraz opuścił.\nZaczął się nad tem głęboko zastanawiać, a potem kilkakrotnie mruknął po angielsku „Mon Dieu“. Wreszcie zwrócił się do mnie i zapytał:\n— A więc chcesz pan drapnąć?\n— Zapewne, jeżeli mi pan nie będzie przeszkadzał.\n— Stawię tylko tę jedną przeszkodę, iż przy najmniejszej próbie ucieczki ukrócę pana o głowę.\n— Do takiej zabawki należy zawsze dwóch, mój panie!\n— Zobaczmy więc, który z nas jest lepszym graczem — odpowiedział i wyciągnął pałasz.\nJa naturalnie zrobiłem to samo, ale postanowiłem sobie niezłomnie, iż nie zranię tego młodziana, który przecież był moim dobroczyńcą.\n — Zastanów się pan dobrze nad tem, co pan masz zamiar przedsięwziąć — rzekłem do niego. — Nazywasz mnie pan swoim jeńcem, — ale czy tem samem prawem nie mógłbym ja pana nazwać moim? Jesteśmy tutaj sami, a aczkolwiek ani na chwilę nie wątpię o pańskiej zręczności, nie możesz się pan spodziewać, abyś dotrzymał placu najlepszemu pałaszowi z sześciu brygad kawalerji francuskiej.\nCios, wymierzony w moją głowę, był odpowiedzią. Odparłem ten cios i odciąłem mu pół pióra od jego hełmu. Chciał mnie uderzyć w piersi, usunąłem się na bok i odciąłem mu drugą połowę jego pióropusza.\n— Zostaw pan u djabła te swoje przeklęte sztuczki! — zawołał zgniewany, podczas, gdy ja usunąłem się z koniem jeszcze więcej w bok.\n— Dlaczego nie nacierasz pan na mnie? Widzisz pan przecie, iż nie chcę z panem walczyć!\n— Uważaj pan to sobie, jak pan chcesz, ale teraz musisz się udać do naszego obozu.\n— Tam mnie nie ujrzą!\n— Założę się o dziesięć przeciwko jednemu! — zawołał, i rzucił się na mnie z pałaszem.\nPo tych słowach jego przyszła mi nowa myśl do głowy. Czy nie mogliśmy tej sprawy inaczej załatwić, jak tylko z bronią w ręku?\nBarth wpakował mnie w położenie, że chcąc czy nie chcąc, musiałem go zranić, jeżeli będę chciał uratować moje życie. Wprawdzie uniknąłem jego następnego ciosu, ale pałasz jego świsnął zaledwie o cal od mojej szyi. Zawołałem nagle głośno:\n— Zatrzymaj się pan, znalazłem punkt wyjścia! Grajmy w kości o to, kto z nas ma być jeńcem drugiego!\nUśmiechnął się, gdyż zamiłowanie do hazardu poruszyło się w nim potężnie.\n — Gdzie są kości? — zapytał.\n— Ja także nie mam, ale mam karty.\n— Niech będą karty!\n— W co gramy?\n— To już pozostawiam panu.\n— A więc dobrze, w écarté. Trzy gry, kto najwięcej wygra!\nZgodziłem się na to i chciało mi się śmiać, gdyż nie sądzę, aby w całej Francji znalazło się trzech ludzi, którzyby mi w tej grze dorównać mogli. Gdy zawiadomiłem o tem Bartha, który tymczasem zsiadł z konia, uśmiechnął się także.\n— A ja uchodzę za najlepszego gracza w klubie — odparł. — Gdy pan wygrasz, zasłużysz pan sobie na to, abyś pan był wolny.\n— PrzywiązaliśmyPrzywiązaliśmy konie i siedliśmy przy dużym odłamie skały naprzeciw siebie. Barth wyciągnął talję kart, a gdy je tasował, wiedziałem natychmiast, iż nie mam do czynienia z nowicjuszem.\nSapristi! Stawka była wysoka. Mój partner chciał jeszcze na każdą partję postawić sto dukatów — ale co za rolę odgrywał pieniądz, skoro los pułkownika Stefana Gerarda zależał od kart?\nWydawało mi się, jakoby wszyscy ci, którym życie moje było drogie — moja poczciwa matka, moi huzarzy, szósty korpus armji, Ney, Massena, ba, nawet cesarz — otoczyli nas w tem pustkowiu kołem. Nieba! Cóżby to był za cios dla każdego z nich, gdyby mnie szczęście opuściło!\nNie można jednak było przypuszczać tego, gdyż prócz starego Bouveta, który z stupięćdziesięciu gier wygrał ode mnie siedmdziesiąt sześć, jeszcze mnie nikt dotąd nie pokonał.\nI w istocie pierwszą grę wygrałem świetnie, aczkolwiek nie mogę przeczyć temu, iż karty moje były świetne, tak iż mój przeciwnik nie posiadał żadnych szans.\nAle i druga gra zapowiadała się dla mnie świetnie, a grałem cudownie. Jednak i Barth trzymał się dzielnie, a muszę przyznać, iż w dalszym ciągu gry stały dla mnie szanse trochę nietęgo, gdyż przebił mnie atutem i był na ręku.\nSapristi! Nam obu zaczęło być gorąco: położył obok siebie hełm, ja moje huzarskie czako.\n— Mego kasztana przeciwko pańskiemu karemu! — zawołał.\n— Pałasz za pałasz!\n— Siodło, cugle i strzemiona!\nJego gorączka gry zaraziła mnie do tego stopnia, że byłbym postawił moich huzarów przeciwko dragonom, gdyby to wogóle dało się zrobić.\nTeraz gra rozpoczęła się na dobre.\nJakże dzielnie ten Anglik się trzymał! Tak jest, gra jego była warta stawki! Ale ja, moi panowie!\nW mgnieniu oka z pięciu lew wziąłem trzy. Mój przeciwnik przygryzał wargi i bębnił palcami, podczas gdy ja w duchu widziałem się już na czele mych zuchów.\nZdjąłem coprawda króla, ale straciłem za to dwie lewy, tak iż staliśmy prawie na równi. Gdy zajrzałem do najbliższych mych kart, wydałem lekki okrzyk radości.\nPozwólcie mi panowie, abym przed wami rozłożył moje karty. Patrzcie, co miałem; as treflowy i walet treflowy, dama karowa i walet karowy. Trefle były atutem, rozumiecie teraz?\nTeraz już mi więcej nie było potrzeba, wolność miałem zapewnioną. Spostrzegł niebezpieczeństwo i zrzucił z siebie mundur, ja zrzuciłem dołman.\nWygrał dziesiątkę pikową — zabrałem ją asem atutowym. Zyskałem lewę. Teraz chodziło o wygranie atutów, położyłem więc waleta. On dał damę i szanse nasze były równe. Wygrał asa pikowego, mogłem odrzucić tylko damę karową.\nPrzyszła potem jego siódemka pikowa. Włosy mi stanęły dębem na głowie. Wkońcu każdy z nas rzucił króla — byłem zgubiony. Co mi pomogła moja dobra ręka?\nPokonał mnie. Z wściekłości byłbym się był tarzał po ziemi! Gdy ja, brygadjer Gerard, zapewniam panów, iż w roku dziesiątym nieraz się grało porządnie w pułku!\nOstatnia partja! Ona musiała zadecydować o wszystkiem.\nOn z zimną krwią rozpiął szarfę, ja odrzuciłem pas, i starałem się być tak samo spokojnym, jak on, ale pot spływał mi z czoła strugami.\nMiałem rozdawać karty, a przyznam się wam, panowie, iż ręce moje drżały tak, że ledwie mogłem pozbierać karty z zaimprowizowanego stołu. Gdy mi się to wkońcu jednak udało i zacząłem się im bacznie przyglądać, wtedy — co za radość! — padły oczy moje na króla atutowego, wspaniałego króla atutowego!\nOtworzyłem właśnie usta, aby go zapowiedzieć, gdy słowa zamarły mi na ustach po spojrzeniu na mego towarzysza: trzymał karty w ręku, ale dolna szczęka mu opadła i oczy jego patrzyły w wielkiem osłupieniu przez moje ramię. Odwróciłem się szybko, jak błyskawica, a oczom moim przedstawił się bardzo szczególny widok.\nZupełnie blisko przy nas — może w oddaleniu trzydziestu kroków — stało trzech ludzi. Środkowy z nich był wysoki, ale nie nadmiernie, powiedziałbym prawie, iż tego wzrostu, co ja. Miał na sobie ciemny uniform i jakiś kapelusz z białem piórkiem.\nAle ta twarz! Na widok tych suchych policzków, jastrzębiego nosa, przenikliwych niebieskich oczu, i silnie zaciśniętych ust musiał każdy powiedzieć sobie, iż ma przed sobą niezwykłego człowieka, jaki zdarza się jeden na miljon.\nBrwi miał silnie zmarszczone, a mego biednego Bartha przeszywało takie straszne spojrzenie, iż karty wypadały mu z rąk jedna po drugiej.\nTwarz jednego z dwóch pozostałych mężczyzn była silnie opalona i wykazywała tak ostre rysy, jakgdyby były wycięte ze starego dębu. Miał na sobie jaskrawy czerwony frak, podczas gdy drugi, przystojny, tęgi człowiek z pełnemi bokobrodami, ubrany był w niebieski uniform ze złotem wyszyciem. Trochę opodal stało trzech ordynansów z tyluż końmi, a dalej jeszcze silna eskorta dragonów.\n— Eh, Cranford — zapytał chudy — co się tu u djabła dzieje?\n— Czy słyszałeś, sir — odezwał się dostojnik w czerwonym fraku — lord Wellington chce się dowiedzieć, co to ma znaczyć!\nTeraz Barth wystrzelił z zupełnym raportem o poprzednich wydarzeniach, ale te żelazne rysy nie straciły nic ze swej surowości, gdy Wellington wreszcie się odezwał:\n— Ależ to ładne historje, generale Cranford! — a zwracając się do mego towarzysza, mówił dalej: — Dyscyplina w wojsku musi być utrzymana, sir, masz się pan zameldować w głównej kwaterze, jako aresztowany.\nSerce mnie zabolało, gdy spostrzegłem Bartha, jak wsiadał na konia, i odjeżdżał ze spuszczoną głową: tak, ten widok przechodził moje siły.\nRzuciłem się więc na kolana przed generałem angielskim i zacząłem błagać za moim przyjacielem i przedstawiać jego wszystkie zalety w należytem świetle.\nMoja wymowa powinna była zmiękczyć najzatwardzialsze nawet serce, mnie samemu łzy stanęły w oczach — ale on pozostał niewzruszony. Głos mi się złamał i zamilczałem.\nZamiast odpowiedzieć coś na moje gorące prośby, zapytał mnie niespodzianie:\n— Jak ciężko obładowujecie wasze muły w armji?\nTak, to była cała odpowiedź, którą miał ów flegmatyczny Anglik na moje serdeczne prośby, to była jego odpowiedź przy sposobności, gdy Francuz byłby mi się rzucił z płaczem na szyję.\n— Jaki ciężar na jednego muła? — powtórzył człowiek w czerwonym fraku.\n— Dwieście dziesięć funtów — odparłem.\n— W takim razie rozumiecie się bardzo źle na rzeczy — rzekł lord Wellington. — Odprowadzić jeńca do tylnych straży!\nDragoni otoczyli mnie, a ja — odchodziłem prawie od zmysłów na myśl, iż miałem szczęście prawie w ręku i mogłem teraz właściwie być już wolny. Podałem więc generałowi karty i rzekłem:\n— Widzisz pan, panie generale, grałem o moją wolność i wygrałem, gdyż, jak pan widzi, miałem króla.\nWtedy po raz pierwszy dopiero rozjaśniło się cokolwiek jego oblicze.\n— Przeciwnie — odparł — to ja wygrałem, gdyż jak pan widzisz, mój król posiada pana!\n↑ Błąd w druku; korekta na podstawie wydania z 1910 roku we Lwowie.\nTę stronę ostatnio edytowano 10 paź 2019, 00:54.


Kuga vs Tiguan vs Outback vs CRV vs Outlander vs Santa Fe (SUV za 35k) : Jakie auto kupić?\n19 Lis 2020, 18:39\nPotrzebuję pomocy w wyborze nowego modelu auta zanim zacznę poszukiwania konkretnego egzemplarza może coś doradzicie?\nObecnie posiadam Honde Accord, mieszkam w mieście ale często jeżdżę w góry, kilka razy zakopaliśmy się jeżdżąc nad rzekę więc chciałbym spróbować teraz czegoś z 4x4, który z tych modeli będzie miał najlepsze właściwości jezdne?\nZależy mi by auto było oszczędne i bezawaryjne, nie musi być bardzo mocne, LPG mogę rozważyć jeżeli bagażnik będzie odpowiednio duży, dobrze by był pakowny, diesla raczej się obawiam. Auto dla rodziny 2+2, jestem przyzwyczajony do automatu ale nie jest to wymóg konieczny, z pierdół to lubie jak auto ma dużo schowków\nBudżet to 35k +5k na start\nZ wyglądu najbardziej pasuje mi outlander, honda albo kuga\nZrezygnowalem z modeli rav4, Sorento, volvo, chevrolet, mazda\nSepuku napisał(a): który z tych modeli będzie miał najlepsze właściwości jezdne?\nMoim zdaniem na pierwszym miejscu uplasowałbym Outbacka, dalej dalej Outlandera i CRV.\nZ tego co wiem największe we wnętrzu będą SantaFe, Outlander i Outback.\nSepuku napisał(a): Zrezygnowalem z modeli rav4, Sorento, volvo, chevrolet, mazda\nCiekawą propozycja może być tu jeszcze Nissan Qashqai 2.0\n21 Lis 2020, 12:13\nJeśli właściwości jezdne są ważne to zdecydowanie Subaru.\n21 Lis 2020, 16:48\nNo to zostaje wybó pomiędzy CRV, Outback i Outlander - Honde już mam więc chyba rozejrzę się pomiędzy Subarami i Mitsubishami Które z tych aut powinno być co do zasady tańsze w eksploatacji? Jakiś silników szukać żeby były bezawaryjne?\n22 Lis 2020, 02:44\nOBK w CVT pali 7-9-11, filtry kosztują normalnie, droższe niż w Outlandarze będą zabawy z silnikiem: rozrząd 1.5k, remont 8-15k, uszczelka pod głowicą czy bardziej kłopotliwa wymiana świec bo to boxer kolejną kłopotliwą rzeczą mogą okazać się samopoziomujące amortyzatory, mniej popularne auto może być ciężej o wszelkie psztyczki i inne użwane części na szczęście diesel jest tu dawcą, trzeba mieć ogarniętego w temacie mechanika w mieście żeby to utrzymać. Schowków za wiele nie jest. Sugeruję wystrzegania się wersji USA, jeżeli chcesz auto wymienić przed świętami, może być ciężko z Subaru sugerowałabym poczekać przynajmniej do stycznia na więcej ofert. Ogłoszeń outlanderem będzie wiecej ale bedzie wiele wersji FWD, my odrzucilismy ten model zw na mały bagażnik (mimo wysokich liczb producenta) słabe osiągi, subiektywnie za jasne lampy tylnie i konsolę środkową:/ CRV to popularne auto ale ma względnie słabe właściwości jezdne choć nie tak tragiczne jak RAV4. Santa Fe to paliwożerca, Tiguan nie jest specjalnie dużym autem pozatym to VW czy Kuga to juz lepsza stara X3 z xdrive\n22 Lis 2020, 23:45\nJak rozpoznać wersję USA? Z tego co się dowiedziałem silnik 3.6 jest na amerykę więc tu wyboru żadnego nie ma. Z wyglądu nie do końca mnie przekonuje ale trzebaby obejrzeć na żywo i się przejechać, choc potencjalne koszta troche przerażają takie ryzyko.\nZ pozostałych który model i jaki silnik byście polecili? Który będzie na drugim miejscu jeśli chodzi o napęd, Mitsubishi?\nKtoś podpowie? Przeczytałem gdzieś że Outlander ma stały napęd 80/20 to prawda? Czy któreś z tych aut ma LSD czy to cecha typowych terenówek?\n27 Lis 2020, 21:50\nWersje USA rozpoznasz po railingach z belkami, pomarańczowych obrysówkach, braku kierunków w lusterkach, manualnej klimie, ikonce SRS na ekranie komputera, braku przeciwmgielnego i po liczniku w milach Wersje na EU tylko 2.5pb\nW subaru tylko WRX STI ma LSD jest zamiast tego w cywilnych modelach jest zaś elektroniczny system dochamowywania kół na które idzie zbędny moment\n09 Lut 2021, 20:57\nDalej szukam, czekam na więcej ofert Subaru i Tiguan odrzucam, jak myślicie\nKuga vs CRV vs Outlander vs Santa Fe ?\n16 Lut 2021, 22:37\nCo nie pasuje w Subaru\nLepsza starsza Honda czy młodszy Fiat?Zafira B 2009+ (Minivan 25 tys.)\nTagi: crv, Subaru, RAV4, Chevrolet, diesel, usa, model, Volvo, napęd, auto, bagażnik, belka, rodzinny, bezawaryjny, rozrząd, 4x4, boxer, samopoziomujące, CVT, silnik\nTiguan vs Kuga w obu przypadkach 2.0 diesel - Jakie auto kupić?\nTatra – nietypowa czeska ciężarówkaTatra – czeski producent samochodów ciężarowych słynie z niekonwencjonalnych rozwiązań technicznych, a jego pojazdy są synonimem mobilności w najtrudniejszych warunkach terenowych. Korzystając z zaproszenia, ...Największa w historii sprzedaż samochodów ...Volvo podaje iż zanotowało największą w historii sprzedaż samochodów. Od 1927 roku nie było większej sprzedaży niż w 2018 roku. Na całym świecie sprzedano 642 253 samochody z czego w Europie 317 838 szt., w USA 98 263 ...Alfa Romeo Disco Volante SpyderKolejnym dowodem na to, że Włosi doskonale znają się na tworzeniu kabrioletów, jest Alfa Romeo Disco Volante Spyder. To samochód bazujący na coupé Alfa Romeo 8C Spider, ale w istotny sposób przerobiony przez słynną ...\nDane technicznesilnik (moc, pojemność, moment obrotowy), wymiary nadwozia, spalanie, układ hamulcowy itp.Opony na latosprawdź najniższe ceny!Porównywarka okazje motoryzacyjnenarzędzia, wideorejestratory, gadżetyKalkulator OC AC NNWnawet 50% taniej!Kody błędów OBD IIsprawdź co oznaczają poszczególne kody błędów i jak rozwiązać związane z nimi problemyOlej do silnika i skrzyni biegówdobierz olej i sprawdź ile oleju wchodzi do silnika i skrzyni biegówFirmy Motoryzacyjnekatalog Firm motoryzacyjnych


Potrawy na Boże Narodzenie. Prosty przepis na chleb z suszoną żurawiną urzadzamy.pl Galeria\nPotrawy na Boże Narodzenie. Prosty przepis na chleb z suszoną żurawiną Potrawy na Boże Narodzenie. Prosty przepis na chleb z suszoną żurawiną\nProsty przepis na chleb na Boże Narodzenie. Pyszny chleb domowy będzie idealną podstawą większości świątecznych posiłków. A zdrowa i smaczna suszona żurawina uczyni chleb tym wyjątkowym na Boże Narodzenie.\nPostna kapusta wigilijna: przepisy na Boże Narodzenie Potrawy wigilijne: szybki piernik Staropolski piernik dojrzewający Składniki chleba domowego:• 1kg mąki z pełnego przemiału• 1 litr ciepłej wody• 6 łyżek słonecznika• 0,5 szklanki otrąb pszennych• 1 szklanka suszonej żurawiny• 2 łyżki cukru• 1,5 łyżki soli• 5 dkg drożdży\nBoże Narodzenie to czas kiedy delektujemy się pysznym jedzeniem. Kilka dni wcześniej poświęcamy sporo czasu i uwagi wyjątkowym pieczonym mięsom, sałatce jarzynowej czy tradycyjnym na Boże Narodzenie śledziom Dlatego warto pokusić się także o upieczenie własnego chleba domowego. Ten prosty przepis na chleb na prawdę nie sprawia wiele kłopotu, ani nie wymaga wyjątkowych zdolności kulinarnych. Przygotowanie go zajmuje dosłownie chwilę, a satysfakcja z jedzenia chleba przygotowanego samodzielnie jest warta kilku dodatkowych chwil spędzonych w kuchni. Dodatek smacznej i zdrowej suszonej żurawiny sprawi, że chleb będzie idealny do kanapki z pieczonym indykiem albo kaczką, ale będzie też świątecznie wyglądał. Przepis na chleb z suszoną żurawiną\n1. Składniki suche chleba domowego wraz z żurawiną wymieszać w misce.2. Drożdże rozpuścić w ciepłej (nie gorącej!) wodzie.3. Wszystkie składniki bardzo dokładnie wymieszać i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia na 30 minut.4. Podrośnięte ciasto chleba domowego przełożyć do dwóch podłużnych foremek i zostawić jeszcze na 15 minut do wyrośnięcia. 5. Chleb z żurawiną piec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni przez około godzinę. Ocena: 0 Udostępnij Udostępnij Udostępnij Drukuj Tekst: Monika Czerwińska-Konarska\nPrzepisy na Wigilię. Delikatny tatar z łososia z musem z awokado i kiełkami. Pyszności!\nPrzepisy na Boże Narodzenie: kruche ciasteczka - do schrupania i na choinkę!


Ratownik medyczny w Radiu Zawiercie: „Jeśli chodzi o całkowity lockdown – jestem przeciwnikiem” [AUDIO] – zawiercianskie.pl\nRatownik medyczny w Radiu Zawiercie: „Jeśli chodzi o całkowity lockdown – jestem przeciwnikiem” [AUDIO]\n17 grudnia 2020 o 6:09 am\nDlaczego nie podaje się (w żadnych statystykach), ilu pacjentów jest chorych na grypę, czy zapalenie płuc ? Wszystko podciągnięte pod tego wirusa. Podobnie z chorobami współistniejącymi. Często to one są kluczową przyczyną zgonu, a współistniejący z nimi jest jedynie wirus, który być może u nich nawet bezobjawowy (czyli nie osłabia dodatkowo organizmu). W statystykach zaś, to przejście w zaświaty, zapisywane jest na konto wirusa. Ciekawe czy po wyszczepieniu populacji kontrowersyjną szczepionką, też będą tworzone statystyki w stylu – zmarł z powodu choroby X, i miał szczepienie współistniejące, bądź nie. Można pójść dalej i zestawiać ze sobą jeszcze, od jakiego producenta zastosowano szczepionkę. Normalnie, analitycy będą urobieni po łokcie.\n17 grudnia 2020 o 12:48 pm\nBardzo ważna relacja pana Ratownika co do stanu na dzień dzisiejszy. Dziękuję 👍\nPoprzedni wpisPrezydent Zawiercia zaatakował słownie dziennikarza w odpowiedzi na zaproszenie na wywiad [AUDIO]\nNastępny wpisIncydent na sesji w Łazach. Mężczyzna do radnego: „Ty się odp****** od mojej żony!”. Interweniował wiceprzewodniczący [WIDEO. AKTUALIZACJA]


Eropak DCXII - ...chcesz zacząć przygodę z seksem analnym - Joe Monster\nReszka · 31 stycznia 2017 04:30\nDzieciaki teraz mają dużo prościej w życiu. Łatwiej jest zamknąć stronę z pornosem w przeglądarce niż biec przez cały pokój, wyjąć kasetę z magnetowidu i ją schować.\nStaliśmy we dwóch z Eskimosem i się odlewaliśmy. Zapytałem go: "Stary, co to za ślady na twoim interesie?". Odpowiedział: "Bo było -50 i żonie zęby dzwoniły".\nWłaśnie okazało się, że mogę sobie sam zrobić laskę. Nigdy nie próbujcie gwałcić kobiety, która nosi pistolet w torebce.\nJeśli chcesz zacząć przygodę z seksem analnym - poszukaj pracownika korporacji. Nikt nie zna się lepiej na włażeniu w dupę.\n- Wysoki sądzie, ja naprawdę nie wiedziałem ile ona ma lat. Ten makijaż na oczach mnie zmylił…\n- Nie zmienia to faktu, że wyruchał pan pandę.\n– Może dziś spróbujemy "na misjonarza"?\n– Dobra. Ja zostaję tutaj, a ty wypieprzaj do Afryki.\nPewien mąż okrutnie zemścił się na kochanku. Przestawił router tak, że w szafie nie szło złapać WiFi.\nTagi: erotyka dowcipy żarty 612\nOglądany: 101508x | Okejek: 227 osób\nZagadka: o jakim kraju mowa? (0)\nPodobno nie ma głupich pytań. Internauci jednak udowadniają, że są (0)


Zasilanie od Trusta - CRN.pl\nAutor: Redakcja CRN | Dodano: 2010-02-05 22:43\nZasilanie od Trusta\nTrust wprowadził na rynek dwa nowe modele zasilaczy.\nTrust wprowadził na rynek dwa nowe modele zasilaczy:\n- zasilacz 230V jest przenośnym rozwiązaniem, dzięki któremu można uzyskać napięcie 230 V (AC) z gniazda wtykowego zapalniczki 24 V (DC). Pasuje on do urządzeń zasilanych napięciem 230 V, takich jak komputery przenośne z oryginalnym zasilaczem sieciowym. Zasilacz posiada też wejście USB, co pozwala na przykład na podłączenie lub doładowanie systemu nawigacji satelitarnej, iPoda, telefonu komórkowego.\n- model 120 W do komputerów przenośnych, można podłączać do gniazda wtykowego zapalniczek o napięciu 24 V. Oferowany jest wraz z ośmioma końcówkami do laptopów i przenośnym futerałem. Ma 7-stopniową skalę wyboru mocy wyjściowej, tak aby zapewnić kompatybilność ze wszystkimi głównymi markami komputerów przenośnych. Urządzenie ma funkcje ochrony przed przeciążeniem, zwarciem i przegrzaniem.\nTrust 230V Power for Truck, Camper & Boat - PLN 179,99\nTrust 120W Notebook Power Adapter for Truck, Camper & Boat - PLN 179,99\nzasilanie trust zasilacz\nntt marka zasilacz slim automatic nttpower


Firma Tilde powstała w 1991 roku w Rydze na Łotwie. Jako producent krojów pism i oprogramowania\njest rozpoznawalnym centrum typograficznym w krajach nadbałtyckich.\nJest liderem na łotewskim rynku oprogramowania. W swerze zainteresowań firmy Tilde leżą, poza przygotowywaniem zlokalizowanych krojów pism, również słowniki elektroniczne, encyklopedie multimedialne, telewizja internetowa (WebTV).\nW ciągu ostatnich lat działalności firma Tilde stworzyła pokaźną bibliotekę krojów z akcentami krajów nadbałtyckich oraz cyrylic. Andrejs Grinbergs - zawodowy projektant i typograf pracujący obecnie dla Tilde, tworzy kroje pism już od ponad 25 lat a jego lokalizacje są wysoko oceniane przez zespół ekspertów z firmy Linotype.\nJako rezultat kontraktu z fimą Bitstream Inc. powstał pokaźny zbiór krojów unikodowych dla języków łacińskich. Obecnie składa się na niego 450 fontów, a liczba ta stale się powiększa. Pojawienie się na rynku kolejnych wersji systemu MS Windows umożliwiło użycie bardziej zaawansowanych technologii tworzenia fontów do obsługi fontów i tekstów wielojęzykowych.\nObecnie firma Tilde oferuje fonty dla środowisk Macintosh i MS Windows zawierające wszystkie znaki akcentowe krajów nadbałtyckich (Polska, Litwa, Łotwa, Estonia, Finlandia, Szwecja). Przygotowane są one w stronie kodowej cp 1257 dla systemu Windows i Apple CE dla Macintosh'a. Kroje pism cyrylicy umożliwiają skład tekstu językami: rosyjskim, serbskim, bułgarskim, macedońskim, białoruskim i mołdawskim. Przygotowane są one w stronie kodowej cp 1251 dla systemu Windows i Apple Cyrillic dla Macintosh'a.\nJako dealer fimy Bitstream Inc., Tilde posiada w swojej ofercie dla klientów rejonu krajów nadbałtyckich fonty kodów paskowych\ni inne rozwiązania dotyczące zastosowań krojów pism na stronach www.\nW firmie Tilde zatrudnionych jest 40 pracowników. Większość z nich to absolwenci Wydziałów Informatyki Uniwersytetu i Politechniki\nw Rydze. Całkowity obrót w roku finansowym 1998 wyniósł 4 miliony dolarów.\nCeny i pakiety fontów Bitstream przygotowanych przez TILDE\nFonty z katalogu TILDE dostępne są w sprzedaży jako niepodzielne grupy od 1 do 4 odmian.\nNa poniższym rysunku (fragment katalogu drukowanego i PDF) taka nierozłączna grupa zaznaczona jest cienką pionową linią z boku\n(w pierwszym przypadku wyróżniona na kolor czerwony).\nGrupa 1 fontu Grupa 2 fontów Grupa 3 fontów Grupa 4 fontów\nIlość stanowisk CE CE + Cyr CE CE + Cyr CE CE + Cyr CE CE + Cyr\n1-5 35 40 55 60 70 80 85 100\n10 65 75 105 115 135 155 165 195\nW powyższej tabeli zaznaczono dla przykładu koszt EUR (przeliczany na PLN) dla wyróżnionej w przykładzie rodziny Aachen\nz zestawem znaków CE składającej się z 2 odmian z licencją 5 stanowiskową.


Podkategoria: Bazy noclegowe - strona 1 - Katalog z klasą - Klasalink.pl\nNasza strona powstała po to by ułatwić zainteresowanym wypoczynkiem w okolicach Bieszczad i Pogórza Przemyskiego odnalezienie zarówno ciekawych miejsc jak i noclegu w wybranej miejscowości. Bogata gal...\nAgroturystyka - Serwis Agroturystyczny24.pl\nOgólnopolska baza ofert turystycznych Agroturystyczny24. pl ułatwi Internautom dokonanie wyboru odpowiedniej oferty kwatery turystyki wiejskiej w Polsce. Publikowane noclegi i obiekty zlokalizowane są...\nZnamy wyjątkowe miejsca w których można złowić rekordowe okazy dorsza i zobaczyć piękne krajobrazy....\nNasz pensjonat, mieszczący się w Dusznikach Zdrój, posiada bogatą ofertę interesujących pokoi gościnnych. Dzięki wysokiemu standardowi zarówno naszych pokoi, jak i najwyższej jakości obsłudze, naszym ...\nZakopane nie bez powodu uważane jest za stolicę polskich Tatr. Klimatyczne miasto położone u podnóża naszych największych a także najpiękniejszych gór, to miejsce, w którym co niemiara osób chciałoby ...\nOrganizacja imprez firmowych Brzesko - sprawdź\nGdy podróżujemy, przeważnie staramy się o dobry nocleg. Tym razem choć dobrze będzie, o ile postawimy na noclegi w Brzesku. Ośrodek położony jest w XIX-wiecznym, klimatycznym budynku. Gdy do niego wej...\nO ile poszukują Państwo noclegu na Kujawach, w pobliżu Inowrocławia, zapraszamy do odwiedzenia strony. Karczma Kujawska to obiekt położony w Cieślinie - miejscowości, która stanowi idealną bazę wypado...\nMazury. pc. pl to serwis informacyjny, który nie ulega wątpliwości posłuży osobom, które chciałyby spędzić na mazurach urlop, lub wakacje. Strona nasza stworzona została, ażeby turyści mogli przeczyta...\nPałacyk w Pakości to wyjątkowe miejsce zlokalizowane w miejscowości będącej ośrodkiem kultu religijnego. O ile szukacie miejsca, gdzie będzie można odpocząć od wielkomiejskiego zgiełku, to zachęcamy W...


Koszulka męska X-BIONIC THE TRICK 4.0 RUN b002 - Bionic-Sklep.pl\nKoszulka męska X-BIONIC THE TRICK 4.0 RUN b002\nZaawansowana technologicznie koszulka biegowa nowej generacji. Koszulka posiada technologie inteligentnego zarządzania potem, wspomaga naturalny proces termoregulacji. Umiejscowione wzdłuż kręgosłupa specjalne włókna stymulują organizm do wcześniejszego rozpoczęcia procesu schładzania. Wydłużony z tyłu krój zapobiega przesuwaniu się odzieży podczas ruchu. Jest to odzież do biegania stworzona na różnorodne warunki.\nMateriał: 92% poliamid / 4% polipropylen / 4% elastan


Tłumaczenia przysięgłe niemiecko-polskie Sulmierzyce. Tłumacz przysięgły niemieckiego w Sulmierzycach\nTłumaczenia przysięgłe niemiecko-polskie Sulmierzyce\nWitamy wszystkich mieszkańców miasta Sulmierzyce!\nDla wszystkich mieszkających, przebywających, czy też pracujących w Sulmierzycach wykonujemy następujące tłumaczenia przysięgłe z języka niemieckiego na język polski i odwrotnie. Tłumacze przysięgli wykonajądla Ciebie ekspresowo:\ntłumaczenia przysięgłe wszelkich dokumentów samochodowych z niemieckiego w Sulmierzycach.\nwszelkie dokumenty związane ze zmianą stanu cywilnego, czyli akty ślubu, urodzenia, zgonu w Sulmierzycach\ntłumaczymy umowy, kontrakty, zawierane między firmami, osobami prywatnymi, dokumenty urzędowe wymagające poświadczenia tłumacza przysięgłego niemiecko-polskiego w Sulmierzycach\nNie ruszając się z miejsca w Sulmierzycach zamówisz u nas wszelkie tłumaczenia pism, dokumentów specjalistycznych, technicznych, medycznych, które wymagają pieczęci tłumacza przysięgłego\nMoje miasto to Sulmierzyce. Jak zamówić tłumaczenie?\nZadzwoń – Sulmierzyce: 801 081 520 (koszt połaczenia = 1 impuls)


Ul. Pawia: Zderzenie hondy z fiatem. Jedna osoba trafiła do szpitala : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nUl. Pawia: Zderzenie hondy z fiatem. Jedna osoba trafiła do szpitala 22:26 09-03-2015\nDo zderzenia dwóch samochodów osobowych doszło wieczorem na ulicy Pawiej w Lublinie. Przyczyną było wymuszenie pierwszeństwa przejazdu.\nWypadek miał miejsce w poniedziałek po godzinie 20. na skrzyżowaniu ulic Pawiej i Długiej w Lublinie. Zderzyły się tam dwa samochody osobowe. Jak nas poinformowano, kierujący hondą młody mężczyzna, mieszkaniec powiatu kraśnickiego, jadąc ulicą Długą od strony ul. Krańcowej, wjeżdżając na skrzyżowanie wymusił pierwszeństwo na jadącym ul. Pawią fiacie.\nW wyniku uderzenia w bok, fiat obrócił się i tyłem uderzył w słup latarni. Na miejscu interweniowało pogotowie ratunkowe oraz policja. Kierująca fiatem kobieta została przetransportowana do szpitala. Kierowca hondy jak i jego pasażerka nie doznali obrażeń ciała.\nNa miejscu policja ustala dokładne okoliczności zdarzenia. Oboje kierujący byli trzeźwi. Nie ma większych utrudnień w ruchu.\nwypadek na pawiej\nJeździł walcem mając prawie promil alkoholu\nKaretka uderzyła w autobus i przewróciła się na bok. Dwie osoby ranne (zdjęcia)\nmmm 9 marca 2015 o 22:41\nPrzyjechał z Kraśnika koło Urzędowa i nie wiedział jak się w mieście zachować 😀\nto taki żart… proszę wybaczyć, nie mogłem się powstrzymać 😉\nTeraz czekam na wiadra pomyj na swoją głowę 😛\ntaki ja 9 marca 2015 o 23:25\nI to rozumiem. Trzeba mieć dystans do siebie 🙂\nbrom 10 marca 2015 o 07:51\nWprowadzić myto za wjazd do miasta. Wszystkim powiatowym burakom. No ale gdyby był tor… 😀\nmiłek 10 marca 2015 o 08:15\nno właśnie gdyby tor powstał rok przed twoim urodzeniem to może twój stary by nie spłodził takiego debila jak ty, bo w tedy (może) by siedział na tym torze. Downie (czyt. dałnie)\npituś 10 marca 2015 o 08:37\n[do brom ] I odwrotnie zakaz wyjazdu bufonów MIASTOWYCH po za granice miasta, bo mieszczuchy to plaga lasów i przydrożnych rowów 🙁 niby tacy inteligentni a nie wiedzą gdzie się śmieci wyrzuca , tylko wywożą za miasto do rowów i lasów bydło miejskie i prostactwo. Powinni ich łapać na gorącym uczynku i kazać to zjesć .\noptymista 10 marca 2015 o 19:34\nA jezioro mają w Zemborzycach i tam niech sobie d**y moczą. A nie na „wieś” jadą.\nroman45 11 marca 2015 o 20:25\nto jest zalew idioto, taki sztuczny zbiornik wodny\nhrabia z niecki 10 marca 2015 o 08:36\nMiłek – skąd u Ciebie tyle nienawiści dla drugiego człowieka? On tylko wypowiedział swoje zdanie na temat uczestnika kolizji. Napisz co Ty o tym myślisz bez wchodzenia komuś na rodzinę. Potrafisz? Jak nie to Ty jesteś tym, o czym tak „miło” piszesz.\neLeF 11 marca 2015 o 20:18\njakieś jest nieszczęsne to skrzyżowanie… co rusz zdarza się tam dzwon. i to zazwyczaj przy niewielkim natężeniu ruchu.. ja nie wiem, sprawcy o zmierzchu zapominają popatrzeć na znaki, tracą koncentrację bo się ciemniej robi…? czy może z łbami w tyłkach jeżdżą bo godziny szczytu minęły??? :/


Udogodnienia dla klientów Centrum Handlowo-Rozrywkowego Toruń Plaza – Tylko Toruń\nUdogodnienia dla klientów Centrum Handlowo-Rozrywkowego Toruń Plaza\n17 lutego 2014 19 lutego 2014 Łukasz Piecyk\nW listopadzie 2013 roku uruchomiono także przystanek autobusowy tuż przy wejściu głównym do Toruń Plaza\nCentrum Handlowo-Rozrywkowe Toruń Plaza wprowadziło do tej pory szereg udogodnień dla swoich klientów, w tym darmowe wi-fi czy kącik dla dzieci. W ostatnim czasie z inicjatywy Toruń Plaza od ulicy Okrężnej wykonano schody, którymi mieszkańcy osiedla Gagarina mogą dojść do galerii. Administracja centrum otrzymuje bardzo pozytywne sygnały od mieszkańców osiedla, którzy do tej pory chcąc dotrzeć do sklepów musieli wybrać dłuższą drogę.\n– Cieszę się, że dyrekcja centrum o tym pomyślała i mam możliwość skorzystania ze schodów, ponieważ podchodzenie pod górkę lub chodzenie inną drogą było dla mnie dużym utrudnieniem – mówi jedna z mieszkanek osiedla.\nKolejnym dużym udogodnieniem dla klientów jest uruchomiony w listopadzie 2013 roku przystanek autobusowy tuż przy wejściu głównym do Toruń Plaza. Terminal mają tu autobusy linii 18, 26, 40, 34 i 36. Pomyślano również o kierowcach MZK, którym Centrum zapewniło dobrze zaopatrzone zaplecze.\nCentrum dba o swoich klientów i stale myśli o kolejnych udogodnieniach. Każdy ma możliwość zostawienia swojej opinii i sugestii w punkcie informacyjnym Toruń Plaza usytuowanym na Placu Orzechowym – mówi Katarzyna Hołod, Dyrektor Centrum Handlowo-Rozrywkowego Toruń Plaza.\nKorespondencja z Pekinu: Jajka, wstążka i japońska piłeczka


» Nie wszystko, co jest piękne, wymalować da się! Kreowanie wizerunku a psychologiczny autoportret – wykład - Ossolineum\nZakład Narodowy im. Ossolińskich » Aktualności, Edukacja » Nie wszystko, co jest piękne, wymalować da się! Kreowanie wizerunku a psychologiczny autoportret – wykład\nOpublikowano 10 kwietnia 2018, autor: Dział Informacji\nNie wszystko, co jest piękne, wymalować da się! Kreowanie wizerunku a psychologiczny autoportret – wykład\n14 kwietnia w Ossolineum odbędzie się spotkanie realizowane w cyklu Współcześni romantycy. Poprowadzi je Zofia Szynal. Wykład towarzyszy wystawie Muzeum Książąt Lubomirskich. Nie/zapomniana historia.\nWspółcześni romantycy to cykl spotkań wokół sztuki, literatury i psychologii organizowany wspólnie z Uniwersytetem SWPS. Podczas spotkania 14 kwietnia porozmawiamy o kreowaniu wizerunku i autopromocji dawniej i dziś.\n14 kwietnia 2018 (sobota), godz. 16.00\nWięcej informacji o cyklu: Współcześni romantycy


Zaczarowana dorożka w okolicy Karczmisk, Zaczarowana dorożka w okolicy Karczmisk. Kazimierz Dolny. Kazimierz Dolny Noclehy, : Legendy Noclehy.\nZaczarowana dorożka w okolicy Karczmisk Kazimierz Dolny\nZaczarowana dorożka w okolicy Karczmisk (Legendy)\nWydarzyło się to czterdzieści lat temu we wsi położonej niedaleko Karczmisk. Pewnego dnia młoda kobieta wybrała się do sąsiedniej wioski, aby odwiedzić swoją znajomą, której już dawno nie widziała. Obydwie bardzo się cieszyły ze spotkania. Rozmawiały o starych dobrych czasach i nawet nie zauważyły, kiedy zrobiło się bardzo późno. Kobieta wybrała się w drogę powrotną. Jej znajoma postanowiła ją odprowadzić. Droga do wsi wiodła przez gęsty las, o którym wśród mieszkańców okolicznych osad krążyły niesamowite historie. Szybko zapadł zmrok, dookoła widać było tylko czarne powykręcane gałęzie drzew i ciemne plamy zarośli, które poruszały się i szeleściły przy każdym podmuchu wiatru. Gdy kobiety zbliżały się do kapliczki, w której znajdowała się figurka Matki Boskiej, usłyszały za sobą odgłos zbliżającej się dorożki. Słyszały, jak woźnica, głośno mlaskając, krzyknął: "Wio!" Obie były przekonane, że ktoś za nimi jedzie. Zeszły więc na pobocze, lecz nikt ich nie mijał... Obejrzały się za...\nWydarzyło się to czterdzieści lat temu we wsi położonej niedaleko Karczmisk. Pewnego dnia młoda kobieta wybrała się do sąsiedniej wioski, aby odwiedzić swoją znajomą, której już dawno nie widziała. Obydwie bardzo się cieszyły ze spotkania. Rozmawiały o starych dobrych czasach i nawet nie zauważyły, kiedy zrobiło się bardzo późno. Kobieta wybrała się w drogę powrotną. Jej znajoma postanowiła ją odprowadzić.\nDroga do wsi wiodła przez gęsty las, o którym wśród mieszkańców okolicznych osad krążyły niesamowite historie. Szybko zapadł zmrok, dookoła widać było tylko czarne powykręcane gałęzie drzew i ciemne plamy zarośli, które poruszały się i szeleściły przy każdym podmuchu wiatru. Gdy kobiety zbliżały się do kapliczki, w której znajdowała się figurka Matki Boskiej, usłyszały za sobą odgłos zbliżającej się dorożki. Słyszały, jak woźnica, głośno mlaskając, krzyknął: "Wio!" Obie były przekonane, że ktoś za nimi jedzie. Zeszły więc na pobocze, lecz nikt ich nie mijał... Obejrzały się za siebie, lecz tam nikogo nie było... Przestraszone pobiegły do domu.\nNastępnego dnia rozmawiały z mieszkańcami wsi i okazało się, że podobna historia przydarzyła się kilkakrotnie pewnemu chłopu, który kiedyś mieszkał niedaleko lasu. Kobiety dziękowały Bogu, że nic im się nie stało.


Khalid i The Kid Laroi na płycie Justina Biebera - Barock.pl\nJustin Bieber z pomocą Twittera zaprezentował tracklistę albumu \_”Justice\_”. Wśród nieznanych jeszcze kompozycji są m.in. \_”As I Am\_” z udziałem Khalida i \_”Unstable\_”, w którym udziela się The Kid Laroi.\nDaniel Caesar i Giveon wymienieni są przy piosence \_”Peaches\_”, a Beam pojawia się przy kawałku \_”Love You Diff\_”. Burna znajduje się obok tytułu \_”Loved By You\_” – pewnie chodzi o Burna Boya.\nTytuły innych piosenek to \_”2 Much\_”, \_”Deserve You\_”, \_”Off My Face\_”, \_”Die For You\_”, \_”Somebody\_” oraz \_”Ghost\_”.\n– W czasach, gdy na naszej planecie dzieje się tyle zła, wszyscy łakniemy uzdrowienia i sprawiedliwości dla ludzkości. Tworzyłem tę płytę z myślą, by przynieść ukojenie, by tworzyć piosenki, z którymi ludzie będą mogli się utożsamiać i dzięki którym poczują się mniej samotni – mówi Justin Bieber. – Cierpienie, niesprawiedliwość i ból mogą sprawić, że ludzie mogą poczuć się bezsilni. Muzyka to świetny sposób, by przypomnieć sobie, że nie jesteśmy sami na świecie. Dzięki muzyce możemy odnaleźć porozumienie z innymi. Wiem, że nie rozwiążę problemów świata samym wydawaniem albumów, ale jestem przekonany, że gdy każdy z nas przekaże tej planecie jakiś prezent, znacznie zbliżymy się do jedności. To jest mój wkład. Chcę dalej prowadzić rozmowę o tym, co oznacza sprawiedliwość, tak byśmy mogli kontynuować nasze uzdrawianie.\nW 2020 roku Justin wydał nominowany do Grammy album \_”Changes\_”, trafił na szczyt Top 40 z \_”Intentions\_” ft. Quavo, zagrał świetnie przyjęty koncert noworoczny. Na TikToku przygotował występ \_”Journals Live from the drew house\_”, który pobił wszelkie rekordy aplikacji. Tydzień temu artysta wystąpił dla Spotify, a jego występ zawierał elementy AR. W międzyczasie Bieber dwukrotnie pojawił się jako gość muzyczny \_”Saturday Night Live\_”, wystąpił na ceremoniach American Music Awards oraz People’s Choice Awards, a niedawno został ogłoszny jako gwiazdor gali Kids’ Choice Awards, która odbędzie się 13 marca.\nKatalog Justina Biebera liczy ponad 75 miliardów streamów i ponad 70 mln sprzedanych egzemplarzy albumów. Wokalista jest najpopularniejszym artystą na YouTube, gdzie ma ponad 60 mln subskrypcji. Justin pobił światowy rekord Spotify, przekraczając 65 mln słuchaczy miesięcznych.\nJUSTICE 3/19https://t.co/VSc6FCWSVs pic.twitter.com/je75ZGGC5D— Justin Bieber (@justinbieber) March 11, 2021\nSanah zapowiada „Irenkę” ma maj


Jak zacząć skuteczne oszczędzanie? | Nowości firmowe\nIstnieją tylko dwa sposoby na skuteczne oszczędzanie. Pierwszy to ograniczenie wydatków w sytuacji, gdy nasze zarobki pozostają na tym samym, dotychczasowym poziomie. To podejście do oszczędzania utożsamiane jest z wyrzeczeniami oraz tzw. zaciskaniem pasa. Ale to nie jedyna droga. Drugi sposób to zwiększanie zarobków w sytuacji, gdy nasze wydatki pozostają na tym samym poziomie, a przynajmniej nie rosną tak szybko jak zarobki. Nikt nie zabroni nam również twórczego łączenia obu metod – racjonalniejsze wydawanie pieniędzy przy rosnących dochodach to przepis na błyskawiczny przyrost nadwyżek finansowych.\nKluczem do rozpoczęcia skutecznego oszczędzania jest przyjrzenie się dwóm najważniejszym składnikom tego równania, czyli wydatkom oraz dochodom. Dlaczego nie oszczędzaliśmy do tej pory? Czy problem tkwi po stronie wydatkowej czy dochodowej? Czy łatwiej będzie mi ograniczyć nadmierną konsumpcję, frywolne zakupy i kosztowny styl życia? A może łatwiej będzie mi zwiększyć zarobki, np. dzięki dodatkowej pracy, zmianie stanowiska na lepiej płatne czy inwestycję w nowe umiejętności?\nDoskonałym narzędziem do oceny oraz stałego monitorowania naszej sytuacji finansowej jest budżet domowy. W najprostszej formie jest to po prostu spisywanie comiesięcznych wydatków oraz dochodów. Najlepiej jeśli wydatki rozbijemy na koszty stałe, powtarzające się co miesiąc, takie jak: czynsz, zobowiązania kredytowe czy opłaty za usługi telekomunikacyjne i media, oraz koszty zmienne (np. wydatki na rozrywkę czy rekreację). Chodzi o to, żeby mieć jasny obraz struktury kosztów naszego życia – dzięki temu będziemy mogli na nie spojrzeć krytycznym okiem.\nPo drugiej stronie budżetu domowego umieśćmy wszystkie dochody, które finansują comiesięczne wydatki. Dla większości osób będzie to po prostu wynagrodzenie za pracę oraz inne źródła w miarę regularnego, przewidywalnego dochodu. Już po krótkim okresie prowadzenia takiego zestawienia będziemy w stanie zlokalizować słabe punkty w naszych finansach osobistych, które utrudniają nam skuteczne oszczędzanie.\nUregulowanie zaległych należności przed rozpoczęciem oszczędzania\nGłównym problemem może być nadmierne zadłużenie, które co miesiąc pochłania znaczną część naszych zarobków. Jego spłata powinna mieć status priorytetowej w stosunku do budowania oszczędności – większość produktów oszczędnościowych przynosi kilkukrotnie niższą stopę zwrotu w porównaniu z oprocentowaniem kredytów, szczególnie konsumpcyjnych. W pierwszej kolejności warto spłacać dług o najwyższym oprocentowaniu i... najmniejszej wartości – amerykańscy badacze dowiedli, że ostateczne pozbycie się jednego kredytu, nawet małego, zwiększa motywację do pozbycia się innych zobowiązań finansowych. Z drugiej strony warto jak najszybciej budować dobre nawyki związane z regularnym oszczędzaniem, więc – gdy tylko dług przestanie być nadmierny – drobną część nadwyżek finansowych najlepiej jest odkładać np. na koncie oszczędnościowym.\nUstal minimalną kwotę comiesięcznych oszczędności\nWielkim sprzymierzeńcem osób oszczędzających jest automatyzacja. Skuteczne oszczędzanie nie powinno za każdym razem wymagać od nas podjęcia decyzji czy przejścia przez jakąś procedurę, czy to w internecie czy w oddziale instytucji finansowej. Prostym rozwiązaniem jest zlecenie stałe z konta osobistego na konto oszczędnościowe lub inne narzędzie organizujące nasze oszczędności. Zacznijmy od 50 zł miesięcznie lub innej symbolicznej dla nas kwoty, która w dniu wypłaty automatycznie opuszcza nasz rachunek bankowy i jest poza naszym zasięgiem. W tym momencie te pieniądze przestają być czekającą na wydanie gotówką i stają się zabezpieczającymi naszą przyszłość oszczędnościami.\nNajważniejsze dla osoby zaczynającej oszczędzanie jest budowanie dobrych nawyków – monitorowanie budżetu domowego, ograniczanie nadmiernych wydatków, zabieganie o dodatkowe dochody oraz automatyzowanie decyzji i procesów, które pozwalają na skuteczne oszczędzanie.\nprzeczytaj cały artykuł "Jak zacząć skuteczne oszczędzanie?"


Motoryzacja - Part 27\ninstalacje gazoweprawo jazdyprawo jazdy rzeszówrzeszówsamochodowe instalacje gazowe\nJeśli szukasz nowych amortyzatorów do swojego Opla, to dobrze trafiłeś. Sklep Amortyzatory Opel w swojej ofercie posiada bogaty asortyment amortyzatorów takich firm jak [url=http://www.amortyzatory-opel.rynekczesci.pl/p/monroe/]Monroe[/url], KYB, Gabriel i inne. Niska cena w połączeniu z błyskawiczną wysyłką sprawiają, że jesteśmy jednym z bardziej liczących się sklepów z amortyzatorami na polskim rynku. Zachęcamy Państwa do zakupów amortyzatorów do Opla Agila, [url=http://www.amortyzatory-opel.rynekczesci.pl/astra/]Astra[/url], Corsa, Vectra oraz Omega.\namortyzatoramortyzatoryamortyzatory do oplaamortyzatory kayabaamortyzatory monroeamortyzatory opelkayabamonroeopelopel agilaopel astraopel corsaopel vectraparauttokico\nNasza firma powstała w 1997 roku i działa na terenie całego kraju. Zajmujemy się sprzedażą quadów, motocykli, rowerów i skuterów. Prowadzimy sprzedaż zarówno hurtową jak i detaliczną. Na początku roku 2010 wprowadziliśmy również dla Państwa wygody sprzedaż wysyłkową, za pośrednictwem naszego sklepu internetowego. W sprzedaży mamy również wszelakie akcesoria niezbędne do komfortowej jazdy na quadzie. W celu zapoznania się z naszą pełną ofertą zapraszamy na naszą stronę internetowej, na której uzyskają Państwo wszelkie niezbędne informacje dotyczące naszych produktów.\nkosiarki hondakosiarki stigaquadyrowery rometskuteryskutery kymco\nCzęści samochodowe, Firmy wg branż, Katalog, Motoryzacja, Transport\nNasz sklep internetowy prowadzi wysyłkową sprzedaż najwyższej jakości towarów w konkurencyjnych cenach. Jesteśmy nowoczesną i dynamicznie rozwijającą się firmą. W ofercie mamy zbiorniki paliwa do wszystkich marek samochodów ciężarowych wykonane ze stali, aluminium oraz ze stali nierdzewnej o pojemności od 90 do 1000l. Sprzedaż naszych towarów prowadzimy tylko dla klientów prowadzących własną działalność gospodarczą. Nasze baki mogą być używane jako [url=http://www.2pln.pl/inne/zbiorniki,dodatkowe,s,454/]zbiorniki dodatkowe[/url], które zastępują uszkodzony [url=http://blueweb.pl/motoryzacja/zbiornik,paliwowy,s,14129/]zbiornik paliwowy[/url] lub [url=http://belon.pl/motoryzacja/zbiornik,s,1079.html]zbiornik[/url] o zbyt małej pojemności. Wszystkie towary podlegają wymagającym kontrolom i testom końcowym, a ich wytrzymałość potwierdzona jest certyfikatami Ministerstwa Transportu Włoch, TÜV, RDW oraz UTAC.\nbakiciągniki siodłowezbiornikzbiornik mercedeszbiornik paliwowyzbiornikizbiorniki paliwa\nCzęści samochodowe, Katalog, Miasta i państwa, Motoryzacja, Wrocław\nSklep internetowy Nadkola.pl powstał 3 lata temu i od samego początku poświęcony jest handlowi takimi akcesoriami samochodowymi jak [url=http://www.podlinkuj.net/polska,regiony,swiat/nadkole,s,2215/]nadkola[/url], [url=http://www.strongers.com/inne/blotniki,samochodowe,s,1978/]błotniki samochodowe[/url], [url=http://www.wally.pl/motoryzacja/skrzynki,narzedziowe,s,289/]skrzynki narzędziowe[/url]. Sprzedaż naszych towarów prowadzona jest tylko dla klientów prowadzących własną działalność gospodarczą. Na stronie przyjmowane są płatności przelewem i za pobraniem, a produkty opisane jako dostępne będą doręczane w ciągu 48 godzin, natomiast pozostałe w ciągu 2 – 3 tygodni. Razem z przesyłką dostarczany jest dowód zakupu, karta gwarancyjna oraz dostępna dokumentacja. Odbiór osobisty zamówionego towaru z naszego magazynu jest możliwy wyłącznie po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym. Współpracujemy z wieloma firmami, co pozwala nam dostarczać Państwu również produkty niedostępne zazwyczaj na polskim rynku.\nbłotnik do przyczepbłotnikicylindry hydraulicznenadkolaskrzynki narzędziowe\nKatalog, Technika, Wynajem samochodów\nOferty najwiekszych wypozyczalni samochodow na swiecie w jednej wyszukiwarce. Jesli planujesz wynajem samochodu lub chcesz poleciec na wakacje i zwiedzic wygodnie okolice wypoczynku, wyszukaj oferty odpowiednie dla Ciebie, porownaj oferty, rezerwuj przez internet – oszczedzaj czas i pieniadze. Codziennie tysiace ofert wynjamu samochodow na calym swiecie.\nauto na wynajemauto wynajemwynajem autwynajem samochodówwypozyczalnia autwypożyczalnia samochodówwypozyczalnie autwypozyczalnie samochodow\nWarsztaty samochodowe (75)


Wycieczka szkolna ;/\n/ Wycieczka szkolna ;/\n- Wycieczka szkolna ;/\n08 Maj 2008, Czw 19:51\nJak wy do tego podchodzicie? Bo ja niestety będę miał wycieczkę klasową, na 3 dni chyba... Ta chwila zbliża się nieubłaganie i mnie to martwi. W ogóle się przez to denerwuję, całe zamieszanie z tą wycieczką Wiem, że dla mnie to nie będzie przyjemność tylko stres non stop i to nie tylko na samej wycieczce ale i wcześniej, w autobusie itp. Przecież ja się wykończę chyba -,= Najchętniej bym nie pojechał ale nie chcę wyjść na zupełnego idiotę, który się izoluje od ludzie (pewnie już mnie tak postrzegają ale to inna sprawa)... A z drugiej strony jak sobie pomyślę o tej wycieczce to... wrr... Martwi mnie to bo nie mam bardzo dobrych kontaktów z klasą, zaledwie z kilkoma (dwoma, może trzema) osobami jestem trochę bliżej, a z resztą to tak nie bardzo, raczej obojętnie mnie traktują albo i gorzej. No i oczywiście znajdzie się jeden albo kilku debili, którzy będą mi dogadywać... Więc jak sobie wyobrażę, że oni tam np. będą coś robić całą klasą, a ja będę siedział sam w pokoju to mnie kurwica bierze. Albo siedział z resztą w jednym pokoju jak na szpilkach, nic się nieodzywając i czekając na chamskie teksty. Już nawet nie myślę o tym co oni tam jeszcze mogą wymyślić, jakiś grach, nie grach... No k...a, to będą tortury psychiczne chyba.\n08 Maj 2008, Czw 20:09\nHm, w liceum bardzo chętnie jeździłem na wycieczki, chociaż ich dużo nie było - no ale ja trafiłem na bardzo humanitarna klasę i pomimo fobii bardzo milo mi sie z tymi ludźmi przebywało (dużym plusem było to, że chłopaków na 32 osoby było 8, więc siła rzeczy byliśmy dosyć zgrani), szkoda, że już po wszystkim\nNatomiast w gimnazjum miałem podobna sytuację i wtedy, mimo wszystko, raczej nie jeździłem - chociaż oznaczało to automatycznie pewną alienację od grupy. Z drugiej strony, tamta grupę to mam głęboko gdzieś, banda niedowartościowanych kretynów.\nCytat: Martwi mnie to bo nie mam bardzo dobrych kontaktów z klasą, zaledwie z kilkoma (dwoma, może trzema) osobami jestem trochę bliżej, a z resztą to tak nie bardzo, raczej obojętnie mnie traktują albo i gorzej.\nJeżeli z tymi kilkoma osobami sie jakoś dogadujesz i będziecie się trzymać ze sobą, to może nie będzie tak źle W kupie siła.\n08 Maj 2008, Czw 21:35\nNie jeździłem nigdy na żadne wycieczki szkolne, nie licząc jednej przed maturą z fakultetem. Nie wiem czy to dobrze, czy źle, bo klasę licealną miałem bardzo ok (ale i tak się do niej nie całkiem wpasowałem ). Z drugiej strony pewnie uniknąłem sporych wpadek. Trudno, było minęło\nFaktycznie jeśli dogadujesz się z tą garstką, to może nie będzie tak źle (podobnie było z tą moją jedyną w szkolnej karierze wycieczką ). Jak chcesz się zintegrować z pozostałymi osobami w klasie to taki wypad też może w tym bardzo pomóc (oglądając zdjęcia i słuchając o naszych wycieczkach widziałem ile straciłem). Z drugiej strony jeśli Ci nie zależy za bardzo na tych ludziach, to może lepiej mieć to gdzieś i nigdzie nie jechać. Najlepiej jeszcze przemyśleć wszystkie "za" i "przeciw"\n08 Maj 2008, Czw 23:02\nW gimnazjum w ogóle nie jeździłam bo głupia klasa...w liceum klasa jest spoko , ale mimo to nie jeżdrzę na wycieczki klasowe ...ale niedługo czeka mnie wyjazd na 3 dni z koleżanką gdzie będzie ponad 1000 osób i jade mimo wszytsko zeby pokonac swój lęk , choć bardzo też się stresuję...\n11 Maj 2008, Nie 10:18\nU mnie też się zapowiada wycieczka, tyle,ze TYGODNIOWA. Nie pojechać nie wypada, bo nie chcę zostać jeszcze bardziej odsunięta od ludzi niż jestem. Stres to będzie dla mnie niesamowity, zważywszy na to, że mam w klasie kilku debili, którzy bez powodu się na mnie uwzięli. Noale jakoś przeżyję. Pozostaje trzymać się z bliższymi znajomymi.\n11 Maj 2008, Nie 10:44\na ja jadę na jeden dzień. trochę mi się nie chce, ale ponoć już zrezygnować nie mogę, bo będę musiała zapłacić. ee, mam durną klasę, ale co tam.\n11 Maj 2008, Nie 19:02 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11 Maj 2008, Nie 19:03 przez wtf?!.)\nNo niby mam ze dwie, trzy osoby z którymi w miarę się dogaduję ale przecież oni też będą chcieli przebywać z resztą. Boję się się porobią jakieś grupki razem przesiadujące w pokojach (takie małe kółka wzajemnej adoracji) i będą się świetnie bawić, a ja nie będę wiedział co mam ze sobą zrobić. Bo albo nie będę zbyt mile tam widziany, albo z litości łaskawie pozwolą mi tam siedzieć, a tak czy inaczej będę się czuł zajebiście nieswojo -,=\n11 Maj 2008, Nie 19:15\nwtf?! napisał(a): No niby mam ze dwie, trzy osoby z którymi w miarę się dogaduję ale przecież oni też będą chcieli przebywać z resztą. Boję się się porobią jakieś grupki razem przesiadujące w pokojach (takie małe kółka wzajemnej adoracji) i będą się świetnie bawić, a ja nie będę wiedział co mam ze sobą zrobić. Bo albo nie będę zbyt mile tam widziany, albo z litości łaskawie pozwolą mi tam siedzieć, a tak czy inaczej będę się czuł zajebiście nieswojo -,=\nWypisz wymaluj moje wycieczki licealne. 3 domki - 3 kółka wzajemnej adoracji... i ja. Co prawda swoje miejsce znalazłem, ale żeby się dobrze bawić... to raczej było odwrotnie. Chociaż nie czego żałować, bo "dobra zabawa" reszty polegała na spiciu się na umór i wycieczkach do toalety w celach wiadomych . To ja dziękuję za taką zabawę.\nNie warto na nie jeździć, jak się od początku szkoły nie 'integruje' z klasą. W ciągu kilku dni nie ma szans na nagłe odwrócenie stosunków. Niestety. Teraz już rozumiem ten błąd.\n11 Maj 2008, Nie 19:51\nNo tylko, że ja będę z tą klasą chodził jeszcze przez dwa lata. Nie chcę żeby było jeszcze gorzej -,= I też żałuję, że tak się ułożyło z klasą, żałuję wielu rzeczy. Może gdybym zaczynał jeszcze raz zachowałbym się inaczej, może by było lepiej ale pewnie i tak by się skończyło podobnie Teraz już raczej faktycznie za późno żeby odbudować (a raczej stworzyć) bardzo dobre stosunki z klasą... Może być "w miarę dobrze" ale wątpię żebym kiedyś miał z nimi naprawdę dobry kontakt. Niestety...\nSwoją drogą mi jak najbardziej odpowiadałoby gdyby się wszyscy spili. Cóż by to było za błogosławieństwo... Najlepiej gdyby się spili tak porządnie i jak najwcześniej. Z drugiej strony nie wiadomo co im po pijanemu mogłoby przyjść do głowy -,= Jeszcze by im się zachciało mnie zaczepiać czy cholera wie co. No chyba, że ja też się upiję to wtedy już praktycznie nie będzie problemu. Warte zastanowienia.\n11 Maj 2008, Nie 20:47\nJeszcze masz dwa lata. Nie wszystko stracone. Ja w pierwszej liceum czulam się fatalnie, w drugiej lepiej a w trzeciej bosko! W czwartej by pewnie było wyczepiście gdyby nie to, że nie ma takiej będę za niektórymi okropnie tęsknic. Pewnie niektórzy się nawet tego nie spodziewają\nSzkoda, że tak mało wycieczek miałam w liceum. w zeszłym roku w marcu - jedna z najlepszych w moim życiu byłam w Sejmie i w Muzeum Powstania Warszawskiego.\n11 Maj 2008, Nie 20:50\nwtf?! napisał(a): No tylko, że ja będę z tą klasą chodził jeszcze przez dwa lata. Nie chcę żeby było jeszcze gorzej -,= I też żałuję, że tak się ułożyło z klasą, żałuję wielu rzeczy. Może gdybym zaczynał jeszcze raz zachowałbym się inaczej, może by było lepiej ale pewnie i tak by się skończyło podobnie Teraz już raczej faktycznie za późno żeby odbudować (a raczej stworzyć) bardzo dobre stosunki z klasą... Może być "w miarę dobrze" ale wątpię żebym kiedyś miał z nimi naprawdę dobry kontakt. Niestety...\nU mnie właśnie tak, mniej więcej, było. W pierwszej klasie było niezbyt fajnie - odrzucane próby poznawania (mimowolnie), wycofanie, żadnej integracji. Dopiero później już się jakby "wpasowałem", z każdym miałem w miarę "normalne" (tzn. żadnych animozji, zaczepek itp.) stosunki, ale i tak byłem wyalienowany (chociaż miałem jednego dobrego kumpla). Próbowałem to zmienić przez chociażby te wycieczki, albo jakieś zagadywanie po szkole itp., ale to były syzyfowe prace, bo większość już miała swoje priorytety, kolegów, więc w razie jakichkolwiek wypadów "na miasto" byłem jedynie 'piątym kołem u wozu' (raz mnie zaprosili do kina - z mojej inicjatywy (czułem się jakbym się wpraszał ) - ale potem poszli beze mnie - bo zapomnieli powiadomić itp.).\nNatomiast gorzej nie będzie, tu Cię mogę pocieszyć, o ile oczywiście nie masz w klasie jakichś napastliwych gburów, a chyba nie masz.\nwtf!? napisał(a): Swoją drogą mi jak najbardziej odpowiadałoby gdyby się wszyscy spili. Cóż by to było za błogosławieństwo... Najlepiej gdyby się spili tak porządnie i jak najwcześniej. Z drugiej strony nie wiadomo co im po pijanemu mogłoby przyjść do głowy -,= Jeszcze by im się zachciało mnie zaczepiać czy cholera wie co. No chyba, że ja też się upiję to wtedy już praktycznie nie będzie problemu. Warte zastanowienia.\nJa nie piłem, ale rzeczywiście trzeba uważać. Jednego dnia próbowali mnie filmować, jak tak kręciłem się bez celu i robili głupie uwagi, ale zaraz im przeszło, większość dość szybko się 'wykruszyła'\n11 Maj 2008, Nie 20:52\nJa jestem teraz w pierwszej liceum, i ten rok był dla mnie po prostu straszny. Trafiło mi się w klasie kilka osobników, którzy pragną zawładnąć całą resztą. Reszta klasy się ich boi. A co mam powiedzieć ja? Fobik? Nie wiem czy wytrzymam najbliższe 2 lata w takiej atmosferze. A zbliżającą się wycieczką jestem przerażona\n11 Maj 2008, Nie 20:57\nMelwins napisał(a): Ja jestem teraz w pierwszej liceum, i ten rok był dla mnie po prostu straszny. Trafiło mi się w klasie kilka osobników, którzy pragną zawładnąć całą resztą. Reszta klasy się ich boi. A co mam powiedzieć ja? Fobik? Nie wiem czy wytrzymam najbliższe 2 lata w takiej atmosferze. A zbliżającą się wycieczką jestem przerażona\nWspółczuję Ci, że w liceum masz jeszcze takich ludzi, trzeba mieć pecha.\nJeśli się czujesz niepewnie, albo co gorsza uważasz, że ci osobnicy mogą być niebezpieczni (w różnym sensie), to nie jedź.\nWalka z fobią - TAK, ale NIC NA SIŁĘ. Tym bardziej, że te wycieczki to niewiele dają, co wiem z autopsji... (patrz wyżej)\n12 Maj 2008, Pon 11:10 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 12 Maj 2008, Pon 11:12 przez wtf?!.)\nJa trafiłem na zbiorowisko cholernie pewnych siebie (zwłaszcza kilku gierojów, samców alfa -,=) i w przeważającej większości niedojrzałych ludzi... Czasami mam wrażenie, że jestem w gimnazjum albo w podstawówce jak widzę ich zachowanie Prawdopodobnie gdybym był normalny to by mi to tak nie przeszkadzało...\nW ogóle chodzenie do szkoły to mordęga i chodzi mi o ten stres... Szlak mnie już trafia. Przydałyby mi się jakieś prochy na uspokojenie, żebym mógł się jakoś normalnie zachowywać ale pewnie nigdzie tego nie dostanę... A do psychiatry jakoś nie bardzo się mogę wybrać, zresztą pewnie by mi nie chciał przepisać albo by przepisał jakieś ziołowe gówno\n12 Maj 2008, Pon 13:48\nEmperor napisał(a): Współczuję Ci, że w liceum masz jeszcze takich ludzi, trzeba mieć pecha.\nNiekoniecznie. Teraz dopiero wychodzi to co gimnazjum z ludźmi robi. Trzy lata opierdalania się i cwaniaczenia. Gdyby nie te zmiany szkoły to by się moze jeszcze pilnowali. Co niektórzy po prostu są obrzydliwi a naj gorsze jest to, że uważają, że są cool w ogóle świat ich może w dupę pocałowac. Uczą się kompletnej samowolki i tego, że nie muszą się uczyc tylko do szkoły można przyjśc narozrabiac. A potem przychodzą gdzieś do techników, różnych szkół, liceów i jest fajnie\n12 Maj 2008, Pon 13:55\nNo ale się trafiło... ja też mam mieć podobno wycieczkę, też trzy dniową! nieee! nie chce , ale to jeszcze nic nie wiadomo, bo z moją wychowawczynią, to różnie bywa, i dobrze nie chce tam jechać hock:\n05 Lip 2008, Sob 19:33\nHeh kiedyś bardzo lubiłem szkolne wycieczki, tylko raz miałem okazję być na wycieczce 2-dniowej, to było fajnie.A w gimnazjum zrezygnowałem z wycieczki, na szczęście nie było ich zbyt wiele.Jeszcze w 1 albo 2 klasie byłem normalny tylko się z klasowiczami nie dogadywałem(o żebyście ich zobaczyli...) więc bym jakoś przeżył.\nAle spoko nie trzeba jeździć na wycieczki, mnie jakoś(chyba) kiedyś nie obchodziło co sobie pomyślą jak nie pójdę na wycieczkę.\n07 Wrz 2008, Nie 21:05 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11 Wrz 2008, Czw 9:23 przez Winter.)\nNie lubilam jezdzic na jakiekolwiek wycieczki szkolne...\n08 Wrz 2008, Pon 8:53\nJa lubilam takie wyjazdy, zawsze to lepsze niz normalne lekcje. Nie lubilam tylko jazdy autokarem, kiedy kazdy zajmowal sobie miejsce. Na szczescie w trakcie podrozy wszyscy sie i tak zawsze wymieszali. Pamietam nawet kilka fajnych momentow, ktore do dzis wspominam z usmiechem. Ale nie bede o tym pisac, bo wtedy bylam niegrzeczna dziewczynka\n08 Wrz 2008, Pon 11:30\nNapisz, każdy był kiedyś niegrzeczny... albo i nadal jest\n24 Paź 2008, Pią 7:44\nnie lubiłem i nie lubię jeździć na wycieczki szkolne, więc nie jezdze\n24 Paź 2008, Pią 17:40\nfistaszek napisał(a): Ja lubilam takie wyjazdy, zawsze to lepsze niz normalne lekcje. Nie lubilam tylko jazdy autokarem, kiedy kazdy zajmowal sobie miejsce. Na szczescie w trakcie podrozy wszyscy sie i tak zawsze wymieszali. Pamietam nawet kilka fajnych momentow, ktore do dzis wspominam z usmiechem. Ale nie bede o tym pisac, bo wtedy bylam niegrzeczna dziewczynka\na co wy robiliscie w tym autokarze?? hee?\n24 Paź 2008, Pią 18:16 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 26 Maj 2010, Śro 10:02 przez Wafel.)\n06 Lis 2008, Czw 16:13\nWycieczka szkolna to jeszcze nic. Gdy nie jedzie się z klasą na wycieczkę, nikt nie robi wielkiego halo, ale gdy nie idzie sie na połowinki, trzeba przygotować się na pytania typu: "No co ty?", "Nie idziesz???, Dlaczego?". A gdy odpowiadam, że nie mam ochoty i nie lubię tego typu zabaw, to wszyscy dziwnie na mnie patrzą.\n06 Lis 2008, Czw 16:17\nwczoraj miałam jechać..oczywiście znowu symulowałam chorobę;\_\nMoja Fobia społeczna/szkolna? Kubaa97 4 1 086 02 Paź 2016, Nie 0:33\nWycieczka firmowa Fitella 18 1 195 08 Maj 2009, Pią 0:45