Czy dajesz prowadzić kobiecie? - Strona 2\n04-02-2012, 13:04 #11\nZanim komuś dam poprowadzić auto, muszę widzieć jak jeździ swoim.\nI zgadzam się z Dżonym, wolałbym dać koleżance niż koledze.\nPoza tym moja przyjaciółka jeździ lepiej od 80% mężczyzn których znam i jechać samochodem z Nią za kierownicą to czysta przyjemność\n04-02-2012, 13:19 #12\nTo nie wiem jak skomentować to, że macie takich kolegów/przyjaciół, którzy nie potrafią potrafić na tyle, że wolicie dać jeździć babie ale może to zostawię bez komentarza.. Różnica polega na tym, że teoretycznie kobieta jeździ spokojnie, płynniej, nie popisuje się, ale bardziej denerwuje się na drodze gdy ktoś, załóżmy zajedzie drogę albo gdy dojdzie np, do zblokowania kół to już tak sunie aż zatrzyma się na drzewie. Facet mimo, iż może bardziej stara się popisać i jedzie "na krawędzi" to podczas takich sytuacji po prostu w ogólnym skrócie - wie co robić.\n04-02-2012, 13:23 #13\nNo właśnie w tych przypadkach jest dokładnie odwrotnie. Kobieta wie jak się zachować, faceci nie. Chociaż oczywiście popisują się faceci. Za to przyjaciółka śmiga dosyć szybko.\n07-02-2012, 10:39 #14\nNajpierw to trzeba mieć kobietę/dziewczynę a większość tutaj to gimbusy, no chyba, że mowa tu o matce.\nAle chyba są na dobrej drodze, żeby mieć. To niech chociaz wyrobią sobie zdanie na ten temat\n07-02-2012, 10:45 #15\nLepiej niech prowadzi gdy siedzę obok niż miałaby to robić bez mojej obecności. A tak poważnie to moja dziewczyna na co dzień prowadzi jeden z samochodów i nawet najgorsza w tym temacie nie jest.\n07-02-2012, 14:46 #16\nŚmieszą mnie opinie w tym temacie, że na przykładzie przyjaciółki/znajomej generalizuje się, że jak one jeżdzą dobrze, to znaczy, że wszystkie kobiety jeżdżą najlepiej i tylko im można ufać Kobiety, racja, są bardziej czujne na drogach, ale bzdurą jest generalizowanie, że się umieją lepiej zachować w danych sytuacjach. Zależy od usposobienia kierowcy, ale jednak częściej trafiają się kobiety, które niepewnie się czują na drogach i w niektórych sytuacjach bardzo udziela im się stres i nie rzadko panikują, a u mężczyzn takie przypadki są rzadsze. Co nie znaczy, że się nie trafiają. Wiem, że dzisiaj są czasy poprawności politycznej i wysyp wszechobecnych feministek, ale na przykładzie wielu filmików typu 'parkowaniu przez kobiety' itd. jak widać nie wyssano sobie z palca opinii o kobietach-kierowcach, chociaż może i trochę jest to krzywdzące dla tych, które na drogach czują się pewnie. Jednak stereotypy lub opinie się tworzą zwykle na podstawie większości Koncząc, przykładem tego, że spora część kobiet czuje się nie pewnie na drogach jest to, jak blisko sobie podsuwają fotele. Czasem tak, że ledwo im się ręce zginają, a kierownicą muszą obracać 20, zamiast 4 razy\n@down - w kwestii prawa jazdy - nie, w tym roku zaczynam się za to brać. w kwestii wyroczni - wyrażam swoje zdanie tak, a nie inaczej.\nOstatnio edytowane przez Lay'S ; 07-02-2012 o 15:14\n07-02-2012, 14:58 #17\na Ty już masz w końcu prawo jazdy, "wyrocznio w każdej możliwej sprawie"?\ngeneralnie prawidłowe jest stwierdzenie "kobiety powodują więcej stłuczek, mężczyźni, wypadków"\nznam parę kobiet, które jeżdżą świetnie, facetów, którzy jeżdżą mega nerwowo i z którymi nie lubię jeździć. Zasady nie ma, śmiem twierdzić, że to zależy od tego, jak je/ich nauczono jeździć - jak zawsze.\nCo do przysuwania fotela, również nie zauważyłem takiej kwestii.\n07-02-2012, 15:05 #18\nNazwa tematu jest genialna\nDaję jej prowadzić jak tylko skończy sprzątać i gotować, w końcu musi sobie zasłużyć na ten przywilej, prawda?\n07-02-2012, 15:12 #19\nZasady nie ma, śmiem twierdzić, że to zależy od tego, jak je/ich nauczono jeździć - jak zawsze.\nNo tu raczej to ma mało do gadania, bo instruktor uczy tak żeby zdać egzamin, a nie żeby dobrze jeździć\nMój dobry kolega, przewiózł mnie kilka razy i już więcej z nim nie wsiądę do auta. Po prostu zraziłem się.\nŚmieszą mnie opinie w tym temacie, że na przykładzie przyjaciółki/znajomej generalizuje się, że jak one jeżdzą dobrze, to znaczy, że wszystkie kobiety jeżdżą najlepiej i tylko im można ufać Kobiety, racja, są bardziej czujne na drogach, ale bzdurą jest generalizowanie, że się umieją lepiej zachować w danych sytuacjach. Zależy od usposobienia kierowcy, ale jednak częściej trafiają się kobiety, które niepewnie się czują na drogach i w niektórych sytuacjach bardzo udziela im się stres i nie rzadko panikują, a u mężczyzn takie przypadki są rzadsze. Co nie znaczy, że się nie trafiają.\nPrzeczytaj to dokładnie i zastanów się co napisałeś\n07-02-2012, 15:36 #20\nTo widać że żadna kobieta nie dała ci nawet prowadzić swojego auta. Ja zawsze jak wsiadam do samochodów koleżanek to zanim spróbuję się tam w ogóle wgramolić, to odsuwam zydel na maksa do tylu. Wystarczy spojrzeć na ulicę, co druga osoba płci pięknej jedzie z głową przy szybie, wszak lepszą widoczność maja wtedy.\nCo do tematu - tak, daję prowadzić... wózek sklepowy i odkurzacz.


1% PODATKU | Czerwone Noski\nWypełnij swój e-PIT w serwisie podatki.gov.pl\nPo wejściu na stronę Portalu Podatkowego: https://www.podatki.gov.pl/pit/twoj-e-pit/, zaloguj się, a następnie wpisz w odpowiedniej rubryce PIT-u nasz numer KRS 0000 428 469.\nJeśli nie wiesz, jak przekazać 1% podatku w usłudze Twój e-PIT, sprawdź dokładną instrukcję na stronie: https://www.podatki.gov.pl/pit/jak-przekazac-1-proc-na-opp/#tep\nSkorzystaj z bezpiecznego programu PITax.pl\nProgram PITax.pl ma domyślnie wpisany KRS naszej fundacji. Deklaracje podatkową można wypełnić online i wysłać elektronicznie, bezpośrednio do Ministerstwa Finansów poprzez bezpieczną szyfrowaną przeglądarkę lub pobrać program na dysk własnego komputera i wydrukować rozliczenie samodzielnie.\nJesteś na emeryturze lub rencie, ale chcesz przekazać 1%?\nRozlicza Cię ZUS, ale chcesz przekazać 1% na Czerwone Noski? Jeśli spełniasz poniższe warunki, nie musisz składać zeznania podatkowego. Wystarczy, że złożysz PIT-OP.\nKto może złożyć PIT-OP. Każdy, kto:\nTo proste. Wybierz jeden ze sposobów:\nElektronicznie – skorzystaj z usługi Twój e-PIT. Wystarczy, że się zalogujesz, wskażesz Czerwone Noski Klown w Szpitalu (Nasz KRS: 0000 428 469) i zaakceptujesz swój wniosek lub\nPapierowo – wypełniając druk PIT-OP, a następnie wysyłając pocztą lub zanosząc do swojego Urzędu Skarbowego\nW jaki sposób wykorzystaliśmy środki z 1% podatku za 2020 rok?\nW roku 2020 uzyskaliśmy kwotę 136 293,91 zł z tytułu wpłat 1% podatku dochodowego od osób fizycznych.\nFundacja wydatkowała tę kwotę na:\nprowadzenie regularnych wizyt profesjonalnie przeszkolonych artystów w szpitalach w okresach, w których ich obecność była możliwa. Klowni poprzez działania artystyczne wspierali proces leczenia i dążyli do tego, aby zestresowani pacjenci odzyskali radość;\nwsparcie dzieci poprzez prowadzenie wizyt on-line w ramach Noskowej e-linii. Wizyty skierowane były zarówno do chorych jak i zdrowych dzieci przebywających m.in. w domach dziecka, rodzinach zastępczych, oraz do dzieci przebywających domach, ale doświadczających izolacji, smutku i strachu spowodowanych pandemią covid-19;\nwsparcie seniorów z domów pomocy społecznej poprzez realizację wizyt on-line oraz wizyt pod oknami, a także na organizowanie dojazdów na te wizyty. Dzięki temu docieraliśmy do seniorów, którzy zmagają się z samotnością, depresją i demencją. Regularne wizyty Czerwonych Nosków to szansa na zwiększenie ich aktywizacji psychofizycznej;\nwsparcie personelu medycznego – przeprowadzenie 2 cykli warsztatów Humor w Medycynie dla personelu Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie oraz wizyty on-line dla personelu medycznego;\nzakup materiałów niezbędnych do przeprowadzenia wizyt w szpitalach i domach pomocy społecznej (m.in. fartuchów i maseczek medycznych), dostęp do platformy do przeprowadzania wizyt on-line dla dzieci i seniorów oraz wyposażenie do przeprowadzania wizyt pod szpitalami;\nwizyty coachingowe i szkolenie coachów dla członków zespołu artystycznego, które mają na celu wsparcie merytoryczne i psychologiczne, min. w kwestiach związanych z radzeniem sobie ze stresem związanym z pracą w warunkach szpitalnych i zarządzaniem emocjami;\nkoordynację i organizację wizyt on-line, w tym ustalanie kalendarza wizyt, koordynacja grafiku, kontakt z beneficjentami, rozwiązywanie problemów technicznych\nczęść kwoty została ujęta jako przychody przyszłych okresów do wydatkowania w 2021 r.


STALIN OPEN – Alternatywny przewodnik po Pradze\nOpublikowano w Maj 5, 2014 Maj 10, 2014 Autor: pragaprzewodnik\nPraski Stalin został wysadzony w 1962 roku, po kolosie pozostała podziemna infrastruktura, którą na kilkanaście pierwszych dni maja otwarto dla publiczności. Pomnik Stalina w Pradze był największym tego typu monumentem na świecie: wraz z potężnym cokołem pomnik miał 37 metrów wysokości. Wodza wraz ze stojącymi za nim przedstawicielami poszczególnych klas społecznych (Prażanie nazywali pomnik „kolejką za mięsem”), widać było ze wszystkich najważniejszych punktów miasta: przede wszystkim z Rynku Staromiejskiego.\nDziś na „Stalinie” swoje umiejętności ćwiczą skateboardziści. Miejsca jest wiele, poza tym powierzchnia sprzyja jeździe na desce lub rolkach. Miejsce to stało się też punktem widokowym i celem spacerów (zielone błonia zwane Letną przyciągają szczególnie wiosną i latem). Na szczycie w 1991 roku stanął Metronom. Twórcą tej ruchomej instalacji, zwanej „Machina czasu” jest Vratislav Novák. W pewnym sensie jest to symbol nadejścia nowej epoki. 25 metrowy „mobil” porusza się i faktycznie wygląda jak urządzenie do podawania tempa. Na kablu odchodzącym od metronomu ludzie zarzucają buty…Nowe świeckie tradycje rodzą się wszędzie.\nUdałem się tam ostatnio, żeby zobaczyć jak wyglądają podziemia pod byłym pomnikiem – zabrałem ze sobą przyjaciół. Dla dokumentacji urządziłem instagramowy konkurs – zwycięzcami byliśmy przy tej pogodzie wszyscy. Galeria ze spaceru poniżej.\n„Tu chodzi Bóg na jointa”\nKontynuujemy spacer po Letnej – przede wszystkim zachwycają nietradycyjne widoki…\nDziękuję raz jeszcze autorom za wyprawę na Stalina.\nKategorieALTERNATYWNE ZWIEDZANIE, DŁUGI WEEKEND, FOTOGALERIA, KRZYSZTOF STANIK, PODZIEMNA PRAGA, POMNIK, PRASKA MAJÓWKA, PRASKI PRZEWODNIK, WARTO ZOBACZYĆ, ZIELONA PRAGA TagiLETNA, POMNIK, PRAGA, PRAGA KOMUNISTYCZNA, ZWIEDZAJ ALTERNATYWNIE\n3 odpowiedzi na “STALIN OPEN”\nPingback: NAJWIĘKSZY STALIN NA ŚWIECIE (zdjęcia nieistniejącego monumentu + zdjęcia z wysadzenia) AKTUALIZACJA | Alternatywny przewodnik po Pradze\nPoprzedni wpisPoprzednie OZNAKI WIOSNY\nNastępny wpisNastępne PAŁAC TROJSKI


Dlaczego Nicolas Cage nie zagrał we Władcy Pierścieni? - Kawerna - fantastyka, książki fantastyczne, fantasy\nPrzerażające ilustracje z nowej książki Jacka Piekary\nKto będzie antagonistą w Kapitan Marvel 2?\nSpider-Man spotka Venoma na wielkim ekranie?\nKim jest nowy antagonista Jessiki Jones?\n30 września 2015|\nDlaczego Nicolas Cage nie zagrał we Władcy Pierścieni?\nNicolas Cage jest powszechnie szanowanym aktorem, choć trzeba przyznać, że z biegiem lat ma na swoim koncie coraz mniej znaczących ról. Poza tym, w pewnym momencie jego twarz pojawiała się w tak wielu produkcjach, że nawet najwierniejsi fani mieli go dosyć. Niedawno aktor powrócił do medialnego życia i w jednym z wywiadów poruszono temat “Władcy Pierścieni”.\nPrzypomnijmy, że Cage był brany pod uwagę w trakcie castingów do roli Aragorna. Ostatecznie jednak aktor wycofał się ze starania o tę rolę, która w końcu przypadła Viggo Mortensonowi. Wiele osób uważa, że była to najgorsza decyzja w zawodowym życiu Cage’a- w końcu “Władca Pierścieni” był pewnym hitem jeszcze zanim rozpoczęły się zdjęcia. Sam aktor w rozmowie z Newsweekiem przyznał, że w tym czasie w jego życiu było kilka spraw, które uniemożliwiały mu podróżowanie po świecie i dłuższe przebywanie poza domem. Nie była to więc w stu procentach jego decyzja. Dodał też, że dzięki temu, że nie brał w filmie udziału, mógł się nim bardziej cieszyć jako zwykły widz.\nJednocześnie Cage wyznał, że ma świadomość, jak wiele ta rola zmieniłaby w jego życiu i gdyby ta sytuacja miała się powtórzyć, to najprawdopodobniej by ją przyjął. Jak sądzicie, czy gdyby Cage wcielił się w Aragorna film dużo by zyskał, a kariera aktora nie miałaby aż tylu kiepskich etapów?\nKeanu Reeves zagra Moon Knighta?\nJ.J. Abrams będzie tworzyć dla Marvela\nNetflix otrzymał tysiące petycji, aby anulować… Good Omens


Biuro na wynajem, Katowice Centrum ok. Kościuszki, 2720 PLN, 68 m2, domy-23470078 | Domy.pl\nKomercyjne na wynajem: Katowice, Centrum ok. Kościuszki\nPowierzchnia: 68 m² Cena: 2720 PLN\nData dodania: 30-08-2012 Data aktualizacji: 03-07-2017\nCena: 2720 PLN\nDo wynajęcia lokale biurowe o powierzchni 68 - 74m2, usytuowane od I do IV piętra w kamienicy czteropiętrowej. Składają się z dwóch pomieszczeń biurowych (ok. 32m2 i 16m2); pomieszczenia socjalnego i toalety. Podłogi w pomieszczeniach biurowych wyłożone są wykładziną dywanową. Ściany i sufity w lokalach biurowych malowane farbą lateksową w kolorze białym. Każdy lokal biurowy ogrzewany jest oddzielnie za pomocą własnych pieców gazowych dwufunkcyjnych. W każdym lokalu znajduje się część socjalna (kuchnia) oddzielona przeszkleniem od powierzchni biurowej. Podłogi wykonane są z posadzek ceramicznych. Ściany pomieszczeń socjalnych wykończone są tynkiem i malowane farbą lateksową w kolorze białym. Dodatkowo fragment ścian wykończony jest szkłem kolorowym. Pomieszczenia toalet wykończone mozaiką Paradyż. Posadzki pomieszczeń socjalnych wykończone terakotą.\nW kamienicy zaprojektowano windę spełniającą wymogi zarówno dotyczące przewozu osób niepełnosprawnych na wózkach inwalidzkich jak i transportu chorych na noszach.\nW podwórzu kamienicy przewidziano kilka miejsc parkingowych dla Najemców. Istnieje również możliwość wykupu ?kopert? i parkowanie samochodów po obu stronach ulicy Kościuszki.\nCzynsz najmu: 40zł/m2 netto + media (prąd, gaz, woda - ok. 3zł/m2), kaucja: dwumiesięczny czynsz\nAgent odpowiedzialny zawodowo za ofertę Regia Mandys, numer licencji 596\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 16 Komercyjne na wynajem: Katowice Centrum ok. Kościuszki\nNumer ogłoszenia: domy-23470078 Link do ogłoszenia:\nNajbliższy przystanek Katowice Ochojec Lechicka, Autobusy(29,45) znajduje się w odległości 250 m od nieruchomości. Inne przystanki komunikacji miejskiej w okolicy to Ochojec Lechicka, Autobusy(653,688,937) oddalony o 275 m i Ochojec Wapienna, Autobusy(9,10,11,292,296,297N,297,689) oddalony o 300 m. Najbliższe lotnisko (Port Lotniczy Katowice w Pyrzowicach) położone jest w odległości 29 km od nieruchomości. Dworzec autobusowy Dworzec PKS zlokalizowany jest 5,2 km od nieruchomości, natomiast stacja PKP Katowice Ochojec znajduje się w odległości 450 m.\nW okolicy znajduje się apteka "Domańska-Lech J., mgr. leków gotowych" w odległości 900 m od nieruchomości. Dostęp do opieki medycznej gwarantują blisko zlokalizowane placówki medyczne tj. Szpital Kliniczny Nr 7 położony w odległości 1,4 km oraz przychodnia lekarska - oddalona o 975 m.\nW otoczeniu nieruchomości znajduje się ponad 40 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone placówki to: Żłobek - 825 m, Miejskie Przedszkole nr 4 - 750 m, Szkoła Podstawowa nr 34 im. Mikołaja Kopernika - 800 m, Gimnazjum nr 21 - 700 m, V Liceum Ogólnokształcące im. Wł. Broniewskiego w Katowicach - 750 m, GWSH - 1,1 km oraz inne.\nWygodę mieszkania w tej okolicy gwarantują blisko zlokalizowane usługi: Najbliższy bankomat Euronet znajduje się w odległości 400 m od nieruchomości. Inne bankomaty w okolicy to Euronet oddalony o 400 m i Euronet oddalony o 425 m. W sąsiedztwie znajduje się Irys w odległości 900 m, TZW. FHU. Księgarnia. Wodarczyk Z. w odległości 700 m i Przychodnia Weterynaryjna w odległości 825 m. Urząd pocztowy poczta Paczkomat InPost KAT530 oddalony jest od nieruchomości o 375 m, natomiast Komisariat Policji IV zlokalizowany jest w odległości 1,4 km.\nW okolicy znajdują się sklepy: E.Leclerc w odległości 400 m, Galeria Manhattan w odległości 1,4 km i Lidl w odległości 400 m. od nieruchomości\nObiekty kulturalne w okolicy to między innymi Teatr Gu-Galander w odległości 4,5 km, Muzeum Najmniejszych Książek Świata w odległości 1,3 km i Kino Rialto w odległości 4,7 km. Najbliżej zlokalizowane obiekty sportowe to Kąpielisko Rolna w odległości 875 m i Stadion Rozwój w odległości 2,1 km.\nW najbliższej okolicy nieruchomości znajdują się liczne restauracje i punkty gastronomiczne, między innymi: Tadayuki. Sp. z o.o. w odległości 475 m, Bourbon. Restauracja w odległości 700 m, Flash. Pub w odległości 975 m i Nova. Restauracja w odległości 1,2 km.\nStacja benzynowa Shell 200 m Parking 2,2 km Kościół św. Jacka z 1939 r. 800 m\nInteresuje mnie oferta numer 23470078 - Komercyjne na wynajem, Katowice, Centrum ok. Kościuszki, powierzchnia: 68 m², cena: 2720 PLN. Proszę o kontakt.


Akcesoria komputerowe Cisco promocja 2022 - znajdz-taniej.pl\nAkcesoria komputerowe Cisco promocja 2022\nSkupiamy ceny produktów z kategorii Akcesoria komputerowe Cisco które zebrane w jednym miejscu tworzą promocję z wielu sklepów. Można zaoszczędzić do 30%. W kategorii akcesoria komputerowe cisco dostępne jest ponad 2 produktów Wejdź w wybrany produkt i sprawdź w którym sklepie najlepsza cena.\nCisco Uchwyt montażowy meraki go gr10 (0810979015406)\nzestaw zawiera zamienne akcesoria montażowe do punktu dostępu Cisco Meraki GR10 i może być użytkowany do konstrukcji na większości szyn T 9/16 ", 15/16" lub 1". W pakiecie płytka...\nCisco Uchwyt montażowy meraki go gr60 (0810979015413)\nTen zestaw posiada zamienne akcesoria montażowe do punktu dostępu Cisco Meraki GR60 i może być użytkowany do konstrukcji na większości szyn T 9/16 ", 15/16 ". Pakiet gromadzi zamienną płytę...


Światowy rekord dla Mazdy MX-5 - Motoryzacja\nMazda MX-5 pobiła światowy rekord i została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa.Kilka dni temu 459 samochodów utworzyło najdłuższą paradę MX-5 na terenie kompleksu dawnych kopalń węgla kamiennego Zollverein w Essen, wpisanego na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Poprzedni rekord należał do Nowej Zelandii, gdzie paradę utworzyło 249 samochodów.\nJeff Guyton, prezes i dyrektor generalny Mazda Motor Europe relacjonuje: - Ponad 600 właścicieli MX-5 zarejestrowało się na zlot. Chętnych było znacznie więcej, jednak ze względów technicznych nie mogliśmy przyjąć wszystkich. Parada, uczestnicy i publiczność pokazały, że Mazda MX-5 jest wciąż jednym z najpopularniejszych samochodów sportowych na świecie.\nW bicu rekordu brały udział samochody z 16 krajów europejskich, w tym również 24 Mazdy MX-5 z Polski. Najdłuższą trasę do Essen przebyła rosyjska grupa fanów modelu.


Dzień z prawem w piłce nożnej - Lex Eventum – kalendarz wydarzeń prawniczych (konferencje prawnicze, szkolenia dla prawników, konferencje naukowe, warsztaty dla prawników, konkursy dla prawników etc.) Lex Eventum – kalendarz wydarzeń prawniczych (konferencje prawnicze, szkolenia dla prawników, konferencje naukowe, warsztaty dla prawników, konkursy dla prawników etc.)\nLex Eventum – kalendarz wydarzeń prawniczych (konferencje prawnicze, szkolenia dla prawników, konferencje naukowe, warsztaty dla prawników, konkursy dla prawników etc.) / Wydarzenia / konferencja prawnicza, piłka nożna, prawo a kluby sportowe, prawo sportowe, prawo w piłce nożnej / Dzień z prawem w piłce nożnej\nCzy istnieje ktoś, kto nigdy nie oglądał meczu swojej ulubionej drużyny z przyjaciółmi?\nZmagania wyśmienitych piłkarzy na murawie zawsze dostarczają ogromu emocji i satysfakcji. Mimo to, oprócz samej otoczki widocznej na pierwszy rzut oka, jest wiele aspektów, które rozgrywają się w zaciszu gabinetów czy przy zielonym stoliku, o których prawdopodobnie nie wiesz!\nZ tego powodu chcemy serdecznie zaprosić na konferencję „Dzień z prawem w piłce nożnej” organizowaną przez ELSA Kraków oraz Koło Naukowe Prawa Sportowego TBSP UJ. Będziemy poruszać między innymi kwestie: rynku transferowego, statusów prawnych klubów, szkółek piłkarskich, jak i samej Ekstraklasy, odpowiedzialności prawnej zawodnika za faul, sporu przed CAS i wiele innych.\nSerdecznie zapraszamy na nasze wydarzenie, które na długo zapisze się na kulturalnej mapie Krakowa!


Oficjalny Serwis Bydgoszczy - W remoncie cennych kamienic pomagają unijne fundusze\nW remoncie cennych kamienic pomagają unijne fundusze\nopublikowano 2021-04-01 przez UAF, ostatnia modyfikacja 2021-04-01 8:31\nPula środków z naszego Gminnego Programu Rewitalizacji, czyli funduszy unijnych pozyskanych przez miasto została udostępniona również podmiotom niepublicznym, m.in. wspólnotom mieszkaniowym. Dzięki europejskim dotacjom pięknieją kolejne kamienice. Rozpoczęła się rewitalizacja zabytkowego budynku przy ul. Dworcowej 79. Gruntowane prace zakończyły się w ostatnich miesiącach przy ul. Bolesława Chrobrego 19 i H. Sienkiewicza 32.\nBudynek przy ul. Dworcowej 79 powstał około 1870 roku. Od 1889 roku funkcjonował tam Schliep’s Hotel, od 1920 Hotel International, od 1932 Hotel Metropol. Obiekt pełnił funkcje hotelową również po wojnie. Kamienicę wzniesiono na planie zbliżonym do litery „L”. Eklektyczny styl wyróżniają motywy zamkowe zdobiące szczególnie wyższe partie budynku. Strzeliste szczyty od strony ul. Dworcowej otaczają z każdej strony zdobienia przypominające niewielkie baszty. Attyka nawiązuje do muru z otworami strzelniczymi. W trakcie remontów prowadzonych po wojnie część dekoracji została usunięta.\nW rozpoczętej rewitalizacji tego budynku pomagają środki z GPR. Wspólnota zleciła remont i termomodernizację elewacji oraz wymianę okien. To zadanie zostanie dofinansowane kwotą 71,7 tysięcy złotych. Koszt prac przy budynku i jego otoczeniu wyniesie blisko 250 tysięcy złotych. W pierwszej kolejności odnawiana jest elewacja od strony podwórza.\nZielone podwórka i nowe fasady\nW ostatnich miesiącach sfinalizowane zostały również prace w kilku innych budynkach w zachodniej części Śródmieścia. Z końcem ubiegłego przepiękną elewację zyskała kamienica przy ul. Chrobrego 19. Budynek powstał około 1906 roku. Liczy 3 kondygnacje i poddasze. Zbudowano go na planie prostokąta. Kamienicę wyróżnia symetryczna elewacja frontowa podkreślona ryzalitem (wysuniętą nieznaczne częścią), w której umieszczono masywną bramę. Parter jest boniowany, a okna zdobią wyszukane obramienia i naczółki. Parter i I piętro rozdziela ozdobny gzyms. Utrzymuje równą linię zabudowy i doskonale wkomponowany jest pod względem skali. Koszt inwestycji wyniósł 237 tysięcy zł. Unijne wsparcie to ponad 74 tysiące złotych.\nJesienią zakończyła się także termomodernizacja narożnej kamienicy przy ul. H. Sienkiewicza 32. Budynek o skromnym wystroju wzniesiono go pod koniec XIX wieku. Posiada 3 kondygnacje. Elewacja znajdowała się w złym stanie technicznym. Prawdopodobnie w trakcie wcześniej prowadzonych robót straciła detal architektoniczny. Zlecony remont przywrócił budynkowi schludny wygląd. Remont wraz z zagospodarowaniem podwórka kosztował około 150 tysięcy złotych. Unijne wsparcie to ponad 55 tysięcy złotych.\nWspólnoty mieszkaniowe oraz inne podmioty niepubliczne przygotowują się do wdrożenia kolejnych projektów. W czasie prac nad naszym Gminnym Programem rewitalizacji z myślą o ich przedsięwzięciach zabezpieczyliśmy pulę 10 mln zł. Wartość dofinansowania całego programu to około 57 mln złotych. Dzięki tym środkom realizowanych jest wiele miejskich inwestycji np. rewitalizacja Starego Fordonu, budowa Centrum Edukacyjno-Społecznego na Okolu, czy planowana rewitalizacja nabrzeży Brdy.


Etasoft EDI Validator pobierz - Informacje o oprogramowaniu Etasoft EDI Validator - OTFE\nMożliwości aplikacji Etasoft EDI Validator\nNa poniższej liście znajdziesz listę rozszerzeń plików, z którymi program Etasoft EDI Validator może współpracować, zarówno pod względem edycji danych w plikach, jak i ich konwersji. Należy pamiętać, że nawet jeżeli dane rozszerzenie jest obsługiwane przez program Etasoft EDI Validator, nie musi to oznaczać, że będziemy mogli w tym programie edytować dane. Często zdarza się sytuacja, że możemy jedynie wyeksportować dane w tym formacie z aplikacji Etasoft EDI Validator, ale import danych nie jest już obsługiwany.\nWarto pamiętać, że aplikacja Etasoft EDI Validator w swoich różnych wersjach (starszych lub nowszych) może obsługiwać różne rozszerzenia plików. Zazwyczaj im wersja programu jest wyższa, tym ilość rozszerzeń plików obsługiwanych przez aplikację jest większa, dlatego zadbaj o to, aby mieć akualną wersję programu Etasoft EDI Validator. W tym celu najprościej odwiedzić stronę producenta, do której link znajdziesz w dalszej części strony.\nEtasoft EDI Validator obsługuje pliki:\nProgram może znajdować się w bazie naszego serwisu z dwóch powodów - obsługuje pliki z konkretnymi rozszerzeniami lub pomaga w ich konwersji. Może również zdarzyć się sytuacja, że jeden program można wykorzystać do obsługi plików, jak również do ich konwersji - taki przypadek również został wzięty pod uwagę. Warto jednak pamiętać, że poniżej przedstawione informacje dotyczące programu Etasoft EDI Validator, nie muszą być jedynymi w naszym serwisie. Mogła zaistnieć sytuacja, że użytkownik dodał nazwę programu w innej formie, np "Nazwa Producenta Etasoft EDI Validator" a wtedy na poniższej liście nie znajdziesz wszystkich powiązanych informacji. Warto wtedy dokładniej przeszukać nasz serwis. Poniżej wykaz powiązań programu Etasoft EDI Validator z rozszerzeniami plików w naszej bazie.\nEtasoft EDI Validator pobierz\nW naszym serwisie nie oferujemy linków do bezpośredniego pobierania programów, a jedynie infrmacje dotyczące powiązań z konkretnymi rozszerzeniami plików. Przy pomocy tego linku możesz jednak znaleźć stronę producenta programu Etasoft EDI Validator i tam spróbować pobrać aplikację.\nStrona producenta programu Etasoft EDI Validator


Ciekawe gatunki zwierząt i roślin.: Meduza - zabójcze piękno\nMeduza(czyli "królowa") to jedna z gorgon w mitologi greckiej. Gorgony były reprezentowane przez trzy siostry Steno, Eurialę i Meduzę, którymi rodzicami byli Forkos i Keto. Meduza była najmłodszą siostrą, lecz najbardziej urodziwą z gorgon. Była tak piękna że zauroczyła w sobie boga mórz Posejdona, lecz nie chcąc odwzajemnić uczuć do boga, Meduza ukryła się w świątyni poświęconej Atenie. Jednak Posejdon znalazł gorgonę i uwiódł ją w owej świątyni, lub według innego źródła zgwałcił ją. Zniesmaczona Atena na wieść o czynie do jakiego doszło w jej świątyni, ukarała urodziwą Meduzę, zmieniając jej piękne włosy w jadowite węże oraz dała jej oczom moc przemienienia w kamień, każdego który w nie spojrzał, aby żaden mężczyzna już się w niej nie zakochał. Meduza w końcu została zabita(gdyż jako jedyna z sióstr była śmiertelna) przez Perseusza, który potrzebował jej głowy, aby zabić potwora wysłanego przez Hadesa. Z uciętego karku Meduzy wyskoczył Pegaz i Chrysaor. Oczy meduzy mogły dalej przemieniać w kamień, nawet po odcięciu głowy. Później Atena umieściła głowę Meduzy na tarczy Zeusa. Ponoć jedynym lekiem na petryfikacje spowodowaną przez Meduzę, były łzy jednorożca.\nWygląd Meduzy, jak innych gorgon, jest zmienny wraz z różnymi podaniami, wersjami i autorami. Pierwotnie siostry gorgony posiadały bestialski wygląd. Wężowe włosy, wystające wielkie kły, złota skóra i skrzydła były atrybutami pierwszych gorgon, lecz wraz z upływem czasu gorgony były przedstawiane jako piękne kobiety, a najpiękniejsza Meduza zainteresowała swym wyglądem boga. Najczęściej Meduza przedstawiana jest jako kobieta o wężowych włosach i oczach o "magicznym" wyglądzie, niekiedy zamiast nóg meduza posiada ogon węża. Poza Meduzą innymi przedstawicielkami gorgon były:\nSteno - Najstarsza z sióstr gorgon. Jej imię oznacza "silną i potężną". Posiadała czerwone węże zamiast włosów. Zabiła więcej ludzi niż jej obie siostry razem wzięte.\nEuriale-Jej imię oznacza "dalekosiężną". Ponoć po śmierci jej siostry Meduzy zapłakała. W niektórych wersjach mitów, mogła także zamienia w kamień. Jest matką Oriona.\nCatoblepas - czyli Gorgon(straszny). W mitologi Etiopii stworzenie podobne do byka, pokryte pancerną łuską. Swym oddechem i wzrokiem zabijał każdego w swym pobliżu. Czasami mylnie utożsamiany z Meduzą(gorgoną).\nPostać gorgon, głównie Meduzy jest często używana w różnych książkach, filmach i grach. W filmie Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy: Złodziej Pioruna Meduza była stworzeniem mieszkającym wśród ludzi i kolekcjonującym kamienne figury, powstałe z żywych stworzeń. Została zabita prze odcięcie głowy, podobnie jak mitologiczna Meduza. Także w niektórych grach występuje postać Meduzy. W Magic the Gathering gorgony to rasa stworzeń, zazwyczaj zabijających stworzenia zaraz po ataku, a w Heroes Might and Magic III meduzy to potwory mieszkające pod ziemią i w miastach Lochu, strzelały z łuku, walczyły wręcz i zamieniały swe ofiary w kamień.


Pentos. Mieszamy w kotle. Recenzja - PLANSZOTAUR\nPentos. Mieszamy w kotle. Recenzja\n06/08/2017 24/08/2017 Piotr Kędzierski\nPentos (informacje za Rebel.pl)\nCzasy gry: 20 minut\nNie jestem facetem przywiązującym się mocno do autorów gier czy wydawców – każdemu ufam w takim samym stopniu, tj. ani trochę. Nie inaczej jest z Bruno Cathalą, z którego Pentosem miałem okazję się zapoznać. Jak wypadła ta niewielka karcianka?\nMalutkie, czarne pudełeczko skrywa krótką instrukcję i ponad 50 kart. Pudełko jest dość solidne i raczej nie powinno się łatwo zniszczyć, np. w podróży przygnieciona dziesiątkami innych rzeczy.\nInstrukcja łatwo wyjaśnia cel gry oraz zasady, nie ma z nią żadnego problemu pod względem merytorycznym. Natomiast wadą jest to, że dość szybko się gniecie (co jest zrozumiałem patrząc na jej rozmiar).\nKarty – wiecznie narzekam, że „karty mogłyby być lepszej jakości”. Nie tym razem. Karty Pentosa są naprawdę dobrej jakości, chciałbym, żeby wszystkie gry takie miały. Grafiki na kartach są nieco oszczędne, ale wyglądają całkiem nieźle. Na kartach nie mamy żadnych tekstów – gra jest niezależna językowo.\nW grze Pentos wcielamy się w rolę Uczniów Czarnoksiężnika, którzy zabawiają ludzi na festiwalu czarami pozyskanymi z mikstur… po 2 minutach grania zapomnicie o otoczce, jest ona zupełnie nieistotna 🙂\nPrawdziwy cel – mieć jak najmniej obrażeń na koniec gry.\nNa początku gry wykładamy karty – 2 szare karty specjalne oraz po dwie karty w trzech kolumnach, reprezentujące kotły. Następnie w swojej turze każdy z graczy może wykonać jedną z trzech akcji:\n1. Dorzucenie po jednym składniku do każdego kotła. Jeżeli w każdym kotle znajdują się co najmniej dwie karty składników tego samego koloru i/lub wartości, to gracz musi wziąć dowolny składnik z 3 kotłów na rękę.\n2. Kosztowanie mikstury – gracz może zabrać wszystkie składniki tego samego koloru lub o tej samej wartości z jednego z kotłów.\n3. Rzucenie jednego z zaklęć.\nW grze mamy trzy zaklęcia:\n1. Megalos – zestaw kart o wartości 1-9 w jednym kolorze, gwarancja natychmiastowej wygranej.\n2. Pentos – sekwencja 5 różnych kart tej samej wartości – zagranie Pentosa kończy aktualną rundę, po trzeciej rundzie kończy się gra.\n3. Mikros – sekwencja co najmniej 3 różnych kart tej samej wartości lub następujących po sobie wartości tego samego koloru. To zaklęcie pozwala nam natychmiastowo skorzystać z szarych kart specjalnych.\nPo każdej rundzie gracze podliczają pozostałe na ich ręce karty i w odpowiedni sposób przeliczają je na punkty obrażeń.\nPierwszą rzeczą, która ogromnie dziwi jest brak jakichkolwiek kart na ręce w początkowej fazie. Wszystkie karty czerpiemy z kotłów. Miałem pewne obawy co do tego rozwiązania, jednak w praktyce spisuje się ono dobrze. Sama rozgrywka jest prosta i płynna, tytuł możemy spokojnie wyciągnąć i zagrać z nieplanszówkowymi graczami.\nWrażenia z rozgrywki różnią się w zależności od liczby graczy – w dwie osoby łatwo się skontrolować i złożenie Pentosa (o Megalosie nie wspomnę, tylko raz byłem bliski tego układu) będzie bardzo trudne. Natomiast w 3-5 osób kontrola nie będzie już tak prosta, łatwiej będzie można się zagapić. Dlatego też polecałbym granie w szerszym gronie, choć nie zgodzę się ze stwierdzeniami innych, że rozgrywka dwuosobowa mija się z celem. Trzeba po prostu zdecydowanie więcej pokombinować.\nZwróciłbym także uwagę na początkowe problemy z odróżnieniem dwóch kart specjalnych (przeszukiwanie składników w taliach oraz ręki przeciwnika), grafiki na nich mogłyby nieco bardziej się odróżniać.\nPodsumowując – Pentos to jedna z tych gier, które podobają mi się z nieznanych bliżej przyczyn. Być może dlatego, że rozgrywka przypomina klasyczne gry karciane. Jest szybko, jest przyjemnie, można „podkładać sobie świnie” za pomocą kart specjalnych – czego chcieć więcej? Zdecydowanie polecam. Pentos jest wartym uwagi fillerem.\nMoja ocena to 7/10\nJak oceniam 7/10? 7 – dobra gra\nCzy takie skąpiradło jak ja kupiłoby ten tytuł? (Ceny i-szop)\nCeny wahają się od 23 do 35 zł. Kupiłbym bez zastanowienia.\nMalutkie, trwałe pudełeczko podróżne\nJest w niej nieco negatywnej interakcji\n+/- Gra na 2 osoby\nMoże nieco zbyt oszczędne grafiki na niektórych kartach\nDwie karty specjalne nie odróżniają się zbytnio od siebie\nPrzydałby się notesik do notowania punktów\nDziękujemy wydawnictwu Trefl Kraków za przesłanie gry do recenzji.\n← Lubię Placki. Kubistyczny neoklasyk. Recenzja\nPrison Run. Dla mistrzów planowania ucieczki. Recenzja →


Cena od: 325 PLN / 1 dzień Obiekt Sonatka w Apartamentowcu Sonata położony jest w Międzywodziu, niecały 1 km od plaży. Oferuje on zakwaterowanie w apartamencie z widokiem na miasto.W naszej ofercie m.in.: dostęp do Internetu, ...\nCena od: 173 PLN / 1 dzień Located in Kołobrzeg, Jantar Apartamenty Diva SPA Apartments provides accommodation with free WiFi and flat-screen TV. Popular points of interest near the apartmentNew Old Town, Town Hall and Kołobrzeg ...\nCena od: 180 PLN / 1 dzień Apartament Wschodni is located in Mielec. The accommodation is 25 km from Baranów Sandomierski.W naszej ofercie m.in.: całkowity zakaz palenia, bezpłatny parking, sklep na miejscu, WiFi, parking przy ...\nCena od: 246 PLN / 1 dzień Obiekt Fitness Apartment – Spa Sauna & Gym usytuowany jest w Gdańsku, 300 metrów od Długiego Targu i 400 metrów od Fontanny Neptuna. Na miejscu dostępne jest bezpłatne WiFi, klimatyzacja, centrum ...\nCena od: 240 PLN / 1 dzień Obiekt Apartament Słoneczna Góra 21C1 Szczyrk położony jest w Szczyrku, 2,8 km od ośrodka narciarskiego COS Skrzyczne. Apartament dysponuje balkonem z widokiem na góry. Do dyspozycji jest bezpłatny ...\nCena od: 175 PLN / 1 dzień Obiekt podkarpackie klimaty jest położony w Jarosławiu, 1,2 km od Kamienicy Orsettich. Na miejscu Goście mają do dyspozycji wspólną kuchnię oraz wspólny salon i mogą bezpłatnie korzystać z ...\nCena od: 179 PLN / 1 dzień Apartament Przy Parku usytuowany jest w Radomiu, zaledwie 3 km od centrum handlowego M1 Radom. Na miejscu zapewniono bezpłatne WiFi.W naszej ofercie m.in.: bezpłatne WiFi, pokoje rodzinne, całkowity ...


Pisanie pracy dyplomowej i odpowiednia jej oprawa\nBardzo ważnym elementem jest między innymi odpowiednia jej oprawa. Na rynku dzisiaj jest bardzo wiele możliwości, jak bindowanie czy oprawa w skórę lub materiał. Ale poza tym bardzo ważnym elementem jest także umieszczenie na okładce napisów czy informacji, które pozwalają na jednoznaczne identyfikowanie pisanej pracy, zarówno gdy chodzi o jej rodzaj, jak też na przykład autora.\nWytyczne określające sposób, w jaki ma być prowadzone pisanie prac zazwyczaj określają także, jaki rodzaj oprawy jest dla danego rodzaju pracy dopuszczalny. Często także jest w nich dokładnie opisane, jaki informacje mogą się znaleźć na okładce pracy dyplomowej. Zazwyczaj gdy chodzi o twarde oprawy, takie jak na przykład skóra czy materiał, często litery czy napisy są na nich wytłaczane.\nPoza tym jest wiele gotowych opraw, z napisami praca licencjacka czy magisterska. Za dodatkowe elementy, jak na przykład logo uczelni czy tytuł pracy lub dane osoby piszącej, trzeba dopłacić. Jednak dzisiaj na rynku jest tak wiele materiałów, że pisanie prac i ich późniejsza oprawa w zasadzie nikomu nie sprawia najmniejszego problemu. Ze względu na coraz większa konkurencję, obniżają się ceny takich usług.


Przy ulicy Wiśnickiej, przy rozwidleniu dróg na Wiśnicz i Zawadę, stoi nieco zapomniany dziś kamienny obelisk wzniesiony w 1957 r. przez Zjednoczone Stronnictwo Ludowe. Upamiętnia on dramatyczne wydarzenia, jakie rozegrały się w tym miejscu 19 sierpnia 1937 r. Od kul policji zginęli Stanisław Święch i Wincenty Piechnik, a kilkunastu innych zostało rannych.\nŚmierć podbocheńskich chłopów była skutkiem narastającego od końca lat 20. XX wieku konfliktu między wsią a rządami sanacji. Przyczynił się do tego wielki kryzys gospodarczy oraz działania władz wymierzone przeciwko głównej partii chłopskiej to jest Stronnictwu Ludowemu. Już w 1932 r. władze państwowe i policja próbowały próbowały spacyfikować wielotysięczne tłumy zgromadzone w Łapanowie. Efektem akcji policji była śmierć 5 uczestników manifestacji.\nNastroje antyrządowe wzmogły się 5 lat później. Na 15 sierpnia 1937 r. zaplanowano rozpoczęcie dziesięciodniowego strajku chłopskiego w całej Polsce. W tym dniu na rynku w Bochni odbył się wielotysięczny wiec poparcia dla Stronnictwa Ludowego. Domagano się przywrócenia pełni praw dla więźniów brzeskich z Wincentym Witosem na czele, zmiany konstytucji i ordynacji wyborczej, a przede wszystkim poprawienia opłacalności produkcji rolniczej i sprawiedliwego podziału dóbr. Aby te postulaty osiągnąć SL wezwało chłopów do zablokowania dostaw żywności do miast. Tych którzy nie zastosowali się do zarządzeń SL i próbowali sprzedawać żywność w miastach bojówki chłopskie zmuszały (czasem również biciem) do powrotu do domów. Taka blokada został również ustawiona przy wjeździe do miasta od strony Wiśnicza. 19 sierpnia na miejsce blokady pojechały 4 samochody policyjne. Początkowo strajkujących zepchnięto z drogi, a oddziały policyjne odjechały do miasta. Gdy jednak chłopi ponownie stanęli na drodze, auta policyjne powróciły. Obie strony nie potrafiły powściągnąć emocji i powstrzymać się od radykalnych działań. Tak te wydarzenia wspominał Teofil Jarosz z Kobyla:\nKiedy dobiegliśmy na pola kurowskie widzimy cały tłum a koło zabudowy od drogi Wiśnicz - Bochnia, stoi samochód z którego wyskakują policjanci uzbrojeni w karabiny. Pod jednym z domów siedzi Widełka ze Starego Wiśnicza, zbity przez policję nie mogący już iść dalej. Słychać krzyki i nawoływania, coraz więcej nadciąga chłopów, padają w tłum puszki z gazem łzawiącym, a po chwili salwa karabinowa, ktoś podaję komendę: padnij! Cały tłum pada na ziemię, ale już więcej salw nie było, padli też zabici, Stanisław Święch z Małego Wiśnicza, Piechnik Wincenty ze Starego Wiśnicza i ranny w szyję Gicala Stanisław z Kobyla. Po salwie policja widząc groźną postawę tłumu który szykował się już nie zważając na dalsze skutki do uderzenia i rozbrojenia policji wsiadli szybko do samochodu i odjechali. Zabitych zabrano do kostnicy.\nPogrzeb zastrzelonych odbył się na cmentarzu w Starym Wiśniczu 22 sierpnia 1937 r. i stał się wielką manifestacją członków i zwolenników ruchu ludowego. Przybyły tłumy ludzi (ok 10 tysięcy osób) z powiatu bocheńskiego i sąsiednich. 20 sierpnia naczelne władze SL odwołały strajk. Rozpoczął się okres represji wobec uczestników strajku. W powiecie bocheńskim 22 chłopów skazano na kary więzienia. Konflikt między ruchem ludowym a sanacją przerwany został przez wybuch II wojny światowej.\nPo wojnie, w nowej rzeczywistości politycznej i społecznej, chętnie dyskryminowano i oskarżano dawne rządy sanacyjne. Jednocześnie przychylnie odnoszono się do środowisk lewicowych walczących z sanacją. Stąd też, władze podporządkowanego komunistom Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, w 20. rocznicę wydarzeń wzniosły na polach Kurowa niewielki pomnik z odpowiednią tablicą informującą o ofierze chłopów. Ten nieco zapomniany dziś obelisk przypomina o trudnej przeszłości przedwojennej Polski.\nJ. Hampel, J. Zawistowski, Przemiany polityczne w latach 1918-1939, Bochnia. Dzieje miasta i regionu, pod red. F. Kiryka i Z. Ruty, Kraków 1980, s. 386\nI. Sobas, Utopić strajk we krwi, Kronika Bocheńska, lipiec-sierpień 2017, nr 7-8\nWspomnienia Teofila Jarosza z Kobyla, materiały Komisji Historycznej ZBOWiD w Nowym Wiśniczu


Adam Szustak – Pachnidła\nOn i ona, razem i osobno, na co dzień i od święta. Tej historii jednak nie napisał człowiek, zrobił to Bóg. Co więcej, On ją zaśpiewał i tak powstała Pieśń nad pieśniami. Pachnidła to próba posłuchania tej opowieści, to próba zinterpretowania jej pomysłami Orygenesa i Grzegorza z Nyssy. To próba nazwania Bożego pomysłu na miłość dwojga ludzi fantazją, intelektem i barwnym językiem Adama Szustaka OP.\nAndrzej Muszala - Przewodnik po cierpieniu\nJaki jest sens cierpienia i znoszenia bólu przez osoby niewinne? Czy w ogóle można w tym przypadku mówić o jakimkolwiek sensie? Czy można usprawiedliwić choćby największe dobro krzykiem i bólem tysięcy osób umierających w wyniku głodu, wjen, chorób, wypadków?\nFranciszek Czekajewski - Pamiętnik z Lat Okupacji Hitlerowskiej\n(...) Pamiętnik mego ojca, Franciszka Czekajewskiego, jest inny niż podobne wspomnienia z okresu II wojny światowej. Zwykle takie pamiętniki pisane są przez ludzi, którzy z uwagi na pozycję czy rangę, mogli się pochwalić bohaterstwem względnie znajomością tajemnic państwowych lub wojskowych. (...) Mój ojciec był jedynie technikiem w Urzędzie Telefonów w Częstochowie. Samoukiem, bez pełnego wykształcenia licealnego, który w okresie II wojny miał już ponad 50 lat.


RODO - Bank Spółdzielczy w Krasnymstawie\nObowiązek informacyjny Zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE L 119 z dnia 4 maja 2016r. ), dalej zwanym „RODO”, informuję, iż:\nAdministratorem danych jest Bank Spółdzielczy w Krasnymstawie z siedzibą w Krasnymstawie, adres: ul. Mostowa 25, 22-300 Krasnystaw, wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy Lublin Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku VI Wydział Gospodarczy KRS pod numerem KRS 0000104200, NIP 5640001749, tel. 825761718, zwanym w dalszej części „Bankiem.\nZakres przetwarzanych przez Bank Pani/Pana danych osobowych wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a w szczególności ustawy -Prawo bankowe. Uzależniony jest od zawartych przez Panią/Pana umów z Bankiem, a w szczególności umowy rachunku bankowego, umowy o bankowość elektroniczną, umowy o kartę płatniczą, umowy kredytu bankowego oraz innych umów o usługi bankowe i obejmuje: dane osobiste, dane teleadresowe, dane kontaktowe, dane finansowe oraz dane dotyczące posiadanych produktów i usług.\nOdbiorcami Pani/Pana danych osobowych są organy i podmioty uprawnione oraz instytucje (Biuro Informacji Kredytowej S.A., Związek Banków Polskich)na podstawie ustawy –Prawo bankowe.\nPrzysługuje Pani/Pana prawo do żądania od Banku sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych osobowych oraz do wniesienia sprzeciwu wobec takiego przetwarzania, z uwzględnieniem uwarunkowań wynikających z RODO, ustawy Prawo bankowe, ustawy o rachunkowości oraz innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa.\nZasady przetwarzania danych osobowych przez Bank Spółdzielczy w Krasnymstawie\nWniosek - Realizacja praw klienta zgodnie z Rozporządzeniem 2016/679 (RODO)\nOświadczenie przeniesienie danych\nKlauzula informacyjna Banku Spółdzielczego w Krasnymstawie - Kontrahenci


Trochę wspomnień … | Anna Pisze\n← „Widocznie tak miało być” – 34,35\nSzczawnickie wspominki 6 – PPN →\nTrochę wspomnień …\nOpublikowano 25 kwietnia 2020, autor: anka\nJeszcze w związku z wczorajszym dniem. Wróciłam do starych zdjęć i kilka wydobyłam na światło dzienne 🙂 Jakość jest oczywiście fatalna, ale za to chwile uwiecznione – bezcenne. Czyż ja bym uwierzyła, że mała Ania była ciągle naburmuszona gdyby nie fotki? A w życiu! To Calineczka ma chwilami takie miny, nie ja przecież 😉 Prawdę mówiąc, ja nie, ale Ania z przeszłości jak najbardziej…\nAnia w swoim kabriolecie z babcią Stefą i siostrą\nJuż na własnych nóżkach z mamą i Lucynką\nZ Lucy i Rolfem, po którym mój pierwszy osobisty psi przyjaciel odziedziczył imię\nKarmimy kury u babci w Tenczynku\nNa rynku w Krzeszowicach\nW krakowskim Zoo z mamą. Lucynką i wujkiem (strażak, żeby nie było pomyłki w kwestii munduru), chrzestnym tatą Ani, sweterek robiła mama, był niebieski z białymi kwadracikami\nTrochę wcześniej – komunia Lucynki i obydwie babcie\nNa tym koniec dzisiejszych wspomnień, zostaną czarno- białe fotografie. Tak się składa, że dziś jest rocznica śmierci babci Frani, tej po prawej stronie, stojącej za naburmuszoną Anią. Miała niesamowitą fantazję i umiała niezwykle zajmująco opowiadać bajki i różne historie. Do Ani mówiła „moja poetko” 🙂\nWciąż żałuję tylko jednego, że nie można się spotkać z bliskimi w swoim obecnym stanie ducha i umysłu choć na chwilę, porozmawiać i przytulić, powiedzieć, jak byli i są ważni i jak bardzo się ich kocha.\n47 Responses to Trochę wspomnień …\n25 kwietnia 2020 o 09:02\nAleż wspaniała kronika rodzinna, miałam identyczny wózek:-)\nWe wczesnym dzieciństwie wyrzuciłaś z siebie wszelkie smutasy i teraz dziewczyna wesoła, co się zowie!\n25 kwietnia 2020 o 13:18\nJotuś:-) Kiedy teraz patrzę na wózek najbardziej podobają mi się szybki, czyli okienka 🙂 Szkoda, że nie pamiętam jak się jeździło w takim kabriolecie 😉\n25 kwietnia 2020 o 09:14\nJa właśnie odkrywam, że ja na starych fotografiach, to roześmiane i „słoneczne” dziecko.\nDziś wszyscy mi mówią – uśmiechnij się.\n25 kwietnia 2020 o 13:21\nZniewolona:-) Tak to się zmienia w życiu jak w kalejdoskopie. Miałam taki czas, gdy dosłownie nie dałam rady podnieść kącików ust, żeby chociaż udawać, że się uśmiecham…\n25 kwietnia 2020 o 14:19\nPrześliczne te Twoje wspomnienia związane ze zdjęciami…\nI ja ciągle szukam w starych albumach….\nPrzytulam najserdeczniej Anko 🙂\n25 kwietnia 2020 o 16:28\nStokrotko:-) Ostatnio moja kuzynka kochana również dała nurka w stare zdjęcia i taką sesję wspomnieniową robimy podsyłając sobie fotografie. Jednej – wspólnego mojego taty i jej mamy z dzieciństwa – na oczy dotąd nie widziałam. A jakie cudne ciotek z młodości, elegantek przedwojennych!\nŚciskam najserdeczniej 🙂\n25 kwietnia 2020 o 14:31\nale niesamowity kabriolet, to za naszych czasów był szczyt mody, tez w takim jeździłam.\nWspomnienia śliczne, tyle miłości z mich bije do i od Rodziny i nawet ta nieco naburmuszona minka nie jest w stanie tego zmienić.\n25 kwietnia 2020 o 16:31\nEwa:-) A pamiętasz jak jeździłaś? Ja różne obrazki z bardzo wczesnego dzieciństwa pamiętam, sprzed 2-go roku życia nawet, ale jazdy wózkiem nie. Szkoda, fajnie musiało być tak sobie wygodnie leżeć, nie mieć jeszcze żadnych problemów i oglądać świat przez okienka 🙂\nEwa, kocham ich wszystkich, im starsza jestem to jeszcze bardziej…\n25 kwietnia 2020 o 22:22\npewnie, że nie pamiętam, ale musiało być bardzo wygodnie, Pozostały tylko zdjęcia, a mnie najbardziej wzruszyło mnie moje zdjęcie na ogromnej żabie, robione na Krakowskich Plantach, a w tle była moja Mamusia. Ale byłam pulpecik, no i minkę też nieco naburmuszoną nosiłam, chyba jednak nie za bardzo mi się ten „pojazd” podobał, pewnie się bałam…..\n26 kwietnia 2020 o 07:43\nEwa to musi być cudne zdjęcie 🙂 Jak dobrze, że one są, prawda? I to jeszcze z najukochańszą osobą… Wspaniała pamiątka.\nNiedługo urodziny babci i dziadka, mam ich zdjęcia sprzed stu lat, pokażę. Wiesz, sama mam przyjemność mogąc teraz w każdej chwili spojrzeć na blog i te wszystkie fotki, nie muszę wyjmować pudeł ze zdjęciami i szukać. Nie potrafię tylko robić odnośników w tekście, żeby od razu otwierała się strona starsza, na której coś jest do pokazania odnośnie np. pisanych informacji. Cóż, jak się ta epidemia skończy i dzieci normalnie przyjadą, to mnie muszą nauczyć.\n27 kwietnia 2020 o 09:50\nwłaśnie z myślą o Tobie tę Ewusię na żabie umieściłam w dzisiejszym moim blogu, zapraszam 🙂\n25 kwietnia 2020 o 16:12\nAniu cudowne zdjęcia . Cudowne pamiątki. Własnie z takich pamiątek tworzy się wspomnienia.\nJak mój ” Życiorys PRL em malowany”. Moja ulubiona książek wśród tych napisanych.\n25 kwietnia 2020 o 16:36\nLucia:-) Rozumiem, że Ty ją napisałaś.. A można ją gdzieś dostać? Z przyjemnością bym przeczytała. Moje „Wejście w światło” to już tylko gdzieś na allegro. Nie wiem, czy nie zacznę jej „puszczać” w odcinkach w przyszłości.\nZdjęcia są genialnym wynalazkiem, dzięki nim można się naprawdę zanurzyć w przeszłość, odkurzyć wspomnienia, przeżyć ponownie pewne sytuacje i zdarzenia.\nBuziaki serdeczne 🙂\n25 kwietnia 2020 o 16:18\nAnia proszę zajrzyj do Magdy pod jaskółki. 🙂\n25 kwietnia 2020 o 16:39\nLucia, zaglądałam. Dziś mi się udało, wczoraj za chińskiego boga nie mogłam, internet wariował, albo mój Lapcio. Jaskółki cudowne. Magda zrobiła przepiękną kartkę z urodzinowymi życzeniami, czym mnie wzruszyła niemożebnie. Kochana dziewczyna 🙂\n25 kwietnia 2020 o 16:40\nAniu, piękne wspomnienia, urocze zdjęcia, wspaniały, beztroski czas….\nZ bliskimi spotkać się nie możemy, zapewnić ich o naszych uczuciach do nich też nie – ale ja myślę, ze skoro o nich pamiętamy i ciepło myślimy, to oni to wiedzą i czują.\n25 kwietnia 2020 o 19:55\nWilmo:-) Bardzo bym chciała, żeby tak było jak mówisz. Skoro czasem my czujemy ich obecność – więc powinno działać i w odwrotną stronę…\nRównie serdeczne pozdrowienia do Ciebie fruną 🙂\n25 kwietnia 2020 o 17:13\nAnia, jak ty to wszystko pamiętasz? Ja nie pamietam prawie nic z mojego dzieciństwa, jakby ktoś mi pamięć wyczyścił. Jakieś przebłyski może, fragmenciki, każdy z innego czasu. Wirus jakiś? Przytulam!\n25 kwietnia 2020 o 20:11\nEwcia:-) Pewnie spędziłaś dzieciństwo w jednym miejscu? Wtedy wszystko się zlewa i się nie pamięta. Ja miałam kilka przeprowadzek i to widocznie były dla dziecka tak silne przeżycia, że utkwiły na zawsze i podzieliły czas na kilka etapów. Miałam 2 latka podczas przenosin do Mysłowic i to pamiętam, jak również kilka fragmentów wcześniejszych. Potem pojechałam do dziadków do Tenczynka i praktycznie od tego czasu (miałam 4 latka) pamiętam wszystko. Oczywiście prawie, wszystkiego się nie da 😉 Potem do Opola, do W-wy i jestem tu do tej pory. Ten czas mi się zlał 😉\nWirus na pamięć nie działa, niektórym pada na rozum, ale to inna zaraza. Tobie nie grozi 😉 Buziaki!\n25 kwietnia 2020 o 17:22\nZagladnij jeszcze raz. Jeżeli podasz mi maila wyślę Ci wersję elektroniczną. ** poczytasz na kompue albo na czytniku jak masz.\n25 kwietnia 2020 o 19:51\nLucia:-) Weszłam też do Ciebie i tam na Contact napisałam. Zaglądnęłam i dziękuję Ci baaardzo 🙂 To takie miłe, że życzliwe duszyczki spotykam na świecie 🙂 🙂 🙂\n25 kwietnia 2020 o 17:39\nCudne zdjęcia. Fartuszek z falbankami też miał am.Piekne wspomnienia to nam zostało.Tego nikt nie zabierze.Pozdrawiam.Kilka kropel deszczu spadło.\n25 kwietnia 2020 o 20:16\nUleńko:-) Jak dobrze, że są zdjęcia, prawda? Bez nich nie pamiętałoby się szczegółów, jak np. ubranka, fryzury.\nDeszczu u nas dalej nie ma. Wodę po myciu np. warzyw, płukaniu kubków po kawie wylewam na trawę i pod drzewka. Pozdrawiam 🙂\n25 kwietnia 2020 o 21:47\nW zdjęciach zaklęty jest kawał naszego życia. Jak i Ty uwielbiam wracać do ich oglądania i do wspomnień.. Taki wózek widzę po raz pierwszy, wygląda niesamowicie 🙂 Jak i Twoje duże kokardy.. Myślę, że i ci, których już nie ma na tym świecie wiedzą, jak bardzo ich kochasz. Uściski Aniu i miłego weekendu 🙂\n26 kwietnia 2020 o 07:27\nMyszko:-) Wózek robi wrażenie, prawda? Budka była zasuwana. Wiem, bo jak już podrosłam i marzyłam o wózku dla lalki, były takie miniaturowe właśnie z odsuwaną budką. Szczyt marzeń 😉 Niestety, takiego się nie doczekałam, miałam koszykowy, taki z wikliny i potem coś podobnego do dzisiejszych składanych „parasolek”. Woziłam w nich nie tylko lalki ale kurczaki i króliki babcine.\nWstążki były wplatane w warkocze i wiązane na kokardę. Wolałam koński ogon, ale nie miałam nic do powiedzenia. Czasem mama czesała mnie „w gretkę”, czyli dobierany warkocz pleciony wkoło głowy, zakończony oczywiście kokardą 😉 W trzecie albo czwartej klasie warkocze mama obcięła i od tego czasu zapuszczam włosy – mając po drodze najrozmaitsze fryzury świata jakie tylko były akurat modne.\nTeż mam w głębi duszy nadzieje, że wiedzą…\n25 kwietnia 2020 o 23:20\nDużo pięknych wspomnień i zdjęć , a i pamięć Aniu masz swietną.\nJa najczęściej byłam naburmuszona .\n26 kwietnia 2020 o 07:35\nDora:-) Myślę, że ponieważ emocjonalnie podchodzę do świata (taka konstrukcja rodzicom wyszła 😉 ), to pamiętam momenty właśnie emocjami nasycone. Natomiast tam, gdzie potrzeba logiki i zdroworozsądkowego myślenia – to mnie nie ma i z pamięcią takich chwil też jest krucho 😉 Pewnie dlatego część wydarzeń, które były obojętne albo wręcz znienawidzone – wyparowały, nie ma ich, nie pamiętam, nawet się będę kłócić, że nie było. Dzięki zdjęciom można sobie wiele przypomnieć. Skąd wiedziałabym jaki miałam wózek?\nZ tym naburmuszeniem – też bym nie uwierzyła, gdybym nie zobaczyła. I teraz się śmieję z minek Calineczki, ona ma dokładnie takie same 🙂\n26 kwietnia 2020 o 08:20\nWszystkie wspomnienia, nawet te już dziś wyblakłe – to część naszego życia. Czasami chciałabym wpaść w odwiedziny do tych Bliskich , którzy już odeszli z tego świata, porozmawiać z nimi i wrócić do czasów dzisiejszych. Nawet siebie samą z lat młodości chciałabym dziś spotkać i porozmawiać z nią jak z siostrą. Ciekawe co z takiego spotkania bym dziś wyniosła. Chwilami staję się bardzo sentymentalna. Ściskam Cie mocno Marysia.\n26 kwietnia 2020 o 12:12\nMarysiu:-) Ze mną jest dokładnie tak samo. Wiesz, że kiedy patrzę na malutką Anię ze zdjęcia, to chciałabym ją przytulić…\n26 kwietnia 2020 o 08:28\nRewelacyjna kronika! Miałaś fun podczas oglądania tych zdjęć! Na pewno! 🙂 Cudowna byłaś z tym chmurnym spojrzeniem, a teraz Twój uśmiech wyczuwa się przez wszystkie monitory świata 🙂 🙂 🙂\n26 kwietnia 2020 o 12:16\nPolu:-) Teraz widzę u najmłodszej wnuczki taką minkę naburmuszoną 🙂\nSłoneczne pozdrowienia posyłam 🙂\n26 kwietnia 2020 o 11:29\nStare fotografie zawsze wywołują nostalgiczne wspomnienia, a dzieciństwo mało komu kojarzy się źle. Sama idę poszukać zdjęć i powspominać :))\n26 kwietnia 2020 o 12:39\nElizo:-) Podczas tego przymusowego spędzania w domu większej ilości czasu niż zwykle, wiele osób sięgnęło po stare zdjęcia. Taki powrót do przeszłości uwielbiam, sama robiłam dużo zdjęć w młodości, kupiłam sobie „Smienę” po „Druhu” i pstrykałam na okrągło. Potem była przerwa ze względu na brak możliwości kupienia filmów do aparatu w sklepach. Ale odkąd dzieci mi kupiły pierwszą cyfrówkę, znowu zaczęłam uwieczniać różne chwile.\nMiłego wspominania 🙂\n26 kwietnia 2020 o 14:59\nBardzo kocham stare zdjęcia. Mam je w albumach i czasem sięgam. Ale dobrej pamięci nigdy nie miałam. Ja – podobnie jak Ewa- praktycznie bez wspomnień, gównie czarna dziura, jakieś pojedyncze wrażenia… Ale i tak fajnie jest zanurzyć się w atmosferę starych zdjęć! 🙂\n26 kwietnia 2020 o 18:37\nMatyldo:-) Pewnie, że fajnie 🙂 Takie cudne są chwile, kiedy można zanurkować w przeszłość wybierając najprzyjemniejsze momenty 🙂\n27 kwietnia 2020 o 08:18\nWózek pozazdrościła nie jedna mama- kapitalny i teraz zapewne też robiłby furorę:)\nUwielbiam stare rzeczy i stare zdjęcia, mają ogromny urok. Pozdrawiam\n27 kwietnia 2020 o 17:51\nRenatko:-) Sama sobie zazdroszczę, że taki miałam i zupełnie nie pamiętam. Gdyby nie zdjęcia – nie miałabym pojęcia, że jeździłam takim wypasionym kabrioletem 🙂\n27 kwietnia 2020 o 10:40\nAnno- to co masz na glowie na ostatim zdjeciu to jest, jak dla mnie, re-we-la-cja:)))\n27 kwietnia 2020 o 17:54\nBognna:-) Spojrzałam jeszcze raz na fotkę i parsknęłam głośnym śmiechem. Faktycznie rewelacja 🙂\n29 kwietnia 2020 o 10:47\n27 kwietnia 2020 o 11:12\nBardzo lubię oglądać takie stare zdjęcia. Świetny ten Twój kabriolet. Za moich czasów już chyba takich wózków nie było, ale ogromnie mi się podobają, tylko mało jest okazji, żeby je zobaczyć.\n27 kwietnia 2020 o 18:00\nMokuren:-) Nie wiem czy jest jakieś muzeum wózków dziecięcych, ale pewnie tylko w takim miejscu można takie cudo zobaczyć 🙂 Za Twoich czasów na pewno już takich nie było. Już jakieś 5 lat po mnie nastała inna moda i wózki miały zupełnie inny wygląd, bardziej zbliżony do współczesnych.\n27 kwietnia 2020 o 16:19\nPamięć, to najlepszy skarbiec na świecie!\nNie mam takich zdjęć zbyt wiele, ale jak czasem przeglądam, to chciałoby się wrócić do tych lat beztroskich!\nSerdeczności moc podsyłam ! I zdrowia życzę nieustannie!\n27 kwietnia 2020 o 18:02\nFusilko:-) Miłe są chwile powrotu w krainę szczęśliwego dzieciństwa, bez dwóch zdań 🙂 Jak pamięć już zaczyna szwankować to zdjęcia są skarbem bezcennym. Zdrówka i Ciepłe z Puchatym!!!\n2 czerwca 2020 o 17:30\n2 czerwca 2020 o 19:12\nPiotrze:-) Dzięki za wizytę, pozdrawiam 🙂\nPingback: Kwietniowy weekend 2021 | Anna Pisze\nW tym tygodniu: 5859\nW tym miesiącu: 32475


Nowe terapie w okulistyce | Animal Expert+\nJak widzą zwierzęta? Profilaktyka i leczenie chorób narządu wzroku zwierząt towarzyszących ODC. 4/4\nW ostatnim odcinku z serii omówione zostają najnowsze metody diagnostyczne i lecznicze w terapii okulistycznej zwierząt towarzyszących.\npies specjalista kot wzrok widzenie okulista nowe terapie w okulistyce\nTranskrypcja video Nowe terapie w okulistyce\nDzień dobry, nazywam się Anna Cisło pare Kulek, Jestem lekarzem weterynarii, OKULISTĄ zajmuje się leczeniem chorób oczu, u psów, kotów oraz koni oraz Jestem doktorem nauk biologicznych i zajmuje się pracą naukową dotyczącą regeneracji.\nSiatkówki u psów.\nE opowiem wam dzisiaj o nowych terapiach wy okulistyce zwierząt, ponieważ innowacyjność i okulistyka są to 2 rzeczy, które zawsze idą ze sobą w parze.\nZacznę od chorób rogówki, rogówka to jest yyy przezroczysta błona, która jest dla nas najbardziej widoczna.\nEE musi mieć odpowiednią krzywiznę i musi mieć odpowiednią przejrzystość. Warunkuje to ll otrzymywania prawidłowego obrazu na siatkówce. Wcześniej okulistyce weterynaryjnej.\nSalę naszych terapii było przede wszystkim utrzymanie integralności gałki ocznej. Mówiąc inaczej chodziło po prostu o to, żeby wyleczyć oko tak, żeby zostało obecnie wiedząc.\nŻe istnieje zjawisko aberracji, mając większą wiedzę na temat wzroku naszych pacjent.\nCelem wielu terapii regenerujących probówkach jest również jak golenia z jak nam większą przezornością i z jak najmniejszym bliznowacenia. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych metod leczenia, takich jak protezy, rogówki, Soczewki Kolagenowe, krople Vital, rok. Jesteśmy w stanie my tylko wygoić Rogówka, ale również zapewnić.\nJak najmniejszą bliznę.\nCo nie będzie potem w przyszłości miało wpływu na wzrok na widzenie u naszych zwierząt. Zespół suchego oka jest to jednostka chorobowa, która stanowi bardzo poważny problem w okulistyce ludzi.\nAle i zwierząt.\nZespół suchego oka jest spowodowane brakiem produkcji łez. Wtedy mówimy o tak zwanym ilościowym zespole suchego oka może być również spowodowane zaburzeniami filmu.\nNowoczesne terapie EE zespołu suchego oka nie opierają się tylko na leczeniu stanu zapalnego czy nawilżaniu oka, ale nowoczesne terapie bazują na osiągnięciach medycyny regeneracyjnej. Mówię o przeszczepie komórek macierzystych do gruczołów uzo.\nIstnieją dane publikacje. Ja również się tym zajmuje, które mówią o tym, że przeszczep komórek macierzystych do gruczołów łzowych u zwierząt cierpiących na zespół suchego oka może dawać bardzo dobre długotrwałe rezultaty polegające na regeneracji gruczołów łzowych.\nI tym samym zmniejszaniu stanu zapalnego, który jest skutkiem niedoboru łez.\nRezi region i retinopatia jest to temat szczególnie mi bliski, ponieważ przez ostatnie pięc lat mojego życia zajmowałam się pracą naukową dotyczącą regeneracji siatkówki i wraz z zespołem Międzynarodowego Instytutu medycyny Transakcyjnej oraz zespołem Eventu udało mi się opracować pierwszą terapię regeneracyjną siatkówki u psów.\nKtóra polega na tym, że u psów dotkniętych chorobą siatkówki, bez względu na przyczynę, w tym również choroba genetyczną, jesteśmy w stanie powstrzymywać proces postępującej degeneracji oraz.\nJesteśmy w stanie tą siatkówkę regenerować. Reasumując, możemy zatrzymać utratę wzroku, ale też poprawić wzrok u zwierząt, które tak naprawdę jeszcze kilka lat temu były skazane na nieodwracalną utratę.\nJeżeli chodzi o techniki operacyjne, ll istnieje wiele jednostek chorobowych. Hmm, okulistyce, których jedynym rozwiązaniem, przy których leczeniu wykorzystujemy, po prostu mówiąc krótko, chirurgie zaćma, czyli mętna soczewki, może prowadzić do tego, że zwierzę nie widzi zwierzę czy człowiek natomiast z zacną walczymy tylko w jeden sposób, wykonując zabieg operacyjny.\nWako MSY Fikać a, czyli operacja soczewek. Jest to zabieg, który polega na ultradźwiękowym rozbiciu mętnej soczewki i wstawieniu sztucznej soczewki, dzięki czemu zwierzę jeżeli ma zdrową siatkówkę, widzi normalnie i widzi trwale na koniec chciałam jeszcze powiedzieć o jaskrze i możliwościach terapeutycznych jaskry.\nJaskra jest dla mnie bardzo dużym problemem, jeśli chodzi o okulistykę weterynaryjną, dlatego, że nasi pacjenci z uwagi na to, że nie są w stanie werbalnie poinformować nas o pierwszych deficytach wzroku, często zgłaszani są do nas do Okulistów wy zaawansowanej postaci choroby.\nEE bardzo często jest tak, że zwierzęta, które cierpią, cierpią na jaskrę, przychodzą do nas w momencie, kiedy już nie widzą i wtedy w zasadzie nasze zabiegi polegają na tym, aby niestety nie przywróc na czy polegają na tym, aby uśmierzyć ból, ponieważ w takich przypadkach nie jest możliwe przywrócenie wzroku. Pacjenci ludzcy zgłaszają się do do lekarza okulisty znacznie wcześniej. Dlatego tych zabiegów przeciw jaskrawych, które.\nPotencjalnie mogą ratować EE wzrok jest więc.\nEE zdarza się również u moich pacjentów, że bardzo wcześnie zostanie wykryta jaskra, a przynajmniej na tym etapie, że zwierzę jeszcze widzi i że funkcjonuje siatkówka.\nI wtedy staramy się wykonywać takie zabiegi w momencie, kiedy nie ma odpowiedzi na leczenie farmakologiczne, które będą pozwalały dłużej widzieć takim zabiegiem jest laserowa cyklow oto ablacja, którą wykonujemy w krótkim znieczuleniu ogólnym i polega ona na tym, że laserową jeszcze mycia łożyskowe, które.\nProdukuje EE płyn.\nZaletą tej metody jest to, że działa wybiórczo tylko na ciało, że zkowe natomiast nie uszkadza siatkówki. Reasumując, jesteśmy w stanie wykonać zabieg, który zapewni zwierzęciu niskie prawidłowe ciśnienie wewnątrzgałkowe, ale równocześnie to umożliwi widzenie.\nBardzo się cieszę, że.\nTych yy w tym cyklu EE 4 opowieści moich mogłam się z wami podzielić moją wiedzą. Myślę, że te bardzo ogólne informacje trochę zainspirują. Was do zastano.\nZmienia się nad tym, jak widzą moje zwierzęta.\nEE, co mogę zrobić, żeby widziały lepiej? Co mogę zrobić, żeby, żeby przeciwdziałać chorobą? Co mogę zrobić, żeby widziały dłużej z 2 strony? W przypadku osób pracujących z psami użytkowymi? Mam nadzieję, że te informacje, którymi się podzieliłam.\nEE będą stanowiły również yy cenną wskazówkę do pracy z psem do zrozumienia pewnych jego zachowań, do pewnych sytuacji. To są oczywiście tematy, które można zagłębiać i które można rozwijać. Które z mojego punktu widzenia są bardzo ciekawe.\nNatomiast myślę, że z punktu widzenia opiekunów zwierząt stanowią bardzo cenne wskazówki behawioralne oraz takie wskazówki, które pomogą nam lepiej zrozumieć naszych przyjaciół. Dziękuję.\n(13:34) odc. 1\n(11:58) odc. 2\n(9:42) odc. 3


Lublin jest Miastem Powszechnej Klęski\nHome » Rozmowy • Rzeczy » Lublin jest Miastem Powszechnej Klęski\nKarol Karol Styczeń 19, 2011 Rozmowy, Rzeczy 1 Comment\nil. by mike henry / abduzeedo.com\nZ Jackiem Bierutem rozmawia Bartosz Nowakowski.\n– Zainteresował mnie wątek pańskiej powieści ?Spojenia?, który wydaje mi się, nie jest zbyt często obecnie poruszany, a mianowicie motyw męskiej przyjaźni. Przede wszystkim: czy istnieje jeszcze męska przyjaźń?\n– Na pewno istnieje, jak wiele innych rzadkich zjawisk. I chyba to się różnie rozgrywa. Moje przyjaźnie z dawnych lat w większości przetrwały, chociaż nie są już tak intensywne jak kiedyś. Częściej bywa raczej tak, że ludzie są w tym względzie dość powierzchowni, żyją szybko i zmiana w ich otoczeniu nie zmienia tak bardzo ich świata, bo to właściwie jest cały czas ten sam świat. W moim świecie przyjaźnie są istotne, ale zauważam wokół, że ich rola karłowacieje. Może to jest właściwy sposób, człowiek ma żyć szybko, dla przyjemności, a nie gmatwać sobie życie jakimiś zaszłościami? Pisarz nie jest dobrą osobą, żeby mu zadawać takie pytania. Jakiś socjolog by pewnie na to lepiej odpowiedział.\n– No nie wiem. Natomiast, czy to jest według pana przyczyna tego, że ten temat nie jest eksploatowany współcześnie? Nie znajduje odzwierciedlenia w literaturze?\n– Coś w tym jest. Prozaicy rzeczywiście wolą szukać ?modnych?, najlepiej kontrowersyjnych tematów, które spowodują, że książka zostanie zauważona. Dzieje się tak najczęściej ze szkodą dla ich twórczości. Ale może się mylę. Przecież każdego co innego w życiu interesuje, co innego boli, co innego chce on rozwikłać. Co innego chce zbudować. Akurat dla mnie wątek męskiej przyjaźni był dość istotny. W książce ?PiT?, którą wydałem przed ?Spojeniami?, jest jeszcze ważniejszy. Teraz już nie drążę tej kwestii. W kolejnych książkach to już nie wróci. Mam to załatwione.\n– Tak jak pan mówi, od każdego zależy co go porusza. Jednakże fakt, że coraz mniej ludzi taką tematykę podejmuje, nie wydaje się panu w jakiś sposób niepokojący?\n– Prawdopodobnie jest to niepokojące. Nie chcę jednak oceniać świata. Niech każdy pisze o tych rzeczach, które uważa za istotne. Chyba na tym polega pisarstwo. To jest przede wszystkim ta bezczelna decyzja, że się spróbuje napisać, a jeszcze potem o wiele bardziej bezczelna, że się wyda, co się napisało. Co do tematu jaki zostaje poruszony, to mam wrażenie, że w dobrej literaturze jest to czasami intuicyjne. Pisarz rzadziej się zastanawia nad tym, dlaczego o czymś chce opowiedzieć, więcej roboty wkłada w to, jak to opowiedzieć. Dla mnie taka literatura jest ciekawsza. Lubię książki, w których nawet niewiele się dzieje, pod warunkiem, że są świetnie napisane, że ten językowy, energetyczny wymiar w nich iskrzy, oddycha.\n– ?Spojenia? to książka, której fabuła rozgrywa się na przestrzeni 30 lat. Nigdzie to nie jest wprost podane, ale jak sobie wyliczyłem są to lata 1982-2012, czyli od Stanu wojennego, do niemalże futurologii. Jak pan to ogarnął?\n– To było konkretne założenie. W zasadzie bardzo proste. Akcja ?PiT-u? działa się w ciągu mniej więcej dwunastu godzin i na małej przestrzeni. Postanowiłem spróbować czegoś odwrotnego. Napisać książkę dziejącą się na dużej przestrzeni, jeśli chodzi o terytorium, i w dużej przestrzeni czasowej.\n– Terytorium to Dolny Śląsk?\n– W ?Spojeniach? właśnie nie tylko, bo tam część akcji dzieje się w zupełnie innym regionie. Ale faktycznie głównie był to Dolny Śląsk.\n– Jaki to region?\n– Najważniejsze rzeczy w ?Spojeniach?, te z lat 80-tych, dzieją się w Jeleniej Górze, ale właściwie miasto jest trochę przemienione. Pobawiłem się trochę przestrzenią, na przykład ?kolorowe jeziorka?, tak naprawdę leżące pod Marciszowem, w książce dostępne są piechotą. To jest jednak jakieś dwadzieścia kilometrów. Rzadko kto wybiera się z Jeleniej na ?kolorowe jeziorka? pieszo. Mniej więcej trzymałem się jednak realiów. Kolejna ważna część akcji umiejscowiona jest we Wrocławiu, a to wszystko co się dzieje wokół mieszkania babci i jej ?pochówku?, dzieje się w Lublinie. Nie wiem tylko, czy jest zasadne, że to teraz zdradzam. To chyba nie jest takie istotne dla czytelnika.\n– Jest to ciekawe, bo w takim razie Lublin byłby nazwany przez pana ?miastem powszechnej klęski?.\n– Lublin jest Miastem Powszechnej Klęski, oczywiście.\n– Nie chcę źle mówić o tym mieście. Jest ono bardzo urokliwe i pięknie położone. Jest tam takie niesamowite, zupełnie inne niebo. Niestety miasto ma jakąś wewnętrzną inercję. Właściwie rzadko się tam komuś coś ważnego udaje. Jak ktoś chce zrobić coś ciekawego, to powinien się stamtąd jak najszybciej wynieść. Tak to wygląda.\n– To mocne słowa. Nigdy tam nie byłem, więc nie wiem.\n– To bolączka właściwie całego wschodu Polski, może poza Krakowem. Na szczęście to się już zmienia i będzie zmieniać. Nie tylko zewnętrznie, bo te miasta ostatnio szybko pięknieją. To się zmienia już w ludziach. Ale na razie tak to niestety wciąż jeszcze wygląda.\n– Wracając do tych ram chronologicznych. Rozumiem, że pan sobie wszystkie wydarzenia dokładnie wyliczył co do dnia?\n– Tak. Na przykład, czy Ulka zdążyłaby zajść w ciążę, urodzić, itd. Tu było mniej liczenia niż w ?Picie?, bo tam musiało się wszystko zgadzać co do minuty. Tutaj mogłem sobie pozwolić na dokładność co do tygodnia.\n– To mógłby pan w takim wypadku pisać scenariusze filmowe.\n– Mógłbym, ale jakoś mnie to nie pociąga. Największą wartością w literaturze jest dla mnie to, że wszystko zależy od jednej osoby. Natomiast w filmie czasami jest tak, że bardzo dobry scenariusz zostaje rozłożony dlatego, że komuś się nie udała muzyka, czy światło, nie mówiąc już o reżyserii. Bywa też odwrotnie. Stosunkowo słabe scenariusze stają się świetnymi filmami, bo ktoś wymyślił coś genialnego.\n– To są chyba rzadkie przypadki.\n– Rzadkie, ale się zdarzają. Ale mi to nie grozi, jestem człowiekiem, który lubi coś robić sam i tyle. Napisałbym scenariusz i potem byłbym wściekły, że ktoś mi tam coś gmerał i zmienił? I zepsuł?\n– Czy w takim razie uważa pan, ze film to bardziej rzemiosło, że nie ma w tym artyzmu?\n– To jest dokładnie tak jak z literaturą. Są filmy bardzo skupione na tym, żeby być nie tylko opowieścią, ale także czymś osobnym formalnie, chcą wciągnąć widza w nową energię, zachwycić samą swoją budową, czy językiem, jaki został stworzony dla potrzeb tego jednego jedynego filmu. Podobnie jest z innymi sztukami. Wcale bym nie wartościował, że literatura jest jakoś lepsza od filmu. Film ma dużo większe możliwości, ale z kolei nie ma niektórych z tych możliwości, które ma literatura, a które mnie najbardziej interesują.\n– Wymieni pan jakieś swoje ulubione filmy?\n– To mi się zmienia z czasem. Ostatnio bardzo lubię filmy rosyjskie. Aż mnie dziwi, że tak chętnie je oglądam. Zarówno te stare, ?radzieckie?, jak i zupełnie nowe. Jest tam jakaś świeżość, inne spojrzenie. Jakiś bliski mi rodzaj światła. Zdarza mi się również oglądać duńskie, norweskie, islandzkie. Czeskie. Jestem zdumiony tym, jak złe filmy robią ostatnio Polacy. Chociaż rozumiem z czego to wynika: brak pieniędzy, pośpiech, presja ?oglądalności?. Ale i u nas się czasem udaje. Na przykład ?Dom zły?. Idealnie napisany i zrealizowany. Albo w nieco mniejszym stopniu ?Zero? lub ?Matka Teresa od kotów?.\n– Ale Rosja to jest jeszcze dalszy Wschód niż Lublin. Teoretycznie im też nie powinno się nic udawać.\n– Nie, ja nie twierdzę, że na Wschodzie się nic nie udaje, a na Zachodzie się udaje. Po prostu Lublin nie przekazuje człowiekowi jakiejś ?wartości dodanej?. Mieszkając tam, trzeba czerpać głównie z siebie. A są takie miejsca na świecie, że samo przebywanie w nich powoduje, że coś w człowieku rośnie, coś się pojawia nowego. Nie twierdzę, że Wrocław jest idealny, bo znam lepsze miejsca. Jeśli jednak postanawia się mieszkać w Polsce, to Wrocław jest jednym z najlepszych wyborów. Tutaj można chyba więcej z siebie wycisnąć. Przynajmniej tak jest w moim przypadku. Przeprowadziłem się do Wrocławia dziesięć lat temu z postanowieniem, że będę tu mieszkał pięć lat i potem przeprowadzam się dalej. Mija kolejne pięć lat i ciągle jest mi tu dobrze. To miejsce ciągle mi coś daje. Na razie na pewno tu zostanę.\n– To jakie są te najlepsze miejsca?\n– Oczywiście, nie wszystkie sprawdziłem. Sprawdziłem zupełnie odludne, odosobnione. Dom w lesie. ?Dom dobry?. Wiem już, że nie chcę wracać w takie okoliczności, chociaż też sporo mi dawały.\n– Wiele osób właśnie pragnie ucieczki w takie miejsce.\n– Ja to już przeżyłem. Mam za sobą. Wiem co to daje, wiem co zabiera. Jest mi potrzebny spokój, ale w miejscu, w którym łatwo mogę wyjść i czerpać. Wrocław taki jest. Nie ma tu tego stołecznego zgiełku, huku, a sporo ciekawego się dzieje. Rzadko gdzieś bywam, ale jak gdzieś już się wybiorę, zazwyczaj dostaję coś, czego oczekiwałem. Choćby kapitalny koncert Rona Cartera. Albo ostatnio z nieco innej półki Marka Knopflera. To spełnia moje oczekiwania w całości. Chociaż prawdopodobnie teraz jest lepiej mieszkać w Berlinie albo w Pradze, które nie są tak daleko. Są bardziej energetyczne.\n– Odniosłem wrażenie, że w ?Spojeniach? najbarwniej opisane są lata 80-te. Dekada, która jak podejrzewam była ważna dla pana i pańskiego pokolenia; czasy Stanu wojennego, późniejszej szarości, punk rocka. W jaki sposób te lata są dla pana ważne obecnie?\n– To były lata mojej młodości. Okropne z wielu względów, ale wiadomo, że czas młodości z perspektywy zwykle wydaje się jakąś arkadią. Czy są dla mnie ważne? Nie jestem jakoś szczególnie sentymentalny, ale na pewno wciąż gdzieś we mnie siedzą. Paradoksalnie dobrze wpłynęły, jeśli nie na całe moje pokolenie, to na mnie. To był czas, kiedy właściwie nic nie było można. Możliwości kariery zawodowej, dostępu do różnych źródeł, dóbr, podróżowania czy ?dorabiania się? były bardzo utrudnione. Wyjazd za granicę, to było wydarzenie, jeśli się w ogóle komuś udało. Fakt, że nic nie było można, spowodował, że miałem wrażenie, że można wszystko. To naprawdę dało mi olbrzymią wolność wewnętrzną. Nie widzę takiej w ludziach teraz kończących studia. Oni są jacyś tacy zapętleni i nastawieni na proste rzeczy, nie ma u nich poszukiwania tego, po co są na świecie. Wiadomo, że mieszkanie trzeba zdobyć, dobrą pracę warto mieć, i tak dalej, ale to nie po to żyje człowiek. Żeby mieć poczucie szczęścia, trzeba coś ważnego dla siebie realizować, a żeby to robić, trzeba najpierw się dowiedzieć, o co tak naprawdę nam chodzi. U obecnych dwudziestoparolatków obserwuję, że poza chęcią spotkania się ze sobą i zabawy, o nic szczególnego im nie chodzi. Na pewno są od tego wyjątki. Może też źle to oceniam.\n– Prawdę mówiąc, zgadzam się z pana poglądem. Wracając do tego obrazu lat 80-tych, to nie wydaje się on zachęcający, jest raczej pesymistyczny.\n– To był okropny czas. Bardzo dołujący. Kilku moich kolegów wyjechało wtedy z Polski. Wtedy się mówiło ?uciekło?. Nie wrócili do tej pory. Dobrze sobie radzą, gdzieś tam w różnych miejscach na świecie. Jednak nawet ludziom, którzy mają spore poczucie wewnętrznej wolności i własnej wartości, jest potrzebne poczucie tożsamości i jakiegoś zakorzenienia. Nawet jeśli zakrzykują, że tego nie potrzebują. Zresztą to widać bardzo dobrze po ostatnich wyborach. W Stanach Zjednoczonych wybory bezapelacyjnie wygrał Kaczyński, ale nie dlatego, że Amerykanie tak się zachwycają jego programem, tylko dlatego, że on wprost mówi o wartościach, za którymi tęsknią, choć od nich uciekli. To dla nich jest istotne. Prawdopodobnie gdyby żyli w Polsce, zagłosowaliby inaczej.\n– Czasem jednak to o pana pokoleniu, dzisiejszych czterdziestoparolatków, mówi się jako o ?pokoleniu straconych szans?, które było aktywne w latach 80-tych i jakoś zgubiło się w latach 90-tych. Stracili wpływ na to co się dzieje w Polsce. Czy pan też tak to ocenia?\n– Nie sądzę. Jakbym się rozejrzał po swoich znajomych z dawnych lat, to rzeczywiście wielu ludzi ma zupełnie przetrącone życia, ale wielu się świetnie odnalazło. Gorzej mają ci dziesięć lat młodsi, bo niezależność z czasów kontrkultury lub opozycji i ta aktywność społeczna i gospodarcza, która się wytworzyła w społeczeństwie na początku lat 90-tych, jest głównie zasługą mojego pokolenia. Tym, którzy przyszli trochę po nas, chyba brakowało miejsca i zdecydowania. Oczywiście oni też sobie mogli poradzić, ale mojemu pokoleniu było łatwiej. Wtedy zwyczajnie wszystko było źle urządzone. Trzeba było samemu wymyślać, organizować, poprawiać, inwestować, i tak się działo. Nie, to nie jest pokolenie straconych szans. Jest dokładnie tak jak z każdym innym pokoleniem: są ci, którym się świetnie udało i ci, którzy sobie nie poradzili.\n– Czyli jest to pokolenie, które ma wpływ na współczesną Polskę, na bieg wydarzeń? Czy tylko się trochę dorobiło i już nic je nie interesuje?\n– To pokolenie prawdopodobnie ma większy wpływ na współczesną Polskę, niż ci dziesięć lat od nas starsi. To oni starali się tylko szybko dorobić, kupić samochód, meble, itd. Odkuć. Oczywiście generalizuję tutaj, ale jak obserwuję aktywność na różnych płaszczyznach życia, to właśnie to pokolenie czterdziestoparolatków jest dzisiaj najbardziej aktywne. Zarówno politycznie, biznesowo, jak i artystycznie. Najlepszym dowodem jest literatura, gdzie czołówkę stanowią dzisiaj ci, którzy się urodzili w latach 60-tych, i to bardziej na ich początku, niż po ?67. Podobnie to wygląda w innych zawodach. Wpływowi adwokaci czy lekarze to są przede wszystkim ludzie z mojego pokolenia. Chociaż podkreślam, że jest to uogólnienie.\n– A więc ocenia pan, że w literaturze tworzonej przez czterdziestolatków dzieje się dobrze? Bo o filmie przed chwilą wypowiedział się pan negatywnie.\n– W literaturze polskiej dzieje się okropnie. Nie znoszę polskiej literatury. Bardzo dobrze dzieje się w poezji. Jest kilku naprawdę świetnych poetów. Myślę że to jest czołówka europejska w tej chwili. Chociaż trudno szukać jakiejś europejskiej skali. Z poezją w zasadzie zrobiło się tak, że w tej chwili tworzy ona takie zamknięte wyspy. Świetnie to widać w Stanach, gdzie właściwie grona poetów gromadzą się wokół uniwersytetów i nawet nie ma za bardzo kontaktu między miastami. Na każdym uniwersytecie jest zwykle jakiś ?guru?, który ma swoich naśladowców. Kontakt na zewnątrz nie jest już taki potrzebny. Bierze się to chyba stąd, że poezja ustawiła się już tak wysoko, że właściwie niewielu jest ludzi, którzy są w stanie tam doskoczyć. Poezja się zupełnie zadowala tą wysokością. W polskiej prozie dzieje się natomiast dość źle. Dawno nie czytałem bardzo dobrej polskiej powieści. Są powieści, które mi się podobają, ale bardzo dobrej nie czytałem dawno. Nie chcę mówić, która była ostatnia, bo wtedy musiałbym podawać nazwiska. Od pewnego czasu takiej nie było.\nwaldemar kazak / cghub.com\n– To może poda pan nazwiska tych dobrych poetów?\n– Z przyjemnością. Właściwie to się zaczęło od pokolenia brulionu, ale potem się okazało, że na przykład Andrzej Sosnowski, który zadebiutował już jako trzydziestokilkulatek, opublikował pierwszą książkę i od razu zupełnie zmienił scenę poetycką. Ci ludzie z pokolenia brulionu, którzy złapali ten jego idiom, nie naśladując go, weszli na wyższy schodek i świetnie sobie radzą. Przykładem może być Marcin Sendecki, którego wiersze uwielbiam. Tu można dodać jeszcze poetów starszych, na przykład Zadurę, albo trochę młodszych, na przykład Foksa. Można by tu wymieniać i wymieniać. Prawdopodobnie nawet do dziesięciu albo nawet jedenastu, ale chyba nie o to chodzi. Najważniejszych wymieniłem.\n– Czyli pana zdaniem pokolenie brulionu sporo wniosło do poezji?\n– Z tym jest dość dziwna sytuacja, bo po ?89 roku było powszechne\noczekiwanie, że wszystko będzie nowe. Także nowa miała być literatura. Właśnie w ten sposób wielu autorów wjechało na piedestał. Stąd się wziął Andrzej Stasiuk, który gdyby debiutował dziesięć lat później, nie miałby na pewno takiej pozycji, jaką ma w tej chwili. Podobnie Olga Tokarczuk. To wynikło z oczekiwania nowości, potem się szybko okazało, że niewiele jest nowego i że to wcale nie jest takie ciekawe. Nastąpił odwrót oczekiwań społecznych od literatury. Ludzie przestali czytać i szukać w literaturze czegoś dla siebie.\n– Czyli nie ma jakiejś jakościowej różnicy między, powiedzmy pokoleniem\n?Współczesności?, a późniejszymi poetami?\n– Nie. Jest różnica, ale to jest przede wszystkim różnica świadomości, różnica\nmentalna. Zupełnie inne światy i stąd te literatury muszą być inne. Tamten świat był o wiele poważniejszy, zadaniowy, wyraźniej ?sformatowany?. Pokolenie brulionu wniosło do literatury dużo luzu, dużo spraw, którymi wcześniej poeci by się nie zajęli, a także styl życia, którego by na pewno nie chcieli prowadzić.\n– W takim razie, czy wśród obecnych literatów istnieje jeszcze przekonanie o misji, albo o swojej, jakiejś wyjątkowości?\n– Wyjątkowości chyba nie. Ludzie, którzy piszą, piszą dlatego, że po prostu mają taką wewnętrzną potrzebę. Coś im każe pisać. Tak jak inni muszą zmieniać kobiety lub samochody. Niewielu znam takich, którzy próbują robić karierę, pisząc. To nie o to chodzi. Najczęściej pisanie kosztuje tak dużo, że człowiek zaprzepaszcza różne inne kariery, jakie mógłby zrobić. Pisanie bierze się z wewnętrznej potrzeby. Konieczności. Czy to jest wyjątkowe? Kiedyś chyba było więcej takich, którzy chcieli pisaniem zrobić karierę, być ?wielkimi pisarzami?.\n– W czasach PRL-u? Na tym to wtedy polegało?\n– Za komunizmu było znacznie prościej, bo jak się człowiek dobrze ustawił, to dosyć łatwo było wydawać. Z kolei, jak się źle ustawił, to w ogóle nie mógł wydawać. To były bardzo ważne decyzje życiowe. Źle, czyli dobrze lub dobrze, czyli źle. Nie znam jednak tego z bliska, nie wiem jak to wyglądało dokładnie.\n– Co do tych różnych pokoleń. Dla mojego, obecnych dwudziestoparolatków, wydaje mi się, że dosyć istotne są lata 90-te: czasy dzieciństwa, kiedy biegało się po podwórkach, oglądało kreskówki z lat 80-tych, które wtedy dopiero pojawiały się w telewizji naszej, albo grało w gry telewizyjne. Dla nas to był czas szczęśliwego dzieciństwa. Czy w pana pokoleniu coś takiego istnieje, do czego mógłby się pan odwołać z sentymentem?\n– No pewnie że jest. To jest normalne. Człowiek zawsze tęskni za czasem, kiedy był szczęśliwy, a najczęściej był szczęśliwy jako dziecko. Lata 90-te pamiętam, jako dosyć przykry czas. W pewnym zakresie był on chyba trudniejszy, niż lata 80-te, bo to był okres powszechnej biedy, narzekactwa i nieudolności. Szczególnie na początku. Ale też była już nadzieja i realne możliwości. A jeśli chodzi o ten sentyment. Pewnie. Mistrzostwa Świata w ?74. Bardzo chętnie wracam do filmów, które widziałem jako dziecko. ?Czterej pancerni i pies?, na przykład. Widziałem to w latach 70-tych. Jak teraz to leci w telewizji, to chociaż na chwilkę siadam i jestem troszkę tamtym dzieckiem. Normalna rzecz, bardzo przyjemna.\n– Akurat ?Pancerni? w latach 90-tych też byli powtarzani i też się to oglądało. I w moim odczuciu były one może nie bogate, ale kolorowe i przyjemne.\n– Ach, jak porównamy z kolorami i przyjemnościami lat wcześniejszych, to na pewno. Pojawiły się możliwości. Na przykład, jako nastolatek byłem muzykiem rockowym i zdobycie dobrej gitary, to były ogromne pieniądze i jeszcze większy wyczyn organizacyjny. Ci którzy byli muzykami rockowymi jako nastolatkowie w latach 90-tych, po prostu szli do sklepu i taką gitarę kupowali, albo sprowadzali jakąś używaną za grosze, ze Szkocji, czy innych miejsc. Wszystko się zmieniło, i dobrze, że tak się stało.\n– Teraz niektórzy mają gitary, ale nie potrafią grać.\n– To jest właśnie problem. Często to obserwuję, świetny sprzęt w bezradnych rękach. Miałem kiedyś takich kolegów, którzy zmieniali gitarę w momencie, kiedy poczuli że zagrali już na niej wszystko co mogli i po prostu muszą mieć lepszą. U współczesnych młodych gitarzystów raczej tego nie obserwuję. Z drugiej strony nie śledzę dokładnie tej sceny, tak że trudno mi się o tym wypowiadać.\n– Znajduje pan jakieś światełka nadziei spośród współczesnych polskich muzyków? Czy jest tak samo jak w filmie?\n– Czasami chodzę na jazzowe koncerty. Mamy dwa bardzo dobre składy, Pink Freud i Robota Obiboka. Ogólnie jednak jest w Polakach coś takiego, że pewna łatwość ich zadowala. Coś jakoś brzmi, to już ma być fajnie. Ma być sława, pieniądze i tak dalej. Tak jak z polskim filmem. Albo z piłką nożną. To się wszystko tak od razu nie zmieni. Trzeba na to czasu i spokoju. Społeczeństwo zacznie dojrzewać. Jesteśmy teraz właściwie na rozdrożu. Peerelowszczyzna jest jeszcze bardzo silna. Mówienie o społeczeństwie obywatelskim jest trochę przedwczesne. Tak naprawdę zostały wykonane dopiero pierwsze ruchy w tę stronę. Wiadomo, że przyniosą efekty, ale nie wiadomo kiedy. Prawdopodobnie trzeba kolejnych dwudziestu, trzydziestu lat na okrzepnięcie, na wytworzenie się zdrowszych mechanizmów.\n– Nie chciałbym żebyśmy się za bardzo bawili w przewidywanie przyszłości, ale skoro jesteśmy na rozdrożu, to jak pan myśli, co nas czeka w najbliższym czasie?\n– Miałem taki czas, kiedy myślałem o takich rzeczach i wydawało mi się, że należy o tym myśleć. Ale w tej chwili jest tak, jak powinno być. Społeczeństwo się rozwija w sposób w miarę autonomiczny i spontaniczny. Szuka lepszego w naturalny sposób. Pozapolitycznie. Te podwaliny, które państwo musi dać, w jakimś stopniu już zapewnia. Należy to zostawić swojemu biegowi. Sądzę, że w złą stronę to nie pójdzie. A jak szybko się będziemy cywilizować, to ani chcę, ani potrafię ocenić. Cywilizować, czyli na przykład zauważyć, że nie należy wypluwać gum na chodnik, bo potem robią się z tego takie ohydne czarne plamy, których nikt nie usuwa.\n– Chyba trudno być optymistą, skoro, jak pan mówi, dzisiejsi młodzi ludzie nie mają wewnętrznej wolności i samoświadomości.\n– No dobrze, ale oni mają coś, czego z kolei my nie mieliśmy. U nas było takie ciągłe zastanawianie się nad ryzykiem: czy mogę to zrobić. Na przykład przed jakimiś wyborami rozklejałem takie miniaturowe plakaciki wielkości dłoni, coś co przypominało trochę dzisiejsze wlepki. Z hasłem ?durny do urny?. Bo wtedy było odwrotnie niż dziś i obywatelską postawą było bojkotowanie wyborów. A potem moi rodzice tłumaczyli mi dość dramatycznie, że muszę pójść zagłosować, bo jak nie pójdę, to na pewno ?oni? sobie gdzieś to odnotują i nie dostanę się na studia. Dzisiaj młodzi ludzie mają dużo mniej zagrożeń, czyli i mniej oporów. Mają trochę tej dobrej bezczelności, której mojemu pokoleniu chyba brakowało. To jest coś za coś. A zmiany wewnętrzne wśród młodzieży będą przychodzić. Zawsze tak się działo i będzie się dziać. Młodzi nigdy nie zadowalają się tym, co zrobili rodzice. Wasze dzieci dopiero dadzą wam popalić! To dopiero będzie! Te bunty z lat 60-tych, czy 80-tych w Polsce, to jest nic w porównaniu z tym co będzie za dwadzieścia lat mniej więcej, kiedy wasze dzieci dorosną i powiedzą: ?Nam się wasz świat nie podoba. My chcemy żyć w lepszym?.\n– Nie wiadomo czy wiele tych dzieci będzie, to po pierwsze. Po drugie, patrząc na dzisiejszych gimnazjalistów, to według mnie i wielu innych osób, które znam, z każdym rocznikiem jest coraz gorzej.\n– Ale to zawsze tak było, że starsi mówili: ?Za moich czasów było lepiej?. Tymczasem świat pokazuje coś innego. W świecie ważne są dwie rzeczy, a jedną z nich jest rozwój. Mówimy naszym dzieciom, że za naszych czasów było tak a tak, i że to było lepsze, i to jest nieprawda. Było inaczej, ale czy lepiej?\n– Tylko tutaj to nie rodzice krytykują swoje dzieci, bo często wcale nie zwracają na nie uwagi, tylko my, pokolenie dwudziestoparolatków mówimy o osobach pięć, siedem lat młodszych.\n– Rozumiem, jednak to ciągle jest coś, co zawsze było i zawsze będzie, a świat będzie jednak chyba coraz lepszy. Z wieku na wiek żyje się lepiej, przyjemniej i bezpieczniej. Przynajmniej przez ostatnie dziesięciolecia tak to wygląda.\n– I ten postęp to jest jakaś stała?\n– Aj, to na pewno się wahało. Nie jestem historiozofem, żeby to oceniać. Ale wygląda to mniej więcej jak wykres na giełdzie papierów wartościowych: są górki i dołki, ale kiedy się je zignoruje, łatwo dostrzec, że mozolnie, ale systematycznie pnie się to w górę. No, czy wyobraża pan sobie taki czas jak druga wojna światowa we współczesnym świecie? Jest to niemożliwe. Nie dlatego, że nie ma polityków, którzy chcieliby czegoś takiego spróbować, tylko dlatego że społeczeństwa są już inne, po prostu.\n– Prawdę mówiąc wyobrażam sobie coś takiego i Jugosławia może być tu przykładem. Tamtejsi ludzie słuchali rock&rolla, chodzili w jeansach i strzelali do siebie nawzajem.\n– To prawda. Ale wszystkie kraje postjugosłowiańskie dziś wyglądają zupełnie inaczej, niż w latach 90-tych.\n– Co do postępu, to wydaje mi się, że historia przypomina raczej koło z powtarzającymi się cyklami. Nie ma stałego postępu.\n– Nie ma? Człowiek jest dzisiaj dużo bardziej wolny niż kiedyś. Zaczyna rozumieć, że jego celem nie jest tylko przetrwanie, ewentualnie prokreacja i zdobycie majątku, tylko jakaś realizacja siebie. Choćby to były tylko zbytki.\n– Tylko jaki odsetek ludzi ma taką świadomość? Wydaje mi się, że wolność wielu ludzi jest bardzo fasadowa.\n– Tak, tylko oni mają niemal dokładnie tyle wolności, ile potrzebują. Jakby chcieli więcej, to by się o nią postarali. Są ku temu warunki.\n– Pewnie tak. Jednak z mojej perspektywy wolność jest wartością najważniejszą i powinno zapewnić się ją ludziom, nawet, jeśliby tego nie chcieli. Ze wszystkimi jej konsekwencjami. Nie wiem czy to dobrze dać ludziom tyle wolności, ile chcą, bo ludzie zwykle nie chcą niczego dobrego.\n– Zależy jak się patrzy. Zresztą dzisiaj problem wolności chyba nie istnieje. Mówiłem swojemu koledze, chyba dziesięć lat młodszemu ode mnie pisarzowi, że dla mnie to jest istotne, a on powiedział, że dla niego to nie jest żaden temat. Ma tyle wolności ile chce, i tyle.\nlm 20 stycznia 2011\n„chcesz być biedny i nie mieć pracy? wybierz lublin”


Pompy zatapialne do wody - pompy zanurzeniowe - Pompy24\n185,00 zł - 3 450,00 zł (48)\n3 450,00 zł - 6 900,00 zł (13)\n6 900,00 zł - 10 350,00 zł (3)\n13 800,00 zł - 17 250,00 zł (2)\nPompy zanurzeniowe, czyli pompy zatapialne do wody brudnej i czystej. W tym pompy szambowe i do gnojowicy z rozdrabniaczem. Pompy z wyłącznikiem pływakowym oraz wydajne pompy trójfazowe.\nPompa zatapialna – ogólna specyfika produktu\nZa pośrednictwem pomp zatapialnych możliwe jest przepompowywanie oraz wypompowywanie zarówno czystej, jak i brudnej wody. Z urządzeń tego rodzaju korzysta się poprzez ich zanurzanie w cieczy, w związku z czym na całej swojej powierzchni są w pełni wodoodporne. Przed samym zanurzeniem należy podpiąć do konstrukcji specjalny przewód, przy użyciu którego tłoczona będzie woda, gnojowica, szambo lub ciecze innego rodzaju, do których przystosowana jest dana pompa.\nPompy zanurzeniowe charakteryzują się w większości przypadków relatywnie wysoką efektywnością pracy, ale jednocześnie zapewniają dość niskie ciśnienie. W związku z tym do zastosowań bardziej zaawansowanych, takich jak np. stworzenie zestawu hydroforowego służącego do zasilania systemów nawadniających, zalecamy korzystać z pomp głębinowych z pływakiem, również dostępnych w ramach poniżej kategorii asortymentowej.\nPompy zatapialne z naszej oferty\nWśród poszczególnych propozycji naszej firmy odnaleźć można produkty o niejednolitej mocy, wymiarach, wydajności i maksymalnej wysokości podnoszenia. Różnią się one także konstrukcją, od której uzależnione jest ich zakres dostępnych zastosowań oraz rodzaje cieczy możliwych do tłoczenia za ich pośrednictwem. W naszym asortymencie odnajdą Państwo zatem nie tylko urządzenia takie jak standardowa pompa zatapialna do wody, ale również zaawansowane pompy zanurzeniowe z młynkami rozdrabniającymi do szamb, pompy fontannowe przeznaczone do stawików i oczek wodnych, a także wspomniane wcześniej pompy głębinowe, zapewniające nie tylko wysoką wydajność, ale również duże ciśnienie wody.\nKażda pompa zatapialna z naszej oferty odznacza się wieloletnią wytrzymałością na eksploatację, wysoką efektywnością działania oraz bezpieczeństwem użytkowania, uzyskiwanym m.in. za pośrednictwem mechanizmów chroniących je przed przegrzewaniem się lub pracą na sucho. Ponadto część z dostępnych w naszym sklepie urządzeń wyposażone jest w automatyczne systemy sterujące istotnie ułatwiające ich obsługę.\nSerdecznie zapraszamy do zapoznania się z bardziej szczegółowymi informacjami na temat pomp zatapialnych z naszej oferty.\nPompy przeznaczone do użytku w przydomowych oczkach wodnych z czystą wodą bez elementów stałych. Przeznaczone wyłącznie do użytku domowego.


Jung Klawisz radiowy oświetleniowy eNet - Antracyt - FMAL1561.07AN | Sklep elektryczny Elsklep\n» Jung Klawisz radiowy oświetleniowy eNet - Antracyt - FMAL1561.07AN\nJung Klawisz radiowy oświetleniowy eNet - Antracyt - FMAL1561.07AN\nJung Klawisz radiowy oświetleniowy eNet - Antracyt - FMAL1561.07AN to wyjątkowo elegancki i idealnie zaprojektowany produkt od firmy JUNG, będącej czołowym producentem wysokiej jakości osprzętu elektroinstalacyjnego. Pokrywy dla systemów sterowania oświetleniem jest częścią technologii eNet do radiowego sterowania oświetleniem. Produkt pasuje do wszystkich ramek Serii LS firmy JUNG, w której skład wchodzą dostępne w wielu kolorach wyjątkowo eleganckie serie: LS990, LS Plus i LS Design.\nUrządzenie o numerze referencyjnym FMAL1561.07AN do mechanizmów 1201 URE, 1201-1 URE, 1202 URE, 1225 SDE, 1240 STE, 1244 NVSE, 1254 TSE i 1224 LED UDE do montażu podtynkowego (kolor: Antracyt) wykonane zostało z wyjątkowo eleganckiego materiału, jakim jest Aluminium (Lakierowane). Produkt pozwala na włączanie i wyłączanie światła, regulowanie natężenia światła (ściemnianie), wyświetlanie stanu urządzenia, możliwość zapisywania jasności. Dodatkowe funkcje dostępne są w połączeniu z serwerem eNet, pozwalając na zaawansowane programowanie czasu i intensywności, jak również dodatkowe funkcje specjalne. Do jego specjalnych właściwości należą:\nKod EAN: 4011377087262


Sisley Paris gwarantuje Ci całkowite bezpieczeństwo podczas zakupów na www.sisley-paris.pl. Dzięki najbardziej zaawansowanemu systemowi szyfrowania na rynku, Twoje dane bankowe pojawiają się w Internecie tylko w zaszyfrowanej formie - są one zakodowane w taki sposób, że są niewidoczne.\nAby ułatwić Ci proces zakupów na naszej stronie, oferujemy Ci opcję szybkich płatności „One-click payment”. Ta bezpieczna usługa umożliwia Ci, jeżeli sobie tego życzysz, zapisanie Twoich zaszyfrowanych danych bankowych i ponowne ich wykorzystanie podczas następnych zakupów. Kwota zamówienia jest pobierana z Twojego konta dopiero po wysłaniu zamówienia.


Nord Stream przekupił Gotlandczyków? | Informacje\n29 LISTOPADA 2007, 18:55\nPieniądze dla oceniającego\nAkceptacja finansowej propozycji rosyjsko-niemiecko-holenderskiej spółki wywołała już protesty. Tym bardziej, że władze Gotlandii, obok której po dnie Bałtyku ma biec z Rosji do Niemiec gazociąg, są jedną ze szwedzkich instancji mających oceniać skutki budowy bałtyckiej rury. Dlatego władze wyspy winny być w pełni bezstronne.\nGotlandzka organizacja MP skierowała w tej sprawie skargę do sądu. We wniosku stwierdziła, że prawdopodobnie dopuszczono się złamania prawa. Zawiadomiony przez jeszcze inne osoby wydział prokuratury do walki z korupcją odrzucił jednak, ze względów formalnych, wniosek o wdrożenie śledztwa. Szwedzkie prawo mówi bowiem o korumpowaniu pojedynczych osób, nie ma natomiast słowa o przekupywaniu całej władzy samorządowej.


Mors, Bujaki i huśtawki wagowe, Place zabaw | LARS LAJ® (11257)\nPowrót do listy Mors\nSymbol produktu: 11257 Linia: Discovery\nStrefa bezpieczeństwa 330x253 cm\nMors to huśtawka kiwak, która została wykonana z niezwykle wytrzymałych oraz odpornych na eksploatację płyt HDPE, połączonych trwale ze sprężyną, wykonaną ze stali malowanej proszkowo. Bujak ten jest bezpiecznym urządzeniem, zapewniającym frajdę dzieciom, a przy tym przyjaznym środowisku. Wysokiej jakości metalowa konstrukcja, jaką odznacza się bujak to optymalna inwestycja, która zapewni dzieciom wiele radości. Kiwak sprężynowy Mors może być wspaniałym wyposażeniem każdego placu zabaw, może także stanąć w przestrzeni ogrodowej jako pojedyncza zabawka. Ze względów bezpieczeństwa sprężynowiec ten przeznaczony jest dla dzieci powyżej trzeciego roku życia. Prezentowana huśtawka sprężynowa może być zainstalowana na trawie. Produkt jest odporny na akty wandalizmu, na zużycie, a także na takie czynniki atmosferyczne jak promieniowanie ultrafioletowe, deszcz, śnieg, mróz czy wiatr. Mors na sprężynie jest certyfikowanym urządzeniem na plac zabaw.