Atom, węgiel, a co z naszą energią odnawialną? [rozmowa] - Plus.polskatimes.pl\n- Rząd zdecydował się na budowę elektrowni atomowej w Polsce - informuje "Dziennik Gazeta Prawna". Czy to rozwiąże problemy energetyczne naszego kraju?\n- Fatalna decyzja. To marnotrawstwo pieniędzy i czasu, którego nie mamy. Z wyliczeń eksperckich wynika, że za kwotę niezbędną do zbudowania pierwszego bloku elektrowni jądrowej wraz z całą infrastrukturą- 45 mld zł moglibyśmy wymienić we wszystkich polskich gospodarstwach domowych oświetlenie na źródła LED-owe, przeprowadzić głęboką termomodernizację 250 tysięcy domów, zainwestować w odnawialne źródła energii i uzyskalibyśmy dużo większy efekt energetyczny niż z elektrowni jądrowej. Idąc w stronę oszczędzania energii i energii rozproszonej zdecydowalibyśmy się na bezpieczeństwo energetyczne. No i nie zainwestowalibyśmy pieniędzy w projekt obciążony ryzykiem środowiskowym.\n- Opadł już strach po wybuchu w Fukushimie, zapomnieliśmy już o Czarnobylu?\n- Elektrownie atomowe są obciążone ogromnym ryzykiem. Przed katastrofą w Fukushimie nikt nie zakładał, że do czegoś takiego może w ogóle dojść. Przypominam też, że elektrownia atomowa produkuje niebezpieczne odpady radioaktywne, które zostawiamy w spuściźnie kolejnym pokoleniom. Nie mamy prawa tego robić.\nEnergetyka odnawialna i efektywność energetyczna mogą pokryć zapotrzebowanie Polski na energię i to bez uszczerbku dla zdrowia ludzi i środowiska.\n- Czyli - atom nie, ale przestrzegacie też przed elektrowniami węglowymi: "Zegar dla starych elektrowni zaczął tykać". O co chodzi?\n- Wchodzą w życie nowe przepisy dotyczące zanieczyszczeń elektrowni węglowych. Wszystkie elektrownie w Europie, także w Polsce, mają cztery lata na dostosowanie się do nowych limitów emisji m.in. tlenków siarki, tlenków azotu, pyłów i rtęci. Naszą energetykę czekają ogromne, wielomiliardowe inwestycje, by dostosować produkcję do nowych limitów. W naszym przekonaniu to idealny moment, ażeby zmienić kierunek produkcji energii, ponieważ nasza energetyka tkwi korzeniami w XIX wieku.\n- Odpowiedź jest prosta - rząd stawia na węgiel. Nie zostały zamknięte nawet nierentowne kopalnie.\n- Przecież o wyborze kierunku, w którym pójdziemy, zdecydują Polacy. Rządy nie mogą działać w całkowitym oderwaniu od oczekiwań społecznych. Zdecydowana większość Polaków domaga się wdrożenia energetyki odnawialnej. Nie chcą energetyki węglowej, która truje i powoduje tysiące zgonów rocznie. Niedawno opublikowany raport NIK pokazał również, ile pieniędzy zostało zainwestowanych w restrukturyzację sektora węgla kamiennego i co jednak przyniosło żadnego skutku.\nNawet Chiny zaczęły odchodzić od węgla i inwestują w energetykę odnawialną. Chiny są liderem inwestycji w elektrownie wiatrowe i słoneczne. Dlaczego nie Polska?\n- Od lat protestujecie również przeciwko górnictwu węgla brunatnego.\n- Ponieważ kopalnie odkrywkowe - mówiąc dosadnie - kradną wodę. Dobrym przykładem są jeziora w okolicach odkrywek węgla brunatnego z Konina. Po latach widać, jak opadła woda w jeziorach Pojezierza Gnieźnieńskiego. Rolnikom zaś powysychały pola, a na odcinku 30 kilometrów zanikła rzeka Noteć! To pokazuje, że wydobywanie węgla brunatnego odbywa się zbyt wielkim kosztem. To najbardziej drastyczna metoda produkcji energii w XXI wieku.\n- Skoro mamy zasoby węgla kamiennego i brunatnego, to dlaczego mamy z nich nie korzystać?\n- Węgiel oprócz natychmiastowych negatywnych skutków dla środowiska, powoduje też zmiany klimatu. Dwa lata temu w Paryżu społeczność międzynarodowa umówiła się, że zrobi wszystko, ażeby powstrzymać globalne ocieplenie na poziomie półtora stopnia Celsjusza, bo powyżej tego progu może dojść do katastrofalnych zmian - ekstremalnych zjawisk pogodowych, problemów z produkcją żywności i z brakiem wody pitnej. Wybór energii atomowej i pochodzącej z węgla zablokuje nas na kolejne dekady, a mamy naprawdę mało czasu, żeby powstrzymać niekorzystne zmiany. Europa do roku 2030 powinna wycofać się z węgla. Odpowiedzialność wymaga, by podejmować decyzje, które będą zyskiem dla polskiej i europejskiej społeczności. Mówię również o zysku gospodarczym, bo energetyka odnawialna daje możliwości rozwoju przemysłu. Osiągnięcie 50-procentowego udziału OZE w polskim miksie energii elektrycznej dałoby 100 tysięcy nowych miejsce pracy. To konkretne korzyści. Zatrzymując się w XIX wieku podcinamy gałąź, na której siedzimy.


Gdzie można znaleźć pracę sezonową w Holandii? - Blog o biznesie, pracy, marketingu i zarządzaniu\nPraca w Holandii, ale i w innych zagranicznych państwach od lat jest szansą dla wielu Polaków na zarobek i jednocześnie podwyższenie standardu życia. Nie bez znaczenia jest też fakt, że pracodawcy bezustannie szukają pracowników. Istnieje kilka branż, które są w większości oblegane właśnie przez Polaków. Jakie to branże?\nGdzie sezonowo pracują Polacy w Holandii?\nDla wielu naszych rodaków praca sezonowa w Holandii jest sposobem na szybkie odłożenie pieniędzy na wybrany cel, którym może być edukacja, dom czy samochód. Na zagraniczny wyjazd decydują się zarówno młodzi poszukujący pierwszych doświadczeń, jak i osoby średnim wieku czy starsze. Zatrudnienie w Holandii zdecydowanie najszybciej można znaleźć w branży rolniczej, ogrodniczej czy budowlanej. Łatwo trafić na oferty pracy przy zbiorach owoców lub kwiatów. W branży budowlanej najczęściej poszukiwani są dekarze, kafelkarze czy glazurnicy. Większość tych prac wymaga dobrej formy fizycznej. Dużym plusem jest także fakt, że nie zawsze obowiązkiem jest znajomość języka obcego. Co więcej, często współpracownikami są nasi rodacy.\nWbrew pozorom Holendrzy nie są zainteresowani wyłącznie zatrudnianiem Polaków w wymienionych branżach. Dużo zależy oczywiście od kompetencji, wykształcenia oraz doświadczenia potencjalnego pracownika. Za granicą możemy bowiem liczyć na objęcie posady lepiej płatnej i niewymagającej pracy fizycznej.\nArtykuł powstał przy współpracy z biurem pracy Work Centre.


Lista tekstów na temat dentysta jastrzębie w dziale O dentystach\nstomatologia estetyczna jastrzębieMogą one być stałe czyli takieKażdy z nas chciałby cieszyć się pięknym i zdrowym uśmiechem do późnych lat swego życia. Warunkiem posiadania zdrowego uzębienia są regularne wizyty na fotelu dentystycznym. na tej stronie\nstomatologia estetyczna jastrzębieJednak są to naprawdę bardzo częsteO tym, że trzeba dbać o swoje zęby teoretycznie wie każdy, nawet najmłodszy, niestety nie każdy z nas stosuje się do zaleć jakie przekazuje nam dentysta w gabinecie stom czytaj dalej\nporadnia stomatologiczna jastrzębieDodatkowo lekarz dentysta może zadbać oNie od dziś wiadomo, że zęby stanowią wizytówkę człowieka. Każdy z nas lubi ludzi uśmiechniętych, a wiadomo, że chętniej uśmiechają się ludzie, którzy nie wstydzą si czytaj to\ndentysta jastrzębie I choć sztuczne zęby nadalO tym, że trzeba dbać o swoje zęby teoretycznie wie każdy, nawet najmłodszy, niestety nie każdy z nas stosuje się do zaleć jakie przekazuje nam dentysta w gabinecie stomatologicznym. Niestety dowiedz się więcej tutaj\ndentysta jastrzębieDodatkowo na lekarzu stomatologiczny spoczywa dużaKierunek studiów - stomatologia - to bardzo popularny kierunek studiów. Wybierają się na niego absolwenci liceum, którzy zdawali maturę z biologii i chemii na poziomie ro zobacz wszystko\ndentysta jastrzębieOczywiście należy się liczyć także zNie od dziś wiadomo, że stomatologia to przyszłościowy zawód. Aby dentysta mógł spełnić swoje marzenia i założyć swój własny gabinet dentystyczny - musi najpierw skończyć bardzo trudne czytaj dalej\nporadnia stomatologiczna jastrzębieProtetyka to gałąź stomatologii z pograniczaMedycyna jest bardzo szeroką dziedziną, która zajmuje się ludzkim zdrowiem oraz jego ochroną. Wśród niej znajdują się poszczególne specjalizacje, skupiające się wszuystko tutaj


Doradca kredytowy Wrocław : Moda on-line\nPosted by admin | Wrzesień - 28 - 2016 | Komentowanie nie jest możliwe\nWielu z nas marzy o tym, aby w wiarygodnym czasie własnego życia wyprowadzić się z mieszkania rodzinnego oraz zamieszkać we własnym mieszkaniu czy też domu jednorodzinnym. Najczęściej dzieje się tak, kiedy organizujemy założyć prywatną rodzinę, a w owym czasie nie ma na tyle miejsca, aby mieszkać z rodzicami. Na rynku nieruchomości odszukamy wiele ofert mieszkaniowych, możemy je nabyć na własność czy też wynajmować przez jakiś czas. Do tego, aby spełnić swoje marzenie o posiadaniu prywatnego mieszkania, najczęściej niezbędna jest spora ilość gotówki. Niestety większość osób posiada dochody na średnim poziomie, więc należy wziąć kredyt – w tym pomoże doradca kredytowy trzebnica. Oferuje go dużo instytucji pieniężnych, takie jak banki lub dobre biura kredytowe. Przede wszystkim na początku należy wnikliwie sprawić wartość mieszkania, by wiedzieć jak kolosalną pożyczkę musimy zaciągnąć. Następnie określane są raty oraz ich wielkość do spłacania. Najczęściej bywa tak, że kredyt mieszkaniowy zaciągamy na kilkanaście bądź także parę może to być 10, 20, 30 bądź też 40 lat. Oprocentowanie w ogromnej mierze zależy od stanu gospodarki i wielkości stóp procentowych uzgodnionych przez komisję NBP.\n2017/09/28cheap escort London girls – link to the pageIf you're trying to find a pleasant […]\n2017/09/29cheapest London escorts ladies – read more Our agency is a company specializing […]\n2016/04/29Mieszkańcy korzystają z InternetuObywatele korzystają z Netu, z powodu […]\n2016/04/30Stary nasz artykuł reklamowy Płatna Reklama na naszym serwisie […]


Juzo Sakakura | Danganronpa Wiki | Fandom\nPostacie, Postacie Danganronpa Gaiden, Postacie Danganronpa 3 Future, Postacie Danganronpa 3 Despair\nJuzo Sakakura Galeria\nBezpośrednie uderzenie kogokolwiek\nJuzo Sakakura (逆蔵 十三 Sakakura Jūzō) jest postacią występującą w Danganronpa 3: The End of Hope's Peak Academy oraz uczestnikiem w Ostatecznej Zabójczej Grze.\nGdy chodził do Akademii Szczytu Nadziei, Klasy 74, nosił tytuł Ultimate Boxer (超高校級の「ボクサー」chō kōkō kyū no "bokusā" dosł. Superlicealny Bokser). Po ukończeniu szkoły, zaczął pracować jako Ochrona Akademii, lecz później ukazało się, że jego prawdziwym celem było zbadać liceum dla Kyosuke Munakaty.\nJuzo jest członkiem Fundacji Przyszłości i liderem 6 Dywizji. Kontroluje Jednostkę od Specjalnych Badań Zbrodni wspomnianych w Danganronpa Gaiden: Killer Killer.\nPodczas Ostatecznej Zabójczej Gry, Juzo przypadkowo aktywował Kod NG, Daisaku Bandaia. Później został dźgnięty przez Kyosuke, który błędnie myślał, że mężczyzna był częścią Rozpaczy, gdyż okłamał go, w sprawie Junko Enoshimy, lecz wprawdzie ona go szantażowała. W Side: Future #11, ukazano, iż przetrwał od zadanych ran i odciął swoją rękę, aby zapobiec przed uśnięciem po limicie czasowym.\nUmarł przez utratę zbyt dużej ilości krwi, stając się dziesiątą ofiarą, lecz dopiero po zakończeniu Ostatecznej Zabójczej Gry, w akcie miłości i poświęcenia dla Kyosuke.\nJuzo jest wysokim, umięśnionym mężczyzną z przerażającą posturą. Ma krótkie, ciemnozielone włosy, różowe oczy i opaloną skórę. Nosi ciężki, ciemny płaszcz z ozdobnym futrem na kapturze oraz czerwonym znakiem na lewym ramieniu. Pod kurtką ma białą koszulę, czarne spodnie i długie, smoliste buty.\nJuzo jest szorstki i skłonny do przemocy. Ma zgryźliwy sposób mówienia i przyzwyczaił się do nękania innych, aby dotrzeć do celu. Wydaje się być bardziej poważny. Przez Misaki Asano jest opisany jako "najagresywniejsza osoba w Fundacji Przyszłości." Ludzie, którzy pracują pod jego opieką w Dywizji 6 boją się go. W Danganronpa Gaiden, przedstawiony jest jako osoba ostrożna - obmyślił tajemną misję, aby stanąć przeciwko Killer Killer. W Ostatecznej Zabójczej Grze jest zaradny, używając przedmiotów otaczających go, aby stworzyć broń jak np. krzesło czy rura, przy tym unikając swojego Kodu NG.\nW oficjalnym profilu, stwierdzono, że Juzo przez swój wygląd i zachowanie często jest nierozumiany i tylko kilku ludzi rozumie jego prawdziwe zamiary. Mimo swojej zgryźliwości, pod koniec przedstawiony jest jako dobry człowiek. Nienawidzi osób, które bardziej cenią siebie niż innych. Troszczy się także o swoich przyjaciół; niezwykle ufa Kyosuke i uważa, że dla niego "nie będzie żałował splamienia swoich rąk". W większości jest ukazany jako uśmiechnięty i łagodniejszy, gdy towarzyszy Kyosuke. Ceni jego życie i każdą opinię ponad swoją, będąc bardzo zdeterminowanym, aby go wspomagać we wszystkich sytuacjach. Gdy widzi, że przydaje się Munakacie, czuje się wtedy niezwykle szczęśliwy. Przyjaźni się też z Chisą i traktuje ją wyjątkowo, lecz czasami denerwuje go jak beztrosko się zachowuje.\nPomimo bycia chełpliwym, Juzo cierpi, z powodu wielu niepewności i słabości. Pragnie pomagać Kyosuke, jednak ma tendencje do natychmiastowego psucia planów. Opisany jest jako niekompetentny we wszystkim, prócz boksu. W grupie trzech przyjaciół, Juzo uważa, że jest piątym kołem u wozu przez bliską relację Kyosuke i Chisy. W rezultacie, boi się on opuszczenia i bezużyteczności, co sprawia, że pracuje jeszcze ciężej. Jego niepewności mogłyby tłumaczyć jego agresję, ponieważ Juzo chce, aby w oczach innych wyglądał na tak silnego, jak to możliwe.\nPonad wszystko, Juzo ma ogromną niepewność co do jego orientacji i miłosnych uczuć do Kyosuke, co przez orientację oraz homoseksualizm mogłoby obniżyć jego status jako mistrz świata i kraju. Nie mówi swoim przyjaciołom o tych uczuciach, woląc przyglądać się z daleka i zazdrościć. Najbardziej boi się tego, że to mogłoby wyjść na światło dzienne i Kyosuke by się o tym dowiedział. Junko użyła to na swoją korzyść, zmuszając Juzo do wybrania pomiędzy ochronieniem dumy, a zdradzeniem Kyosuke. Wybiera zdradę, co sprawia, że czuje ogromną winę oraz wściekłość na siebie. W pewnym momencie, wydaje się, iż ostatecznie jest gotowy, aby powiedzieć mu o swoich uczuciach i przyznać się do błędu, lecz umiera nim to się stało.\nPrzed ukończeniem Akademii Szczytu Nadziei, Juzo wygrał Mistrzostwa Świata, stając się tym samym Superlicealnym Bokserem. Walczył z dominującą postawą southpaw (leworęczne), lecz najprawdopodobniej może walczyć southpaw lub orthodoxem (praworęczne), tym samym ukazując, że jest Superlicealny. Chciał wygrać jeszcze jedne mistrzostwa, ale zawiesił swoją karierę, aby pomóc Kyosuke Munakacie.\nWedług Misaki, po Tragedii, Juzo zbudował reputację bycia "najagresywniejszą osobą w Future Foundation", będąc znanym także ze swojego burzliwego temperamentu i talentu do boksu. Wspomniano, że potrafił pokonać mnóstwo Superlicealnych Rozpaczy, używając jedynie swoich pięści, nawet czasami drwiąc z osób, które używały broni przeciwko niemu.\nJednak generalne Juzo jest uznawany za bardzo niekompetentna osoba ze zdolnościami do boksu, które są jego jedyną zaletą. Według Kazutaki Kodaki on to "słaba" postać, nawet nie będąca tak silna ze strony fizycznej. Prawdopodobnie nie podołałby tak silnym oponentom jak Sakura Ogami, nawet Junko go pokonała (podobno, dzięki jej talentowi analizy). Ponadto inni mogli stawić mu czoła, podczas Ostatecznej Zabójczej Grze; włączając w to Great Gozu, Gekkogaharę i Kazuo Tengana. Lecz warto zauważyć, że umiejętności Juzo były bardzo ograniczone przez jego Kod NG - bezpośrednie uderzenie innych.\n"Nie można stworzyć diamentu ze złomu." (do Hajime Hinaty)\n"Jeżeli będziesz żyć daremnym życiem, płaszczył się przed lepszymi, to nic nie sprawi ci większej radości." (do Hajime)\n"Cholera! Tu nie ma dla mnie miejsca. Ale...od zawsze to wiedziałem." (mówiąc o jego relacji z Kyosuke Munakatą i Chisą Yukizome)\n"Nawet, jeżeli mnie opuściłeś, wciąż chcę, żebyś żył..." (słowa umierającego Juzo, mówiąc o Kyosuke)\nJūzō (十三) w kanji jest używane do określenia 13 (jū san, dosł. "dziesięć-trzy.") Jednak niektórzy Japończycy kojarzą 13 z nieszczęściem. To mogłoby się odnosić do ciągłych porażek i pecha Juzo.\nDwie nieszczęśliwe liczby w japońskiej kulturze, 4 i 9 mogą zostać dodane, aby wynosiły 13.\n4 jest pechowe, ponieważ czyta się to jako (shi), podobnie jak wymawia się "śmierć". 9 (ku) jest nieszczęśliwe, bo ma podobną wymowę do "agonii/tortur."\nCiekawe, walczył on jeden na jednego z Makoto, który reprezentuje szczęście.\nPrzez jego podstawową postawę bokserską (odwrotna do normalnej), Juzo jest prawdopodobnie leworęczny.\nW Side: Despair #10, przyznał, że kocha Kyosuke.\nLubi słodycze, lecz nie może ich jeść zbyt często, z uwagi na jego odpowiednią dietę, przez bycie bokserem.


Kajakiem przez Bałtyk - pożegnanie Kamila Sobola i załogi - Lowiczanin.info\nAutor: Marcin Kucharski 12 sierpnia 2016 Kategoria: Łowicz, Okolice Łowicza\nUroczystość pożegnania załogi i chrzest kajaka „Łowicki pielgrzym II” odbyła się w piątek, 12 sierpnia na dziedzińcu Muzeum w Łowiczu. Matką chrzestną wyprawy została Miss Polski 2015 Magdalena Bieńkowska. Kajak poświęcił natomiast biskup łowicki Andrzej Franciszek Dziuba.\nKamil Sobol pokona w jednoosobowym kajaku morskim trasę blisko 200 km przez Morze Bałtyckie w ciągu czterech dni (Polska – Dania – Szwecja) w jednym celu: wzmocnienia tożsamości i dumy narodowej na 1050. rocznicę chrztu Polski.\nWyprawa została podzielona na kilka etapów. W poniedziałek, 15 sierpnia, kajakarz poleci samolotem z Warszawy do Sztokholmu. Stamtąd będzie żeglował jachtem morskim do Kołobrzegu. Tam uzupełnione będą zapasy, przygotowany będzie kajak, itd.\nW dniach od 22 do 24 sierpnia Kamil Sobol wypłynie z Kołobrzegu, by po przepłynięciu około 100 kilometrów, dopłynąć do wyspy Bornholm. W dniach 25-27 sierpnia pokona w kajaku trasę ok. 79 km z wyspy Bornholm do Szwecji. W dniach 27-30 sierpnia planowana jest żegluga do Sztokholmu jachtem morskim. 30 sierpnia planowany jest powrót samolotem do Warszawy.\nTagi: kajakiem przez Bałtyk Kamil Sobol Łowicki Pielgrzym


Bo też zobacz, Gniezno jest na tyle duże i na tyle małe/kontrwywiad czyli rozmowa z Pawłem Bąkowskim\nW tym miejscu, gdyby Mixer umiał śpiewać, pewnie zabrzmiała by piosenka "Spotkałem sie z kolegą" z płyty Waglewski & Maleńczuk. Z tą różnicą, że nikt nie wymieniał podczas spotkania zestawu win. Była kawa na stole i rozmowa. Rozmowa jak widać długa i szczera. Miała być to rozmowa o Pawle J. Bąkowskim, a jest rozmowa o: ludziach, śieci powiązań, a nade wszystko o Pawle przez pryzmat Miasta i ludzi.\nRozmawiamy w tydzień, może dwa po premierze spektaklu Kabaretu im. dra Frankensteina. Czy "Gilgamesz. Epos albo przypały w Mezopotamii "- to było pożegnanie?\nJedno z pożegnań. Decyzja o wyjeździe z Gniezna zapadła w ubiegłym roku, jeszcze przed wakacjami, więc naturalne było, że wtedy miałem porozpoczynanych kilka, jak to dziś się mówi,projektów na które chciałem doprowadzić do końca. Kilka takich spraw mniej czy bardziej osobiście ważnych. „Gilgamesz“ był na pewno jedną z nich. Chciałem, a raczej chcieliśmy z Kabaretem im. dra Frankensteina pokazać go w połowie listopada, ale jak to zazwyczaj bywa, trochę się to przeciągnęło, między innymi przez pewne problemy ze zdrowiem. Jednak bardzo zależało mi, żeby to przedstawienie skończyć i pokazać. Okazało się, że jak zwykle było jeszcze sporo pracy, ale muszę przyznać, że jestem terazbardzo szczęśliwy, że udało się „Gilgamesza“ skończyć. Było sporo różnic, jeśli chodzi o wykonawców. To był czas takiej małej wolty. Na szczęście pojawili się ludzie, którzy sami jakoś dołączyli, zaczęli pytać czy można dołączyć do grupy. To dało nowego kopa. Zwyczajowo, mam taki styl pracy, że kiedy zaczynaliśmy miałem 1/3 tekstu napisaną i nie ukrywam, że wtedy miałem jeszcze zamysł, żeby Marek Malinger grał główną rolę. Zatem był to taki szczególny rodzaj humoru, który właśnie On fantastycznie wygrywa na scenie z każdym niuansem. Ostatecznie Marek, nie mógł z nami grać i to był zrozumiały kryzys. Na szczęście pojawiła się Kasia Pokora. Wybawienie. W zasadzie debiutująca aktorka z niezwykłą inteligencją sceniczną, zrozumieniem tekstu. Zacząłem pisać na bieżąco. Kasia trzeba powiedzieć, trochę nam uratowała sprawę, nawet nie trochę. Ruszyło, ale jednak 4 miesiące byłem wyłączony przez zabieg chirurigczny i dlatego premiera była praktycznie parę dni temu. Tak, muszę powiedzieć, że to było jedno z gnieźnieńskich pożegnań. Następnego dnia, kiedy się obudziłem, po dość hucznej celebracji, powiem szczerze, najpierw ogarnąłem się pod typowo późnoporankowym względem biologicznym, a później włączyłem sobie Baker Street – utwór, który pojawia się w „Gilgameszu“ i oczywiście się...nie wiem, czy popłakałem, ale wzruszyłem się na pewno. Rano rzuciłem okiem na wpis Grzegorza Kamińskiego, że „chłopaki i dziewczyny z Frankensteina pewnie przeżywają teraz trudne chwile“, pomyślałem, że chyba nie tak mocno, że trochę przesada... A jednak. Pomyślałem o tych wszystkich twarzach, z którymi pracowałem, fantastyczne znajomości udało się zawiązać przy okazji kabaretu. I koniec końców jednak się rozpłakałem. Dotarło do mnie, że jest to jednak rodzaj pożegnania z Gnieznem. Kilka lat działalności, tego kabaretu, do którego tworzenia przecież mnie zaprosiłeś, trochę wbrew woli, bo ja chciałem robić raczej dramaty. W eSTeDe był jednak wakat na kabaret, nie dramat. Pamiętam, że podchodziłem do tego sceptycznie. To był czas, kiedy i tak byłem już jakimś śmieszkiem, tak byłem niekiedy postrzegany, więc na scenie wolałem realizować w cudzysłowie ambitniejsze rzeczy. Doprecyzujmy, może nie ambitniejsze a poważniejsze. Ważne rozgraniczanie. Stało się tak, że kabaret do mnie przylgnął i stał się kilkuletnią historią...może 8 lat?\nPatrząc na scenę gnieźnieńską, 8 lat to długo. Mówisz, że niechętnie a może niechcący wszedłeś w ten kabaret... Zdaje się jednak, że to kabaret wówczas Żart Tomasza Kujawskiego był początkiem Twoich poczynań scenicznych... I co istotne początki Kabaretu im. dra Frankensteina to ludzie, którzy właśnie z tomkowej ekipy wyszli...\nTak. Wywodziliśmy się z zupełnie innego kabaretu, który później płynnie stawał się teatrem. Dramatycznym, eksperymentalnym może... Prowadzonym przez Tomka Kujawskiego. Zaczynaliśmy, nie pamiętam, chyba jako Żart po prostu. Potem chyba Teatr Dramat, to się przenikało... Trzon Frankensteina był faktycznie z tego tomkowego źródła.\nTak się, jakoś te moje rozmowy o kulturze Gniezna, lub widzianej z Gniezna z twórcami z tych podwórek z tych ulic, ostatecznie sprowadzają się do rozmów o ludziach... Zatrzymajmy się chwilę. Tomek Kujawski to ważna dla Ciebie postać?\nAbsolutnie. Absolutnie kluczowa. W tym sensie, że taka inicjacyjna. Pewnie też to, że w tym burzliwym momencie, jakim jest dla młodego człowieka gimnazjum, skrzyżowały się nasze drogi. Ja byłem uczniem, a Tomek nauczycielem. Wtedy raczej nie interesowałem się przesadnie kulturą. Przepisałem się go klasy Tomka, chciałem być w klasie sportowej, koszykówka – wiadomo. Na WF-ie podchodzi do mnie nowy kumpel z klasy i powiedział coś w stylu: „ty to jesteś podobno taki filozof, to może się przydasz u nas na polskim, mamy takiego dziwnego kolesia od Polaka”. Chyba zawsze lubiłem gadać i dyskutować (może w innej społeczności miałbym zadatki na rabina)... Przeniosłem się traktując to trochę jak wyzwanie. Trafiłem na Tomka, który się okazał specyficznym, ale fantastycznym nauczycielem. Prawie anegdotyczny jest początek. Mieliśmy wymyślić na zajęciach hasło reklamowe, założyłem się z kumplami, że powiem na lekcji to, które wymyśliłem dla beki. Trochę, żeby zagrać Tomkowi na nosie najpierw powiedziałem że przygotowałem hasło wytworów nabiałowych z miejscowości Pały. Kiedy nieświadomy pułaki Tomek powiedział: „no to proszę”… rzuciłem głupi zasłyszany gdzieś wierszyk:\npij codziennie mleko z Pały.\nWiadomo, w gimnazjum to pykło, koleś kozak, że czyta takie rzeczy przy nauczycielu, wszyscy wybuchnęli śmiechem... Tomek był na tyle kumatym nauczycielem, że stwierdził, że zrobiłem to w ramach konwencji. Bo faktycznie, że tam miejscowość Pały i że niby faktycznie wyroby mleczne stamtąd. Poprosił mnie, żebym został po lekcji. Wiadomo, myślałem, że jakiś przypał się kroi, ale nie... Tomek powiedział, że widzi u mnie potencjał kabaretowy, że on robi generalnie jakieś dramatyczne rzeczy, ale, że przygotowuje kabaret na dzień nauczyciela i chciałby mnie w to zaangażować. I tak to się w sumie zaczęło. Tomek później wprowadzał mnie też w muzykę, pożyczał płyty, pojawiały się pogłębione rozmowy na temat literatury czy historii kultury. Myślę, że przede wszystkim dawał nam wszystkim takie wspaniałe narzędzie, jakim jest szeroko rozumiana wrażliwość i otwartość na różne wytwory kultury. Właśnie tego uczył, żeby przeżywać coś, a niekoniecznie patrzeć ze strony intelektualnej, analitycznej czy wiedzowej. Pamiętam, jak kiedyś mówiłem, że nie rozumiem jakichś obrazów, a Tomek mówił, że sztuki nie trzeba koniecznie rozumieć, że ważne, by ją przeżywać. Był w tym ważnym okresie. Potem przeszliśmy na ty, kiedy poszedłem do liceum. Rzecz jasna każdy ma teraz swoje życie, które układa się tak, jak się układa. Widujemy się rzadziej, ale zdarzają się nocne rozmowy. Teraz Tomek jest też moim przyjacielem.\nMówiąc o Tomku, użyłeś słowa wrażliwość, to chyba słowo, które go określa niemal w pełni...\nTak. Dokładne tak jest. Uważność i wrażliwość.\nU Tomka ten kabaret i teatr się przewijały, na początku chyba jednak był teatr, to zresztą nieistotne dla tej rozmowy co było pierwsze. Jeśli jednak mówimy o Tomku, to wydaje mi się, że spokojnie mówić możemy o środowisku. Jasne, że wcześniej Sławek Kuczkowski i Mityng Teatralny... Nie mniej, gdyby dziś pokusić się o drzewo genealogiczne...to od prostokąta z napisem Tomasz Kujawski można by dalej strzałkami zaznaczać... Oczywiście to jest totalne uproszczenie: SIKSA, Paweł Bakowski – Kabaret im. dra Frankensteina. No niezły siewca z tego Tomka.\nTak to jest chyba to, czym zahaczyłeś nas gdzieś prowokując i pisząc o środowisku kulturalnym na Facebooku. Kulturę i jej tkankę tworzą ludzie. Można powiedzieć, że Stowarzyszenie Ośla Ławka inicjowane było przez ludzi wywodzących się z kabaretu Frankensteina... Wcześniej, jak już mówiliśmy, część z nas poznawała się w grupach Tomka. Ludzie w ten czy inny sposób wchodząc w relacje, kształtują siebie wzajemnie. Po za tym to też są przyjaźnie, które przetrwały - cały czas przyjaźnię się z Alex Freiheit, z Michałem Walerym i na tyle o ile nam czas pozwala z Markiem Malingerem. To są znajomości, które są towarzyskie, ale bardzo często przekładały się też na działania działania kulturalne w mieście. Tak, masz rację i to jest niesamowite, że rzeczywiście można by wyrysować taki graf, kto od kogo odchodzi artystycznie czy kulturowo. Tych relacji owocnych a czasem burzliwych można by opisać więcej. Pewnie cały artykuł by wyszedł o Alex i Tomku. Sporo było tego konfliktu, ale ostatecznie twórczego. Zresztą no… to są też takie charaktery namiętne i stanowcze. Ja może w tej kontrze z Tomkiem nie stawałem tak, bo raczej jestem układny. Oni są za to porywczy. To też ciekawe. Myślę jednak, że jak najbardziej dla Alex to też była jakaś ważna postać.\nZapewne o to trzeba by pytać Alex, ale nie da się ukryć, że ten czas jej gry w teatrze Tomka był takim początkiem jej poszukiwań, ruchowych i scenicznych...nie ukrywam, że dla mnie, kiedy Tomek się tak zgramoncił na maxa i jeszcze dobił to postgrotowskim Alex była tą osobą, która broniła się w tej dość niejasnej konwencji...\nMam wrażenie, że chyba nawet u Olufy (Alex) zasiał nie tylko wrażliwość, ale i świadomość siebie i kreacji...Tomek poszedł później w kierunku czegoś, co można nazwać niereligijną duchowością. Chodzi o duchowość, która wywodzi się z uważności na „tu i teraz”. On to praktykował w sztuce. Myślę, że u Alex to najbardziej zaowocowało jako świadomość ruchu i ciała, ale pewnie nie tylko u Alex tak było. W pewnym momencie Tomek chyba nawet za bardzo poszedł w tę ekspresję ruchu. W tym okresie, kiedy był robiony tryptyk poetycki, to Alex była faktycznie czołową postacią.\nTak to widzę, a na pewno widziałem to w ten sposób, gdy oglądałem spektakle. Hmmm mieliśmy rozmawiać o Pawle, a tu Tomek, Alex... Wiesz ale to pewnie dobrze, że jest rozmowa, człowiek z człowiekiem, a nie pan przyszedł i teraz zada spisane pytania. Kiedy mówiłeś o tych wpływach Tomka na poszczególnych ludzi, uświadomiłeś mi że ten graf czy raczej siatka powiązań sięga dalej. Chociażby Edward Gramont – Nowa Sól...\nTak, Tomek i chyba Magda Karpińska grali, zdaje się, u niego...\nMam wrażenie, że to przenikanie się jest po trosze odpowiedzią na ten zarzut hermetyczności środowiska kultury. To, niekoniecznie jest tak, że stanowimy sitwę, może się po prostu lubimy, dobrze nam się z sobą tworzy... To nie znaczy też pewnie, że jest jedna grupa. Skądś przychodzimy dokądś, zmierzamy, parafrazując zawołanie pewnej partii...\nTo jest chyba tak, że to się spontanicznie przenika. Część środowiska łączy się z innymi ludźmi, powstają nowe grupy, wynikają z tego inne rzeczy. Wywodząc się z kabaretu Frankensteina, czyli z genezą gdzieś ze środowiska Tomka Kujawskiego, Ośla Ławka spotkała się z innymi ludźmi takimi jak choćby Kuba Dzionek... Ciekawe w sumie są te zderzenia. Taka genealogia kultury w Gnieźnie to ciekawy temat. Z jednej strony taka hermetyczność jest czasami zdrowa, bo czuliśmy w pewnym momencie taki para-mesjanistyczny zapał. Zderzasz się, trochę jak w „Stowarzyszeniu Umarłych Poetów”, mając takiego trochę natchnionego w dobrym tego słowa znaczeniu nauczyciela, zderzasz się z betonem rzeczywistości, z ludźmi o niekoniecznie rozbudzonej wrażliwości czy to w domu, czy w szkole, czy na ulicy. Czy tego chcesz, czy nie wzrasta w tobie poczucie jakiejś wyjątkowości, wyjątkowości „naszej” grupy. Do pewnego momentu to jest chyba zdrowe, to napędza młodego człowieka – to jest nie do przecenienia, jeśli chodzi właśnie o wpływ Tomka. Ty, no przecież ja się poznałem i z Tobą przy okazji jakiegoś nagrywania spektaklu właśnie kabaretu Żart do Telewizji. Z Alex też się tam poznałem, długoletnia przyjaźń o różnych kolejach. To był taki artystyczno-towarzyski węzeł.\nGdzieś pewnie i Sławek czy nawet Comes się w tym łańcuchu przewijali... Jednak żeby nie tylko o tym, co było. To, co teraz. Czujesz się dalszym ogniwem, kolejnym inspiratorem? Destruenci, kabaret, ludzie młodzi, nowe twarze, nowe głowy i serca...\nNo pewnie to trochę zabrzmi dziwnie, przede wszystkim dla mnie samego, ale tak, czuję się kolejnym ogniwem. Dzieje się to raczej spontanicznie i samoistnie. Nagle widzisz, że dalej niesiesz ten ogień. Wspomniałeś Destruentów, przecież Krzyśka Romanowskiego poznałem w sumie jeszcze jako dzieciaka przy okazji próby Kabaretu im. dra Frankensteina . Kilkadziesiąt minut wcześniej poznałem Kacpra Polusa, spotkałem na korytarzu w eSTeDe i zobaczyłem, że ma futerał od instrumentu, zapytałem go na czym gra. Odpowiedział, że puzon. No to pomyślało mi się nagle, żeby może puzon w kabarecie wykorzystać, bo przecież ten chłopak wygląda na kumatego... Kacper się zgodził - „Super, bardzo fajnie, ale przydałaby się jeszcze trąbka”. Poszedł na górę i za jakiś czas wszedł do nas na scenę z długowłosym Krzyśkiem, takim dzieciakiem lat może 13... I to jest mądrość centrów kultury, dopóki oczywiście są centrami, że ludzie twórczy mogą się w nich odnaleźć, spotkać, pogadać. Dziś Krzysiek ma chyba z 19 lat, jest już na etapie dojrzałości... A my razem przechodziliśmy, chociażby przez Destruentów. Razem się jaraliśmy tym, co tworzyliśmy. Także faktycznie to jest tak, że to się kręci dalej. Że coś dajesz i coś bierzesz. To jest kurcze ciekawe... Bardzo dziwne doświadczenie też. Czas kręci się dziwnym kołem. Na szczęście, to jest rzecz, która się po prostu dzieje i nie zastanawiasz się nad tym, chyba, ze przy wspominkach. Pewnie coś podobnego działo się w Twoim przypadku z dorastaniem artystycznym Pietruchy. (Marcin Pietruszewski przypis redakcji)\nSamoistnie się to dzieje, pewnie się tego nie planuje. Zatrzymajmy się przy Destruentach, co u Destruentów?\nKrzysiek ma pewne plany wyjazdowe. Nie chcę wchodzić w jakieś nudne szczegóły, Destruenci byli projektem dość ambitnym pod względem organizacyjno-wykonawczym. Niby duet, ale skomplikowany. Krzysiek, świetnie gra na trąbce, natomiast ja tam recytując, zapodając teksty i ogarniając, a raczej ucząc się na bieżąco, ale ogarniając taki analogowy syntezator spięty z kompem, jakiś sampler, gitara tona efektów... Powiem szczerze, że jak mielibyśmy to teraz robić, to potrzeba by chyba trzeciej osoby. Tak, żeby mieć mniejszy skrawek do ogarnięcia, móc skoncentrować się bardziej na tekście albo muzyce... Destruenci byli super doświadczeniem. Krzysiek mocno się zaangażował w Create. I widzę, że bardzo dobrze im się to kreci. Ja jak pewnie wiesz, próbuje teraz raczej tych wokalno-rapsowych przedsięwzięć, bez wątku wykonywania muzyki na żywo. Destruenci się trochę tak naturalnie…rozłożyli, poszli swoimi drogami i destruują dalej. Nie wykluczam jakiegoś wspólnego nagrania, tak jak zrobiliśmy „Wybory”, z czego jestem zadowolony, że to w sieci jest. Taka pamiątka. Zagraliśmy w kilku fajnych miejscach. Doświadczenie zostało. Natomiast jakoś tak naturalnie, jak generał, przeszło do stanu spoczynku.\nOd lat w naszych rozmowach przewija się też Twoje rapowanie.\nFakt od lat...\nDługo to dojrzewa.\nTak, bardzo długo. Pamiętasz jeszcze, kiedy robiliśmy w pierwszym składzie naszego Europe & Asia Sound Theater u Kajetana w studiu (Kajetan Święcichowski – Hurtownia Dźwięku) wspominałem, że nie jestem zadowolony z tego rapu, który nas otaczał... Może jednak dobrze, że wtedy nie zacząłem rapować. To było 9 lat temu pewnie, może 10. Wtedy to buńczuczny byłem. A rapu słuchałem jeszcze w podstawówce, mój starszy brat przynosił kasety. Trzeba powiedzieć jasno i wyraźnie, do mikrofonu, że rapu słuchałem w latach 90. z pieprzonych kaset. No i już wtedy hejtowaliśmy polski rap. Jakoś tak wychodziło. Słuchaliśmy Nasa, House of Pain, Cypress Chill, Puff Daddy’ego. Rapowe ekipy były bardziej podwórkowe, siedziały chyba mocniej w polskim rapie. W każdym razie jakoś ten rap się gdzieś przez moje życie przewijał. Jakiś czas temu przestałem słuchać rapu, powiedzmy lata 2006-2015 się wyłączyłem i nie żałuję za bardzo. Teraz jednak jest znowu świetny moment dla tej muzyki. Może nawet zbyt dobry – w pewnym sensie, to jest inny temat, cała duża rozmowa. Kiedyś było tak, że był rap określony bardziej formalnie i był ten alternatywny, który pokazywał, że to jest bardzo pojemna forma. Rytm plus brzmienie. Teraz to bardzo rozkwitło, ale znowu paradoksalnie znowu weszło w jakieś inne koleiny. Zdarzyło się tak, że w końcu po wielu latach napisałem nowe teksty. Tej, najstarszy tekst z przygotowywanej przez mnie EP-ki ma chyba z 7 czy 8 lat, oczywiście go pozmieniałem, a najnowszy jest sprzed kilku dni... Chyba w końcu powstanie ta epka, zrobię to po tylu latach gadania, sam dla siebie. Szegetz to taka zabawa, ale też bardzo ważna dla mnie, choć bez napinki. Chciałem zdążyć przed 30. ale się nie udało. Może to będzie kolejny etap przejściowy. Podejrzewam, że kabaret zakończył działalność. Dobrze zakończyliśmy, godnie zakończyliśmy, jestem z tego zadowolony, ale jednak... Zakończenie… Myślę, że „Przedświt EP” będzie taką kolejną formą przejścia, kolejnym rytem. Działalność Szegetza jest o tyle wygodna organizacyjnie, że próbujesz sam ze sobą i z beatem. Łatwiej ogarnąć samego siebie... I to dla mnie też odpowiednia forma zawsze lubiłem rytm i zawsze lubiłem tekst. Chyba. To jest też dla mnie ważne, że jest wyzwanie, ja się tego tak naprawdę dopiero uczę. Późno trochę.\nRozmawiając o kulturze w Gnieźnie, skoro mówimy o Szegetz, zostańmy przy rapie. To chyba było ostatnie tak silne zjawisko kulturowe, którym mocno żyło Gniezno, tak silne nawet w tym rozumieniu szerszym jako kultura Hip Hop. Patrząc na gnieźnieński rap, cokolwiek to znaczy, to raczej mamy regres zjawiska...\nNo, jestem za młody na te pierwsze Kartele, pamiętam około roku 2003/2006 – chyba...kiedy zaczęło się moje liceum, było sporo składów. Mój kumpel Darek Gapski fotograf, filmowiec, który teraz zaczyna karierę jako super projektant mebli, nawijał w składzie. Kiedy chodziłem na te jego koncerty w MOK-u, to grało po 8 składów, było pełno zajaranych ludzi. Ja wtedy stricte Hip Hopu nie łapałem, ale też lubiłem. To było świetne, czuć było niesamowitą energię. Parę lat temu też było dużo ekip, mocna zajawka nie tylko koncertowa, ale i freestylowa, zresztą wiesz, bo sporo imprez robił Tymek z Type. Teraz trochę to przycichło. Ja bardzo kibicuje Małkiemu – Unloaded. To jest ciekawa rzecz, ciekawy człowiek. Co prawda nie przepadam jak Polacy nawijają po angielsku, bo nie robią tego za dobrze po prostu. To chyba nawet reguła, od której nie ma za bardzo wyjątku. Natomiast produkcyjnie Unloaded jest ciekawy, ma też jakiś swój image, ma potencjał z pracą z głosem, ogarnia gitarę, mam nadzieję, że to, co ma w bani może fajnie rezonować z tym, co się dzisiaj dzieje w rapie. SBardzo mocno mu kibicuje. Wiadomo, Miły i Ginger też już wyjechali z Gniezna, ale to też mocny skład Mordor Muzik. Mocno przycichł za to np. Jang ZiZi Baby, który też jest specyficzną osobą, czy wręc osobowością. Jego ostatnie rzeczy, które z Ananasem robił były ciekawe. Jest jeszcze sam Ananas. Młody, który czasem zawiesza działalność, potem wznawia... Jeśli działa dalej to kibicuje i produkcyjnie i z rapowaniem. Było dużo rapsów w Gnieźnie, chwilę temu, teraz to gdzieś ucichło... Sam zresztą wiesz z najbliższej rodziny, że ludzie wyjeżdżają. Tymek i Damaze też już siedzą w Poznaniu. Tomaszek, czyli Mateusz - Boko to też ogarnięty facet...\nJeśli już wspomnieliśmy Tomaszka, wcześniej przecież wokal w punkowej, Demencji teraz mocno połączył siły z częścią Ust Mariana w Hanz Bonanza... To jest ciekawe zjawisko znaczy sam Mateusz, ale też Damaze – tacy ludzie, którzy nie zamknęli się w klatce prawilnego rapu...\nTak. No to też jest temat. Z jednej strony jaram się trochę tym prawilnym rapem, czy może bardziej jego środowiskowością, tym, że tak zwana autentyczność jest tam ważna. To jest fajne, powiązane ze stylem życia, z drugiej jednak strony bardzo ograniczające. Nie czułem przez to pełnej przynależności, bo miałem zawsze inne rzeczy z boku, niekoniecznie „prawilne”. Za to teraz jest chyba dobry czas na moją relacje z rapem, bo czuję się blisko ludzi: nie jeżdżę po mieście jakimś Maybachem, gram w kosza na szkole i zbijam z wiarą piątki na mieście. W dodatku wiąże się to z moimi poglądami społecznymi i politycznymi – czuję, że to rezonuje z pewną tradycją tej kultury. Wiem, że początki rapu były zawsze dwoiste, od początku. Z jednej strony zajawki na osiedlach, „bruklinach”, w parkach i na ławkach – z tym się jakoś utożsamiam. Zresztą mówiąc o Nowym Yorku, to zawsze był rap, który był na imprezach disco, gdzie większości Czarnych nie wpuszczali, bo nie mieli dobrych butów i hajsu; ale był też ten rap, który nawijali na czarnych dzielnicach i ulicach,... Tak pewnie jest do dzisiaj. Jest nurt konsumpcji, zbytku i blichtru, no i nurt w duchu A Tribe Called Quest. Pewnie można to mądrze dzielić, czyli raczej łączyć...\nTrudno mówić o rozmiarze, jaki miał w najlepszych latach Hip Hop w Gnieźnie, ale nie da się ukryć fenomenem jest gnieźnieńskie środowisko slamowe, bo tu już nie mówimy tylko o slamerach ale i sporej publice. To też gdzieś gnieźnieńskie początki to Twoja osoba i chyba to wspominane już środowisko...\nStary, to jest... Jeśli ktoś by mnie zapytał z czego, między innymi, jestem dumny (nie lubię tego słowa, bo ma kiepskie konotacje) toczuję dumę, ale taką czułą i wrażliwą, myśląc o tych slamach... Udało się stworzyć jakieś środowisko slamowe – to jest piękne! A zaczęło się tak, że kiedyś przeczytałem w gazecie, że slam ma być na Pretekstach... Ja już byłem po jakiejś lekturze artykułu o slamach, więc mniej więcej kojarzyłem co to ma być i wydawało się super. No to poszedłem, poznałem się wtedy z Sylwią Gawłowską, z Dawidem Majerem, Marek Kaźmierski był wtedy w Gnieźnie. Fajna ekipa. Ale wracając - poszedłem na ten slam i… to totalnie nie był slam. Dopiero Alex Freiheit przywiozła dobre praktyki slamowe przeszczepione z Torunia, z klubu Od:Nowa. Zaczęła z sukcecami występować w ramach slamu,, poniekąd zresztą SIKSA wywodzi się między innymi z tych akcji slamowych... Alex chciała to zrobić w Gnieźnie, i tak od słowa do słowa: Bąkol zróbmy to w Gnieźnie. Odpowiedziałem, jasne zróbmy. Udał się ten pierwszy, był wspaniały, chociaż taki w dobrym tego słowa znaczeniu trochę „nieslamowy”... Była w nim jakaś eksploracja czegoś nieznanego. Teraz, kiedy pojeździliśmy po slamach w innych miastach, wytworzył się na gnieźnieńskich slamach dobry balans. Przyznajmy jednak, że ten pierwszy to był jakiś spontan– totalny freestyle. Trochę jak te pierwsze walki mieszane, wychodził bokser z jedną rękawicą naprzeciwko judoki czy zapaśnika i nikt nie wiedział, co się stanie. Tak samo było u nas. Był Skrzydło, Ochol, byłem ja, była Alex – ludzie z innych światów innych szkół walki, nikt nie wiedział czego się spodziewać. Był przecież Miły, który tam nawijał, ja coś beatboksowałem, świetne prowadzenie Pana Walizki... Teraz kiedy patrzę na ludzi z Gniezna, to pojawili się świetni zawodnicy. Bardzo mocno kibicuje Zuzie, i Saszy, i Skoli. Wiesz, ale jest jeszcze kilku, którzy pojawiają się z raz lepszym, raz gorszym rezultatem. Ale to są akurat trzy postacji, które tak najbardziej pamiętam. Kurczę, jak Zuza przyszła na pierwszy swój slam czytała bardzo akademicko, trochę jak na apelu czy konkursie recytaroskim w szkole i teksty też były takie szkolne, a teraz naprawdę robią na mnie wrażenie. Przeżywam jem! I to jest ekstra, że slam jednak robi coś dobrego z ludźmi, czy po prostu pomaga im w czymś. Myślę, że do dzisiaj te slamy gnieźnieńskie mają tego ducha – nie są wyrachowane. W Poznaniu czasami slamy są średnio ciekawe, może tam po prostu dzieją się za często? Tutaj ten Slam im. Franciszka Rabelais jest raz w roku, kilka w międzyczasie i to jest ogień, święto po prostu. Raz są te slamy lepsze raz gorsze, ale zawsze trzymają wysoki poziom, taki jakie widywałem na dużych festiwalach typu Miasto Poezji w Lublinie czy Poznań Poetów..\nNic nie mówisz o swoich wygranych...\nWiesz ja nie wiedziałem, jakie są moje teksty i do czego się nadają. Pisałem je, gdzieś składowałem na dysku twardym i właściwie nic się z nimi nie działo... Później mieliśmy w Oślej Ławce taką imprezę „Karaoke Poiesis. Poetycka parapetówka” – siedzieliśmy w opuszczonym budynku, bez prądu przy stołach przykrytych gazetami i czytaliśmy swoje teksty. Okazało się, że moje teksty nadają się właśnie do takiego publicznego czytania na głos. Jakiś czas po tym wygrałem ten pierwszy slam w Gnieźnie. Później jeszcze jeden w Gnieźnie i dostałem takie fajne wsparcie, więc zdecydowałem się pojechać na „Poznań Poetów” i się okazało, że bach! Udało się!Zaproszono mnie wtedy do Lublina, żebym przyjechał po dwóch tygodniach na festiwal – bach wygrywam! Nagle takie strzały mocne, w tak szybkim czasie... To było wspaniałe. Chociaż mam też kilka późniejszych i gorzkich przemyśleń... Pewnie przez to, że zauważyłem jak slam, jako zjawisko, się standaryzuje. Staje się trochę bardziej „wyrachowany”, przez to straciłem trochę do tego serce. Ale co jakiś czas jeszcze jeżdżę. Z takich większych imprez, to w zeszłym roku udało się jeszcze wygrać np. Bum Poetycki w Toruniu. Czasami sobie odświeżam ten temat. Natomiast nie czuje się tak, jak wcześniej takim slamerem-slamerem. Wydaje mi się, że potem poszedłem w jakieś poetyckie teksty, które niekoniecznie nadawały się na slamy. Podsumowując, trochę się na slamowanie poobrażałem, ale już mi przeszło...pewnie będę czasem występował...\nTak, zmiany są potrzebne. Ta sama zasada obowiązuje miasto, kulturę i mnie – zbyt wiele zastanych rzeczy nie robi dobrze. Gniezno jest kochane i fajne jest tu środowisko, odnośnie środowiska… są oczywiście pewne mankamenty... Nie wiem, czy się z tym zgodzisz. Nawet teraz, jak była ta „afera liberowa” pomyślałem sobie, że trochę za mało jest jednak krytyki. Sam nagrywałem „62-200 to jedyne co widzę. Plus i minus”, przecież, próbowałem, ale chyba za mało się dzieje by to była aktywność odpowiednio regularna. Robiłem to z puczucia, że za mało jest krytyki. Zrozumiałem jednak, że sam nie zrobię tego tak, jakbym chciał. To musiałaby być osoba z zewnątrz, wiesz dentysta, który się interesuje kulturą nie ma żadnych powiązań z MOKami, eSTeDe i opisuje, co widzi - nagrywałby i cisnął... Tak wiesz, po wszystkich...\nPewnie jesteśmy w tym samym potrzasku. Na tyle jak dalece znam cię i siebie, pewnie, gdybyśmy zrobili coś kompletnie z dupy, potrafili, byśmy sobie pocisnąć. Ufam, że mamy w sobie tyle dystansu. Niewątpliwie jednak Rejs – „ja nie mogę być jednocześnie twórcą i tworzywem...” piękna scena gry w dupnika...\nTo jest problem. Nie wiem, czy do przeskoczenia. Musiałaby się pojawić osoba czy dwie z zewnątrz środowiska... Tylko, to niestety też jest tak, że, jak bardzo interesujesz się kulturą, to zaczynasz ją tworzyć lub na odwrót. Często masz wtedy nie najgorsze pióro, zaczynasz pisać o kulturze, to wkręca...i zaczyna się to niezdrowe połączenie...\nMoże nie zdrowe, ale nie wiem, czy nie konieczne...Nie, żebym bronił tej opcji, nie jestem wolny od dylematów, ale mam świadomość kiedyś, gdybym nie zaczął pisać o Sławku Kuczkowskim jak o wizjonerze, poecie twórcy teatralnym, to do dziś pisałoby się o nim, jeśli w ogóle to jak o portierze z MDK-u, który bawi się w teatr. Pewnie podobnie byłoby z Elą Binkowską, do dziś byłaby w przestrzeni publicznej ciekawą jak na Gniezno malarką, a ona jest po prostu świetną malarką bez tego pieprzonego jak na Gniezno...\nOk. To jest zdrowe, jeśli chodzi o taką opisową stronę. Jednak jak na krytykę to jest trochę za słabe. Przywalić, pierdolnąć... Przydała by się naprawdę osoba...no taki outsider.\nByle kompetentny. Z przyjemnością odstąpię trochę miejsca na portalu, bo faktycznie będąc częścią czegoś, co przecież sam w którymś tekście nazwałem gnieźnieńska brooklińska Radą Żydów, w analogi to piosenki Kazika bez jakichkolwiek innych analogii, trudniej jest przywalić. To wcale nie chodzi o to, co czasem ktoś sugeruje, że nie przywalę, bo jak to zrobię, to ktoś mnie nie zaprosi do współpracy... Nie wiem jak Ty, ja z tym nie mam problemu. Jestem w większości rzeczy najemnikiem, zatrudnia się mnie dlatego, że jestem dobry, a nie dlatego, że napisze w zamian laurkę. To jest trochę tak, że to rybie oko, szersze widzenie utrudnia, nie chodzi wcale o krzywizny i zniekształcenia. Gdy widzisz, że impreza nie wyszła, widzisz też albo przynajmniej się zastanawiasz, dlaczego nie wyszło... Mówisz sobie ok, więcej będzie strat niż zysków, nie napiszę wszystkiego...\nTak trochę nawet pewnie tłumaczysz sobie te osoby. To są te miękkie czynniki, bo to nie jest tak, że ktoś ci każe coś napisać. Widzisz więcej, może przez to mniej ostro. Jest też pewnie trochę tak, że wiesz, że za chwile przyjdziesz np. coś robić w jakiejś instytucji lub z jakimiś ludźmi...pewnie nawet podświadomie piszesz delikatniej. Za chwilę będziesz z nimi spędzał czas, czegoś potrzebował. Trochę to tak jest. Potem takie rzeczy działają podskórnie, przekazuje się krytyczne uwagi raczej pocztą pantoflową, a to chyba gorzej. Słyszę różnych ludzi w mediach, czytam wywiady i myślę sobie „ok, coś tam pieprzą, bo taką mają politykę pijarową”, ale wiem, że robią coś innego. Krytyka ucieka w komentarz na portalu albo reakcje na facebooku „przykro mi”, ginie to w jakimś informacyjnym szambie.\nMamy świadomość powiązań, wiemy, że jak przetniemy jedną, to oberwą i winni i nie winni... Zostawmy. Ciekawi mnie co teraz będziesz robił?\nPowiem Ci tak, między nami Mixer – mnie też to trochę ciekawi. Pamiętam, że jak np. wyjeżdżałem do Szkocji sobie popracować przez dwa miesiące we wakacje, to tęskniłem właśnie za tą siecią znajomych, wydarzeń, za funkcjonowaniem w zaprzyjaźnionym środowisku... Takie radosne myśli w przerwach od czyszczenia rur z platform wiertniczych, że jak wrócę do Polski, to pójdę sobie wtedy jeszcze do eSTeDe, będę robić kabaret, będę róbił różne fajne rzeczy, bo przecież wchodziłem też w bardzo dużo efemerycznych projektów. Razem też robiliśmy bardzo różne rzeczy, one pojawiały się i znikały, niektóre były dłużej inne krócej, ale działo się... Czasem sprowadzały się do jednorazowych happeningów, było tego dużo i ciężko byłoby ad hoc je uporządkować... To się działo cały czas. Mogę policzyć na przykład kabarety, czy Teatr Horror Vacui, jak robiliśmy np. „Filifionkę” [„O Filifionce, która wierzyła w katastrofy] z Alex i z Zuzą Gawałkiewicz. Takie rzeczy się pamięta. Bardzo dobrze się to wspomina... I wiele innychspraw, które gdzieś miło płynęły między palcami, się tworzyły i znikały – o! Studio 34 na przykład...\nI teraz czeka mnie wykorzenienie, przeprowadzka i przesadzenie się. Trzeba będzie te korzenie ponowniezapuszczać, więc sam jestem ciekaw, co z tego wyjdzie. A z drugiej strony jestem trochę zmęczony polem kultury… tak, mogę tak powiedzieć „kultury instytucjonalnej”. I mojej działalności kulturalnej najczęściej pro publico bono. Lubie ją robić i będę ją robić w pewnym stopniu na pewno, tym się po prostu oddycha. Chciałbym się też skupić na swoich rzeczach, na swojej twórczości jakkolwiek to okropnie brzmi. Takiej, w której mogę sam działać. Jestem, żaglem, sterem i okrętem. Pewnie gdzieś się zakręcę wokół jakiegoś środowiska... Powiem ci, patrząc z perspektywy czasu, może jednak trochę za dużo srok ciągnąłem za ogon. To było trochę męczące, stresujące, bo gdzieś zawsze nieco czasu brakowało. Na przykład dobrze się stało, że teraz do Gilgamesza akurat miałem parę dni wolnego i na finiszu cały czas przy tym siedziałem. Załatwiałem już trochę sprawy z przeprowadzką, tu młodzi ludzie zachęcali, żebyśmy się jeszcze spotkali... Kupa czasu...\nWarto Gilgamesza jeszcze raz, chociaż pokazać...\nPracujemy nad tym. Na pewno. Nawet w jakiś dziwny dzień tygodnia, bo nie jest łatwo o termin. To też jest dobre, że się dużo dzieje i brakuje wolnych terminów. Pewnie w środku tygodnia, ale pokażemy to, mam nadzieję, jeszcze przed wakacjami.\nPociągnąłbym temat powiązań instytucji... Masz czasem tak, że jest telefon i dostajesz zajebistą propozycję za zajebiście za darmo? Kurde no, o co chodzi? Bo jak z Gniezna to najlepiej bardzo tanio albo za free, ale wiesz mało czasu, nikt inny tego nie zrobi i takie tam bla bla słyszysz...\nTeraz rzadziej. Wiesz to też nie jest tak, że nie rozumiem idei pracowania na rzecz społeczności lokalnej. Zresztą sam wiesz, że wiele robiliśmy razem dla sprawy...Z drugiej strony ważne jest i nie mówię tego cynicznie, ważne jest wycenianie pracy, bo to przecież jest praca. O tym można łatwo zapomnieć, może to z boku wyglądać jak zabawa, ale trochę to czasami boli, że działalność opiera się „a może zrobisz to, może tamto”... Lata lecą więc już teraz się uczę częściej odmawiać, ale i lepiej selekcjonować rzeczy w które wchodzę... To jest tak, jak mówił nasz wspólny dobry kolega Maciej Comes Kuźniewski: „Bąkol sam zobaczysz po latach” i rzeczywiście, mając 22 lata i studiując można robić wiele rzeczy za darmo, ale potem zaczynasz widzieć, dociera do ciebie, że to musisz zapłacić, tamto opłacić... Nie pójdę na stację benzynową i nie powiem, tutaj panie dla społeczności - zatankuję, nie zapłacę... Rozumiesz o co chodzi. Przy Stowarzyszeniu Ośla Ławka ja też dopłacam, nie tylko ja zresztą. To zrozumiałe, nikt mnie do tego nie zmusza, ale też często nie bierze się pod uwagę poświęcanego czasu i energii.\nWiesz ja sam sobie, to tłumaczę, a czasami Oli, że np. robię Popcentralę, oczywiście nie sam a z fajnymi ludźmi, ale niektórzy kupują wędki, idą łowić ryby też wydają na to kasę, a ja mam taką pasję, by pisać o kulturze, nią żyć... Tylko cholera nie wszystko, co robię, może być hobby... No i nie wszystko tez nim jest...\nTylko widzisz te ryby potem je rodzina albo nie je, ale ty o tym decydujesz. Jedno czego faktycznie nie lubię w instytucjach to takie symboliczne przywłaszczanie pracy...\nA to jest dość częste...\nTak. Wiesz włodarze, dyrektorzy, wszelkiej maści szefowie... Później się wszyscy pojawiają, krążą, przemawiają. OK, rozumiem to w takim sensie, że to są publiczne pieniądze, nasze pieniądze i ktoś tym budżetem zawiaduje... Tutaj nie do końca zgadzam się z jednym z Twoich felietonów, bo to że są publiczne, znaczy, że są w pewnym sensie nasze, a z całą pewnością „nie ich”. Chodzi mi o to, że potem różne akcje są sprzedawane, że po prostu jakiś pan szef zaprosił, pan szef opłacił, jeszcze mu podziękujmy 500 razy. Dobrze, mógł przeznaczyć na coś innego, fajnie, że tak nie zrobił, ale bardzo często to, co się dzieje to przesada.\nZastanawia mnie, czy to też nie sprawia, że są takie sytuacje, jak fakt, że Create gra w Gnieźnie dopiero drugi koncert i to sporo czasu upłynęło. Ja już nie mówię o Ryba & The Witches Bartka Muszyńskiego, Twarze braci Pacholskich... Dziwna sprawa, bo są z Gniezna, ale do Gniezna ich nikt nie zaprasza. Nie wiem może to szerszy problem nie tylko gnieźnieński takiego braku szacunku do swoich... Podkreślę że to się zmienia, ostatnio jest lepiej, bo pamiętam, jak było 20 – 30 lat temu... Jednak nadal coś w tym jest.\nTo jest ciekawe. Powiem ci tak: wydaje mi się, że są zespoły, czy są grupy ludzi, którzy działają tylko w Gnieźnie. I to chyba jest złe wyjście, to gdzieś w komentarzach fajnie opisał Buri (Piotr Buratyński)... Jest druga postawa tak jak robi Create, że robi objazdówy i super, budują coś. Może nie zawsze przekłada się to na wymierną korzyść, ale poznają ludzi, budują relacje, budują przede wszystkim publiczność i grają po całej Polsce. To jest ważne. Natomiast są zespoły, które się cieszą, że siedzą tutaj w Gnieźnie i tu tylko grają... Zadowalają się tym, że ktoś zadzwoni i powie, słuchaj, tu mam lukę w programie i fajnie by było gdybyś wystąpił... To na dłuższą metę ślepy zaułek. Można (i powinno) się z tego cieszysz, gra się, ale czy to jest rozwiązanie na dłuższą metę? To jest rzecz, którą opisał wspomniany wcześniej Darek Gapski, kiedy jeszcze pisał licencjat o fotografii w Gnieźnie. Wspominał dziennikarza, który charakteryzował gnieźnieńskie środowisko fotograficzne jeszcze w latach 80., że oni nie jeżdżą do innych miast na wystawy, nie konfrontują się i to jest ważne. Zobacz, że Ci, którzy patrzą gdzieś dalej, funkcjonują nieźle. Nie chodzi o to, żeby się zaraz stąd wynieść, ale, żeby zacząć funkcjonować na szerszych wodach. Z drugiej strony, wracając do twojego pytania, to coś w tym jest… być może to kwestia komunikacji? ale z drugiej strony raczej wiadomo, gdzie trzeba uderzyć, jeśli chce się zagrać. A jak nie wiadomo, to wystarczy mnie czy Ciebie zapytać, przecież pomożemy. Nawet wystarczy napisać na Popcentrali na feju: słuchajcie chcielibyśmy zrobić to, czy tamto podpowiedzcie... Do nas na Oślą Ławkę też ludzie piszą. Myślę, że jakby jakiś młody zespół, który nie ma powiązań napisał do was na Popcentralę to pewnie byś sam podpowiedział, jak i do kogo uderzyć...Wiesz to też, jest tak, jak się kiedyś Buri śmiał - no bo co? Ci biedni urzędnicy mają sami wjechać komuś na chatę z kasą w kufrze i tekstem „rób nam kulturę”? Myślę, że w Gnieźnie mamy dużo więcej gorszych patologii. Takich jak telefony z tekstem „tu byśmy dali dofinansowanie, ale widziałem cię na takim a takim proteście, więc nie damy”. To są moim zdanie gorsze patologie.\nPolityka, która wciska się wszędzie?\nBo też zobacz, Gniezno jest na tyle duże i na tyle małe. Tu się ludzie wszyscy znają, nic nie przejdzie niezauważone. Potem ludzie mówią, że On czy Ona się udzielała, nie damy kasy, bo ludzie wiedzą, że kojarzą, on jest stamtąd. W większym mieście może się to bardziej rozchodzi, a może nie... Ciężko powiedzieć. Tutaj na pewno wielu ludzi wie o tym, co robisz i to rzutuje na teoretycznie niepowiązane ze sobą sprawy, pojawiają się niemerytoryczne względy. A już największym dramatem tego miasta są, a przede wszystkim będą wyjazdy ludzi z Gniezna. Sam mam wyjechać przecież...z różnych przyczyn, ale jednak wyjechać...\nBył taki moment, gdy zacząłem się cieszyć, że się zmienia: zacznijmy od tego, że Ty wróciłeś, i nie dlatego że się przyjaźnimy, że Alex działając gdzieś tam też była tu, ba pojawił się „pierwszy słoik gnieźnieński” wspomniany przez Ciebie Buri... Zaczęło w mojej optyce być sensowniej. Teraz chyba ponownie jest trend wyjazdowy... Uciekamy stąd, bo...\nTak, trochę, jak fale. Przypływ i odpływ, raz lepiej, raz gorzej. Teraz akurat kończę czytać przydługawą powieść, ale ciekawą „Księgi Jakubowe” – Olgi Tokarczuk. To jest trochę jak z dworem Jakuba Franka, nie chcę się oczywiście porównywać, broń Boże! (nie wiem, który Boże, w kontekście Jakuba Franka...) W każdym razie, kiedy oni przyjeżdżali do jakiegoś miasta w Austro-Węgrzech, chyba do Brünn to ono ożywało na jakiś czas, potem gdy wyjeżdżali, to znów przysypiało... Sam wiesz, że Gniezno jest na tyle małe, że tu nawet kilka osób robi różnicę, tworzy to środowisko. Musi być ta sceneria, responsywność, kiedy pojawia się rezonans, jedna osoba potem pojawia się trzecia... Niestety takie miasta są pewnie skazane na odpływ. Jestem pesymistą, jeśli chodzi o demografię takich miast jak Gniezno. Mimo wszystko, cieszy, że Urząd się stara, pewnie starostwo jakoś też, żeby w jakiś sposób uatrakcyjnić to miasto... Miasto wygląda inaczej, są fajne knajpy, tworzą się miejsca. Ale nieubłagane tendencje są takie, że raczej będzie się wyludniać. Ja się cieszę, że przez te kilka lat tu funkcjonowałem, to był naprawdę wspaniały czas dla mnie i jeżeli chodzi o kulturę, bo byłeś i Ty, i są takie fajne osoby jak Piotrek Wiśniewski w Urzędzie Miejskim, i było moje ziomkostwo z Oślej Ławki, i Alex, i Dorota, i Maja, która robi świetne grafiki. Później młodzi się pojawili, było też przecież Szajse Records i to było fajne, to trybiło jak trzeba. Później jeden wyjazd potem drugi... Potem ktoś musi być bardziej zajęty swoimi sprawami, potem u kogoś dziecko się pojawia... Tu jednak jest, chociaż szansa na kolejne pokolenia. Miejmy nadzieje, że takie osoby się będą pojawiać, z podobnym zacięciem. Takich jednak głupków jak my, społeczników...\nFigura głupka wioskowego niegdyś ważna i potrzebna. Choć może w wymiarze miejskim to jest trudne... Kończąc, nie wiem, czy też obserwujesz to, że teraz przyszły świetne aktywne młode roczniki. Kiedyś był Bąkol i ta ekipa Tomka i trochę pusto...\nJeszcze była fajna ekipa wokół Bapu. Wszędzie gdzie się pojawiali, to pojawiała się też atmosfera radości. Jak przychodzili na imprezy Oślej Ławki, to było wśród nich sporo takich barwnych osób. Rzeczywiście jednak masz rację teraz, takich ludzi jest dużo więcej. Wydaje mi się, że Polska się też jakby zmienia, również instytucje kultury. Miejmy nadzieję, że za tą zmianą infrastruktury eSTeDe, pójdzie też inne zmiany, że będzie tam coraz lepiej. Kibicuję. MOK pewnie też się będzie zmieniał, parę lat temu mieliśmy woltę w teatrze. Trochę się pozmieniało na plus i to pewnie też wyciąga, inspiruje te roczniki. Faktem jest, że ja miałem chyba więcej pokory, teraz ta młodzież internetowa jest chyba taka bardziej do przodu, tak mi się wydaje. Chociaż niestety uber-ironiczne, to jest trochę słabe. Może my też byliśmy do przodu, tylko Tomek mi nie mówił. Mam jednak wrażenie, że młodzi ludzie mają w sobie dużo przebojowości.\nOstatnia kwestia, rzecz ważna. Ośla Ławka będzie działać...\nMam ogromną nadzieję, że tak. Wiesz, nie ma ludzi niezastąpionych. Natomiast trzeba znaleźć tych ludzi na zastępstwa i to nie zawsze jest łatwe. Jasne, nie ma ludzi niezastąpionych, ale pewni ludzie w pewnych konfiguracjach, bo to jest ważne, świetnie funkcjonują. Sam człowiek, nawet geniusz bez rezonansu, bez odpowiedniego środowiska nic nie zrobi. Nawet ważniejsze jest środowisko, to jest jak grzybnia, nie mylić z chujnią - żeby chujni nie było, to musi być grzybnia i ona działa jak ekosystem. To, co mówię wiąże się też z moją wizją społeczeństwa z tym, jak myślę o ludziach, kulturze, społeczeństwie i polityce. Nie chodzi o mnie, który odejdzie, który się przeprowadzi, tylko chodzi o to, żeby dalej działało to środowisko. Zobaczymy. Zresztą na razie pewnie będę działał trochę zdalnie. Mam jednak nadzieję, że ta wymiana pokoleniowa będzie następowała. Teraz pytanie właśnie dość istotne co z tymi rocznikami, o których Ty wspominałeś. Czy ktoś zostanie w Gnieźnie? To jest pytanie... Otwarte.\nWłaśnie oby. Tak jak to nasze miasto Gniezno Otwarte, oby nie tylko na wyjazdy. Ale ładne i fajne jest to nasze miasto, i chyba nieźle już zagospodarowane... Miasto, w którym się przecież sporo... wygłupialiśmy...\nMaking Off pojawi się w przygotowywanej książce. Tam Bąkol mówi sporo o prowadzącym tę rozmowę.\nTagi: Paweł J. Bąkowski Gniezno Kabaret im. dra Frankensteina Rozmowy o kulturze Sotowarzyszenie Ośla Ławka


skiego konstruktora Jerzego Woźniaka1. Budowa Silnik Woźniaka zbudowany jest z kołowego cylindra zamkniętego z obu stron płaskimi pokrywami, wewnątrz którego osiowo wiruje tłok złożony z dwóch ruchomych względem siebie element\nFakty, montaż i informacje o panelach fotowoltaicznychUWAGA! Stosując Te 8 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak transportować ponadgabarytyJak w 2020 wynająć zwyżkę na sto procent!Prawo - nie bądź nieświadomym obywatelemJak działają tłumaczeniaTanie pozycjonowanieOgrzewana woda w balii kąpielowejZastosowanie klimatyzacjiArtykuł o dobrym śnieObsługa bhpNikt nie chce żebyś wiedział jak naprawić kominO geodezji, budowach i działkachCiuch jak ciuch. O lumpeksachPoznaj bliżej... swojego psaJak wykończyć stylowe wnętrze?TargiTo może Cię zainteresować. Jak naprawić ekspres profesjonalnie 7 statements about how to buy brake discs that should never fall Kącik urodowyTe fakty jak lepiej drukować mogą Cię zdziwićCzy można uczyć bhp w pracy?Nawet Nie Myśl Aby szkolić z bhp Zanim Nie Poznasz Tych 12 Sposobów.Skelp mvmtO kosztach pozycjonowaniaOpłaca się jeździć do pracy za granicą busemO usługach sprzątaniaO przydomowych oczyszczalniach - dlaczego warto oszczędzać wodę?Otłuszczony brzuch? Spróbuj liposukcji...O ciuchach używanych onlineBez tego nie byłoby prądu


Bubble Shooter World Cup - Gra online na Klikarnia.pl\nGry / Gry zręcznościowe / Bubble Shooter World Cup\n/ Typy gier / Strzelanie kulkami / Bubble Shooter World Cup\nPan Wiewiórek pomoże ci w sprawnym pozbyciu się wszystkich kulek przyczepionych do sufitu.\nStrzelaj kulkami do innych kulek, by połączyć te same kolory i je usunąć.\nStrzelanie kulkami w stylu Halloween.\nStrzelaj kulkami w postaci piłek do piłki nożnej z flagami państw. Jeśli po twoim strzale trzy lub więcej piłek zetknie się ze sobą, wszystkie zostaną zlikwidowane. U dołu masz pięć piłek. Z każdym ruchem, w którym nie doszło do likwidacji, ubywa ci jedna z piłek. Jeśli nie będzie żadnej piłki u dołu, na planszy dojdzie jeden rząd, a wszystkie piłki przesuną się ku dołowi. Po takim wydarzeniu, zamiast pięciu piłek, będą tylko cztery, potem trzy i tak dalej. Gra kończy się, kiedy przynajmniej jedna z piłek znajdzie się u dołu w ostatnim rzędzie. Celem jest ustanowienie jak najwyższego rezultatu punktowego.\nOcena: 3.98 (48)\nOcena: 3.91 (45)\nOcena: 3.56 (16)


Kto jeszcze nie próbował? Kto miałby ochotę? Dzisiaj ostra jazda bez trzymanki. To danie moja rodzina mogłaby co dziennie zjadać. I wcale nie jestem pewna czy im by się to znudziło. Niestety... liczyć może na to z rzadka - sama nie wiem czemu. Co gorsza, na moja wersję jeszcze rzadziej... Ale wcale mi wstyd nie jest, bowiem inne są równie pyszne. A co spróbuję - to moje. Klasyczna wersja Chili jest z mięsa mielonego. Ja chyba nie była bym sobą gdybym podeszła do rzeczy standardowo. Otóż tu trzeba się pobawić w krojenie mięsa w kostkę. Ostry nóż się przyda. Kostka kostce też nierówna... tu musi być mała. Co jeszcze? Może to, że z reguły piekę do tego chili bułeczki - jakie mi przyjdą do głowy (pomysł Terry). Robię je duże, aby móc je wydrążyć i nadziać Chili. I tym razem klapa na całej linii... Oczywiście bułeczki upiekłam. Oczywiście najlepsze pod słońcem bułeczki z tymiankiem Therbii. I oczywiście już z automatu podzieliłam ciasto na 10 bułek, a chciałam tym razem na 6. Uch... Jak sobie rosły, nagle zdałam sobie sprawę, że to nie tak miało być... No trudno. Nie w bułeczkach, ale z bułeczkami. Pysznie i tak. Kilka uwag na inne przepisy, na które trafiam i próbuję goszcząc gdzieś w necie. Jako ciekawostki już wypróbowane. Do mielonego można dodać 1-2 łyżki kakao już po przesmażeniu mięsa, i jeszcze chwilkę potrzymać na ogniu. Ale robi się strasznie \_"muliste\_". Można dodać kmin, jest ok dla mnie (bo lubię), ale zdecydowanie wolę nasz rodzimy kminek. Można dodać jalapeno, ale dodawałam jedynie z puszki, bo świeżej nie miałam. Pycha, ale ostrość jeszcze się wzmaga... I można dodać kukurydzę mrożoną lub z puszki, tylko... ja nie przepadam za taką kukurydzą. Moja Połówka uwielbia i od lat mu obiecuję, że następnym razem... Następnym razem chyba w końcu muszę to zrobić. Jest dobre, no ale...\n80 dag ładnej wołowiny,\n1 świeża papryczka chili (lub łyżeczka suszonych płatków),\n1,5 szkl. bulionu (wołowy, jarzynowy, ew. wody),\nCebulę i czosnek obrać. Cebulę i chili pokroić w kostkę, czosnek przecisnąć przez praskę. Wszystko wrzucić do rondla i podsmażyć delikatnie na oleju przez kilka minut, na niewielkim ogniu. Gdy cebula się zeszkli, całość wyjąć i przełożyć do miseczki.\nPokrojone w małą kostkę mięso wrzucić do tego samego rondla i na tym samym tłuszczu (w razie potrzeby można dolać) zrumienić na brązowy kolor ze wszystkich stron, mieszając. Dodać papryki w proszku, kminek i kolendrę, wymieszać. Wrzucić zeszkloną cebulę, dodać pokrojone z grubsza pomidory wraz z zalewą i bulion. Dusić pod przykryciem ok. 60-90 minut (czas zależy od rodzaju mięsa i wieku wołu). Najlepiej po prostu sprawdzić, czy jest miękkie. Doprawić solą.\nW czasie gdy mięso się dusi, umyć paprykę i pokroić w kostkę. Fasolę wyjąć na sitko i opłukać pod bieżącą wodą. Gdy mięso jest gotowe, dodać do niego pokrojoną paprykę i fasolę. Doprawić pieprzem cayenne i kilkoma kroplami sosu tabasco. Całość dusić jeszcze kilka minut. Jeśli potrawa jest gęsta - pod przykryciem, jeśli za rzadka - bez. Powinna być raczej gęstsza ;) W razie czego dolać odrobinę wody. Podawać w miseczkach ze świeżym pieczywem, lub w wydrążonych bułkach.


Król + Królestwo. Historia Jakuba Szapiro - Twardoch Szczepan | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nKról + Królestwo. Historia Jakuba Szapiro (okładka miękka)\nTytuł: Król + Królestwo. Historia Jakuba Szapiro\nPodtytuł: Dwie bestsellerowe powieści\nWymiary produktu [mm]: 215 x 154 x 70\nWłaśnie zrecenzowałem Król + Królestwo. Historia Jakuba Szapiro\nKról i Królestwo. Historia żydowskiego boksera, Jakuba Szapiro, w dwóch bestsellerowych powieściach autorstwa Szczepana Twardocha – finalisty Nagrody Literackiej Nike 2019 (za Królestwo), ...


Co wiemy o HIV i AIDS? - Bursa Starachowice\nCo wiemy o HIV i AIDS?\n4 grudnia, 2017 5 grudnia, 2017\n1 grudnia obchodzimy Światowy Dzień Walki z AIDS. To corocznie obchodzone święto powstało z inicjatywy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w 1988 roku. Zgromadzenie Ogólne ONZ wyraziło swoją troskę w związku ze skalą epidemii, podkreślając znaczenie obchodów tego dnia w swojej rezolucji.\nW tym dniu na całym świecie odbywają się konferencje, happeningi oraz akcje edukacyjne dotyczące problematyki HIV/ AIDS.\nWychowawczynie Magdalena Wolańska i Renata Nowak również przeprowadziły z młodzieżą bursową zajęcia na ten temat. Ochotniczki wzięły udział w quizie o HIV i AIDS, a wygrały go Aleksandra, Samanta i Patrycja. Wszyscy uczestnicy quizu zostali obdarowani słodkimi nagrodami.\nU nas też był Święty Mikołaj!


Nierozerwalny duet - amortyzator i sprężyna - MotoFocus.pl\nStrona główna > Informacje > Nowości > Nierozerwalny duet – amortyzator i sprężyna\nRedakcja https://motofocus.pl/ , 1 lutego 2022, 21:54\nPrzy podjęciu decyzji o wymianie mechanik powinien przeprowadzić również oględziny sprężyn – jest to szczególnie ważne w pojazdach o dużych przebiegach. Podlegają one stałym cyklom ściskania i rozciągania, a utrata pierwotnych parametrów przenosi się na komfort podróży i przede wszystkim bezpieczeństwo na drodze. Najczęstsze objawy to kołysanie nadwozia, utrata przyczepności i ściąganie pojazdu na jedną stronę.\nMechanik powinien w klarowny sposób przedstawić właścicielowi auta zasadność kompleksowej wymiany. Jak zauważa Sascha Decker z BILSTEIN, pominięcie tego aspektu może przyczynić się do wielu nieporozumień. Przede wszystkim charakterystyka fabrycznie nowego amortyzatora przystosowana jest do sprawnej sprężyny. Przy utracie jej właściwości nie dojdzie więc do odczuwalnej poprawy komfortu jazdy i klient może wrócić do warsztatu z reklamacją. Nieuzasadnioną! Informacja o konieczności poniesienia kolejnych wydatków, po części tych samych, związanych z demontażem i montażem amortyzatorów tylko po to, aby włożyć pominiętą wcześniej sprężynę, może podważyć zaufanie do warsztatu.


Zamknięto oddział intensywnej terapii w szpitalu dziecięcym w Prokocimiu\nopublikowano: 5 KWIETNIA 2020, 14:56autor: Maria Zawadzka\nOddział intensywnej terapii w szpitalu dziecięcym w Prokocimiu zamknięty z powodu zakażenia koronawirusem kilku osób z personelu. Dzieci wymagające intensywnej terapii będą musiały być zawożone do innych województw.\nInformacje ten temat pierwsza podała Gazeta Wyborcza. U kilku osób z personelu pracującego na oddziale wyniki testów potwierdziły zakażenie. Stąd decyzja dyrekcji szpitala o zamknięciu oddziału.\nLekarze, pielęgniarki i pacjenci zostali poddani kwarantannie. Na razie u pacjentów nie wykryto zakażenia. Na oddziale znajduje się obecnie kilkoro pacjentów, nowi nie będą na razie przyjmowani. Jeśli zajdzie potrzeba dzieci wymagające intensywnej terapii będą zawożone do szpitali w innych województwach.\nPorówanliśmy obecną liczbę zakażeń z tymi sprzed roku. Co dały szczepionki?\nRok temu o tej porze rozpędzałą sie II fala epidemii COVID-19. Wtedy nie było jeszcze dopusczonej do użytku szczepionki. Dzisiejsze dane porownaliśmy z tymi sprzed roku (również były to dane weekendowe)\nSzkło w leku znieczulającym. Alarm podniósł Szpital Uniwersytecki\nGłówny Inspektor Farmaceutyczny wycował z obrotu serię leku stosowanego w anestezjologii. W jednej z fiolek farmaceuta ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie stwierdził obecność kawałka szkła.\nPlanty w kolorach jesieni\nProjekt Mobilistan w Krakowie, fot. Marek Lasyk


Kemping - Campeggio Dolce Vita\naktualizacja: 30 września 2017 716\nKemping Dolce Vita jest oddalony tylko 5,5 km od autostrady A10 i łatwo dojechać do Albisoli, podążając za znakami drogowymi wzdłuż SS. 334 co prowadzi do Sassello i Acqui Terme. Jest to idealne miejsce zarówno na relaks, jak i wypoczynek. Ponadto położenie w obrębie Parku Regionalnego Beigua i Gminy Gór Giovo sprawia, że jest on szczególnie interesujący dla trekkkingów i wycieczek rowerowych, wspinaczek górskich, jazdy konnej, nurkowania i wszelkich sportów morskich.\nDzięki dobrym połączeniom kolejowym, Kemping Dolce Vita jest korzystną bazą wypadową do zwiedzania pobliskich atrakcji turystycznych, takich jak Genua Superb z jej historycznym centrum i akwarium, które są największe w Europie, Savona, Sanremo, Alassio, Monte Carlo.\nKemping może również pomieścić duże namioty i samochody kempingowe.\nBliskość Savony sprawia, że jest to idealne miejsce na przystanek przed wejściem na pokład promów Korsyki lub statku wycieczkowego Costa Crociere.\nBędziesz mógł spędzić niezapomniany urlop na terenie, gdzie znajduje się Camping Dolce Vita, który oferuje zarówno spokojny wypoczynek na plażach w pobliżu kempingu, jak i intensywne emocje podczas wspinaczki w górach. Zorganizowaliśmy wszystko w najlepszym wydaniu, abyś mógł cieszyć się urlopem w Camping Dolce Vita.\nWewnątrz kempingu znajduje się: kręgielnia, basen dla dorosłych i basen dla dzieci. Będziesz spędzał ciekawe letnie dni, relaksujące wieczory podczas posiłku w chłodnej atmosferze naszej werandy, a także weźmiesz udział w przyjemnych imprezach tanecznych w sobotnie noce.\nul. Località Rio Basco 64\nPokaż adres wwwhttp://www.campingdolcevita.it/\nPokaż numer+39 3939836543


Sopoccy rajcy Platformy kontra zarząd partii - Dziennikbaltycki.pl\nSopoccy rajcy Platformy kontra zarząd partii\nAktualizacja: 13 marca 2009 16:16\nSopoccy radni PO chcą, aby zarząd regionu partii anulował decyzję, zmuszającą ich do głosowania uchwały dotyczącej referendum w sprawie odwołania z funkcji prezydenta Sopotu Jacka Karnowskiego. Kup prenumeratę cyfrową Dziennika Bałtyckiego\n- Być może z niektórymi osobami będziemy musieli się rozstać - grożą z kolei członkowie regionalnych władz partii.\nW środę po południu do biura regionu Platformy trafił apel, podpisany przez ośmiu z dziewięciu sopockich radnych PO. Proszą w nim o to samo, o co wcześniej prosili przedstawiciele koła sopockiej Platformy, czyli o unieważnienie uchwały zarządu obligującej radnych do przegłosowania uchwały o referendum. Swój apel argumentują krótko: - Skoro do komisarza wyborczego złożony został wniosek obywatelski o zwołanie referendum, nie ma sensu, aby z podobną inicjatywą wychodzili także radni.\n- Decyzję w tej sprawie podjęliśmy już w niedzielę - mówi Agnieszka Pomaska, sekretarz regionu w zarządzie pomorskiej PO. - Wtedy, odnosząc się do apelu koła sopockiej Platformy, podtrzymaliśmy swoje zdanie w tej kwestii.\nPodobnie wypowiadają się także inni członkowie zarządu. - Jednogłośnie uznaliśmy, że rozpatrywanie takiego apelu może mieć sens tylko w momencie, gdy komisarz wyborczy wyda decyzję o zwołaniu referendum. Na razie takiej decyzji nie ma, nie ma więc tematu - dodaje Krzysztof Lisek, pomorski poseł PO.\nRadni mieli świadomość, iż apel koła sopockiej Platformy został odrzucony, czemu więc we własnym zakresie ponowili prośbę?\n- Liczyliśmy na to, że zarząd zechce się z nami spotkać i wysłuchać naszych argumentów. Miało się to odbyć w środę. Później poinformowano nas o zmianie terminu na niedzielę, a jeszcze później dowiedzieliśmy się, że w ogóle rozmowy nie będzie, bo sprawa referendum nie będzie przedmiotem spotkania zarządu - tłumaczy Cezary Jakubowski, szef klubu radnych PO w Sopocie. - Tymczasem okazało się, że nie tylko rozmawiano na ten temat, ale też podjęto decyzję. Apelujemy więc także po to, aby w końcu doszło do wymiany poglądów na temat referendum.\nCo ciekawe, pod apelem radnych nie podpisał się Jarosław Kempa, jedyny z sopockich rajców PO, który już wcześniej sugerował Karnowskiemu dymisję. - Nikt mnie nie poinformował o tym, że taki apel będzie w ogóle składany - zapewnia zaskoczony, gdy pytamy go o całą sprawę. - Od państwa się o wszystkim dowiaduję. Cały czas czuję się zobligowany wytycznymi zarządu regionu.\nOn, na pewno, 20 marca, gdy głosowana będzie uchwała referendalna, poprze ją. A jak zrobią inni radni sopockiej Platformy? - Rozmawialiśmy na ten temat, powiem tylko tyle, że wśród radnych rozgorzała wówczas prawdziwa dyskusja - stwierdza dyplomatycznie Jakubowski.\nRównie dyplomatycznie, przynajmniej oficjalnie, wypowiadają się członkowie zarządu. - Na razie nie mamy żadnych formalnych sygnałów dotyczących buntu sopockiej PO - ucina nasze pytanie poseł Lisek.\nInni członkowie regionalnych władz partii, kiedy rozmawiamy z nimi nieoficjalnie, nie są już tak delikatni w swoich sądach. - Nie jest wykluczone, że sopocką Platformę będzie trzeba budować od początku - przyznaje jeden z nich.\n- Radni zdają sobie sprawę, że może się to tak skończyć, ale stawianie ich w sytuacji, gdy będą musieli wybierać między wytycznymi partii a własnym rozsądkiem, nie jest fair - mówi nam, również nieoficjalnie, jedna z osób związanych z sopocką PO.\nKarnowski sam poprosił o referendum po tym, jak usłyszał osiem zarzutów prokuratorskich. Pod wnioskiem obywatelskim w tej sprawie podpisało się ponad 4,5 tys. sopocian. Wniosek ten trafił do komisarza wyborczego 4 marca. Ma on 30 dni na podjęcie decyzji w sprawie zwołania referendum. Gdyby o referendum wystąpiła Rada Miasta, to w sytuacji, gdy nie uda się w nim odwołać Jacka Karnowskiego - zostałaby automatycznie odwołana.


Ciuchy dla kolesi\n« Agentem 007 być\nVocal play: Cosmos »\nByło coś dla kobiet, czas na męskie ciuchy. Znalazłem parę stron i 2 dość fajne blogi. Specyficzne, ale można z nich wyciągnąć coś dla siebie.\nTrzeciObieg.pl - "niezależny blog trendspottingowy skierowany do ludzi zainteresowanych szeroko pojętym stylem - zarówno w architekturze, modzie, jak i w kuchni, czy warsztacie". Co się za tym kryje? Moda typu street i popular mainstream, czyli generalnie "lansiarskie marki". Dla lansiarzy i gimnazjalistów - jak znalazł.\nmanfashion.blox.pl - męski lans, moda na ulicy. Bardzo różnorodne propozycje zestawów dla facetów. Właściwie pełne spektrum. Każdy znajdzie coś w swoim klimacie. Przezabawne porady w stylu "Jak ubierać się niczym Justin Timberlake" dodają całej historii szczypty śmiechu.\nmagazyner.pl - męski magazyn o zakupach. Najbardziej różnorodny. Na uwagę zasługuje seria artykułów o trendach w modzie męskiej.\nZ ciekawostek: dyskusja o facetach i secondhandach. Osobiście nie chodzę, choć lubię takie wyszperane ciuchy.\nKto mnie zna, wie, że nie jestem chodzącym stylem. Czasem jednak dobrze jest być lepiej ubranym facetem. U mnie na chwilę obecną faza raczej na styl uliczny (bluzy z kapturem, grafficiarskie koszulki, trampki). Jednak przed nami zimne miesiące i trzeba pomyśleć raczej o fajnych swetrach, szalikach... Do sklepów, mości panowie ;-)\nsobota, 29 listopada 2008, seboumi\nTak sobie podróżuję po sklepach, w których nie ma serii, tylko pojedyncze sztuki. Wyrosłe ze stylu vintage , rozwinęły skrzydła w dobie powszechnego Internetu.C\nPo prostu perełka. Zobaczyłem i wymiękłem. Niestety na Kacpra rozmiaru nie ma. Wiedziałem jednak, że gdzieś muszą być takie fajne ubranka. Znalezione na:\nTym razem klasycznie a'la poeta uliczny: - spodnie: dżinsy z second handu - koszula: też z second handu (marka Happy Fella) - kaszkiet (dołożony na siłę): H&


Tanie kontenery na gruz – Moje Blogowanie\nPerfekcyjne zgranie i dobranie kontrahentów jest szalenie ważne dla każdego kierownika tworzenia. Aktualnie żadne przedsiębiorstwo nie jest wstanie zrealizować budowy od A do Z, gdyż byłoby to totalnie nieefektywne przeznaczenie posiadanych zasobów. Każdy plac budowy jest inny i wymaga posiadania sprzętów w różnej ilości, dlatego w teraźniejszych czasach współpracowanie z doświadczonymi i rzetelnymi kontrahentami to podstawa.\nKontrahentów szuka się nie tylko do obsługi maszyn budowlanych, niemniej jednak też w przypadku porządkowania placu tworzenia. Ktoś musi przecież przywieźć, załadować i opróżnić kontenery na gruz Łódź. Ich sprawne obsługiwanie jest fantastycznie istotne, aby utrzymać wysokie tempo pracy specjalistów. W końcu nie da się wykonywać dalszych etapów pracy, o ile połowa placu tworzenia będzie zawalona gruzem a także innymi śmieciami.\nKontenery na budowę Łódź są obecnie proponowane przez kilka renomowanych firm. Każda z nich oferuje najwyższy poziom usług, więc na pewno bez problemu znajdziecie doskonałych profesjonalistów, którzy nie tylko i wyłącznie udostępnią wam kontenery, ale również zajmą się ich sprawną obsługą. Dla każdego przedsiębiorcy bardzo istotnym kryterium podjęcia współpracy z daną firmą jest bez wątpienia cena. Warto zwrócić uwagę nie tylko i wyłącznie na nią, ale też na asortyment posiadany przez dane przedsiębiorstwo. Jest to nieprawdopodobnie ważne w szczególności w sytuacji dużych placów tworzenia. Niezbyt duże przedsiębiorstwo posiadające na wynajem jedynie kilka kontenerów na gruzy nie będzie wstanie efektywnie wywozić odpadów z miejsca budowy. Prócz tego w tym samym czasie mogą realizować kilka innych zleceń, co tym bardziej uniemożliwi skuteczne zastosowanie powierzonych przez was celów. Wybranie dużego kontrahenta zwykle wiąże się z większymi kosztami, ale jest to zdecydowanie o sporo lepsze rozwiązanie. Duży podwykonawca będzie wstanie za każdym razem zapewnić wam odpowiednią ilość kontenerów, a także bardzo duże worki na gruz i wiele innych potrzebnych towarów oraz sprzętów. Warto zatem zdarza się, że zapłacić troszkę więcej, aby posiadać bardzo wysokiej jakości poziom usługi.\nWięcej: kontenery na śmieci łódź.\nPrev Tanie tłumaczenia specjalistyczne\nNext Doskonałe garaże blaszane\nPolecany producent notesów firmowych


Fotograf ślubny Kluczbork | Fotografia Katarzyna Ledwoń\nJaką fotografie przechowamy w pamięci na lata? Prostą. Taką która przyciąga uwagę, pełną emocji, o jasnej treści, elegancka nawet jeśli ociera się o banał. Jeśli szukacie idealnego fotografa z okolic Kluczborka, który wykona dla Was zdjęcia, trafiliście pod właściwy adres. Nazywam się Kasia, zajmuje się głównie fotografią ślubną. Poza fotoreportażem ślubnym realizuje także sesje ślubne w plenerze lub wnętrzu oraz sesje narzeczeńskie. Ciekawym urozmaiceniem są sesje robione... w nocy. Każdy ślub jest historią, którą realizuję w unikalny sposób. W fotografii ślubnej nie chodzi o kilka ciekawych ujęć lecz o zdjęcia, które opowiedzą Wasz Dzień, do którego będziecie z przyjemnością wracać po latach. Fotografuję dyskretnie i bez ingerencji w przebieg uroczystości. Staram się uchwycić chwile i emocje ludzi. Sposób w jaki opowiadam Wasze historie to stawianie na naturalne, emocjonalne fotografie ślubne. Jeśli wpadły Wam w oko moje zdjęcia to chętnie przedstawię Wam moją ofertę ślubną.\nFotografia ślubna w Kluczborku - co oferuję?\nWybór fotografa ślubnego z Kluczborka to trudna sprawa. Na etapie Waszego wyboru pojawia ją się pytania, które oprócz portfolio ślubnego są ważne przy zleceniu pracy konkretnemu fotografowi.