F1 > Abiteboul skrytykował postawę Magnussena w sezonie 2016 :: Wyprzedź Mnie!\n•Mateusz Szymkiewicz, 12 stycznia 2017, wyświetlenia: 1542 << | lista | T- | T+ | >>\nDyrektor Renault – Cyril Abiteboul, postanowił skrytykować postawę Kevina Magnussena w sezonie 2016.\nDuńczyk dołączył do stajni z Enstone na początku zeszłego roku i miał zostać jej liderem ze względu na wcześniejsze doświadczenie zebrane w Formule 1. Mimo to kierowca w obliczu propozycji dwuletniej umowy od ekipy Haas zdecydował się odejść z Renault, ustępując tym samym miejsca Nico Hulkenbergowi.\n„Spodziewaliśmy się utrzymać w zespole ciągłość i zatrzymanie Kevina byłoby logicznym posunięciem” – powiedział Cyril Abiteboul w rozmowie z Auto Hebdo. „Mimo to sytuacja odwróciła się, gdy jeden kierowca [Palmer] zaczął robić postępy w trakcie sezonu, a drugi stanął w miejscu. Osobiście jestem rozczarowany Magnussenem, zarówno jego osiągami jak i zachowaniem. Kevin to utalentowany kierowca, ale brakuje mu dyscypliny. Zdarza mu się również zbyt często szukać wymówek”.\nFrancuz dodał, że podczas zeszłorocznych mistrzostw pod względem osiągów o wiele lepsze wrażenie zrobił na nim Jolyon Palmer, który będzie zespołowym partnerem Nico Hulkenberga. „Często w piątki to Palmer był gorszy, lecz na przestrzeni całego weekendu robił postępy, kiedy to Magnussen nieźle prezentował się w treningach a potem gubił tempo. Jolyon pracuje nad swoim tempem, robił to w GP2 gdzie spędził kilka sezonów i wygrał tytuł ze Stoffelem Vandoornem. Jest na właściwej drodze. Możemy zapewnić, że w 2017 roku Palmer będzie jeszcze mocniejszy”.\n11.05.2018 Magnussen z reprymendą po pierwszym treningu do GP Hiszpanii\n11.05.2018 Gasly wybaczył Magnussenowi incydent z wyścigu w Azerbejdżanie\n30.04.2018 Gasly: Magnussen to najniebezpieczniejszy kierowca z jakim się ścigałem\nrno2, 12.01.2017 10:14\nHaha no nieźle. Tylko ciekawe dlaczego priorytetem dla Renault było zatrzymanie na sezon 2017 Magnussena, ale do tego nie doszło, ponieważ Duńczyk nie chciał jednorocznego kontraktu.\nNawet jeśli w tej wypowiedzi jest jakaś część prawdy to i tak trzeba mieć na uwadze, że łatwiej nadrobić te dziesiąte sekundy czy nawet całe sekundy, niż szukać ostatnich dziesiątych sekundy będąc blisko limitów.\nOgólnie śmiać mi się chce z obecnego wcielenia zespołu z Enstone, bo kreują się na wielkiego producenta z aspiracjami do włączenia się do walki o tytuł, a zatrudniają takiego średniaka jak Palmer, który może i robi te postępy, ale wirtuozem kierownicy to on jednak nie zostanie...\nSzkoda mi natomiast trochę Hulkenberga, bo wpakował się w to bagno bez żadnej gwarancji sukcesów. Samo bycie zespołem fabrycznym nie daje z urzędu gwarancji na dobre wyniki...\nenstone, 12.01.2017 11:19\nCiekawe, że kierownictwo zespołu m.in Abiteboul czy Vasseur negatywnie się wypowiadało o Magnussenie już od początku sezonu, natomiast inżynierowie i mechanicy, którzy z Duńczykiem pracowali wręcz odwrotnie .....\nMagnussen ma teraz szansę u Haas'a (o ile bolid będzie na poziomie) na pokazanie swoich umiejętności na tle Grosjean'a, swoją drogą bardzo fajny skład kierowców.\nmichal132, 12.01.2017 12:31\na kogo mieli wziąć tyle dobrego że udało się im wyrwać Nico. Reszta kierowców z jako takimi umiejętnościami miała kontrakty podpisane\nNa mnie też Kevin nie zrobił wrażenia o ile na początku sezonu dominował nad Palmerem to z biegiem czasu sytuacja się odwracała.\nMairJ23, 12.01.2017 15:24\n@rno2 czy ty bys wydawal miliony na kierowce jak nie masz dla niego samochodu ? Chyba troche nielogiczne.\n@enstone mysle ze Grosjean bedzie tu gora bo juz swoja wartosc udowodnil.... moim skromnym zdaniem.\nrocque, 12.01.2017 22:51\nMagnussen ostatnio krytykował Renault, więc reakcja całkiem normalna ;)\nSzczerze mówiąc coś musi z nim być na rzeczy, skoro już dwa razy startował dla fabryk i McLaren pozbył się go po roku, a Renault prawdopodobnie chciało wykorzystać jako rozwiązanie chwilowe.\nTym samym musiałem zrewidować swoją opinię na temat Palmera, który może nie jest jakimś geniuszem, ale mimo wszystko też generalnie przesiedział rok na stołku (dobra, oprócz piątków), a na tle bardziej doświadczonego kolegi wypadł (przynajmniej wg mnie) całkiem nieźle. Zwrócić honor można Kevinowi za wyścigi takie jak Monako czy Malezja, gdzie stuknęli go inni kierowcy (a mógł wpaść jakiś niezły rezultat), ale dalej mam wrażenie, że jego fenomen to podium w pierwszym wyścigu i trochę do tej pory na tym "jedzie". Patrząc na kolejny rok, to raczej nie postawiłbym na wygraną z Grosjeanem.\nbartoszcze, 13.01.2017 12:37\ndlaczego priorytetem dla Renault było zatrzymanie na sezon 2017 Magnussena\nA kiedy było? :)\nPriorytetowo podpisali mu przedłużenie opcji i nic więcej.\nmacieiii, 13.01.2017 14:55\ntypowe wybielanie swojego zespołu. Wypowiedź o wyższości Palmera w pierwszym sezonie Vandoorne jest komiczna. Vandoorne to jeden z przyszłych mistrzów F1. Palmer? Przy dziwnym zbiegu okoliczności.


E-mail marketing oswojony. Teoria, praktyka, prawda - Dąbrowski Artur | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nE-mail marketing oswojony. Teoria, praktyka, prawda (okładka miękka)\n30,63 zł 39,00 zł (-21%)\nWszystko, co powinieneś wiedzieć o nowoczesnym e-mail marketingu. Wokół e-mail marketingu narosło tak wiele mitów, że wypaczyły one jego prawidłowy obraz. Z czego to wynika? Po pierwsze, ...\nUnreal Tournament 2004 - poradnik do gry Dąbrowski Artur\nLider produktu. Jak najlepsi menedżerowie tworzą doskonałe produkty i budują skuteczne zespoły Richard Banfield , Eriksson Martin ...


Galeria: Zac Posen projektuje suknie ślubne w przystępnych cenach (9/12) - LuxLux\nZac Posen projektuje suknie ślubne w przystępnych cenach\nTagi: Zac Posen, David’s Bridal, suknie ślubne, moda ślubna, suknia ślubna Zac Posen\nDoskonała wiadomość dla przyszłych panien młodych, które powoli rozpoczynają poszukiwania tej jedynej i wymarzonej ślubnej kreacji. Za modę ślubną zabrał się w końcu Zac Posen – projektant, który zasłynął spektakularnymi sukniami na czerwony dywan.\nPosen stworzył kolekcję dla David’s Bridal, a efekt ekskluzywnej współpracy w sprzedaży pojawi się w lutym przyszłego roku. Projektant obiecuje, że suknie utrzymane są w charakterystycznym dla niego stylu. Można więc liczyć na efektowny glamour i kwintesencję kobiecości.\nUlubieniec gwiazd regularnie dostarcza kreacje na najważniejsze uroczystości. Choć w swojej ofercie nie posiada mody typowo ślubnej, zdarzyło mu się popełnić kilka ślubnych projektów, w tym spektakularną suknię dla modelki Coco Rochy.\nDobra wiadomość dotyczy również cen. Suknie ślubne Zaca Posen dla David’s Bridal będą miały znacznie przystępniejsze ceny niż te, które mają jego projekty z wybiegu. Za designerską kreację zapłacimy od 850 do 1350 dolarów (od ok. 2700 do ok. 4300 zł).\nCoco Rocha na wybiegu Zac Posen


Gmina Kobierzyce: Szacunek dla ziemi – GminaPolska.com\nByła duma z pięknych wieńców, odświętne stroje, dzielenie się chlebem jak opłatkiem i prawdziwy festyn. Dożynki Gminno-Powiatowe w Kobierzycach ściągnęły kilka tysięcy ludzi.\nWójt Ryszard Pacholik nie krył, że wybór Kobierzyc na święto plonów dla całego powiatu wrocławskiego to wyróżnienie.\n– Kobierzyce kojarzone są z wielkimi inwestycjami, ale my byliśmy, jesteśmy i będziemy gminą rolniczą – mówił Ryszard Pacholik, dziękując za zaangażowanie, ale też przypominając, że etos pracy rolnika to wspólne działanie. – Doskonale pamiętam ze swojego dzieciństwa, że w czasie żniw ludzie sobie pomagali, a wieczorem po ciężkiej pracy na wszystkich czekała kolacja. Do dzisiaj pamiętam smak tamtego chleba ze smalcem i ogórkiem kiszonym…\nI to właśnie chleb był głównym bohaterem niedzielnego świętowania. Po mszy świętej, w czasie której wierni usłyszeli wzruszające słowa o porzuconej ziemi ojców, zastąpionej przez tę dolnośląską, która potrafiła odwdzięczyć się nowym gospodarzom za troskę, korowód wieńców dożynkowych przeszedł przez Kobierzyce na stadion. Wspaniałe dzieła zaskakiwały formą, pomysłowością. Wybór najpiękniejszych nie był łatwy. Ostatecznie komisja konkursowa laur pierwszeństwa przyznała wieńcowi z Czernicy, drugie miejsce zajął wieniec reprezentujący gminę Kobierzyce, a trzecie – wieniec z miejscowości Romnów w gminie Kąty Wrocławskie.\n– Czy to jest wyróżnienie? Ogromne – powiedziała nam Anna Janecka, starościna kobierzyckich dożynek, na co dzień sołtyska we wsi Budziszów, pytana, jak się poczuła, kiedy zaproponowano jej tak zaszczytną funkcję. A starosta kobierzyckich dożynek, Michał Obłkowski dodał: – Na pewno też jest to stres. Oczywiście, to też zaszczyt, kiedy dowiadujesz się, że spośród wielu rolników wybrano właśnie ciebie, bo to wyraźny znak, że ludzie cenią twoją pracę.\nW czasie dożynek nie zabrakło dobrej zabawy, ale były też i poważne chwile. Wójt Ryszard Pacholik i starosta powiatu wrocławskiego Roman Potocki w krótkiej dyskusji mówili o znaczeniu nowoczesnego rolnictwa dla gospodarki Dolnego Śląska. Kto wie jednak, czy nie jednym z najważniejszych momentów dożynkowych uroczystości było poświęcenie chleba przez księdza proboszcza Andrzeja Jacaka z kobierzyckiej parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.\nArtur Cierczek, dyrektor Gminnego Centrum Kultury i Sportu, które organizowało kobierzyckie święto, dwoił się i troił, by wszystko wypadło jak najlepiej. I nie krył dumy, że fajerwerków, które zaplanowano na zakończenie festynu – po koncercie gwiazdy wieczoru, zespołu Zakopower – Kobierzycom może pozazdrościć Wrocław.\n– Pierwszy raz w życiu jestem na dożynkach – przyznał ksiądz Władysław Iwaszczak ze Stanisławowa, gość proboszcza parafii w Tyńcu Małym, księdza Ireneusza Alczyka. Do Polski przyjeżdża regularnie. Kiedy poproszono go o wygłoszenie kazania w czasie uroczystej mszy świętej nie wahał się. – Część mojej rodziny została na Kresach, część wyjechała do Polski. Umiem więc zrozumieć, jak to jest zostawić ojcowiznę i wyjechać w nieznane, ale też wiem, czym jest trwanie w tradycji i szacunku dla ojcowizny.\nTagged GP wrzesień 2016, Kobierzyce, Ryszard Pacholik\nPrevŻórawina: Dobrze służyć ludziom\nNextStarostwo Powiatowe we Wrocławiu: Pracowite wakacje


Meble Katowice - Katalogika - najlepsze strony internetu!\nTytuł: Meble Katowice\nSłowa kluczowe: meble Częstochowa, meble Gliwice, meble Gdynia\nProdukujemy meble, które są niezbędne w sektorze gastronomicznym. W naszej ofercie między innymi stoły, półki, regały, wózki jezdne. A wszystko to z najwyższej jakości stali nierdzewnej, która dodatkowo wykazuje właściwości kwasoodporne. Umożliwiamy również klientom tworzenie mebli na niekatalogowy wymiar. Zapraszamy!


» Nowy stolik kawowy szafka stare drewniany\nProdukty > Nowy stolik kawowy szafka stare drewniany\nNowy stolik kawowy szafka stare drewniany\nZapraszam do zakupu niepowtarzalnego NOWEGO stylowego stołu kawowego w kolorze białym (POSTARZANEGO DRZEWA)\nMebel wykonany z najwyższą dbałością o detale – specjalnie szlifowany ,bielony pastą do wybielania drzewa i zabezpieczony profesjonalnym woskiem.\nŻaden komercyjny sklep nie posiada w swojej ofercie takiego stolika mają Państwo pewność , że nabyty mebel jest jedyny i nie powtarzalny – zapraszamy!\nStolik o wymiarach 80cm x 45 cm wysokość 45 cm\nPosiada czarne kółka z hamulcami – jest bardzo funkcjonalny 2 głębokie półki pomieszczą zestaw kieliszków , wina , dodatki oraz wiele innych przedmiotów niezbędnych do codziennego użytku w salonie lub biurze.\nIstnieje możliwość wysyłki firmą kurierską UPS oraz oczywiści odbiór osobisty na terenie Torunia i okolic.\nKoszt dostawy kurierem: 35,00zł


Granatowa bluza z motywem sowy - Bluzy bez kaptura sklep eButik.pl\nGranatowa bluza z motywem sowy\nKod produktu: EF-BL-020\nGranatowa bluza damska z motywem sowy. Znany i lubiany fason, który wszystkie kochamy i uwielbiamy w niego wskoczyć! Całość zgrabna i bardzo przytulna. Wkładana przez głowę. Ta damska bawełniana bluza o luźniejszym fasonie wykonana jest z wysokiej jakości, milutkich tkanin. Niezwykle wygodny, nieobcisły krój zapewnia całkowitą swobodę ruchów i maksymalny komfort noszenia. Damska bluza z nadrukiem to najmodniejszy hit sezonu i absolutny must have w Twojej szafie, który pomoże Ci stworzyć casualowy look oraz dopełni wiele imponujących stylizacji! Dzięki sprytnemu połączeniu stylu codziennego ze sportowym bluzę możesz zakładać zarówno na co dzień, jaki i na przeróżne okazje! Damska bluza z sową świetnie sprawdzi się w połączeniu z naszymi jeansami i butami. Postaw na seksowną wygodę!


Nowoczesna EkoFabryka powstała na terenie dawnych zakładów drzewnych w Wejherowie, w dzielnicy Przemysłowej, w rejonie ul. Fabrycznej i Ekologicznej. Na powierzchni ok.2 ha znajduje się m.in. Punkt Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK), strefa recyklingu gruzu, myjnia do pojemników i pojazdów, a w budynku zaadaptowanym w hali dawnej fabryki drzewnej – biblioteka z odzysku, skład rzeczy używanych, strefa recyklingu i upcyklingu, warsztaty do naprawy przedmiotów i sprzętów, Centrum Edukacyjne oraz Biuro Obsługi Klienta. Centrum otwarte jest dla każdego, kto interesuje się ekologią, recyklingiem, odnawianiem przedmiotów, naprawą sprzętów i stylem życia zero waste, czyli zero marnowania. Inwestorem był Zakład Usług Komunalnych sp. z o.o., którego właścicielem jest miasto Wejherowo. Dodajmy, że projekt dotyczący powstania EkoFabryki składa się z dwóch części. Pierwsza to właśnie oficjalnie otwarte obiekty w dzielnicy Przemysłowej, druga część to powstałe w 2021 roku na terenie Wejherowa podziemne gniazda - punkty zbiórki odpadów.\nAmbitny i wzorcowy projekt\nProjekt „Budowa wzorcowego systemu gospodarki odpadami na terenie Gminy Miasta Wejherowa pod nazwą EKO-FABRYKA" został dofinansowany ze środków Unii Europejskiej. Całkowity koszt realizacji Projektu wynosi ponad 26,5 mln zł (brutto), wysokość dofinansowania z UE to ponad 13,4 mln zł.\n- Projekt wejherowskiego Zakładu Usług Komunalnych był bardzo ambitny i już na etapie realizacji wzorcowy – powiedział podczas otwarcia Dominik Bąk, zastępca prezesa Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie, który zarządza środkami unijnymi na cele ekologiczne i ochrony środowiska - Podczas naszej pierwszej wizyty w Wejherowie, kiedy zobaczyliśmy fabrykę drewna i „z czego” prezes Czerwiński chce zbudować EkoFabrykę, nasze uczucia były mieszane. Ale znając jego dokonania, mieliśmy do niego w tej kwestii zaufanie. Ten obiekt jest mostem między czasami przeszłymi, a tym co przed nami, jest odpowiedzią na to, co przed nami. Gospodarka odpadami jest działalnością wymagającą. Często przytaczane jest powiedzenie: co najbardziej lubią odpady? Odpady lubią porządek. Ten obiekt, jestem o tym przekonany, będzie realizował zadania trudne, dotyczące recyklingu i upcyklingu.\nEdukacja ekologiczna i mniej odpadów na wysypisku\n- EkoFabryka jest dopełnieniem istniejącego gminnego systemu gospodarki odpadami, aby spełniał on wymogi, wynikające z obowiązujących dyrektyw unijnych czyli właściwego gospodarowania odpadami dla ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego – mówi Krzysztof Hildebrandt, prezydent Wejherowa – Założeniem powstającej EkoFabryki było to, aby większą część odpadów przywrócić do powtórnego życia. Mam nadzieję, że mieszkańcy będą zadowoleni i skorzystają tej możliwości o oferty EkoFabryki. Liczymy, że edukacja prowadzona w tym obiekcie, a realizowana poprzez warsztaty, spotkania i konferencje, da wymierne efekty tzn. spowoduje, że odpadów, które znajdą się na składowisku będzie znacznie mniej.\nJak podkreśla Beata Rutkiewicz, zastępca prezydenta Wejherowa ds. rozwoju miasta, ten projekt ma usprawnić selektywną zbiórkę odpadów, zachęcić mieszkańców do powtórnego wykorzystania przedmiotów, a przede wszystkim zwiększyć wiedzę z zakresu gospodarowania odpadami oraz rozwijać postawy proekologiczne.\n„Drugie życie” niepotrzebnych przedmiotów\nPrezes ZUK Roman Czerwiński przypomniał, że pomysł powstania EkoFabryki czyli budowy kompleksowego systemu gospodarki odpadami na terenie miasta Wejherowa powstał w 2015 r., a już w 2016 r. złożono wniosek o dofinansowanie projektu.\n- EkoFabryka powstała w miejscu starego, zabytkowego, ale pozostającego w ruinie budynku, który został całkowicie odnowiony i przywrócony do ponownej świetności – mówi Roman Czerwiński. - Niektóre cegły fabryki pochodzą z czasów tartaku, jak również udało się odnowić i zabezpieczyć niektóre drewniane krokwie. Reszta to współczesne rozwiązania. EkoFabryka to miejsce, w którym znajduje się składowania niepotrzebnych rzeczy, których ludzie już nie potrzebują, a które można przywrócić do do użytkowania. Udowodnimy, że nie wszystko jest odpadem. My to naprawimy lub przerobimy. W EkoFabryce będzie znajdował się PSZOK, czyli przeniesiony z ul. Obrońców Helu Punkt Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych, będziemy prowadzić recykling gruzu, będziemy mieli możliwość recyklingu i upcyklingu. A poprzez prowadzenie centrum edukacyjnego, będziemy chcieli zwiększyć świadomość mieszkańców na temat zapobiegania powstawania odpadów, sposobów segregacji odpadów i procesów odzysku odpadów.\nMałgorzata Henning, kierownik EkoFabryki dodaje, że w obiekcie znajdują się także warsztaty do naprawy przedmiotów i sprzętów, biblioteka z odzysku, ścieżka edukacyjna dla dzieci i dorosłych oraz warsztaty „Zrób to sam”. Organizowane będą konferencje i szkolenia oraz spotkania o tematyce ekologicznej.\nMieszkańcy Wejherowa, jak się okazuje, z niecierpliwością czekają na otwarcie obiektu. – Dzięki temu obiektowi będzie z pewnością możliwość kreatywnego i pożytecznego wykorzystania niepotrzebnych przedmiotów – mówi Pani Elżbieta, wejherowianka. - Jednak największym wygranym jest środowisko, które oprócz zagospodarowania odpadów zyskuje na ograniczeniu zużycia materiałów do produkcji nowych przedmiotów oraz budowaniu świadomości ekologicznej młodego pokolenia. Bowiem najlepszym sposobem na ograniczenie powstawania odpadów jest po prostu unikanie ich wytwarzania\nW otwarciu EkoFabryki uczestniczyli m.in. Jarosław Roliński - dyrektor Departamentu Ochrony Ziemi NFOŚIGW, Gabriela Lisius – starosta wejherowski i Jacek Thiel – wicestarosta, Arkadiusz Kraszkiewicz - zastępca prezydenta Wejherowa, Bogusław Suwara - sekretarz miasta, Anna Lewandowska - skarbnik miasta, wejherowscy radni: Jacek Gafka - przewodniczący Rady Miasta, Leszek Szczypior, Wojciech Kozłowski, Piotr Bochiński, Tomasz Groth, Mariusz Łupina, Justyna Ostrowska, Tomir Ponka, Rafał Szlas, Marek Budnik, Ryszard Kandzora oraz przedstawiciele miejskich instytucji i pracownicy Zakładu Usług Komunalnych z Andrzejem Gorczyckim, dyrektorem technicznym na czele.


Najnowsze wieści z frontu wieprzowinowego\nDodano: 09-12-2008, 10:46\nKomunikat prasowy Głównego Lekarza Weterynarii nr 2 w związku z doniesieniami o skażonej dioksynami wieprzowinie z Irlandii.\nWczoraj w godzinach popołudniowych doszło do spotkania przedstawicieli Ambasady Irlandii z przedstawicielami Głównego Inspektoratu Weterynarii, na którym uzyskano następujące informacje:\n1. Najprawdopodobniej źródłem skażenia mięsa wieprzowego dioksynami było skażenie pasz, w jednym zakładzie produkcyjnym na terenie Irlandii. Zakład ten nie dystrybuował paszy do innych krajów.\n2. Ilość stwierdzonych dioksyn w badanych paszach stukrotnie przekroczyła dopuszczalny poziom i wynosiła 100 pikogramów/kg tłuszczu.\n3. Pasza z zawartością dioksyn trafiła na dziesięć dużych farm trzody chlewnej w Irlandii. Populacja świń na tych farmach stanowi łącznie 10 % chowu świń w całej Irlandii.\nPonadto w wyniku prowadzonego przez Inspekcję Weterynaryjną intensywnego dochodzenia ustalono:\n1. Do godziny 17-ej Inspekcja Weterynaryjna zabezpieczyła 22 tony mięsa wieprzowego pochodzącego z trzech podejrzanych irlandzkich rzeźni, w tym 2 tony w woj. wielkopolskim i 20 ton w woj. łódzkim. Z zabezpieczonego mięsa pobrano próbki, które zostały przesłane do laboratorium referencyjnego PIWet w Puławach. Pobrane próbki zostaną przebadane na obecność dioksyn. Wyniki poznane zostaną po około 72 godzin.\n2. Ponadto po kontroli trzech importerów polskich stwierdzono, że mięso trafiło do 28 podmiotów zajmujących się przetwórstwem mięsa na terenie województw: mazowieckiego, wielkopolskiego, łódzkiego, podkarpackiego, dolnośląskiego oraz śląskiego, podlaskiego, kujawsko-pomorskiego i świętokrzyskiego.\n3. Około 70 ton mięsa pochodzącego z Irlandii, a sprowadzonego przez polskie firmy pośredniczące zostało wysłane do Węgier. Właściwe weterynaryjne władze węgierskie o fakcie tym zostały powiadomione pismem Głównego Lekarza Weterynarii.


„Siła innych”: należymy do tych, z którymi przebywamy - www.kultura.senior.pl\nStrona główna › Kultura › „Siła innych”: należymy do tych, z którymi przebywamy\nPo przeczytaniu „Siły innych” Michela Bonda niejeden będzie zdumiony faktem, że nasze postępowanie zależy od tego, co robią inni, a dzieje się to na skalę przekraczającą granice ludzkiej wyobraźni.\nCzy to prawda, że lepsze wyniki w pracy łatwiej jest uzyskać za sprawą sympatycznej pogawędki i miłej atmosfery niż przez rywalizację? Czy prościej jest mieć odmienne zdanie, gdy inni mają je razem z nami? Czy heroizm może być dziełem całej grupy? Co sprawia, że wszechobecna pogoń za sensacją, która napędza sprzedaż gazet, zniekształca nasze wyobrażenie o świecie i innych ludziach? Dlaczego drużyny składające się z gwiazd sportowych niemal zawsze wypadają poniżej oczekiwań, samobójcze zamachy rzadko są dziełem jednej osoby, a presja otoczenia powoduje, że inteligentni ludzie wystawiają się na pośmiewisko, udzielając absurdalnych odpowiedzi na proste pytania?\nTa książka napisana jest po to, by rzucić więcej światła na cieszące się niesłabnącą popularnością zagadnienie nieprzewidywalności zachowania grupy oraz na naszą zależność od grupy pod niemal każdym względem. Dzięki społecznej mamy możliwość wiedzieć o sobie więcej, bez niej nie mielibyśmy pojęcia, jakie są prawdziwe motywacje ludzkie.\nGang nastolatków, komórka dżihadystów, oddział wojska, ekspedycja polarna, zgraja pseudokibiców - na pierwszy rzut oka każda z tych grup wydaje się zupełnie inna, jedyna w swoim rodzaju. Okazuje się jednak, że te same siły, które decydują o istnieniu i zachowaniu każdej z nich, mogą zadziałać i na nas. W ciągu kilku ostatnich dekad psychologowie odkryli, dlaczego tak się dzieje, że do grupy wpływa na nasze opinie i nadaje kierunek działaniom. Z tego samego powodu jesteśmy zdolni do heroicznych czynów, ale też do bezmyślnego okrucieństwa. Należymy do tych, z którymi przebywamy, a przekonanie, że dyktujemy swoje prawa, jest złudne. I to właśnie jest siła innych.\n"Siła innych" prezentuje najnowsze odkrycia z zakresu psychologii społecznej. Uczy, jak nie wpaść w pułapkę syndromu grupowego myślenia, a także jak stworzyć zgrany zespół, wyznaczać wspólne cele, postępować etycznie i przetrwać w samotności. Jest to fascynujące zestawienie teorii ewolucji, nauk o zachowaniu oraz intrygujących studiów przypadku. Michael Bond pokazuje, w jaki sposób człowiek może ujarzmić wewnętrzny głos instynktu społecznego.\nKsiążka ukazała się właśnie nakładem Domu Wydawniczego PWN.\nDAVID McRANEY – autor bestsellera Ruletka nawyków\nJest to książka napisana w sposób przystępny, urzekający i zajmujący. Żyjemy w przekonaniu, że podejmujemy autonomiczne decyzje, tymczasem to inni ludzie mają istotny wpływ na nasze ostateczne wybory. Grozą napawa myśl, że dzieje się to poza naszą świadomością.\nWILLIAM POUNDSTONE – autor bestsellera Czy jesteś wystarczająco bystry, żeby pracować w Google?\nTagi: społeczeństwo, poczucie przynależności, grupa, wpływ, psychologia społeczna, michael bond, siła innych


Suszarki elektryczne, suszarka elektryczna\nGrzejnik elektryczny RETTO ELECTRO\nGrzejnik elektryczny STICK ELECTRO\nGrzejnik elektryczny QUATRO EQB\nGrzejnik elektryczny AMIRANTE E\nSuszarka STICK rytmiczny i z zasadami. Dla niego – mniej znaczy więcej. Generał dowodzący ogrzewaniem w każdej łazience. • Więcej funkcjonalności Między innymi: płynna regulacja temperatury, sygnalizacja stanu pracy, tryb przeciwzamarzaniowy. • Niezależność Zasilanie z sieci elektrycznej. • Prosta obsługa Regulacja temperatury za pomocą pokrętła. Gwarancja: 3 lata. Możliwość wykonania w kolorze z palety firmy Instal-Projekt - 15% dopłaty Zamówienia na suszarki w kolorze realizowane są w 2-3tyg.


medycynaestetyczna.biz - galeria - obraz MED#WN-4247-PIC-46\nŹródła finansowania nie odgrywały żadnej roli w projektowaniu, analizie danych ani interpretacji wyników w tym badaniu. Sponsorowi (Boehringer Ingelheim) dano możliwość przeglądu rękopisu pod kątem medycznej i naukowej ścisłości w związku z jego produktem (tiotropium) i względami własności intelektualnej. Albuterol został zakupiony w pełnej cenie. Pierwszy i ostatni autorzy gwarantują dokładność i kompletność zgłoszonych danych i analiz oraz wierność wersji próbnej protokołu. Wszyscy autorzy zatwierdzili złożenie manuskryptu do publikacji. Anal...\nDolegliwości hipochondryczne są zjawiskiem klinicznym nadzwyczaj gęstym. Stykają się z nimi codziennie lekarze wszelkich specjalności. Skargi hipochondryczne narastają w miarę postępów popularyzacji nauk lekarskich, oczywiście źle prowadzonej. Wiadomości popularno-naukowe z zakresu medycyny stają się źródłem urazów jatrogennych. Urazy jatrogenne zadają chorym najczęściej lekarze swoimi nieostrożnym wypowiedziami na temat rozpoznania i rokowania. Jeżeli osoba histeryczna pragnie podświadomie poczuć się chorą, to wiadomości takie wchłania wśród ...\nLosowo przydzielono 2492 pacjentów z chorobą wieńcową, w stosunku 1: 1, do poddania się rewaskularyzacji wieńcowej kierowanej przez iFR lub kierowanej FFR. Pierwszorzędowym punktem końcowym było roczn...\nA ponieważ potrzeby tych pacjentów stały się bardziej złożone, podobnie jak wymagania wobec systemów medycznych i społecznych wokół nich. Nasi koledzy kliniczni, którzy dokonali przeglądu tej osi czasu, mieli szereg reakcji, w tym frustrację, że sami pacjenci nie byli skłonni lub nie byli w stanie przejąć większej kontroli nad swoimi problemami społecznymi i medycznymi. Ale jedna rzecz, którą od razu widzi klinicysta, to fakt, że jego własna zdolność do zmiany ogólnej trajektorii problemów zdrowotnych takich pacjentów za pomocą tradycyjnych środków medycznyc...


NA KAJAK - wszystko o podróżach\nFundacja Promocji Rekreacji "KiM" zaprasza na bezpłatne warsztaty budowy kajaków grenlandzkich zakończone spływem - 5-6, 12-13 oraz 19-20 września w Warszawie\n5-6 dni. Rospuda jest doskonałą rzeką dla początkujących kajakarzy. Jest łatwa, raczej płytka, pozbawiona przeszkód (jeśli nie liczyć kamienistych płycizn) oraz wykrotów drzew. Czasem, gdy poziom wody jest niski, na niektórych odcinkach trzeba ciągnąć kajaki. Brda Spływ Brdą to jeden z\nOwszem, z tym, że gdy jest silny wiatr to sam ośmio latek z trzyosobowy kajakiem nie powalczy.


Ryszard Dmoch: 40 lat minęło. Tak było na Evereście zimą i latem 1980 | wspinanie.pl\n8 lutego 2020 20:33\nHimalaizm / Polecamy / Top news | red.\nWyleciałem z Warszawy jako ostatni z uczestników. Jeszcze tylko z Krakowa odebrałem brakujące ubrania puchowe, i ostatnich kilkanaście bębnów naszego sprzętu odleciało teoretycznie do Katmandu. Niestety, te miały pecha, nieprzekierowane w New Delhi, wylądowały w Singapurze. Oczywiście odnalazły się, ale 5 dni cennego czasu odleciało z wiaterkiem.\nMount Everest po lewej i Nuptse (fot Ryszard Dmoch)\nNa posterunku w PZA zostali najbliżsi: Hania Wiktorowska, Andrzej Paczkowski, Józef Nyka, Tadek Solicki. Siedząc w samolocie, pracowałem nad sobą, usiłując się odprężyć i znaleźć wewnętrzny spokój. Wymyśliłem mianowicie, że odprawiając partiami bębny, utworzyliśmy najdłuższą karawanę świata. Zaczynała się w Krakowie, dalej biegła przez Warszawę, Frankfurt, New Delhi, Katmandu, Luklę. Cały czas była w powietrzu. Dopiero w Lukli, załadowana na grzbiety jaków, lądowała zimą w Bazie pod Everestem. Byłem naiwny. Po wylądowaniu w Katmandu cała praca nad sobą, dla znalezienia wewnętrznego spokoju, gdzieś uleciała. Dobrze, że dalej to już nie moja broszka. Ja tylko do naszej granicy. Dalej to już tylko czekaliśmy na cud. I stało się – cud zaistniał.\nAndrzej Paczkowski (po lewej) i Eugeniusz Chrobak (fot. arch. Ryszard Dmoch)\nHanna Wiktorowska (fot. arch. Ryszard Dmoch)\nJózef Nyka (fot. arch. Ryszard Dmoch)\nPierwsze polskie Everesty\n16 X 1978; Wanda Rutkiewicz, w ramach międzynarodowego zespołu zdobyła Everest jako pierwsza Polka oraz pierwsza Europejka,\n17 II 1980; pierwsze wejście zimowe w ramach polskiej wyprawy wspieranej przez PZA (Leszek Cichy, Krzysztof Wielicki),\n19 V 1980; wejście letnie w ramach polskiej wyprawy PZA (Andrzej Czok, Jerzy Kukuczka).\nOdległe czasy, czyli prehistoria zimowego Everestu. Wówczas Polski Związek Alpinizmu był potęgą. O jego znaczeniu,\nwartości dla środowiska decydowały zrzeszone lokalne kluby, sportowo usposobieni wspinacze (będę ich nazywał zawodnikami), ich indywidualna praca i przebojowość w zdobywaniu niemożliwego (wyposażenia i ostatecznie szczytów w górach całego świata). Ramy organizacyjne PZA, traktowanego jako zrzeszenie sportowe, pozwalały nadać szerszy wymiar górskim osiągnięciom o wydźwięku lokalnie klubowym. PZA wspomagał organizację obozów integracyjnych dla „młodych gniewnych” i tych nieco starszych (Tatry zimą, radziecki wówczas Kaukaz latem), a następnie wyjazdy grup wyróżniających się wspinaczy w Alpy, Pamir, czy Hindukusz. To ożywiało marzenie o Himalajach i odświeżało zwietrzałe wspomnienie Nanda Devi East.\nJedną z największych i najbardziej skomplikowanych organizacyjnie, inicjowanych przez PZA wypraw, była wyprawa narodowa na Everest. Skomplikowana dlatego, że jej wyjściowym celem było zdobycie szczytu latem, ale w tle (po sukcesie Wandy Rutkiewicz z 1978 roku) tlił się pomysł ataku zimowego. Sam pomysł wejścia zimowego na Everest wydawał się nierealny, bo nikt w Himalajach nie wspinał się dotąd zimą. Kompletnie nieznane były zimowe realia gór najwyższych. Wyjątek stanowiły polskie zimowe wejścia w Hindukuszu.\nNa rok przed wyjazdem ekipy wyprawa planowana była jako letnia. Jak się później okazało, wyprawa letnia trochę nieoczekiwanie „urosła” organizacyjnie i półtora miesiąca przed terminem wyjazdu „przepoczwarzyła się” w pełnoprawną wyprawę zimową z letnim zaledwie „aneksem”. Na przygotowanie wariantu zimowego zostało półtora miesiąca, co w realiach tamtych czasów wymagało działań w tempie kosmicznym. Największym sukcesem obu symbiotycznie związanych ze sobą wypraw było to, ze Everest został przez Polaków zdobyty i latem i zimą, i że wszyscy ich uczestnicy wrócili do domów (pomijając odmrożenia i inne uleczalne przypadłości), wyraźnie nie dopasowując się do himalajskich statystyk śmiertelności – ugruntowanych w latach późniejszych.\nStudencka idea zimowych wejść w górach wysokich – Hindukusz\nWręcz retoryczne pytanie: „skąd wziął się pomysł na próbę zimowego wejścia na Everest” zadaje Piotr Trybalski w swojej nowej książce “Gdyby to nie był Everest…”. Odpowiedź jest od dawna znana, rzetelnie udokumentowana i wiarygodna. Jej uzasadnienie, jak również rozwinięcie, zawarte zostały w dobrej książce Tadeusza Piotrowskiego pod tytułem „Gdy krzepnie rtęć” na str. 11 i odnosi się do idei zimowej wyprawy w Hindukusz.\nPomysł zrodził się w Tatrach w pierwszych dniach kwietnia 1972 roku na obozie AK Politechniki Warszawskiej w Dolinie Jaworowej, a jego autorem był Benon Czechowski, student Politechniki Warszawskiej. Potwierdził to 50 lat później ówczesny prezes KW Warszawa, Andrzej Piekarczyk. Wymyślona idea wyprawy zimowej w Hindukusz przeleżała na papierze rok, ale nawet wtedy ewoluowała, pączkowała, mentalnie prowokowała podniesienie na wyższy poziom poprzeczki – poziomu trudności – typowego wyzwania pobudzającego wyobraźnię alpinisty. Przez kilka lat kiełkowała w naszych umysłach, wywoływała koleżeńskie spory, podziały środowiskowe i wątpliwości co do jej realności. Wolno, ewolucyjnie, docierała również do tych, którzy wiedzieli co, ale nie wiedzieli jak.\nPrzedtem jednak ci, którzy wymarzyli sobie działalność w górach wysokich, musieli doświadczyć w najbliższych latach na własnej skórze i (czasem) połamanych kościach tego, co stanowiło podstawę pączkującej koncepcji. Tego, czym zostali zainfekowani i zaszczepieni, wspinając się w ukochanych Tatrach, Alpach, a latem w Hindukuszu.\nMusieli mianowicie doświadczyć na własnym organizmie mrozu, wiatru, lawin, lodu na zimowym Noszaku, na jesiennym Lhotse i podczas zimowych przejść w mniejszych górach. Będą musieli czasem szukać godnej szczeliny w lodzie, dla pozostawienia na zawsze przyjaciela. To właśnie oni kilka lat później będą musieli przeobrazić się ze zwykłego konia pociągowego międzynarodowych wypraw w wyrazistego championa – konia wyścigowego. Będą musieli zamienić dotychczasowy wysiłek rzemieślniczego udoskonalania własnych predyspozycji psychicznych, fizycznych, sprzętu technicznego i zaopatrzenia we właściwą żywność (dieta nie mogła bazować tylko na czekoladach „Wedla”). Konieczny był zwrot techniczny, wsparty naukowo, głęboko specjalistyczny, jaki obserwujemy we współczesnych fizycznie wymagających dyscyplinach sportowych.\nKonieczne były też zmiany mentalne, wysiłek pozwalający w sposób sensowny wyeliminować wiele nabytych wcześniej, a obiektywnie szkodliwych w górach wysokich nawyków czy wcześniej testowanych i utrwalonych umiejętności. Pokazano to z dużym humorem kilka lat temu na filmie, który powstał na kolejnej nieudanej zimowej wyprawie. Przykładem zubożenia wyprawowej wyobraźni był z pozoru nieistotny drobiazg – „zapomnienie” o konieczności porcjowania mięsa przed wyprawą w obszary mroźne (nie pytano polarników o radę). Chyba tylko w rozpaczy i dla potrzeb filmowych dziobano zamarznięty połeć czegoś tam czekanem marki Grivel w bazie, w warunkach temperaturowych profesjonalnej chłodni (powiedzmy -30 stopni C).\nOd Noszaka po Everest, „droga pod wiatr” – pierwsze starcie\nIdea zimowych wejść na szczyty w górach wysokich kiełkowała do 31 maja 1977 roku, kiedy zaraz po wyprawie na K2 w 1976 roku decyzją Zarządu PZA powołany został komitet organizacyjny wyprawy na Everest 80. Na jej kierownika desygnowany został Andrzej Zawada, a na zastępcę niżej podpisany, obaj mający niebanalne doświadczenia z Hindukuszu.\nAndrzej Zawada pod Everestem (fot. Bogdan Jankowski)\nDopiero wtedy koncepcja zimy w górach wysokich wyszła z etapu kiełkowania, zaczęła się materializować i zmieniła się w lodową, a przede wszystkim huraganową (wiatr !) rzeczywistość. Prawdą jest, że Zawada był motorem napędowym dla uzyskania pozwolenia na działalność zimową na Evereście. A było to zadanie piekielnie trudne do realizacji. Pewne pojęcie o zwyczajach panujących w Azji daje książka Piotrowskiego „Gdy krzepnie rtęć”, na str. 9:\nOtóż wtedy władze Afganistanu uzależniły wydanie zezwolenia na zimową penetrację Hindukuszu, od uzyskania ze strony polskiej noty, stwierdzającej, że rząd PRL świadom jest zimowych niebezpieczeństw Hindukuszu i bierze na siebie całkowitą odpowiedzialność za przebieg wyprawy.\nZ dużą przyjemnością użyję tutaj zaimka “Ja”. To ja (ja!) niosłem w zębach tę notę z GKKFiT do Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Pełniłem wówczas funkcję Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego zimowej wyprawy na Noszak 1972/73. Zezwolenie wydano i wtedy właśnie Tadeusz Piotrowski i Andrzej Zawada otrzymali zimowy chrzest, stając w zimie na szczycie Noszaka.\nTo był prawdziwy początek ery „lodowych wojowników”, chociaż w istocie byli to wojownicy „lodowo-huraganowi”, z naciskiem na huragan. I była to udana realizacja studenckiej idei zimowych wypraw w góry najwyższe.\nPora na Himalaje\nWracam więc do przygotowań wyprawy Everest zima 1979-1980 i aneksu do niej, czyli lata 1980 roku. Oj, było przy jej organizacji gorąco. Przygotowania realizowane były wyłącznie społecznie, przez powołany komitet organizacyjny, w którym przestrzegane były przyjacielskie stosunki, respektowano stonowane reakcje i wyważone oceny rodzących się problemów. A wręcz niespotykane angażowanie się wszystkich w sprawę przygotowań było zjawiskiem niepowtarzalnym. Byliśmy jednym zespołem, bez fajerwerków i megalomanii. No, może jednak megalomania trochę w nas buzowała.\nCały sprzęt techniczny, ubrania puchowe, przeciwwiatrowe i inne projektowane oraz szyte były w Krakowie na termin kwiecień – maj 1980, ale wciąż żyliśmy nadzieją, że władze Nepalu zgodzą się, aby wydać nam, historycznie po raz pierwszy, zgodę na zimową działalność górską na Evereście. Dobrze się stało, że tę prestiżową dla nas sprawą zajął się wcześniej Andrzej Zawada i pilotował ją do końca… 15 listopada 1979 roku zgoda leżała na stole w PZA.\n„Droga pod wiatr” – kolejne starcia: trudne momenty w organizacji wyprawy\nDobrze, że zgodę otrzymaliśmy. Bardzo źle, że tak późno. Kiedy ten wymarzony dokument znalazł się w PZA, usiedliśmy z Andrzejem w kawiarni przy stoliku, popatrzyliśmy sobie w oczy i wtedy pojawiły się pytania: Co dalej z przygotowaniami? Którą wyprawę, zimową czy letnią, wybrać jako realny cel? Bez większych uzasadnień (wciąż pełni wahań) wiedzieliśmy, że wybierzemy zimę. Jednak taka decyzja zamykała wielu zawodnikom szansę na wyjazd letni. Powód był wstrząsająco prozaiczny – nie byłoby dla nich sprzętu. Ten, z założenia letni!!!, musiał zabezpieczać wyprawę zimową. A znakomitych kandydatów na wyprawę było wielu.\nDo konfliktu, z tak dużą ilością zaangażowanych w sprawę wybitnych zawodników, nie można było dopuścić. Uznaliśmy, że rozwiązaniem jest „rozdwojenie jaźni”. W tym momencie powstała koncepcja zorganizowania dwóch wypraw równoległych!!!. Stawiało to jednak wszystkie dotychczasowe przygotowania i zabezpieczenia finansowe na ostrzu noża. A mianowicie, skąd wziąć pieniądze na drugą (letnią) część wyprawy, jak poradzić sobie z koniecznością skrócenia terminów szytego i produkowanego sprzętu o pół roku!!! Jak zareagują zawodnicy, którzy przygotowani są mentalnie i fizycznie do wyprawy letniej, a otrzymają propozycję udziału wyłącznie w wyprawie zimowej?\nJakie konsekwencje pociągnęła za sobą ta po przyjacielsku wykoncypowana (przy kawie i ciasteczkach) decyzja, okaże się już wkrótce. Sytuację finansową uratowała nasza księgowa, podpisując i pieczętując każdy podstawiony papier, na którym widniał napis “Everest – zima 1979/1980”. Pieniędzy póki co nie było, poza przyrzeczeniem GKKFiT. Inaczej mówiąc, mieliśmy finanse na wariackich papierach i należało być może szykować szczoteczki z pastą do zębów na wypadek jakichkolwiek prawnych konsekwencji naszych poczynań.\nW gorszą i nieprzewidzianą pułapkę personalną wpadł Andrzej. Okazało się bowiem, że wcale nie ma wielu chętnych na wyjazd zimowy. Przekonywanie potencjalnych kandydatów szło opornie. To powodowało kłopoty z precyzyjną organizacją części zimowej. A należało wprowadzić, na ile to możliwe, poważne zmiany ilościowe i jakościowe w zakresie podziału gromadzonej żywności i sprzętu, przenieść część sprzętu przewidzianego na lato do wyposażenia zimowego. Przy brakach kadrowych pozostawał też problem mobilizacji dostępnych zawodników do pakowania, odprawiania, zapisywania zawartości bębnów i przygotowania ich do odprawy celnej na lotnisku.\nProszę zwrócić uwagę na drobny problem. Całe przygotowania prowadzone były w okresie gołych półek w sklepach i stałego wówczas zagrożenia wprowadzeniem stanu wojennego.\nW otrzymanym 15 listopada zezwoleniu na zimową działalność górską, podane były dwa regulaminowe terminy graniczne, a mianowicie: 31 grudnia 1979 to data założenia bazy, a 15 lutego 1980 to zakończenie działalności górskiej (i nie ma tu żadnego “gdybania”, nawet gdyby udało się nam wejść na szczyt po ustalonym terminie). Oznaczało to, że zostało nam 1,5 miesiąca czasu na zakończenie wszystkich przygotowań i podjęcie ostatecznych decyzji: personalnych, podziału sprzętu i żywności i, co najważniejsze, przetransportowania wszystkiego i wszystkich uczestników do Bazy pod Everestem.\nZwracam uwagę na kilka istotnych faktów. Cała wyprawa organizowana była w kosmicznie krótkim czasie, w ramach społecznej działalności jej uczestników. A ci mieli swoją pracę zawodową, domy i w związku z tym ograniczony czas na naprawdę intensywną pracę społeczną (za przysłowiowe „friko”).\nW momencie podjęcia decyzji o organizacji dwóch wypraw w tak krótkim czasie powstawały trudności w realizacji całego zamierzenia, sporadyczne napięcia, sprzeczne polecenia, dwuwładza. Szczęśliwie, ta ostatnia była artykułowana i egzekwowana jednoosobowo, co wynikało z charakterów decydentów.\nProblemem był jednak brak doświadczenia w kierowaniu dużymi zespołami pracowników, jak również wrodzona megalomania (sami wybitni!). Radziliśmy sobie. Skąd więc brała się nerwowość w działaniu? Wynikała z wielkości celu, do którego zostaliśmy powołani, mnogości problemów, które sami tworzyliśmy i problemów powstałych bez naszego udziału. Ale nie mogło być inaczej, skoro większość sprzętu technicznego została projektowana przez nas, szyta, produkowana, bądź kupowana na terenie całego kraju i to z wykorzystaniem przysłowiowej „przychylności” (także dosłownej protekcji) mnóstwa lokalnych sekretarzy, kierowników, dyrektorów. W mało sprzyjającej samodzielnym decyzjom atmosferze politycznej.\nCoraz bardziej „pod wiatr”: piekło i „piekło w piekle”\nSprzęt musiał być przywieziony do Warszawy, zapakowany w bębny, spisany, odprawiony fitosanitarnie, przeciwwybuchowo, celnie, a do tego nadany na lotnisku w dziale Cargo na międzynarodowe linie lotnicze Air India. Tylko część zimowa ważyła około 6 ton, a zapakowana była do około 200 bębnów i w kilkadziesiąt paczek. Część letnia, około 4 ton, miała być też spakowana, załadowana na pożyczony samochód, miała wjechać na statek, dopłynąć morzami i oceanami do Bombaju i dale, samochodem dowieziona do Katmandu i Lukli. W końcu, na grzbietach jaków, miała trafić do tej samej Bazy pod Everestem, pozostawionej przez ekspedycję zimową. Do tak przygotowanej Bazy, z planowym półtoramiesięcznym opóźnieniem, miała dotrzeć samolotem następna ekipa zawodników, na drugą – letnią część wyprawy.\n15 listopada długo oczekiwana zgoda na zimowy Everest trafiła na stół w PZA. I właśnie w tym momencie, zdałem sobie sprawę z tego, w jak wielką kabałę się wpakowałem, i to na własne życzenie. A dodatkowo wciągnąłem w tę kabałę również osoby współpracujące. Powstało piekło organizacyjne, jakiego żadna poprzednia wyprawa nie doświadczyła. Można było się tylko śmiać, grać rolę beztroskiego (lub tragicznego) pajaca, albo szukać samotności w Drewnicy pod Warszawą.\nTo blisko, można dojść na piechotę\nTen okres nazwałem pieszczotliwie Piekłem w Piekle. A jakie mam na taką sytuację dowody lub dokumenty? Aby uwiarygodnić swoją ocenę przygotowań prezentuję po raz pierwszy kilka odnalezionych przypadkowo dokumentów, na których zapisane są daty, sprawy do załatwienia i sprzęt, który ma znaleźć się w Bazie pod zimowym Everestem przed 31 grudnia 1979 roku!! Te daty to 1, 3, 5 listopada 1979 roku. Odnalazłem je w ciemnej, nieotwieranej od lat piwnicy, przygotowane do przekazania młodemu pokoleniu (zapewne docelowo na śmietnik). Leżały, jak kilka innych, gdzieś w jej zakamarkach – tam, gdzie pająki pozakładały swoje wielopokoleniowe stanowiska.\nJak głosił biskup Sławoj Głódź, cuda w XX wieku zdarzają się tylko wtedy, kiedy im choć trochę pomoże człowiek. Nasza wyprawa nie mogła liczyć na żadne cuda, mogła liczyć tylko na uczestników. I znalazła się pod Everestem, wyprzedzając o kilka godzin termin – godzinę 23.59 31 grudnia 1979 roku (prawdziwy Sylwester pod chmurami, bo z gwiazdami było niesporo).\nNie ma „lodowych wojowników”, są „huraganowi wojownicy”!\nZimowy Everest musiał być spektaklem. I był nim… Przygotowania, transport, jak i Szerpowie to dopiero wstęp – uwertura do wspaniałej zimowej opery, której obsadę stanowiło 20 aktorów przybyłych z Polski, a która nosiła tytuł “WICHRY ZIMOWEGO EVERESTU”. Pierwszy w historii Everestu operowy sezon zimowy rozpoczynali Polacy\n31 grudnia 1980 roku.\nUdział w tym spektaklu wzięli wybitni soliści (śpiewacy słabi, ale znakomici jako instrumentaliści zespołu Zawady), a mianowicie: Leszek Cichy , Krzysztof Wielicki, Krzysztof Cielecki, Ryszard Dmoch, Walenty Fiut, Ryszard Gajewski, Andrzej Zygmunt Heinrich, Jan Holnicki, Robert Janik, Bogdan Jankowski, Aleksander Lwow, Janusz Mączka, Kazimierz Waldemar Olech, Maciej Pawlikowski, Marian Piekutowski, Ryszard Szafirski, Krzysztof Żurek, operatorzy filmowi, Stanisław Bakalarski, Stanisław Jaworski.\nDyrygent: Andrzej Zawada\nŚcieżka dźwiękowa: everestowski huragan\nScenografia: naturalna – śnieg, lód, mróz przenikający do szpiku kości w dzień i w nocy\nEfekty specjalne: zapewnione w każdej ilości przez Naturę\nWyprawa na Mount Everest w 1980 (fot. arch. Ryszard Dmoch)\nAkt 1: “W imię ojca i syna, idziemy drogą radości, drogą przez Icefall”\nPierwsze skrzypce w tej orkiestrze grał Andrzej Heinrich z zespołem. Poszli, przeszli, zaporęczowali. O nie, to takie zupełnie proste nie było. Przewodnikiem w tym silnym zespole był „Zyga”. A ten kilka tygodni wcześniej wrócił do Krakowa z kolejnej wyprawy na Lhotse, podczas której Icefall przechodził kilka razy. Zawiózł na moją prośbę do L. Radonia 120 kg puchu, kilka dni się cywilizował. Cywilizowanie nie dało szczególnych efektów, ponieważ już w pierwszej turze wyjechał na zimowy Everest, a i tak było to tylko w przerwie między następnymi kolejnymi wyprawami.\nWytyczanie trasy przez Icefall (fot. Andrzej Heinrich)\nPrzeszli, otworzyli drogę i ustalili miejsce do założenia filii Bazy i to był Obóz I. Zlokalizowany został na progu Kotła Zachodniego. To dużo… rzecz w tym, że wtedy właśnie odkryliśmy, że nasza orkiestra zaczęła grać fałszywą nutą. Musiała ustąpić miejsca następnej, “miejscowej”, tej, która od tysięcy lat gra na swoim stałym kanale operowym. Ten kanał nazywa się Kocioł Zachodni i dopuszcza tylko granie wysokiego “C”. To wysokie „C” zwykle gra się na wantach żeglarskich masztów. Z powodu braku oceanu u nas grał na odciągach linek namiotowych, porwanych namiotach, jak również podczas swego przelotu pod podłogami przeciążonych namiotów.\nPiękną starą maksymę skojarzyłem ze swoją poprzednią pasją, którą było właśnie żeglarstwo: Navigare necesse est, vivere non est necesse: żeglowanie jest rzeczą konieczną, życie – niekonieczną (tak rzekł niejaki Pompejusz). Uff… żeglowanie, czy dreptanie po Icefallu, a żyć jednak się chciało. Ta rzymska maksyma żeglarska wprost odnosiła się do siły wiatru, siły nie do opanowania przez człowieka, mówiła o skutkach jego działania, o konieczności pokonania niepokonanego i ostateczności. To właśnie On, ten zimowy wicher, szalony użytkownik Kotła Zachodniego, bez opamiętania czynił spustoszenie na jego ścianach i szlifował powierzchnię lodu podczas swego szaleństwa. Mógł być przez nas nawet tolerowany, może by nawet nie przeszkadzał, mógłby nawet sobie gwizdać do woli. Tyle, że właśnie tędy wiodła nasza droga do ściany Lhotse, jej szczeliny brzeżnej i dalej na Przełęcz Południową i wierzchołek Everestu. Dlatego nam trochę przeszkadzał…\nUbezpieczanie szlaku na Icefallu (fot. Stanisław Jaworski)\nRok wcześniej, podczas zdobywania Lhotse, zwany był pieszczotliwie Wiaterkiem, ale w rzeczywistości był szaleńcem.\nNo to co, że był? Ponieważ jednak wyobraźnia alpinisty często ewoluuje i jest zależna od okoliczności, postanowiliśmy sprawdzić „warunki wichrowe” na miejscu – mamy przecież zezwolenie w garści. Ale tylko tak wstępnie, delikatnie, jak niewinne aniołki, ponieważ jak pięknie napisał Leszek Cichy we wstępie do książki Piotra Trybalskiego: „Everest był przede wszystkim sukcesem naszej wyobraźni”. Ale dlaczego akurat aniołki i dodatkowo niewinne? Dlatego, że z późniejszego rozwoju wypadków wynika, że bliżej nam było do nieba, było ono w zasięgu ręki. A dlaczego nie do piekła i wszystkich diabłów? O nie, to byłoby dla nas, dla wspaniałej i niezapomnianej ekipy za łatwe, za mało skomplikowane. Niewymagające twardości w działaniach. A poza tym Krzysiek Wielicki sam doszedł do wniosku (wiele lat później), że „piekło go nie chciało”.\nAntrakt: Walkirie pod Everestem\nWiatr w Kotle Zachodnim nie był zwyczajny, taki jak na równinach Mazowsza, czy nawet Halny w maleńkich Tatrach. Był zaskakująco silny, chytry, podstępny, uderzał falami i już nieco lżej poprawiał każde swoje uderzenie. Miał jednak swoje słabe strony i te postanowiliśmy wykorzystać. Nasz pomysł był wszechstronny (nie dotyczył tylko czterech stron świata), a mianowicie:\n– Iść tyłem do kierunku wiatru. Jest to całkiem możliwe, ale na krótko, tylko do pierwszej szczeliny….\n– Iść bokiem do kierunku wiatru nie jest możliwe, ponieważ w okolicach ust powstają tak silne zawirowania i podciśnienie, że nie można zaczerpnąć powietrza, bo go nie ma.\n– Iść przodem do wiatru można, ale nos i część twarzy pod okularami narażona jest na uderzenia wiatru z drobinami lodu. I to jest złe.\nPodstępność wiatru była równie zaskakująca, jak jego siła i polegała na tym, że zawodnik siedzący w namiocie i oparty o czołową ściankę, słyszał jego narastające grzmienie, a w momencie uderzenia w namiot, jego siła była tak duża, że odrzucała opartego od ścianki, mało tego, przelatywała pod podłogą namiotu, unosząc jego zawartość i narażając całość (pamiętam o linkach) na przelot niekontrolowany. Nie mieliśmy przed nim skutecznej obrony, ponieważ nie została wymyślona pionowa, panoramiczna, plastikowa osłona o skuteczności sprawdzonej w warunkach laboratoryjnych.\nHasłowo obrona przed tym wiatrem jest niezwykle prosta, tyle tylko że trzeba było wcześniej wpaść na pomysł i zakupić w Warszawie panoramiczne, plastikowe osłonki motocyklowe i zamocować je sprytnie na górskich kaskach bezpieczeństwa. Dosłownie tak, jak mają to dzisiaj zrobione skoczkowie spadochronowi. Niestety, już we wstępnej fazie sprawdzania siły wiatru, ponieśliśmy stratę, i to nie ostatnią. Jak silny i niebezpieczny był to wiatr, niech świadczy następujące wydarzenie.\nAlek Lwow (fot. arch. Ryszard Dmoch)\nKilka dni wcześniej czołowy polski wspinacz, Krzysztof Żurek zmieniał stanowiska, wkręcał śruby lodowe i zakładał linę poręczową koło Żółtych Skał w drodze na Przełęcz Południową. Uderzony niespodziewanie siłą wiatru stracił równowagę, ubezpieczony liną poleciał kilkanaście metrów, uderzył ramieniem w skałę i został wyeliminowany nie tylko z dalszej walki, ale całej wyprawy. Musiał ze względów zdrowotnych pilnie wracać do domu i tam do szpitala.\nDzisiaj tamte wydarzenia przeminęły z wiatrem Everestu, tak jak i pamiętny dzień w Kotle Zachodnim. Wtedy, idąc w jednym z zespołów trójkowych na jednej linie asekuracyjnej, w marszu opracowaliśmy taktyką przechytrzenia wiatru i ulżenia sobie podejścia pod ścianę Lhotse, przez którą zakopiańczycy odważyli się poprowadzić drogę w kierunku Przełęczy Południowej.\nTaktyka nasza polegała na tym, że słyszeliśmy jego narastający huk od strony Przełęczy Południowej, a w momencie kiedy nadchodziło maksymalne uderzenie, jak jeden mąż klękaliśmy na lodzie na jedno kolano, kuliliśmy się, tworząc najmniejszą powierzchnię, z jednoczesnym wbiciem czekanów w lód. Po jednym z uderzeń wiatru wpadłem na szalony pomysł zrobienia zdjęcia zespołowi, pomiędzy następującymi cyklicznie kolejnymi uderzeniami. Pomysł był ciekawy, efektowny, ryzykowny, realizacja fatalna i z humorem. A było tak.\nRyszard Dmoch: zdjęcie wykonał mi moim aparatem Alek Lwow w momencie, kiedy 2 zespoły “doczołgały” się do szczeliny brzeżnej ściany Lhotse i powiedziały, że dalej iść, to nie ma sensu… Zrobiliśmy sobie zdjęcie na “tle” i powiedzieli: no może tu wrócimy… (fot. Alek Lwow)\nKiedy po kolejnym uderzeniu wiatru wszyscy wstawali z kolan, wypiąłem się z asekuracji, zdjąłem plecak i, trzymając go między kolanami, otworzyłem klapę, żeby wyjąć aparat (Mamiya 6×6), wybrać stosowne ustawienia, złapać w kadrze “moją” odchodzącą dwójkę towarzyszy, wyostrzyć i przycisnąć spust migawki, a następnie powtórzyć procedurę dla uzyskania pewności sukcesu. Zaaferowany wkładaniem aparatu do plecaka, nie dosłyszałem nadchodzącej kolejnej fali wiatru. To wystarczyło. Uderzenie powaliło mnie na lód i wlokło po nim jak zużytą szmatę. Wyhamowałem, wbijając czekan i kładąc się na niego. Dostarczyłem chłopakom kupy śmiechu, ciętych uwag, ale zdjęcie mam, niestety zrobione od zdecydowanie nietwarzowej strony… ale mam.\nPod ścianą Lhotse, od lewej: Alek Lwow, Janusz Mączka, Szerpa Pasang Norbu, Ryszard Dmoch (fot. Andrzej Heinrich)\nKiedy osiągnęliśmy szczeliną brzeżną ściany Lhotse, doszliśmy do wniosku, że takie wspinanie nie ma sensu. Zrobiliśmy sobie kilka zdjęć na tle dymiącego Everestu, zostawiliśmy niesiony towar pod ścianą (prowizorium obozowe nr III) i wróciliśmy do Obozu II. Część ekipy drugiego dnia zeszła do Bazy, ale jedna trójka z Zygą na czele zaryzykowała i koczowała 11 dni w Kotle, nie tracąc wysokości i czekając na poprawę pogody. W efekcie źle pograła, straciła siły i pozostała jej tylko dobra aklimatyzacja. Mimo to kilka dni później zadziorna trójka poszła dalej, by sprawdzić przydatność prowizorycznego obozu III do przyjęcia kolejnej ekipy.\nAkt 2: „Uszy po sobie, czyli cierpliwość jako himalajska cnota”\nPo nauczce, jaką dostaliśmy w kotle, część zespołu zeszła do Bazy, a trzech pozostało w namiocie RD-2. Sądziliśmy, że ponieważ osiągnęliśmy już pewną wysokość, dostateczną dla wstępnej aklimatyzacji, wystarczy poczekać na poprawę pogody i możliwość pójścia piętro wyżej. Okres przerwy w górskich działaniach trwał około dwóch tygodni. Wiatr szalał, więc należało zacząć od sprawdzenia, jakie szkody wyrządził w nieustająco prowizorycznym Obozie II. Bez żadnej dodatkowej mobilizacji poszliśmy sprawdzić, czy obóz II w ogóle istnieje, a jeśli tak, to w jakim jest stanie. Poszliśmy sami, bez Szerpów, prowadził niestrudzony Zyga. Niestety, obóz wymagał remontu kapitalnego.\nJanusz Mączka (fot. arch. Ryszard Dmoch)\nDwutygodniowa, wymuszona przerwa w działaniach ekipy wybiła ją mocno z rytmu, obniżyła napięcie do tego stopnia, że zaczęły padać defetystyczne pytania: co robić ? co robimy dalej? Odpowiedź (tych mniej psychicznie steranych przymusowym wypoczynkiem) jak zwykle była prosta: „wiadomo co”. Natomiast jej realizacja bardziej kłopotliwa. Należało zrobić inwentaryzację poniesionych strat, nie tylko w sprzęcie, nie tylko w zdewastowanych obozach, ale również personalnych (na kogo można liczyć powyżej Bazy). W oparciu o te wyniki powstawały koncepcje dalszych działań, a czas nieubłaganie uciekał. Niemniej między obozami trwała komunikacja, donoszony był sprzęt, żywność, tlen. Z Bazy do góry, do „obozowiczów” płynęły różnego rodzaju zachęty do większej bojowości czy przynajmniej mobilizacji, były też pouczenia, dowcipy.\nZ góry w dół płynęły relacje o faktycznych możliwościach i własnych zamierzeniach, niekiedy sprzeczne z tymi płynącymi z drugiej strony. Muszę powiedzieć, że ta dwustronna “wymiana poglądów” nieprzerwanie przywoływała temat świetnie wbitego w pamięć minionego okresu huraganowego wiatru. I tak to trwało do 23 stycznia, kiedy dwa zespoły (Zyga z Wielickim i Cichy z Holnickim) wyszły ze sprzętem z odrestaurowanego obozu III, aby “zagospodarować” Przełęcz Południową. Niestety, doszli tylko do Żółtych Skał, zgnębieni warunkami zostawili depozyt i wrócili. Tym razem nie wiatr, a dotkliwy mróz zatrzymał przebojową ekipę.\nJan Holnicki-Szulc (fot. arch. Ryszard Dmoch)\n24 stycznia z Bazy do obozu III przyszła informacja, że spada gwałtownie ciśnienie, co oznacza powrót wiatru – o jakiej sile, to się dopiero okaże. I się okazało… W obozie II wiatr rozerwał 2 namioty typu Turnia i w związku z tym zakopiańczycy mieli tej nocy duże kłopoty. Ten wichrowy sukinsyn, skurwiel ma taką siłę, że przelatuje pod podłogą najmocniejszego namiotu na wyprawie, który uszyty został w ostatnim momencie przygotowań. Dwuosobowy RD -2 awaryjnie zmieścił 6 osób i dodatkowo udało się gotować herbatę (ciekawe wyzwanie logistyczne). Mimo ogromnego przepełnienia i gotowania wody, przy otwartej wentylacji woda nie skraplała się na suficie. Być może mróz zelżał.\nCiśnienie spadło, wiatr robi z nami co chce, my się tylko bronimy, nie atakujemy (góry), nad całą ekipą i jej celem zbierają się ciemne chmury.\nAkt 3: „Deterioracje i ewakuacje”\nPrzemiły kumpel, lekarz wyprawy, zbyt szybko przyszedł do obozu II i jest zdeteriorowany, należy go szybko sprowadzić do Bazy. Akcja ratunkowa przebiega niezwykle sprawnie, wystarczyło jedno niewielkie uniesienie brwi kierownika i bez niepotrzebnego gadania holujemy Roberta w dół. Robert ma duże szczęście, ponieważ może schodzić na własnych nogach, w masce tlenowej, nie ma dużego wiatru. A do tego ta psychika… ma silną wiarę i przekonanie, że dwóch wypróbowanych przyjaciół w roli holujących, którzy nie mieli okazji korzystać z jego lekarskiej pomocy, nie odczuwa pilnej potrzeby zemsty za jej skutki. Przyjaciele są prawie sprawni umysłowo i dodatkowo obiecują, że nie odłączą go od zbawczego tlenu, a nawet że osobiście doprowadzą go do Bazy. Nie wiem, skąd on to wie. Przecież wszyscy, przebywając na tej wysokości, mamy niedotlenienie mózgu i od czasu do czasu gadamy głupoty (oczywiście po za jedną osobą – szefem).\nMarian Piekutowski (fot. Ryszard Szafirski)\nPoza sprzętem osobistym w plecaku niosę butlę z tlenem, do której na krótkim przewodzie podłączona jest maska tlenowa Roberta. Roberta ubezpiecza na długiej linie Waldek Olech, ja schodzę bez ubezpieczenia. Może dojdę, ale On? No i wykrakałem. Czekał na nas sam kierownik, który zapytał: “czemu tak długo”? Cierpliwość w górach to cnota, dosłuchałem pytania do końca… Po czym zakomunikował, że jeden chory to za mało jak na ekipę holowniczą. Jest drugi, regulaminowy oficer łącznikowy, który aktualnie niezbyt zdaje sobie sprawę, co mówi. Rozmowa była krótka, dajesz do pomocy dwóch Szerpów, żywność na tydzień, parę złotych (w walucie miejscowo wymienialnej), łączność i zaraz (nawet nie jutro) schodzimy 2 piętra niżej. Odprowadzał nas tylko Alek Lwow…\nW ciemną noc poszliśmy do Gorak Shep, następnego dnia do Lobuche. I zapadliśmy w błogostan, stopniowo dochodziliśmy do siebie, do pełnej sprawności fizycznej. Ostatecznie wróciłem do Bazy po 3 dniach, reszta po tygodniu.\nRyszard Gajewski (fot. arch. Ryszard Dmoch)\nWyprawa trwała nadal, góra czekała, czas uciekał… no to co, że Alek Lwow wpadł do szczeliny, bo zarwał się pod nim most śnieżny. Przecież pod jednym się zarywa i delikwent tam zostaje, a inni pomagają cudowi zaistnieć. Alek spryciula (nawet bez pouczeń bp Głódzia) wiedział o tym i sam się wygrzebał, zanim przybiegliśmy (właśnie tak) z pomocą. Bieganie powyżej 6000 m niekoniecznie ma przybiera rozrywkowy charakter. Byliśmy tak zmęczeni, że to raczej on powinien był nam udzielić pomocy.\nDla powagi zimowej wyprawy na Everest deterioracje, odmrożenia Alka Lwowa czy Krzyśka Wielickiego, wcześniejsze odpadnięcie od ściany Krzyśka Żurka i powrót do Polski, to małe piwo – szczególnie żbp e i tak go w Bazie nie ma.\nAkt 4: „W obliczu wielkiej klapy”\nNajlepsze dreszczowce przed nami, ale my jeszcze o tym nie wiemy i nie spodziewamy się ich (ta słodka nieświadomość, brak wyobraźni). Na razie orkiestra gra (ściślej tupta w górę lub w dół), mróz trzyma, wiatr wieje, kierownik dyryguje. Ale w miarę upływającego czasu sytuacja w ekipie staje się coraz bardziej nerwowa, a co najgorsze, dyrygent gubi batutę (mróz zrobił swoje, dłoń drętwieje). Jego pomysły nocnego wyjścia z III-ki i założenie obozu IV na Przełęczy Południowej były mało poważne, a nawet szalone, więc pominięte milczeniem.\nWalenty Fiut (fot. arch. Ryszard Dmoch)\n11 lutego z III-ki na przełęcz dotarło 3 zawodników: Cichy, Wielicki i Walenty Fiut. Ta wspaniała trójka miała satysfakcję, że o kolejne zimowe piętro podwyższyli swoje rekordy wysokości, pojawiła się perspektywa dalszego działania. Niestety, super nowoczesnego „Omnipotenta” nie potrafili rozbić, było to zbyt skomplikowane (może to dowód na osłabienie możliwości mentalnych na wysokościach)!! Przespali się w “Szmacie kierownika” i wrócili do III-ki.\nLekarz wyprawy, Rober Janik (fot. arch. Ryszard Dmoch)\nOd tego dnia ważą się losy wyprawy. Do końca zezwolenia pozostały 3 dni, szanse ataku szczytowego są niewielkie, a obniża je zupełnie nieuzasadniona obecność kierownika w III-ce i następnego dnia na przełęczy. Będąc w tym miejscu, automatycznie wyłącza się z dyrygowania zespołem. Z braku sprawnego dyrygenta inicjatywę dalszych pilnych, ryzykownych działań przejął samoistnie Leszek Cichy, przy wsparciu Krzyśka Wielickiego i spokojnym (siła spokoju), rozważnym, wręcz opiekuńczym nadzorze radiowym Bogdana Jankowskiego.\nBogdan Jankowski (fot. arch. Ryszard Dmoch)\n13 lutego Rysiek Szafirski przenosi 150 m wyżej 2 butle tlenowe i nie mogąc doczekać się decyzji partnera o wspólnym zejściu, schodzi sam do obozu III. Zawada zaczął schodzić zbyt późno i zgubi drogę! Całonocna akcja ratownicza przeprowadzona była przez Cichego i Wielickiego. Ci w nagrodę zyskują szacunek uczestników wyprawy (jakby nie dość było go wcześniej!) i zgodę Ministerstwa Sportu na przedłużenie o 2 dni naszych działań górskich. 15 lutego wieczorem przychodzi drogą radiową oficjalna zgoda.\nRyszard Szafirski w latach 80. (fot. arch. R. Szafirski)\nNadszedł czas dramatycznych decyzji. Kiedy kilka godzin przed startem na przełęcz Leszek Cichy chciał ze mną rozmawiać, skrajnie zdenerwowany uciekłem od radiotelefonu!! Bałem się tej rozmowy, bałem się życzyć im sukcesu, a jeszcze bardziej bałem się antycypowanej porażki – śmiertelnego zagrożenia dla idących na szczyt!! Wpadłem do namiotu, do śpiwora, zacisnąłem pięści i dopiero wtedy, w swoim zaciszu, życzyłem mu, żeby się udało, żeby nie opuściło szczęście, żeby wrócili… Bogdan Jankowski przekazał mi jego prośbę kilka godzin później: “Leszek kazał ci powiedzieć , żebyś się nie denerwował, on zdobędzie Everest”. I tak było.\nAkt 5: „Grand finale: aria na trzy męskie głosy (dwa cienkie, z lekka chrypiące, kierownika – dźwięczny)”\n17 lutego Cichy z Wielickim wystartowali z Przełęczy Południowej. Temperatura spadła do -41 stopni C. Niżej, w obozach, napięcie jest nie do zniesienia, a życzenia nieprawdopodobne. Jest tylko wiara, że idą do góry, wiadomości żadnych.\nPrzy otwartym radiowym namiocie Bogdana Jankowskiego padają krwawe zakłady: kto i ile odda palców za ich zwycięstwo, mogą być nawet odmrożone. Brak informacji z góry zaognia i tak napiętą atmosferę. Jakie mięsne (porcjowane w dużej rozmaitości) wyrażenia fruwały w powietrzu, strach pisać.\nKrzysztof Wielicki na szczycie Mount Everestu (fot. Leszek Cichy)\nZwycięstwo? O nie, to jest dopiero połowa zwycięstwa. To jest tylko wejście na szczyt zimowego Everestu. Druga połowa to powrót do Bazy. To jest górski imperatyw, reguła, norma moralna: „zwyciężyć znaczy przeżyć” . I wreszcie o godzinie 14.40 coś zachrobotało, zaskrzypiało w radiotelefonie. Najpierw usłyszeliśmy piękny, dźwięczny, ale mocno podekscytowany głos kierownika z uprzejmym zapytaniem: „halo ,halo, gdzie jesteście?”. Leszek Cichy, spryciula i stary dowcipniś, zabawił się z kierownikiem w kotka i myszkę i odpowiedział zapytaniem: “jak myślicie?”. Ale tego kierownik nie usłyszał, ponieważ do siedzącego na szczycie Everestu Leszka wysyła: „halo, nie słyszę…”. Nawet kolejna, czwarta prośba kierownika, żeby odpowiedział łaskawie, gdzie się znaleźli, nie odnosi skutku. Ten na górze, zmęczony, zmarznięty wydziera się i pyta, czy nas słyszycie. A ten w obozie II, z namiotu RD2, kolejny raz odpowiada: „powtórz, nie słyszę…”. Dopiero za piątym podejściem “dosłuchano”, że są na szczycie. Dopiero wtedy nastąpił wybuch entuzjazmu kierownika, było słychać tylko słynne i wielokrotnie powtarzane: „hura, hura,, są na szczycie… na szczycie”.\nKrzyki i radość w Bazie nieprawdopodobna, niesiona jest po Lodowcu Khumbu, słychać ciągłe: “a jednak weszli, weszli”. Byliśmy otumanieni ich sukcesem. Natychmiast spadło z nas napięcie, jak powietrze z pękniętej dętki, krążą niecenzuralne określenia (znany wyraz ulgi). Przyznaję, nie wytrzymałem, miałem łzy w oczach. Po tak wielkiej dawce wrażeń i entuzjazmu nikt (nawet sami zdobywcy) nie skojarzył, że przed nimi wyrósł drugi Everest, tyle że odwrócony…\nKrzysztof Wielicki i Leszek Cichy po zdobyciu Everestu (fot. Bogdan Jankowski)\nŻe przed nimi jest jeszcze zejście ze szczytu, które okaże się całkiem dramatyczne. Z późniejszych relacji wynika, że rozdzielili się, że Krzysiek jakoś doczłapał (nawet tyłem) na miejsce spotkania na przełęczy z odmrożonymi i pękniętymi przeszczepami palców u nóg. Natomiast Leszek pokazał ogromną wolę przeżycia i resztką sił wczołgał się do odnalezionego w nocy namiotu, czym dał kolejną szansę („piekło mnie nie chciało”) Krzyśkowi…\nA jednak wytrwali w tym niebotycznym wysiłku, spotkali się na Przełęczy Południowej, w ciepłym, życiodajnym namiocie. Dwa dni później ściskami byli przez przyjaciół w Bazie, gdzie donieśli zwycięstwo – Everest zimą, niemożliwe stało się faktem.\nKoniec. Koda (termin muzyczny – refleksje pierwszego czytelnika)\nZimowy himalaizm to zmaganie z wiatrem, zazwyczaj huraganowym, oprócz dojmującego mrozu kolejnym elementem „cierpienia na ośmiotysięcznikach”. Dla znużonych górami wysokimi jest tylko „bezsensownym cierpieniem”. Opowieść Ryśka Dmocha dotyczy okresu raptem 27 lat po zdobyciu Everestu latem przez ekipę Hillary’ego. Od zimowego sukcesu dzieli nas już 40 lat. Odtwarza elementy atmosfery tego czasu, przypomina splecione nierozerwalnie górskie marzenia i motywacje: pokonać swoje ograniczenia, sięgnąć niemożliwego – jeśli tylko jest to możliwe (paradoks zdobywców i eksploratorów). A ponadto zdobyć to niemożliwe, bo tylko wydźwięk tego okazuje się odporny na upływ czasu.\nAby nie wszystko przeminęło z everestowskim wiatrem, trzeba przypominać, jak tworzył się ówczesny sukces. Było to dzieło grupy zdeterminowanych ludzi, spośród których w akcji górskiej wyłonili się ostateczni zdobywcy szczytu. Tekst Ryśka przypomina o roli całej dwudziestoosobowej ekipy, a także o narodzinach pomysłu. Czasy „solo zimą na Everest” (Jost Kobusch, 2019/2020) dopiero miały nadejść.\nAleksander LwowAndrzej CzokAndrzej HeinrichAndrzej ZawadaAndrzej Zygmunt HeinrichBogdan JankowskiJan HolnickiJanusz MączkaJerzy KukuczkaKrzysztof CieleckiKrzysztof WielickiKrzysztof ŻurekLeszek CichyMaciej PawlikowskiMarian Piekutowskioperatorzy filmowiRobert JanikRyszard DmochRyszard GajewskiRyszard SzafirskiStanisław BakalarskiStanisław JaworskiTadeusz PiotrowskiWalenty FiutWanda Rutkiewicz\nPierwsi na Dachu Świata zimą \nWczoraj "40 lat minęło jak jeden dzień" https://dziendobry.tvn.pl/a/polacy-jako-pierwsi-staneli-na-dachu-swiata-zima-leszek-cichy-mielismy-swiadomosc-historycznosci-tej-wyprawy\nCargile10: Adidas NMD Vendita\nAdidas NMD Vendita [url=https://www.surprisescarpe.com/][img]https://www.surprisescarpe.com/me...\nCargile10: Converse All Star Melhor Preço\nConverse All Star Melhor Preço [url=https://www.ondsnkr.com/][img]https://www.ondsnkr.com/medi...\nCargile10: Adidas Yeezy Boost 700 Donna\nAdidas Yeezy Boost 700 Donna [url=https://www.kixover.com/][img]https://www.kixover.com/media/...


Zapytanie o prasowanie pościeli, 11-15szt., Białystok - Oferteo.pl\nZapytanie ofertowe nr 3398661\nNr zapytania ofertowego: 3398661\nPrasowalnia, Ręczniki z haftem Białystok, Zlecę szycie Białystok, Szwalnia usługowa Białystok, Przyjmę szycie Białystok, Przeszycia krawieckie Białystok, Oferty szycia Białystok, Ręczniki z haftem, Zlecę szycie, Szwalnia usługowa, Przyjmę szycie, Przeszycia krawieckie, Oferty szycia Ręczniki z haftem Podlaskie, Zlecę szycie Podlaskie, Szwalnia usługowa Podlaskie, Przyjmę szycie Podlaskie, Przeszycia krawieckie Podlaskie, Oferty szycia Podlaskie,\nZapytanie o prasowanie garniturów, sukienek, 4-6szt., Myślenice\nRodzaje odzieży: garnitury, sukienki Liczba sztuk: 4-6szt. Rodzaj materiału: poliester Forma współpracy: jednorazowa Termin skorzystania z usługi: 2020-02-13 ...\nSzukam prasowalni, 1000szt., Łódź\nRodzaje odzieży: Żakiety Liczba sztuk: 1000szt. Rodzaj materiału: bawełna, poliester Forma współpracy: jednorazowa Informacje dodatkowe: Do wypracowania na już partia 1000 szt. żakietów (bolerko) Termin skorzystania z usługi: możliwy od zaraz ...\nZapytanie o prasowanie koszulek, 50szt., Bydgoszcz\nRodzaje odzieży: koszulki Liczba sztuk: 50szt. Rodzaj materiału: bawełna Forma współpracy: stała Termin skorzystania z...\nZapytanie o prasowanie pościeli, 16-25szt., Zakopane\nZapytanie o prasowanie koszul, 2szt., Białystok\nRodzaje odzieży: koszule Liczba sztuk: 2szt. Rodzaj materiału: bawełna Forma współpracy:...\nZapytanie o prasowanie pościeli, 4-6szt., Świdnik\nRodzaje odzieży: pościel Liczba sztuk: 4-6szt. Rodzaj materiału: bawełna, satyna Forma współpracy: do ustalenia Termin skorzystania z...\nZapytanie o prasowanie koszul, 16-25szt., Białystok\nRodzaje odzieży: bluzki, koszulki, spódnice, koszule, spodnie, garnitury, sukienki Liczba sztuk: 50szt. Rodzaj materiału: akryl, bawełna, wiskoza, dzianina, jedwab, poliester, aksamit, satyna, len Forma współpracy: stała Termin skorzystania z usługi:...\nRodzaje odzieży: Bieżniki, serwetki, obrusy Liczba sztuk: 16-25szt. Rodzaj materiału: bawełna, poliester Forma współpracy:...\nRodzaje odzieży: bluzki, pościel, koszulki, spódnice, koszule, spodnie, sukienki, obrusy Liczba sztuk: 16-25szt. Rodzaj materiału: bawełna, wiskoza, dzianina, jedwab, poliester, aksamit,...\nZapytanie o prasowanie pościeli, do 3szt., Zielona Góra\nRodzaje odzieży: pościel Liczba sztuk: do 3szt. Rodzaj materiału: bawełna Forma współpracy: do...\nRodzaje odzieży: koszulki Liczba sztuk: 7-10szt. Rodzaj materiału: bawełna Forma współpracy: do...\nZapytanie o prasowanie pościeli, obrusów, 7-10szt., Wadowice\nRodzaje odzieży: pościel, obrusy Liczba sztuk: 7-10szt. Rodzaj materiału: bawełna, len Forma współpracy: do...\nRodzaje odzieży: pościel Liczba sztuk: 7-10szt. Rodzaj materiału: bawełna Forma współpracy: do ustalenia Termin skorzystania z usługi:...\nDam zlecenie na prasowanie bluzek, koszulek, spódnic, koszul, spodni, sukienek, 16-25szt., Pruszków\nRodzaje odzieży: bluzki, koszulki, spódnice, koszule, spodnie, sukienki Liczba sztuk: 16-25szt. Rodzaj materiału: bawełna, dzianina, poliester Forma współpracy: stała Termin skorzystania z...\nDam zlecenie na prasowanie pościeli, 7-10szt., Rzeszów\nRodzaje odzieży: pościel Liczba sztuk: 7-10szt. Rodzaj materiału: len Forma współpracy: jednorazowa Termin skorzystania z...\nRodzaje odzieży: sukienki Liczba sztuk: 1szt. Rodzaj materiału: poliester, satyna Forma...\nZapytanie o prasowanie pościeli, obrusów, 7-10szt., Lubliniec\nRodzaje odzieży: pościel, obrusy Liczba sztuk: 7-10szt. Rodzaj materiału: bawełna, dzianina Forma współpracy:...\nRodzaje odzieży: koszule Liczba sztuk: 7-10szt. Rodzaj materiału: bawełna Forma...\nJesteśmy firmą świadczącą usługi profesjonalnego krojenia materiałów dla przemysłu. Oferujemy zautomatyzowane cięcie tkanin oraz materiałów naturalnych i sztucznych. Nasze podejście do klienta jest elastyczne. Współpracujemy m.in. z szwalniami, tapicerniami, producentami mebli, producentami...\nNasza firma działa nieprzerwanie od 2014 roku W naszej ofercie znajdą Państwo: • szycie • krojenie • pakowanie • prasowanie • prototypy • Wybierając naszą szwalnię, mają...\nREALIZUJEMY WYSOKIEJ JAKOŚCI PRZESZYCIA(GŁÓWNIE DZIANINA). WYKONUJEMY SZABLONY I WZORY WEDŁUG POMYSŁU LUB PROJEKTU KLIENTA I WDRAŻAMY JE DO PRODUKCJI. REALIZUJEMY ZLECENIA NA PRZESZYCIA (GŁÓWNIE DZIANINY) ZARÓWNO DLA KLIENTÓW KRAJOWYCH JAK I ZAGRANICZNYCH ZAPEWNIAMY KOMPLEKSOWE I PROFESJONALNE...\nSzwalnia AXEL to profesjonalna firma z tradycjami. Działamy na rynku od ponad 20 lat. Przyjmujemy zlecenia na szycie odzieży z całej Europy. Zaufało nam mnóstwo renomowanych producentów odzieży, między innymi: Hugo Boss, Scarva, Espresso, Joop i wiele innych. Jesteśmy producentem odzieży damskiej dla osób...\nNasza firma powstała w 1996r. Zajmujemy się produkcją odzieży wierzchniej dla kobiet. Naszymi odbiorcami są sklepy i hurtownie prawie w całym kraju. Mamy również...\nAgencja wdrażająca produkcję odzieży.Posiadamy własną pracownię krawiecką do opracowywania prototypów ,krótkich serii, krojenia i prac wykończeniowych. Współpracujemy z większymi szwalniami dla dużych zleceń, z drukarniami w różnych technologiach, hafciarniami, pralniami. Mamy doświadczenie w produkcji...\nWieloletnie doświadczenie naszej firmy w branży odzieżowej, dekoracji okien i szyciu sukni ślubnych oraz wieczorowych pozwala nam na współpracę i...\nFIRMA Z 20-STO LETNIM DOŚWIADCZENIEM PRZYJMIE ZLECENIE NA ŚREDNIE I CIĘŻKIE SZYCIE (TAPICERKA MEBLOWA, SAMOCHODOWA, INNE). POSIADAMY DOŚWIADCZONĄ, 25-CIO OSOBOWĄ ZAŁOGĘ, WŁASNY LOKAL O...\nFirma OTEXTIL oferuje Państwu kompleksowe wykonanie usługi przeszycia i wykroju odzieży lekkiej z dzianin i tkanin. Wszystko od A do Z w jednym miejscu! Gwarantujemy wysoka jakosc gotowych produktow oraz terminowosc. Wystawiamy...\nSzwalnia zkompleksowym parkiem maszynowym posiadająca również własną wzorcownię ,krojownię szwalnia mająca 20 wykwalifikowanych szwaczek,podzielona na...\nSzycie MASKOTEK,np.WĘZEŁEK zrobiony z miękkiej dzianiny o długości 60-85cm. WĘZEŁEK posiada długie ręce i długie nogi i ocztwiście łepek z dużymi oczami, usta oraz...\nOferujemy wysokiej jakości koszulki 100% bawełna o gramaturze 185 g/m2 z nadrukiem w jednym kolorze do 10x10 cm. Metody nadruku jakie używamy to: termotransfer, flex, sitodruk, dtg, sublimacja, subliflex/subliflock. Oferujemy także nadruki w większym...\nOferujemy produkcję czapek,szali oraz rękawiczek reklamowych tworzonych pod indywidualne zamówienie. Dotychczas...\nZajmujemy się produkcją od A do Z, od skrojenia, wykonania druków lub haftów, poprzez szycie, a na konfekcjonowaniu i wysyłce kończąc. Nasza firma, to: 1. Szwalnia 35 osobowa z pełnym wyposażeniem maszyn szwalniczych (stębnówki, overlocki, dwuigłówki, renderki, paskarki, guzikarki, napownicę...\nPolecam tą pralnię. Zawsze mam wszystkie ciuchy nawet te najbardziej wymagające zawsze mam idealnie wyprasowane!


Zestaw Hitech Firecrest 100 (uchwyt + adaptery + polaryzator) :: Photo4B\nKatalog » Hitech » System Hitech 100 » Akcesoria\n- Filtry pełne\n- Filtry pełne (szkło)\n- Filtry połówkowe\n- Filtry połówkowe (szkło)\nZestaw Hitech Firecrest 100 (uchwyt + adaptery + polaryzator)\nW skład zestawu Hitech Firecrest 100 wchodzą:\nuchwyt Firecrest 100mm z pokrętłem do kontroli polaryzatora\npierścień obracany (adapter) 82mm - 82mm\npolaryzator kołowy Firecrest Ultra-slim 82mm\ndwuczęściowa antyrefleksyjna obudowa zewnętrzna (miękka w dotyku)\n1 x zestaw pełnych zaślepek\n1 x zestaw zaślepek z otworami, do wykorzystania z filtrami połówkowymi\nredukcja (adapter) 67-82mm\nredukcja (adapter) 72-82mm\nredukcja (adapter) 77-82mm\n- Rewolucyjna nowa dwuczęściowa obudowa zewnętrzna, pozwalająca niemal kompletnie wyeliminować boczne światło przy długich czasach ekspozycji; z wymiennymi zaślepkami do użytku z filtrami pełnymi 100x100mm, lub połówkowymi 100x125/150mm.\n- Wmontowana uszczelka o niskim profilu.\n- W zestawie znajdują się adaptery pozwalające używać tego systemu z obiektywami o średnicach od 67mm do 82mm. Redukcje na mniejsze średnice obiektywów można zakupić osobno (dostępne są 46mm, 52, 58 i 62mm).\n- Zintegrowany, najwyższej jakości, wielopowłokowy polaryzator Firecrest 82mm jest w standardzie z tym systemem. Unikalny mechanizm przekładniowy umożliwia łatwe obracanie polaryzatorem. Filtr ten może być użyty również bez uchwytu, nakręcony na pierścień 82mm, który umożliwia jego obracanie.\n- 2 sloty na filtry 100mm\n- Uchwyt wykonany jest z wysokiej jakości, lekkiego aluminium ze specjalnym utlenieniem, które zmniejsza prawdopodobieństwo zarysowania.\nUchwyt jest przeznaczony do użytkowania ze standardowymi i szerokokątnymi obiektywami oraz posiadającymi zoom. Dla obiektywów super-szerokokątnych polecany jest system LucrOit 165mm.\nFiltr pełny szary Hitech ND 1.2 (100x100)\nFiltr połówkowy szary Hitech ND 1.2 Grad Soft (100x150)\nFiltr pełny szary Lee 100 Big Stopper 10 ND 3.0 (NDx1000)\nPierścień obracany (adapter) Hitech Firecrest 100 77mm - 82mm


pszczelarstwo podkarpackie Gminne Koło Pszczelarzy w Trzebownisku Regionalne Koło Pszczelarzy BARĆ w Bielińcu Powiatowy Związek Pszczelarzy w Lubaczowie Tadeusz Dylon\nW urzędzie marszałkowskim w Rzeszowie wręczono nagrody zwycięzcom siódmej edycja konkursu "Najbardziej aktywne Koło Pszczelarskie". Za rok 2021 laureatami zostały, wśród Kół liczących do 40 członków: Gminne Koło Pszczelarzy w Trzebownisku, wśród Kół od 41 do 70 członków: Regionalne Koło Pszczelarzy „Barć' w Bielińcu, a pośród Kół powyżej 70 członków: Powiatowy Związek Pszczelarzy w Lubaczowie.\nNagrodzonych wybrała komisja konkursowa powołana przez Marszałka Województwa Podkarpackiego pod przewodnictwem prezydent Polskiego Związku Pszczelarskiego Tadeusza Dylona. Zwycięzców wyłoniono na podstawie 15 ankiet przesłanych przez koła pszczelarskie z regionu. Wygrały Koła, których ankiety w swoich kategoriach otrzymały najwięcej punktów. W konkursie nie mogli brać udział laureaci edycji z 2020 roku.\nZwycięzcy konkursu otrzymali nagrody ufundowane przez Marszałka Województwa. Były to dekrystalizatory do miodu z funkcją suszenia pyłku, z kolei pozostałym uczestnikom zostały wręczone styropianowe ule odkładowe do wychowu pakietów oraz drobny sprzęt pszczelarski.\nLiczba wyświetleń artykułu: 270\nPszczelarstwo w służbie człowiekowi\t Sprzęt pszczelarski firmy Bartnicy.pl\t Maja i Gucio w naszej szkole\t Pożar domu pszczelarza z Łojowic\t II Festiwal Miodu w Katowicach\t Sprzęt pszczelarski firmy Bzyki.com\t IV edycja Sami robimy ul wielkopolski\t Pasieka Teresy Jakubowskiej


REBEL.pl: Komentarze użytkownika: Derbeth - sklep z grami planszowymi\nKomentarze użytkownika: Derbeth\nTik Tak Bum (czarna edycja)\nProste reguły, rozgrywka dynamiczna i nietrwająca długo. Podoba mi się pomysł – oprócz rozrywki gra rozwija, czasem można być zaskoczonym wygrzebanymi z pamięci wyrazami. Dodatkowo „Tik tak” nie ma konkurencji – poza starym dobrym Scrabble'em nie widziałem na Rebelu innej gry polegającej na szybkim wymyślaniu pasujących słów. Tykająca bomba jest świetnym gadżetem – osoba mająca wymyślić wyraz czuje prawdziwą presję. Sporą wadą jest, że reguły kwestionowania słów są opisane zbyt krótko i niejednoznacznie, do tego zupełnie nie nadają się do gry dwuosobowej (jak wtedy głosować?). W konsekwencji jak dla mnie „Tik tak” co prawda sprawdza się przy dowolnej liczbie graczy – ale tylko pod warunkiem, że wszyscy będą mieli dystans do gry i nie zaczną dążyć do postawienia na swoim za wszelką cenę. Duży minus za karygodne niechlujstwo w wykonaniu – instrukcja jest źle złamana, zdanie z 2 strony zawędrowało na pierwszą… Mam też wrażenie, że tekst jest przetłumaczony trochę na kolanie. Małą wadą jest to, że w grę nie można grać zbyt często – przy ponownym wylosowaniu kartki z tymi samymi literami wytrenowani gracze będą rzucać wyrazami z pamięci, bez zastanowienia, przez co rozgrywka zupełnie traci swój urok. Ogólnie podoba mi się i często do niej wracam, ale mogło być lepiej.\nOryginalny pomysł - gracz całą rozgrywkę trzyma karty, których nie widzi i musi w wyobraźni skonstruować sobie obraz tego, co ma. Rozgrywka jest trudna, może też być stresująca dla tego z graczy, który ma gorszą pamięć niż inni - może czuć się winny przegranej. Do tej pory nie udało mi się wygrać - fakt, że ciężko jest odnieść zwycięstwo, można jedynie zmniejszać rozmiar porażki, bywa trochę demotywujący. Zaletą jest prostota i to, że grając da się zmieścić nawet w ciasnym kącie.\nGrę mam kilka dobrych lat i wciąż lubię do niej wracać. Chyba najbardziej podoba mi się, że duże znaczenie w rozgrywce ma nieskrępowana zasadami interakcja między graczami - blefowanie, obrzucanie się oskarżeniami o bycie sabotażystą, zawiązywanie sojuszy. W ten sposób cwana osoba może zniwelować pech przy ciągnięciu kart. Zasady są proste, rozgrywka nie trwa długo, potrzeba jedynie sporo miejsca na rozkładanie kart.\nŚwietna. Wydaje mi się, że spełnia obietnicę Ignacego Trzewiczka stworzenia gry kooperacyjnej unikającej większości pułapek tego typu gier. Angażuje wszystkich graczy - w trakcie rozgrywki dzieje się zbyt dużo, żeby jedna osoba całość ogarnęła, łatwo jest coś przeoczyć... i nie przeżyć chłodnej nocy. Niesamowicie podoba mi się, że w pudełku dostaje się tak naprawdę 9 gier - bo każdy z wariantów rozgrywki różni się nieco zasadami i wymaga modyfikacji strategii (a niekiedy zastosowania zupełnie innego podejścia). Jestem pewien, że "Robinson" będzie mi służył długo i nie znudzi się. Poziom trudności jest wysoki, a zrozumienie reguł wymaga dużo wysiłku, ale według mnie warto. Mam jednak świadomość, że stopień skomplikowania może zniechęcać początkujących graczy. Mnie ostatecznie udało się wciągnąć do rozgrywki kolegów w pracy - jako rozrywka połączona z integracją i ćwiczeniem z podejmowania trudnych decyzji "Robinson" sprawdził się naprawdę nieźle. Jakość wykonania absolutnie bez zarzutu.


Windows XP - zabezpieczenia złamane | GRYOnline.pl\nWiadomość pozostałe 18 lipca 2001, 10:29\nWindows XP - zabezpieczenia złamane\nJedną z najważniejszych innowacji jakie miał nieść ze sobą najnowszy produkt Microsoftu, Windows XP, było zabezpieczenie tego produktu przed piratami. Znany już system WPA (Windows Product Activation) polega na aktywacji Windowsów przez firmę Microsoft w przeciągu 14 dni od pierwszego zainstalowania.\nWedług samego zainteresowanego czyli firmy Microsoft, zabezpieczenie to jest praktycznie nie możliwe do obejścia gdyż wymaga „klucza” który dostaje się z formy Microsoft po okazaniu numeru licencji. Otóż wszystkie starania firmy z Redmond spełzły na niczym gdyż zabezpieczenie to zostało ostatecznie złamane. Jeden z niemieckich serwisów dokładnie wyjaśnił w jakiś sposób zostało to zrealizowane. Czy przy takim obrocie sprawy Microsoft w jakiś sposób zareaguje? Do premiery pozostało jeszcze kilka miesięcy, więc pozostaję nam obserwować i wypatrywać reakcji giganta z Redmond.\nZapowiedź Zeus: Posejdon\nPrzegląd branżowych serwisów informacyjnych (18/07/01)\nKolejna obniżka cen procesorów AMD\nTotal, El Dorado, Bonus, czyli co kryje się za tymi nazwami?