Avalon miasto światła - Wyspa Khorinis\nAvalon miasto światła\nForum Wyspa Khorinis Strona Główna » Nasza Twórczość Zobacz poprzedni temat\nPonieważ nie nie wszyscy już zaglądają na tamto forum zamieszczać twórczość będę też tutaj. Czytajcie więc i oceniajcie zgredki.\nMiejmy nadzieje że Adminek nie pogniewa się jak wrzucę od razu wszystko ale w oddzielnych postach.\nWstał ładny dzień. Słońce wpadło do pokoju przed okno. Klujące promienie oświetliły całe pomieszczenie. Nie dawały spać. Mężczyzna z dość pokaźnym zarostem zasłonił ręką twarz by choć na chwilę otworzyć oczy.\n- Cholerne słońce.\nPowiedział z wyrzutem. Poderwał się z drewnianego łóżka. Rozejrzał się trochę jeszcze śpiący po całym pokoju. Wszystko było na swoim miejscu tak jak miało być. Wstał na równe nogi. Niechętnie podreptał do stołu w kuchni. Chwycił dzban z wodą w środku. Uchylił go by się napić. Ten gest podziałał na niego bardzo ożywczo.\n- Nie ma to jak woda.\nPowiedział do siebie. Uśmiech nakreślił jego twarz. Teraz był gotów do co tygodniowych spotkań z dziećmi na placu świątynni.\nWyszedł ze swojego domu. Zabezpieczył tylko dom przed ewentualnymi rabusiami. Straż wiele razy powtarzała że nie ma się czego obawiać ale on jakoś nie wierzył tym obibokom.\nSzedł przed kolejny uliczki spotykając co jakiś czas znajomych i przyjaciół z dawnych lat.\n- Witaj, Alkarimie.\nPowiedział do przyjaciela. Ten od razu do niego podbiegł. Uścisnęli sobie dłoń a życzliwość i radość ze spotkania malowała się na ich twarzach.\n- I jak twoje życie Mariku?\nZapytał jego przyjaciel. Długo się nie widzieli. MArik tylko pokręcił głową.\n- A dobrze. A jak twoje interesy?\nZapytał Marik. Alkarim był kupcem stąd też pytanie. Podobno był najlepszy ale plotki zazwyczaj szkodzą a nie pomagają.\n- Wyśmienicie. Nasz nowy król dobrze nami rządzi. Avalon chyba rozkwita.\nPowiedział z zadowoleniem. Marik tylko się zaśmiał. Poklepał po ramieniu przyjaciela i dał do wiadomości że musi już iść. Alkarim tylko skinął głową.\nSzedł dalej aż w końcu wyszedł z terenu bazaru. Przed nim stała świątynia. Wejście było iście monumentalne. Zawsze gdy tu wchodził czuł wielki respekt dla tych którzy wybudowali ten budynek.\nWszedł do schodach. Już minął bramę. Od razu powitały go przyjazne spojrzenia dzieci które już na niego czekały.\n- Wujek Marik!\nKrzyknęły i wszystkie zbiegły się wokół swojego "wujka". Marik tylko się zaśmiał i o mało się nie wywrócił pod naporem maluchów.\n- Witam dzieci. Chcecie dziś jakąś opowieść?\nZapytał zadziornie. Wiedział że jak tylko zasiądzie na ławce by im opowiadać to co dziś sobie zaplanował nie dadzą mu spokoju.\n- Pewnie! Tak wujku!\nKrzyczały zadowolone. Marik tylko się uśmiechnął i zaczął iść do swojego stało miejsca skąd opowiadał niesłychane historie.\nGdy usiadł dzieci zrobiły krąg przed nim. Było ich dość sporo, 20 jak nie mnie.\n- Dzieci dziś opowiem wam historię która jest prawdziwa w każdym calu. Nie jest to legenda. Opowiem wam historię naszego króla.\nPowiedział po chwili. Dzieci westchnęły z zachwytem.\n- Naszego króla Jaspera?\nZapytało jedno z zebranych.\n- Tak. Lecz kiedyś nie nazywał się Jasper. To my tak go ochrzciliśmy.\nKiedyś nosił imię...\nJuż miał dokańczać gdy ktoś był szybszy.\nPowiedział kobiecy głos. Marik spojrzał w jej stronę. Uśmiechnął się. Dzieci również się zdziwiły że ktoś tu wszedł. Wstał z miejsca by powitać swoją dawną znajomą uściskiem.\n- Lea...dobrze cię znów zobaczyć.\nPowiedział szybko i zasiadł na dawnym miejscu.\n- Dzieci może nasz gość posłucha z nami? Co wy na to?\nZapytał wszystkich zgromadzonych.\nDzieci chóralnie podniosły zadowolenie. Nie miały nic przeciwko. Kobieta siadła na końcu przypatrując się dzieciom i Marikowi.\n- Tak więc dzisiejsza opowieść będzie o księciu Casperze.\nPowiedział. Milczenie dzieci potwierdzało to że już słuchały.\n- Wszystko zaczyna się dawno temu bo jakieś 20 lat temu. Na daleko położonych wydmach...\nMarik zaczął mówić. Już wpadł w trans to było widać a Lea tylko się śmiała w duchu. Kto by pomyślał że jest taki dobry. Spojrzała na pałac nad dzielnicą handlową. Uśmiechnęła się gdy ujrzała w oknie zarys postaci króla. Powróciły dawne wspomnienia. Jednak potem zaczęła znów słuchać Marika. Bowiem historia była, jest i będzie pociągająca a ta dopiero się zaczynała.\nPią Lip 02, 2010 09:35\nAha wcześniej nie prosiłem nie łączcie postów dobra.\nRozdział 1 "WSZYSTKO SIĘ ZACZYNA"\nTego dnia słońce prażyło dość mocno. Było z 30 stopni jak nie mniej. Wydmy jakby odlane z płynnego złota rozciągały się hen za horyzont tworząc stały i niezmienny krajobraz pustynni. Nie przyjazna dla nierozważnych podróżnych stanowiła dość poważną przeszkodę. Brak wody i jedzenia z czasem stawał się udręką dla najwytrwalszych.\nPiaskowi czasami ustępowały małe potoki i jeziorka które dawały możliwość rozwoju. Ludzie tworzyli oazy. Niekiedy były one zbawienne po długich podróżach. Dawały chwilkę wytchnienia. Jednak czasami stawały się obiektami najazdów rabusiów i nie tylko. Pustynia miała też swoje ciemne oblicze o wiele gorsze niż prażące słońce i brak wody. Chodziło o liczne potwory. Różnego rodzaju robaki, i inne zapomniane już ludy pustyni.\nNieodzowną rzeczą pustynni były również grobowce. Pełno ich było na całej pustynni, czasami stawały się obiektami grabieży ale i dawały schronienie bo wilgotne powietrze dawało chwilkę wytchnienia przed promieniami słońca. Jednak nie były on też takie puste i niezamieszkane. Często właśnie tam mieszkały zapomniane ludy bądź co gorsza nieumarli którzy jakimiś sztuczkami zostawali tam przywoływani.\nJeden z nich był wyjątkowo stary, widać było że kamienie tworzące całą strukturę po woli się już kruszyły. Roślinność porosła już znaczącą część wszystkich korytarzy podziemnych ruin. Ciemność zasnuwała wszystkie możliwe pomieszczenia. To był jeszcze jeden minus podziemnych eskapad. Całkowity brak widoczności.\nJednak, ktoś już tam był. Widać było że małe zielone światło dawało słaby ale wystarczający blask by widzieć co było przed użytkownikiem. Osoba była ubrana w poszarpaną koszulkę koloru piasku spodnie też były poszarpane przy nogawkach i były tego samego koloru. W okół szyi miał wąską niebieską szarfę. U boku widniał przypięty sejmiter. Mężczyzna biegł jakby gonił go sam diabeł. Choć właściwie to gonił go piękny zamiennik na to określenie. Mianowicie cała amia szkieletów.\n- Biegnij matole!\nKrzyczał współtowarzysz. Ten był ubrany w białą szatę z kapturem rozciętą na środku. Była zapinana od góry do pasa. Na około pasa miał czerwoną szarfę. Na przed ramieniu miał karwasz a przy pasie zwykły długi miecz jednoręczny.\nBiegł za swoim przyjacielem jak oszalały.\n- Do przodu, szybciej!\nDodał biegnąc za swoim towarzyszem. Za nim biegła cała armia trzeszczących ze starości kości. Były wolniejsze od podróżników jednak było ich tak dużo że nie mieściły się w załamaniach korytarzy.\n- Ej widzę wyjście.\nZaalarmował pierwszy z nich. Była to największa prawda. Światło wpadające do podziemi wskazywało na wyjście.\n- Szybko, są coraz bliżej.\nRzucił odziany w biały płaszcz podróżnik.\nPierwszy z nich już widział wyjście postawił właśnie nogę na pierwszym stopniu wyjście i obejrzał się za przyjacielem. Ten biegł gdy nagle się potknął i wywrócił. Spojrzał za siebie. Przerażenie mieszało się z bardzo silnym głosem w środku. Mówił "podnoś tyłek i spadaj stąd".\nRzucił pierwszy i podbiegł do przyjaciela by mu pomóc wstać. Szybko biegł by mu pomóc ale obawiał się że nie zdąży. Pierwsza grupa szkieletów dopadła go szybciej.\nKrzyknął i zaczął biec szybciej. Ten szybko dobył miecza. Leżał nadal ale próbował wstać. Jednak dwa szkielety go przygwoździły ciosami swoich zardzewiałych oręży.\nMarik genialnie zablokował ciosy ale został przyciśnięty ich siłą. Trzy następne już miały zadawać ciosy gdy do akcji wszedł przyjaciel Marika i zablokował ciosy pieszego z trzech szkieletów. Drugiego potraktował cięciem w kręgosłup na odcinku szyjnym co spowodowało odcięcie mu głowy która poturlała się w ciemny obszar korytarza. Trzeci zdarzył wyjąc ostrze i nawet wykonał cięcie płaskie w okolicę podbrzusza. Jednak tutaj zadziałał Marik który jakoś wyrwał się z uścisku ciosów dwóch szkieletów i zablokował cios szkieleta który dybał na życie jego kolegi. Następnie kopnął go butem tak że przeciwnik wpadł na pozostałe dwa.\nMarik tylko się uśmiechnął.\n- Wiejemy, wiem że jest fajnie ale chodź.\nRzucił do niego piaskowo ubrany towarzysz. Oboje jak najszybciej wyszli z wnętrza grobowca. Mieli szczęście bo światło dnia okazało się bariera nie do przejścia dla podłych kreatur.\nObaj bardzo szybko oddychali. Łapali powietrze jakby zawsze go brakowało.\n- Marik, masz to?\nZapytał go przyjaciel.\n- Casper...bardziej interesowało mnie ratowanie życia niż jakieś klejnoty...\nPowiedział z wyrzutem do przyjaciela. Bardziej obchodzi go jakiś klejnot niż przyjaciel.\n- Oj nie obrażaj się. le przyznać trzeba było ciekawie.\nPowiedział zadowolony i głupkowato się uśmiechnął. Marik miał inne zdanie na ten temat.\n- Taki dorosły a nie poważny. Mówiłem żebyś nie dotykał tej dźwigni.\nObruszył się Marik. Spojrzał na swojego towarzysza który zrobił niewinną minę.\n- To nie moja wina. Myślałem że ona otwiera wrota do wyjścia.\nWytłumaczył się niezbyt błyskotliwie. Marik tyko westchnął.\n- Casper kiedyś mnie wpędzisz w takie tarapaty że nie ujdziemy żywi.\nPowiedział do przyjaciela, Potem tylko się zaśmiał i walnął głową o piasek. Casper również się zaśmiał.\nLeżeli tak jakąś chwilkę. Potem się podniośli. Musieli dojść do jakiegoś źródła, rozbić obóz i nacieszyć oczy tym co zdołali zabrać z grobowca. Trochę tego mieli prócz klejnotu którego nie udało im się zabrać.\n- Musimy kierować się na północ.\nPowiedział Casper. Marik zrobił zdziwioną minę i spojrzał na kompana.\n- Od kiedy to wiesz gdzie iść?\nZapytał. Casper zrobił obrażoną minę.\n- Tam jeszcze nie byliśmy więc chodźmy tam.\nZaproponował. Marik tylko się zaśmiał. Casper nic na to nie powiedział. Obaj poszli uczynni w stronę północną. Ciekawe czy znajdą tam jakieś źródło czy coś takiego.\nPią Lip 02, 2010 09:36\nI znów pustynia. Wielka i nieprzyjazna. Pech chciał że było akurat południe czyli pora kiedy akurat było trudno o wodę czy nawet skrawek cienia wydarty pustynni.\nCasper i Marik szli niestrudzeni choć szczerze mówiąc już siły ich powoli opuszczały.\n- Masz trochę wody?\nZapytał Casper przyjaciela. Marik szedł tylko do przodu. Odwrócił się w stronę przyjaciela. Wymowne spojrzenie mówiło wszystko. Brak wody...jedzenia też. Pięknie lepiej być nie mogło. Musieli czym prędzej znaleźć jakieś źródło.\nCasper tylko westchnął i poprawił swój sejmiter. Szedł dalej za Marikiem. Wiadomo że z nim raczej nie da się zginąć. Marik był dobry w survivalu.\nPrzeszli już wiele wydm i naznaczyli piasek już niezliczonymi krokami żeby w końcu przed nimi ukazało się małe źródło. Życiodajny płyn, czasem droższy od samego złota szybko spowodowałby że ich witalne siły znów by powróciły. Jak opętani rzucili się w stronę źródła.\nRzucił Casper wystrzelił do przodu zanim jego przyjaciel się zorientował. Jednak coś tu nie grało. Powinni być tu jacyś ludzie, nie ma nikogo.\n- Ej Casper, poczekaj. Na Ratardama nie tak szybko.\nRzucił do niego ubrany w białą szatę przyjaciel. Ten jednak nie miał zamiaru zwolnić.\nDoszedł do źródła. Szybko spróbował wody. Była wyśmienita. Czuł się tak jak nigdy wcześniej w swoim całym życiu. Zagarniał rekami wodę by ją popijać. Gdy nagle się zatrzymał. Pewnie pił by ją dalej gdyby nie to że przy jego czole znalazła się strzelba kogoś kogo właściwie nigdy nie widział w życiu.\n- Podoba ci się nasze źródełko?\nZapytał Caspra rosły nieznajomy. Marik szybko się zatrzymał a fakt że był trochę za swoim przyjacielem dał mu możliwość schowania się za rosnącą niedaleko palmą. Spojrzał na górę. Drzewo było wytrzymałe. Wspiął się po nim dość sprawnie. Obserwował wszystko co się dzieje.\nTylko powiedział w myślach. Casper był właściwie okrążony przez 8 drabów. Szybko dało się zobaczyć że wszyscy byli uzbrojeni. Przynajmniej dwóch miało strzelby ale na pewno wszyscy mieli przy sobie jakiś oręż. Dwu czy jednoręczny. Były to młotki, miecze i topory wszelkiej maści. Oj ciężko będzie.\n- Otwarta walka nie wchodzi w grę. Trzeba będzie poczekać.\nPomyślał i potem zerknął na swój karwasz. Dawno go nie używał. Ciekawe czy jeszcze by umiał. Ale nawet jeśli było ich aż 8 a on jeden. Pewnie zabiłby tym urządzeniem jednego maksymalnie dwóch a cała szóstka by go rozpłatała a Casper...oj lepiej nie myśleć co by z nim zrobili. Jednak trzeba było coś zrobić. Zamknął oczy by chwilkę pomyśleć.\n- Dobra zabierajcie go. Lazer z przyjemnością go zobaczy. Widać że dziś Setuel nam sprzyja.\nPowiedział jeden z nich. Chyba był hersztem tej grupy.\nOdparł drugi po jego prawej. Chwycił Caspra za ramię. Młodziak jednak się wyrwał i go popchnął. Herszt nie był tym zadowolony i walnął go kolbą strzelby w twarz. Casper odleciał troszkę upadając na piasek. Mętnym spojrzeniem spostrzegł tylko że na drzewie ktoś siedzi. Marik? Pomyślał sobie ale chyba miał zwidy.\n- Chłopcze umiem bić mocniej. Rusz się albo nie poprzestanę na tym.\nPowiedział i wycelował w Caspra z broni.\n- Wy bękarty...\nWycedził i potrząsnął głową by zniknęły mary przed jego oczami. Walnął rzeczywiście mocno.\nGrupka bandytów się zaśmiała. Tylko brak rozkazu uchronił twarz Caspra od buta jednego z nich.\n- Wstawaj nie powtórzę trzeci raz!\nNiemal krzyknął herszt. Marik przegryzł wargi. Dobra wóz albo przewóz.\n- Przynajmniej się zabawie.\nPomyślał sobie uśmiechając się. Przygotował się do skoku na zbira który wcześniej już podchodził do Caspra.\nPomyślał sobie i zeskoczył na biedaka. Przygwoździł go ciężarem swojego ciała i ostrzem wysuniętym z wewnętrznej części karwasza przebił skroń bandziora. Reszta od razu się cofnęła i herszt tylko zasyczał.\n- Ty sukinsynie!\nRzucił w stronę Marika. Rozejrzał się na oszołomionych kolegów.\n- Brać go. Na co się gapicie tępaki.\nRzucił doprowadzony do złości zagraniem Marika. Przyjaciel Caspra chwycił szybko ciało zabitego bandziora i rzucił nim w resztę. Dużo tym nie zdziała bo przewrócił tylko dwóch. Reszta ominęła ciało i ruszyła z młotkami, mieczami i toporami na Marika. Ten nie był dłużny. również wyjął swoją broń. Długi jednoręczny miecz z dziwnymi insygniami na klindze. Zablokował pięknie dwa pierwsze ciosy. Trzeci skontrował wybijając butem młotek z ręki napastnika. Rozbrojony przeciwnik spotkał się z pięścią Marika. Padł na ziemię. Szybko zrobił obrót i przeniósł obecnie wzrok na trójkę która biegła na niego. Zablokował pierwszy cios. Sam zrobił płaskie cięcie w ramię jednego z trójki. Trafił perfekcyjnie co widać było po reakcji zbira który złapał się za broczące krwią ramię. Następna dwójka już miała atakować gdy nagle za plecami Marika ktoś go uderzył w głowę. Na szczęście tylko pięścią. Strach pomyśleć co by było gdyby to był młotek albo gorzej.\nLekko ogłuszony padł na piasek. Chciał się podnieść ale nie zdołał. Jego miecz został wybity mu z ręki kopnięciem.\n- Zabije cię szczurze. Wypruje flaki.\nRzucił do niego jeden z bandy. Herszt stał w najlepsze i tylko się cieszył z całego przedstawienia.\nMarik był w nie lada tarapatach. Ale chociaż się zabawił i użył swojego ostrza. Warto było. Uśmiechnął się.\n- Z czego się śmiejesz. Tak cię to bawi. Ciekawe jak będziesz się bawił jak robaki cię będą żarły.\nRzucił ze złością zbir który dostał wcześniej w ramię. Krew nadal leciała z rany ale satysfakcja zabicia gnojka który to zrobił była większa.\n- Panowie, zaraz będzie jednego szczura mniej.\nPowiedział i wycelował strzelbą w twarz Marika. Jednak nie zdążył jej odpalić. On i jego kolega po prawej padli jak szmaciane lalki od kul.\n- Co, kto się ośmielił?\nZapytał kolega po lewej ale pytanie samo znalazło odpowiedź. Kula w jego głowie była wystarczająca odpowiedzią. To samo spotkało tez jego kumpla. Obaj osunęli się na ziemię tak szybko że herszt miał problemy z reakcją.\n- Wiedziałem że kiedyś ich użyjesz.\nPowiedział zadowolony Marik i wyszczerzył zęby w stronę herszta. W rekach Caspra znalazły się dwa pistolety. Chyba były to jakieś lepsze wersje. Każdy z nich miał po dwa wyloty. Razem dawał aż cztery wystrzały. To bardzo pomagało w walce a Casper był dobrym strzelcem. Właściwie po wymyśleniu broni palnej łuki, kusze i wszelkie inne bronie miotane odchodziły w zapomnienie. Jednak i je się czasem używało.\n- Co teraz herszciku. Jest as tylko trzech.\nPowiedział Casper stając już na nogach. Przeładował jeden z pistoletów kulami z pojemnika który miał na plecach. Drugi był już w trakcie.\n- Dzieciaku...dobry jesteś...\nZ niechęcią ale herszt musiał to przyznać. Sam podniósł swoją strzelbę i wycelował w Caspra.\nMarik tylko się uśmiechał. Zaczął okrążać trójkę bandziorów z lewej strony. Herszt i Casper mierzyli się wzrokami a Marik miał ubaw z dwójką pozostałych przy życiu pomocników.\n- Przyłącz się.\nRzucił herszt do Caspra. Młodzieniec niemal nie zaczął się śmiać.\n- Jesteś śmieszny. Zabije cię i wezmę sobie twoją strzelbę. Podoba mi się.\nPowiedział zadowolony. Marik w tym czasie juz zabił jednego z pomocników przy pomocy ostrza w karwaszu. Zadał nim cios w oko przeciwnika a potem poderżnął nim szyję. Drugi na ten widok zaczął uciekać najdalej jak tylko mógł.\nHerszt został sam. Miał nie łatwe położenie. Od przodu jakiś młokos w dodatku dobry strzelec a za plecami miał narwanego skrytobójce. Piękna sytuacja.\n- To jak herszcie. Może mi chociaż imię zdradzisz przed śmiercią.\nPowiedział do niego Casper. Herszt się uśmiechnął. Czuć było śmierć w powietrzu.\nWidać było ptaki. Padlina już je tu zwabiła.\n- Nazywają mnie Reto.\nOdparł nie spuszczając wzroku z wroga. Casper się uśmiechnął.\n- Miło mi poznać imię wroga. Jestem Casper a to Marik.\nPowiedział i przedstawił tez swoje przyjaciela. Reto tylko otworzył usta. Casper parsknął śmiechem. Wyglądało to komicznie.\nZapytał rozbawiony. Herszt się zaśmiał.\n- To ty nic nie wiesz co?\nZapytał go rozbawiony. Teraz role się odwróciły. To Casper był bardzo zdziwiony tym co się dzieje. Czego on miałby nie wiedzieć. Coś jest tu nie tak.\n- Ty serio nic nie wiesz? Co za niefart.\nPowiedział w stronę swojego przeciwnika. Herszt był bardzo rozbawiony. Az opuścił broń ze śmiechu.\nCasper zaczynał być wkurzony tym a Marik zupełnie się w tym gubił.\nZapytał podenerwowany Casper. Reto się zaśmiał ale nie odpowiedział. Wycelował tylko w przeciwnika.\n- Lepiej się dowiedz bo Avalon upadnie.\nNa jego ustach zagościł uśmiech szaleńcy. Chciał pociągnąć za spust ale nie zdążył. Palec Caspra był szybszy. Kula trafiła w serce nie dając szansy na przeżycie. Reto padł od razu na piasek. Czerwona prawie szkarłatna w promieniach słońca maź równomiernie pokryła piasek wokół ciała herszta.\nCasper spojrzał w niebo. Tak, wrony i sępy będą miały ucztę. Podszedł tylko do ciała Reto i zabrał mu jego strzelbę. Zarzucił ją przez ramię. Potem spojrzał na Marika. Nie miał chyba humoru do rozmowy.\nOdwrócił wzrok. Wziął tylko wszystkie możliwe bukłaki i napełnił je wodą. Zrobił to w milczeniu. Marik przeszukiwał jeszcze ciało Reto by zobaczyć czy ma tu jakieś poszlaki. Jednak nic nie znalazł. Wstał i podszedł do Caspra.\n- Mariku, nie chce o tym rozmawiać. Chodźmy nie długo zapadnie noc trzeba przygotować wszystko do obozu.\nPowiedział smętnym i poważnym głosem. Marik nawet nie zdążył otworzyć ust. Zabrał się za sprzątanie ciał i przykrywania krwi świeżym piaskiem. Casper zaś poszedł po jakieś drewno. Palmy chciał nie ruszać właściwe dzięki niej Marik go ocalił. Trzeba było przyznać że jego trik z tym nożem w karwaszu mu się spodobał. Poszedł szukać więc gdzieś indziej. Jednak nie mógł się pozbyć słów herszta.\n"Lepiej się dowiedz bo Avalon upadnie" tylko to mu dzwięczyło w głowie. Co on ma wspólnego z Avalonem i co ma ratować. Nic z tego nie rozumiał.\nAvalon - w mojej opowieści tajemnicze mistyczne miasto światła. Legenda głosi że Ratardam stworzył to miasto dla swoich aniołów by potem je zniszczyć po krwawej i nieudanej rewolcie swoich dzieci przeciwko niemu. Nowy Avalon wzniósł dawno temu Derek I. Jego dynastia nieprzerwanie królowała w Avalonie do czasu głodu który zdziesiątkował to miasto. Potem głód przeminął i na tron zasiadł król Gawrych ale miasto długo lizało rany i nigdy nie wróciło do swojej poprzedniej świetności. Obecnie jest cieniem swojej dawnej chwały. Króluje w niej Saladyn VI wuj Caspra (Jaspera I).\nRatardam - u mnie robi za boga słońca i ogólnie boga dobra. Na ziemi jego manifestacją jest słońce i ogień. Ratardam dawno temu wraz ze swoim bratem Senuelem władał ziemią. Podzielili ją na dwie półkule na każdej był inny klimat, pora dnia słowem wszystko się różniło. Gdy Ratardam stworzył anioły i zasiedlił nimi swoje miasta zapoczątkował falę nieszczęść. Zazdrosny brat zdeprawował anioły a te powstały przeciwko swojemu stwórcy. Za ten czyn anioły zostały zgładzone i większość zamieszkuje teraz podziemia. Tam też żyje Senuel który został przegnany z ziemi. Ratardam sam opuścił ten świat i poprosił Myzlefa by ten zasiedlił go ludźmi.\nSenuel - przeciwieństwo swojego brata Ratardama. Lubi się w mroku, zniszczeniu i strachu. Odpowiada za zdeprawowanie 33 legionów aniołów które obecnie mu służą. Ma wielu wyznawców wśród ludzi. Za wszelką cenę chce zniszczyć swojego brata (jednak ich relacje są na takim stopniu jak Hadesa i Zeusa w mitologii greckiej) i zniewolić ludzi.\nMyzlef - duch stwórca, legendy głoszą że na prośbę boga słońca stworzył ludzi którzy masowo zasiedlili ziemię. Myzlef też początkowo się nimi opiekował czego później zaniechał. Bajki opowiadają tez o tym że Myzlef dzierży w dłoniach klucz do zniszczenia ziemi. Bowiem nie może on mówić. Gdyby mu na to pozwolić zniszczył by posady świata które zapadłyby się w gorące jądro planety.\nPią Lip 02, 2010 09:37\nRozdział 3 "BOCHENEK CHLEBA"\nEto biegł jak opętany. Co jakiś czas zerkał za siebie czy nikt go już nie goni. Jednak jakoś nie miał szczęścia. Odziani w kolczugi i ubrania z wyhaftowanym herbem Avalonu rycerze biegli za nim.\n- Tam jest.\nKrzyczeli co jakiś czas. Wyglądali na niezmordowanych, Eto nie miał szczęścia. Pomyśleć że chciał tylko ukraść troszkę jedzenia dla rodziny. Chciał wspomóc chorego ojca i głodną siostrę. Kurczowo trzymał bochenek chleba w rekach jakby był zrobiony z czystego bursztynu.\nSzukał kolejnych uliczek. Jednak nie było to łatwe. Infrastruktura miasta była słabo rozwinięta toteż nie było za bardzo jak uciekać.\nZerknął jeszcze raz za siebie a potem skręcił w prawo. Za zakrętem na kogoś wpadł.\nUpadł trzymając bochenek, nawet nie przepraszał za to co zrobił. Zerknął tylko na osobę na którą wpadł.\nByła to już osobą lekko po 40 roku życia jednak widać było że ma jeszcze trochę młodzieńczej energii. Jego ręce zdobiły liczne pierścienie a na głowie miał turban o pomarańczowym kolorze. Najprawdopodobniej był kupcem.\n- Uważaj mały.\nPowiedział do chłopca tubalnym głosem. Chłopak tylko złapał pewniej chleb i ominął nieznajomego. Biegł dalej. W tym momencie zza rogu wyszli żołnierze.\nKrzyknął pierwszy i odepchnął kupca który runął na wiklinowe koszyki.\nBył całkowicie oburzony tym co się stało. Ale nie mógł winić nikogo. Takich sytuacji było sporo ostatnimi czasy w mieście. Kradzieże, morderstwa i inne przerażające wypadki szerzyły się jak zaraza.\nJak to powiedział jeden z pisarzy "Avalon powitał nas całkowicie ograbiony ze światła. Pokrył się gnuśnością i pychom.". Cóż był odważny nawet przez chwilę ktoś go słuchał gdy potem po prostu go zabito na placu gdzie wygłaszał swoje mądrości. Przerażające. Kupiec się wzdrygnął na to wspomnienie. Pamiętał że przecież trochę krwi siknęło nawet na jego towary. Musiał potem je czyścić. Cholerni żołnierze, cholerne prawo i przeklęty król. Oby wszyscy zdechli.\nGdy się podniósł i otrzepał zarzucił tylko na siebie torbę. Zerknął tylko czy nic się nie uszkodziło. Odetchnął z ulgą. Owoce nie były poobijane. Klient przynajmniej nie będzie na to zrzędził.\nSzedł uliczką. Przebiegający chłopiec został w jego pamięci jednak nie był jego najważniejszym zmartwieniem. Ważniejszy był on sam. Nie był samolubny ale musiał zadbać tez o siebie.\nWyszedł z uliczki po czym rozejrzał się na prawo a potem na lewo. Nikogo nie było. Uliczki świeciły pustkami od czasu gdy rygory obecnego króla weszły w życie. Zakaz kręcenia się uliczkami nocą, kara śmierci dla złodziei i im podobnym oraz masa tych i i owych praw skutecznie zamykały ludziom usta. Ci którzy się sprzeciwiali najczęściej kończyli na szubienicy, choć ostatnio największa rozrywką armii było rozstrzelanie publiczne. Nawet czasem całych rodzin. Miało to służyć wykrzywieniu "złych intencji" wobec władzy.\nKupiec doszedł do swojego celu. Zapukał kilka razy.\nOdpowiedział starczy głos.\n- Przyniosłem owoce.\nOdparł kupiec. Drzwi od razu stanęły otworem. Powitał go siwy już staruszek.\n- Proszę wejść, śmiało, śmiało.\nPonaglał kupca starzec. Był rozpromieniony. Owoce były tu właściwie drugim co do trudności nabycia towarem jeśli chodzi o żywność.\n- Alkarimie, przyjacielu nigdy nas nie zostawisz.\nWypowiedziała słowa kobieta stojąca przy wiklinowym koszu.\n- Jak mam ci się odpłacić?\nDodała z uśmiechem. Cóż w obecnych czasach ludzie typu Alkarima byli na wagę złota.\n- Dajcie spokój. Nie chce niczego. Macie mi tylko obiecać żeby się nie marnowały.\nPowiedział do kobiety rozpromieniony kupiec. Starszy mężczyzna podszedł do kupca i dał mu do ręki trochę złota.\n- No co ty....to zabronione...\nPowiedział lekko zaskoczony ale i rozzłoszczony "darem" dziadka.\n- Alkarim nawet ty nie pracujesz za darmo.\nPowiedział do niego i zrobił poważną minę.\n- Ale złoto...powieszą mnie jak to znajdą.\nWydukał z niemałym ciężarem na gardle. Potem odłożył złoto na stół.\n- Nie mogę przyjąć. Macie coś innego?\nZapytał lekko już uspokojony. Kobieta i jej mąż rozłożyli ręce. To było wystarczające. Nic nie mieli. Alkarim opuścił głowę. Złoto albo nic. Gdyby nie te cholerne czasy przyjął by złoto jednak ryzykować życie za kilka monet. Nie stanowczo nie!\n- Przykro mi muszę już iść. Trzymajcie się. Leki spróbuje dostarczyć za kilka dni.\nOdparł ostatecznie i chciał już opuścić dom. Staruszek tylko podszedł do niego klepnął go w ramię na powitanie i puścił w jego stronę zrozumiałe spojrzenie. Alkarim poszedł już w swoją stronę. Zbliżał się wieczór a to nie dobrze.\nWracał rynkiem bo miał najbliżej. Jednak nie lubił nim wracać. Zbyt często patrzał tu na śmierć. Mogliby wszędzie już zabijać ale akurat tutaj. Na rynku? Pewnie robili to po to by obrzydzić już i tak do kitu życie mieszkańców Avalonu. Przebijał się przez nie mały tłum ludzi. Powietrze nie mogło się uwolnić od szeptów, dyskusji i dziwnych westchnień. Jednak jedna kwestia której wcześniej jakoś nie usłyszał go zaciekawiła.\nBył to marsz żołnierskich butów. Potem doszły tez rozkazy.\n- Tutaj, postawić ich pod ścianą.\nPowiedział odziany w kolczugę wojak. Miał dodatkowo napierśnik i złote akcenty na zbroi. To chyba kapitan a może tylko jakiś przydupas kapitana. Obecnie było to mało ważne.\nRegiment strzelców prowadził przed sobą trójkę ludzi. Ustawił ich pod ścianą twarzą do tłumu. głowy mieli spuszczone.\nAlkarim próbował podejść bliżej. Gdy mu się to udało żałował swojej ciekawości i tego że tu był. Jedną z osób rozpoznał. Był to chłopak który dziś wpadł na niego z bochenkiem. Zaklął w myślach. Rozejrzał się po całym tłumie. Jego bezsilność sięgnęła zenitu. Był bezradny. Nic nie mógł zrobić by zapobiec tragedii która za chwilkę się rozegra.\nStrzelcy ustawili się przed chłopcem i jego rodziną, wszyscy byli skrępowani. Przed szereg wyszedł przywódca całej grupy. Rozwinął misternie powyginany pergamin. Następnie wziął się za czytanie.\n- Zakarze za kradzież twojego syna i konszachty z wrogami Miasta Światła ty i twój syn zostajecie skazani na śmierć przez rozstrzelanie.\nPowiedział donośnym głosem tak by wszyscy usłyszeli. To już nawet nie powodowało strachu, przynajmniej nie na początku. Jednak smutek był już wyczuwalny.\nAlkarim zaczął gorączkowo myśleć. Bardzo chciał pomóc ale nie miał nic co miałoby pomóc. Nerwowo sięgnął do kieszeni. To co w nich wymacał przyśpieszyło mu tylko puls. Było okrągłe na jednej powierzchni miało wybity dziwny kształt przypominający literę "A". Wyciągnął jedną. Skrzywił się. To była moneta. Złota moneta. W kieszeni była nie tylko jedna. Ale skąd...ooo to pewnie ten starzec. Chyba go pogrzebię żywcem. Naglę w głowię kupca zagościł niebezpieczny pomysł. złoto było zabronione ale nie znaczyło to że nie było bez wartości.\nChwycił całą garść monet i czekał.\nStrzelcy z tym samym czasie przygotowywali się do oddania strzału. Ładowali swoje strzelby następnie zaczęli celować.\nKapitan spojrzał na trójkę skazańców.\n- Obyście odeszli do nieba.\nPowiedział i podniósł rękę. Alkarim wyrzucił kilka złotych monet pod nogi strzelców. Blask zachodzącego słońca oślepił jednego z gapiów.\n- Patrzcie złoto!\nWykrzyczał i jakby w transie rzucił się na złote monety. Reszta rozglądała się na około. "Gdzie" pytali tłumnie. Ich rozbiegane oczy były pełne szaleństwa i obłędu. złoto to jednak niebezpieczna broń.\nCzęść strzelców się wywróciła. Tylko dwójka stała nadal na nogach. Kapitan zdezorientowany tym co się tu stało przez chwilkę wodził oczami po swoich gwardzistach.\n- Szybko obiboki. Rozdzielić ich. Natychmiast.\nWydał rozkaz. Gdy oni zajmowali się pogrążonym w amoku tłumie kapitan oddziału podszedł do trójki. Wyciągnął sztylet.\n- Miało być rozstrzelanie ale i to będzie dobre.\nPomyślał sobie i się uśmiechnął. Chwycił ojca dzieci. Syn szybko zaprotestował.\nKrzyknął ale otrzymał cios od żołdaka w twarz. Zaś córka się popłakała. nie wiedziała co zrobić. Kapitan podsunął ostrze do szyi ojca i pociągnął nim. Na piasek i ścianę trysnęła posoka. Ciało jeszcze żyjącego ojca osunęło się na kolana. Patrzał już na piasek. Mieszał się z krwią. Jego powieki były coraz to cięższe aż w końcu się zamknęły. Upadł i nigdy nie miał się już podnieść.\nKrzyknął chłopiec. Chciał wyrwać żołdakowi serce. Gniew malował się jego twarzy wszystkimi barwami. Gwardzista szybko go chwycił z szyderczym uśmiechem.\nAlkarim, spostrzegł że nie udało mu się uratować ojca, chłopca raczej też nie da rady. Może chociaż dziewczynę da radę. Szybko pobiegł przez tłum w stronę dziewczynki. Chłopca właściwie spotkał taki sam los jaki spotkał jego ojca. Szybko przestał się rzucać. Gdy żołnierz podszedł do dziewczynki. Ta zaczęła w panice skakać. Uciekała przed mordercą.\nZaśmiał się kapitan i spojrzał na rozdygotane dziecko. Lecz gdy miał ja chwycić przed oczami pojawił się Alkarim. Rzucił w stronę twarzy kapitana owocem. Ten odskoczył od owocu jakby był to jakiś pocisk czy młotek. Potknął się o mieszkańca który w piasku szukał monet. Wywrócił się.\nAlkarim zdziwiony że mu się udało całe przedsięwzięcie szybko chwycił dziewczynę i przerzucił przez ramię. Na koronę pierwszego króla Avalonu zesłał na siebie samo piekło.\n- Ej...wracaj...żołnierze....żołnierze...brać go. Natychmiast!\nKrzyczał rozwścieczony kapitan. Strzelcy z trudem zbierali się do kupy by gonić Alkarima.\nKupiec jednak szybko niczym pustynny lis zniknął za załomem uliczki. Żołnierze rozglądali się wszędzie gdzie mogli ale nie mogli znaleźć kupca.\n- Nie ma go kapitanie.\n- To i ja wiem głupku.\nOdparł mu poirytowany niesubordynacją żołnierza kapitan.\n- Macie go znaleźć. Przeszukajcie całe miasto. Znajdźcie go. Poszukiwany jest już nie młody. Na dużo pierścieni na rękach. Chyba jest kupcem.\nPoinformował kapitan i poszedł z dwójką na wschód a reszta rozdzieliła się na trzyosobowe grupki i przeczesywała zachodnią i północną stronę miasta.\nAlakrim odetchnął. Dziewczynka chlipała. Kupiec spojrzał na dziecko. Co ja mam z nią zrobić? Zabiorę ją ze sobą to pewne ale co dalej? Straciła rodzinę nie będzie jej łatwo. Szlag by ich trafił. Obejrzał się tylko za siebie. Rozwiązał krępujące sznury i zniżył się do dziewczynki. Uśmiechnął się.\n- Już dobrze. Jak masz na imię?\nZapytał dziewczynkę. Mała osóbka miała oczy pełne zrezygnowania. Kroczyła po krainie szaleństwa. Była na granicy załamania nerwowego. Jednak zdobyła się na krótkie wymamrotanie.\nSzepnęła jakby bała się że zwoła tu całą armię króla. Alkarim pogłaskał ja po głowie. Czuł się podle że nie udało mu się w pełni pomóc.\n- Choć dziecko zabiorę cię do domu.\nPowiedział do niej i wstał. Dziewczynka spojrzała na niego pustym wzrokiem.\nZapytała. Kupiec nie przewidział takiego obrotu sprawy. Nie gotował się na taki cios dla swojej psychiki. Przełknął ślinę.\nOdparł spuszczając głowę. Dina stała jak zaklęta. Alkarim przestraszył się że straciła rozum, miała być teraz warzywem do końca życia.\nBiedne dziecko. Chciało mu się płakać ale nie mógł okazać słabości przy i tak już całkowicie zniszczonym dziecku.\n- Dina...choć musimy zniknąć...\nPowiedział proszącym tonem do dziewczynki kupiec. Pociągnął ją za rączkę. Dziewczynka przez pociągnięcie jakby wróciła do rzeczywistości przynajmniej z jakiejś mikroskopijnej części.\nSzli tak ulicami. Mieli duże szczęście. Nie natrafili na żadnego żołdaka. Szybko wślizgnęli się do domu kupca. Alkarim zaryglował drzwi. Spojrzał na dziecko. biedactwo pomyślał. Stała tak jak zaklęta. Obdarta z uśmiechu z posępnymi myślami stała na środku pokoju.\n- Uśiądź, nie będziesz przecież tak stać.\nPowiedział życzliwie. Próbował się uśmiechnąć. Teraz mu słabo to wyszło.\nDziewczynka smutno na niego spojrzała.\nPowtarzała. Alakrim chciał coś powiedzieć le zamilkł. Nie potrafił się odezwać, nic sensownego nie przychodziło mu do głowy.\nSpojrzała na Alkarima.\n-...czemu tak stoisz?\nZapytała. Alkarim był zdruzgotany. Nazwała go ojcem, przynajmniej tak to odebrał. Zaprawdę wielka była trauma tego dziecka. Kupiec pokręcił głową.\nChciał powiedzieć że nie jest jej ojcem ale ugryzł się w język. Czemu to pomorze. Może mając go za ojca wróci do poprzedniego życia? Może będzie się uśmiechać?\n- Choć tu do mnie Dina.\nPowiedział powoli Alkarim. Dziewczynka podbiegła do niego. Spojrzała na twarz kupca.\n- Długo cię nie było. Jak twoje zdrowie?\nZapytała. Kupiec się zdziwił jej pytaniem. Pewnie jej ojciec był górnikiem. To by wyjaśniało czemu pyta o jego zdrowie bo choć choroby szerzyły się u wszystkich to górnicy dodatkowo chorowali przez mało sprzyjające warunki pracy.\nOdparł szybko kupiec.\n- To dobrze. Musisz zmienić zawód tato. Ta praca cię wykończy.\nOdparła rozpromieniona. Takiego czegoś nowy ojciec nie widział. wcześniej była prawie jak warzywo a teraz, niczym nie odstępowała od zwykłego dziecka.\n- Tak, masz racje. Przerzucę się na kupiectwo.\nPowiedział do niej. Ona tylko się zaśmiała.\n- Co cię tak śmieszy moja panno?\nZapytał robiąc pretensjonalną monę Alkarim.\n- Nie znasz się na kupiectwie.\nPowiedziała śmiejąc się. Mężczyzna tylko się uśmiechnął.\n- Ale się nauczę. Twój taka nie jest głupi wiesz.\nObruszył się i odwrócił głowę. Zaśmiał się do siebie.\n- Oj wiem. Tylko żartuje.\nPowiedziała do niego po czym przytuliła się do niego. Alkarim poczuł się nieswojo. Znaczy się nic nie miał przeciwko takim gestom ale ostatni raz ten gest wykonała jego żona wiele lat temu zanim jej nie ścięto za posiadanie głupich naszyjników z srebra. Podobno je ukradła. To było oczywiście kłamstwo ale nikogo to nie obchodziło. Nagłe pociągnięcie za ubranie rozproszyło jego myśli.\n- Chyba czas na spanko.\nPowiedziała radośnie. Pociągnęła Alkarima za ramię do pokoju który opatrzyła jako swój. Kupiec tylko westchnął. To był właściwe kiedyś pokój jego żony. Obecnie był jednak pusty. Mogła spokojnie go zająć.\nDina szybko wskoczyła na łóżko. Śmiała się.\n- Tatusiu co jutro będziemy robić?\nZapytała się zaciekawiona. Kupiec spojrzał na nią.\nOdparł potem pocałował ją w czółko.\n- No spać.\nPowiedział rozkazująco. Dziewczynka przykryła się kołdrą i odwróciła się na bok.\nMężczyzna wyszedł z pokoju i usiadł na krześle w głównym pomieszczeniu.\nPostawił sobie butelkę rumu i kieliszek. Było mnóstwo powodów dlaczego dziś chciał się urżnąć na sztywno. Jeden z nich to właśnie ta młoda osóbka w pokoju.\nPolał sobie do kieliszka.\nRzucił w stronę pokoju w którym spała już Dina i chlupnął. Była to zaledwie pierwsza kolejka która miała wypełnić całą noc kupca.\nBroń palna - choć wszystko wskazuje na to że obecni tu ludzie żyją w epoce starożytności to pozwoliłem sobie na pojawienie się tutaj karabinów (jednostrzałowych), strzelb, pistoletów. Nie są to jednak zaawansowane zabawki. Można je porównać do pierwszym broni palnych z czasów Corteza, Rewolucji Chińskiej, toteż wynalezienia pierwszych rusznic.\nCzasy opowieści - Czasy nie są przeze mnie określane. Epokę też trudno byłoby określić zważywszy na fakt że jest tu broń palna ale i zbroje, miecz i wielobóstwo.\nRozdział 4 "KRUK"\nNad pustynią zaszło już słońce. Czerwony zachód z czasem uległ nocy. Była to zimna noc co Casper i Marik dostatecznie wyczuli. Siedzieli obaj przy ognisku które dawało minimalne dawki ciepła. Casper przybliżył ręce do ogniska. Palce mu tak skostniały że miał problemy ze zginaniem ich w paliczkach.\nMarik siedział zamyślony. Ognisko oświetlało jego twarz przez co był choć trochę widoczny wśród mroków nocy.\nCasper wielokrotnie chciał zapytać przyjaciela o czym ten myśli jednak obawiał się odpowiedzi. Widocznie ostatnie słowa herszta bandytów nie tylko u niego spowodowały szybsze myślenie nad ich sensem. Z drugiej strony ta cisza dobijała obu.\n- Casper myślisz że..\nZaczął Marik przerywając ciszę która szybko powróciła bo przyjaciel przerwał.\n- Mariku na prawdę musimy?\nZapytał spokojnie ale i ze znudzeniem. Marik tylko spojrzał na niego.\n- Nie rozmawianie o tym nic nie zmieni.\nOdparł szybko i wrzucił trochę drewna do ogniska które przygasło. Casper zerknął jak nowa gałązka zajmuje się ogniem. Czuł się jak ta gałązka. Tak jak gałązka pozwala się pożerać przez ogień tak on daje się pochłaniać przez niepewności. Tylko czemu go to obchodzi prawda była taka że Caspra nigdy nic nie obchodziło. On był raczej typem osoby która dba o siebie. Zmieniło się to trochę pod wpływem Marika.\n- Może masz rację ale nie mam pomysłu co mógł mieć na myśli.\nOdparł Casper który był już lekko znużony i chciał już tylko iść spać. Wiatr wiał targając ich włosy i zasypując ich ubrania piaskiem.\nMarik spojrzał na przyjaciela a potem zerknął na pustynię. Zaczęło się robić niebezpiecznie. Pustynia nocą potrafiła być bardziej zdradziecka niż za dnia.\n- Dobra. Odłóżmy ten temat na inną okazję. Teraz musimy iść już spać.\nOdparł Marik i ułożył się na boku twarzą do ogniska. Czuł miłe uczucie ciepła bijącego od płomienia.\nCasper przez chwilkę patrzył się w płomień jakby zobaczył w nim tańczące ogniki. Długo się tak wpatrywał by później oprzytomnieć i oderwać wzrok od ognia.\nUłożył się blisko ogniska. Zasnął szybko jednak był uważny by nic nie przeszkodziło mu we śnie.\nRanek powitał dwójkę ciepłem. Ognisko już dawno zgasło więc o nie nie musieli się martwić.\nPierwszy wstał Casper. Było to dziwne bo zazwyczaj młodzik lubił sobie pospać. W tym czasie Marik najczęściej zaopatrzał ich w jedzenie, wodę i czekał na Caspra a tym razem został mile zaskoczony.\n- Już wstałeś\nZapytał Marik przyjaciela. Casper tylko zerknął na niego i kiwnął głową. Wstał z piasku Marik zrobił to samo otrzepując się z denerwujących wchodzących wszędzie drobinek.\nZerknął na chłopaka. Był lekko nim zaniepokojony ale postanowił nie pokazywać tego.\n- Czas nam ruszać. Do Avalonu spora droga.\nPowiedział do niego Marik. Casper na słowo Avalon jakby został popieszczony prądem.\n- Avalon...idziemy do miasta światła?\nZapytał nie mogąc w to uwierzyć. Casper chciał udać się do Avalonu ale to było dawno temu. Zawsze go tam ciągnęło coś mu mówiło że to jego cel życia, może nawet jego dom? Jednak nigdy nie odważył się tam pójść.\nPlotki głosiły że Avalon z miasta światła zachował jedynie nazwę. Nie śpiewają tam już chóry anielskie ani nie widuje się pięknych zjawisk nadprzyrodzonych. To wszystko sprawiło jednak że bardziej chce zobaczyć co się tam wydarzyło że jest jak jest.\nMłodzik zarzucił na siebie torbę i zaczął iść za przyjacielem. Mijali wiele podobnych do siebie terenów. Wszędzie były tylko wydmy i wydmy aż dziw że Marik się nie gubił w tym sklonowanym świecie. Oczywiście były też grobowce które zawsze przykuwały uwagę Caspra który zawsze próbował zboczyć z kursu byle tylko coś ukraść ze środka albo chociaż pozwiedzać. Marik jednak zawsze go stopował. Nie było bowiem czasu na eskapady po grobowcach pełnych szczurów, stęchlizny i bóg wie czego.\nSzli obaj nie odzywali się dużo do siebie podczas podroży. Jednak dłuższa wedrówka w takich warunkach była nie do zniesienia więc Casper najczęściej coś zaczynał mówić.\n- Marik wiesz co mam pytanie.\nZaczął. Jego przyjaciel tylko westchnął i zerknął za siebie. Widać było na jego twarzy zmęczenie tym ciągłym chodzeniem. Żeby jeszcze mieli jakiegoś wielbłąda czy nawet konia. Jednak to była rzadkość. Tylko wielcy panowie mogli sobie pozwalać na takie luksusy jak wielbłądy, konie i inne juczne zwierzęta. Marik był jednak nie za bardzo bogaty. Jego fach nie pozwalał mu już dziś zarobić bo całkowicie zmienił swoje nastawienie do jego wykonania a Casper...ten nigdy nie miał złota. Młodzik niestety nigdy nie nauczył się oszczędzać. Wszystko od razu przepijał albo gubił. Tak miał talent do gubienia pieniędzy. Swoje straty jednak nadrabiał plądrowaniem grobowców co często równało się z problemami. A jeśli miał problemy on to i miał je jego przyjaciel. Z początku Marik nie znosił jego wybryków. Klął nawet że chyba sam Myzlef pomylił się dając jego przodków na świat. Z czasem jednak przyzwyczaił się i nawet to polubił. Wyrywało to go z rutyny zwykłego życia.\n- Jakież to masz pytanie.\nPowiedział do niego zmęczonym głosem. Casper tylko się uśmiechnął.\n- Nigdy cię o to nie pytałem bo jakoś nie przychodziło mi to do głowy ale...kiedy zobaczyłem jak zabiłeś tego gościa...\nCasper mówił dość zawile jakby chciał zadać pytanie ale nie mógł bo za chwilkę miałaby go trafić pięść Marika za samo to że się odezwał. Marik jednak tylko uśmiechnął się kącikiem ust i powiedział spokojnie.\n- No zadaj w końcu pytanie.\nSpokój w jakim to powiedział pozwolił Casperowi na uwierzenie w siebie.\n- Jak to zrobiłeś? To było niesamowite.\nPowiedział do niego i nie było to kłamstwo. Wejście na drzewo i zabicie kogoś takiego wyglądało na jedną z technik assasynów z dalekiego wschodu. Mówiono o nich że razem z Nekromantami wyznają tego samego boga Essiala. Jednak każdy na inne sposoby.\nNekromanci podobno używają jego nieograniczonej wiedzy a assasyni uczą się od niego zaawansowanej sztuki medycyny i anatomii by zabijać z największą skutecznością. Obcowanie z Essialem bogiem śmierci miało również swoje złe strony. Zbyt długie oddanie się jego nauką paczyło umysły i wprawiało w obłęd. Marik jednak nie wydawał się taki no i był ubrany na biało a wszyscy assasyni byli raczej ubierani na czarno by nie być rozpoznawalnymi w nocy.\nMarik zerknął na Caspra potem się zaśmiał.\n- Jestem assasynem. Dawno temu przynajmniej nim byłem.\nOdparł do niego i szedł dalej. Casper podbiegł do niego i spojrzał na niego.\n- Assasynem?! Jednym z cichych zabójców? Obcujących z nożami?\nZapytał podekscytowany. Nie wierzył że zna assasyna. Byli to ludzie wyjątkowo niebezpieczni jako przyjaciele i jako wrogowie.\nMarik się tylko uśmiechnął. Usłyszał przydomek wszystkich assasynów. "Obcujący z nożami" było przydomkiem nadynym assasynom podczas ich walki w Kazaradzie ich dawnej twierdzy wysuniętej daleko na wschód. Stała ona blisko terenów wrogich sobie królestw. Obaj władcy próbowali zwyciężyć w walce o ta fortecę. Jednak dobre usytuowanie całkowicie eliminowało atak zmasowaną falą na mury zamku. Żadna armia nie zdobyła jej choć jej obrońcy bronili się tylko nożami. Choć twierdza przetrwała to jednak nie umiała ochronić się przed największą armią. Własnym zepsuciem. Jeden po drugim z assasynów zaczął tracić rozum zbyt długo przybywając w pobliżu Essiela aż w końcu zaczęły się eskapady na pobliskie miasta. Kradzieże, pobicia aż w końcu mordy i gwałty zbulwersowały boga słońca. W swoim majestacie zszedł na ziemię i zrównał fortecę z ziemią. Jednak mimo starań nie udało mu się wyplewić wiedzy assasynów i zakon znów się odrodził. Niby mądrzejszy ale znów chodziły słuchy że są nadal fanatycy.\n- Tak owszem przyjacielu. Jestem assasynem ale wyrwałem się z pod wpływu Essiela.\nOdparł do Capsra, Marik.\nCasper zrobił tylko wielkie oczy.\n- A co z innymi. Przecież na pewno cię ścigają. Co zrobisz?\nZapytał szybko. Wszak wiadomym było że assasynem zostawało się do końca życia a próba odejścia traktowana jak dezercja równała się z wyrokiem śmierci.\n- To nie ważne. Zabije każdego który tu przybędzie po mnie. Wiesz kiedyś byłem dobry na prawdę dobry. Nie to co teraz, o nie.\nOdparł do niego assasyn. Casper jednak nie chciał słuchać o tym jaki był kiedyś. Dla niego był kimś, zawsze podziwiał to jak sobie dawał radę w trudnych okolicznościach. głośno owszem tego nie mówił ale Marik był dla niego wzorem.\nSzli dalej do czasu aż do uszu obojga nie doszły krzyki. Był to bełkot bo nic nie rozumieli ale słychać było że ktoś krzyczy. Obaj w tej samej sekundzie padli na piasek i zaczęli się rozglądać.\nNiemal od razu krzyknął Casper. Marik tylko zerknął co młodość to młodość. Prze chwilkę zazdrościł przyjacielowi jego wzroku jak u sokoła jednak potem zaczął szybko kalkulować sytuacje. Widać było kilku rosłych mężczyzn. Trudno było poznać co mieli za rodzaj broni ale na pewno były to bronie jednoręczne choć jeden miał też dwuręczną. Odziani byli bardzo dziwnie. W niebieskie łachy a na nie mieli włożone lekkie zbroje zrobione z wysuszonej i utwardzonej skóry. Kogoś gonili. Kogoś drobnego, miało długie włosy. Zapewne była to jakaś kobieta. Może to rabusie albo jacyś inni bandyci. Pustynia była niebezpieczna dla kogoś kto jej nie znał.\n- Musimy pomóc Mariku.\nPowiedział szybko Casper i zerwał się do biegu. Assasyn jednak szybko położył go znów na piasku.\n- Czekaj głupi. Nie mamy planu. Chcesz wparować między czterech gości i co dalej. A jak jest ich więcej?\nZapytał lekko zdenerwowany i poirytowany jego lekkomyślnością. Casper jednak nie miał zamiaru się przyglądać jak stado śliniących się głupków goni kogoś bezbronnego. A zwłaszcza jeśli była to kobieta. Wyrwał się i pobiegł czym prędzej na spotkanie z gagatkami. Marik tylko walnął pięścią w pustynię.\n- Ten to w gorącej wodzie...\nSyknął i wstał pobiegł za nim.\nDziewczyna szybko biegła. Jednak nie była niezniszczalna. Z każdym krokiem jej nogi głębiej i głębiej zapadały się w piasek. W pewnym momencie źle stanęła i poczuła tępy ból w okolicach kostki. Upadła. Dranie już ją mają. Czołgała się jeszcze zagarniając piasek jakby próbowała się na niem wspinać. Na nic się to jednak zdało. Szybko została dopadnięta i przygwożdżona do ciepłego wręcz parzącego piasku.\n- Memy sukę!\nPowiedział jeden z nich. Reszt była jeszcze trochę za nim gdy nagle się zatrzymali. Zauważyli bowiem młodego mężczyznę który celuje w głowę ich kumplowi.\n- Odejdź od niej.\nPowiedział ostrzegawczo. Miał dostatecznie stanowczy głos by napastnik posłuchał. Odsunął się. Schował się za swoich kumpli.\nMarik szybko stanął przed dziewczyną.\n- Bierz ją i zabieramy się stąd. O reszcie pogadamy później.\nPowiedział do przyjaciela. Sam dobył miecza. Casper szybko pomógł wstać dziewczynie. Była nienagannej urody. O pięknej opalonej cerze, niebieskich oczach i czarnych włosach. Na sobie miała poszarpaną tunikę koloru zielonkawego z wydartym miejscem pod biustem. Szyje zdobiły jakieś wisiorki a na rękach miała bransoletki i pierścienie na placach.\nCiało tez gdzieniegdzie zdobiły tatuaże.\nZ grupy czteroosobowej wystąpił dość wysoki mężczyzna o lekkim zaroście. Włosy miał blond. U boku miecz jednoręczny a na plecach tarczę.\n- Spokojnie nie szukamy sprzeczki.\nPowiedział wystawiając ręce w uspokajający gest. Spojrzał na dziewczynę potem na młodzieniaszka i na końcu na assasyna.\n- Dajcie nam tylko dziewczynę. To wszystko czego chcemy.\nDodał i opuścił ręce. Trzeba będzie ich zabić jeżeli mi jej nie oddadzą. Moja sakiewka też potrzebuje się zapełnić.\n- Proszę nie dawajcie mnie w ich ręce.\nPowiedziała błagalnie dziewczyna. Była wystraszona. Czyżby się ich bała. Dlaczego?\n- Szefie po co mamy się z nimi targować po prostu ich zabijmy a suka trafi tam gdzie trzeba.\nPowiedział najniższy z całej czwórki. Choć pewnie nie był najmniejszym zagrożeniem zważywszy na fakt iż miał dwuręczny topór na plecach i jeden pistolet przy prawym boku.\nCasper jednak nie miał zamiaru przejmować się jego grubiańskim językiem.\nWycelował jeden pistolet w niskiego.\n- Spróbuj gnomie.\nRzucił ze złością. Bezczelny typ. Marik zerknął na przyjaciela.\n- Ej spasuj to nie ty stoisz między nimi a toba tylko ja.\nPowiedział do niego i zaczął szybko wymyślać co ty robić. Ucieczka z dziewczyną która miała skręconą kostkę raczej nie wchodzi w grę bo za daleko nie pójdą.\n- Dobra..dlaczego wam tak na niej zależy?\nZapytał szybko by jakoś zabić ciszę.\nMężczyzna który poprzednio ich uspokajał znów zabrał głos.\n- To nekromanta. Kapłani Neki za takie sporo płacą.\nOdpowiedział spokojnie na jego pytanie.\nMarik już wszystko rozumiał. Neki bogini mądrości i czystej magii nie znosiła Essiela i jego wybryków w postaci nekromantów. Tolerowała jeszcze assasynów ale nie wynaturzenia "magów śmierci". Dlatego tez rozkazywała swoim kapłanom śledzić i eliminować nekromantów. Ci musieli być najemnikami którzy mieli ładnie zarobić za jej głowę.\nZapytał się assasyn. Najemnik tylko się uśmiechnął.\n- Zdradzę ci imię pod jednym warunkiem. Oddaj nam dziewczynę. Ty i tak nic z nią nie zrobisz.\nOdparł sprawnie i szybko. Casper poderwał się z kolan.\n- Nie ma takiej możliwości. Spadajcie stąd bo was pozabijam.\nOdparł szybko był przesączony gniewem na nich.\nMarik zaczął się denerwować sytuacją. Nie dość że ich było dwóch a tamtych czterech to jeszcze genialnie dobrane słowa Caspra nie uspokajały nikogo.\n- Dobra...zabierajcie ją.\nPowiedział nagle Marik. Casper tylko spojrzał na przyjaciela z pełnymi wyrzutem oczami.\n- Że co...oddasz ją im. Tym gnojkom.\nPowiedział z niedowierzaniem. Marik odwrócił się by na niego spojrzeć.\n- Mamy wybór? Nie mnie szukają. A ja nie zamierzam nadstawiać za nikogo karku.\nPowiedział i schował broń. Stał tak jak kamienna rzeźba. Wpatrzony bezdusznymi oczami w Caspra i bezbronna dziewczynę. Choć to nekromantka więc nie była też taka bezbronna.\nMłodzik spojrzał na dziewczynę i potem na Marika.\n- Nie zamierzasz?! Ale ja zamierzam!\nKrzyknął i wycelował w assasyna. Nie sądził że kiedykolwiek to zrobi. Przyjaciel go zdradza.\nWystawił go, jednym ruchem zniszczył swój obraz w jego oczach. Zdradził go!\n- więc jak masz na imię?\nZapytał ponownie Marik najemnika.\n- Jestem Hass. To jest Salbir, Mafak i Harfir.\nPowiedział do assasyna. Marik odsunął się od nich schodząc im z drogi. Salbir szybko strzelił z pistoletu w rękę Caspra która trzymała broń. Nie zranił go ale siła pocisku była wystarczająca by ten puścił swój pistolet.\nMafak i Harfir zaczęli się przybliżać do dziewczyny by ją pochwycić. Minęli już Marika i szli dalej. Ten tylko zmierzył ich spojrzeniem. Szybko zaczął kalkulować sytuację.\nKrasnal wystrzelił kulę więc jego bron jest pusta. Zerknął na jego opancerzenie. Słaby punkt...szyja. Dobrze, bardzo dobrze. Ci dwaj...raczej nie są problemem.\nDwaj najemnicy wyrwali dziewczynę z rąk Caspra i zaczęli ją targać w stronę Hassa. Nie zdążyli do niego dojść. Marik szybko pojawił się przed nimi i przebił im oczodoły swoimi ostrzami z karwaszów. Najemnicy zaczęli się trząść i potem padli przy ciele przestraszonej dziewczyny. Casper szybko ja ochronił sobą. Zerknął tylko na Marika. Bił siebie w myślach że mógł w niego zwątpić.\nKrzyknął Salbir i chwycił za topór. Marik jednak szybko wyciągnął sztylet i rzucił w jego szyję. Niski najemnik złapał się za szyję a po chwili padł na kolana i wyrżnął twarzą w piasek.\nHass był chyba zaskoczony bo rozglądał się tylko w około. Wszyscy zginęli.\nMówił bardzo zdziwiony. Zerknął gniewnym spojrzeniem na assasyna.\n- Jak śmiałeś. Moi przyjaciele zabiłeś ich...ty draniu!\nRzucił do niego i zaczął biec w jego stronę z krzykiem na ustach. Nagle jednak coś uderzyło dowódcę najemników w brzuch. Odleciał na małą odległość. Obaj Marik i Casper spojrzeli skąd mógł dochodzić pocisk.\nNieznajoma wyciągnęła rękę która zawisła w powietrzu. To pewnie była jej magia.\nNajemnik sparaliżowany sytuacją dźwignął się na łokcie i spojrzał na nekromantkę.\nDiabelskie nasienie Essiela śmiało go uderzyć nieczysta mocą. Dotknąć go nawet jeśli nie fizycznie swym obleśnym czarem. Jego twarz wykręcił grymas złości. Chciał wstać ale nogi odmówiły mu posłuszeństwa.\nMarik podszedł do Hassa.\n- Najemniku...przyłącz się do nas.\nRzucił krótko. Zarówno Hass, Casper i dziewczyna nie mogli ukryć zdziwienia.\nPodnieśli chórem Casper i nekromantka. Dziewczyna patrzała z niedowierzaniem na assasyna. Ten brudny, śmierdzący najemnik od parszywych kapłanów świątobliwej Neki chciał ją im dostarczyć i na końcu pewnie by ją zabili a on proponuje mu przyjaźń. Nie dowiary.\nCasper też nie rozumiał jego posunięć.\nHass tylko się zaśmiał.\n- Powiedz mi, czy to ma sens. Wiesz że mam za zadanie ją dopaść. Mają mnie w grupie nie unikniesz tego.\nOdparł do Marika uśmiechając się. Cała ta sytuacja go bawiła jednak miał okazje być blisko swojej zdobyczy. Czemu miałby nie skorzystać.\n- Po za tym ty również jesteś wrogiem. Zabiłeś moich chłopców niestety nie mogę ci tego wybaczyć.\nDodał wspominając jeszcze świeże wspomnienia o tym jak Marik zamordował jego przyjaciół na jego oczach.\nMarik tylko spojrzał na Hassa. Stał niewzruszony.\n- Wiem że stąpam po kruchym lodzie. Jednak biorę cię do drużyny nie po to by dać ci szansę na zysk a po to byś przeżył. Uwierz mi kapłani Neki są fanatykami. Zabiją cię gdy tylko dostarczysz im dziewczynę.\nOdparł mu na to pytanie Marik i ciągnął dalej.\n- A na mnie możesz się mścić.\nDodał ostatecznie. Potem tylko chwycił za swoje zapasy. Podszedł do przyjaciela i pomógł mu wstać, następnie razem podeszli do dziewczyny i podnieśli ją z piasku.\nZapytał Casper piękną wyznawczynię Essiela.\nOdparła krótko i obrzuciła nienawistnym spojrzeniem Hassa.\nNajemnik jednak zignorował to. Wstał z piasku poprawił ubranie i zabrał niezbędne rzeczy.\n- Znasz drogę do najbliższego miasta?\nZapytał go Marik. Mężczyzna chwilkę się zastanowił.\n- Owszem. Znam. Podróżuje już długo tymi szlakami szukając takich jak ta dziewczyna.\nOdparł spokojnie i pościł dziewczynie jadowity wręcz kąśliwy uśmiech.\nLea się obruszyła jednak nie skomentowała buractwa najemnika. Te typy tak mieli. Chamy i nic więcej.\n- Dobrze więc. Będziesz prowadzić.\nPowiedział do niego Marik.\n- Ja pójdę drugi Capser z Leą będą ostatni. Gdy dojdziemy do miasta opatrzymy nogę.\nPowiedział spokojnie po czym wszyscy na tyle zgodnie na ile umieli poszli za Hassem.\nOd starcia na pustyni minęło już kilka godzin. Świerze jeszcze ciała poległych najemników gniły na pustynnym słońcu. Rozrywane na kawałki przez sępy. Bezlitośnie szatkowane i kłóte ich dziobami. Nagle odleciały jakby mięso straciło smak. Jakby splamiła je mordercza chorobą a sępy instynktownie ją wyczuły.\nZamiast tego pojawił się kruk. Wielki z czarnym masywnym dziobem gotowym wbijać się niemiłosiernie w czaszkę. Widać było obłęd w oczach.\n- Jedzcie moi drodzy jedzcie.\nOdezwał się dość gruby głos. Na bank męski. Ubrany na czarno odkrywał tylko mała część twarzy w tym jedno oko. Było niepokojąco spokojne. Spokój właściwie igrał w nim z obłędem i szaleństwem.\nKruki zakrakały i wzniosły się ku niebu. Fruwały nad ciałami poległych. Potem zapikowały. Dzioby jak brzytwy w oka mgnieniu sznytowały ciała.\nMężczyzna się tylko uśmiechnął złowieszczo i wstał. Zaczął iść na południe. Prowadzony przez ptaki. Ciągnął za sobą niewidzialny aczkolwiek wyczuwalny zapach zgnilizny.\nEssiel - bóg śmierci i opiekun assasynów oraz nekromantów. Dał ludziom czarną magię co poskutkowało zamieszaniami w świecie śmiertelników. Uczy też swoich wybranych medycyny, anatomii i przekazuje im swoją nieograniczoną wiedzę. Zbyt długie nauki jednak doprowadzają do szaleństwa i utraty zmysłów. Ma nie najlepsze stosunki ze swoją niedawną żoną, boginią Neki. Zajmuj jeden z czterech tronów.\nNeki - bogini mądrości i białej magii. Jest można powiedzieć przeciwieństwem Essiela. Za wszelką cenę próbuje wyplewić z ziemi jego złe nasienie w postaci nekromantów. Legenda głosi że Essiel i Neki byli kiedyś parą ale kiedy jej mąż dopełnił się haniebnego czynu stworzenia czarnej magii Neki odeszła od niego i wypowiedziała mu wojnę. Patronuje kapłanom którzy jej służą. Również jak Essiel zajmuje jeden z czterech tronów.\nKazarad - dawna forteca assasynów na dalekim wschodzie. Nazywana przez pokonane królestwa Aramel Aurin czyli niezdobytą fortecą. Wiele krajów zrzuciło na nią swoje siły ale żadne nie mogły jej zdobyć. Tutaj też szkolono assasynów. Z czasem jednak moce Essiela tak ich zdeprawowały że Ratardam dzięki namowom Neki w świętym gniewie zrównał fortecę z ziemią.\nAssasyn - przez wielu nazywany skrytobójcą co nie zawsze jest zgodne z prawdą. Assasyni mają bowiem swój kodeks honorowy. Nie zabijają bezbronnych oraz pomagają potrzebującym. Choć ostatnio zasady te mocno się wytarły. Jest jednym z wyznawców Essiela boga śmierci. Wprawny assasyn to maszyna do zabijania. Ubierają się na czarno co pozwala im znikać w nocy. Wyjątkiem jest Marik który nosi białe szaty.\nNekromanci - często nazywani "magami śmierci". Jest dość trafne określenie. Nekromanci studiują całą wiedzę Essiela. Są tym tak pochłonięci że niewielu opamiętuje się i pozostaje przy zdrowych zmysłach. Zgłębili tajemnicę długowieczności oraz kontroli nad nieumarłymi i przeklinaniu wrogów.\nImiona - imiona czy to bogów, miejsc czy też ludzi wymyślam albo sam albo przy użyciu programów. Staram się by zachowywały typowo persko - arabski klimat. W skrócie klimat wschodu.\nPią Lip 02, 2010 09:38\nPrzeczytałem na razie 1 część, bardzo mi się podobała, mimo że jest w niej dużo dialogów. Gdy będę miał czas na 100 % przeczytam następne.\nPią Lip 02, 2010 09:44\nPolecam specjalistów z http://stomatolog-platinum.pl/implanty-zebow. Bardzo miła obsługa, na pewno tam wrócę.\nNie Sie 16, 2020 20:12\nForum Wyspa Khorinis Strona Główna » Nasza Twórczość Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


Nóż do chleba Florina Sweet Home 20 cm • Noże kuchenne • Sklep ZasmakujRadości.pl\nNóż do chleba Florina Sweet Home 20 cm\nNóż do chleba 20 cm Sweet Home – z powłoką Non-Stick dla łatwego krojenia bez przywierania\nNależący do kolekcji Sweet Home nóż do chleba o długości 20 cm przyda się w kuchni smakoszy chleba o kruchej i grubej skórce, pulchnych bułeczek lub francuskich bagietek. Zachwycający żywą kolorystyką sprawdzi się podczas codziennego użytkowania przez wiele lat.\nNóż posiada doskonałej jakości ostrze wykonane z wysokowęglowej stali, która jest odporna na stępienia i działanie wysokich temperatur. Ponadto, ostrze pokryto powłoką Non-Stick, przez co żywność nie przylega do narzędzia w trakcie krojenia. Musisz wiedzieć, że zastosowana powierzchnia nieprzywierająca jest bardzo trwała i nie odpryskuje pod dłuższym użytkowaniu, dlatego akcesorium zawsze będzie zachwycać idealnym wyglądem.\nWysoka jakość wykorzystanych materiałów, sprawia, że nóż nie wchodzi w reakcję z żywnością – nie nadaje jej metalicznego posmaku i zapachu. Wygodna rękojeść z tworzywa sztucznego wygodnie trzyma się w dłoni, dbając o Twój komfort i bezpieczeństwo w trakcie pracy.\n- ostrze stalowe pokryte powłoką nieprzywieralną\n2 x 37 x 9


Sekretarz Rady Europy odpowiada Ziobrze: Polska nie powinna wycofywać się z konwencji stambulskiej | Polska Times\nLeszek Rudziński 26 lipca 2020, 14:12\nSekretarz Rady Europy odpowiada Ziobrze: Polska nie powinna wycofywać się z konwencji stambulskiej Adam Jankowski\nMinister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro na sobotniej konferencji prasowej poinformował, że w poniedziałek w resorcie rodziny zostanie złożony wniosek o wypowiedzenie przez Polskę konwencji stambulskiej.\nMarija Pej inović Burić\nGość 27.07.2020 09:34:10\nJak PISowiec zabija żonę to polityczne PISowskie sądy uznają go za niepoczytalnego.\nMarcin 26.07.2020 21:41:03\nPo pierwsze ta cała 'konwencja' nie została ratyfikowana przez wiele państw m.in. Wielką Brytanię, Czechy, Węgry, Litwę i inne kraje. Po drugie nawet jeśli dany kraj ją ratyfikował to i tak nie jest dla niego wiążąca. Jest to tylko zalecenie, a nie prawo obowiązujące. Polska ma własne ustawy chroniące ofiary przemocy domowej i przemocy jakiejkolwiek. Nie potrzebna jest do tego żadna zewnętrzna 'konwencja' tym bardziej, że część zapisów w tej konwencji to po prostu kłamstwo. Innymi słowy są to zapisy skrajnie ideologiczne. Można skutecznie przeciwdziałać przemocy BEZ tej 'konwencji' dlatego wiele krajów jej nie przyjęło.\nGość 26.07.2020 16:34:05\nRodzina jest chroniona ,ale juz poszczegolne osoby ,ktore ja tworza to nie. Molestowane dzieci , bite zony albo mezowie to sprawa rodzinna. Tak nie wyglada troska o dobro rodzin.


Jak radzić sobie ze stresem? « Positive\nStres bez wątpienia należy do problemów, z którymi najczęściej stykają się obecnie żyjący ludzie. Współczesny świat, który dynamicznie się zmienia, wywołuje brak spokoju i opanowania. Człowiek odczuwa tego typu stany i reakcje zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym, co w efekcie prowadzi do występowania kolejnych objawów i dolegliwości organizmu. Zarządzanie stresem jest jednym z podejść, które mają na celu uporanie się z tym problemem. Szczególnie zalecane jest ono w biznesie, choć oczywiście nie tylko. Warto zatem zdecydować się na odpowiednie warsztaty antystresowe, które ułatwią zaznajomienie się z zagadnieniem i poznanie kilku bardzo skutecznych technik.\nZarządzanie stresem to zbiór metod i zasad, które pozwalają przeciwdziałać występowaniu reakcji stresowych lub minimalizować ich działanie. Wbrew pozorom sprawa ta nie jest łatwa, szczególnie że stres przyjmuje bardzo różne formy i bywa wywoływany rozmaitymi czynnikami. U niektórych główną przyczyną może być zła sytuacja finansowa, u innych kłopoty rodzinne lub kiepskie relacje w miejscu pracy. Reakcje stresowe objawiają się zarówno wycofaniem, utratą pewności siebie, zmęczeniem, apatią, bólami żołądka, głowy, karku, pleców, atakami histerii i paniki, zmniejszeniem pamięci i koncentracji, ale także agresją, złością, brakiem opanowania. Wiele cennych uwag odnośnie technik radzenia sobie z takimi sytuacjami można odnaleźć, uczęszczając na warsztaty antystresowe, jak również sięgając po odpowiednie poradniki (np. „Zarządzanie stresem”). Dzięki temu człowiek szybciej uświadamia sobie istotę problemu i mechanizmy nim kierujące. W efekcie łatwiej mu zapanować nad reakcjami.\nNa pewno zarządzanie stresem bardzo przydaje się w sytuacjach zawodowych. Warto bowiem pamiętać, że spokój i opanowanie zwiększają efektywność pracy, natomiast nerwowość i stres często kończą się nie tylko gorszym samopoczuciem psychofizycznym zatrudnionych, ale także zmniejszoną ich wydajnością, a przez to gorszymi rezultatami, jakie osiąga dane przedsiębiorstwo. Wiele firm korzysta więc z warsztatów, chcąc chronić swoich pracowników i wesprzeć ich w kłopotach związanych z emocjami w pracy. Zarządzanie stresem to szansa na lepszą kontrolę swoich zachowań i reakcji, zmianę podejścia do różnorodnych wydarzeń, sytuacji, momentów domowych i zawodowych, a także nauka rozwiązywania konfliktów, które generują stres oraz usuwanie ze swojego życia ich przyczyn.\nSpecjaliści polecają zatem warsztaty antystresowe, które umożliwiają zapoznanie się nie tylko z wiedzą teoretyczną, ale także praktyczną. Szkolenia tego rodzaju, skierowane zarówno do firm, jak i osób prywatnych, są sposobem na naukę umiejętności rozpoznawania objawów stresu, etapów jego przebiegu, a także różnorodnych metod radzenia sobie z nim, w zależności od przyczyny czy danej sytuacji. Warsztaty antystresowe organizowane są w wielu miejscach na terenie całego kraju, zatem warto dowiedzieć się nieco więcej na ich temat, mając na uwadze fakt, że udział w takich zajęciach pomógł do tej pory bardzo dużej ilości uczestników.


Na ten moment widzowie czwartej edycji "Hotelu Paradise" długo czekali! Wiktoria, która odpadła z programu z rąk swojego partnera, właśnie ponownie wkroczyła do raju i choć Miłosz nie krył swojego szczęścia, o niektórych z uczestników nie można powiedzieć tego samego. Czy dziewczyna, która była obgadywana za plecami, będzie miała zamiar się zemścić?! Wiktoria właśnie dodała zaskakujący post, w którym skomentowała swój powrót do "Hotelu Paradise"! Namiesza na rajskim Zanzibarze?\nWiktoria wróciła do "Hotelu Paradise 4". Fani wzruszeni!\nWiktoria to zdecydowanie ta z uczestniczek, która w czwartej edycji "Hotelu Paradise" wzbudziła największe emocje. Ostatnio głośnym echem odbiło się zachowanie pozostałych uczestników wobec dziewczyny, a po linczu na Wiktorię, który miał miejsce podczas Puszki Pandory, widzowie zarzucili im znęcanie się nad koleżanką z programu. Niedługo później partnerka Miłosza pożegnała się z rajskim Zanzibarem, kiedy chłopak zamiast niej postanowił wybrać Ohę, czego szybko pożałował. Po tych wydarzeniach fani nie zostawili na Miłoszu suchej nitki, a każdego dnia na wyspie uczestnik wręcz modlił się o powrót Wiktorii. Cóż, jego życzenia właśnie się spełniły, a Wiktoria wróciła do "Hotelu Paradise 4"!\nZobacz także: "Hotel Paradise 4": Widzowie w szoku. Tuż przed "rajskim" uczestnicy wyrzucili jednego z graczy\nNie wszyscy uczestnicy byli zadowoleni z takiego obrotu akcji, a reakcja Nany, która nawet nie wstała, by przywitać się ze swoją koleżanką, mówiła sama za siebie. Obaw nie kryje również Oha, która w rajskim hotelu chciała zabawić jak najdłużej, a wejście Wiktorii oznacza dla niej koniec bycia w parze z Miłoszem. Fani czwartej edycji "Hotelu Paradise" nie kryją zachwytów, a także od razu zobaczyli miny pozostałych dziewczyn!\n- W końcu ❤Brakowało Wiki 🔥\n- OMG POPŁAKAŁAM SIĘ, TAKIE TO BYŁO PIĘKNE!!\n- Oha pakuj się 🤣bye bye\n- Nareszcie razem ❤❤ dobrze ich widzieć razem oby tego nie schrzanili\n- Karma wraca! Oha do domu😍😂\n- Nana tak się ucieszyła że się jej obrócić nie chciało😅 fałszywiec - komentowali internauci.\nCzy faktycznie dziewczyny mają się o co bać? Swój powrót do "Hotelu Paradise" skomentowała sama Wiktoria! Dziewczyna opublikowała na Instagramie zaskakujący wpis.\nZobacz także: "Hotel Paradise": Launo i Michał są parą?! W sieci pojawiły się ich romantyczne zdjęcia!\nWiktoria komentuje swój powrót do "Hotelu Paradise 4"\nWidzowie i uczestnicy poprzednich edycji "Hotelu Paradise" nie ukrywali, że czekali na to, aż Wiktoria wróci do programu. Czyżby jednak dziewczyna miała zamiar zemścić się na uczestnikach? Jej najnowszy wpis daje dużo do myślenia...\nWitam ponownie w raju!🌴 Tęskniliście?🤪 Jak już widzieliście wróciłam do "Hotelu Paradise"! Odpoczęłam, weszłam z nową energią i stworzyłam nową, a raczej starą parę na nowo, z Miłoszem!😈 Jak myślicie? Wróciłam do Miłosza, aby zemścić się za wyrzucenie mnie z Hotelu? 👊🏼 Czy może jest między nami prawdziwe uczucie i wybaczyłam mu to co było?🙈🥰 - napisała Wiktoria.\nJak sądzicie, jaką strategię obrała dziewczyna? Czy Miłosz da rade odkupić wszystkie swoje winy i czy wszystkie złe chwile z pozostałymi uczestnikami "Hotelu Paradise" odejdą w niepamięć? Musimy przyznać, że jesteśmy bardzo ciekawi podejścia Wiktorii i nie mamy wątpliwości, że na rajskim Zanzibarze nic już nie będzie takie, jak wcześniej. Co więcej, Rajskie Rozdanie zbliża się wielkimi krokami, a przecież podczas Puszki Pandory Miłosz wyznał, że nawet jeżeli wróci Wiktoria, nie chce, by z programu odeszła Oha! Wyglada na to, że po chwili euforii uczestnik znowu będzie musiał stanąć przed trudnymi wyborami.


Brydż – i żyjesz lepiej! | Polska Ma Sens\nPodobno brydż zaczyna się wtedy, gdy „jedyny geniusz przy stole łączy siły z idiotą z naprzeciwka, żeby pokonać oszusta z lewej i kłamcę z prawej”. Powiało Bondem (też brydżysta).\nBywa i tak, ale przeważnie chodzi o czerpanie radości (a nierzadko i wymiernych korzyści) z gimnastyki umysłu. W brydża można grać w każdym wieku (na turniejach widać zawodników nasto-, ….dziesto- i ….dziesięcioletnich) – gra łączy pokolenia, jest świetnym treningiem dla mózgu, ułatwia integrację, pozwala poznawać nowych, interesujących ludzi, pokonuje bariery sprawności i niesprawności, łączy przedstawicieli wszelakich zawodów, jest „językiem” międzynarodowym… Mogłabym długo wymieniać.\n- Potrzebne były środki na wyposażenie ośrodków, więc zacząłem szukać sponsorów. I znalazłem. Następna była strona internetowa, Facebook, zachęcanie znajomych… Jakoś poszło.\n- Program „zaszczepiłem” w 23 krajach Europy. Nie wszędzie to działa tak jak u nas, ale… Dzięki zainteresowaniu projektem ze strony władz światowego brydża mam okazję promować go na innych kontynentach, nie tylko w Europie. Mam nadzieję, że skutecznie.\n- Do wzięcia pozostały Ameryka Północna, Australia i Azja. A serio to z każdego ośrodka chciałbym stworzyć klub brydżowy będący animatorem aktywności ludzi w wieku „poprodukcyjnym”. To potrzeba chwili, ale sam nie dam rady, a chętnych do pomocy na szczeblu centralnym brak.\nPrzyjemności są z jednej strony, a z drugiej – rośnie moje zainteresowanie brydżem. W kwietniu, na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, zorganizowano międzynarodową konferencję, podczas której jednym z tematów był brydż. Pojechałam do Torunia i dowiedziałam się bardzo dużo, a poza tym poznałam tuzy polskiego światowego brydża, aktywnie uczestniczące w obradach. Sama ograniczyłam sie do słuchania, choć kiedy jedna z prelegentek mówiła, że brydż jest mało widowiskowy i monotonny, nie wytrzymałam. Jeśli (niekiedy głośne) odzywki „Niech pan się najpierw nauczy rozróżniać karty, a później siada do brydża!” czy „Licytacji nie znasz? Ostatni raz z tobą grałam!” (nieprawda, jak się okazuje…) czy też kąśliwe „A gdzie się podziały te karty, z którymi licytowałeś?” po wyłożeniu dziadka, a także komentarze wianuszka rozgorączkowanych kibiców „Przecież to można było ugrać!” albo „Rewelacyjna rozgrywka!” świadczą o nudzie, to ja chcę tak się nudzić. Ale to na marginesie.\nNa drugim marginesie więcej o brydżu, łączącym pokolenia, pomagającym unikać izolacji, samotności. Jeden z wykładowców prowadzących kurs, Piotr Dybicz, wybitny brydżysta, trener kadry Polski, nauczyciel akademicki (sekcja brydża…) i licealny (klasy brydżowe…), opowiadał mi o badaniach, które wykazały, że uczniowie klas matematyczno-brydżowych osiągają najlepsze rezultaty, w ciągu ok. dwóch lat wyrównując wcześniejsze różnice i pokonując uczniów klas informatycznych, którzy „na starcie” byli lepsi. Niewykluczone, że gra wejdzie do szkół – na szerszą skalę (OBY!), gdyż klasy matematyczno-brydżowe już działają, m.in. w Krakowie i Warszawie.\nOpowiadał mi również, że na turniejach widział pary rodzice-dzieci, ale także dziadkowie-dzieci. Jeden z zawodników wolał stać przy stoliku, ponieważ kiedy usiadł, nie dosięgał do podłogi i nie bardzo widział karty. Miał sześć lat, ale już grał. To nie bajki, gdyż niedawno od sędziego brydżowego Romana Kowalewicza słyszałam, że jeden z obecnych mistrzów Polski jako 4-letnie dziecko obserwował grę rodziców, komentując: „Co ty grasz, tatusiu…”. I mówił, jak trzeba. No, ale to geniusz.\nOprócz opisu ciekawych rozdań i taktyki, w niektórych książkach o brydżu znajdujemy historie, które wydarzyły się przy brydżowym stoliku (aż do morderstwa włącznie…), przykłady różnych zachowań (co kraj, to obyczaj), ale także niezwykłe rozgrywki (z wyjaśnieniem, na czym polega ich niecodzienność). Wśród brydżystów natykamy się na wiele znanych osób (Woody Allen, Omar Sharif, Gustaw Holoubek, Winston Churchill, Bill Gates, Martina Navratilova…). Znam opowieści o jeńcach wojennych, którzy przetrwali, bo zajmowali umysł brydżem, są przeżycia więźniów politycznych, grających w brydża kostkami domina, wciągających do rozgrywek „kryminalnych”… Są historie miłosne (ojciec brydża Ely Culbertson poznał przyszłą panią Culbertson przy zielonym stoliku i początkowo odnosił się do niej z wielką niechęcią, dopiero jej mistrzowska rozgrywka sprawiła, że stracił dla niej głowę).


Mieczysław Struk marszałkiem województwa na kolejną kadencję - Wybrzeze24.pl\nMieczysław Struk marszałkiem województwa na kolejną kadencję\nwtorek, 02 grudnia 2014 19:50\nNie było niespodzianek podczas nadzywczajnego posiedzenia Sejmiku Województwa Pomorskiego. Na kolejną kadencję wybrano Mieczysława Struka. - Nie zwykłem obiecywać rzeczy, których nie jestem w stanie zrobić - mówił zaraz po ogłoszeniu wyniku głosowania.\n- Mamy prawo być dumni z naszego regionu. Dynamiczny przyrost naturalny, wysokie zarobki i standard życia. To zasługa samorządu terytorialnego - wymieniał Mieczysław Struk jeszcze przed głosowaniem. Był on jedynym zgłoszonym kandydatem na to stanowisko. - Ten sukces został jednak uzyskany wspólnie z opozycją. Mam nadzieję, że dalej będziemy działać wspólnymi siłami dla dobra województwa, na pewno znajdziemy konsensus. W mojej wizji na następną kadencję jest poprawa dostępności drogowej i kolejowej, droga S6 do Słupska czy obwodnica metropolitalna. To wszystko ma poprawić dojazd z regionu do Trójmiasta - mówił Struk.\n- To wszystko jest możliwe, bo do ostatniej chwili walczyliśmy o wysokość kontraktu terytorialnego, który ostatecznie opiewa na 31 miliardów złotych. To nie są mrzonki. Ponadto chcemy poprawić jakość kształcenia na wszystkich poziomach. Chcemy przez to zwiększyć konkurencyjność naszych uczelni względem reszty kraju, ale i zagranicy. Nie można jednak zapominać o zawodach, stąd plan powstania sieci ponadgimnazjalnych szkół zawodowych - kontynuował swoją przemowę Mieczysław Struk. - W ostatnich czterech latach przeznaczyliśmy ogromne, bo aż 330 milionów złotych, środki na służbę zdrowia, a dzięki przekształceniu szpitali w dziesięc spółek prawa handlowego zaoszczędzono 72 miliony złotych, dzięki czemu zmniejszył się dług placówek. Mamy zamiar kontynuować tę drogę.\nMieczysław Struk zyskał 24 głosy poparcia w głosowaniu tajnym. Opozycja wstrzymała się od głosu. - Cieszy mnie, że nie były to głosy przeciw, bo świadczy to o pewnym zaufaniu. Nie zakładacie z góry, że mam zły pomysł, tylko chcecie zobaczyć, przyjrzeć się. To dla mnie dużo znaczy i nie ma w tym cienia hipokryzji - zaznaczył Struk.\nPonadto do porządku obrad włączono wybór Zarządu Województwa, cyzli wicemarszałków oraz jego członków. Tu również było bez niespodzianek. Wicemarszałkami zostali Wiesław Byczkowski (25 głosów za, 7 wstrzym.) i Krzysztof Trawicki (25 głosów za, 7 wstrzym.), zaś na członkami Hanna Zych-Cisoń (25 głosów za, 7 wstrzym.) oraz Ryszard Świlski (22 gosy za, 10 wstrzym.). Zatem we władzach Sejmiku Wojewódzkiego zostało utrzymane status quo. Zarówno personalnie, jak i mentalnie.


Diety odchudzanie - wszystko na temat Diety odchudzanie w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Diety odchudzanie (197)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Diety odchudzanie. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Diety odchudzanie) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Diety odchudzanie posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Diety odchudzanie jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Diety odchudzanie materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 29.05.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 02.05.2011. W naszym serwisie znajdziesz również 1 galerii opisanych słowem Diety odchudzanie. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Diety odchudzanie ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Diety odchudzanie.


NaLudowo.pl – OTWARTE PRACOWNIE na Szlaku Tradycyjnego Rzemiosła | NaLudowo.pl - Folklor, Etno Design, Kultura Ludowa\nSierpień 2011 / 24 sierpnia 2011\nNaLudowo.pl – OTWARTE PRACOWNIE na Szlaku Tradycyjnego Rzemiosła\nOTWARTE PRACOWNIE na Szlaku Tradycyjnego Rzemiosła, 27 oraz 29.08.2011\nZapraszamy na kolejne warsztaty z cyklu Otwartych Pracowni na Szlaku Tradycyjnego Rzemiosła, które odbędą się 27 sierpnia w godz.12.00-17.00, w pracowni rzeźby Stanisława Sochy w Faściszowej (gm. Zakliczyn) oraz 29 sierpnia w godz. 10.00-18.00 w pracowni Teresy i Jana Rusnaków w Sieniawie k/Rabki. Odwiedzenie twórców w ich pracowniach to pomysł na twórcze spędzenie ostatnich dni wakacji! W malowniczej scenerii ogrodu pełnego dzieł artysty, będzie można wziąć udział w warsztatach i spróbować swoich sił w sztuce rzeźbienia w drewnie, a w pracowni tkackiej spróbować swoich sił w czesaniu wełny czy pracy na krosnach.\nOtwarta Pracowania na Szlaku Tradycyjnego Rzemiosła\nGaleria rzeźb w Faściszowej\nadres: Faściszowa 72 (gm. Zakliczyn)\nprowadzenie:Teresa i Jan Rusnakowie\n29 sierpnia 2011 r., (poniedziałek)\nPracowanie Tkacka w Sieniawie\nadres: Sieniawa 311, dzielnica Rola Stanikówka (ok. 15 km od Rabki)\nwięcej informacji: www.szlakrzemiosla.pl


Tłumacz to zdrajca? - Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Bydgoszczy\n30wrz 2 października 2020\nTłumacz to zdrajca?\nW bibliotece są dostępne liczne prace o sztuce translatorskiej – zestawienie wybranych propozycji.\nMiędzynarodowy Dzień Tłumacza – to święto obchodzone jest 30 września, w dniu wspomnienia św. Hieronima ze Strydonu, uznawanego za patrona tłumaczy. Jego największym dokonaniem było tłumaczenie na łacinę tekstu Pisma Świętego z języków oryginalnych, greckiego i hebrajskiego. Przekład ten, znany jako Wulgata, stał się oficjalnym katolickim tłumaczeniem Biblii.\nDzień tłumacza był propagowany przez FIT-IFT (fr. Fédération Internationale des Traducteurs, ang. International Federation of Translators), Międzynarodową Federację Tłumaczy (obecnie afiliowaną przy UNESCO), od momentu jej utworzenia w 1953 r.\nW roku 1991 FIT podjęła inicjatywę w celu oficjalnego uznania Międzynarodowego Dnia Tłumacza, aby stał się on okazją do wyrażenia dumy z wykonywania zawodu, którego ranga staje się coraz istotniejsza w erze postępującej globalizacji.\nTłumaczenie książek rozpoczęło się przed datą ich drukowania. W rzeczywistości pierwsza książka wydrukowana w języku angielskim była tłumaczeniem. William Caxton, który wprowadził prasę drukarską w Anglii, wydrukował „The Recuyell of the Historyes of Troye“ w 1473 r., którą przetłumaczył z francuskiego oryginału Raoula Lefèvre’a.\nNajczęściej tłumaczonymi książkami świata są:\nBiblia jest przetłumaczona na największą ilość języków na świecie. Całość lub jej część jest dostępna w 3384 językach, będących językami ojczystymi blisko 96,5% ludności świata.\nZ książek dla dzieci:\n„Pinokio”- autorstwa Carlo Collodiego. Opowieść ukochana przez dzieci o małym, drewnianym chłopcu została przetłumaczona na ponad 260 języków, odkąd została opublikowana po raz pierwszy w 1883 roku.\n„Mały Książę“ – Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. Francuski pisarz również dobrze się spisał, gdyż jego książkę przetłumaczono na 253 języki od czasu jej publikacji w 1943 r.\n„Alicja w Krainie czarów” Lewisa Carolla i bajki Hansa Christiana Andersena również zostały przetłumaczone na setki języków.\nZ książek dla dorosłych:\nJeśli chodzi o 25 najczęściej tłumaczonych dzieł literackich, tylko jedna książka nie jest ani tekstem religijnym, ani książką dziecięcą. „Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi“ autorstwa francuskiego pisarza Julesa Verne’a zostało przetłumaczone na 148 języków, po raz pierwszy opublikowano je w formacie seryjnym w latach 1869 – 1870. Historia przygody kapitana Nemo od tego czasu dotarła do czytelników na całym świecie.\nTrochę o samych tłumaczach: napisane… powiedziane… zasłyszane…\n„Pracują po cichu. Często miesiącami, ba nawet latami, siedzą nad tekstem. Liczy się dla nich każde najmniejsze słowo. Wyłapują konteksty, szukają znaczeń, budują zdania, by na końcu zniknąć pod cudzym nazwiskiem. Tłumacze – szara eminencja literatury.”\n„Traduttore – traditore” czyli „Tłumacz – zdrajca”. Włoskie powiedzenie dobrze oddaje charakter pracy tłumacza, trudno nie zdradzić, kiedy przetłumaczyć trzeba nieprzetłumaczalne. W końcu przekład zawsze wiąże się z jakimś kompromisem czy nagięciem rzeczywistości. Niezależnie od tego, jak dobry jest tłumacz, zawsze tekst filtruje przez siebie, z różnym skutkiem.”\n„Czasem jego własny styl wybija się z książki, czasem skrzętnie się ukrywa w zdaniach pisarza. Trudno powiedzieć, który styl pracy jest lepszy. Niezależnie jednak od tego, warto zwrócić uwagę, na fakt, że tłumacz to zawód wyjątkowo niedoceniany. Znamy autorów, cenimy wydawców, potrafimy wymienić krytyków literackich, rzadko jednak kiedy nasz wzrok zawiesza się na nazwisku tłumacza. Mało kto dziś pamięta, kto wymyślił „Kubusia Puchatka”, czy przyczynił się do sukcesu Cortazara czy Hemingwaya w Polsce. A przecież praca tłumacza, niewiele różni się od tej, którą wykonuje pisarz, jest równie odpowiedzialna i wymaga podobnej kreatywności.”\nBronisław Zieliński – tłumacz prawie wszystkich dzieł Ernesta Hemingwaya i Trumana Capote. Dzięki niemu „Komu bije dzwon” czy „Śniadanie u Tiffany’go” to lektury, do których chce się wracać. Nikt tak jak on, nie potrafił zwięźle i celnie oddać charakteru amerykańskiej prozy lat 50.\nIrena Tuwim – to ona zamieniła Fredzię Phi-Phi w Kubusia Puchatka, czyniąc ze słodkiej misiowej dziewczynki, przekornego misia. Zawdzięczamy jej całą, najpiękniejszą literaturę dla dzieci „Byczka Fernando”, „Mary Poppins”, czy baśnie braci Grimm. Czasem zarzuca się jej, że zamiast tłumaczenia, pisała na nowo. Cóż, z doskonałym skutkiem.\nZofia Chądzyńska – królowa Ameryki Południowej. Wierna tłumaczka Cortazara, Borgesa i Marqueza. To między innymi (a może głównie?) jej doskonałym tłumaczeniom i intuicji językowej zawdzięczamy boom na literaturę iberoamerykańska w Polsce w latach 70. Realizm magiczny to jej drugie imię.\nJerzy Pomianowski – tłumacz z języka rosyjskiego. Do jego najwybitniejszych osiągnięć należy przekład „Archipelagu Gułag”. Udało mu się w nim oddać rosyjskiego ducha i na zawsze zapaść w pamięć milionom czytelników.\nStanisław Barańczak – człowiek instytucja. Żongluje słowami, tłumaczy wiersze, sonety, opowiastki i wszystko, co wpadnie mu do ręki, chociażby Szekspira, który dzięki jego przekładowi dostał nowe życie. Znów straszy, śmieszy i wciąga, tak jakby był napisany wczoraj, a nie prawie 500 lat temu.\nRobert Stiller – podobno „Alicja w krainie czarów” to trzecia, po Biblii i dramatach Szekspira najpopularniejsza książka. W Polsce nie byłoby jej, gdyby nie Stiller. Otwórzcie swoje wydanie i spójrzcie do przypisów, tak jak on, nie pracuje dziś już nikt.\nPod adresem dzientlumacza.pl zamieszczono wirtualną wystawę Portrety przekładu, na której trzydziestu tłumaczy i tłumaczek przedstawia i poleca czytelnikom ulubioną, najbardziej wartościową lub najnowszą książkę we własnym przekładzie.\nOprac. Alina Melnicka-Zygmunt, Katarzyna Krukowska-Cyranowicz – Wydział Udostępniania Zbiorów PBW w Bydgoszczy\nVI Noc Bibliotek już za nami


CIASTKA Z CIECIERZYCY JAK PIEGUSKI » Totalnie Naturalnie\nPierwsze skojarzenie, jakie przyszło mi do głowy po przygotowaniu tych ciastek to, że przypominają pieguski. Z tą różnicą, że będą ich zdecydowanie zdrowszą wersją. Bez chemicznych dodatków, tony cukru i konserwantów rujnujących mikroflorę jelitową odpowiedzialną za naszą odporność. Ciacha są poza tym bez glutenu, bez jajek i bez mleka. Moi drodzy, zapraszam Was zatem na jakże zdrowe i smaczne ciastka z ciecierzycy jak pieguski 😊\nCiecierzyca to strączek wszechstronny. Idealnie nadaje się do zup, dań głównych, pasztetów. Można wyczarować z niej popularny hummus, pastę na kanapki, domową nutellę, brownie, a nawet upiec ciasto. Nie wspominając o cudownej zalewie, którą uzyskujemy z gotowania ciecierzycy o wdzięcznej nazwie aquafaba stanowiącej bazę wielu wegańskich pyszności, np. tego najlepszego wegańskiego majonezu.\nW domu mam spory zapas ciecierzycy. Jest zawsze na mojej liście zdrowych zakupów. Dostaniecie ją bez problemu w każdym sklepie. W ulubionym sklepie Polaków, czyli w Biedronce można kupić zarówno ciecierzycę suchą, jak i w zalewie. W tym przepisie łatwiej będzie użyć gotowej ciecierzycy z zalewy.\nWszystkie rośliny strączkowe są bogactwem roślinnego białka, które jest znacznie bardziej wartościowe oraz łatwiej przyswajalne i trawione niż popularne białko z mięsa. Ponadto rośliny strączkowe, jako jedne z nielicznych pokarmów, łączą w sobie białko i błonnik pokarmowy.\nJeśli jesteście ciekawi jakie cenne dla naszego zdrowia są ciastka z ciecierzycy zerknijcie na koniec wpisu – tam czeka na Was sporo informacji o ciecierzycy, oleju kokosowym i syropie klonowym!\nCiastka z ciecierzycy jak pieguski – przepis (składniki)\nCiastka z ciecierzycy jak pieguski – przepis (przygotowanie)\n20 g roztopionego oleju kokosowego nierafinowanego\n1/2 opakowania czekolady gorzkiej (50 g)\nWszystkie składniki, oprócz czekolady, miksujemy na jednolitą masę.\nCzekoladę siekamy na drobne kawałki, dodajemy ją do masy i mieszamy łyżką z powstałą masą.\nNa blachę wyłożoną papierem do pieczenia nakładamy po łyżce masy i delikatnie ugniatamy.\nCiastka pieczemy w piekarniku o temperaturze 180 stopni przez 20 minut. Ja piekę na funkcji termoobieg. Funkcja góra-dół też powinna dać radę, ale ciastka mogą nie wyjść tak kruche jak powinny.\nCzekamy chwilę, aż ciastka ostygną i delikatnie zdejmujemy je z papieru.\nNasze ciastka z ciecierzycy jemy po wystudzeniu.\nNasze ciastka z ciecierzycy warto wstawić do uprzednio nagrzanego piekarnika. Wtedy mamy gwarancję, że będą kruche – tak jak oryginalne pieguski. Kiedy włączymy piekarnik, od razu włożymy ciastka i nie zaczekamy, aż osiągnie temperaturę 180 stopni – ciastka mogą wyjść zbyt miękkie. Ale bez obaw! Będą równie pyszne 😊\nRóżnicę może też robić rodzaj i moc piekarnika. Kiedy piekę ciastka w domu, wychodzą kruche w sam raz (mam piekarnik elektryczny). W piekarniku elektrycznym z dobrą mocą mogą wyjść zbyt kruche, a z kolei w piekarniku gazowym możemy piec nawet dłużej niż zalecane 20 minut i nadal będą miękkie. Dlatego nie zniechęcajcie się, eksperymentujcie i próbujcie. Na pocieszenie powiem Wam, że zdarza się, że jeden przepis testuję kilkanaście razy, zanim dopracuję wszelkie kwestie techniczne i będzie wart opublikowania na blogu 😊\nJeśli lubicie domowe ciacha bez tony zbędnych chemikaliów występujących w gotowych produktach, skosztujcie też ciasteczek owsianych z dynią. Z pewnością przypadną Wam do gustu 😊\nbez cukrubez laktozybez mąkibez mlekabez nabiałubezglutenowebiałkociasteczkaciastkaciecierzycaciecierzyca właściwościdania bezglutenowedania wegańskiedesergorzka czekoladamasło orzechoweolej kokosowyolej kokosowy właściwościolej nierafinowanypieguskipodwieczorekprzepisprzepis na ciasteczkaprzepis na ciastkaprzepis na deserrośliny strączkowesyrop klonowysyrop klonowy właściwościwegańskiewłaściwościwłaściwości odżywczezdrowe odżywianiezdrowe przepisyzdrowe słodycze\n9 kwietnia 2022 o 16:50 Odpowiedz\nHej Justynko , właśnie zabieram się za robienie tych ciastek, tylko muszę zmodyfikować bo niestety nie mam masla orzechowego 🥴 dam olej kokos lub masło w zamian, myślisz że ma potencjał?\n23 kwietnia 2022 o 10:07 Odpowiedz\nWitaj Kaju, myślę że spokojnie można zamienić masło orzechowe na wymienione przez Ciebie składniki, chodzi tutaj o tłuszcz i konsystencję płynną, która pozwoli „skleić” ciastka 🙂 Pozdrawiam ciepło


Czy w małym, niczym nie wyróżniającym się miasteczku w Niemczech, może zdarzyć się coś strasznego? Mieszkańcy Kirchdorf są ludźmi bardzo spokojnymi. Praktycznie znają się na wylot od dziecka. Policja nie ma tu za dużo pracy. Mogą co najwyżej uczyć małe dzieci przechodzenia na pasach albo doszkalać młodych kierowców. To ich cała rozrywka. W takim razie jakim sposobem doszło w tym miasteczku do zbrodni? Przekonał się o tym Dirk Tielke - młody szef policji, detektyw, który przybył do Kirchdorf na krótko przed pierwszymi niepokojącymi wydarzeniami.\nDruga część to „Mysz zastępcza”. Tym razem mamy do czynienia ze zbrodnią doskonałą. Sprawa wymaga naprawdę dobrego śledztwa. Ginie jeden z bogatszych mieszkańców Kirchdorf - Reiner Pagel. Od dawna wiadomo, że prowadził on podejrzany biznes i prawdopodobnie mafia skutecznie uniemożliwiła mu stanie się świadkiem koronnym, poprzez pozbawienie go życia. Jednak nie do końca takie rozwiązanie przypada komisarzowi Tielke. Podejrzenie pada na jednego z mieszkańców miasteczka. Mężczyzna w dodatku sam się podkłada. Niestety, oskarżenie dawnego konkurenta denata okazuje się żartem grupy społeczności z Kirchdorf. Tymczasem Dirk jest w niebezpieczeństwie. Gdyby nie nadmierna ciekawość jego sprzątaczki, prawdopodobnie straciłby życie, otwierając list z mini bombą. Sprawa zaczyna się powoli wyjaśniać. Młody detektyw dzięki pomocy zabawnej i pełnej życia pani Funke jest coraz bliżej rozwiązania zagadki.\n„Detektyw i panny” to bardzo dobrze napisana książka. Jest wciągająca i niebanalna. Mamy do czynienia z interesującym i mrożącym krew w żyłach thrillerem, a także kryminałem, którego motywem przewodnim jest zbrodnia doskonała. Zakończenia obu opowiadań są nietypowe. Finał pierwszej części bardzo mnie zaskoczył. W zasadzie moje zdziwienie trwało od momentu, kiedy dowiedziałam się, kto może być potencjalnym mordercą oprócz podejrzewanego mężczyzny z amnezją. Zakończenie drugiej skojarzyło mi się trochę z grecką tragedią. Kiedy je przeczytałam, uznałam, że poniekąd szkoda mi mordercy. Oprócz tego bardzo ciekawe są wplecione w tekst analizy psychologiczne, najczęściej tłumaczone przez ukochaną pana komisarza - Alke. Należy też zwrócić uwagę na pewien wątek, który wyjątkowo rozbawia w drugiej części. Jest nią tytułowa mysz, której panicznie boi się odważny detektyw Tielke. Akcja, która rozgrywa się w jego biurze z udziałem osób trzecich, polegająca na złapaniu małego zwierzątka, jest bardzo zabawna.\nBaza recenzji Syndykatu ZwB detektyw i panny kryminał magdalena lewańska merry wydawnictwo janka