KALENDARIUM PREMIER: LISTOPAD – Telepro\nStr. głównaPREMIERYKALENDARIUMKALENDARIUM PREMIER: LISTOPAD\n31 października 2020 KALENDARIUM\n1.11 ZIEMIA NICZYJA (HBO GO) fabuła serialu podąża w głąb syryjskiej wojny domowej śladami Antoine’a, młodego Francuza, szukającego swojej uznanej za zmarłą siostry. Rozwiązując krok po kroku jej tajemnicę, mężczyzna w końcu łączy siły z jednostką zagorzałych kurdyjskich bojowniczek, które są największym koszmarem ISIS, i przemierza z nimi terytoria okupowane przez wroga. Ścieżki Antoine’a przecinają się z poszukiwaczami przygód, anarchistami, szpiegami, ale też niewinnymi ofiarami wojny, co daje widzowi wyjątkowe spojrzenie na tragiczne wydarzenia w Syrii i ich wpływ na cały świat.\n1.11 TRINITY FORCE PUCHAR POLSKI (POLSAT GAMES) Zakończył się etap otwartych kwalifikacji do Trinity Force Pucharu Polski, nowego turnieju wspieranego przez Riot Games czyli twórców gry League of Legends. Uczestnicy powalczą o nagrody z puli pieniężnej wynoszącej 50 000 złotych. Rozgrywki będą transmitowane równolegle w telewizji oraz w internecie.\n1.11 BEZ ZNIECZULENIA (MOTOWIZJA) Dokument Tomasza Roli i Szymona Wasylówa pokazuje rywalizację w wyścigach motocyklowych z perspektywy kierowców, zespołów oraz ich rodzin. Autorzy filmu spędzili sezon 2019 na torach całej Europy, dokumentując sukcesy i porażki naszych zawodników, dzięki czemu widzowie zobaczą motocyklową rzeczywistość widzianą oczami ludzi, pełnych pasji i miłości do świata jednośladów.\n1.11 CZAS NATURY (BBC EARTH) Jako mieszkańcy Ziemi znajdujemy się obecnie w punkcie zwrotnym. Destrukcyjny wpływ naszej działalności na stan planety jest niezaprzeczalny. Twórcy tej zapierającej dech w piersiach i pouczającej serii przyrodniczej odwiedzają 15 różnych miejsc na świecie, by znaleźć odpowiedź na pytanie, jak przywrócić równowagę w przyrodzie i na nowo zdefiniować w niej miejsce człowieka. Program jest okazją do poznania inspirujących działaczy na rzecz przyrody i ekologów, ale także zobaczenia rzadkich materiałów archiwalnych oraz niesamowitych zdjęć z najpiękniejszych zakątków świata, zebranych razem, aby umożliwić nam głębsze zrozumienie środowiska naturalnego i naszego w nim miejsca.\n1.11 WSZYSTKIE STWORZENIA, MAŁE I DUŻE (EPIC DRAMA) Wspomnienia Jamesa Herriota jako wiejskiego weterynarza z Yorkshire zostały zekranizowane w nowej, nostalgicznej i zabawnej wersji kultowego brytyjskiego serialu.\nWzruszająca opowieść o przygodach młodego weterynarza w północnej Anglii lat 30. XX w. Świeżo po ukończeniu Glasgow Veterinary College James Herriot (Nicholas Ralph) chce spełnić swoje marzenia o pracy weterynarza w uroczym hrabstwie Yorkshire. Szybko odkrywa, że leczenie zwierząt to także relacje z ich właścicielami, a te w przypadku farmerów z Yorkshire bywają trudne… W Skeldale House James poznaje swoją nową, nieco dysfunkcyjną rodzinę: chaotycznego i nieprzewidywalnego szefa – Siegfrieda Farnona (Samuel West), jego krnąbrnego brata Tristana (Callum Woodhouse) i bystrą panią Hall (Anna Madeley), która o wszystkim decyduje.\n2.11 KRYMINALNE AKTA INSPEKTOR BISKUPSKIEJ (CBS REALITY) Pięcioodcinkowa seria opowiada o pięciu słynnych sprawach z lat 90., w prowadzenie których zaangażowana była inspektor Grażyna Biskupska – najsłynniejsza kobieta oficer polskiej służby mundurowej. Sama Grażyna Biskupska występuje w roli gospodyni oraz głównej ekspertki i przeprowadza widza przez meandry policyjnych śledztw, rozmawiając z byłymi kolegami i koleżankami oraz wracając na miejsca zbrodni. Inspektor Biskupska w policji przepracowała ponad 20 lat. Kierowała m.in. Wydziałem do Walki z Terrorem Kryminalnym Komendy Stołecznej Policji oraz Wydziałem do Zwalczania Aktów Terroru CBŚ Komendy Głównej Policji. Nadzorowała największe policyjne sprawy w Warszawie, w tym rozpracowanie słynnej grupy przestępczej z Żoliborza oraz znalezienie sprawców głośnego zabójstwa maturzysty porwanego z Lasku Młocińskiego.\n2.11 PYTANIA DO DOKTORA (STUDIOMED TV) Trójka znakomitych lekarzy obala medyczne mity i odkrywa cuda ludzkiego organizmu. Każdy odcinek przedstawia inny temat, od diety, przez ból, po zdrowie seksualne i alergie.\n2.11 ŻYCIE W KRAJU HITLERA (POLSAT VIASAT HISTORY) Seria ukazuje realia codzienności w nazistowskich Niemczech. Dowiemy się, jak żyli zwykli ludzie i jak po wojnie dochodzili do siebie po doświadczeniach hitleryzmu. Odcinek 1: Upada Republika Weimarska, naziści wchodzą do rządu. W latach 1933-1935 Hitler zdobywa władzę absolutną. Wszędzie wiszą hitlerowskie flagi, a Niemcy stają się państwem nazistowskim.\n3.11 AUSTRALIJSCY ŁOWCY BYDŁA (POLSAT VIASAT EXPLORER) Co roku grupa odważnych mężczyzn i kobiet zarabia na życie wyłapywaniem zdziczałego bydła na australijskich pustkowiach. To jedno z najbardziej niebezpiecznych zajęć na Ziemi… Odcinek 1: Liz i Willie Cookowie zaczynają swoje pierwsze „łowy” w tym sezonie w Lorella Springs. Liz usiłuje schwytać agresywnego byka, ale wkrótce role się odwracają i okazuje się, że to ona jest ścigana.\n4.11 TRUMP W BIAŁYM DOMU (BBC BRIT) Donald Trump jest jedną z najbardziej znanych osób na całym świecie. Kiedy w listopadzie 2016 roku nieoczekiwanie wygrał wybory i został prezydentem Stanów Zjednoczonych, wprowadził odważne nowe podejście do prezydentury, oparte na doświadczeniach z pracy w biznesie i telewizji, wywracając świat do góry nogami i zmieniając amerykańską politykę w istne reality show. Program przygląda się temu, jak doszło do tego, że Trump objął urząd prezydenta i poddaje analizie największe zmiany we współczesnej historii politycznej USA.\n4.11 WOJNA TRZYDZIESTOLETNIA (POLSAT VIASAT HISTORY) Autorzy serii budują pomost pomiędzy teraźniejszością a przeszłością, sięgając po materiały dokumentalne i inscenizacje. Program pozwoli nam poznać codzienne życie w czasach wojny trzydziestoletniej.\n5.11 ODPOWIEDNIK (AXN BLACK) Historia Howarda Silka, spokojnego pracownika berlińskiego oddziału ONZ, pracującego w Biurze ds. Wymiany. Mimo 30 lat pracy nadal nie wie czym dokładnie zajmuje się jego dział. Odkrywa jednak, że wszyscy pomagają w wymianie informacji między równoległymi światami, które zostały stworzone w wyniku eksperymentu naukowego w 1987 roku. Świat „Alpha” i świat „Prime” do tej pory wyglądały identycznie. Jednak wszystko zmieniło się w 1996 roku, gdy w świecie „Prime” zmarły setki milionów ludzi z powodu wirusa grypy, który podobno został wysłany ze świata „Alpha”. Wybuchła wojna, a teraz spokojny Silk ze świata „Alpha” zostanie zamieszany w całą serię wydarzeń i pozna swojego odpowiednika ze świata „Prime”, który jest okrutnym szpiegiem i zabójcą.\n6.11 KRÓL (CANAL+) To osadzona w Warszawie w 1937 roku gangsterska opowieść o przemocy, żądzy władzy i dążeniu do jej utrzymania za wszelką cenę. Historia wzlotów i upadków mafii, która wzbudzała strach i posłuch w stolicy przed wybuchem II wojny światowej. Główny bohater, żydowski gangster-bokser Jakub Szapiro, zostaje wciągnięty w polityczny spisek i gangsterskie porachunki, które mogą przesądzić o losach państwa.\n5.11 W KRĘGU ZBRODNI (EPIC DRAMA) Niezwykły talent do łamania kodów, inteligencja i znajomość pracy wywiadowczej: cztery z pozoru zwyczajne kobiety rozpoczynają niezwykłe śledztwo w sprawie serii makabrycznych morderstw.\nOdcinek 1: Susan, Millie, Jean i Lucy wracają po wojnie do normalnego życia. Kiedy Susan odkrywa wzór ukryty w serii morderstw, zwraca się o pomoc do dawnych koleżanek, które pomogą jej wyjaśnić sprawę.\n6.11 OPOWIEM CI O ZBRODNI. SEZON 3 (CRIME+INVESTIGATION POLSAT) Mistrzowie polskiego kryminału powracają w trzeciej odsłonie wyjątkowego projektu medialnego, na który składa się nowy sezon programu telewizji Crime+Investigation i powstała w trakcie jego produkcji książka z opowiadaniami opisującymi sprawy omawiane w programie, wydana przez Skarpę Warszawską, jak również serial audio z udziałem m.in. Edyty Olszówki, Piotra Głowackiego i Magdaleny Popławskiej wyprodukowany przez Storytel.\n6.11 ODKRYWAJĄC BEETHOVENA (TVP KULTURA) Premierowy odcinek serialu dokumentalnego w reżyserii Christopha Engela. W grudniu przypada 250. rocznica urodzin Ludwiga van Beethovena, jednego z najwybitniejszym twórców w dziejach muzyki. Najważniejszą część jego twórczości stanowi 9 symfonii, które wyznaczały nową drogę dla tego gatunku w XIX wieku.\nWybitny dyrygent Christian Thielemann razem ze znanym krytykiem muzycznym Joachimem Kaiserem przeanalizują każdą z symfonii pod względem interpretacji oraz porównają z innymi wykonaniami. Rozmowa jest ilustrowana fragmentami koncertów, które Thielemann wykonał z Filharmonikami Wiedeńskimi, a także archiwalnymi wykonaniami m.in.: Herberta von Karajana oraz Leonarda Bernsteina.\n7.11 WESELE Z PIEKŁA RODEM (POLO TV) Dziesięć uroczystości weselnych, które odbywają się w domu weselnym prowadzonym przez Krystynę Zajączek. Każdy odcinek, to inne wesele, inna para młoda i jej rodzina. Każde wesele to inna historia, która zaskakuje swoim przebiegiem. Krystyna organizacją wesel zajmuje się od 15 lat i w swoim życiu widziała już wiele. Pomagają jej podkochujący się w niej Pan Zbyszek, który liczy że splot nieoczekiwanych zdarzeń sprawi, że Krystyna odwzajemni jego uczucie oraz jej syn Krystian przystojny wodzirej, który na weselach lubi przede wszystkim flirtować z kobietami. Niezobowiązujące spotkanie i randki to jego żywioł. Niestety z tego powodu miewa kłopoty.\n7.11 BUNDESLIGA: BORUSSIA DORTMUND- BAYERN MONACHIUM (ELEVEN SPORTS) W jesiennym hicie Bundesligi zmierzą się najlepsze niemieckie drużyny ostatnich lat: Borussia Dortmund i Bayern Monachium. Kibice liczą na emocje podobne do tych, jakie towarzyszyły rywalizacji głównych konkurentów do tytułu mistrza kraju we wrześniowym meczu o Superpuchar Niemiec. Wówczas Bayern wygrał 3:2, a spotkanie trzymało w napięciu przez pełne 90 minut. Liderem monachijczyków będzie bijący kolejne rekordy strzeleckie Robert Lewandowski. Obok niego w barwach Die Roten zagrają takie gwiazdy jak Serge Gnabry, Joshua Kimmich i Thomas Müller. Z kolei po stronie BVB zaprezentują się m.in. Łukasz Piszczek, Marco Reus, Jadon Sancho i Erling Håland. Ten ostatni jest głównym konkurentem „Lewego” w wyścigu o miano najlepszego snajpera Bundesligi. Który z nich zwycięży w tym ekscytującym pojedynku?\n7.11 MONGOLSKI ŁĄCZNIK (CINEMAX) Działający pod przykrywką agent FBI Wade Dalton (Kaiwi Lyman) rozpracowuje temat handlu ludźmi. W końcu udaje mu się zatrzymać Serika Ibrayeva (Sanjar Madi), tajemniczego człowieka działającego w mongolskim podziemiu. Czas ucieka, a Wade musi eskortować Serika do Mongolii i podjąć współpracę z twardą policyjną detektywką Ganzorig (Amra Baljinnyam). Jego celem jest doprowadzenie mężczyzny przed sąd i nakłonienie go do złożenia zeznań przeciwko członkom groźnej grupy przestępczej.\n8.11 BYĆ KRÓLOWĄ (NATIONAL GEOGRAPHIC) Tegoroczna produkcja Toma Jenningsa to niezwykle intymna biografia Elżbiety II, ukazana na tle najważniejszych i najtrudniejszych momentów z dziejów angielskiej rodzin królewskiej. Od ponad 67 lat każdy jej krok, decyzja, zachowanie a nawet ubiór nieustannie podlegają ocenie publicznej. Jednocześnie to, jak brytyjska monarchini przez wszystkie te lata radziła sobie w roli matki, żony i babci, pozostaje tajemnicą. Czy Elżbiecie II zawsze udawało się godzić relacje rodzinne ze sprawowaniem władzy w kraju? Jak z perspektywy rodziny Windsorów wyglądały kluczowe, historyczne wydarzenia?\n8.11 DZIKIE TOKIO (POLSAT VIASAT NATURE) Tokio to największy i najgęściej zaludniony obszar metropolitalny na świecie, ale 38 milionów jego mieszkańców – czwarta część całej populacji Japonii – dzieli przestrzeń życiową z wieloma przedstawicielami dzikiej przyrody. Urocze chrząszcze z rodziny bogatkowatych, spotykane w rozsianych na terenie miasta świątyniach, rybitwy gniazdujące na dachach domów i ryby żyjące w rzece Tama, a także niedźwiedzie, małpy i podobne do lisów japońskie jenoty żyjące w okolicznych lasach: w tym programie zobaczymy potęgę natury w stolicy Japonii.\n8.11 NASCAR Cup Series (MOTOWIZJA) W niedzielę, odbędzie się ostatni, 36. wyścig sezonu 2020 pucharowej serii NASCAR, która jako jedna z niewielu serii wyścigowych na świecie zdążyła rozpocząć sezon zanim cały świat stanął w obliczu pandemii koronawirusa. Od marca kierowcy pucharowej serii NASCAR musieli zamienić swoje auta na symulatory w domowym zaciszu. Przerwa pandemiczna w przypadku NASCAR Cup Series trwała nieco ponad dwa miesiące i już 17 maja zobaczyliśmy pierwszy wyścig na żywo. Najwięcej razy w victory lane parkował w tym roku Kevin Harvick. Kierowca Stewart-Haas Racing zwyciężał dziewięciokrotnie, jednak nie znalazł się w finałowej czwórce. Niezwykle pechowa Round of 8 pozbawiła Harvicka szans na zdobycie drugiego tytułu.\n8.11 IT AIN’T PRETTY (AMC) Film dokumentalny opowiadający o wyzwaniach i sukcesach surferek walczących z seksizmem na wodzie, w sportowej rywalizacji, mediach i branży surfingowej, wspieranych przez zżytą społeczność podobnie myślących kobiet. Obraz przedstawia historię Bianki Valenti, surf erki z Ocean Beach, śledząc jej drogę od dziecięcej gwiazdy surfingu do światowej klasy pogromczyni wielkich fal. Skłaniający do refleksji, zapadający w pamięć film przybliża widzowi rosnący ruch kobiet, które walczą z płytkim i seksualizowanym wizerunkiem kobiet surf erek w mediach.\n8.11 WSPANIALI LUDZIE (TV4) Na wyjątkowe spotkanie z Czesiem – ulubieńcem fanów kultowego serialu Czwórki „Włatcy móch” – i jego twórcą, Bartkiem Kędzierskim, zaprasza gospodarz programu „Wspaniali ludzie” – Mariusz Węgłowski. Czesio, sympatyczny zombie i uczeń szkoły podstawowej, z właściwą sobie szczerością odpowie na każde pytanie Mariusza. O swoim bohaterze i serialu „Włatcy móch” opowie w programie Bartek Kędzierski – reżyser, scenarzysta, montażysta, aktor, dźwiękowiec kierownik produkcji, dialogista, przedsiębiorca, twórca kilku seriali animowanych, a prywatnie mąż, ojciec dwóch synów.\n9.11 HALSTROM (FOX) Inspirowany postaciami z komiksów Marvela, „Helstrom” to mroczna historia rodzeństwa Daimona (Tom Austen) i Any Helstromów (Sydney Lemmon), dzieci tajemniczego oraz potężnego demona i seryjnego mordercy zarazem. Gdy Daimon i Ana są jeszcze dziećmi ich matka trafiła do szpitala psychiatrycznego w wyniku załamania na wieść o prawdziwej tożsamości ojca rodzeństwa. Mimo tragicznych wydarzeń z przeszłości Helstormowie na pozór prowadzą normalne życie. Daimon na co dzień jest profesorem antropologii a Ana właścicielką domu aukcyjnego. Jest to jedynie przykrywka dla ich mrocznych działań. Walcząc ze swoimi rodzinnymi koszmarami, rodzeństwo wykorzystuje swoje nienaturalne zdolności, by uchronić ludzkość przed skrywającymi się w ciemności jej najgorszymi przedstawicielami. Zarówno Daimon, jak i Ana robią to na swój własny, nieortodoksyjny sposób.\n9.11 POLSKA Z GÓRY. KRÓLEWSKI ZAMEK NA WAWELU (PLANETE+) Ostatni odcinek z części poświęconej królewskim zamkom obronnym, magnackich pałacom oraz szlacheckim dworom i dworkom. Nie zabraknie widoku takich miejsc jak Niedzica, Czorsztyn, Ujazd, Chęciny, Rabsztyn, Czersk czy Siewierz. Oprócz samych fotografii zostanie przedstawiona także porywająca historia losów właścicieli tych lokacji. Widzowie zobaczą także wnętrza opisywanych twierdz i dworów.\n10.11 BRANŻA (HBO) Serial zabiera widzów za kulisy świata „wielkiej finansjery”, którą poznajemy z perspektywy outsiderki Harper Stern (Myha’la Herrold) – zdolnej, młodej kobiety z małego miasta w stanie Nowy Jork. W produkcji śledzimy losy grupy absolwentów, którzy rywalizują o kilka etatów w znanym, międzynarodowym banku z siedzibą w Londynie. Wszyscy mają wielkie ambicje, chcą podbijać świat, wikłają się w przelotne romanse i nie stronią od narkotyków. Twórcy serialu poruszają także takie tematy, jak płeć, rasa, podziały klasowe i przywileje w środowisku pracy. Młodzi i zdolni kandydaci są na etapie życia, na którym krystalizuje się jeszcze ich tożsamość, a wpływ na nią ma m.in. praca w niezwykłe stresującym środowisku banku Pierpoint & Co., gdzie teoretycznie hołduje się merytokracji, ale w praktyce obowiązuje skostniała hierarchia.\n11.11 SZARADA (FILMBOX ARTHOUSE) Piękna Regina Lampert (Audrey Hepburn) zamierza rozwieść się z Charles’em. Kiedy jednak wraca do Paryża z wakacji, zastaje swoje mieszkanie ogołocone ze wszystkich sprzętów, a od policji dowiaduje się, że mąż został zamordowany. Charles tuż przed śmiercią sprzedał cały majątek na licytacji, uzyskując 250 tysięcy dolarów, po których nie ma śladu. Wkrótce wychodzi na jaw jego niezbyt chlubna przeszłość. Okazuje się, że podczas wojny ukradł sporą sumę pieniędzy należących do rządu i od tego czasu ukrywał się pod wieloma nazwiskami. Teraz różne podejrzane osoby szukają tych pieniędzy i Regina staje się obiektem ich zainteresowania.\n12.11 STRAŻNICZKA (CANAL+ FILM) Sadie (Olivia Wilde) wielokrotnie padała ofiarą brutalnej przemocy ze strony swojego męża (Morgan Spector). Mężczyzna maltretował ją fizycznie i dręczył psychicznie, ale w końcu udało jej się od niego uciec. Pocieszenie odnalazła w sztukach walki. Niegdyś zastraszona i bezwolna stawia sobie nowy cel w życiu: zamierza pomagać wszystkim kobietom, które są katowane przez swoich partnerów. Nachodzi ich w domach, traktuje dokładnie tak samo jak oni swoje ofiary i upewnia się, że więcej nie podniosą na nikogo ręki. Te interwencje nie przynoszą jej jednak pełnego ukojenia. Zaczyna rozumieć, że aby w pełni odzyskać kontrolę nad swoim życiem, musi rozprawić się z własnym oprawcą.\n12.11 ELI ROTH: HISTORIA HORRORU. SEZON 2 (AMC) Drugi sezon serialu wchodzi jeszcze głębiej tam, gdzie spoczywa przerażenie, odkopując przy tym przełomowe filmy i kultowe klasyki oraz grzebiąc we wnętrznościach ostatnich dokonań kinowych w sferze horroru. Serial odkrywa mroczną i nikczemną frajdę płynącą ze strasznych filmów, rzemiosło, które stało za ich stworzeniem oraz sposób, w jaki horrory odzwierciedlają niepokoje swoich czasów. Historia opowiadana jest przez Eli’a Rotha przy pomocy znamienitej obsady złożonej z pisarzy, reżyserów, aktorów, kinematografów, kompozytorów i specjalistów od efektów specjalnych, którzy powołują nasze największe koszmary do życia.\n13.11 INNA KOBIETA (ALE KINO+) Paryski redaktor Daniel (Daniel Auteuil) i Isabelle (Sandrine Kiberlain) tworzą całkiem udane małżeństwo. Pewnego dnia mężczyzna przez przypadek spotyka swojego dawnego przyjaciela, Patricka (Gérard Depardieu). Daniel zaprasza go do siebie na obiad wraz z nową dziewczyną. Patrick przyprowadza ze sobą ubraną w czerwoną sukienkę Emmę (Adriana Ugarte), niezwykle atrakcyjną aktorkę o hiszpańskich korzeniach. Urocza i ponętna partnerka kolegi otępia całkiem Daniela, który pogrąża się w świecie erotycznych fantazji, w którym razem z Emmą uciekają we dwoje do Wenecji. Daniel nieudolnie usiłuje za wszelką cenę nie zdemaskować targających nim emocji.\n13.11 INSIDE THE MATRIX III (FIGHTKLUB) W Singapurze odbędzie się trzecia odsłona serii Inside the Matrix. Tym razem w pojedynku wieczoru zmierzą się zawodnicy wagi koguciej, Kevin „The Silencer” Belingon i John „Hands Of Stone” Lineker. Singapore Indoor Stadium w piątkowe popołudnie znów stanie się areną, na którą zwrócone będą oczy całego świata sportów walki. W „Mieście Lwa” odbędzie się pięć znakomitych pojedynków, a w walce wieczoru rękawice skrzyżuje dwóch artystów nokautu w wadze koguciej – były mistrz świata organizacji ONE, a obecnie pretendent do tytułu nr 1, Kevin Belingon oraz piąty zawodnik rankingu, John Lineker. Pierwszy z nich fanom organizacji ONE znany jest przede wszystkim z pasjonujących pojedynków z Brazylijczykiem, Bibiano Fernandesem, z którym mierzył się w oktagonie już czterokrotnie.\n13.11 POPLĄTANE PLANY (ROMANCE TV) Oliver, syn Claudii (Rebecca Immanuel) pragnie się ożenić z córką Herberta, Jade. Wesele ma się odbyć w niewielkim kręgu rodzinnym, w Południowym Tyrolu, gdzie mieszka Claudia. Gdy Herbert poznaje plany weselne młodych, nie zgadza się na małą uroczystość – zamierza wyprawić córce huczne wesele. Tym samym zaczyna się przepychanka między ojcem a córką, co kładzie się cieniem na związku narzeczonych.\n13.11 TRANSHOOD (HBO GO) Film dokumentalny, do którego zdjęcia były realizowane przez pięć lat w Kansas City, jest kroniką życia czworga transpłciowych młodych ludzi oraz ich rodzin. Kamera towarzyszy czwórce bohaterów przez wiele lat (w chwili rozpoczęcia zdjęć są oni w wieku 4, 7, 12 i 15 lat), dokumentując ich indywidualne doświadczenia. Wszyscy z nich definiują na nowo pojęcie „dojrzewania” i opowiadają, w jaki sposób ekspresja płciowa zmienia obecnie amerykańską rodzinę. Film, który poruszy widzów i skłoni ich do refleksji, pokazuje problemy, z jakimi stykają się na co dzień rodzice oraz ich dzieci, bo ich złożona tożsamość jest źródłem wielu wyzwań i przemian, które kształtują ich osobowość.\n14.11 PANDY WIELKIE: OSTATNIE SCHRONIENIE (NAT GEO WILD) Niezwykła produkcja pozwala zanurzyć się w świecie pand. To okazja do zobaczenia gatunku zagrożonego wyginięciem w naturalnym środowisku. Przyjrzymy się pracy ludzi, wypuszczających pandy na wolność i zabiegających o zwiększenie liczby populacji tego gatunku.\n15.11 JOKER (HBO) Arthur Fleck jest wciąż lekceważony i źle traktowany przez społeczeństwo. Na co dzień szuka swojej drogi będąc klaunem do wynajęcia za dnia, a w nocy aspirując do bycia stand-uperem… Balansujący między apatią a okrucieństwem, w końcu podejmuje jedną złą decyzję, która wywołuje reakcję łańcuchową i doprowadza do eskalacji.\nWidowiskowo zrealizowany thriller Todda Phillipsa (Kac Vegas) z popisową kreacją Joaquina Phoenixa, za którą aktor został wyróżniony Złotym Globem i Oscarem. Obok niego występują: Robert De Niro, Zazie Beetz, Frances Conroy oraz Brett Cullen. Produkcja otrzymała dwie Nagrody Akademii oraz dziewięć nominacji.\n15.11 GADAJĄCE GŁOWY (BBC FIRST) W 2020 roku BBC przygotowało remake monologów autorstwa uznanego dramaturga i scenarzysty Alana Bennetta. W najnowszym projekcie udział wzięli słynni brytyjscy aktorzy, w tym m.in.: Jodie Comer, Martin Freeman oraz Kristin Scott Thomas.\nCykl 12 powstałych w 1988 i 1998 roku monodramów przed laty został entuzjastycznie przyjęty przez krytyków oraz publiczność. Obecnie do dziesięciu oryginalnych monologów dodane zostały dwie zupełnie nowe fabuły. Każda z nich podejmuje ważki tematz codziennego życia, np. poczucie winy, gniew, samotność. Aktorzy mówią wprost do kamery, co dodatkowo wzmacnia siłę przekazu. Bennet stworzył galerię bardzo charakterystycznych, a jednocześnie kąśliwych portretów zwykłych ludzi. Na uwagę zasługują świetne kreacje aktorskie oraz fakt, że produkcja została zrealizowana w trudnych i bezprecedensowych okolicznościach pandemii koronawirusa Covid-19 z zachowaniem reżimu sanitarnego oraz dystansu.\n15.11 NA RATUNEK ARKTYCE (NATIONAL GEOGRAPHIC) Gwałtowne zmiany klimatyczne powodują topnienie wielkich połaci arktycznego lodu. Rdzenna ludność Kanady i Grenlandii – ponad stutysięczna społeczność Inuitów – nieustannie zmaga się z tragicznymi skutkami globalnego ocieplenia. Wspólnie ratują to, co pozostało z ich świata. Wydobycie ropy i gazu, szybsze szlaki żeglowne, turystyka oraz rybołówstwo wpływają na wzmożoną eksploatację wód oceanicznych. Arktyczna równowaga pomiędzy życiem człowieka, a dziką przyrodą zostaje w ten sposób zaburzona. Egzystencja w nowych warunkach staje się coraz trudniejsza, a przyszłość regionu i kultura jego mieszkańców staje pod znakiem zapytania.\n15/16 E! PEOPLE`S CHOICE 2020 (E! ENTERTAINMENT) W nocy z niedzieli na poniedziałek odbędzie się jedna z najbardziej oczekiwanych i ekscytujących imprez tego roku – Nagrody E! People’s Choice 2020, podczas której poznamy laureatów nagród oraz dowiemy się, kto zdobył największe uznanie widzów w takich kategoriach jak muzyka, telewizja, film czy popkultura. W tym roku widzów czeka nie lada gratka: Demi Levato poprowadzi na żywo tegoroczną ceremonię, a jedną z gwiazd, które wystąpią na scenie, będzie Justin Bieber. Jennifer Lopez zostanie uhonorowana nagrodą Icon of 2020, a Tyler Perry oraz Tracee Ellis Ross przyjmą kolejno nagrody People’s Champion oraz Fashion Icon. Wśród nominowanych w 44 kategoriach znalazły się największe gwiazdy Hollywood: Chris Hemsworth (Tyler Rake: Ocalenie), Salma Hayek (Jak boss), Charlize Theron (The Old Guard); gwiazdy reality: Antoni Porowski (Porady różowej brygady), Kim Kardashian West i Khloe Kardashian (Z kamerą u Kardashianów); gwiazdy talk-show; największe nazwiska ze świata muzyki, ale też social media. Widzowie dowiedzą się, kto zdobył nagrody People’s Choice 2020 w takich kategoriach, jak The Beauty Influencer of 2020, The Social Celebrity of 2020, The Style Star of 2020 i wiele innych.\n16.11 ŁAŃCUCH ZBRODNI (ID POLAND) Gdzie jest zbrodnia, tam musi być i jej motyw. Detektywi muszą najpierw ustalić ten pierwszy krok. Często prawdziwa tożsamość zabójcy ukryta jest pod plątaniną kłamstw, a nienawiść i chęć zemsty jest paliwem napędzającym mroczny, przestępczy umysł. Złoczyńcy mogą spędzić na wolności długie lata, aż w końcu zdradzi ich jeden mały detal, odsłaniając kulisy historii pełnej przemocy i strachu. Ustalenie tożsamości przestępcy pomaga nie tylko odkryć inne zbrodnie, ale wreszcie pozwala rodzinom ofiar zamknąć smutny rozdział ich życia. W tej mrożącej krew w żyłach serii programów weźmiemy udział w śledztwach, które wyprowadzą złoczyńców z cienia i wreszcie postawią przed sądem. Poznamy seryjnych morderców oraz kulisy zemst i intryg w prawdziwie filmowym stylu.\n17.11 ŻYWIOŁY SZASZY. OGIEŃ (PLAYER) Scenariusz serialu powstał na podstawie bestsellerowej powieści „Lampiony” autorstwa Katarzyny Bondy. Na przestrzeni siedmiu odcinków widzowie podążać będą za zagadką kryminalną, w której centrum znajdzie się główna bohaterka – Sasza Załuska (Magdalena Boczarska). Przydzielona do grupy policjantów spróbuje zapobiec serii podpaleń łódzkich kamienic oraz uporać się z własną, niełatwą przeszłością. Śledztwo okaże się wyjątkowo skomplikowane. Na drodze do rozwiązania sprawy stanie nie tylko brak jednoznacznych dowodów i tropów, ale też wątpliwości przełożonych i współpracowników co do umiejętności profilerki.\n18.11 MÓJ GEORGE (ROMANCE TV) Pisarka Annie jest przeszczęśliwa – wkrótce ma zostać wydana jej powieść “Mój George”. Okazuje się, że czytelnicy są przekonani, iż opisana w książce historia oparta jest na autentycznych przeżyciach autorki. Koniecznie pragną poznać opisanego w książce mężczyznę. Gdy Annie przyznaje się wydawcom, że George nie istnieje i powstał jedynie w jej głowie, z ich strony pada propozycja, by kobieta „znalazła sobie jakiegoś George’a” – wszak powieść została wydana jako autobiografia… Wkrótce Annie rzeczywiście poznaje mężczyznę mającego na imię George. Mimo, że nic ją z nim nie łączy, kobieta próbuje na siłę stworzyć z nim związek. Nie zauważa przy tym, że jej długoletni przyjaciel Henry od dawna darzy ją gorącym uczuciem… Co zrobi Annie i jak skończą się jej miłosne perypetie?\n21.11 WĘDKARZE EKSTREMALNI (POLSAT VIASAT EXPLORE) Trzech fanatyków wędkarstwa podróżuje po całym świecie, podejmując kolejne szalone wyzwania. Oto świat dobrej zabawy, męskiej przyjaźni i pozytywnej rywalizacji. Umiejętności całej trójki zostaną wystawione na ciężką próbę, bo stworzenia, które próbują złowić, zdecydowanie nie są łatwą zdobyczą. Dodatkowo, połowy odbywają się w ekstremalnych warunkach – od łowienia na pełnej wielkich waranów wyspie Komodo po walkę z żywiołami na lodowatym Atlantyku, na rzece Zambezi czy w dzikich ostępach Nepalu.\n22.11 PANDEMIA: ŁOWCY WIRUSÓW (NATIONAL GEOGRAPHIC) Ekspercki tandem podąża tropem “łowców wirusów”. Epidemiolog i ekolog, Chris Golden, to prawdziwy wizjoner jutra, inspirujący ludzi do wzmożonej troski o losy naszej planety. Wraz z brytyjskim dziennikarzem i korespondentem zagranicznym ABC News, Jamesem Longmanem, podążają śladami grup badawczych, które przemierzają świat w poszukiwaniu nieznanych dotąd szczepów koronawirusów. Próbki pobrane od nietoperzy mogą nosić w sobie cenne wskazówki, które pomogą w aktualnej walce z Covid-19 i przyczynią się do zapobiegania podobnym zagrożeniom w przyszłości.\n22.11 WIZYTA INSPEKTORA (EPIC DRAMA) Emocjonalna i wyrazista adaptacja filmowa klasycznej sztuki J.B. Priestleya. Akcja filmu rozgrywa się w 1912 r., w ciągu jednej nocy. W centrum historii znajduje się zamożna rodzina Birlingów, która właśnie świętuje zaręczyny córki pana domu, Sheili, z Geraldem Croftem. Ich małżeństwo ma także połączyć dwie dobrze prosperujące firmy — ale uroczystą atmosferę zakłóca wizyta policjanta, inspektora Goole’a. Inspektor prowadzi śledztwo w sprawie samobójstwa pracownicy fabryki pana Birlinga. Jego konsekwentne, uparte pytania wkrótce ujawnią mroczne tajemnice, które mogą zniszczyć rodzinę Birlingów i splamić jej reputację.\n22.11 SIERPIEŃ (CINEMAX 2) Kuba, lato 1994, środek jednego z największych kryzysów finansowych. Tysiące Kubańczyków próbuje nielegalnie dostać się do Stanów Zjednoczonych. Nie wiedzą, czy uda im się dotrzeć bezpiecznie do celu. Wraz z początkiem wakacji Carlos cieszy się beztroskim sierpniem. Spędza czas z przyjaciółmi i po raz pierwszy się zakochuje. Niewiele wie o niepewnej przyszłości kraju. Kiedy jednak jego sąsiedzi i przyjaciele zaczynają opuszczać rodzinne strony w poszukiwaniu lepszego życia, pojawia się chaos. Zaczynają rozpadać się relacje i rodziny, a świat Carlosa wywraca się nagle do góry nogami.\n22.11 TREFNY SZMAL (HBO GO, HBO3) Serial śledzi losy Doru (Alexandru Papadopol) oraz Ionela (Cristian Bota), którzy są technikami z wydziału robót publicznych. Pewnego dnia, sfrustrowani życiem i pracą mężczyźni, siedząc w barze, w którym planowali oglądać piłkę nożną, żartują sobie na temat manipulowania ruchem ulicznym w celu dokonania napadu na bank. Ten z pozoru niewinny dowcip obraca się szybko przeciwko nim i nagle zupełnie nieprzygotowani zaczynają planować skok stulecia.\n23.11 NEXT (FOX) Genialny naukowiec z Doliny Krzemowej Paul LeBlanc (John Slattery) zyskał sławę i majątek dzięki autorskim wynalazkom, które zmieniły świat. Ceną za sukces były jednak pogarszające się relacje z bliskimi: córką Abby (Elizabeth Cappucino) i młodszym bratem Tedem (Jason Butler Harner), który obecnie kieruje firmą Paula. Po odkryciu, że jedna z jego własnych kreacji – potężna sztuczna inteligencja o nazwie neXt – może oznaczać zagładę dla ludzkości, Paul próbuje zamknąć projekt, ale zostaje wyrzucony z firmy przez własnego brata.\n23.11 NIEZWYKŁE HOTELE BEZ TAJEMNIC (BBC LIFESTYLE) Brytyjscy dziennikarze Monica Galetti i Giles Coren prezentują najbardziej wyjątkowe hotele z całego świata. Chcą je poznać od podszewki, więc dołączają do obsługi. Tym razem udają się m.in do superhotelu w Makao, specjalnym regionie administracyjnym na terenie Chin. Pracuje tu ponad 6000 osób, a strefa VIP jest tak ekskluzywna, że wstępu do niej nie zagwarantują nawet największe pieniądze. Podziwiają także luksusowy hotel w szkockim regionie Highlands – dawny pałacyk myśliwski położony w malowniczym otoczeniu gór oraz jezior.\n23.11 MELISSA I JOEY (FOX COMEDY) Melissa (Melissa Joan Hart) wychowała się w rodzinie, w której polityka odgrywała zawsze dużą rolę. Podążając za rodzinną tradycją, Melissa zostaje radną w swoim mieście. Jej sielankowe życie przerywa nagle wiadomość o aresztowaniu siostry. Nieoczekiwanie Melissa musi zaopiekować się siostrzenicą Lennox (Taylor Spreitler) i siostrzeńcem Ryderem (Nick Robinson). Aby pogodzić obowiązki zawodowe z całkowicie nowymi obowiązkami rodzicielskimi, Melissa zatrudnia do pomocy Joey’a, (Joseph Lawrence), który niedawno stracił pracę w finansach. Jak Melissa poradzi sobie z natłokiem obowiązków, a Joey z wychowaniem nastolatków?\n23.11 SZYFRY WOJNY (STOPKLATKA) Amerykańska superprodukcja opartą na mało znanych faktach z czasów II wojny światowej. Film łączy widowiskowe sceny batalistyczne z przejmującym dramatem wojennym. Podczas walk na Pacyfiku Amerykanie wykorzystują Indian z plemienia Navajo jako szyfrantów. Ich język jest podstawą niezrozumiałego dla Japończyków kodu. Oficer Joe Enders (w tej roli Nicholas Cage) ma ochraniać jednego z Indian. Bezwzględny żołnierz piechoty morskiej ma za sobą traumatyczne przeżycia – poświęcił oddział, by wykonać rozkaz utrzymania placówki. Towarzysząc szyfrantowi Benowi Yahzee (Adam Beach), ma za wszelką cenę strzec tajemnicy kodu.\n26.11 STEWARDESA (HBO GO) Stewardesa to pełen czarnego humoru serialowy thriller opowiadający o tym, jak całe życie może się wywrócić do góry nogami w ciągu raptem jednej nocy. Produkcja przedstawia historię pewnej stewardesy, która budzi się w niewłaściwym hotelu, niewłaściwym łóżku, z martwym mężczyzną u boku i nie ma bladego pojęcia, co wydarzyło się w nocy.\n28.11 ZAKŁADNIK Z WALL STREET (AXN) Wciągająca historia telewizyjnego porwania w reżyserii Jodie Foster. “Money Monster” to popularny program telewizyjny, którego producentką jest Patty Fenn (Julia Roberts). Prowadzący program, Lee Gates (George Clooney), doradza widzom, jak i w co inwestować pieniądze. Kiedy słuchający jego finansowych wskazówek Kyle Budwell (Jack O’Connell) traci wszystkie oszczędności, terroryzuje ekipę show podczas programu na żywo. Żąda od Lee, aby akcje, w które zainwestował poszły w górę w 24 godziny. Publiczność telewizyjna zamiera w przerażeniu, a oglądalność show rośnie w rekordowym tempie.\n29.11 WIZA NA MIŁOŚĆ: NA ODWRÓT (TLC) Podobno miłość nie zna granic. Te pary zakochanych wystawiają swoją relację na bardzo trudną próbę. Amerykanie i Amerykanki uczucia ulokowali z dala od swojego domu. Zakochali się w partnerach z zagranicy i teraz jadą do rodzinnych krajów swoich wybranków, aby rozpocząć wspólne, małżeńskie życie. Dwudziestosześcioletnia raperka i modelka Brittany, zostawia swoje wygodne życie na Florydzie i przeprowadza się do swojej miłości, Ammana z Jordanii. Choć dziewczyna ma zamiar przenieść się do Jordanii na stałe, to do tej pory nikomu, nawet tacie, nie zdradziła swoich planów. Z kolei Jenny wróciła do USA i żyje na walizkach, cały czas obracając w głowie szokujące kłamstwo Sumita. Czy jeśli podejmie decyzję o powrocie do Indii i wspólnym życiu z Sumitem, znowu będzie miała problemy z jego rodzicami? Czy rzeczywiście miłość może być tak silna, aby pokonać bariery językowe i różnice kulturowe?\n29.11 30 SREBRNIKÓW (HBO GO/HB0 3) W tym świecie nic nie jest takie, jakim się wydaje i nikomu nie można zaufać. Opowieść o tragicznym życiu księdza Vergary (w tej roli Eduard Fernández) – egzorcysty, boksera i byłego skazańca, który zostaje zesłany przez władze kościelne do położonej na odludziu hiszpańskiej wioski. Vergara chce zapomnieć i zostać zapomnianym, niestety jego wrogowie szybko orientują się, gdzie można go znaleźć. Kiedy w okolicy zaczynają dziać się dziwne rzeczy, burmistrz Paco (Miguel Ángel Silvestre) oraz dociekliwa lekarka weterynarii Elena (Megan Montaner) próbują dojść prawdy oraz znaczenia pewnej tajemniczej, starożytnej srebrnej monety, która okazuje się mieć związek ze spiskiem zagrażającym porządkowi świata.


Autor: KRIR 19 maja 2022 14:14\nZaliczki dopłat powinny być wypłacane wszystkim rolnikom. Czemu tak nie jest ?/ fot.shutterstock.com\nObecnie obowiązują zasady wypłacania zaliczek tylko tym rolnikom, którzy nie podlegali w danym roku kontrolom. Budzi to niezadowolenie rolników i poczucie niesprawiedliwego traktowania przez organy władzy państwowej.\nZarząd Krajowej Rady Izb Rolniczych wystąpił 17 maja 2022 r. do Premiera Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Henryka Kowalczyka o podjęcie tematu na forum Unii Europejskiej aby wypłata zaliczek z tytułu należnych rolnikom dopłat bezpośrednich i płatności PROW była niezależna od prowadzenia kontroli u wytypowanych rolników.


Zwiększ efektywność – podpisuj cyfrowo – gaminco\nZwiększ efektywność – podpisuj cyfrowo\nProwadząc firmę, szczególnie opłaca się wybierać rozwiązania, które optymalizują procesy, przez co zmniejszają koszty, co z kolei pozwala zwiększać przychód. Na ogół zdajemy sobie sprawę, że nowoczesne metody opracowania dokumentacji są szybsze i tańsze, ale czy wiemy o ile ?\nW pewnej firmie przeprowadzono test. Ten sam dokument opracowały równocześnie 2 osoby; jedna w procedurze tradycyjnej, druga cyfrowej. Mimo tego, że koszt był szacowany – wynik zaskoczył testujących.\nPonieważ podpis elektroniczny jest nadal postrzegany przez wiele osób jako rozwiązanie do ewentualnego zastosowania „ może kiedyś”, trudno postrzegać w jego zastosowaniu w firmie sposób na podniesienie wydajności pracy.\nNasze prawo jest już od dłuższego czasu w pełni przygotowane do podpisywania dokumentów właśnie w ten sposób. Ustawa o usługach oraz identyfikacji elektronicznej z 2006 roku, oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego 910/2014, zwane rozporządzeniem eIDAS. Art. 78 (1,2) kodeksu cywilnego, zrównuje kwalifikowany podpis elektroniczny z podpisem własnoręcznym.\nOferowane są różne możliwości podpisywania i sprawdzania dokumentów w formie elektronicznej. Jeżeli zależy nam na rozwiązaniu ogólnie stosowanym, bezpiecznym, sprawnym, a przede wszystkim bez kosztowym, warto zapoznać się z ofertą Serwisu Rzeczypospolitej Polskiej obsługującej Profil zaufany, który możesz wykorzystać do podpisania na przykład: sprawozdania finansowego, oficjalnego pisma, umowy z kontrahentem. Ogólnie rzecz biorąc, wszystkich dokumentów wymagających złożenia autentycznego podpisu.\nW tej usłudze możesz: podpisać dokument, również taki, który podpisał ktoś inny, sprawdzić, czy złożone podpisy są prawidłowe oraz zobaczyć podpisany dokument.\nLogowanie do panelu Mój GOV :\nPodejmij wyzwanie przeprowadź test\nPorównaj czas, jaki możesz zaoszczędzić podczas czynności i pomnóż tą liczbę przez ilość podpisywanych dokumentów średnio-rocznie. Sprawdź jaką różnicę odkryjesz w swojej firmie. Zgłoś firmę do wyzwania pisząc na adres e-mail: office @gaminco.eu.\nW tytule wiadomości podaj: „Proszę o przesłanie tabeli wyzwania”.\nZapraszamy do zgłaszania ustalonego wyniku do 31 lipca 2022r. Dane firmy nie będą w żaden sposób publikowane, uzyskany wynik posłuży jedynie ustaleniu wiarygodnej średniej. Następnie ogłosimy wszystkie zebrane ilości czasu w odniesieniu do ilości firm biorących udział w tym wyzwaniu. Poleć ten test również firmom zaprzyjaźnionym, pośród wszystkich uczestników testu rozlosujemy nagrody w postaci darmowych konsultacji eksperckich.\nPosted on 19 czerwca 2022 .\n#podpis elektroniczny kwalifikowany\nCzy skorzystamy na zmianie Nowego Ładu od lipca 2022?\nZobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką na nieruchomości\nZ ogromnym sukcesem zakończył się proces przed Sądem Okręgowym w Rybniku\ngaminco sp. z o. o.\nFace 2 Face V 502\nStrategia\tPrawo\tFinanse\tRachunkowość\tKomunikacja\n© 2022 gaminco • Wszelkie prawa zastrzeżone.\nWpisz słowa kluczowe, które pomogą znaleźć to, czego szukasz.


Darmowa wysyłka przy zamówieniach od 200 zł!\nAby skorzystać z bezpłatnej dostawy należy kupić dywan/y za min. 200 zł i opłacić zamówienie poprzez płatności internetowe (PayU) lub tradycyjnym przelewem.\nPrzy zamówieniach poniżej 200 zł dostawa dywanów jest dodatkowo płatna.\nKoszt przesyłki w przypadku płatności przelewem lub poprzez PayU to 20 zł.\nWybierając płatność przy odbiorze do ceny produktu zawsze doliczamy koszt przesyłki pobraniowej w wysokości 30 zł.\nWszystkie dywany wysyłamy w ciągu 24 h od daty zaksięgowania wpłaty lub e-mailowego potwierdzenia dokonania przelewu.\nProsimy o wcześniejszy kontakt mailowy lub telefoniczny w celu upewnienia się czy produkt jest dostępny na magazynie od ręki.\nProdukty wysyłamy firmą kurierską GLS. Ubezpieczone przesyłki kurier dostarcza maksymalnie w ciągu 2 dni roboczych od daty nadania. Kurier doręcza dywany po wcześniejszym kontakcie telefonicznym. Dostawa po godzinie 17 jest możliwa tylko w większych miastach.\nW momencie wysyłki klient otrzymuje informację wraz z numerem listu przewozowego, dzięki któremu może na bieżąco monitorować przesyłkę na stronie internetowej kuriera gls-group.eu/PL/pl/sledzenie-paczek . Status przesyłki należy sprawdzać w godzinach wieczornych w dniu otrzymania numeru listu przewozowego.\nWszystkie dywany są zabezpieczone folią. Dywany, które mają szerokość do 200 cm wysyłane są w rulonie. Dywany o szerokości powyżej 200 cm wysyłamy złożone w kostkę. Jest to spowodowane wymaganiami firmy kurierskiej. Złożenie w żaden sposób nie wpływa negatywnie na stan dywanu.\nKażdy klient otrzymuje fakturę VAT. Proforma jest dołączana do maila potwierdzającego wysyłkę towaru, natomiast oryginał faktury jest wysyłany w ciągu 7 dni od daty nadania przesyłki z zamówieniem. Dokument ten jest potwierdzeniem zakupu.\nJeżeli zakupiony produkt nie spełnia Państwa oczekiwań istnieje możliwość zwrotu w terminie do 14 dni od daty otrzymiania dywanu bez podania przyczyny. W takiej sytuacji prosimy o poinformowanie nas o chęci zwrotu poprzez przesłanie informacji zawartych w formularzu zwrotów.\nProdukt z załączonym formularzem zwrotu oraz dowodem zakupu należy wysłać pod adres:\nGB TRADE Grzegorz Jastrzębski ul. Racławicka 15/19; 53-149 Wrocław.\nFormularz zwrotu należy dołączyć do paczki oraz wysłać go elektronicznie na adres: reklamacje@dywante.pl w ciągu 14 dni od daty otrzymania produktu.\nZwrot pieniędzy następuje w ciągu 1 dnia roboczego po otrzymaniu zwracanego dywanu od kuriera.\nW czasie 14 dni od otrzymania dywanu istnieje możliwość wymiany na inny, jeśli zamówiony produkt nie spełnia Państwa oczekiwań. W przypadku chęci wymiany prosimy o przesłanie na adres mailowy: reklamacje@dywante.pl wypełnionego formularza wymiany.


Świadczenie pielęgnacyjne - Sprawy Społeczne\nponiedziałek, 22 lipca 2013 r.\nPocząwszy od 1 stycznia 2018 r. wysokość świadczenia wynosi 1477,00 zł miesięcznie.\nŚwiadczenie przysługuje niezależnie od dochodów rodziny.\nsą małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu\n2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub\nlegitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;\n3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o\nb. ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;\nb. została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu;\n4) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;\nWykaz załączników do wniosku o świadczenie pielęgnacyjne:\nOsoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego do wniosku o świadczenie pielęgnacyjne dołącza m.in.:\n1. orzeczenie o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności (oryginał do wglądu).\n2. uwierzytelnioną kopię dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne (oryginał do wglądu).\n3. Zaświadczenie lub oświadczenie placówki zapewniającej całodobową opiekę, w przypadku umieszczenia w niej dziecka, o liczbie dni w tygodniu, w których korzysta w niej z całodobowej opieki, albo oświadczenie o niekorzystaniu przez więcej niż 5 dni w tygodniu z całodobowej opieki nad dzieckiem umieszczonym w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym;\n4. Forma płatności lub upoważnienie przekazywania świadczeń rodzinnych na konto osoby wskazanej przez wnioskodawcę\nW przypadku, gdy okoliczności sprawy mające wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wymagają potwierdzenia innym dokumentem niż wyżej wymienione, pracownik Wydziału Spraw Społecznych może domagać się takiego dokumentu.\nDruk wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego\nPROCEDURA SO-19 ŚWIADCZENIE PIELĘGNACYJNE\nTagi: orzeczenie, świadczenie


Cena ropy zbliża się do 20 dol. Przerażeni producenci wyprzedają surowiec - (komentarze, ) - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plCena ropy zbliża się do 20 dol. Przerażeni producenci wyprzedają surowiec\nCena ropy zbliża się do 20 dol. Przerażeni producenci wyprzedają surowiec\n15 grudnia 2015, 10:15\nCena za baryłkę ropy przebiła niedawno 35-dolarowe minimum. Wielu producentów surowca przygotowuje się już jednak na funkcjonowanie w warunkach dużo niższych wartości.\nWaszczykowski: Jako kraj mamy prawo powiedzieć - nie stać nas na uchodźców\ndziadek(2015-12-15 16:03) Zgłoś naruszenie 334\na w PL ceny na stacjach jakby dalej baryłka była po 150 usd\nAveSatan(2015-12-15 12:14) Zgłoś naruszenie 206\nPutin płacze. Wkrótce go poniosą na widłach.\nZe 140$....na 20$(2015-12-15 14:15) Zgłoś naruszenie 193\nO to może w Polsce spadnie z ceny 4.80 na jakieś 4.10 zł. Spadek dolarowy o kilkaset procent................ w stabilnej Polsce ledwo skutkuje kilkoma procentami\nGorszy sort(2015-12-16 01:16) Zgłoś naruszenie 319\nPrzecież rządzi geniusz patriota lepszego sortu który potrafi przeprowadzić ustawę w 6 godzin wiec co mu szkodzi obniżyć cenę benzyny do 10 gr?\nPiotr(2015-12-15 20:39) Zgłoś naruszenie 01\nMożesz wskazać dokładniej jaka ta ustawa? (data wydania, nr dziennika ustaw) bo internet jakoś o tym fakcie milczy, chętnie się zapoznam\nEltor(2015-12-15 19:50) Zgłoś naruszenie 50\nGdyby cena spadła o kilkaset procent to by była ujemna, także ten... powtórka z podstawówki jak nic.\nAlex(2015-12-15 15:03) Zgłoś naruszenie 261\nZapomnij PO wydała ustawę w której cena ropy na stacji zależy od średniej z 3 lat. Ustawa o składach magazynowych które rzekomo mają nasze stacje. Podziękuj im i ich następcom czyli Petru itp. to są lobbyści korporacyjni a Polski naród krową dojną.\nJJ(2015-12-16 00:08) Zgłoś naruszenie 122\nA ceny paliw ani drgna - tak oto Polakow w balona robia panstwowe monopole.\nhgbh(2015-12-17 17:41) Zgłoś naruszenie 30\na u nas ceny stoja wiadomo chca nadrobic straty w budzecie\n$(2015-12-20 15:15) Zgłoś naruszenie 00\n...czyżby arabskie pastuchy kóz i wielbłądów opływający w luksusy wracali do korzeni,na pustynie :)


Zwycięzca : powieść [Jerzy Żuławski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00519 006356 20588267 na godz. na dobę w sumie\nZwycięzca : powieść - ebook/epub\nAutor: Jerzy Żuławski Liczba stron:\nJerzy Żuławski ZWYCIĘZCA Powieść KRAKÓW NAKŁAD G. GEBETHNERA I ŚP. WARSZAWA GEBETHNER 1 WOLFF - 1910.\nPowieść ta, jako druga część trylogii, łączy się treścią z powieściami Na Srebrnym Globie (wyd. II., Lwów 1907) i Stara Ziemia (w druku). ZWYCIĘZCA WSZELKIE PRAWA AUTORA ZASTRZEŻONE. ODBITO W KRAKOWIE W DRUKARNI W.L.ANCZYCA I SKI. CZĘŚĆ PIERWSZA ZWYCIĘZCA. I. Malahuda drgnął i obrócił się w karle gwałtownie. Szelest był wprawdzie tak lekki, lżejszy, niż wydać mogła opadająca karta w pożółkłej księdze, którą czytał, ale ucho starca pochwyciło go natychmiast w tej bezdennej ciszy świętego miejsca. Osłonił oczy dłonią przed światłem rozjarzonego do polowy pająka, który zwisał u sklepionego stropu, i spojrzał ku drzwiom. Były otwarte, a w nich – zstępując właśnie z ostatniego stopnia, z jedną nogą w powietrzu jeszcze zawieszoną – stała młoda dziewczyna. Była naga, jak kobiety niezamężne zwykły w noc chodzić po domu, z ramion tylko zwisało jej puszyste białe futro, z zewnątrz i wewnątrz jednakowym miękkim włosem pokryte. Zupełnie z przodu rozwarte i mające jeno szerokie otwory na ręce w miejsce rękawów, spływała miękką falą po jej miodem ciele aż po drobne kostki stóp, w płytkie białe ciżmy futrzane obutych. Włosy jej złoto rude zwinietę były ponad uszyma w dwa ogromne węzły, z których jeszcze wolno puszczone końce kos opadały na ramiona, rozsypując złote iskry po śnieżnej bieli futra. Na szyi miała sznur bezcennych purpurowych bursztynów, które według podania należały przed wiekami do świętej kapłanki Ady – i z pokolenia w pokolenie przechowywane były jako klejnot najdroższy w rodzinie arcykapłana Malahudy. – Ihezal! – Tak, to ja, dziadku. Stała wciąż we drzwiach, biała na tle ciemnej, zionącej czeluści wiodących gdzieś w górę schodów, z ręką na kutej klamce, patrząc ogromnemi czarnemi oczyma na starca. Malahuda powstał. Drżącemi rękoma zgarniał leżące przed nim księgi na marmurowym stole, jak gdyby je chciał ukryć, nierad i pomieszany… Mamrotał coś do siebie, poruszając szybko wargami, brał ciężkie foljały i przekładał je bez celu na drugą stronę, aż naraz zwrócił się ku przybyłej: – Czy nic wiesz, że oprócz mnie nikomu tutaj wchodzić nie wolno? – rzekł niemal gniewnie. – Tak… ale… – Urwała, jakby szukając słów. Duże oczy jej, jak dwa ptaki szybkie i ciekawe, przeleciały po tajemniczej komnacie, muskając olbrzymie, bogato rzezane i złotem nabite skrzynie, w których księgi święte chowano, zatrzymały się chwilę na dziwnych ozdobach czy znakach tajemnych z kości i złota na wykładanych gładzoną lawą ścianach – i powróciły znów na twarz starca. – Wszake teraz już wolno, – rzekła z naciskiem. Malahuda w milczeniu odwrócił się i poszedł w głąb ku wielkiemu zegarowi, który całą wysokość ściany zajmował. Przeliczył spadłe już kule w miedzianej misie i spojrzał na wskazówki. – Jeszcze trzydzieści dziewięć godzin do wschodu słońca,– rzekł twardo, – idź i śpij, jeśli nie masz co robić… Ihezal nic poruszyła się. Patrzyła na dziadka, podobnie jak ona w domowy strój odzianego, jeno że futro miał na sobie lśniące, czarne i pod niem kaftan i spodnie z miękko wyprawnej, czerwono barwionej psiej skóry, a na siwych włosach złotą obręcz, bez której nie wolno było nawet arcykapłanom wchodzić do miejsca świętego. – Dziadku… – Idź spać! – powtórzył stanowczo. Ale ona nagłym ruchem przypadła mu do kolan. – On przyszedł! – krzyknęła z radosnym, przemocą dotychczas powstrzymywanym wybuchem, – dziadku, on przyszedł! Malahuda cofnął rękę i usiadł zwolna w karle, spuszczając na pierś bujną, siwą brodę. Dziewczyna patrzyła na niego teraz z niewysłowionem zdumieniem. – Dziadku, dlaczego nie odpowiadasz? Od dziecka, ledwo mówić zaczęłam, uczyłeś mnie, jako pierwszego słowa, tego pozdrowienia odwiecznego, które nas Ludzi odróżnia od zwierząt i podlejszych od nich szernów, i gorszych, bo postać ludzką noszących morców i witałam cię zawsze, jak należy, słowami: "()n przyjdzie!" – a ty zawsze odpowiadałeś, jako należy: "Przyjdzie zaprawdę!" – Dlaczegóż teraz, kiedy ten wielki, szczęśliwy dzień nam zawitał, że moge zawołać do ciebie: "On przyszedł" ty mi nie odpowiadasz "Przyszedł, zaprawdę!"? Mówiła szybko, zapalczywie, z dziwnym gorączkowym błyskiem w oczach, chwytając oddech białą piersią, po której falowały, skrząc się w odbitych miedzianemi zwierciadłami światłach, bezcenne purpurowe bursztyny świętej kapłanki Ady… – Dziadku! prorok Tuheja, którego pono starcem znali jeszcze pradziadowie twoi, napisał był ongi: "Przyjdzie w dniu największego uciśnienia i lud swój wybawi. A jako odszedł był od nas starcem w on dzień, bo nigdy młodym nie był, tak powróci po dopełnieniu czasów młodzieńcem światłym i promiennym, albowiem nigdy już starym nie będzie!" Dziadku! on jest tam! On idzie! Powrócił z Ziemi, na którą odszedł był przed wiekami, aby wypełnił, co przyobiecał przez usta pierwszej swej prorokini Ady, – idzie w glorji i majestacie, młody, zwycięski, piękny! O! kiedyż ten świt nadejdzie! kiedyż go będę mogła ujrzeć i pod nogi jego błogosławione rzucić te włosy! To mówiąc, szybkim, prawie nieświadomym ruchem u nóg starca schylona – rozerwała węzły kos ponad uszyma, zalewając posadzkę malachitową wonnym, miałkim, złotym potopem. Malahuda milczał wciąż. Zdawać się mogło, że nie widzi nawet klęczącej przed nim dziewczyny ani nie słyszy potoku jej słów. Oczy przygasłe i zamyślone zwrócił w głąb komnaty – przez przyzwyczajenie może? – gdzie w mroku błyszczał na ścianie odblaskami świecznika złoty znak święty, wyobrażać mający wychyloną z za widnokręgu Ziemię ze stojącemi nad nią Słońcem, tak, jak są widywane każdej północy przez Braci Wyczekujących w Kraju Biegunowym… Ihezal mimowoli poszła oczyma za jego wzrokiem i spostrzegła wyłaniające się z mroku dwie złączone tarcze złociste na czarnym marmurze, wyrażające tak prostym sposobem wszystkie wielkie tajemnice, z wieku na wiek, z pokolenia w pokolenie przekazywane: jako że Ludzie przyszli na Księżyc z Ziemi, gwiazdy ogromnej, świecącej nad bezpowietrzną pustynią, i że tam odszedł On, Stary Człowiek (który to imię przybrał i niem się kazał nazywać, nie dozwalając wymawiać innego) i stamtąd powróci zwycięskim młodzieńcem i wybawicielem. Nabożny lęk ją objął, uniosła się i wielkim palcem prawej dłoni nakreśliła szybko na czole koło, a potem większe półkole od jednego ramienia przez usta ku drugiemu – i linię poziomą przez pierś, szeptając jednocześnie zwykłe słowa zaklęcia: "On nas wybawi, – pognębi wroga naszego, – tak będzie zaprawdę". Malahuda powtórzył jak echo: – Tak będzie, zaprawdę… – Jakiś spazm gorzkiego bólu czy ironji zdławił mu ostatnie słowo w gardle. Ihezal spojrzała mu w twarz. Milczała przez chwilę a potem nagle, uderzona snadź czemś niezwykłem a dopiero teraz w obliczu starca spostrzeżonem, odskoczyła w tył, krzyżując ręce na nagiej, z pod rozwartego futra wychylającej się piersi. – Dziadku!… – Cicho, dziecko, cicho. Powstał i chciał ją ująć za dłoń, ale ona mu się usunęła. A potem krzyk: – Dziadku! ty… nie wierzysz, że to… On?! Stała o parę kroków przed nim, z naprzód wyciągniętą szyją, z szeroko rozwartemi oczyma i rozchylonemi usty, wyczekująca odpowiedzi, jakby życie jej od słów, które miała usłyszeć, zawisło. Arcykapłan spojrzał na wnuczkę i zawahał się. – Proroctwa się wszystkie zgadzają i jeżeli kiedykolwiek miał przyjść Zwycięzca… Urwał i zamilkł. Miałże powiedzieć tej, tak wierzącej dziewczynie o tem, do czego po długiej walce zaledwie sam się śmiał przyznać przed sobą i co jeszcze od starego serca wszelkiemi siłami odpychał? Miałże jej powiedzieć, że on, arcykapłan, stróż Prawdy i Tajemnicy, ostatni z odwiecznego i wygasającego już na nim kapłanów rodu, on – przodownik wszystkiego ludu, mieszkającego na północnym brzegu Wielkiego Morza, hen daleko na wschód poza śnieżnym szczytem zionącego ogniem Otamora, przy Ciepłych Stawach, najstarszej księżycowej osadzie, i dalej poza Przesmykiem na zachód i na północ, aż po Stare ródła, którędy droga w Kraj Biegunowy wiedzie i kędy przed wiekami pono pierwszy raz błogosławioną naftę odkryto, – miałże powiedzieć on, który całe długie życie szanował i przykazywał wierzyć w przyjście Zwycięzcy: że teraz kiedy doniesiono mu, iż przyszedł zaprawdę, on przestał wierzyć, że miał przyjść wogóle? Sam nie – umiał dobrze zdać sobie sprawy z tego, co w nim zaszło, czy też snadź wydobyło się na wierzch z nieświadomej jakiej głębi wobec tej wstrząsającej wiadomości. Przed zachodem słońca odbywał jeszcze zwykłe z ludem modlitwy i kazał, cytując słowa ostatniego proroka Tuhei, właśnie teraz przez tę dziewczynę mu odrzucone… Czynił tak codzień, przez długi ciąg swego żywota, odkiedy został kapłanem i wierzył tak od dziecka, przez ojca swego, arcykapłana Bormitę nauczony, że Stary Człowiek ongi żył między swoim ludem i odszedł na Ziemię przed wiekami i powróci znów młodzieńcem, aby lud swój wybawić. Ta wiara była dla niego tak jasna i tak prosta. Nawet nie zastanawiał się nad nią głębiej, nie zwracał nawet nigdy uwagi na dowodzenie "uczonych", którzy utrzymywali, że historja o ziemskiem pochodzeniu ludzi na Księżycu jest zwykłą, w ciągu wieków powstałą legienda, że żaden "Stary Człowiek* nigdy nie istniał ani też nigdy żaden "Zwycięzca" z międzygwiezdnych przestrzeni nie zejdzie… Nauk takich on nie zwalczał nawet, odstępując pod tym względem od starego zwyczaju, który i ojciec jego, arcykapłan Bormita, jeszcze zachowywał, od zwyczaju, co kazał kacerzy do słupa przywiązanych na morskiem wybrzeżu kamienować. Kiedy kapłani, jego podwładni, domagali się tej… kary, kiedy wołali o nią na bluźnierców zwłaszcza zaciekli Bracia Wyczekujący, on wzruszał tylko ramionami – ze spokojem i wielką pogardą w duszy zarówno dla tych, co kamieniami chcieli wiarę umacniać, jak i dla owych, litości godnych szaleńców, którzy ludzkim słabym rozumem dociekać usiłowali rzeczy niedocieczonych, zamiast wierzyć z błogą radością w gwiezdne swoje pochodzenie i w Obietnicę, która się kiedyś spełni… Między innymi pobudek tej łagodności jego pojąć nie mógł mnich Elem, przełożony zakonu Braci Wyczekujących i gromić go śmiał nieraz przez posły za ten brak gorliwości w rzeczach świętych, – ale czyż nie on, Malahuda, był panem, królującym w odwiecznej arcykapłańskiej stolicy przy Ciepłych Stawach wszystkiemu ludowi księżycowemu? Sądzić mu należało, a nie być sądzonym. On to raczej mógł Elema potępić i wszystkich z nim razem Braci Wyczekujących za kacerstwo widoczne, iż nadejście Zwycięzcy każdego dnia już obiecywali, nie bacząc, że wszyscy prorocy na przyszłość je zapowiedzieli… Nierad też był powadze i wpływowi, jaki sobie Bracia wśród ludu zyskać umieli. Nie opuszczali oni wprawdzie nigdy siedzib swoich w Kraju Biegunowym, zakon im tego zabraniał – ale co rok (tak dziwnie: "rokiem", nazywano na Księżycu okres naprzemian dwunastu i trzynastu dni po siedemset dziewięć, godzin, odpowiadający czasowi przejścia stońca przez zodjak; opowiadają, że ten podział czasu Ludzie z sobą z Ziemi przynieśli), – otoż co roku, zwłaszcza dnia dwunastego, który jest świętym i pamiątkowym dniem odejścia Starego Człowieka, odbywały się tłumne pielgrzymki do Kraju Biegunowego, nastręczające dla Braci Wyczekujących dość sposobności oddziaływania na lud. Nie w mocy Malahudy było zakazać tych pielgrzymek, tradycją wieków uświęconych, choć niechętnem na nie patrzył okiem, widząc, jak Bracia lud demoralizują i odciągają od zadań życia realnych, obiecując mu rychłe już przyjście Zwycięzcy… Zapewne, i on – Malahuda – w przyjście Zwycięzcy wierzył niezłomnie, ale zdawało mu się to zawsze czemś tak odległem, czemś, co jest prawie że tylko obiecanem, tak że gdyby go był kto zapytał: czy przypuszcza możliwość doczekania się za swego żywota owego przyjścia? – byłby z pewnością odczuł takie pytanie jako naruszenie dogmatu, orzekającego, iż Przyjście w przyszłości nastąpi… Wszakże prorok Ramido powiedział był wyraźnie: "Nie nasze oczy i nie oczy synów naszych ujrzą Zwycięzcę, – ale przyjdą po nas ci, którzy go twarzą w twarz oglądać będą". A cóż że prorok Ramido przed stu kilkudziesięciu laty umarł?… Tak było aż do wczorajszego dnia wieczorem. Skończył był właśnie modły z ludem i stał jeszcze na szerokim tarasie przed świątynią, tyłem do zachodzącego słońca i morza odwrócony – i ręce do ostatniego wieczornego podnosząc błogosławieństwa, odwieczne wymawiał pozdrowienie: "On przyjdzie!" kiedy wśród łudu zgromadzonego ruch się wszczął jakiś i niepokój. Bliżej stojący odpowiedzieli mu jeszcze zwykłemi słowy: "Przyjdzie zaprawdę…", ale ci, którzy dalej stali, odwracali sir już poza siebie, wskazując dłońmi dziwną grupę, która się szybko ku świątyni – zbliżała. Malahuda spojrzał i zdumiał się. Pośród małej garstki zebranych snadź przypadkowo przechodniów szli, a raczej biegli dwaj Bracia Wyczekujący. Pozna! ich zdala po odkrytych ogolonych głowach i długich szarych szatach, jakie mieli na sobie. Nieopodal stal wózek psami zaprzężony, którym snadź tu przybyli. Już samo zjawienie się mnichów, nie opuszczających w ciągu życia nigdy swych siedzib, było czemś niesłychanem, ale miary zdumienia starego kapłana dopełnił sposób ich zachowania się, wprost niepojęty. Patrzył i sądził, że ma ludzi szalonych przed sobą, nie śmiał bowiem przypuszczać; aby się popili mnichowie, nie znający Wedle ślubów trunku żadnego. Biegli krokiem tanecznym, w pląsach, wymachując rękoma i z rozpromienioną twarzą rzucali naokół jakieś okrzyki, których treści nie mógł pojąć zdala. A lud w dole słyszał je i rozumiał snadź, bo ciżbą całą począł się naraz tłoczyć ku przybyłym ruchliwy, oszalały a krzyczący, tak iż nie wiela, a Malahuda sam został na stopniach świątyni ponad opustoszałym placem. W tejże jednak cltwili uderzyła na niego powrotna fala tłumu. Nim mógł zdać sobie sprawę z tego, co się dzieje, spostrzegł około siebie twarze oszalałe obłędną jakąś radością, podniesione ręce i setki gąb rozwartych a krzyczących: lud cały pchał się teraz na stopnie świątyni, a na przedzie szli obaj Bracia, na rękach niemal niesieni i wołający z płaczem, naraz i śmiechem: – On przyszedł! On przyszedł! Nie rozumiał i długo jeszcze pojąć nie mógł, choć Bracia opowiadali mu, że spełniona jest wielka obietnica i dokonany czas przez proroków naznaczon, bo oto poprzedniego dnia o godzinie, kiedy w Kraju Biegunowym Słońce staje nad zaćmioną Ziemią, powrócił po wiekach do ludu swego On, Stary Człowiek odmłodzony i promienny, Zwycięzca i wybawiciel!… "Bracia Wyczekujący" przestali już istnieć, – są oni teraz "Braćmi Radosnymi"; – po dwóch rozesłani idą* z dobrą nowiną do wszystkich plemion księżycowych, nad brzegiem Wielkiego Morza i w głębi lądu nad strumieniami zamieszkałych, wieścić przyjście Zwycięzcy, koniec złu wszelakiemu i wybawienie z ręki szernów i morców! A oto za nimi, razem z Elemem i kilku dla towarzystwa pozostałymi Braćmi, idzie On sam, Zwycięzca – i kiedy świt nowy wzejdzie, zjawi się ludowi tutaj, nad brzegiem morza wielkiego… Tak mówili Bracia – wyczekujący niegdyś, a dzisiaj już radośni, a lud cały przed arcykapłanem śmiał się i płakał i w pląsach a okrzykach sławił Najwyższego, który dopełnił danych prorokom obietnic. Malahuda wzniósł ręce. Szał radosny, jak fala, ogarnął w pierwszej chwili i jego. Stara pierś wzdęła mu się uczyciem nie wysłowionej, rzewnej wdzięczności, że teraz właśnie, w porze ucisku srogiego i w dniu gorzkiej niedoli, Zwycięzca przychodzi, – oczy zaszły mu łzami, a gardło ścisnął spazm serdeczny, dławiąc w nim okrzyk weselny, który się już z głębi duszy dobywał… Zakrył oczy dłońmi i rozpłakał się wobec ludu na stopniach świątyni. Lud patrzył z szacunkiem na łzy arcykapłana, a on trwał tak długo z zakrytą twarzą i głową na pierś pochyloną… I przyszło mu na myśl całe życie jego, wszystkie tęsknoty i uniesienia – i wszystko, na co patrzył oczyma swojemi: klęski ludu i nieszczęścia i pognębienie, które on koił, powtarzając wciąż świętą, a spełnioną już dziś Obietnicę… Tęskność jakaś rozlewna zajęła teraz w sercu jego* miejsce poprzedniej radości. Bracia moi! bracia… – zaczął, wyciągając drżące od starości i wzruszenia ręce ponad falującym tłumem… I nagle spostrzegł, że nie wie, co ma powiedzieć. Zawrót jakiś, tak niesłychanie do lęku podobny, spadł mu na głowę i pierś. Westchnął głęboko, chwytając oddech kurczowo i zakrył znów oczy. Pod czaszką zahuczał mu dziwny, opętany wir, z którego tylko jedna uporczywa myśl jasno się wyłaniała, ta myśl: "Odtąd będzie inaczej!" Uczuł, że odtąd będzie inaczej, że cala wiara, oparta na Obietnicy i oczekiwaniu, przestaje poprostu istnieć z tą chwilą, a na jej miejsce przychodzi coś nowego, coś nieznanego… Lud tańczył wokoło i wznosił pomieszane, weselne okrzyki, a jemu, arcykapłanowi, w tej wielkiej i radosnej chwili dziwny, bolesny żal wszedł do serca zatem wszystkiem, co było: za temi modłami o zachodzie słońca, którym on przewodniczył, za tą wiarą, za oczekiwaniem, że przyjdzie dzień nareszcie, że dzień zaświta… I niewiadomo dlaczego pomyślał nagle, że Bracia Wyczekujący kłamią. Przeląkł się zrazu tej myśli, gdyż spostrzegł, iż łączy się z nią prawie że nadzieja, prawie życzenie, aby tak było. Przycisnął pierś rękoma i pochylił głowę, kajając się w dudni niedowiarstwa swego, ale myśl pierwsza wracała ciągle, szepcąc mu natarczywie w ucho, że przecież on, arcykapłan, jest stróżem wiary i nie wolno mu tak na słowo przyjmować za prawdę wieści, podstawami jej wstrząsających… Świadomość obowiązku uderzyła mu nagle do głowy i zapanowawszy nad innem uczuciem, przywróciła równowagę wewnętrzną. Zmarszczył brwi i spojrzał bystro na wysłanników. Ci jednak, ludzie prości, skromni i nieuczeni, siedzieli teraz na stopniach u jego nóg, podróżą i krzykiem radosnym znużeni – i tylko z fanatycznie wciąż rozpłomienionemi oczyma mruczeli zachrypłym głosem, odpowiadając sobie na przemian, pieśń jakąś starą, ze spełnionych już dzisiaj proroctw złożoną… Serca ich czyste i jasne, wielką radością rozpalone, nie przeczuwały nawet rozterki, jaka się w duszy zwierzchnika ludu toczyła. "Z gwiazd przyszli Ludzie! tak rzekł Stary Człowiek!" – śpiewał Abelar, wiekiem i trudami zakonnego czuwania pochylony. "I na gwiazdy kiedyś powrócą! tak rzekł Stary Człowiek!" – odpowiadał mu młody, radosny głos Renoda. – Albowiem przyidzie Zwycięzca i lud swój wybawi!" "Przyidzie zaprawdę! Radujmy się!" Lud tymczasem parł się już na stopnie świątyni i wolał arcykapłana po imieniu, z długiego jego milczenia niezadowolony. Zmieszane bezładne głosy wyzywały go do jakichś nieokreślonych czynów, to znowu żądały od niego potwierdzenia radosnej nowiny, albo tez wołały, aby drzwi świątyni otworzył i zebrane wiekami skarby rozdał ludowi w tym dniu na znak, iż wypełniona jest Obietnica i wesele odtąd na całym Księżycu ma panować. Chłop jakiś stary podszedł ku niemu i targnął za szeroki rękaw czerwonej kapłańskiej szaty, kilka kobiet i niedorostków wyminęło go, przekraczając niedostępny o zwykłej porze próg świątyni, ciżba i nieporządek rosły dokoła. Malahuda wzniósł głowę. Za blizki już i zbyt poufały był mu ten tłum. Po chwili zmieszania i słabości uczuł się znowu panem i przewodnikiem. Skinął ręką na znak, że chce mówić – i powiedział krótko, spokojnie, że przyszła wprawdzie wieść, jakoby spełniona już była obietnica, ale on, arcykapłan, zbadać wpierw wszystko musi, nim razem z ludem szaty radosne przywdzieje, i przeto chce, aby go zostawiono w pokoju razem z wysłannikami. Ale tłum, posłuszny zazwyczaj na pierwsze skinienie, tym razem zdawał się słów naczelnika swego nie słyszeć. "Wołano dalej i rozprawiano żywo. Byli tacy, którzy krzyczeli, że Malahuda utracił już władzę i nie powinien rozkazywać, kiedy przyszedł Zwycięzca, oczekiwany i jedyny na Księżycu pan. Inni nie chcieli iść do domów, utrzymując, iż dnia tego słońce nie zajdzie, aby się wypełniły dość niejasne słowa proroka Rochy, który powiedział był: "A kiedy przyjdzie On, dzień już nastanie wieczny"…. Słońce jednakowoż zachodziło – zwolna, ale stanowczo, jak dnia każdego, krwawiąc szeroką łuną nieboskłon i rozzłoconą w gęstych oparach wodę Ciepłych Stawów. Krwawiło się też morze rozlegle i dachy szeroko na wybrzeżu rozsiadłej osady, – a w dali – nad nią – błyszczały w słońcu trzy szczyty kamiennej wieży, w której na pohańbienie ludu mieszka! szern Awij, w otoczeniu żołnierzy swoich i morców, przysłany tutaj z za Morza Wielkiego, aby na znak poddaństwa haracz ze wszech ludzkich osad pobierać. Nie wiadomo, kto pierwszy zwrócił w ten wieczór oczy na owo zamczysko, ale nim Malahuda spostrzegł, co się dzieje, wszystkie twarze – groźne patrzyły już w tamtą stronę i podniosły się w górę ręce, uzbrojone naprędce w kije i kamienic. A przed tłumem, na przydrożnym głazie stał w łunie zachodzącego słońca młody, czarnowłosy Jeret, daleki krewny arcykapłana i wołał: – Czyż nic jest obowiązkiem naszym oczyścić dom na przyjęcie Zwyciężcy? Wszakże pogardziłby nami i jako niegodnych od oblicza swego odtrącił, gdybyśmy jego tylko dłońmi chcieli zwyciężać! A tłum ryczał za nim: Na hak A wija! Śmierć szernom! śmierć morcom!… – i walił się już ławą ku czarnej wieży w oddali. Malahuda pobladł. Wiedział, że załoga w zamku nie jest zbyt liczna i że tłum rozżarty może roznieść dziś całą twierdzę, tak iż nie pozostanie kamień na kamieniu, ale wiedział też, że za A wij em i jego garstką stoi cała straszliwa i zgubna potęga szernów, – i że jedno ścięgno zerwane w skrzydle obrzydłego namiestnika znaczy znów wojnę nieubłaganą dla całego ludzkiego plemienia, a może znów klęski straszne i niewypowiedziane pogromy, jako za dawnych lat, za pradziada jego bywało. Począł krzyczeć, aby się wstrzymali, ale głosu jego teraz nikt już nie słuchał, mimo że i obaj Bracia Wyczekujący tłumowi zastąpili drogę, wołając, że nie wolno pełnić niczego przed przybyciem Z wy ciężey, który jeden ma prawo wieść i rozkazywać. Jeret pchnął starszego z mnichów w pierś, aż upadł w tył na kamienie, – i walił naprzód razem z całym tłumem wązkim przesmykiem między stawami. Wtedy Malahuda uderzy! w dłonie, i na ten znak z dwóch dolnych skrzydeł gmachu obok stopni, wiodących do głównych wrót świątyni, sypać się poczęli zbrojni ludzie, kopijnicy, łucznicy i procarze, stałą straż arcykapłana i miejsca świętego tworzący. Jak zgraja dobrze wytresowanych psów na jedno ręki skinienie zwrócili się na prawo i zwartym szeregiem, z gotową do uderzenia bronią w dłoniach, zastąpili przejście ludowi. Jeret zwrócił się twarzą ku arcykapłanowi. – Każ bić, stary psie! "czał spieniony, każ bić! niech przychodzący Zwycięzca nasze trupy tutaj zastanie za miast wrogów ścierwa podłego! niech wie, że oprócz Szernów i właśni nas gnębią tyrani, z którymi też porządek zrobić należy! Chwila była groźna. Tłum miotał wyzwiska i rzucał już na zbrojnych kamieniami, którzy stali dotychczas spokojni i niewzruszeni pod gradem obelg i pocisków, ale po drgających twarzach i zaciśniętych kurczowo pięściach znać było, że dość pół słowna rozkazu, dość skinienia, mrugnięcia powiek bodaj, a pójdą – ławą i będą tłukli i łamali, obojętni dla sprawy, za którą na rozkaz się biją, lecz radzi, że bić im pozwolono ten wrogi im zawsze i nienawistny tłum. A ze zgrai coraz gęściej podnosiły się okrzyki wrogie dla arcykapłana. Wyzywano go i klęto, wołano że jest sługą i przyjacielem szernów, i rzucano mu w oczy haniebny pokój, który był zawarł z nimi, mimo że ongi sławiono go jako zbawcę, iż tym pokojem właśnie lud od zguby ocalił. Malahuda zwrócił się ku zbrojnym. Wznosił już rękę, aby dać znak, gdy nagle poczuł, że któś go chwyta za przegub dłoni i gwałtownym ruchem powstrzymuje. Obrócił się oburzony: za nim stała złotowłosa Ihezal. – Ty!… On przyszedł! wyrzekła twardo, rozkazująco prawie, z rozplonionym wzrokiem, nie puszczając z uścisku ręki starca. Malahuda się zawahał. A jej oczy nagle zapełniły się łzami, osunęła się na kolana i przyciskając usta do dłoni, którą od wydania krwawego rozkazu powstrzymała, powtórzyła cicho i błagalnie: – Dziadku! On przyszedł… Arcykapłan, stanowczy zawsze i mimo wielką łaskawość, gdy postanowił coś, nieubłagany, uczuł w tej chwili, po raz pierwszy w życiu, że musi ustąpić… A przytem ogarnęło go dziwne zniechęcenie, niemal bezwład duchowy. Wszak jutro ma tu przyjść ten, co odtąd władać pono będzie miast niego, niechaj więc już on sam… Wdano się w układy z tłumem, mimo namiętnej opozycji Jereta. Zapadająca noc ułatwiła porozumienie. Tłum zgodził się ustąpić pod warunkiem, że zbrojni otoczą wieżę i przynależny do niej ogród warowny – i noc całą długą, czuwając naprzemian, w namiotach przepędzą, aby snadź przed ranem, zasiągłszy języka, nie umknął kto z tych, przyjściem Zwycięzcy na śmierć już skazanych. Teraz dopiero mógł Malahuda zabrać obu wysłanników, aby zbadać dokładnie wieść, którą przynieśli. Przybysze zmęczeni byli i senni, kiedy arcykapłan skinął na nich i wiódł przez kręte krużganki świątyni, które łączyły się z jego prywatnem mieszkaniem. Cień już zalegał przejścia i sale; tu i ówdzie jeno rozpalał się w czerwonem świetle nafcianej pochodni złocisty znak Przyjścia: dwa złączone półkręgi Ziemi i Słońca… Coraz cięższe przygnębienie ogarniało starego arcykapłana. Patrzy! na święte znaki po ścianach, na majaczące w mroku stołby ołtarzy i kazalnice, kędy razem z wybranymi wśród ludu modlił się o zesłanie Zwycięzcy i skąd niewątpliwe przyjście jego wieścił – i dziwna, gorzka czczość wypełniała mu serce. Wieczorna pustka świątyni wydała mu się czemś strasznem, a odtąd stałem i już niezmiennem: odczuł po raz drugi, że upragnione Przyjście jest przedewszystkiem zniszczę niem tego co było, unicestwieniem religji oczekiwania, zrosłej już z jego duszą… Było mu, jakby kto powrozem jakimś twardym pierś jego oplatał i ścisnął – tak mocno, że nic może chwycić oddechu,-a każdy wysiłek mięśni, aby zaczerpnąć powietrza, jako bo! gryzący odczuwa. Obejmowało go bezradne a nieubłagane przerażenie. To, o czem sam wieścił zawsze, że przyjdzie w przyszłości jako wyzwolenie, zdało mu się teraz, gdy przyszło tak niespodziewanie (mimo proroctwa, mimo zapowiedzi, mimo wiarę ciągłą tak niespodziewanie!), czemś przygniatającem i strasznem. Za każdą cenę nie chciał,"– tak jest, nie chciał – wierzyć temu, co się stało. Teraz już, idąc przez puste krużganki z przybyłymi z wieścią posłami, nie taił nawet przed sobą, że wprost pragnie, aby się wieść okazała fałszywą. Ale wysłannicy, gdy wreszcie samotrzeć z nimi się za mknął, dawali takie niezbite dowody i mówili takim tonem przekonania, że niepodobna było dłużej wątpić o prawdzie ich słów. Senność ich odbiegła, gdy poczęli po raz setny już może – mówić o tem, na co własnemi patrzyli oczyma. Opowiadali, przerywając sobie wzajemnie, rzecz zaiste dziwną i niepojętą. Mówili oto, jak onego dnia, kiedy wszyscy razem z przełożonym Elemem zajęci byli zwykłemi w obliczu Ziemi modłami, błysła ponad ich głowami lśniąca kula ogromna i spadła na sam środek Biegunowej równiny – i jak wyszedł z niej człowiek jasnowłosy, do księżycowych ludzi podobny, jeno dwakroć przenoszący Ich wzrostem i dziwnie jasny, śmiejący się a mocarny. Mówili – obaj naraz, bezładnie – jak Elem, zjawisko zoczywszy, przerwał modlitwy proszalne natychmiast, a rozumiejąc co się stało, pieśń zawiódł dziękczynną i tryumfalną i od Ziemi się już odwróciwszy, szedł ku przybyłemu Zwycięzcy w gronie oszołomionych jeszcze i nawpół nieprzytomnych Braci – i opowiadali co słyszeli i widzieli, jako ich witał Zwycięzca i co Elem przemawiał do niego, – powtarzali wszystko słowy prostemi i nieuczonemi z zapałem wielkim i dziecięcą niemal radością w sercach. Malahuda słuchał. Wsparł pochyloną siwą głowę na dłoni i milczał. W miarę, jak Bracia opowiadali mu coraz nowe szczegóły, dotyczące dziwnego przybysza, on w myśli przebiegał proroctwa stare i zapowiedzi w odwiecznych księgach złożone, wydostawał z bogatej, latami wyćwiczonej pamięci słowa i zdania Pisma i porównywał je wszystkie z tem, co słyszał – i widział, że zgadza się wszystko co do litery. I zamiast radości, posępność coraz większa a niewytłumaczona spadała mu na duszę. Odprawił wreszcie Braci, kiedy im już senność znużone języki plątać poczynała,. ale sam długo jeszcze nie szedł na spoczynek. Wielkimi krokami przemierzał sale i zachodził kilkakroć w opustoszałe krużganki świątyni, jak gdyby odnaleść w nich chciał napowrót – coś… sam nie wiedział, jak to ma nazwać: wiarę? spokój? pewność? Ale troskę znajdował tylko i strach niepojęty. Śnieg już nocny pokrywał księżycowe pola i padał dużymi piatami na marznące morskie zatoki, kiedy Malahuda, znużony i stargany wewnętrzną rozterką udał się nareszcie do swojej sypialnej komnaty. Sen jednak nie czepiał się jego powiek tej nocy. Budził się co kilka godzin, nim nadchodziły pory zwykłych nocnych posiłków i długo później nie mógł zasnąć. Po północy o drugiem wstawaniu zaszła ku niemu Ihezal, odprawił ją jednak pod pozorem, że ma ważne zajęcia, wymagające samotności – i poszedł znów do świątyni. Nie zdawał sobie nawet sprawy, po co idzie i czego chce, aż dopiero gdy stanął w wielkiej sali u drzwi z kutej złoconej miedzi, znajdujących się poza wyniosłą kazalnicą a wiodących do miejsca najświętszego, gdzie księgi prorockie chowano, zrozumiał naraz, że to było nieświadomą myślą jego od wieczora, której tylko przez dziwny lęk jakiś nie śmiał wykonać: iść tam i przejrzeć jeszcze raz te wszystkie księgi odwieczne i święte, księgi, które tylko w porze wielkich uroczystości, w drogie tkaniny owinięte, wnoszono za nim na kazalnicę, aby z nich Słowo czytał ludowi. Tak! iść tam i tych ksiąg, którym zawsze był tylko posłuszny, spytać się nareszcie, czy nie kłamią, – przebiec gasnącemi oczyma jeszcze raz ich treść, ale nie jako dotychczas bywało, ze czcią jeno a nabożeństwem, lecz z tą badawczą ciekawością, która niewątpliwie jest grzechem… Czuł, że popełnia świętokradztwo, wchodząc tu dzisiaj z tą myślą, ale nie mógł się już oprzeć… Dawnym, codziennym nałogiem sięgnął jeszcze po złotą obręcz, u dźwierzy wiszącą, i nakrywszy nią włosy, przycisnął zamek tajemny… Za rozwartemi drzwiami zionęła czeluść w dół wiodących schodów. Zstępował niemi z kagankiem, od stóp kazalnicy wziętym, czytając bezmyślnie złote na ścianach napisy, które zapowiadały śmierć nagłą i klęski wszelakie tym, którzyby się tutaj bez nabożnej myśli wnijść ośmielili. A potem, kiedy się już znalazł w sali podziemnej, bogatem nakrytej sklepieniem, drzwi nawet za sobą nie zamknąwszy jął z pośpiechem dobywać ze skrzyń rzezanych, suto drogim metalem i kamieniami nabitych, pergaminy stare, jak twarz jego pożółkłe i działaniem wieków zetlałe: karty nieliczne z proroctwami pierwszej kapłanki Ady, jej ręką pono w Kraju Biegunowym, gdzie życie dokonała, spisane a z trudem wielkim przed dwoma setkami lat od Braci Wyczekających dobyte, i potem księgi inne, naprzemian proroctwa i historję Ludu zawierające, aż do grubych foljałów, spisanych przez ostatniego męża bożego, Tuheję, którego znali jeszcze jego pradziadowie. Rzucił to wszystko całe brzemię stuleci – na stół marmurowy i rozjarzywszy świecznik, czytać począł szybko, pośpiesznie, nawet zwykłego znaku przed otwarciem księgi na czole nie kreśląc. Mijały długie godziny, których każdą dwunastkę oznajmiała kula, spadająca z zegaru w misę miedzianą; starzec, znużony, zasypia! chwilami w wysokim karle i budził się znów i znowu czytał księgi, tak dobrze mu znane a w przerażająco nowej postaci stające dzisiaj przed jego oczyma. Dawniej widział w nich prawdę, a dzisiaj znalazł tylko tęsknotę, która zrazu – na kartach kapłanki Ady i u rzadkich pierwszych proroków – nieokreślna i mgława, jakiemś wyśnionem (a może nawet rzeczywistem?) widmem "Starego Człowieka" wywołana, rosła i krystalizowała się w miarę postępu czasów i nieszczęść na lud spadających. Naprzód była tam tylko mowa o "Starym Człowieku", który Lud na Księżyc z Ziemi przywiódł i odszedłszy na Ziemie, ma niej kiedyś znowu powrócić, a później dopiero jawić się poczęła obietnica wybawiciela, który, będąc w istocie swej Starym Człowiekiem, będzie zarazem odmłodzoną jego postacią i przyjdzie jako Zwycięzca, aby Lud uciśniony wyzwolić. I spostrzegł Malahuda, iż Ada pierwszy raz powrót Starego Człowieka zapowiedziała, kiedy jej doniesiono w Kraju Biegunowym o najściu na osady przy Ciepłych Stawach szernów z za morza, o których istnieniu na Księżycu przedtem Ludzie podobno nawet nie wiedzieli, – i że później w ciągu wieków każde nieszczęście i każda klęska miały swego proroka, który tem rychlejsze przyjście Zwycięzcy obiecywał, im cięższa na Lud dola spadała. Gorzki, ironiczny uśmiech osiadł na jego wargach. Z coraz większą zapamiętałością, gorączkowo przerzucał pisma szanowne i czczone, grzebał w nich drźącemi rękoma i okiem rozpłonionem i wynajdował sprzeczności i błędy, – i tak, nie wiedząc prawie, co czyni (a czynił rzecz nieodwołalną), walił gmach wiary życia swego całego. Na ostatnią kartę ostatniej księgi ciężko opadły mu dłonie. Wiedział już napewno, że żaden "Zwycięzca" nigdy przez nikogo naprawdę nie był przyobiecany i że wszystkie proroctwa były jeno wyrazem tęsknoty Ludu, uciemiężonego przez potwornych i złośliwych księżycowych pierwobylców. A jednak – przyszedł! Była to dla niego zagadka nie do rozwiązania, paradoks jakiś ironiczny a straszny! A przytem jeszcze i druga rzecz: jakieś błędne koło uczucia, z głębi najtajniejszych wnętrzności jego się wyłaniające. Oto przed chwilą zburzył był w duszy całą wiarę swoją, a teraz czuje, że wszystko w nim się oburza na myśl, że ten przybysz dziwny, przez proroków w istocie nie przepowiedziany, przez proste ukazanie się swoje wywróci całą religję oczekiwania, na owych proroctwach opartą! I znowu przyszło mu na myśl, że on może nigdy naprawdę nie wierzył, że słowa, które mówił do siebie i do ludu, inne miały znaczenie, niż to, które on sam pozornie do nich przywiązywał, że wszystko to był sen jakiś, który teraz przez dziwny i przekorny wypadek stał się rzeczywistością, zgoła nie wołaną… A czuł jednocześnie, że żal mu jest wiary. Starał się ująć to wszystko w jakąś formułę, usiłował zrozumieć sam, o co mu chodzi właściwie, ale myśli rozpierzchały się za każdym razem, pozostawiając jeno bolesną pustkę w jego głowie i sercu. I właśnie, kiedy tak dumał, weszła była jasna Ihezal – i oto stoi przed nim z tem strasznem pytaniem na ustach i w oczach płonących: – Dziadku! ty nie wierzysz, że to… On? Postąpił kilka kroków ku dziewczynie i ujął ją miękko oburącz za głowę. – Wyjdźmy stąd, Ihezal… Przed chwilą jeszcze, gdy dłoń ku niej wyciągał, oporna – teraz oszołomiona snadź tem, co w oczach starca spostrzegła, dała mu się prowadzić spokojnie i bez słowa. Ujął ja więc w pół i wiódł w górę po schodach, pozostawiając za sobą w nieładzie rozrzucone księgi święte i czcigodne, których był strażnikiem… Złoty znak Przyjścia błyszczał za niemi w dogasającym blasku świecznika. Gdy weszli z powrotem do świątyni wlewał się już przez okna szary blask dnia przychodzącego, który na kilkadziesiąt godzin przed wschodem słońca na Księżycu jego zjawienie się już zapowiada. Malahuda, wnuczkę wciąż wpół trzyrńając, podszedł z nią ku ogromnemu oknu, na wschód zwróconemu. Przez opary, z Ciepłych Stawów wstające, widać było w nikłej szarej poświacie zamarzłe morze i śniegiem pokryte góry na wybrzeżu. Cisza była ogromna po wszystkich ludzkich osadach, jeno z trójszczytowego zamku szerna Awija, snu nie znającego, bił blask pochodni czerwony i krzyki jakieś a nawoływania. Dookoła, w śniegiem przysypanych namiotach, czuwali według rozkazu zbrojni arcykapłana. Milczeli długo oboje, we wstający świt nowego dnia zapatrzeni, aż nareszcie biała Ihezal, odstąpiwszy kilka kroków, rzuciła futro na posadzkę świątyni i stając nago, jako prawo przysięgającym każe, obróciła dłonie ku wschodowi a potem ku północy, w stronę, kędy jest Ziemia, i rzekła: – Jeślibym kiedy zaprzestała wierzyć w Niego, jeślibym Mu nie oddała wszystkich sił moich, mojej młodości i życia mego całego i tętna wszystkiej krwi mojej, jeślibym oprócz Niego pomyślała o jakimkolwiek innym człowieku: niech zginę marnie i przepadnę, albo niech matką morca się stanę! Słyszy Ten, który jest! Malahuda zadrżał i mimowoli pokrył oczy dłonią, słysząc to straszliwe zaklęcie, ale nie wyrzekł ani słowa. Świt coraz srebrniejszy robił się na świecie, rzucając perłowe blaski na nagą dziewczynę, falą złotych włosów jeno okrytą. II. Elem stał na szczycie wzgórza, oddzielającego Kraj Biegunowy, w którym słońce nigdy nie wschodzi ani nie zachodzi, od wielkiej bezpowietrznej pustyni, blaskiem świętej gwiazdy, Ziemi, oświetlonej. Różowe, po horyzoncie ślizgające się słońce płonęło mu na gładko wygolonej czaszce i drżało metalicznymi połyskami po długiej, kruczej, kędzierzawej brodzie. Ziemia stała w pierwszej kwadrze; tam daleko, nad Wielkiem Morzem, w krainie przez Ludzi zamieszkałej, był właśnie poranek. Zakonnik tyłem od srebrnego sierpa Ziemi odwrócony, patrzy! w dół, w mroczną zieloną kotlinę. Większa część Braci rozeszła się już była za jego rozkazem na cały świat księżycowy, roznosząc po ludzkich osadach radosną nowinę o przybyciu Zwycięzcy, – nieliczna garść tych, którzy pozostali, krzątała się około przygotowań do podróży. Elem widział z góry, jak w długich, ciemnych habitach, z golonemi czaszkami snuli się skrzętnie dokoła namiotów (jako "wyczekujący" bowiem, w namiotach, nie w domach mieszkali), wynosząc sprzęty i zapasy na drogę potrzebne, lub przygotowując wózki i psy do zaprzęgu. Zwycięzca snadź spal jeszcze w swoim lśniącym wozie, do wydłużonej kuli podobnym, w którym przebył międzygwiezdne przestrzenie, bo cisza tam była i nikt się w pobliżu nie ruszał. Za godzin kilkanaście miano już na zawsze opuścić Kraj Biegunowy, dachy te, niezliczonym pokoleniom mnichów służące, te łąkę chłodną i zieloną – i różowem słońcem ozłocone wzgórza, skąd na widnokręgu nad pustynią Ziemię widać jasną. Elem myślał o tem bez żalu; owszem, duma radosna pierś mu rozpierała, że za jego życia i przełożeństwo dokonały się czasy i przyszedł ten, od wieków, zapowiedziany i oczekiwany. Odtąd poczynała się nowa era. On widział ją już w myśli, jasną, tryumłalną, widział pokonanych i upokorzonych szernów nienawistnych, którzy jako pierwobylcy śmią sobie rościć jedyne do' Księżyca prawo, mimo że on pnzez Starego Człowieka. Ludziom był oddany, – myślał z rozkoszą o wytępieniu do nogi, do imienia przeklętych morców, a ponadto myślał o wielkim tryumfie i władztwie Braci niegdyś Wyczekujących, a dzisiaj Weselnych, którzy pierwsi według obietnicy przychodzącego Zwycięzcę ujrzeli i przyjęli i z nim teraz, razem, jak orszak wierny i nieodstępny, pójdą zaprowadzać nowe królestwo na* księżycowe, kraje… Pilno mu było wyruszyć już na południc, w one ludzkie dziedziny, których nie widział – w pustynię i daleką Ziemię wpatrzony – odkiedy chłopięciem wstąpił do zakonu, ale które go znały panem co najmniej równym arcykapłanowi na stolicy przy Ciepłych Stawach, a nawet wyższym od niego, bo władnącym zdala duchami i od zdobywczej mocy szernów niezawisłym. Ale tymczasem, nim wywieść miał nareszcie z wieczystych siedzib żywych Braci zakonu, co z nim razem Przyjścia się doczekali, należało zrobić porządek ze… zmarłymi. Obejrzał się. Na szczycie wzgórza, kędy stał, i dalej, na innych ku Pustyni opadających grzbietach, głazami podparci siedzieli wszyscy Bracia, Wyczekujący, którzy zmarli, nim nad szedł Zwycięzca – i trupiemi, zaschłemi twarzami patrzyli bezmyślnie w stronę srebrnej Ziemi na czarnym widnokręgu. Tak przed wiekami – z twarzą ku Ziemi – ułożyć się tut&j kazała pierwsza kapłanka i święta Bractwa założycielka, Ada, która po odejściu Starego Człowieka dokonała życia w Kraju Biegunowym, patrząc na Gwiazdę Wielką ponad Pustyniami,– i tak za jej przykładem umieszczano wszystkich Braci, którzy pomarii. Kto raz wstąpił do Zakonu, wyrzekał się wszystkiego i nie opuszczał już Biegunowej Krainy za życia ani po śmierci. Bracia tracili rodzinę, pie znali majętności, trunku ani jadła gotowanego, czyści mieli być, wstrzemięźliwi i prawdomówni a zwierzchnikowi swemu posłuszni, a obowiązkiem ich najpierwszym było: czekać – w pogotowiu… Czas, nie mający w tej dziwnej krainie dnia ani nocy, spędzali na pracy ręcznej i modłach, które odprawiano na górze, z twarzą ku Ziemi zwróconą. A kto umarł, zwalniał się od.pracy, lecz w modłach żywym towarzyszył. – Nie palono go bowiem ani w grobie chowano, lecz wyniósłszy na wzgórze, opierano plecami o głaz, aby patrzył na Ziemię i czekał Przyjścia razem z żywymi. Byli tacy, którzy, czując zbliżającą ste śmierć, wyprowadzać się… tam towarzyszom kazali, aby w obliczu Ziemi życia dokonać. W chłodnem i rozrzedzonem powietrzu trupy się nie psuły. I z biegiem lat ten Zakon umarły liczniejszy się stał od żywego Zakonu. Słońce krążyło około wyschłych trupów, a one trwały tak – niezmienne, spokojne i "wyczekujące". Kiedy Ziemia była na nowiu i Słońce płomienne stało ponad nią, rozjarzały się czerwonym blaskiem poczerniałe twarze i gorzały tak, dopóki blask słoneczny z nich nie zszedł, ustępując miejsca wzmagającemu się wciąż, trupiosinemu światłu Ziemi. O godzinie pełni Bracia Wyczekujący przychodzili modlić się na górę, a kiedy posiadali na głazach wśród trupów, mając Słońce za plecami, trudno było zaprawdę rozróżnić, którzy są żywi, a którzy umarli. Tak właśnie siedzieli byli dnia poprzedniego, zmarli z żywymi pospołu, kiedy owa wielka rzecz się stała. A gdy Elem zawołał: "On przybył!" – zdziwił się, że wstali tylko żywi, aby witać z nim Zwycięzcę, że nie powstały zarazem te trupy i nie zawiodły hymnu radosnego, tak jak oni, że czasy się już wypełniły i koniec nędzy na Księżycu… I teraz patrzył prawie z oburzeniem na tę rzeszę nieżywą, że trwa jeszcze wciąź w bezmyślnem i bezcelowem już oczekiwaniu, twarzami martwemi ku Ziemi zwrócona, chociaż ten, wyglądany i wyczekiwany, jest już pomiędzy nimi. Zdawało mu się ciągle, że ruszyć się winny te wszystkie trupy, stare, zeschłe i w proch się już rozsypujące i inne, niedawne, z pozoru jakoby jeszcze żywe, powstać i iść tłumnie tam w dolinę i witać tego, którego za życia i po śmierci oczekiwały. Ale wśród trupów cisza była niezmierna i wieczne uroczyste milczenie. Elem szedł zwolna. Minął kilku, niedawno na spoczynek ułożonych Braci, wstępując ku szczytowi wzgórza, kędy by! grób kapłanki Ady. Widny był zdala głaz olbrzymi i wiecznie słońcem oświetlony, już na łysem czole wzgórza, a pod nim, od strony ku Ziemi dokładnie zwróconej, na tronie z czarnych kamieni siedział drobny, zeschły trup świętej prorokini, która twarzą w twarz Starego Człowieka oglądała: garstka kości, zczerniałą powleczonych skórą, w sztywnych szatach kapłańskich, gęsto złotemi naszytych ozdobami. Dookoła u stóp jej były groby przełożonych zakonu i meżów świętem życiem celujących, którym w nagrodę cnoty to czestne ku wyczekiwaniu miejsce przeznaczono. Elem oparł się dłonią o podnóże grobowego tronu i patrzył ku Ziemi… Stała w kwadrze, jasna i daleka jak zawsze, z wyraźnymi na srebrnej tarczy zarysami mórz i lądów, z dawnej i głuchej już wieści tylko księżycowemu ludowi znanych. Strach go jakiś przejął. Matko Ado, – szepnął, wznosząc dłoń, aby dotknąć zeschłych stóp, matko Ado, święta Założycielko! Oto, jakoś przyrzekła, powrócił Stary Człowiek młodzieńcem do Ludu swojego i jest pomiędzy nami! Matko Ado, pójdź go powitać… Ostrożnie objął ciało i chciał je ruszyć z wiekowego siedzenia, gdy naraz posłyszał głos za sobą: – Nie tykaj! Odwrócił się. Wśród trupów siedział bez ruchu Choma, najstarszy z Braci zakonu i wiekiem już zdzieciniały. Patrzył gniewnie na Przełożonego i powtarzał wciąż, trzęsąc siwą brodą: – Nie tykaj! nie tykaj! nie wolno!… – Co tu robisz? – zapytał Elem. – Wyczekuję, jako Zakon każe. Jest godzina wyczekiwania. To mówiąc, wyciągnął drżącą, suchą dłoń, wskazując Ziemię, dokładnie w pierwszej kwadrze stojącą. – Czas wyczekiwania już się skończył, – rzekł Elem. – Idź na dolinę; tam jest Zwycięzca. Choma potrząsł starą głową: – Prorok Samielo powiedział: "Powstaną ci, którzy umarli, aby witać tęsknotę żywych oczu swoich!" Umarli jeszcze czekają i ja czekam razem z nimi. Zwycięzca nie przybył! Elema nagły gniew zebrał: – Głupiś jest ty i trupy są głupie! Jak śmiesz wątpić, gdy ja ci mówię, że Zwycięzca jest pomiędzy nami?! Trupy nie wstają tylko dlatego, że są martwe – i to ich wina! Ale je wszystkie pod stopy Zwycięzcy zwleczemy! To mówiąc, pewnym krokiem wstąpił na piedestał i owinąwszy płaszczem ciało Ady, wziął je na ręce i począł schodzić ku dołowi z tem brzemieniem. Choma jęknął głucho i zakrył oczy, aby nie patrzeć na to świętokradztwo przełożonego. On tymczasem szedł ku dolinie, stanowczy i już spokojny, z ciałem pierwszej kapłanki w ramionach, a spotkawszy w drodze kilku Braci, którzy wyszli go szukać, rozkazał im zebrać inne zwłoki i ułożyć z nich wielki stos na równinie… – Czas ich wyczekiwania także się skończył; – rzekł, – niechaj odpoczną… Ten, którego nazywano Zwycięzcą, powstał był tymczasem i wyszedł ze swego lśniącego wozu stalowego. Elem, spostrzegłszy go zdala, złożył szybko ciało Ady na mchu i pobiegł z powitaniem. – Panie, panie! –mówił, zginając się, – bądź pozdrowiony… Wszystka swada i pewność siebie odbiegła go na widok tego olbrzymiego przybysza, dwakroć wzrostem księżycowych ludzi przewyższającego (jest podanie, że taki wzrost mieli pierwsi prarodzice, których Stary Człowiek z Ziemi przywiódł z sobą), zwłaszcza że trudno mu było porozumieć się z nim, gdyż mówił ięzykiem dziwnym, podobnym do zachowanego w najstarszych jeno księgach świętych, którego ludzie niepiśmienni oddawna już na Księżycu nic rozumieli. Przybysz uśmiechnął się, widząc zakłopotanie mnicha. – Nazywają mnie na Ziemi Markiem, – rzekł. Elem pochylił znów głowę. – Wolno ci, panie, na Ziemi nosić imię, jakie zechcesz; tutaj u nas masz od wieków tylko jedno: Zwycięzca! – Zwyciężyłem rzeczywiście więcej, niż możesz przypuszczać, – rzekł Marek, – przybywając tutaj z Ziemi. Tamci mieli towarzyszów, ja jestem sam, – dodał jakby do siebie, patrząc w stronę dalekiej Ziemi na niebie. Potem zwrócił się znów do Elema: – I nie dziwno wam, że przybyłem? – Wiedzieliśmy, że przybędziesz. - Elem spojrzał na niego zdumionemi oczyma: – Jakto? czyż nie dałeś przyrzeczenia Adzie, kiedy jako… Stary Człowiek stąd odchodziłeś? A później wszyscy nasi prorocy… Urwał z przestrachem, gdyż "Zwycięzca" wybuchnął tak szalonym i nieposkromionym śmiechem, jakiego od wieków nie słyszano w cichej Biegunowej Krainie. Śmiały mu się usta i oczy i cała młoda twarz się śmiała, – przysiadł aż na ziemi i począł jak dziecko rozbawione bić się dłońmi po udach. – Więc wy, więc wy… – mówił, dusząc się od śmiechu, – wy myślicie, że ten wasz "Stary Człowiek", z przed sześciu czy siedmiuset lat – to ia? Ależ to nadzwyczajne! Tutaj, jak widzę, cala legienda urosła! I ja mam być teraz jak chiński bożek… O! drodzy, ziemscy towarzysze moi! gdybyście wy wiedzieli, jakie mi te kochane karły przyjęcie zgotowały! Pójdźże, mój papieżu, niech cię uściskam! Mówiąc to, pochwycił oniemiałego Elema i uniósłszy z ziemi jak piórko, począł z nim tańczyć po równinie. O, ukochany, zacny potomku podobnych do mnie szaleńców! wołał, jakże ja się cieszę, żeście wy tutaj na mnie czekali! Będziemy sobie tutaj żyli wesoło, ty pokażesz mi wszystko, co widzieć pragnę, a potem potem muszę cię zabrać z sobą, gdy będę powracał na Ziemię! Postawił zakonnika obok i mówił dalej: – Wiesz! bo ja moge wrócić każdej chwili, gdy zechcę! Nic tak, jak tamci szaleńcy z przed siedmiu setek lat, dzięki którym wy się po Księżycu roicie. Chwycił go za rękę, jak dziecko, i pociągnął ku wozowi. Patrz, przedewszystkiem spadłem tutaj, nie gdzieś n\nZwycięzca : powieść\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zwyciezca___powiesc-ebookRO/p02028708i020" target="_blank" title="Zwycięzca : powieść [Jerzy Żuławski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zwycięzca : powieść [Jerzy Żuławski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


ECSO – Zamek Sarny\nRys stylistyczny zabytkowego parku\nNowa publikacja ECSO - Europa zjednoczonych ogrodów\nEuropa zjednoczonych ogrodów. Rola Europejskiego Szlaku Ogrodów Historycznych\nw realizacji polityki kulturalnej Unii Europejskiej\nW październiku 2020 roku Europejski Szlak Ogrodów Historycznych uzyskał certyfikację Rady Europy. Wydarzenie to stanowiło nie tylko wielkie wyróżnienie, ale również ważny krok w uznaniu wyjątkowych wartości zabytkowych założeń zieleni. Przyjęcie do programu Europejskich Szlaków Kulturowych Rady Europy otworzyło także możliwości udziału w projektach promujących kulturę i turystykę na poziomie międzynarodowym. Jaka może być rola Europejskiego Szlaku Ogrodów Historycznych w tym zakresie? Jak może się włączyć w realizację polityki kulturalnej Unii Europejskiej? Niniejsza praca ma na celu odnalezienie odpowiedzi na te pytania.\nPublikacja podsumowuje badania zrealizowane przez Jacka Kuśmierskiego, konserwatora ogrodów historycznych i współpracownika ERHG, w ramach Studiów Podyplomowych Uniwersytetu Jagiellońskiego, "Dyplomacja kulturalna", pod kierunkiem dr hab. Bożeny Gierat-Bieroń.\n5 rzeczy, które znajdziesz w środku:\nWiele ciekawych informacji o roli ogrodów w realizacji polityki kulturalnej Unii Europejskiej.\nNajważniejsze programy promocyjne ogrodów.\nPrzykłady dobrych praktyk włączania ogrodów historycznych do projektów kulturalnych.\nMapę obiektów, których projekty pilotażowe uzyskały dofinansowanie w ramach Europejskiego Roku Ogrodów Historycznych 1993.\nMapę ogrodów należących do Europejskiego Szlaku Ogrodów Historycznych.\nKsiążka wydana przez Fundację Odbudowy Dworu Sarny i Europejskie Centrum Sztuki Ogrodowej im. Eduarda Petzolda pod patronatem Europejskiego Szlaku Ogrodów Historycznych. Publikacja dostępna w języku angielskim i polskim.\nby Zamek Sarny\nPrzedstawiamy publikację wydaną z okazji powołania Europejskiego Centrum Sztuki Ogrodowej im. Eduarda Petzolda.\nWydanie niniejszej publikacji inauguruje powołanie ECSO, którego siedziba powstaje w kompleksie Zamku Sarny w Ścinawce Górnej pod Nową Rudą.\nJest to pierwsza instytucja w Polsce w całości poświęcona ogrodom, która łączy formułę muzeum i centrum interpretacji dziedzictwa. Jej misję stanowi zachowanie i upowszechnianie wiedzy z zakresu sztuki ogrodowej historycznych terenów Śląska oraz wspieranie międzynarodowej współpracy na rzecz zieleni.\nPublikacja dostępna jest pod tym linkiem: Hortuseum\nNowa publikacja ECSO – Europa zjednoczonych ogrodów 24 stycznia 2022\nWystawy ECSO w 2021 roku 28 listopada 2021\nHortuseum 12 stycznia 2021\nPodsumowanie 2020 5 stycznia 2021\nOdkrycie kilkusetletnich polichromii na Zamku Sarny 13 września 2020\nPodsumowanie 2017 29 grudnia 2017