Ta Dorotka, ta malutka-Maslowska | Blog Sygrydy Dumnej\ndorota maslowska, irl\nTa Dorotka, ta malutka-Maslowska\nIn Ksiazki, Polskie refleksje on 11 listopada 2012 at 17:01\nPisane do muzyki Johna Lennona\nDorota Maslowska / Paz królowej / 2005\nZe zrozumialym przesunieciem czasowym podazam sladami literautury polskiej, w tym jej enfent terrible, Doroty Maslowskiej. I musze przyznac, ze coraz bardziej mi sie podoba – w odróznieniu od tylu innych. Co moglobyby byc wynikiem mojej niewiedzy czy niedoczytania – ale zawierze wlasnej intuicji czytelniczej i wlasnemu (dobremu) smakowi. Pisze to, bo przeczytalam pare wpisów na zaprzyjanizonym blogu – z których wyraznie wynika, iz Maslowska polaryzuje. Jak wszedzie indziej linia podzialu przebiega miedzy zle (w moim mniemaniu) pojeta tradycja a poszukiwaniem nowych form wyrazu, adekwatnych dla naszych post-czasów. Kiedys szokowali dadaisci czy surrealisci i podobnie dzis DM wzbudza sprzeciw bardziej konserwatywnej klienteli.\nMam wrazenie, ze sprzedziw wzbudza – miedzy innymi – decyzja zaadoptowania jezyka mówionego jako pisanego. Sama bylam pare lat temu zdziwiona spisujac wywiad z magenetofonu – poniewaz „wywiadowca” bylam ja sama, a pamiec zachowala inna, bardziej wygladzona wersje wypowiedzi mojego interlokutora. Tymczasem IRL ludzie czesto przezywaja cos ponownie, gubia watek badz tez pragna uzupelnic, skorygowac czy tez uscislic swoja wypowiedz. Moja zywa rozmowa przeniesiona na papier stracila tempo i wigor. Dlatego zamierzenie Maslowskiej jest z zalozenia karkolomne i na wstepie nalezy format jej wypowiedzi zaakceptowac (naciskajac guzik „akceptuje”?). Czytanie powiesci w takim formacie wymaga pewnej dyscypliny od czytelnika – no i pozbawia go wrazen estetycznych w postaci arystycznych zawijasów jezyka literackiego. Sama autorka podkresla turpizm wypowiedzi oraz zarazenie malo estetyczna Praga.\nNajbardziej chyba dotkliwe musialo byc dla osób dobrze o sobie myslacych – bo Dorota M obnazyla watly poziom intelektualno-moralny tak zwanych pracowników kultury czy celebrytów. Pokazala ludzki strach, potrzebe przynaleznosci czy bycia kochanym – w osiedlach zamknietych, wsród drogich maszyn kuchennych i u bywalców kanapek w programach TV. Dla mnie lektura Pawia byla z jednej strony doskonala satyra i rozrywka, a z drugiej strony niejako katharsis. Maslowska mrugnela do mnie okiem: „witamy w klubie” – poniewaz miewam kontakty z Warszawa i osobami z osiedli zamknietych. Podczas tych kontaktów czesto sie zastanawialam kto tam zwariowal: ja czy tez otoczenie? No i teraz jest nas co najmniej dwie, które moga sie smiac do rozpuku z pustoty i taniej pretensjonalnosci, podszytej kompleksami, przasnoscia, a nierzadko chamstwem. Nigdy nie zapomne automatycznej sekretarki po angielsku u bynajmniej nie-Anglików… Moze warunkiem dostrzegania smiesznosci jest przyjscie z zewnatrz? W kazdym razie przypomniala mi sie Anna Karenina, gdzie w dobrym stylu bylo nazywac sie Stiwa, Dolly czy Kitty.\nJakos bardziej mi lezy Paw niz Wojna. Odczuwam lepsza identyfikacje i lepiej doceniam smaki i smaczki. Z jednej strony okreslone srodowiska warszawskie, a z drugiej wykluczenie z zycia spowodowane macierzynstwem, choc DM tonuje ten watek. W kazdym razie nikt nie moze jej odmówic ostrosci obserwacji oraz wrazliwosci, takze spolecznej. Opisywane przez nia relacje budza przerazenie i obnazaja zaplatanych w siebie i swoje niespelnienie dosc zalosnych postaci. Supremacja „czwartej wladzy”, która wyrwala sie spod kontroli i teraz sama kontroluje ludzi. Jest równie niemilosierna dla kobiet jak i dla mezczyzn, nikogo nie tlumaczy i nie usprawiedliwia. Z drugiej strony wlasnie nieprzystawanie osób fizycznych do upragnionych „imydzów” wzbudza nie tylko identyfikacje, ale takze pewne cieplo czy nawet opiekunczosc. Ukazuje zablakanie czy zagubienie – wlasciwie kazdy czytelnik moze poczuc sie madrzejszy od przedstawianych bohaterów (którzy w rzeczywistosci sa antybohaterami). Maslowska sie nie wywyzsza, nie moralizuje – tylko przedstawia jak na patelni czy na widelcu: tacy jestecie, tacy jestesmy.\nNajlepszy obraz Polski potransformacyjnej, so far. Byle sie – Dolly Maslowska – nie zbiesila, byle sie nie popsula, byle sie nie zmeczyla. Trzymam kciuki za jeszcze. No i z ust mi wyjela obraz Szwecji jako polskiego raju – o czym tez pisalam w Vademecum. Brawo, Dorotka!\nCieszę się, że Ci przypadła do gustu! Słuszna uwaga z tą linią podziału i źle pojętą tradycją. To co, teraz „Kochanie, zabiłam nasze koty”?\nREADEATSLIP 11 listopada 2012 at 5pm\navec pleasure – tylko na razie nie wystepuje w szwedzkich bibliotekach i musze poczekac az któras sprowadzi. ale przeczytam na pewno! bo nareszcie ktos z ikra i poczuciem humoru\nszwedzkiereminiscencje 11 listopada 2012 at 5pm\nMuszę znów to napisać, niestety – najnowszą książką Masłowska strąciła wysoko postawioną (przez siebie) poprzeczkę. Ale może zobaczysz w niej coś, co mi umknęło?\nna razie mam jeszcze zamówiona pania bator. ostatnia maslowska u wszystkich recenzujacych zdaje sie zostawiac niedosyt – wypwoiem sie jak przeczytam 😉\n« Before Vademecum – opus siódme (zdecydownie nie-ostatnie!) 11 listopada 2012\nAfterVademecum-opus juz ósme 18 listopada 2012 »


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: adam_c4 - Co pani Bane nosiła pod sercem?\n- Opowiadanie: adam_c4 - Co pani Bane nosiła pod sercem?\nCo pani Bane nosiła pod sercem?\nmężczyzna, Kraków | 02.11.21, g. 10:54 | znaki: 31081\nPodziękowania dla świetnej ekipy betujących!\nEdward Pitowski, FilipWij, Krokus, Michał Pe\nW kolejce: silver_advent, MrBrightside\nPrzeczytali: FilipWij, Zielonka, Finkla, Helmut, regulatorzy, krar85\n5: krar85, Zielonka\nWczoraj zmarła Lidia Bane, o czym od rana huczą wszystkie media. Opinia publiczna nie wiedziała o jej chorobie, której przebieg – jeśli wierzyć słowom najbliższych – był szybki i bezbolesny.\nDobrze, że świat pozwolił jej sprawnie wymknąć się ze swoich brudnych ramion. Zasłużyła na to.\nNie mam zamiaru kłamać, ani nawet koloryzować. Stawiam na prawdę. Pamiętajcie jednak, że jest to prawda, którą noszę w głowie, więc to niemożliwe, aby idealnie pokrywała się z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń.\nNie potrafię wskazać konkretnego momentu, w którym przyjąłem do wiadomości fakt, że Lidia Bane jest w ciąży. Od dłuższego czasu krążyły na ten temat plotki, sąsiedzi prześcigali się w domysłach.\nZanurzając się we wspomnienia, czuję na twarzy nitki babiego lata, a przed oczami stają mi korony drzew oblane promieniami wrześniowego słońca. Tamtego roku jesień była cudowna. Czemu o tym piszę? To przecież nie ma żadnego znaczenia. Postaram się nie przynudzać. No właśnie – nuda. Nasza ówczesna egzystencja, choć okupiona potężną niepewnością, była przerażająco nudna.\nPisząc „nasza”, mam na myśli mnie i mieszkańców z bloku przy Hope Street – niecałe trzydzieści osób. W ciągu dwóch lat „zamknięcia” zdążyłem poznać każdego z nich. Szczególnie blisko trzymałem się z czwórką sąsiadów – małżeństwem Smithów, Ann Flower oraz jej gachem Timem. Tak, to zmyślone personalia. Pozwólcie, że będę nazywał ich właśnie w ten sposób. Robię to ze względu na siebie – prawdziwe imiona i nazwiska tych ludzi budzą we mnie wstręt.\nByłem więc ja, Mary i John Smith, Ann Flower oraz jej partner Tim. Gromadka przerażonych i znudzonych ludzi. Trzy razy w tygodniu spotykaliśmy się na wieczornych „pogaduszkach”, których prawdziwym celem było wypijanie olbrzymich ilości alkoholu. Od pewnego momentu nie próbowaliśmy udawać, że chodzi o coś innego. Państwo Smith pracowali na uniwersytecie i z początku wyglądali na nieustannie spiętych i wycofanych. Dopiero z czasem, dzięki wysiłkom Ann, wyluzowali. Krok po kroku, słowo po słowie, drink po drinku, jakoś ich oswoiła. Inna sprawa, że oni pragnęli być oswojeni; nigdy nie odrzucali jej zaproszeń. Ja również. Czułem się wyróżniony tym, że przebojowa aktorka, niewyglądająca na swoje czterdzieści parę lat, ceni sobie moje towarzystwo.\nPodobno wszelkie zbiegi okoliczności to nic innego jak działanie Siły Wyższej, która pragnie pozostać incognito. Kto wie? Pytanie tylko, czym jest ta „Siła" i czego od nas oczekuje w obliczu prób, którym ciągle nas poddaje. To ciekawe, że właśnie tego wieczora, kiedy postanowiliśmy pogratulować Lidii błogosławionego stanu, po raz pierwszy spróbowaliśmy czarnych grzybków.\nSiedzieliśmy tam, gdzie zwykle – w salonie Ann. Przygaszone światło, lekki rock w tle, butelki i przekąski na stoliku. Gospodyni wyszła do toalety i wróciła z małą papierową torebką.\n– A kuku! – krzyknęła i rzuciła ją na stół.\nTim bez słowa po nią sięgnął, wyłuskał grzybka i wpakował go sobie do ust. Intensywna czerń kapelusza nie zachęcała do konsumpcji, ale kiedy paczka trafiła w moje ręce, również się poczęstowałem. W międzyczasie Ann zachwalała działanie narkotyku.\n– Daję słowo, że czegoś takiego jeszcze nie przeżyliście.\nW ciągu ostatnich miesięcy raczyliśmy się niemal wyłącznie alkoholem. Tylko raz sięgnęliśmy po nielegalną używkę – było to na wiosnę, kiedy chcieliśmy uczcić spadającą liczbę zakażeń. Ann załatwiła skądś podrzędny haszysz, po którym wszyscy mieliśmy paskudnego kaca.\nNa jesieni, co naturalne, liczba zakażeń rosła i niewykluczone, że pojawienie się na rynku czarnych grzybków było związane z tym przykrym faktem. Ha, napisałem „przykrym", podczas gdy tak naprawdę był to fakt odbierający chęci do życia. W tamtym czasie naukowcy twierdzili, że szczepionka dopiero majaczy na horyzoncie, w związku z czym nieustannie mówiono o konieczności przestrzegania zasad higieny, aby nieco wyhamować liczbę nowych zakażeń. Wszyscy mieliśmy poczucie, że to wszystko na nic – mimo ciągłego trąbienia o dystansie, dezynfekcji i maseczkach, każdego dnia przybywało kilkanaście tysięcy chorych. Zmierzaliśmy ku katastrofie.\nWróćmy jednak do grzybków.\nCiągle pamiętam pierwszy haj. O ile euforię i poczucie oderwania od rzeczywistości może załatwić niemal każdy narkotyk, tak grzybki gwarantowały coś, co określiłbym jako… spokojną trzeźwość myślenia. Po prostu chmury krążące w mojej głowie nagle się rozwiały. Spojrzałem na rzeczywistość z nowej perspektywy – niby wiedziałem, że jest źle i będzie jeszcze gorzej, a mimo to czułem spokój.\nKtoś zasugerował, że wypada udać się do Lidii Bane, aby jej pogratulować. Nie towarzyszył nam entuzjazm spitego towarzystwa, które porywa się na coś równie śmiałego, co głupiego. W pełnym spokoju ruszyliśmy na pierwsze piętro, do mieszkania numer cztery.\nLidia od razu nam otworzyła, jakby na nas czekała. Była naprawdę ładną kobietą. Nie w moim guście, ale obiektywnie urodziwą i pełną wdzięku. Filigranowa, cicha i uprzejma.\nMieszkała sama. Swoje cztery kąty urządziła skromnie, ale z gustem. Wiem, że to niewiele wam mówi, ale wspominam o tym, aby zaznaczyć, że panujący wewnątrz ład oraz dobór mebli i bibelotów dowodził, że mieliśmy do czynienia ze spokojną i zrównoważoną osobą.\nLidia podjęła nas z radością, chyba nawet się wzruszyła. Pamiętam, że w pewnym momencie przysiadła na fotelu, a Mary i Ann uklękły u jej stóp; jedna trzymała ją za dłoń, a druga gładziła po ramieniu. Ta scena miała w sobie coś kojącego. Jakbym obserwował kobiety pierwotne, oczekujące narodzin nowego członka plemienia.\nNie zabawiliśmy tam długo. Po wylewnym pożegnaniu wróciliśmy do naszych mieszkań. Po raz pierwszy od wielu miesięcy zasnąłem spokojnie.\nAle rano obudziła mnie okropna, łamiąca serce myśl: wystarczy, że jedno z nas przywlecze wirusa z zewnątrz. A wówczas Lidia i jej dziecko, które do tej pory rozwijało się wzorowo…\nNagłe pukanie do drzwi w sekundzie wyrywało mnie z łóżka i ze stanu przygnębienia.\nRzuciłem okiem przez wizjer. Ujrzałem Ann Flower. Wystrojoną i w pełnym makijażu.\nPognałem do szafy na złamanie karku i wrzuciłem na siebie czyste ciuchy. Spojrzałem w lustro i bez większej potrzeby przeczesałem włosy palcami. Zrezygnowałem z mycia zębów.\nNa mój widok kobieta uśmiechnęła się półgębkiem.\n– Nie, nie – zapewniłem.\nZmrużyła oczy. Kokietowała mnie, a ja nie potrafiłem się jej oprzeć. Tak, napiszę to wprost – odbiło mi na jej punkcie. Czego właściwie oczekiwałem? Nie wiem. Wziąłbym wszystko, co zechciałaby mi dać: od jednorazowego, szybkiego numerku, po wprowadzenie się do jej mieszkania, nawet jeśli musiałbym przegonić stamtąd gacha. Nie potrafiłem myśleć o Timie bez pogardy, choć ten bezbarwny, osiłkowaty koleś niczym mi nie zawinił.\nByłem tak zaskoczony niespodziewaną wizytą, że nawet nie zacząłem się zastanawiać, czemu ją sobie zawdzięczam. Ann, nie zwlekając, wyłożyła, o co chodzi:\n– Mam znajomego na Copper Hill. Jego dzieciak niedawno skończył rok, więc chce się pozbyć różnych gratów. Ma nawet wózek w dobrym stanie. Pomożesz mi wszystko przewieźć?\nKiedy mówiła, zauważyłem, że błądzi wzrokiem gdzieś ponad moim ramieniem. Wtedy zrozumiałem, że jest naćpana.\n– Gdzie Tim? – zapytałem i natychmiast ugryzłem się w język.\n– Pracuje – odparła Ann, spoglądając mi prosto w oczy. Spuściłem spojrzenie, a kiedy po trzech sekundach je podniosłem, ujrzałem papierową torebkę.\n– Na dobry start! – Usłyszałem i już chwilę później miałem w ustach narkotyk. Kiedy kroczyliśmy w stronę przystanku, moja towarzyszka zaproponowała mi drugiego grzybka. Widząc, że się waham, rzuciła:\n– Daj spokój, najwyżej będę cię zbierać z chodnika.\nPonieważ maseczka zakrywała jej połowę twarzy, nie byłem w stanie orzec, czy nie mówi tego odrobinę serio.\nDrugi haj różnił się od pierwszego – czułem spokój, który okrył mnie niczym chłodny całun, ale równocześnie paliłem się do działania. Próbowałem podpytać Ann o to, czy nie tęskni za występami w teatrze i przed kamerą. Nie chciała podjąć tematu, zbyła mnie jakimś ironicznym komentarzem. O ile sama bywała wścibska, tak niechętnie mówiła o sobie.\nCałe czternaście przystanków przegadaliśmy więc o Lidii Bane i rzeczach związanych z jej wyjątkowym stanem. Niemal pusty tramwaj sunął przez zamarłe miasto, a my z entuzjazmem nawijaliśmy o ciąży, macierzyństwie i pielęgnacji niemowląt. Dotarło do mnie, że po raz pierwszy w życiu emocjonuję się podobnymi tematami.\nKiedy niecałą godzinę później stanęliśmy przed wejściem do bloku, moja towarzyszka krzyknęła cicho i złapała mnie za ramię.\nChodnikiem sunęła kilkuosobowa grupa chorych. Wymięte ubrania, rozczochrane włosy, zbolałe twarze. Pomyślałem sobie, że skazańcy prowadzeni na stryczek mają w sobie więcej wigoru. Obstawiałem, że to bezrobotni, kierujący się do którejś z licznych jadłodajni.\n– Nazwij mnie potworem – szepnęła Ann – ale ci biedacy strasznie mnie brzydzą. Za żadne skarby nie potrafiłabym… nie podałabym żadnemu z nich ręki, o nie. Wiem, że już nie zarażają, ale i tak…\nDrzwi nagle się otwarły. Stał w nich mężczyzna z zabudowaną przyłbicą na głowie.\nKiedy zobaczyłem, że ów człowiek ciągnie za sobą wózek dziecięcy, w którym poupychano kartony, zrozumiałem, że Ann musiała go wezwać, a ja nawet tego nie zauważyłem.\n– Widzę, że nie bawisz się w półśrodki – rzuciła moja towarzyszka.\nFacet wytargał wózek za próg, cofnął się o dwa kroki i wskazał palcem w kierunku oddalającej się grupy.\n– Widziałaś ich? – sapnął. Jego oczy, ledwie widoczne zza szybki, zwęziły się. – A ty co? Co ci daje taka maseczka?\n– Ej, wyluzuj! – zaśmiała się Ann.\n– Nie! – krzyknął tamten. – Nie mam zamiaru wyluzować! Wam polecam to samo.\nPo czym bezceremonialnie zamknął nam drzwi przed nosem.\n– I pomyśleć, że kiedyś ceniłam go za poczucie humoru! Co ta pandemia zrobiła z ludźmi.\n– Ma sporo racji. Jest odpowiedzialny za swoją rodzinę. My w sumie też jesteśmy. Teraz… nie wiem, jak ty, ale ja czuję, że musimy zająć się Lidią, zatroszczyć się o nią.\nAnn wykonała szeroki gest, obejmujący pchany przeze mnie wózek.\n– Cieszę się, że jej pomagamy – przyznałem.\nW tramwaju zostałem poczęstowany kolejnym grzybkiem. Zasugerowałem, że ze względu na Lidię faktycznie powinniśmy podjąć dodatkowe środki ostrożności. W ciągu wakacji średnia zachorowań pozwalała na względnie normalną egzystencję, ale teraz, w obliczu nagłego wzrostu zakażeń, już pojawiły się apele o to, aby z domu wychodzić tylko w celu załatwienia niezbędnych spraw.\nChyba po raz pierwszy od wybuchu „zarazy" na serio przejęliśmy się tym, że możemy złapać wirusa i zarazić nim kogoś, na kim nam zależy. Tak, sugeruję tym samym, że każde z nas miało swoje własne bezpieczeństwo w nosie.\nKiedy wyszedłem z windy, w oczy rzuciły mi się trzy wielkie pudła, stojące przy drzwiach do mieszkania Lidii. Ann zajrzała do jednego z nich.\n– Zabawki! – krzyknęła.\nKu naszemu zdumieniu otworzył nam Stan Luczak, sąsiad z drugiego piętra. Nasze zdumienie było tym większe, że Luczak – łysiejący urzędnik z lekką nadwagą – miał na głowie indiański pióropusz.\n– Goście! – uśmiechnął się od ucha do ucha i wykonał zapraszający gest. Mijając go, starałem się zwęszyć zapach alkoholu. Niczego nie wyczułem.\nTo, co zobaczyliśmy w salonie, było nie mniej zaskakujące: Lidia siedziała w fotelu, zaś na podłodze, rozciągnięta na dywanie, leżała Mary Smith. Wokół niej walały się rozmaite zabawki; zauważyłem parę grzechotek, nakręcany samochodzik, szmacianą lalkę…\nUjrzawszy nas, Mary zaczęła paplać o tym, jak to obdzwoniła znajomych, organizując zabawki dla maluszka.\nNagle do pokoju wszedł jej mąż. John był dla mnie typowym mędrkiem-okularnikiem, który z lubością katował studentów nudnymi wykładami. Ów nudziarz dzierżył w dłoni pistolet na gumowe strzałki. Ujrzawszy nas, krzyknął:\nA ja, nie namyśliwszy się wiele, odskoczyłem od wózka, podniosłem plastikowy miecz i przybrałem defensywną pozę. Zwijając się ze śmiechu, próbowałem odbijać posyłane ku mnie pociski. Nieoczekiwanie dołączył do nas Luczak – biegając po pokoju, uderzał wnętrzem dłoni o usta, wydając z siebie przeciągłe zawodzenie.\nWydaje mi się, że ani razu nie spojrzałem ku Lidii, jednak oczami wyobraźni widzę jej twarz, wyrażającą skrajne zdumienie. Słyszę szeptane półgłosem pytania: Dlaczego w moim mieszkaniu szaleje banda naćpanych wariatów? Jakim cudem do tego doszło?\nNa spotkania towarzyskie u Ann przychodziło coraz więcej osób. Nie piliśmy już alkoholu. Zajadaliśmy grzybki, koncentrując się wyłącznie na Lidii Bane i nadchodzącym porodzie. Odurzeni i ściśnięci po kątach salonu, dyskutowaliśmy między innymi o tym, który szpital powinniśmy wybrać, czy trzymać się obecnego ginekologa, jakie witaminy i suplementy diety zaproponować przyszłej matce, albo czy długie karmienie piersią to faktycznie najlepsza opcja.\nPołączył nas wspólny cel: pragnęliśmy przychylić nieba Lidii oraz jej nienarodzonemu dziecku. W moim przypadku pragnienie to łączyło się z obawą o ich zdrowie. Lęk koiły tylko czarne grzybki.\nPewnego popołudnia wybrałem się do osiedlowego spożywczaka. Nagle spomiędzy bloków wyłoniła się zamaskowana postać w kapturze i sprężystym krokiem ruszyła w moją stronę. Pełen najgorszych obaw szykowałem się do walki lub ucieczki.\n– Nie trzeba? – Postać wyciągnęła rękę z kieszeni, ostrożnie prezentując jej zawartość.\nSkinąłem głową i zapytałem:\nByłem gotów się targować, choć tak naprawdę zapłaciłbym każdą cenę. Od poprzedniego wieczora zżerał mnie niepokój i wiedziałem, że z tego stanu wydobyć mnie może tylko jedno. Marzyłem o haju, jednak nie mogłem pójść do Ann i poprosić ją o towar. Byłoby to równoznaczne z przyznaniem się do tego, że popadam w uzależnienie. Mniejsza z tym, co pomyślałaby o mnie Ann, czułbym się głupio przed samym sobą. Nie było mi zaś głupio, kiedy od razu po transakcji wyłuskałem z paczki trzy grzybki. Ludzie to doprawdy przedziwne stworzenia.\nPamiętam, że już tydzień później nie szło opędzić się od dilerów, towar można było dostać wszędzie. Ukazała się masa artykułów o silnie uzależniającym, łatwo dostępnym narkotyku. Wszelkie przestrogi były mi obojętne, choć już wtedy wiedziałem, że nie potrafiłbym rzucić grzybków z dnia na dzień. Ignorowałem wszelkie lampki ostrzegawcze. Olałbym i syrenę alarmową; jak wspomniałem wcześniej, nie dbałem o własne zdrowie i życie.\nW przypadku zdrowia i życia Lidii Bane, moje podejście różniło się diametralnie. Kiedy przekroczona została kolejna bariera – dziesięć tysięcy zakażeń dziennie – wiedzieliśmy, że żarty się skończyły.\nNastępnego dnia po ogłoszeniu niepokojących danych epidemicznych poszliśmy do przyszłej matki we trójkę – ja, Ann Flower i pani Johnson. Ta ostatnia była najstarszą osobą w bloku. Uznaliśmy, że posiada stosowny autorytet.\nPrzedstawiliśmy Lidii sprawę jasno – nie może narażać siebie i dziecka, musi więc zrezygnować z wychodzenia na dwór. Zapewniliśmy ją, że jesteśmy gotowi załatwiać za nią wszelkie sprawy: od codziennych zakupów, po obowiązki urzędowe.\nNie potrafię odtworzyć przebiegu tamtej rozmowy, ale pamiętam, że Lidia była uprzejma, jednak odrzuciła naszą propozycję. Odmowę tę chciała jednoznacznie podkreślić – zarzuciła płaszcz i wyszła z mieszkania. Podążyliśmy za nią, prosząc o zmianę decyzji. Jakby nas nie słyszała. Przekręciła klucz w zamku i ruszyła schodami na dół.\nZ mieszkań zaczęli wyłaniać się sąsiedzi, dołączając do błagalnego chóru. Kobieta przyspieszyła kroku, ale na dole napotkała mur ciał. Żądała, aby ją wypuścić, ale nie robiło to wrażenia na tych, którzy blokowali wyjście. Składając dłonie jak do modlitwy, zapewniali, że to zły pomysł. Klatkę schodową wypełnił harmider niedających się zrozumieć próśb.\nLidia nie miała szans w starciu z upartą masą; ruszyła z powrotem do mieszkania, a szpaler naćpanych oprawców kłaniał jej się w pas i gratulował zdrowego rozsądku.\nNie wierzę w telepatię, ani w ideę wspólnej świadomości, brzmi to niepoważnie, jak bajki dla trochę starszych dzieci. Dlatego nie wiem, jak wytłumaczyć to, co działo się ze mną i resztą mieszkańców bloku. Coś, co nadgorliwy jungista nazwałby zbiorową jaźnią, otoczyło Lidię Bane przedziwną troską, której sobie nie życzyła, i której musiała się bać.\nKiedy następnego ranka wyszła z mieszkania, przycupnięta na schodach „czujka" głośno ją pozdrowiła. Wówczas na klatkę schodową wysypali się zatroskani sąsiedzi, wykrzykujący prośby i przestrogi. Kobieta bez słowa cofnęła się za drzwi, pod którymi szybko pojawiła się siatka z zakupami spożywczymi. Wszyscy zrzuciliśmy się na te sprawunki.\nWczesnym wieczorem sam przysiadłem na schodach, aby pilnować sąsiadki. Mieliśmy się zmieniać co dwie godziny.\nŚwist otwieranych drzwi sprawił, że poderwałem się na równe nogi. Lidia zignorowała moje powitanie. Pełne pogardy spojrzenie uderzyło mnie jak wór cegieł. Chciałem wykrzyczeć jej w twarz, że ona i jej dziecko są mi najdroższe na świecie, że z utęsknieniem czekam na dzień, w którym zostanę wujkiem, że bez wahania oddałbym za nią życie… Ja naprawdę to czułem. Czy tylko wtedy, kiedy byłem na haju? Chyba nie. Ale czy na pewno? Cholera, czy ja w tamtym czasie w ogóle trzeźwiałem?\nZakładam, że w końcu Lidia twardo sprzeciwiłaby się aresztowi domowemu. Może chciała dać nam parę dni na ochłonięcie, poczekać aż sami dojdziemy do wniosku, że to, co robimy, jest szalone i bezprawne. Gdyby wezwała policję, jej relacje z sąsiadami bezpowrotnie by się pogorszyły; zostałaby wówczas ze swoim nienarodzonym dzieckiem pośród wrogich ludzi, którzy równie dobrze mogli traktować ją jak boginię.\nDo dzisiaj zastanawiam się, jak wyglądałyby przyszłe wydarzenia, gdyby nie głupi przypadek, ów przedziwny splot okoliczności.\nTo był koniec października. Lidia od kilku dni nie wychodziła z bloku, a jej troskliwi sąsiedzi spotykali się już co wieczór. Wszyscy, którzy do tamtej pory mieli jeszcze pracę, zrezygnowali z niej. Ja też. Nauczanie angielskiego w liceum nigdy nie było dla mnie robotą marzeń, zwłaszcza kiedy przyszło mi to robić zdalnie. Brałem udział w tej farsie wyłącznie z pobudek materialnych.\nKiedy zafiksowałem się na Lidii i jej ciąży, w miarę tego, jak pakowałem w siebie coraz więcej słodkiego narkotyku, tak przyziemne kwestie jak zarabianie pieniędzy straciły dla mnie jakiekolwiek znaczenie. Ostatnią lekcję pamiętam jak przez mgłę. Gapiłem się w ekran wypełniony małymi kwadracikami, do których zredukowani zostali moi uczniowie.\n– Naspawany w chuj – rzucił któryś gówniarz.\nTego samego popołudnia otrzymałem wiadomość od dyrekcji – wzywano mnie na pilną rozmowę. Odpisałem w sposób zdawkowy i wulgarny, a przy tym jasno wskazujący na to, że kończę moją przygodę z kształceniem młodzieży.\nWybaczcie, zabrnąłem w dygresję. Skupmy się na „przypadku".\nRzuciwszy pracę, poczułem się wolny. Wreszcie nic nie stało między mną a Lidią Bane oraz jej dzieckiem. Wieczorne spotkania u Ann Flower przypominały teraz przedziwne nabożeństwa. Napruta gospodyni witała nas niczym przybyłych do świątyni wiernych, a my, upchnięci po kątach salonu, żuliśmy grzybki i omawialiśmy rozmaite kwestie.\nTamtego wieczora byliśmy w świetnych nastrojach, ponieważ wybieraliśmy imię dla dziecka. Każde z nas wyskakiwało z jakąś propozycją, a reszta ją opiniowała.\nW pewnym momencie znalazłem się w kuchni sam na sam z gospodynią. Musiałem pójść za nią, kiedy wyszła po nową porcję przekąsek.\nTo trwało jakieś pięć minut. Zrobiliśmy to na kuchennym stole, świadomi tego, że w każdej chwili ktoś może nas nakryć. Po wszystkim pragnąłem spojrzeć jej w twarz, aby dostrzec choćby ślad euforii, która mnie samego wprost rozsadzała. Ann nie dała mi na to szansy.\n– Musimy wracać – rzuciła, odwracając się szybko w stronę lodówki. – Idź pierwszy.\nCo zrozumiałe, dalszą dyskusję śledziłem mimochodem, dryfując myślami gdzieś daleko.\nKiedy goście zaczęli się zbierać, ze zdumieniem odkryłem, że wkrótce wybije północ. Otumanione towarzystwo rozpełzło się po klatce. Wciąż upojony chwilami spędzonymi z Ann, ledwie usłyszałem dobiegające z dołu, podniesione głosy. Pomknąłem na parter.\nPrzy drzwiach do mieszkania pani Johnson tłoczyło się kilka osób. Staruszka z zakłopotaną miną przetrząsała zawartość swojej torebki.\n– Ale heca… jak słowo daję… – Kręciła z niedowierzaniem głową. – Nie wiem, co zrobiłam z tym przeklętym kluczem.\nPo kwadransie spędzonym na poszukiwaniach, gruby Mike zasugerował, żeby wezwać ślusarza.\nJego propozycję skwitowano śmiechem. Dlaczego? Byliśmy zmęczeni i naćpani, cała sprawa wydała nam się komiczna. Myślę, że zmyłbym się stamtąd po angielsku, gdyby nagle nie dołączyła do nas Ann. Podchwyciła pomysł Mike'a i sama wyciągnęła telefon, aby załatwić sprawę. Kiedy posłała mi przelotne, karcące spojrzenie, dotarło do mnie, że gapię się na nią jak cielę na malowane wrota. Zmieszany, przysiadłem na schodach.\nWiększość sąsiadów wróciła do swoich mieszkań, na odchodne zapewniając, że w razie czego pozostają do dyspozycji. Na klatce zostało sześć czy siedem osób.\nSpecjalista nie kazał na siebie długo czekać. Już po dwudziestu minutach dojrzeliśmy kroczącą chodnikiem postać.\nTo John Smith otworzył mu drzwi do klatki. Powitał go w osobliwy sposób:\n– Ale jaja! – krzyknął.\nReszta towarzystwa zdołała powściągnąć języki, choć pani Johnson wydała z siebie zduszone westchnięcie.\nŚlusarz był chory. Wyglądał, można rzec, „podręcznikowo" – nabrzmiałe wargi, twarz w krostach, no i oczy. Dwa czarne węgielki osadzone w chudej twarzy.\n– To te? – zapytał, wskazując palcem drzwi.\n– Tak… – odparła pani Johnson, przykładając dłonie do piersi. – Mój Boże, pan pracuje. I to po nocach!\nŚlusarz opadł na kolana i zaczął grzebać w skrzynce z narzędziami. Milczał.\n– Trochę to potrwa – rzucił John Smith. Zaczepny komentarz nie sprowokował fachowca. Dalej przetrząsał zawartość skrzynki, aż w końcu wydobył z niej cążki, zbliżył je do oczu, po czym odłożył z powrotem i kontynuował poszukiwania.\n– Brawo! – rzucił John, chichocząc. Kilkoro sąsiadów mu zawtórowało, za to pani Johnson aż syknęła.\n– Daj spokój! Mnie się nigdzie nie spieszy.\n– No, masz to szczęście – odparł. – Gorzej, gdyby zależało ci na czasie. Słyszeliście prognozy? Niewykluczone, że za pół roku zabraknie ratowników medycznych i będą musieli dobierać z… nich.\n– Coś ty! – Ann, przerażona tą wizją, nie zdołała się powstrzymać. Ślusarz nie zwracał na nas uwagi; ciągle szukał odpowiedniego narzędzia.\n– Chłopie! Ej, chłopie! – krzyknął John.\nChory zwrócił ku niemu swą brzydką twarz.\n– Nie… – zaczął tamten. – Proszę. Się ze mnie. Nie śmiać – wyszeptał z trudem.\nJohn przewrócił oczami.\n– A czy ja się z ciebie śmieję? Chcę pomóc. Czego szukasz?\n– Jestem chory – oświadczył spokojnie ślusarz. – Już. Nie zarażam.\n– Kurwa, tego by brakowało! – parsknął John. Pomyśleć, że niecały rok wcześniej postawiłbym spore pieniądze na to, że gapowaty naukowiec wolałby zamilknąć na wieki, niż skalać język przekleństwem.\n– To lepiej, że ja przyszedłem – ciągnął „odmieniec", świdrując Johna parą okrągłych, czarnych oczu. – Inny mógłby zarazić. Ja nie.\n– Daj to, pierdoło…\nJohn ruszył w stronę ślusarza, ale zatrzymał się w pół kroku. Wszyscy zamarliśmy, słysząc świst otwieranych drzwi.\nLidia stała na półpiętrze. Jedną dłonią ściskała poręcz, drugą trzymała na wydatnym brzuszku. Omiotła nas spojrzeniem, po czym odwróciła się na pięcie i wróciła do swojego mieszkania.\nJohn, nie czekając na pozwolenie, zaczął grzebać w skrzynce, wyrzucając narzędzia na podłogę, a pani Johnson go strofowała. Obserwowałem to wszystko z rosnącym niedowierzaniem – już w tamtej chwili pomyślałem, że jak na jeden wieczór, dzieje się zdecydowanie zbyt wiele.\n– Nie ma – rzekł ślusarz.\n– Co? – warknął John.\n– Nie wziąłem. Właćś… ściwych narzędzi.\n– Nie wziąłeś?!\n– Nie. – Fachowiec podniósł się z klęczek. – Proszę mi to pozbierać. Idę.\n– Co ty pieprzysz?! – wrzasnął John, popychając ślusarza, który zatoczył się i uderzył plecami o ścianę.\nTego było za wiele. Pani Johnson stanęła między Smithem a chorym, pozostali sąsiedzi też postąpili ku obu mężczyznom, gotowi interweniować.\n– Wy nie wiecie? – Ton, którym chory zadał to pytanie, zupełnie do niego nie pasował. – Nie widzicie? Nie wiecie? – powtórzył. Kąciki obrzmiałych warg zadrżały. – Tamta pani jest w ciąży.\nNastała cisza. Czułem pulsowanie w skroniach, język wysechł mi na wiór.\n– Urodzi. Piękne dziecko – rzekł ślusarz, po czym przytknął palec wskazujący do czubka nosa i szepnął: – Ja. Je. Czuję.\nNie jestem pewien wielu rzeczy, które nastąpiły potem. Ale to nieistotne szczegóły; ważny pozostaje fakt, że John rzucił się ku narzędziom i wydobył spośród nich przecinak.\nGdzie padł pierwszy cios? Czy ślusarz krzyczał, umierając, a John milczał, zadając śmiertelne rany? Jak zareagowała Ann, którą cały czas śledziłem kątem oka? Jak sam znalazłem się przy poranionym, zakrwawionym ciele?\nNie mam pojęcia.\nPamiętam czarne plamy, pęczniejące na roboczym kombinezonie i metaliczny, świdrujący nos zapach. Na klatce zaczęli pojawiać się ludzie. Przyszło mi do głowy, żeby wezwać pomoc, ale wtedy Mary Smith wyrosła jak spod ziemi, trzymając w garści rulon worków na śmieci. Jej mąż usiadł tam, gdzie sam siedziałem przed paroma chwilami.\n– Słyszeliście? Słyszeliście? – powtarzał raz po raz, kręcąc głową.\nStałem jak wryty, kiedy zalało nas światło samochodowych reflektorów.\n– Podnosimy go – rzucił ktoś. Posłusznie się schyliłem i zacisnąłem palce na śliskiej powierzchni groteskowego całunu. W kilka osób przenieśliśmy ciało ku drzwiom, pod którymi Gregory zaparkował swojego SUV-a. Zwłoki z mlaśnięciem wylądowały na dnie bagażnika.\nParu sąsiadów zapakowało się do wozu i pomknęło w ciemną, jesienną noc. Wróciłem na zatłoczoną klatkę. Nikt nic nie mówił, niewypowiedziane pytanie wisiało w powietrzu.\n– O co mu chodziło?\nPodniósł się szum; sąsiedzi zaczęli szeptać. Bardziej do siebie, niż między sobą. Nikt nie chciał dzielić się swoimi przypuszczeniami.\n– O co mu chodziło? – Ann powtórzyła pytanie. John został odprowadzony do swojego mieszkania, ale na klatce została jego żona. Wyglądała, jakby właśnie przebiegła maraton, ale mimo wyczerpania miała dość sił, by zabrać głos:\n– Powiedział, że je czuje. Dziecko.\nSzmer narastał. Niektórzy dosłownie trzymali się za głowy, inni mechanicznie poruszali szczękami. Sięgnąłem do kieszeni po grzybki.\n– Pewnie bredził – dodała pospiesznie Mary. Widać było, że sama w to nie wierzy.\n– Oni są jak szczury – zagrzmiała stara Johnson.\nSzum natychmiast ucichł.\n– Potrafią się zwęszyć – orzekła tonem, który mnie zmroził.\n– To nieprawda – zaprotestowałem. Wierzyłem faktom, dowodzącym niezbicie, że wirus oszpecał ludzi i ograniczał ich zdolności umysłowe, a nie czynił z nich mutantów rodem z głupich komiksów.\nNikt nie zwrócił uwagi na moje słowa, ponieważ Eva z trzeciego piętra zapytała:\n– Czy wiecie, kto jest ojcem dziecka?\n– Lidia nigdy o nim nie mówi – kontynuowała Eva. – Dlaczego?\n– Daj spokój, to bezzasadne… – zaczęła Mary, ale pani Johnson ruszyła na pierwsze piętro, krzycząc:\n– Lidio! Musimy pomówić!\nZałomotała do drzwi. Ktoś zaraz je kopnął, ktoś inny uderzył ramieniem.\nTłum sięgnął po narzędzia pechowego ślusarza. Kombinerki, obcęgi, brzeszczoty.\nKolejne uderzenia. Mocne, coraz mocniejsze. Szmer tłumu przerodził się we wściekłe brzęczenie.\nW końcu drzwi ustąpiły. Napierająca tłuszcza wepchnęła mnie do mieszkania. Czy na pewno? Wygodniej mi widzieć siebie jako biernego uczestnika zdarzeń, a nie oszalałego ćpuna, dążącego do… czego?\nMiałem przed sobą trzy lub cztery osoby. Przebyliśmy krótki korytarz i wpadliśmy prosto do salonu.\nPierwszy strzał świsnął gdzieś ponad naszymi głowami. Lidia chybiła.\nDrugi pocisk sięgnął celu.\nHuk-błysk-piruet. Mary, która wysforowała się na przód, upadła, zwracając ku mnie twarz. Nim rzuciłem się do ucieczki, zdążyłem dostrzec czerwoną kropkę na obwisłym policzku.\nTrzecia kula sięgnęła Stana Luczaka. Kolejny strzał był przeznaczony dla mnie, ale zdołałem wybiec z mieszkania i paść na podłogę.\nObudziłem się w szpitalu. W ciągu kolejnych dni nieustannie mi powtarzano, że miałem nieprawdopodobny fart – gdyby ktoś nie wytargał mnie na dwór, podzieliłbym los kilkunastu moich sąsiadów, którzy spłonęli w pożarze.\nTo właśnie ten pożar jest przysłowiowym trzęsieniem ziemi, które otwiera autobiografię Lidii Bane. Czytelnik na pierwszej stronie dostaje trzy proste ciosy, jeden mocniejszy od drugiego: Pach! – kobieta traci cały dobytek w pożarze. Pach! – jest w ciąży. PACH! – ojcem dziecka jest zakażony mężczyzna. Urodzi więc „cudaka".\nZastanawiam się, czy Lidia zdradziła komukolwiek rzeczywisty przebieg tamtych wydarzeń. Czy podzieliła się historią o zbiorowej, narkotycznej psychozie, w którą popadli jej sąsiedzi. Może w świetle jej późniejszej działalności ten epizod wydaje się nieistotny, ale… Sam nie wiem. Nie wiem, czy Lidia zechciałaby opowiedzieć o trudach wychowywania swojego synka, gdyby nie nasze szaleństwo, które – jak na ironię – zupełnie w książce przemilczała. Czasami myślę sobie, że planowała usunąć ciążę, ale po tym, jak omal nie rozdarliśmy jej na strzępy i nie spaliliśmy żywcem, po tym, jak sama musiała zabić, aby przeżyć, postanowiła, na przekór naszym morderczym instynktom, wychować odmienione dziecko.\nNa jej profilu w mediach społecznościowych każdego dnia można znaleźć nowe świadectwa kobiet i mężczyzn z całego świata, dla których cienka książeczka pod tytułem „Co pani Bane nosiła pod sercem?" stanowi zachętę do walki o dobro okaleczonych przez wirusa bliskich.\nCzy byłem trybikiem w „Boskiej" maszynie? Czy zło, które wyrządziłem, obróciło się w dobro, ratujące ludzi przed śmiercią i kalectwem? Szacuje się, że samo tylko zaangażowanie Lidii w promocję szczepień ocaliło przed zakażeniem kilka milionów istnień.\nNa przekór plotkom nigdy nie dowiedziono, jakoby chorzy odznaczali się „nadnaturalnymi zdolnościami” takimi jak wybitnie czuły węch. Nie wiem, czemu nieszczęsny ślusarz powiedział to, co powiedział, jednak trafił w czuły punkt; przecież dziecko Lidii, czy też związane z nim nadzieje, miało być naszym remedium na chaos, symboliczną „czystą kartą”, której nie pozwolimy zbrukać.\nKiedy już przydzielono mi lokum socjalne, wylądowałem na detoksie. Jeszcze kilka tygodni i podzieliłbym los wielu innych ćpunów – czarne grzybki zrobiłyby mi z mózgu galaretkę.\nPrzeszedłem masę rozmaitych badań i choć na papierze jestem zdrów jak ryba, czasami trudno mi w to uwierzyć. Zwłaszcza w długie, bezsenne noce, podczas których chwieję się na pograniczu snu i jawy, a rosnący pod czaszką chór szeptów spycha mnie to w jedną, to w drugą stronę. Ale to tylko koszmary. Mam do nich prawo.\nNigdy nie wróciłem na Hope Street. Nie wiem, jak wygląda szkielet spalonego budynku.\nNie szukałem kontaktu z moimi dawnymi sąsiadami.\nWięcej grzechów nie pamiętam. Chciałbym za nie żałować, ale nie wiem, czy muszę.\nmężczyzna | 02.11.21, g. 12:08\nPowtórzę opinie z bety, żeby z czystym sercem iść do klikarni – bo co tu dużo mówić: tekst zasługuje na to bardziej niż bardzo ;)\nSprawnie napisane, poruszasz też kilka społecznych tematów, wyszło bardzo zjadliwie, jak dla mnie nienachalnie.\nFajnie zarysowani bohaterowie w kamienicy. Dobrze, że skupiłeś się tylko na kilku bohaterach, a nie próbowałeś opisać każdego z osobna.\nNajbardziej podoba mi się perspektywa – osoby, która brała w tym udział, ale nie z tej “właściwej” strony. To forma rozliczenia się ze swoim życiem, choć bohater próbuje mówić obiektywnie, to gdzieś jednak siedzi czytelnikowi z tyłu głowy, że to opowieść widziana jego oczami. To dobrze zgrało.\nDo tego to dziecko “czystej krwi”, tak wyczekiwane przez społeczność kamienicy. Pod wiele aktualnych wydarzeń można to podciągnąć. Do tego nie wydajesz wyroków – te zostawiasz czytelnikowi.\nZatem 3P: Pozdrawiam, Polecam, Powodzenia w konkursie!\nmężczyzna | 02.11.21, g. 13:24\nI ja należę do grona zadowolonych czytelników. Marudziłem trochę na becie, ale finalna wersja jest w mojej ocenie bardzo dobra. Udało się zbudować ciekawy klimat, przywodzący na myśl „Chimerycznego lokatora”. Poruszone faktycznie zostało sporo wątków, ale przy spokojnej lekturze wszystko układa się w zgrabną całość.\nW mojej ocenie wiarygodnie wypadają bohaterowie, w tym narrator. Chociaż jest to wątkiem pobocznym, to szczególnie dobrze wybrzmiewa dla mnie jego relacja z Ann.\nCzyta się oczywiście płynnie. Sumarycznie jest to bardzo dobry tekst.\nPozdrawiam i powodzenia w konkursie! Linkuję do zbioru B, rzecz jasna. :)\nmężczyzna, Kraków | 02.11.21, g. 14:07\nKrokusie, Filipie, cieszę się bardzo, że jesteście zadowoleni z lektury tekstu, który bez Waszej pomocy z pewnością byłby gorszy :)\nkobieta | 02.11.21, g. 15:20\nmężczyzna | 02.11.21, g. 16:51\nTo nieco parafrazowany przeklejony tekst z bety.\nPodoba mi się jak piszesz, dobrze się to czyta, podobnie jak Twoje poprzednie opowiadania. Historia nie ma za dużo fajerwerków, ale ma coś w sobie choć nie wiem co :). Może to dosyć realistyczni i ludzcy bohaterowie?\nFabuła jest raczej powolna choć mi osobiście to nie przeszkadzało. Raczej budujesz powoli charaktery i odsłaniasz świat. Pandemia jako tło mi nie przeszkadzało, choć porównanie z bieżącą sytuacją jest oczywiste.\nPrzy drugim czytaniu miałem wrażenie pewnej weirdowości. To taki soft weird z kilkoma mocniejszymi momentami, ale udany. Tekst jest dobry w mojej ocenie więc klikam.\nmężczyzna, 34 lata, Poznań | 02.11.21, g. 18:33\nMnie jakoś nie chwyciło. Trochę rozwleczone i myślę, że sporo dialogów można by było zastąpić opisami narratora/bohatera. Było OK, ale choć lubię takie “niepokojące” opka, to zabrakło mi tu klimatu. Spodziewałem się czuć napięcie, ale w praktyce miałem wrażenie, że to trochę obyczajówka z elementem fantastycznym :P.\nNie oznacza to w żadnym wypadku, że nie jest dobrze napisane. Jest. Nie miałem się do czego przyczepić, wiedziałem doskonale co, gdzie i kiedy się dzieje, nie zgubiłem się, nie straciłem wątku. Mimo to opko przeleciało przeze mnie jak woda. Było i nima.\nMoże to kwestia wplecionej w fabułę pandemii. Strasznie to uziemiło wydarzenia w naszej rzeczywistości, odbierając bardzo wiele z klimatu. Powiedziałbym nawet, że w opku nie ma nawiązania, tylko opko jest jakimś komentarzem do bieżącej sytuacji.\nNiby nie ma w tym nic złego, ale jednak nie po to wchodzę na portal o fantastyce, by i tam pandemia waliła do mnie z tekstu i zapewne to jest głównym powodem, dla którego opko mi nie podeszło.\nkobieta, Bytów | 03.11.21, g. 13:13\nWitam! Opowiadanie bardzo mnie zainteresowało. W ciekawy sposób rozprawiasz się z rzeczywistością.\nkobieta, Kraków | 03.11.21, g. 16:49\nKlimaty epidemiczne zrobiły na mnie duże wrażenie.\nBardzo fajnie opisujesz relacje międzyludzkie.\nmężczyzna, 39 lat, Garwolin | 03.11.21, g. 23:05\nTo opowiadanie posiada swój niezaprzeczalny urok. Jest przegadane, to nie ulega wątpliwości. Akcja rozwija się niczym papier toaletowy, długo i konsekwentnie i ogólnie konsekwencja pozostaje we mnie nadrzędnym wrażeniem, gdy pomyśle o tym tekście. Tu nie ma przypadków, autor skwapliwie rezlizuje zamysł, bez mielizn i potknięć, sprawnie prowadząc nas do finału. Wszystko gra. Pomysł i realizacja idą pod rączkę w kierunku zachodzącego słońca, ku w pełni satysfakcjonującemu napisowi THE END. Ale nie, to nie o to tu chodzi. Nie na tym polega urokliwość tego opowiadania.\nTo co tu jeszcze mamy? Taki a nie inny sposób narracji (subiektywne wspomnienie bohatera) pozwala autorowi pokazywać tylko tyle, ile chce, chowając za zasłonką to, czego spojrzenia gości niekoniecznie powinny dostrzec. Ok, czemu nie. Podobnie jest z wytyrchem tej fabuły – czarne grzybki i narkotyczny haj. No, bohater na haju lub głodzie jest dla autora marionatką na motywacyjnym sznurku, chyba wszystko można z nim zrobić i to się będzie kleić. Zabić niewinnego człowieka? Pestka. Posiekać ciało na kawałki i “zutylizować” je w workach na śmieci? Czemu nie. Kto wie do czego jest zdolna naćpana grupa tak zwanych przeciętnych obywateli. Ja niby nie wiem, ale każdy kto choć raz obejrzał w tv magazyn 997 zna historie typu sąsiad przy flaszce dziabnął sąsiada, bo coś tam, i to wcale nie była patologiczna rodzina. Zresztą to i nie o to chodzi. To nie przemoc sprawia, że ten tekst ma to coś. Jest też tu wprawdzie i sex, więc niby wszystko się zgadza, ale do diabła, punktem wyjścia tej opowieści jest ciężarna kobieta, w tym kontekście seks i przemoc jakoś tak tracą swe rumiane kolorki.\nPlandemia. O matko, trudno o coś bardziej ciężkostrawnego. Tylko że tutaj nie ma bezpośredniego nawiązania. Jest odległe, nawet bardzo, do tego podsunięte ukradkiem, lekko, bez walenia po gałach. Zero moralizatorstwa, czy odniesień do wydarzeń bierzących, zero przynudzania. To jedynie narzędzie do zapędzenia bohaterów w nięzbędną autorowi sytuacje fabularną. Czyli znów, wszystko się zgadza.\nZwolna dobijamy do brzegu. Ale najpierw przerwa reklamowa. Uwaga, kochani, niespodzianka! Nie ma tu fantastyki! Tak jest, słyszę tą eksplozję radości. Po to właśnie przychodzimy na portal fantastyka.pl rzeby czytać obyczaj. A teraz serio. Mi to nie przeszkadza. Dobrze opowiedziana historia to dobrze opowiedziana historia, gatunek to rzecz wtórna. Jeśli ktoś potrzebuje brzytwy Lema, albo przynajmniej dekoracji z Tolkiena to ok, są na świecie bardziej nieuleczalne choroby i ja łączę się w bólu. Bo to jest tak, jak z muzyką, gatunki rozdziela się po to, aby ponazywać pewne rzeczy, ale ostatecznie istnieją tylko dwa jej rodzaje; dobra i zła. To jest dobrze opowiedziana historia, więc cóż więcej trzeba?\nDobra, do rzeczy. Chodzi o to społeczne, krzywe zwierciadło. “Dziecko Rosemary” i pandemia pożeniły się w tym pomyśle pięknie. Plus oczywiście wykon, dlatego ten tekst jest dobry. Nie ultra wyk@#$isty, ale dobry. Osunięcie się dzisiejszego społeczeństwa zero ryzyka w odchłań najbardziej trywialnego uzależnienia, skutkujące odjazdem w kierunku, który kilkadziesiąt lat temu zarezerwowany był jedynie dla kultystów diabła i innych ciemnych mocy. To jest niezłe, ja to kupuje. I to w starciu z przeciwnikiem, z którym walczy się za pomocom maseczek i przymusowego odosobnienia. Patrząc na to z boku, trudno o większy absurd. Patrząc na to z wewnątrz, tak właśnie wygląda nasz świat. I w tak skrojonej rzeczywistości coś tak powszedniego, jak babka w ciąży staje się fetyszem. Cóż, urocze studium upadku. Czy to może się nie podobać?\nmężczyzna, Kraków | 04.11.21, g. 19:00\nIrko, dziękuję za lekturę!\nEdwardzie, dziękuję za klika i za pomoc! Cieszę się, że uważasz tekst za udany.\nSpodziewałem się czuć napięcie, ale w praktyce miałem wrażenie, że to trochę obyczajówka z elementem fantastycznym :P.\nNie Ty pierwszy i pewnie nie ostatni zwracasz mi na to uwagę :) Tak mi moja pisanina wychodzi.\nNie oznacza to w żadnym wypadku, że nie jest dobrze napisane. Jest. Nie miałem się do czego przyczepić, wiedziałem doskonale co, gdzie i kiedy się dzieje, nie zgubiłem się, nie straciłem wątku.\nRozumiem. Dziękuję za wizytę!\nW ciekawy sposób rozprawiasz się z rzeczywistością.\nDzięki ;) Cieszę się, że wpadłaś.\nMiło to przeczytać, bo chciałem, żeby to był mocny punkt tego tekstu. Dziękuję za wizytę!\nTo opowiadanie posiada swój niezaprzeczalny urok.\nJest przegadane, to nie ulega wątpliwości.\nKomplement przyjmuję z radością a zarzut z pokorą :)\nJest odległe, nawet bardzo, do tego podsunięte ukradkiem, lekko, bez walenia po gałach.\nTaki miałem zamysł i cieszę się, że Twoim zdaniem udało mi się go zrealizować :)\nUwaga, kochani, niespodzianka! Nie ma tu fantastyki!\nNo, trochę jednak jest, choć oczywiście sam byłbym gotów podpisać się pod zarzutem, że wirus oszpecający ludzi i degenerujący ich umysłowo posłużył mi w tekście jako pretekst. Bo czy narkotyki pozwoliły sąsiadom scalić się we wspólną jaźń, nie wiadomo. Jak wspomniałeś – hajem można wytłumaczyć wszystko, pełna zgoda.\nCóż, urocze studium upadku. Czy to może się nie podobać?\nMichale, jeszcze raz serdecznie dziękuję za pomoc przy becie i ten obszerny komentarz!\nkobieta, Łódź | 04.11.21, g. 23:02\nHistoria ciekawa, ale. Pierwsze primo – trochę mało fantastyki. No, niby jest, a jednak wszystko kręci się dookoła pandemii (mamy, może objawowo niepodobną, ale to dziesięć tysięcy przypadków dziennie to chyba nie przypadek) i narkotyków (też mamy, może nie działają dokładnie jak opisane grzybki i nie są aż tak łatwo dostępne i popularne – nie znam się, ale chyba krąży tego po czarnym rynku od groma).\nBudowałeś zainteresowanie dzieckiem. Spodziewałam się antychrysta albo czegoś równie spektakularnego, a tu po prostu urodziła i wychowuje. Pewnie niespecjalnie śliczne, ale może jednak wizja ślusarza była prawdziwa.\nDoceniam wspomniane wyżej walory tekstu, acz nic mi nie urwał. Jeśli dojdzie do nominacji, to będę na nie.\nkobieta, 19 lat, Kraków | 05.11.21, g. 23:55\nZakochałam się! Bardzo, bardzo podoba mi się narracja, Twój styl, to jak przyjemnie płynęło mi się przez tekst. Lubię takie balansowanie na krawędzi fantastyki, może trochę dlatego, bo, choć w utworach najważniejszy jest dla mnie dobry język oraz kunszt i im poświęcam uwagę, to ciągle (zapewne z powodu olbrzymiej wdzięczności za to, jaki wywarła na mnie wpływ) staram się łączyć tę pasję z fantastyką; choćby najcieńszą niteczką powiązania.\nŚwietny jest ten inteligentny humor, świetne jest, ile zawarłeś tu szczegółów, jakie to wszystko dbałe, ale proste. Doceniam to, jak stopniowo robi się dziwnie. Doceniam też to, jak prawdziwy jest narrator, jak prawdziwe są postacie i wszystko, co opisałeś! Jest w tej prawdziwości niewątpliwie jakaś magia.\nOczywiście nie wszystko mnie zachwyciło. Na przykład na początku miałam wrażenie, że akapity są za krótkie, bo niby wszystko jest z nimi w porządku, ale jednak, poustawiane tak gęsto, trochę wybijały z rytmu. Zakończenie natomiast, w porównaniu do reszty opowiadania, jest trochę za szybkie w moim odczuciu. Tak, jakby narratorowi wyczerpały się przemyślenia i postanowił z tą suchotą już dobrnąć do końca swojej opowieści. Wydaje mi się także, że w obliczu choroby, która trwale oszpeca, a nie tylko straszy jakimś ryzykiem śmierci, ludzie powinni być bardziej spanikowani. Serio; bo świat jest dziwny.\nNiemniej bardzo, bardzo się cieszę, że postanowiłam dziś wieczorem coś poczytać i że natrafiłam na to opowiadanie. Jest chyba jednym z lepszych, jakie czytałam w tym roku!\nCzy można je już nazwać realizmem magicznym?\nkobieta | 06.11.21, g. 05:43\nHej hej, Adamie.\nZacznę od pochwały: przeczytałam opowiadanie do połowy tydzień temu i od tamtej pory chodziło za mną, by je skończyć. Trochę mi to zajęło, ale na pewno na plus można zaliczyć fakt, że nie myślałam nawet, żeby je porzucić. Początek opowiadania jest dobry, zarzucasz haczyki, rozrysowujesz sytuację, wciągasz czytelnika w historię.\nPodobała mi się nieśpieszna, klimatyczna narracja w pierwszej połowie tekstu. Spodobał mi się charakterystyczny narrator, dodający dużo od siebie. Podobał mi się klimat duszności i sprowadzenia całego świata bohaterów do jednego budynku.\nOpowiadaniu przydałoby się solidne przystrzyżenie. Wielu początkujących autorów zmaga się z przesadną drobiazgowością, jakby pisząc o otwieraniu drzwi bali się, że jeśli nie powiedzą czytelnikowi, że bohater najpierw podniósł się i podszedł, czytelnik gotów jest wyobrazić sobie lewitujących mnichów. Podaję ten przykład, bo to zdanie na równi z “zeszła na śniadanie” to chyba obowiązkowy element w opowiadaniach początkujących autorów.\nPamiętajcie jednak, że jest to prawda, którą noszę w głowie, więc to niemożliwe, aby idealnie pokrywała się z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń.\nShow, don't tell – nierzetelny narrator to jeden z najpiękniejszych zabiegów literackich, ale ta łopata w łeb mogłaby być nieco mniejsza, bo mi prawie zęby wybiłeś\nceniłam go za poczucie humor!\nŻądała, aby ją wypuścić, ale nie robiło to wrażenia na tych, którzy blokowali wyjście. Przybrawszy zakłopotane miny\nMówisz, że nie robiło to wrażenia, po czym opisujesz, jakie wrażenie to zrobiło.\nponieważ dyskutowaliśmy o wyborze imienia dla dziecka.\npójść za nią, kiedy wyszła\nZostaliśmy na klatce w sześć czy siedem osób.\n"zostać w sześć osób" – nie jestem pewna, czy to w ogóle jest poprawne? brzmi w najlepszym przypadku kłopotliwie\nDzisiaj wydaje mi się, że od razu zauważyłem zmianę. Oszpecona chorobą twarz nie pozwalała na pełne okazywanie emocji, a jednak… Tak, wydaje mi się, że wyrażała satysfakcję.\nPozwalać-okazywać, zauważyć-wyrażać. Niezręczny rytm zdania. Spokojnie możesz część powycinać, bo lejesz wodę.\ndążącego do… Czego?\ndo… czego – to jedno zdanie\nMiałem przed sobą trzy lub cztery osoby.\nSpuściłem spojrzenie, a kiedy po trzech sekundach je podniosłem, ujrzałem papierową torebkę.\nKlimatycznie celujesz w weird fiction, gdzie nic nie jest pewne i konkretne. Takie zdania wybijają z immersji. W jeszcze paru miejscach precyzujesz za bardzo – wystarczy napisać kilka osób, albo nie pisać nic w ogóle, bo dopiero co wspomniałeś, że cała grupa weszła do jej mieszkania.\nPrzebyliśmy krótki korytarz i wpadliśmy prosto do salonu.\nCzasem masz takie zdania: serie następujących po sobie czynności. To nie jest potrzebne. Wystarczy napisać, że wpadli do salonu. Uwierz czytelnikowi, że ma wystarczająco wyobraźni, by się domyślić, że najpierw musieli kawałek przejść.\nMusiałem zwyczajnie wstać z podłogi i pójść za nią, kiedy wyszła po nową porcję przekąsek.\nTu też: wystarczyłoby "Poszedłem za nią".\n“Zwyczajnie” jest niepotrzebne.\nCzy zło, które wyrządziłem, obróciło się w dobro, ratujące ludzi przed śmiercią i kalectwem?\nTo fajna myśl przewodnia tekstu, szkoda tylko że tym razem łopata wybiła mi jedynki.\nktórej nie pozwolimy zbrukać\npierwsza połowa zdania w czasie przeszłym, nie możesz skakać między czasami\nScena kulminacyjna pozbawiona napięcia, choć możliwe, że niezręczności językowe wybiły mnie z rytmu. Napięcie wprowadza się poprzez krótkie, dynamiczne zdania. To, co sprawdzało się w pierwszej połowie opowiadania (powolne rozwijanie akcji, długie, klimatyczne zdania) tu cię zawiodło.\nFajna myśl przewodnia tekstu, choć można ją było sprzedać czytelnikowi lepiej.\nOgółem czytało się miło. Mam nadzieję, że w przyszłości będziesz dalej pracował nad swoim warsztatem.\nmężczyzna, Kraków | 06.11.21, g. 09:40\nBudowałeś zainteresowanie dzieckiem. Spodziewałam się antychrysta albo czegoś równie spektakularnego, a tu po prostu urodziła i wychowuje.\nFakt, celowałem w coś mniej zjawiskowego. W sumie zależało mi na tym, aby ukazać przewrotność losu – sąsiedzi pokładają nadzieję w nienarodzonym dziecku, a ono okazuje się uosobieniem ich największego, wypartego lęku.\nJasne, rozumiem. Dziękuję za wizytę!\nZakochałam się! Bardzo, bardzo podoba mi się narracja,\nDziękuję Ci za dużo ciepłych słów, Twoje zastrzeżenia również wezmę sobie do serca.\nSam się nad tym zastanawiam. Wydaje mi się, że sporo moich opowiadań zahacza właśnie o realizm magiczny, choć gdzie dokładnie przebiega granica między fantastyką a RM trudno powiedzieć.\nbardzo dziękuję za wyłapanie baboli i za wiele cennych wskazówek!\nCo do wodolejstwa – przyznaję, że gdyby nie betujący, byłoby tego jeszcze więcej. W pierwszej wersji tekstu miałem jakieś dodatkowe 1,5k znaków, które nic nie wnosiły do fabuły :)\nJeśli chodzi o ,,łopaty", to ciągle szukam złotego środka.\nCieszę się, że mimo mankamentów, czytało Ci się miło.\nmężczyzna, 24 lata, Gdańsk | 07.11.21, g. 16:16\nCóż to było za opowiadanie!\nNiezmiernie podobała mi się narracja, która niespiesznie prowadziła do kulminacyjnego punktu z poczuciem, iż cokolwiek się wydarzy, nie będzie niczym przyjemnym. Przy lekturze towarzyszyło mi poczucie, że panią Bane czekają niezbyt przyjemne przeżycia ze strony sąsiadów. Grał z tym dobrze główny bohater, który prowadził historię w dosyć nierzetelny sposób, będąc przez większość czasu na haju. Nie do końca wiadomo, które elementy zdarzyły się naprawdę, a które były wytworem jego odurzonego umysłu. Kwestie te są już do interpretacji przez czytelnika, co bardzo mi się podoba.\nHistoria porusza też ważne społecznie tematy, dodając przy tym twist dziwności. Ciekawy zwłaszcza był wątek wykluczenia (tutaj przez chorobę/odmienność) i to, w jaki sposób ludzie postrzegają osoby wykluczone.\nJeżeli chodzi o wady, uważam, że punkt kulminacyjny jest trochę pozbawiony dynamizmu i akcji. Niby bomba wybucha, ale niezbyt spektakularnie. Ogólnie jednak całość zdecydowanie super.\nmężczyzna, Kraków | 09.11.21, g. 10:45\nNiezmiernie podobała mi się narracja, która niespiesznie prowadziła do kulminacyjnego punktu z poczuciem, iż cokolwiek się wydarzy, nie będzie niczym przyjemnym.\nZależało mi na tym, aby w tym klimacie narastającej psychozy czytelnik miał pewność, że wydarzy się coś mało przyjemnego.\n…Kwestie te są już do interpretacji przez czytelnika, co bardzo mi się podoba.\nTak, zwłaszcza że przecież chorym należy się współczucie, jednak świadomość tego, że to właśnie na nich – kalekich i na różnych polach niewydolnych – będzie polegać funkcjonowanie państwa, z pewnością napawa zdrową część społeczeństwa lękiem. No i, niestety, niechęcią.\nJeżeli chodzi o wady, uważam, że punkt kulminacyjny jest trochę pozbawiony dynamizmu i akcji. Niby bomba wybucha, ale niezbyt spektakularnie.\nZapamiętam tę uwagę.\nOgólnie jednak całość zdecydowanie super.\nBardzo mi miło. Dziękuję za lekturę i komentarz!\nmężczyzna, Kołobrzeg | 09.11.21, g. 18:24\nmężczyzna, Pruszków | 12.11.21, g. 20:30\nSpodobało mi się (a nawet bardzo). Spodobał mi się sposób narracji, wykreowanie tej małej społeczności Hope Street i ciekawe podejście do tematu pandemii.\nWidziałem w komentarzach zarzuty, że tekst jest przegadany. W moim odczuciu nie jest. Powiedziałbym, że jest to po prostu niespieszne tempo narracji. Z przyjemnością zanurzyłem się w świecie bloku przy Hope Street, nawet nie zauważyłem kiedy te 30k znaków minęło i chciałem, żeby jeszcze choć trochę było dłuższe.\nRzeczywiście w tekście fantastyka jest w śladowych ilościach, ale w ogóle mi to nie przeszkadzało. W końcu to kawał dobrej historii.\nNie mam zamiaru kłamać, ani nawet koloryzować. Stawiam na prawdę. Pamiętajcie jednak, że jest to prawda, którą noszę w głowie, więc to niemożliwe, aby idealnie pokrywała się z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń.\nTo fajny zabieg. Każda opowieść to tylko punkt widzenia.\nkobieta, Łódź | 13.11.21, g. 15:33\nAdamie, w szczególny sposób przedstawiłeś sytuację mieszkańców bloku w dobie pandemii. Dość osobliwe układy zapanowały miedzy sąsiadami, a ciąża Lidii zjednoczyła ich, rzec można, kuriozalnie. I choć fantastyki tu tyle, co kot napłakał, zupełnie mi to nie przeszkadzało, bo opowiadanie czytało się świetnie.\nNie wiem czy to słuszne skojarzenie, ale kiedy pisałeś o tym, jak sąsiedzi „osaczyli” Lidię, miałam przed oczami niektóre sytuacje z Dziecka Rosemary, choć zdaję sobie sprawę, że to całkiem inna bajka.\n…podniosłem z ziemi plastikowy miecz… → Rzecz dzieje się w mieszkaniu, więc: …podniosłem z podłogi plastikowy miecz…\n…Gregory zaparkował swojego SUVa. → …Gregory zaparkował swojego SUV-a.\nkobieta, Poznań | 14.11.21, g. 22:40\nCześć! Nawet nie wiem, od czego zacząć. Powyższy tekst jest zdecydowanie jednym z moich faworytów w konkursie, jeśli nie numerem jeden. Fabuła niby bez fajerwerków, akcja upchnięta w jednym bloku, powtrącane dygresje… a mimo to czytam dalej w napięciu, bez mrugnięcia okiem. Jakie to czary?\nStandardowo autor prawdopodobnie napisałby opowiadanie z perspektywy Lidii. Pomysł na to, by odwrócić sytuację, i sposób, w jaki indywidualny narrator przeistacza się w kolektywną świadomość…\nJa chcę ekranizacji. :)\nmężczyzna, Kraków | 15.11.21, g. 06:31\nZanaisie, dzięki za lekturę.\nWidziałem w komentarzach zarzuty, że tekst jest przegadany. W moim odczuciu nie jest. Powiedziałbym, że jest to po prostu niespieszne tempo narracji.\n…nawet nie zauważyłem kiedy te 30k znaków minęło i chciałem, żeby jeszcze choć trochę było dłuższe.\nZdarza mi się pisać rozwlekle i często przy becie sporo wyrzucam. A to opowiadanie miało około 1,5k znaków więcej, trochę przystrzygłem :) Ale cieszę się bardzo, że Ci się nie dłużyło.\nW końcu to kawał dobrej historii.\nDzięki! Cieszę się, że zajrzałeś.\nreg, dziękuję za wyłapanie baboli, zaraz poprawiam.\nI choć fantastyki tu tyle, co kot napłakał, zupełnie mi to nie przeszkadzało, bo opowiadanie czytało się świetnie.\nKiedy publikowałem to opowiadanie, właśnie takie opinie mi się marzyły :) Dzięki\nKultowy horror był dla mnie inspiracją, choć wydaje mi się, że dość odległą.\nPowyższy tekst jest zdecydowanie jednym z moich faworytów w konkursie, jeśli nie numerem jeden.\nSzalenie miło to czytać!\nFabuła niby bez fajerwerków, akcja upchnięta w jednym bloku, powtrącane dygresje… a mimo to czytam dalej w napięciu, bez mrugnięcia okiem. Jakie to czary?\nKurczę, co ja bym dał, żeby wszyscy mieli takie odczucia :D Nie no, żartuję. Wiem, że sposób, w jaki prowadzę akcję, nie każdemu przypadnie do gustu, ale bardzo cieszy mnie każdy czytelnik, któremu ten styl pasuje, czy nawet bardzo pasuje.\nStandardowo autor prawdopodobnie napisałby opowiadanie z perspektywy Lidii.\nZależało mi na tej przewrotności. Tym bardziej chciałem ją podbić, w pierwszym zdaniu informując o śmierci tej, jak by nie patrzeć, najważniejszej postaci tekstu.\nCzasami marzą mi się takie rzeczy. Lot na księżyc i własna wyspa na Pacyfiku też :D\nDziękuję Ci za wizytę i za miłe słowa!\nmężczyzna, 36 lat, Warszawa | 21.11.21, g. 17:15\nKlimatyczne opko, niby gawęda, a jednak nie brakowało mi tu emocji czy akcji. Atmosfera tajemnicy wyszła bardzo dobrze, towarzystwo pandemicznych imprezowiczów również. Aż strach zagadnąć sąsiada. Trochę zbyt skrótowo imho pokazałeś sądny dzień, ale w sumie dobrze pasuje to do błogości po rozładowaniu napięcia, więc wyszło. Sprytna zagrywka ;-) Wszystko wyszło bardzo naturalnie i ludzko, wielki plus za ten realizm.\nProblem mam jedynie z końcówką, bo ten pożar rozgorzał jak bóg z maszyny i od tego miejsca już miałem problem z odbiorem, bo przenosimy się do szpitala/ośrodka. Zbudowałeś cudny, mroczny klimat niepewności i nieco go uciąłeś (domyślam się, że limit maił to coś do gadania, bo ja zrobiłem podobnie, wnioskując po komentarzach)\nNapisane bardzo sprawnie, plastycznie. Sama radość z czytania.\nmężczyzna, Kołobrzeg | 22.11.21, g. 10:02\nAdam_c4 – Co pani Bane nosiła pod sercem?\nAż popatrzyłem w sufit. Nad moją sutereną jest kamienica, wielu lokatorów… Brrr. Strach się bać. Przynajmniej ciąża mi nie grozi, ale zmasowany atak mieszkańców? Kto wie, kto wie…\nDuszny, gęsty klimat to niewątpliwie największe atuty tej opowieści. Akcję rozwijasz powoli, właściwie główna oś fabuły zaczyna jakby za płotem, a do furtki dochodzisz bez pośpiechu, najpierw skupiając się na wciągnięciu w duszną atmosferę kamienicy.\nPonarzekałbym na brak fantastyki. Epidemia to nic niezwykłego – wystarczy wspomnieć ostatnią mysią ospę albo jeżuszkę plamistę. Zdarza się. Do tego grzybki. Wierz mi, naoglądałem się w pracy wiele rodzajów narkotyków, i nie ma w tym nic niezwykłego. Później spodziewałem się dziwnego dziecka, ale tu również wyszło względnie normalnie. Mimo tego tekst ma tak niesamowitą atmosferę, że potrafi się obronić. Czy byłby lepszy z „czymś” fantastycznym? Kto wie?\nDobry tekst na pograniczu horroru i dramatu psychologicznego. Podobało mi się.\nmężczyzna, Kraków | 22.11.21, g. 14:22\nTak, z racji na dość rozwleczoną formę tekstu przyznaję, że limit nade mną wisiał i przy końcówce musiałem trochę ,,ściaśniać".\nBardzo mnie ta opinia raduje! Dziękuję za lekturę, pozdrawiam!\nPonarzekałbym na brak fantastyki.\nMyślę, że powinienem był mocniej zaakcentować naturę wirusa – to, że odmienia ludzi fizycznie. Tak czy inaczej przyznaję, że fantastyki tu malutko. Może faktycznie większa liczba zjawisk nieprawdopodobnych wyszłaby tej historii na dobre?\nBardzo mi miło. Cieszę się, że doceniłeś duszną atmosferę i niespieszne tempo historii. Dziękuję za jurorski komentarz, pozdrawiam!\nmężczyzna | 27.11.21, g. 16:10\nOpowiadanie jest napisane starannie i z dobrze rozplanowanym tempem. Jest też pewien posmak “lovecraftowości”. To na plus. Na minus z kolei wchodzi tu pewna schematycznosć narracji, takie trochę “poszedłem tu, zrobiłem to”, jakkolwiek… Jakkolwiek to w jakiś sposób jest dopasowane do konwencji, więc można to wybronić i nie traktować tego jako zarzutu.\nCo jednak jest istotne i bezpośrednio z tym powiązane – zdecydowanie zabrakło jakiegoś zaangażowania w opisane sceny. Sceny, w których przecież zaangażowanie psychiczne musiało się pojawić, był przecież ten zbiorowy haj, była zbiorowa psychoza. Było dość elementów, które wręcz wymagałyby bądź wprowadzenia emocji “od strony narracji”, bądź przedstawienia ich bardziej reportersko. A jednak zabrakło tu tego. A szkoda, bo gdyby się tym pobawić, gdyby dodac to na końcu, to scena z wtargnięciem do mieszkania mogłaby nabrać sporo dynamiki, ale tez dramatyzmu.\nDwa skojarzenia przy lekturze to scena z wtargnięciem w jednym z odcinków “Z archiwum X” (gdzie była też mowa o sporyszu) oraz “Wioska przeklętych” (dzieci i ich wpływ na otoczenie).\nkobieta | 27.11.21, g. 16:48\nNo, podobało mi się, nawet bardzo :) Może trochę przegadane na początku i przyśpieszone na końcu, ale ładnie budujesz nastrój i rytm narracji jakoś się wpisuje w wydarzenia. Pani Bane jest powoli osaczana przez sąsiadów, jej życie stopniowo zmienia się w piekło, aż dochodzi do wielkiego bum i wydarzenia przyśpieszają.\nPoruszyłeś ciekawy temat w niestandardowy sposób. Takie rzeczy dzieją się, kiedy człowiek staje się dla kogoś uosobieniem nadziei. Klasycznie zdarza się to w układzie rodzice – dziecko, kiedy rodzic wszystkie swoje marzenia i pragnienia przelewa na potomka, i chce, żeby dzieciak osiągnął to, co się rodzicowi nie udało. A tutaj pokazałeś, że w szczególnych sytuacjach – lęku, poczucia beznadziei, izolacji – może się to zdarzyć także z zupełnie obcą osobą. I konsekwencje również będą tragiczne. I byłyby pewnie nawet bez grzybków ;)\nCzytało się świetnie, dałam się wciągnąć klimatowi. Bohaterów wykreowałeś bardzo realistycznych, pani Bane było mi żal od początku.\nCzemu więc nie ma Cię w czołówce?\nNo właśnie dlatego. Jedyne czego Twojemu tekstowi brakuje to fantastyka. Zmiany w wyglądzie ludzi zainfekowanych i grzybki zamiast narkotyków to IMO za mało, żeby tekst uznać za fantastyczny.\nA ponieważ ta sama zasada dotyczy Piórek, więc niestety w głosowaniu będę na NIE.\nTo nie zmienia faktu, że napisałeś naprawdę dobry tekst.\nmężczyzna, Kraków | 27.11.21, g. 17:18\nCo jednak jest istotne i bezpośrednio z tym powiązane – zdecydowanie zabrakło jakiegoś zaangażowania w opisane sceny. Sceny, w których przecież zaangażowanie psychiczne musiało się pojawić, był przecież ten zbiorowy haj, była zbiorowa psychoza. Było dość elementów, które wręcz wymagałyby bądź wprowadzenia emocji “od strony narracji”, bądź przedstawienia ich bardziej reportersko. A jednak zabrakło tu tego.\nNie byłem pewien, jaką postawę powinien prezentować narrator. W jaki sposób ma mówić o wydarzeniach, które po wielu latach wciąż napełniają go niepokojem i budzą wyrzuty sumienia. W końcu wymyśliłem sobie, że będzie zdystansowany, ale precyzyjny. Nie zgorzkniały, ale świadom własnych przewin. Równocześnie pokrzepiający się myślą, że być może samego siebie traktuje zbyt surowo – w końcu gdyby nie on i jemu podobni, to bardzo możliwe, że Lidia nigdy nie zostałaby autorką popularnej, niosącej ukojenie książki.\nMoże rzeczywiście dobrym kierunkiem byłoby podbicie emocji, zrobienie bohatera bardziej ludzkim, mniej wykalkulowanym?\nWioski przeklętych nie widziałem, a jeśli chodzi o ,,Z archiwum X", to chciałbym kiedyś nadrobić ten serial – widziałem raptem kilka odcinków na krzyż :)\nDziękuję za komentarz i podzielenie się sugestiami. Pozdrawiam!\nPrzyznam, że zdecydowałem się na minimalne stężenie fantastyki, aby nie rozmyć myśli przewodniej tekstu, którą bezbłędnie odczytałaś (co, nie ukrywam, jest szalenie miłe):\nTakie rzeczy dzieją się, kiedy człowiek staje się dla kogoś uosobieniem nadziei. Klasycznie zdarza się to w układzie rodzice – dziecko, kiedy rodzic wszystkie swoje marzenia i pragnienia przelewa na potomka, i chce, żeby dzieciak osiągnął to, co się rodzicowi nie udało. A tutaj pokazałeś, że w szczególnych sytuacjach – lęku, poczucia beznadziei, izolacji – może się to zdarzyć także z zupełnie obcą osobą. I konsekwencje również będą tragiczne.\nI byłyby pewnie nawet bez grzybków ;)\nBardzo dziękuję za miłe słowa i za organizację konkursu. Pozdrawiam!\nkobieta | 27.11.21, g. 17:31\nPrzyznam, że zdecydowałem się na minimalne stężenie fantastyki, aby nie rozmyć myśli przewodniej tekstu, którą bezbłędnie odczytałaś\nI jakkolwiek dziwnie to zabrzmi: dobrze zrobiłeś. Wprowadzanie na siłę elementów fantastycznych by się opku nie przysłużyło. A tak mam satysfakcję z przeczytania dobrego tekstu. I mam nadzieję, że Ty masz satysfakcję przynajmniej z mojej satysfakcji ;)\nmężczyzna, Kraków | 27.11.21, g. 20:18\nI mam nadzieję, że Ty masz satysfakcję przynajmniej z mojej satysfakcji ;)


Zmiany w dowodach osobistych ze względu na bezpieczeństwo - Mława Press\nUnia Europejska nakłada na państwa członkowskie coraz to nowe obowiązki, w tym przypadku jest to wprowadzenie dodatkowej – drugiej cechy biometrycznej, czyli odcisku palców. Ich pobieranie ma odbywać się w trakcie składania wniosku o wydanie dowodu osobistego.\nJednak nie wszyscy będą mieli w dowodzie odciski swoich palców. Zgodnie z przepisami dzieciom do 12 roku życia dowody osobiste wydawane są na 5 letni okres ważności, a jeśli już ukończono 12 lat dowód zostanie wydany na 10 lat i nie zostaną wtedy pobrane odciski palców. Oczywiście odciski nie będą pobierane w przypadku osób, u których jest to fizycznie niemożliwe, a także jeśli są przeciwskazania medyczne np. oparzenie lub wypadek. W tym przypadku przewidziano 12 miesięczny okres ważności dokumentu.\nW nowelizacji prawa również ustalono, na jak długo mogą być przechowywane te dane biometryczne. Okres maksymalny przechowywania w Rejestrze Dowodów Osobistych ma trwać do dnia odbioru osobistego, jednak nie dłużej niż do 90 dni od dnia wydania, czyli personalizacji dowodu osobistego.\nMŁAWA. KOLEJNY ROK Z KARTĄ SENIORA\n15 kwietnia 2022 siemiano 0\nKONKURS KALENDARZOWY PSP ROZSTRZYGNIETY


Strona główna / Wiadomości / Poznań: zbiórka dla poszkodowanych po wybuchu!\nParafia pw. świętej Trójcy na poznańskim Dębcu (w pobliżu której doszło do wybuchu gazu w mieszkaniu) organizuje zbiórkę pieniędzy – które mają pomóc osobom poszkodowanym, ich rodzinom. Można wpłacić datki na konto parafii z dopiskiem „NA POSZKODOWANYCH”.\nNumer konta jest na stronie parafii (to 16 2030 0045 1110 0000 0041 1970). Najprawdopodobniej od jutra parafia będzie zbierać również odzież. W pomoc zaangażowane są również inne instytucje, w tym Caritas. Szczegóły w internecie.\nZdjęcie: parafia św. Trójcy w Poznaniu\nAkcja ratownicza i poszukiwawcza\nWedług danych służb na godzinę 14:30 w wyniku wybuchu gazu 4 osoby straciły życie, a 22 zostały ranne. Dwie osoby dorosłe i dziecko odniosły ciężkie obrażenia. Jedna osoba jest ciężko poparzona. Wszyscy ranni (także lżej) trafili do szpitali. NA miejscu pracowało w sumie 160 strażaków-ratowników, 30 zastępów straży pożarnej i policja. Na miejscu cały czas jest specjalna grupa poszukiwawcza straży pożarnej z Poznania z psami tropiącymi na gruzach.\nfot: Jakub Kaczmarczyk, PAP\nZastępca prezydenta Poznania Mariusz Wiśniewski poinformował, że osoby nieposzkodowane fizycznie podczas wybuchu i zawalenia budynku zostały przewiezione do pobliskiego hotelu; mają zapewnione schronienie i pomoc służb społecznych oraz pomoc psychologiczną. Pracownicy służb przeprowadzają wywiady z tymi osobami, tak by można było im świadczyć od poniedziałku pomoc materialną i finansową, przygotowaną w takich przypadkach. Miasto przekazało do akcji koparkę, która pomaga straży pożarnej w prowadzaniu działań.\nSzef straży podał, że na 18 mieszkań, zniszczeniu uległy cztery – zawaliły się. Do wybuchu gazu i zawalenia się kamienicy przy ul. 28 Czerwca w Poznaniu przed godziną 8:00 rano. Komendant Główny Straży Pożarnej podjął decyzję o skierowaniu na miejsce dodatkowych grup ratowniczych – z Łodzi i Warszawy. „Grupy te mają odpowiedni sprzęt i doświadczenie; pracują m.in. z psami, które są szkolone w poszukiwaniu osób żywych” – wyjaśnił rzecznik PSP Paweł Frątczak.\nźródło: PAP, Redakcja\nmisja pomoc Poznań\n« Te cytaty świętych na zawsze zmienią Twoje uczestnictwo w Eucharystii\nNauczmy się żyć obok siebie [PIOSENKA] »


Wykład Otwarty – Leszek Miller | WSH\nWykład Otwarty – Leszek Miller\nHome » Bez kategorii » Wykład Otwarty – Leszek Miller\nPrzyszłość Europy i wspólnoty europejskiej w kontekście problemów migracyjnych, Brexitu Wielkiej Brytanii, wzmożonych ataków terrorystycznych czy referendum katalońskiego staje się coraz częstym tematem, nie tylko na arenie międzynarodowej. Niepokój i niepewność o bezpieczeństwo na granicach państw odczuwają przede wszystkim ich obywatele. Co na to głowy państw? Jaka jest przyszłość UE? Na te i inne pytania w trakcie Wykładu Otwartego odpowiedział Leszek Miller.\nLeszek Miller – W latach 1993–1996 minister pracy i polityki socjalnej. Od 1996 minister-szef Urzędu Rady Ministrów. W 1997 minister spraw wewnętrznych i administracji, w latach 1997–1999 przewodniczący SdRP, a w latach 1999–2004 i 2011–2016 przewodniczący SLD. W latach 2001–2004 prezes Rady Ministrów. W latach 2008–2010 przewodniczący Polskiej Lewicy, w latach 1991–2005 poseł na Sejm I, II, III, IV kadencji i 2011–2015 VII kadencji. Po wyborach w 2005 roku zajął się publicystyką polityczną między innymi: w tygodniku „Wprost” a w 2006 pełnił funkcję szefa rady programowej dziennika „Trybuna”.


Powrót na rynek pracy... - wielodzietni.org\nPowrót na rynek pracy...\n22 czerwiec w Pomagajmy sobie\nWitam, przejdę od razu do rzeczy. Przez blisko 10 lat moja małżonka zajmowała się domem i dzieciakami. Mamy czwórkę: dwie dziewczyny (10 i 9 lat) i dwóch synów (4 lata - bliźniaki) więc jest co robić. Żona zrobiła licencjat i właściwie na tym skończyła się jej edukacja bo później zaszła w ciążę i życie się potoczyło. Miała krótki, kilku miesięczny okres gdzie załapała się na jakiś unijny projekt i odbywała staż w pewnej firmie. Właściwie to wszystko: doświadczenie bliskie zeru, kontakty skromne i wykształcenie raczej mierne jak na dzisiejsze czasy. Przez ten czas zdążyła już "zdziczeć" -jak sama o sobie nie raz mówi. Mamy które odwalają tą niełatwą robotę wiedzą o czym mówię. Nie mniej jednak, małżonka przymierza się wrócić na rynek pracy czy inaczej: chciałaby robić coś innego niż tylko "dom" i "dzieci". Wsparcie domowego budżetu też jest mile widziane. Fajnie gdyby robiła coś co sprawi jej przyjemność, co pozwoli poznać innych ludzi -chociaż ta akurat perspektywa trochę ją przeraża.\nDrodzy forumowicze a w szczególności zapracowane mamy, co możecie poradzić w takiej sytuacji? Jak może sobie z tym wszystkim poradzić moja żona? Lepiej szukać pracy po znajomych? Czy może przeglądać oferty w internecie? Z takim skąpym doświadczeniem i edukacją większość pracodawców nie będzie zainteresowana. A może spróbować sił we własnym biznesie? Może praca zdalna?\nWiem że nikt nie poda nam rozwiązania na talerzu ale i na to nie liczymy. Domyślam się, że moja małżonka nie jest jedynym takim przypadkiem i wiele kobiet boryka się z podobnym problemem. Mam nadzieję na ciekawą dyskusję i pomysły lub doświadczenia którymi może podzieli się z nami ktoś komu udało się wyrwać i wrócić do obiegu...\nTy zacznij od siebie. Jakby mnie Mąż tak podsumował, ze doświadczenie bliskie zeru, wykształcenie marne, to bym chyba sie zakopała pod kołdrą i nie wyszła spod niej do Bożego Narodzenia. Kurde, napisz, ze jest świetna w tym i tamtym, i na pewno świetnie by sobie poradziła w pracy o takim a takim charakterze….\nPodziękowali 8Skatarzyna Elf77 Emisvanrohelec Leli ominika Izka matka-Olka Joannna\nDzieci jeszcze małe, więc na moje oko, mama by się przydała w domu, co najmniej do końca podstawówki;\nprawdopodobnie zaprocentuje to wykształceniem pociech.\nPodziękowali 2Emisvanrohelec Karolinka\nPo pierwsze dyspozycyjnosc. W szczególności na początku.\nCzasami mężowie o tym zapominają i chcą żeby żony pracowały a jak przyjdzie co do tego, żeby tylko one brały L4 na dzieci.\nCoś się znajdzie pewnie, ale każdy pracodawca chce mieć pracownika pewnego, na którego może liczyć.\nCoś się pewnie znajdzie. Trzymam kciuki.\nPodziękowali 2Elf77 Emisvanrohelec\nMoje doświadczenie jest takie, że bez doświadczenia trudno jest otrzymać dobre wynagrodzenie. Natomiast jak już się dostanie nieszczególnie dobre wynagrodzenie, to trudno uzyskać znaczącą podwyżkę. Rozwiązaniem jest rozpoczęcie pracy w niewielkim wymiarze godzin i/lub możliwie samodzielnej. Poprowadzenie jakichś szkoleń, warsztatów, grup wsparcia, napisanie jakiegoś tekstu, wykładów lub zajęć z dorosłymi lub dziećmi przez 2-10 godzin w tygodniu, to w znanych mi przypadkach była dobra rozbiegowka by pierwsze etatowe zatrudnienie było od razu satysfakcjonujące.\nMalagala, nie zrozumieliśmy się, a może źle to przedstawiłem. Oczywiście, że moja żona jest wspaniała i genialnie potrafi sobie poradzić w tym wszystkim. Tylko ona potrafi tak sobie zorganizować czas że dom jest ogarnięty, dzieciaki zadowolone a i obiad ciepły na stole. To co napisałem to właśnie jej wizja która według mnie znacznie odbiega od rzeczywistości. Poza tym pisząc że ma doświadczenie zerowe miałem na myśli doświadczenie u innych pracodawców, a nie doświadczenie życiowe. Również pisząc że wykształcenie które posiada jest mierne to określenie tylko wartości dzisiejszego systemu nauczania. Studentów jest jak mrówek a pracodawcy oczekują młodych, świeżo po studiach i z 20 letnim stażem -sarkazm- żeby nie było. Ja w cale nie uważam się za lepszego. Miałem tylko tyle szczęścia że mam raczej umysł ścisły i trafiło mi się skończyć inżyniera - to tyle.\nWracając do mojej żony; bardzo by chciała ale pojęcia nie ma nawet jak zacząć, w co ręce włożyć, co lepsze a co szerokim łukiem omijać trochę się martwi że utknie tu na zawsze. Ja ze swej strony chciałbym ją w tym wspierać, umożliwić jej powrót i w miarę możliwości służyć radą. Stąd też i mój post tutaj -jeszcze raz podkreślę -pisany w dobrej wierze.\nTak więc, moja żona to trochę moje przeciwieństwo: jest niesamowicie opanowana i zorganizowana umysł zdecydowanie humanistyczny. z wykształcenia: rachunkowość-finanse i zarządzanie - jakoś tak. Pracowała trochę na stanowiskach w tym kierunku. Potrafi bardzo dobrze zarządzać czasem i organizować przestrzeń i czas. Uwielbia czytać, pisać, rozwiązywać krzyżówki, robi nawet kurs korektora tekstów ale lubi też czasem "prace ręczne" -wykleja takie diamentowe obrazy (chciałaby je sprzedawać) i "siedzi" w tych całych social mediach jak Facebooki Instagram czy co to tam jeszcze jest -nie znam sie na tym. Ale co dalej?\nWbrew pozorom mama, która spędziła kilka lat z dziećmi w domu oraz bujała się z systemem szkolno-przedszkolnym ma sporo doświadczenia i niejedno umie.\nPodziękowali 2malagala Emisvanrohelec\nDacie radę. Ja też wychowuje 4 dzieci. Dwojka jest młodsza od Waszych bliźniąt. Pracuje 6 godzindziennie.\nŻona oderwie się trochę od spraw domowych. Będzie dla żony na plus.\nDobrze by było szukać pracy blisko domu, a jeszcze lepiej zdalnie\nNo to się nie poddawaj jej narracji\nz obserwacji i doświadczeń własnych\npolecam sie zastanowić, czego sie chce, co sie lubi i jakie ma sie marzenia zawodowe (mogą sie wydać nierealne). W jakim charakterze by sie chciało. U mnie np. praca zdalna to niewypał itp.\nprzyjrzec sie realnie, czego sie nauczyła przez 10 lat. Zapewniam Cię, ze wiele, dużo więcej, niż obojgu sie Wam teraz wydaje. 10 lat temu co umiała, a co teraz. Spytać życzliwych. Możesz tutaj spytać, jak nie macie pomysłów.\nSam proces szukania potraktować na luzie. Na początek te wszystkie rozmowy, cv potraktować jako rozrywkę, sposób spędzania czasu. okazje do wyjścia z domu, pretekst do wizyty u kosmetyczki, manikurzystki, kupno butów itd. Szukać wszędzie, nie wchodzić w myślenie, ze nikt mnie nie chce i musi mnie ktoś znajomy albo w ogole Caritas itd. Pobawić się tym trochę.\ndiamenciki itd bym odpuściła. Jaka tu jest ścieżka rozwoju zawodowego? To jest hobby. Nie wchodzić w myślenie, że mogę już tylko wyklejać diamenciki (jeśli to jej życiowa pasja, wybacz, ale zwykle to jest ucieczkowe - będę kleić pierogi, będę robić sweterki itd…. Chyba ze ma pomysł typu kursy, marka,blog, wzory, konto to insta, kanał na YouTube itd itp.)\nNie nastawiać sie od razu na pieniądze. Czasem wręcz trzeba zainwestować. O ile nie ma noża na gardle.\nPoczątek można załatwić tak - jakas nietrudna praca na rok, na rozkręcenie, uwierzenie w swoje możliwości, powrót do tematów, kontaktu z ludzmi, organizacje logistyki. Na niepełen etat. Potem szukanie właściwej - może sie okazać, ze potrzebny jest kurs, ze sie dowie, co sie zmieniło w branży itd itp.\nwyksztalceniem w ogole bym sie martwiła… magistra można dorobić, jakoś w międzyczasie.\nona pracowała przez 10 lat. Niezawodowo, ale pracowała. Trochę zależy od tego, gdzie mieszkacie.\nPodziękowali 4jan_u Elf77 Emisvanrohelec Izka\nŻona zrobiła licencjat i właściwie na tym skończyła się jej edukacja (...) Fajnie gdyby robiła coś co sprawi jej przyjemność, co pozwoli poznać innych ludzi (...) Lepiej szukać pracy po znajomych? Czy może przeglądać oferty w internecie? Z takim skąpym doświadczeniem i edukacją większość pracodawców nie będzie zainteresowana. A może spróbować sił we własnym biznesie? Może praca zdalna?\nPo pierwsze należy ustalić co chce robić i co sprawiłoby jej przyjemność. Bez tego wszelkie porady są zbyt ogólne żeby coś dały.\nNa początek zawsze najlepiej mieć pracę z polecenia, bo po pierwsze wiesz jakie panują tam warunki, a po drugie masz samemu jakiś kredyt zaufania. Oczywiście nie każdy ma takich znajomych którzy mogą polecić satysfakcjonującą pracę\ni wtedy pozostaje internet.\nWłasny biznes to zawsze najlepszy pomysł, ale pod warunkiem, że ma się pomysł i kapitał na rozruch. Trzeba być świadomym, że większość firm pada zanim uda im się podziałać przez dwa-trzy lata. Albo więc to będą sporadyczne prace dorywcze na zasadzie freelansera, ale wtedy będzie trzeba dobrze dobrać formę rejestracji, bo Jednoosobowa działalność gospodarcza zeżre ją swoim ZUSem. Ciężko tu też coś konkretniej doradzać nie znając tego co chciałaby robić.\nz wykształcenia: rachunkowość-finanse i zarządzanie - jakoś tak. Pracowała trochę na stanowiskach w tym kierunku. Potrafi bardzo dobrze zarządzać czasem i organizować przestrzeń i czas.\nO i tu konkretniej, jest miejsce dla biura rachunkowego które działa online i pracownicy mogą wprowadzać faktury z domu, a z czasem do założenia własnego biura. Jest też miejsce dla różnych urzędów czy służb zatrudniających cywili (warto popatrzeć na ich ogłoszenia na stronach), ale trzeba liczyć się z kilkustopniową rekrutacją.\nrobi nawet kurs korektora tekstów\nTu po wydawnictwach można się porozglądać, ale rynek ciężki i masę ludzi z doświadczeniem korektorskim szuka zleceń.\ni "siedzi" w tych całych social mediach jak Facebooki Instagram czy co to tam jeszcze jest -nie znam sie na tym.\nA to jest pole do popisu z nawiązaniem kontaktu na prowadzanie kanałów w social mediach dla np. znajomej firmy. Rynek mocno rozwijający się z perspektywą szybkiego uzupełnienia bazy klientów. Niestety konkurencja też nie śpi, dlatego znajoma firma na początek dałaby trochę doświadczenia.\nJakby mnie Mąż tak podsumował, ze doświadczenie bliskie zeru, wykształcenie marne, to bym chyba sie zakopała pod kołdrą\nZawsze podziwiam zderzenie emocji z faktami Niestety pracodawcy nie kierują się emocjami, tylko suchym "brak doświadczenia = brak kwalifikacji" i nieważne czy byłaś mamą babcią czy dziadkiem, ani ile dzieci wychowałaś. Nie ma się co obrażać, bo tak działa biznes. Pracownik musi na siebie zarobić i poszukuje się ukształtowanych pracowników, bo są tańsi niż Ci w których należy dopiero zainwestować. Oczywiście są duże firmy dla których najważniejsze przy rekrutacji są kompetencje miękkie, bo wszystkiego nauczą na szkoleniach, prowadzenie rodziny wielodzietnej byłoby wtedy dużym atutem, ale trzeba być gotowym wtedy na korporacyjny reżim.\n@Turturek wiesz… można mówić prawdę, ale w taki sposób, ze wychodzi z tego karykatura. Proporcje to klucz.\na emocje to tez fakty… reakcje biochemiczne w organizmie… fakty materialne i mierzalne, chciałoby sie powiedzieć.\nRacjonalizm pracodawców też bym postawiła pod znakiem zapytania… ech, chciałabym, żeby i dla mnie świat był czasem taki prosty.\nKolega chciał porady i przedstawił suche fakty bez upiększania. Fakt, powinien dodać to co napisał później czyli to o finansach i socjal mediach. Myślę że zbytnie upiększanie faktów zamazuje obraz powodując ew. porady mniej konkretnymi. To tak jak z CV i wywalaniem ich do kosza, bo wszystkie były pisane z myślą żeby dobrze wypaść\na emocje to tez fakty…\nAle tylko jeśli chodzi o ich naukowe badanie. Dlatego między kobietami i mężczyznami tak często dochodzi do nieporozumień. Faceta emocje nie interesują gdy chce rozwiązać problem.\nRacjonalizm pracodawców też bym postawiła pod znakiem zapytania…\nCi co nie są racjonalni bankrutują proste i skuteczne.\nDobra, bo wkurzyłam sie, może za ostro. Mam na myśli to, ze kobieta po latach w domu zwykle ma zwykle tak zaburzony obraz samej siebie, swoich możliwości, umiejętności i kwalifikacji, oraz ma taki poziom lęku przed konfrontacją z rynkiem pracy, że podkreślanie braków i pomijanie zalet i możliwości, jest chamstwem, a nie faktami\nPodziękowali 4Elf77 Emisvanrohelec Mamuska Izka\nJak człowiek jest zmotywowany, to łatwiej znajdzie prace, niż jak będzie przekonany, ze ma same wady i niedostatki. To fakt związany z emocjami. I pare innych sie znajdzie. Myśle, ze nieuwzględnianie emocji w tym wszystkim jest, jakby to rzec… nieracjonalne\nAle on nie pisał to do niej, a do nas! My nie mamy zaburzonego obrazu, nie mamy w ogóle jej obrazu i suche fakty nam tym bardziej nie zaszkodzą.\nTo że mąż ma być podporą żony i pomagać jej uwierzyć w siebie, to jest oczywiste, ale nie stanowi elementu pytania. Mamy zaproponować formę relacji z pracodawcą czy z klientami, a nie z mężem\nPodziękowali 2Turturek Emisvanrohelec\nTeraz jest akurat dobry czas, bo trwa rekrutacja na studia. Może warto od października zacząć studia zaoczne w weekendy i dorobić magistra? Zawsze to jakiś plus. @Emisvanrohelec - jak sam napisałeś wyższe wykształcenie jest teraz czymś oczywistym. Jak dla mnie to z doświadczeniem z dziećmi ciekawa może być praca jako pomoc przedszkolna czy dorobić studia na nauczyciela wspomagającego - teraz nauczycieli szukają wszędzie i praktycznie każdego przyjmują - oczywiście z kwalifikacjami.\nPodziękowali 2Emisvanrohelec Izka\nJeżeli zna się na rachunkowości to mogę dopytać znajomych co prowadzą biuro rachunkowe. Jeżeli jest jest komunikatywna to może zechciałaby pomóc mi rozkręcić sklep z drewniakami?\nDzięki za odpowiedzi. Co do tego że przedstawiłem żonę w złym świetle to jeszcze raz zaznaczam że nie miałem nic złego na myśli a sposób w jaki to zrobiłem to efekt tego jak będą odbierać ją potencjalni pracodawcy. Rozumiem też że chociaż są to suche fakty powinienem przestawić je w sposób... delikatniejszy?\n@Cruci_95 myślała o studiach ale bardziej po to żeby odnowić/złapać parę kontaktów i ogólnie odświeżyć wiedzę. Co do biznesu z dziećmi to chyba nie w tym kierunku - od tego chciałaby raczej "odpocząć".\n@Biznes Info wiedz była i gdzieś coś dzwoni... na pewno musiałaby sporo nadrobić bo te przepisy itd wszystko się zmienia bardzo dynamicznie a nie ma co ukrywać żona nie jest na bieżąco ale oczywiście jest otwarta na propozycje więc daj znać jeżeli coś będziesz wiedział\n@Emisvanrohelec suchy fakt to licencjat z tego a tego... A "mało wykształcona" to już ocena.\na większość pracodawców w ogole nie powinna Was obchodzić, szukani pracy to nie konkurs na najładniejsze cv, gdzie pracodawcy przyznają punkty. Ona musi przekonać do siebie jednego ( chociaż polecam spróbować przekonać 2-3, zupełnie inaczej prowadzi sie negocjacje jak jest jakas alternatywa)\n"doświadczenie bliskie zeru, kontakty skromne i wykształcenie raczej mierne jak na dzisiejsze czasy" - dla mnie to zwykłe suche fakty, a słowo "mierne" jak rozumiem nie odnosi się do jakości wykształcenia, tylko do tego że jest niepełne wyższe, a większość ludzi jednak robi mgr. bez przesady, to nie jest pojazd po żonie.\nmoże niech spróbuje położyć nacisk na kompetencje miękkie w listach motywacyjnych, takie które rozwinęła zajmując się domem i dziećmi? podkreślić że jest zorganizowana, samodzielna, umie działać pod presją?\nPodziękowali 3M_Monia Emisvanrohelec Izka\nCiekawe jak długo można działać pod presją ? Hmm\nPodziękowali 2M_Monia siostraKasik\nPrzecież jak w liście motywacyjnym napisze, że ma dzieci to jest strzał w kolano... Kiedyś byłam na szkoleniu psychologicznym, gdzie osoba prowadząca opowiadała historię, że jest zatrudniania przez duże firmy do prowadzenia rekrutacji. Zgodnie z prawem nie można się zapytać na rozmowie kwalifikacyjnej czy kandydat ma dzieci, więc firmy na rozmowie w ramach tzw. benefitu dają ubezpieczenia czy pakiety zdrowotne dla dzieci. Rolą tego psychologa było profilowanie bazując na mowie ciała kandydatki w odpowiedzi na tę informację ze strony rekrutera czy ma dzieci czy nie i w jakim potencjalnie wieku, co miało kolosalny wpływ na przyjęcie do pracy. Oczywiście dzieci = odmowa przyjęcia.\nGorsza jest dziura na nic nie robienie 10 lat, a nie przerwa 10 lat na wychowanie dzieci.\nTak, ale z drugiej strony, jeśli kobieta była w stanie wypaść na 10 lat z rynku pracy ze względu na dzieci, to pracodawca nie ma pewności czy nie ucieknie mu znowu.\nA inna przecież może uciec bo urodzi pierwsze dziecko.\nMyślę, że kluczowe znaczenie ma wiek dzieci, wtedy można się domyślić ile będzie L4 na ich chorowanie.\nBrakuje tu kluczowej informacji o miejscu zamieszkania, tzn nikt nie musi wiedzieć skąd dokładnie jesteście, ale info, czy jest to duże czy male miasto, czy może wieś, jest istotna.\nLicencjat z rachunkowości plus pierwsze doświadczenie to już bardzo dużo, jeśli żona zna do tego jakieś języki obce, to świetnie.\nW dużych miastach księgowi są bardzo poszukiwani. Musiałaby zacząć od stażysty lub juniora, ale bardzo szybko można awansować lub zmienić pracę na lepiej płatną.\nPodziękowali 2Coralgol Emisvanrohelec\n25 czerwiec edytowano 25 czerwiec\nKto się może domyślić? I po co? Tego się nie da przewidzieć.\nPo ostatnim macierzyńskim wróciłam do pracy we wrześniu, przez 10 miesięcy nie miałam na dzieci ani jednego dnia opieki, tylko 2 dni chorobowego na siebie. Dzieci piątka od roku do 13 lat.\nTo, kto w takim razie zajmuje się dziećmi?


SELSEY Stolik kawowy Librilla z dwiema półkami pod blatem - Stoliki i ławy - Homebook\nStolik kawowy Librilla to nietuzinkowy element wyposażenia każdego salonu. Owalny kształt i nietypowa forma przyciągną wzrok każdego gościa, a ponadczasowa kolorystyka sprawdzi się w wielu aranżacjach. Duża powierzchnia blatu oraz dwie funkcjonalne półeczki pod jego spodem sprawiają, że mebel jest niezwykle praktyczny i pomieści wszystko, co niezbędne.\nSzczegóły produktu: blat stolika wykonano z lakierowanej płyty MDF w odcieniu dąb sonoma półki pod blatem składają się ze szkła w białym kolorze solidne nóżki ze stali nierdzewnej\nKolor: Biały, Dąb sonoma (jasny), Srebrny\nWykonanie blatu: Szkło, Płyta MDF\nStolik Fluxo 5463 śr. 69 cm BI Biały\nStolik Fluxo 5463 śr. 69 cm NE Czarny\nStolik pomocniczy Melody, ⌀60 x 47 cm\n699 zł 990 zł


Była jedynym pasażerem podczas lotu na Kretę. "To było niewiarygodne" - RMF24.pl\nByła jedynym pasażerem podczas lotu na Kretę. "To było niewiarygodne"\nŚroda, 25 października 2017 (20:55)\nKupiła bilet za 46 funtów, by z Glasgow dotrzeć na grecką Kretę. Nie spodziewała się jednak, że będzie jedyną pasażerką w mieszczącym prawie 190 osób samolocie. Karon Grieve, autorka m.in. książek kucharskich, opisała swoją podróż jako "fantastyczną".\nKaron Grieve była jedyną pasażerką w mieszczącym prawie 190 osób samolocie. /Karon Grieve /\nKaron Grieve, Szkotka pochodząca z Dunlop w hrabstiwe Ayrshire, postanowiła wybrać się w podróż na Kretę, by w spokoju pisać swoją nową książkę - powieść, której akcja toczy się w niewielkiej wiosce. Opowiada m.in. o morderstwie i romansie, a bohaterowie są dość - jak sama przyznaje - "dziwaczni".\nRozpoczynając swoją podróż w Glasgow, Grieve była przekonana, że poza nią na pokładzie będzie jeszcze kilka innych osób. Podczas odprawy dowiedziała się, że bilety na jej lot wykupiły jeszcze dwie inne osoby. O tym, że będzie jedynym pasażerem, dowiedziała się wchodząc na pokład. Inni pasażerowie nie stawili się na lotnisku.\nTo było fantastyczne. Rozmawiałam z Laurą, kapitanem tego lotu - mówi Karon Grieve. Wszystkie komunikaty pilota były spersonalizowane, np.: “Hej Karon, właśnie lecimy nad Chorwacją. Za chwilę zobaczysz burzę z piorunami" - wspomina. Dodaje, że kapitan Laura prosiła ją nawet o przejście na drugą stronę samolotu, by mogła tę burzę bardzo dobrze zobaczyć. To było niewiarygodne - przyznaje.\nPo wylądowaniu Grieve nie musiała długo czekać na swój bagaż. Walizkę dostała od razu po opuszczeniu pokładu. Na Krecie spędzi najbliższy miesiąc.\nTagi:samolot, podróże, Kreta\nNewsWrocław: Marsz poparcia dla protestu lekarzy rezydentów\nNews43 proc. Polaków uważa, że sprawy w kraju idą dobrze