bednarska dermatolog bielsko czesc 4 – Psychologia Mediów\nCzęstość występowania i względne ryzyko różnych chorób oportunistycznych i zgonów, według grupy leczenia. Postęp choroby lub zgon wystąpiły u 226, 230 i 244 pacjentów odpowiednio w grupie zydowudyny z dodatkiem didanozyny, zydowudyną i zalolitabiną oraz zydowudyną; stawki za 100 osobolat wyniosły 34,3, 36,2 i 39,6 (P = 0,24). W ciągu 12 miesięcy 74,8 procent, 74,7 procent i 71,9 procent, odpowiednio, żyło i nie chorowało; po 24 miesiącach wartości procentowe wynosiły 50,2, 48,8 i 44,7 procent; a po 36 miesiącach były to 35,7, 31,3 i 27,6% (Ryc. 1). W porównaniu z leczeniem zydowudyną (tabela 2) leczenie zydowudyną z didanozyną wiązało się ze względnym ryzykiem progresji choroby lub śmierci 0,86 (95% przedział ufności, 0,71 do 1,03; P = 0,09) oraz zydowudyny i zalcytabiny o względnym 0,92 (przedział ufności 95%, 0,76 do 1,10, P = 0,35). W porównaniu z leczeniem zydowudyną i didanozyną leczenie zydowudyną i zalcytabiną wiązało się ze względnym ryzykiem progresji choroby lub zgonu o wartości 0,93 (95% przedział ufności, 0,77 do 1,12, P = 0,45). Dostosowanie do współzmiennych linii bazowej miało niewielki wpływ. Nie stwierdzono istotnych różnic między trzema grupami w porównaniu czasu trwania do pierwszego wystąpienia lub ponownego wystąpienia badanych warunków szczególnych. Wyniki dotyczące zydowudyny i zalcytabiny nie różniły się istotnie od wyników monoterapii zydowudyną w dowolnym stanie. Zydowudyna z didanozyną wiązała się z niższym ryzykiem zapalenia płuc wywołanego przez P. carinii (względne ryzyko, 0,65; przedział ufności 95%, 0,44 do 0,96; P = 0,03) oraz mniejsze ryzyko wystąpienia zespołu Mycobacterium avium (ryzyko względne, 0,66; interwał, 0,44 do 0,98; P = 0,04) niż monoterapia zydowudyną. Kiedy analizy dla poszczególnych warunków zostały połączone, okazało się, że wyniki dla zydowudyny i didanozyny różniły się znacznie od wyników dla samej zydowudyny (P = 0,05), podczas gdy wyniki dla zydowudyny i zalcytabiny nie różniły się znacząco od wyników dla samej zydowudyny (P = 0,51) (tabela 2).\nŚmierć wystąpiła u 176, 182 i 191 pacjentów odpowiednio w grupie zydowudyny z dodatkiem didanozyny, zydowudyny z dodatkiem zalcytabiny i zydowudyny (Tabela 2); odpowiednie wskaźniki zgonów na 100 osobolat wynosiły 21,9, 22,7 i 24,1 (P = 0,44). Wskaźnik przeżycia po 12 miesiącach wynosił 89,2% w grupie przypisanej do zydowudyny i didanozyny, 90,9% w grupie przypisanej do zydowudyny i zalcytabiny oraz 90,5% w grupie przypisanej do samej zydowudyny; po 24 miesiącach stawki wyniosły 67,5 procent, 67,7 procent i 65,4 procent; a po 36 miesiącach było to 49,4 procent, 46,2 procent i 41,6 procent (Figura 1). W porównaniu z leczeniem zydowudyną (tabela 2), leczenie zydowudyną i dydanozyną wiązało się ze względnym ryzykiem śmierci wynoszącym 0,88 (95% przedział ufności, 0,71 do 1,08, P = 0,22), a leczenie zydowudyną i zalcytabiną było związane z ryzyko 0,96 (przedział ufności 95%, 0,78 do 1,17, P = 0,67). W porównaniu z leczeniem zydowudyną i didanozyną, leczenie zydowudyną i zalcytabiną wiązało się ze względnym ryzykiem zgonu o wartości 0,92 (95-procentowy przedział ufności, 0,74 do 1,13; P = 0,42).\n[więcej w: atropina, suprasorb, bimatoprost ]\n[więcej w: osad moczu bakterie, osteofitoza trzonów kręgowych, osteopenia leczenie ]


Oferta szkolenia\t| CSL Lektor\nKursylektor.pl ☛ Profesjonalne szkolenia zawodowe\nKursy operatorów maszyn budowlanych, szkolenia elektroenergetyczne SEP, kursy spawania i wiele innych profesjonalnych propozycji edukacyjnych to oferta, jaką przygotowaliśmy dla wszystkich, którzy chcą zdobyć uprawnienia w nowej profesji lub poszerzyć posiadane kompetencje i umiejętności zawodowe. Planujesz zmienić pracę na lepszą? Chcesz zarabiać więcej? Sięgnij po nasze profesjonalne szkolenia zawodowe. To prosty i skuteczny sposób na zdobycie przewagi konkurencyjnej na rynku pracy!\nDlaczego właśnie nasze szkolenia i kursy zawodowe? Wszystkim naszym kursantom gwarantujemy przede wszystkim:\nelastyczność w zakresie terminów i godzin realizowanych zajęć - wygodnie dopasujesz szkolenie do swoich możliwości czasowych,\nzajęcia prowadzone przez doświadczonych specjalistów - żadne Twoje pytanie nie pozostanie bez odpowiedzi, wszystko będzie jasne i zrozumiałe,\nzajęcia teoretyczne i praktyczne, dzięki czemu będziesz kompleksowo przygotowany do nowych zadań zawodowych,\ngruntowane przygotowanie do egzaminu państwowego - z nami zwiększasz swoje szanse na sukces!\nProponowane przez nas kursy i szkolenia zawodowe to bogata oferta, spośród której z łatwością wybierzesz rozwiązanie, które Cię zainteresuje. Do tego gwarantujemy atrakcyjne ceny kursów oraz szeroką ofertę szkoleń bezpłatnych.\nKursy operatorów maszyn budowlanych i wiele innych możliwości\nNiezależnie od tego, na jaki kurs się zdecydujesz lub jakie szkolenie wybierzesz, gwarantujemy, że zdobędziesz nie tylko szeroką, gruntowną wiedzę specjalistyczną, ale i rzeczywiste, praktyczne umiejętności. Sprzęt, jaki udostępniamy naszym kursantom podczas zajęć praktycznych to nowoczesne pojazdy, maszyny i urządzenia - wyposażenie, jakie wykorzystywane jest w wielu miejscach pracy. Szkolenia i kursy organizujemy w taki sposób, aby:\nwyposażyć Cię w niezbędną wiedzę,\nnauczyć Cię nowych umiejętności,\ngruntowanie przygotować Cię do egzaminu państwowego i umożliwić zdobycie nowych uprawnień zawodowych.


III liga: Derby Szczecina dla Świtu – KS Świt Szczecin\nIII liga: Derby Szczecina dla Świtu\nNietypowo, bo w Kołbaskowie zostały rozegrane derby Szczecina, w których wicelider tabeli Świt ograł 1:0 rezerwistów Pogoni.\nRozgrywany przy słonecznej pogodzie mecz od pierwszych minut był zacięty i obfitował w sporo walki. Już na początku Shuma Nagamatsu obsłużył dobrym podaniem Adama Ładziaka, ale ten zwlekał nieco z oddaniem strzału i został zblokowany. Później akcje z boku boiska złamał do środka Adam Nagórski, który został sfaulowany i sędzia początkowo wskazał na 11 metr, ale po chwili skorygował swoją decyzje po konsultacji z asystentem i podyktował rzut wolny, z którego przestrzelił Adam Ładziak. Pogoń mogła zdobyć gola po świetnym dograniu na 5 metr od Bartosza Ławy, lecz jego młodszy kolega nie wykorzystał dogodnej sytuacji. Dwa razy dobrze zachował się też bramkarz Świtu Marek Szulc, który przeniósł piłkę nad poprzeczką oraz skrócił kąt w sytuacji sam na sam, powodując że zawodnik Pogoni trafił tylko w boczną siatkę.\nPo przerwie młodzi Portowcy wsparci weteranem Bartoszem Ławą nadal chcieli za wszelką cenę udowodnić, że nie przypadkowo znaleźli się w grupie mistrzowskiej. Podopieczni Pawła Ozgi nękali najlepszą obronę w lidze, ale Świtowcy wychodzili ze wszystkich opresji. Tymczasem w 65 minucie świetny przechwyt zaliczył Adam Ładziak, który uruchomił aktywnego Szymona Kapelusza, a ten oddał strzał w długi róg bramki Pogoni, który z najbliższej odległości na bramkę zamienił nadbiegający Shuma Nagamatsu. Portowcy dążyli z dużą determinacją do wyrównania i trzeba przyznać, że w kilku sytuacjach byli bliscy zdobycia gola, ale świetnie między słupkami bramki Świtu spisywał się bramkarz Marek Szulc i jego koledzy z linii defensywy. W 75 minucie drugą żółtą kartką za faul w środku boiska został ukarany Kacper Wojdak i Skolwinianie musieli radzić sobie w osłabieniu, lecz już nie dali wydrzeć sobie zwycięstwa i drugi raz w tym sezonie rozstrzygnęli derby Szczecina na swoją korzyść.\nZwycięstwo i trzy punkty cieszą, choć trzeba przyznać, że Pogoń postawiła nam dziś trudne warunki. Paradoksalnie pomogła nam też czerwona kartka Kacpra Wojdaka, która sprawiła, że zaczęliśmy grać mniej otwarcie i przeciwnik nie miał już klarownych sytuacji. Cieszy kolejny mecz na zero z tyłu, ale już w niedzielę czeka nas kolejny trudny bój na szczycie III ligi – powiedział po meczu trener Świtu, Andrzej Tychowski.\nWarto dodać, że mecz z boku oglądał prezes Pogoni Jarosław Mroczek oraz kilka innych osób związanych z pierwszym zespołem Portowców, a ponadto w Kołbaskowie pojawiło się sporo kibiców spragnionych piłkarskich emocji. Rozgrywki wychodzą na ostatnią prostą, a Świt na zakończenie długiego weekendu uda się do Środy Wielkopolskiej gdzie zmierzy się z tamtejszą Polonią.\nPOGOŃ II SZCZECIN – ŚWIT 0:1 (0:0)\n0:1 Nagamatsu 65’\nPOGOŃ II: Ł. Łęgowski – Rezaeian, Białczyk, Kuzko, Pach – Wawrzynowicz, Ława, Cybulski (67 Jałoszyński), Łukasiak (46’ Maćkowski, 80’ Rościszewski) – Martyn (57’ Kuśmierek), Zaborski (46’ B. Krzysztofek)\nŚWIT: Szulc – Potoczny, Bil (70’ Krawiec), Baranowski, Wojdak – Nagórski, Mach (70’ Filipowicz), Ładziak (77’ Sareło), Kapelusz, Bajkiewicz (70’ Kisły) – Nagamatsu.\n← Podsumowanie zbiórki dla Ingusi\nPolonia Berlin na Północy Szczecina →


38 milionów – Krzysztof Urbański\nby Krzysztof Urbański - Kwi 26, 2017\nPolski Sejm myśliwymi stoi. Światły przykład dał minister Szyszko, który dziarsko z dwururki odpalał podprowadzone mu na strzał bażanty. Pozostali posłowie – jak wykażemy dalej - nie zamierzają odstawać i urządzają na własną rękę polowania. Czy...\nby Krzysztof Urbański - Kwi 24, 2017\nby Krzysztof Urbański - Kwi 6, 2017\nChińczycy będą chronić polskie jednostki wojskowe?\nby Krzysztof Urbański - Mar 21, 2017\nZ uzyskanych przez portal 38milionow.pl informacji wynika, że Chińczycy kupili firmę ochrony mienia „Konsalnet”. Transakcję potwierdzają chińskie media, które wskazują że to pierwszy krok na wejście w branżę security w tym regionie. Przedsiębiorca który nabył firmę ma prowadzić rozliczne...\nby Krzysztof Urbański - Mar 20, 2017\nW sprawie realizacji kontraktu na budowę bloku energetycznego o mocy 1075 MW, pewno jest jedno: nastąpiło opóźnienie. Konsorcjum wykonawcze Polimex Mostostal – Mitsubishi Hitachi uchybiło terminom zakończenia prac, co inwestor Enea SA musiał przyjąć do wiadomości....\nby Krzysztof Urbański - Mar 3, 2017\nNie widać końca budowy bloku energetycznego w Kozienicach za ponad 6 miliardów złotych. Podobno jedną z przyczyn opóźnień były silne wiatry i wichury. Tak się przynajmniej tłumaczy konsorcjum Polimex Mostostal – Mitsubishi Hitachi. Z tego powodu na...\nby Krzysztof Urbański - Gru 15, 2016\nPolimex-Mostostal poszukuje pieniędzy. Zarząd firmy zwołał na 28 grudnia 2016 roku NWZA, w trakcie którego akcjonariusze mają przegłosować podwyższenie kapitału zakładowego spółki. Postulowana jest emisja 150 mln akcji serii T, co miałoby skutkować wpływem na rzeczony...


Amortyzator MAPCO 40862 (Oś przednia) - Sklep iParts.pl\nAmortyzator MAPCO 40862 MAPCO 40862\nAmortyzator MAPCO 40862 (Oś przednia)\nKod produktu: 40862\nTyp amortyzatora: Rozpórka zawieszenia Rozpórka zawieszenia to sztywna rozpora łącząca kielichy amortyzatorów. Ma na celu usztywnienie karoserii, aby nie ulegała ona odkształceniom podczas jazdy. Dzięki zamontowaniu rozpórki zawieszenia samochód staje się mniej podatny na odkształcenia podczas jazdy w zakrętach.\n374,00 zł Cena zawiera VAT\nDodatkowe informacje o Amortyzator 40862 MAPCO\nWidok karty produktu w PDF: Amortyzator (MAPCO 40862)\nMERCEDES-BENZ 204 323 1900\nMERCEDES-BENZ A204 323 1900\nMERCEDES-BENZ A204 323 1900 64\nSACHS 314 006\nOpinie o Amortyzator 40862 MAPCO\nJak pierwszy raz usłyszałem nazwę to nie wiedziałem co to jest, ale teraz jestem bardzo zadowolony z tego że kupiłem właśnie te amortyzatory do mojego auta.\nOpinia wystawiona dla Amortyzator MAPCO 40803\nprzyznam że nie znałem tej marki ale zakup tego amortyzatora okazał się bardzo dobrą inwestycją. korzystna cena to jeden z wielu plusów tego typu amortyzatorów. polecam!\nOpinia wystawiona dla Amortyzator MAPCO 20817\nLiczba subskrybentów: 261914


Julia Wieniawa walczy z glutenem! Zobaczcie jak zrobiła bezglutenowe pierogi [FOTO] - alaLUNA.pl\nStrona główna Gwiazdy Aktorzy Julia Wieniawa walczy z glutenem! Zobaczcie jak zrobiła bezglutenowe pierogi\nJulia Wieniawa walczy z glutenem! Zobaczcie jak zrobiła bezglutenowe pierogi [FOTO]\nJulia Wieniawa Foto:instagram.com/juliawieniawa\nJulia Wieniawa ma na co dzień mnóstwo obowiązków, między innymi dbanie o urodę i figurę. A to wcale nie jest proste! Aktorka od wielu lat zmaga się z chorobą, która może skutkować dużymi problemami z wagą.\n“O niedoczynności tarczycy dowiedziałam się mniej więcej cztery miesiące temu. Zauważyłam u siebie bardzo dużą senność, notoryczne przemęczenie i puchnięcie. Najbardziej było widać to u mnie na twarzy. Przynajmniej ja to widziałam” – powiedziała Wieniawa w wywiadzie dla “Vivy”.\nNiedoczynność tarczycy, z którą zmaga się Julia może być bardzo niebezpieczna dla organizmu, chyba że… pilnujemy naszej diety! Świadomość z czego składają się nasze dania jest kluczem do sukcesu i może sprawić, że z czasem nasza choroba stania się niezauważalna.\nDowodem na to jest nienaganna figura Wieniawy, która nawet w Święta zamierza trzymać się restrykcyjnych zasad związanych z dietą. Na instastory aktorki pojawił się ostatnio talerz pierogów, które Julia zrobiła samodzielnie.\nNiestety ciasto na wierzchu było w znaczącym stopniu zwęglone, co nie przeszkadzało Wieniawie w radości z tego, że pierogi są bezglutenowe! Aktorka podzieliła się także przepisem na swoje pierogowe ciasto, a oto on:\n– 40 gramów skrobi ziemniaczanej\nKocham polską, złotą jesień 🍂 #shoes @rylko.obuwie #rkocollection #autumnvibes🍁\nA post shared by Julia Wieniawa-Narkiewicz (@juliawieniawa) on Dec 2, 2019 at 5:35am PST\nPoprzedni artykułAgata Rubik pochwaliła się zdjęciem z mamą. Fani: Wyglądacie jak siostry! [FOTO]\nNastępny artykułWiemy kto zajmie miejsca jurorów na fotelach “The Voice of Poland”! [VIDEO]


Objazdy w Andrychowie. Szokująca zmiana na ulicy Żwirki i Wigury - mamNewsa.pl\n, Na sygnale, Wiadomości, 01.07.2020 07:55, red\nPrawdopodobnie jeszcze dziś zamknięty zostanie most na Beskidzkiej w Andrychowie. Kierowców czekają objazdy.\nKierowcy pojadą objazdami, ale trzeba uważać. Przy okazji organizacji objazdów trochę szokującą zmianę wprowadzono na ulicy Żwirki i Wigury - na skrzyżowaniu z Tkacką. Zmieniono tam pierwszeństwo przejazdu.\nKierowca jadący od Targanic i Brzezinki musi się zatrzymać przed tym skrzyżowaniem, gdyż pierwszeństwo będą miały samochody jadący ze Żwirki i Wigury na Tkacką.\npietrek559, 01.07.2020 07:43\nBlacharze zacierają ręce


Składzik na starocie - Page 5\non Sro Cze 03, 2015 7:40 pm\n"Ktoś wszedł do składzika?", "kto to był?", "przyjaciel, czy wróg?"... Naturalnie, że wróg przecież nikt w tej szkole nie mógł zwać się twoim przyjacielem. Nikt nie rozumiał tego co siedzi w twojej głowie. Nikt nie potrafił podziwiać wraz tobą tego szaleństwa które powoli, niczym kot podchodziło do twojego umysłu. Nikt nie doceniał piękna tej pustki która w ciemne noce ciebie otaczała. A już tym bardziej nikt by nie docenił tych obrazów z przeszłości które wtedy ciebie nawiedzały. Dla nich na pewno było by to coś przerażającego, dla ciebie w tej chwili były to tylko przemijające obrazy, które kompletnie nic nie znaczyły. Ojciec psychopata stał się tylko wytworem twojej wyobraźni, zamordowana matka stała się bohaterką jakiegoś kolejnego opowiadania... a ty sama? byłaś tylko jakimiś niewyraźnym cieniem który pełnił tutaj rolę narratora. Nie do końca zdrowego psychicznie narratora.\nDziewczyna poruszyła się gwałtownie i odwróciła się twarzą do źródła głosu, jej długie włosy zahaczyły o pajęczynę na skutek czego biedny pająk czmychnął gdzieś w ciemny kąt, aby przeczekać tam zagrożenie. Różdżka wypadła z jej kościstych dłoni. I po prostu wpatrywała się w twoją osobę z lekko przymrożonymi oczami. Oceniała w tej chwili na ile byłeś wytworem jej wyobraźni, a na ile żywą osobą. Oczywiście, że najłatwiej było by ciebie dotknąć, chociaż i same wizje potrafią być tak bardzo rzeczywiste, że nie sposób odróżnić ich od realnych wydarzeń.\nJasmin chwyciła szybko swój notes i przy pomocy ołówka zaczęła kreślić kolejne to listery, a po chwilce odwróciła zeszyt tak abyś mógł przeczytać to co chciała ci przekazać\n-Wystraszyłeś mnie- To prawda, nie spodziewała się tutaj nikogo, w końcu kto normalny może chcieć z własnej woli przebywać w takich miejscach jak to, w których tak naprawdę nie wiadomo co może się znaleźć.\non Pią Cze 05, 2015 4:29 pm\nA kto wszedł do składzika? Minabi Izumi we własnej hipisowskiej osobie! Prędzej powiedziałby, że przyjaciel, bo w sumie nigdy nie był niczyim wrogiem i nie zamierzał. Zresztą...kim taki ktoś był? Czym się wyróżniał? I czy rzeczywiście posiadanie kogoś wrogiego było, aż tak ważne? On zupełnie nie patrzył poprzez pryzmat takich rzeczy. A szaleństwo...są przecież różne jego odmiany! Nawet jego można było nazwać szaleńcem z powodu tego, jak bardzo nieszablonowo podchodził do życia. Piękno tkwiło zaś w całym świecie; we wszystkich osobach, zwierzętach, roślinach, cudach zarówno stworzonych przez naturę, jak i człowieka. A przeszłość...nie, przeszłość nie miała aż takiego znaczenia! Liczyło się tylko tu i teraz! Teraźniejszość i chwytanie dnia najmocniej, jak się dało. Nie należało się więc odwracać za siebie tylko rozglądać wokoło i cieszyć się niezwykłością chwili obecnej, dawać się unieść fali niesamowitości...ach, czyż to nie było piękne? Oczywiście, że było! Nikt mu nie powie, że jest inaczej. Odcinał się od całego zła, bólu, czy smutku i skupiał na najlepszych aspektach życia, a przy tym nie zapominał o tym białym światełku, który mu towarzyszył. To było najlepsze lekarstwo i gdyby tylko inni pozwoliliby mu się oddać...wtedy wszystkie zmartwienia i kłopoty odeszłyby w zapomnienie!\nMinabi nadal trzymał ten świecznik, niczym tajemniczą broń, która może sprawić, że jej blask oślepi wszystkich wokoło. Różdżkę miał schowaną gdzieś w tylnej kieszeni, a on sam był skupiony na dziewczynie by cokolwiek z tym faktem zrobić. Izumi był jak najbardziej żywy i prawdziwy, choć niektórym się zdawało, że jest jedną wielką halucynacją; ale jednak co to, to nie! Gdy zauważył jej spojrzenie, uśmiechnął się przyjaźnie i pokazał jej świecznik.\n- Prawda, że fantastyczny? Przed chwilą go znalazłem! Sądzę, że mugole używali to, jako tajemniczy mieczyk zagłady, czy coś. Tak przynajmniej pamiętam z podręcznika od Mugoloznastwa...a może jednak było coś innego? Zresztą, nieważne! To naprawdę niezwykłe, ile tu ciekawych rzeczy się znajduje! – Wyraził na głos cały swój entuzjazm, po czym przekrzywił głowę na bok i przyglądał się z zaciekawieniem, jak Krukonka coś pisze. Gdy w końcu przeczytał słowa, które znajdowały się na pergaminowej kartce, zamrugał szybciej oczami i klasnął świecznikiem w dłonie, a trochę kurzu poleciało mu na twarz, niemniej chłopak się tym nie przejmował. Wręcz się cicho roześmiał.\n- Wybacz...Jaśmine? Janine? Janis? Przepraszam, ale mam słabą pamięć do imion, sam nie wiem czemu... – podrapał się zakłopotany po głowie, nadal jednak się uśmiechając. – Ale kojarzę Cię! I wiem, że coś na J! Ogólnie to naprawdę fantastyczne miejsce.\nI zaczął szukać pająka, ale ten zniknął i Minabi nie mógł już go dostrzec w tej ciemności.\n- Szkoda, że Twój towarzysz już Nas opuścił, ale może wróci! Fajnie klekotał.\nOstatnio zmieniony przez Minabi Izumi dnia Sob Cze 27, 2015 7:06 pm, w całości zmieniany 1 raz\non Sob Cze 27, 2015 7:04 pm\nJasmin miała wielki szacunek do każdego zwierzęcia. Nie tylko do pająków. Może też dlatego nie jadała mięsa. Tak ta dziewczyna była wegetarianką. Nie mogła by znieść myśli, że jakieś zwierze cierpiało tylko po to aby ona mogła się najeść. Tym bardziej, że zwierzę w porównaniu z człowiekiem było na przegranej pozycji. A pająki były bardzo interesującymi stworzeniami. Szybkie, i bardzo niebezpieczne. A w ich świecie były to cechy naprawdę bardzo przydatne.\nKrukonka popatrzyła na chłopaka, a zaraz potem na świecznik który trzymał w dłoni. Mimo wszystko nie mogła powstrzymać się od delikatnego uśmiechu. Dlatego też zaraz otworzyła notatnik i zaczęła coś skrobać po pustych kartkach.\n-Obawiam się, że się mylisz. To jest zwykły świecznik. Na świeczki aby oświetlały pomieszczenie i wosk nie skapywał na ziemię- Może i nie była do końca zdrowa, ale choroba nie zjadał jeszcze całkowicie jej umysłu, przez co była w stanie myśleć jeszcze w miarę logicznie, ale chwila kiedy przekroczy tą cienką granicę zdrowego rozsądku zbliżała się nieubłaganie. Znała swoje przeznaczenie. Wiedziała, że trafi do munga. Bo, albo zrobi coś okropnego i skrzywdzi kogoś, albo sama sobie zrobi krzywdę.\n-Jasmin...- Napisała dużymi literami na stronicach notatnika. Nie przeszkadzało jej to, że nie pamiętał jej imienia. W końcu dla wielu ludzi była bezimienna. Może to nawet lepiej. Pozostawała anonimowa przez co niewiele ludzi mogło ją skrzywdzić. A ktoś taki jak ona przeszła już chyna wystarczająco dużo cierpień.\non Pią Lip 10, 2015 6:08 pm\nLubił zwierzątka różnego rodzaju i dlatego absolutnie rozumiał miłość szkolnego gajowego do różnych stworzeń - nie było przecież nic w tym złego, nawet jeśli jad akromantuli był paskudną trucizną! I za roślinami przepadał również; ogólnie cały świat był piękny z tą całą jego otoczką. Ale takiego kurczaka to lubił pojeść, albo jakieś smakowite kiełbaski ze stołu w Wielkiej Sali. Minabi żył w przeświadczeniu, że trzeba doceniać każdą, napotkaną na swojej drodze osobę i nie oddawać się zbyt mocno tej drugiej kolorowej rzeczywistości, do której można było się przenieść za pomocą barwnych obłoczków magicznych zapalników. Pokój i szczęście były najważniejsze, ale miały swoją cenę, np. Izumi spotykał się z tym, że inni mieli go za jakiegoś szaleńca i wciąż go się pytali, o co mu chodzi. A on chciał...no chciał po prostu dzielić się sobą z resztą świata, wpływać na nich kojąco, uspokajać zszarpane nerwy. Wierzył w siebie i w innych na tyle mocno, by dawać z siebie, jak najwięcej.\nUcieszył się, jak małe dziecko, gdy zauważył, że dziewczyna się uśmiechnęła. Skupił się mocno na zapisanych słowach, marszcząc przy tym cudacznie czoło, po czym, gdy wreszcie trafił do niego ich sens, odłożył świecznik na bok i poklepał się po głowie.\n- Ooo! Rzeczywiście! A mi się wydawało, że to bardziej skomplikowany przedmiot - mruknął zaskoczony, po czym klasnął dłońmi w swoje kolana. Nie dostrzegał w niej żadnego zagrożenia; zresztą chyba w nikim go nie dostrzegał.\n- Robi się coraz cieplej i przyjemniej. Latają różne fajne zwierzątka i wyśpiewają radosne wiosenne pieśni. Ten schowek jest fantastyczny, ale dlaczego nie poobserwujesz zewnętrznego piękna, które właśnie się rodzi? - Spytał nagle ze zmarszczonym czołem, po czym postukał palcami o jej notatnik. - Ładne imię. Jasmin. Jas - min, niczym Jaśmin! Pasuje do Ciebie. Chcesz pozwiedzać te miejsce? A może skusisz się na małą przygodę? Będzie fantastycznie, zobaczysz! Tak jak we wszystkich opowieściach o odkrywcach.\nUśmiechnął się tak szeroko, że aż można byłoby pomyśleć, że jeszcze trochę, a jego uśmiech nagle wyskoczy z jego twarzy. Oczy zaś zaświeciły się w ciemnościach, niczym dwa brązowe światełka.\non Pon Lip 13, 2015 4:06 pm\nDlaczego tutaj siedzi, to było zaiste bardzo dobre pytanie, bowiem sama tego nie wiedziała, po prostu tutaj była egzystowała. W tej ciemności, niczym jakiś pyłek kurzu który odpadł z jednego z tych starych przedmiotów.\n-W mroku jest dom- Tylko tyle napisała. Ciemność była jej domem. Nie ta szkoła, nie żaden inny budynek, ale ciemność. Jedynie ona dawała jej słuszne poczucie bezpieczeństwa, a dziewczyna bez wahania wchodziła w nią dają się porwać swoim chorym myślom, pozwalała sobie na popadnięcie w chwilowy obłęd, który z czasem sam nieproszony zaczął władać jej ciałem.\n-Piękna nie da się dostrzec gołym okiem. Czasami to co piękne jest ukryte w ciemnych i nieprzyjaznych miejscach- Tylko ona rozumiała piękno ciemności, potrafiła docenić ciszę, która dla wielu ludzi była najpewniej zapowiedzią czegoś złego. Ach tak złego... dużo złego ostatnio się wydarzyło, ale czy dziewczynę w jakiś sposób to przeraziło. Zupełnie nie. Po prostu przeszła obok tej informacji zupełnie obojętnie, jak by nie miała żadnych uczuć. A tylko jej serce wiedziało jak się rwało do samej śmierci. Jakie to musi być cudowne uczucie przestać nareszcie myśleć, czuć, widzieć. Unieść się gdzieś w przestworza i nigdy więcej nie do tykać stopami tej brudnej ziemi, od której dziewczynie zbierało się na wymioty. Chciała stać się jednym z tych błękitnych ptaków, a życie częściowo postanowiło ją wysłuchać. Los zesłał na nią utratę zmysłów, a sama śmierć ciągnęła się za nią niczym cień. Czujesz to? na pewno, z nią jest coś nie tak. W jej oczach, ani nawet w rysach twarzy nie ma niczego co by mogło przynieść nadzieję na lepsze jutro. A delikatny uśmiech na pobladłych usteczkach sprawiał, że człowiekowi ciarki przechodziły po plecach.\nCzy ten chłopak się uśmiechnął? tak chyba tak mówili na ten wyraz twarzy. Uśmiech... Jasmin nie pamiętała kiedy uśmiechała się niczym mała dziewczyna która cieszyła się z pięknego prezentu. Oddał swój uśmiech bliżej niezidentyfikowanej istocie, i przyjęła maskę, która to cały czas była na jej twarzy, nosiła ją tak długo, bowiem zrosła się z jej naturalną skórą. Z drugiej strony nie lubiła uśmiechu. Przynosił nadzieję, coś co nie istniało w jej świecie. Wiara, nadzieja, czy miłość nie miały dostępu do tej jej małej ojczyzny którą stworzyła z pomocą mroku.\nKrukona kiwnęła tylko lekko głową na znak, że się zgadza, a jej włosy opadły na jej oczy, przez co teraz wyglądała jeszcze gorzej niż wcześniej, bowiem przypominała te postacie z horrorów które to się słyszało podczas nocnych ognisk z przyjaciółmi.\non Wto Lip 21, 2015 1:35 am\nCiemności zawsze będzie potrzebna światłość i tak będzie również na odwrót. Biel i czerń żyły ze sobą w zgodzie i to miało się nie zmienić. A jednak ta magiczna równowaga została niedawno zachwiana i dlatego Minabi uważał, że jest potrzebny. Im wszystkim. Niby był również człowiekiem; nie był takim dyrektorem Dumbledorem, ale uważał, że...że da radę. Chciał im pomóc odnaleźć chociaż iskierkę nadziei i między innymi dlatego nadal przebywał tutaj z Jasmin. Niby zbyt optymistyczny, zrelaksowany, zachowujący się w sposób...niewytłumaczalny, a jednak nie potrafił sobie tak iść i zostawić ją i ten świecznik i ogólnie te zakurzone skarby. Był odkrywcą. Pokiwał głową na znak, że rozumie, po czym nagle i po raz kolejny zmarszczył czoło, próbując uporządkować myśli i znaleźć jakąś trafną odpowiedź. Wyciągnął przed siebie dłoń, starając się nie naruszyć jej przestrzeni osobistej, a następnie skupił się na tym by pojawił się mały płomyk i...udało się! Świecił niesamowicie jasnym blaskiem, oświecając dobrze fragment pomieszczenia.\n- Uwielbiam magię. Poza tym...ciemność bez światłości nie istnieje. Nie powinno się przesadzać, ani w jedną, ani w drugą stronę.\nCzy widział? Czy słyszał? Czy rozumiał? Ciężko było stwierdzić - zdawało się, że chłopak żyje po prostu tym, co go otaczało, uznając to za piękny i niezwykły świat. I w sumie starał się by choć na chwilę odrzuciła tę drogę, którą dotychczas podążała, próbując sprawdzić inne możliwości. Tak, to było trudne, ale nie niemożliwe. Uśmiech uważał za oznakę szczerości, prawdziwości...nigdy nie szukał w tym fałszu. Być może był zbyt ufny, ale szczerze? Nie przejmował się. Liczyło się tu i teraz. Nie wiedział, czy zgodziła się na podróż z nim w nieznane, czy też na sprawdzanie tego schowka - postawił więc na to drugie i podał jej wolną rękę, uważając na dłoń ze swoim płomyczkiem.\n- A teraz powiedz mi...Jasmin. Kim chciałaś być, jak byłaś dzieckiem? Nie patrz na straszne rzeczy, zapomnij o potworach spod łóżek, tylko skup się na tym, a marzenia staną się prawdziwe. Zaufaj mi!\non Pią Wrz 04, 2015 6:40 pm\nJasmin i Minabi rozeszli się w swoje strony.\nKończę sesję z powodu nieobecności Jasmin.\non Wto Wrz 22, 2015 4:48 pm\nMłodzieniec spokojnie przemierzał kręte korytarze placówki, zupełnie nie przejmując się tym, że był już spóźniony na zajęcia jednego ze szkolnych klubów. Być może większość uczniów w jego sytuacji zwyczajnie by przyspieszyła, ale nie on. Przecież skoro i tak nie przyjdzie na czas, to nie będzie to miało większego znaczenia czy spóźni się dwie minuty, czy nawet piętnaście. Pomijając już sam fakt, że wcale nie uczęszczał do Klubu Prostej Kreski, na który tak się guzdrał. Ba, nawet nie miał pojęcia, że to właśnie ten klub ma teraz spotkanie, a nie jego ulubiona Magia Nut. Wszystko przez to, że złącza neuronowe w jego mózgu nie zadziałały poprawnie i pomylił sobie dni w planie zajęć. To natomiast wydarzyło się prawdopodobnie dlatego, że zjadł za dużo czekoladowych kociołków z nadzieniem Ognistej, co wprawiło go w dość wesoły stan... o ile da się jeszcze bardziej rozruszać tak nadpobudliwego chłopca jak on. Nadmiar zjedzonych słodyczy wywołał w jego organizmie tajemnicze reakcje, które brzmiały trochę jak narodziny ognistego żuka, choć dokładnie nie wiedział jak to mogłoby brzmieć. Koniec końców, czekoladowe smakołyki musiały jakoś wydostać się z wnętrza Christiana, czego efektem jest załączone na tym obrazku spóźnienie. Reakcja łańcuchowa jaką pociągnęły za sobą słodycze była naprawdę imponująca i oby tylko się na tym zakończyła. I gdyby ktoś śmiał zapytać, to Pan Chamber wcale się nie guzdrał dlatego, że jego żołądek jeszcze nie wrócił do właściwej formy...\nGryfon ubrany w elegancką, białą koszulę z zawiązanym w luźny zwis czerwonym krawatem minął już salę do transmutacji i zamierzał iść dalej, ale jego wzrok przykuły tajemnicze, uchylone drzwi do jednego z pomieszczeń. No dobra, tak naprawdę wyglądały normalnie, ale Chris nie mógł pohamować swojej ciekawości i postanowił sprawić co się za nimi kryje. To nie tak, że przechodził tędy setki razy i jeszcze tego nie wyczaił, po prostu Instytut krył tyle magicznych zakamarków, że przeciętnemu człowiekowi nie starczyłoby życia aby je wszystkie zwiedzić. Jak dobrze że był czarodziejem, w dodatku całkiem wybitnym! A przynajmniej za takiego się uważał...w pewnych kwestiach. Rozejrzał się szybko dookoła, aby przypadkiem nie okazało się, że zagląda do jednego z listy zakazanych pomieszczeń, do których uczniom kategorycznie nie wolno wchodzić, a którzy i tak notorycznie to robią. Jakby zakazy miały jakikolwiek sens. Kiedy już zorientował się że jest tu zupełnie sam, szybciutko prześlizgnął się do pomieszczenia, przymykając za sobą niezbyt masywne drzwi. Jakież było jego zdumienie, kiedy zorientował się, że wylądował w tak niesamowitym miejscu...jak składzik. Zwykły, szary, zakurzony, zawalony przedziwnymi rzeczami, które pamiętały prawdopodobnie czasy budowy tej szkoły. Ale być może gdzieś tutaj, w zakamarkach tego zagraconego miejsca krył się prawdziwy skarb, godny najznamienitszego poszukiwacza przygód!\nMinęło kilka minut, a przez ten czas chłopak nie znalazł zupełnie nic, poza podniszczonym kociołkiem o wątpliwej zawartości czy spękanej doniczce, jakby coś próbowało się z niej wydostać swoimi potężnymi korzeniami. Jednak przez cały ten czas nie odstępowało go to tajemnicze uczucie, że coś jest nie tak. Nie wiedział dokładnie z czym mogło to być związane, ale z pewnością każdy zna ten stan, kiedy wydaje nam się, że wyczuwamy w powietrzu nieprzyjemną aurę nieszczęścia. Ściska to nasz żołądek i próbuje zmusić do reakcji, i bynajmniej nie są to czekoladowe kociołki. To coś większego, groźniejszego, coś co nie spotyka nas na każdym kroku, ale zaznacza swoją obecność w tej chwili niepewności. Christian zmrużył oczy, będąc bliskim ujawnienia prawdy. Prawdy, która miała zmienić oblicze historii, a przynajmniej jego nędznego życia. A jak mawiali mądrzy ludzie, prawdy należy szukać u podstaw, dlatego też młodzieniec przeniósł swój wzrok na stopy...\n- O nie... - tak, to właśnie ten moment kiedy uświadamiasz sobie, że ubrałeś nie swoje skarpetki...\non Wto Wrz 22, 2015 6:29 pm\nDzień powoli chylił się ku końcowi, słońce ukryte gdzieś za chmurami ustępowało swojego miejsca księżycowi. Mimo tego, w powietrzu czuło się ciepło nadchodzącej wiosny, zapachy rozkwitających drzew i co gorsza, alergicy zaczynali cierpieć na swoje wiosenne dolegliwości. Tymczasem w Hogwarcie nic się nie zmieniało, a przynajmniej oni bardzo by chcieli, żeby właśnie tak było. Samo wspomnienie ostatnich wydarzeń zdawało się przedzierać serce Minerwy i wkłuwać w nie powoli za każdym razem, gdy tylko w jej wyobraźni pojawiły się twarze ofiar, które przecież były jej uczniami.\nPióro piszące po pergaminie zatrzymało się na chwilę, a kobieta westchnęła cicho. Siedziała tam, gdzie czuła się najlepiej, najbezpieczniej. Sala od Transmutacji jeszcze za czasów jej szkolnych lat wydawała się miejscem ciepłym i przyjemnym. Takim, do którego pasowała całkowicie, w którym chciała przebywać. Teraz, po latach, było to oficjalnie jej miejsce. Oderwała wzrok od kartki, nad którą tak usilnie próbowała się skupić od zakończenia zajęć i wstała z miejsca. Dumbledore będzie musiał poczekać, potrzebowała chwili by odetchnąć. Z resztą, dyrektor był jej przyjacielem od lat, znał ją bardzo dobrze i wiedział, że zawsze wykona zleconą mu pracę. Raz będzie to trwało krócej, raz dłużej, ale zawsze będzie tak samo porządnie i rozsądnie opracowana.\nPodeszła wolnym krokiem do okna i zapatrzyła się w ukryty za białymi obłokami księżyc. Jeden dzień i nastanie pełnia, czas bardzo niespokojny ale i magiczny. Czy zdarzy się coś nieprzewidywanego podczas tej nocy? Miała nadzieję, że nie. Obiecała sobie, że nie dopuści do powtórki wydarzeń i planowała patrolować korytarze zamku i jego okolice tak często, jak to tylko będzie możliwe.\nZaśmiała się. Widok na niebie jednocześnie słońca i księżyca zawsze ją bawił. Jakby czas stanął w miejscu i chciał przeciwstawić sobie światło i ciemność, dobro i zło. Kto stanie po której stronie? W kogo będzie celowała różdżką? W duszy pragnęła nigdy się o tym nie dowiedzieć, jednak samo powstanie Zakonu Feniksa zapowiadało nadchodzące nad Hogwart i cały świat czarodziejów czarne chmury.\nOdwróciła się ponownie poprawiając lekko przekrzywioną od kilkugodzinnego siedzenia szatę i spojrzała intuicyjnie w kierunku uchylonych drzwi. Ujrzała za nimi przechodzącą wolno sylwetkę, w której rozpoznała jednego ze swoich uczniów. Gryfon, jak przystało na należących do domu, którym się opiekowała, bywał dosyć kłopotliwy. Choć czy mogła mieć im wszystkim cokolwiek za złe? Byli młodzi, pełni odwagi i chęci do działania. Tym własnie charakteryzował się Gryffindor, którego herb z dumą nosiła na piersi przez siedem lat nauki. Jej zadaniem było dbać, by nie zrobili sobie niczego złego i przede wszystkim - by przestrzegali regulaminu szkoły i... Zasad zdrowego rozsądku.\nNie była już młoda, czuła to w kościach. Czterdzieści lat skończyła jakiś czas temu i teraz było jej już coraz bliżej końca niż dalej. Miała jednak swój cel, misję, którą było przekazywanie wiedzy i prowadzenie umysłów wszystkich przybywających do Hogwartu dzieci ku jasnej stronie. Rozmyślając tak przez cały czas postanowiła przejść się po zamku, sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Jako wicedyrektorka sprawowała się bardzo dobrze, ale wiedziała, że zawsze może lepiej. Zawsze może być bliżej uczniów. Wychodząc zamknęła salę, coby nie wpadło do niej kilku niepożądanych gości i ruszyła przed siebie. Minęła drzwi składziku i już miała ruszyć dalej, gdy coś ją tknęło. Ot, zwykłe przeczucie, które tym razem okazało się trafne. Otworzyła drzwi, a jej oczom ukazał się młody Gryfon, który dopiero co mijał jej salę.\n- Panie Chamber, mam nadzieję, że ma pan odpowiednie wytłumaczenie na to, co robi pan w tym pomieszczeniu. - Powiedziała przybierając ten typowy tylko dla siebie wyraz twarzy. Był surowy, choć jeszcze nie ganiący. Na razie chciała wiedzieć, co sprowadzało go do pokoju. Dopiero potem będzie mogła obierać taktykę. Wiedziała, że w takich właśnie salach lubili spotykać się młodzi zakochani, lecz w tej chwili był w pomieszczeniu tylko on.\non Wto Wrz 22, 2015 8:39 pm\nSnuła się po korytarzach zamku bardzo długo, a nawet za długo jak na kogoś, kto nie szukał niczego konkretnego. Może tylko chwili wytchnienia od książek, zajęć i prac domowych? Od ludzi, którzy gromadzili się w pokojach wspólnych i przekrzykiwali w żywych dyskusjach na błahe tematy? Powoli zaczynało zmierzchać, a ona nie miała zamiaru wracać do Dormitorium.\nWspinała się po schodach, które wydawały się nie mieć końca, westchnęła ciężko, kiedy udało jej się dojść prawie do celu. Tak! Szóste piętro było dla niej jak szklanka wody po długim błądzeniu po pustyni. Mnóstwo opuszczonych sal, duże parapety, na których można było usiąść, a co najważniejsze - rzadko kto tutaj przebywał.\nNo bo kto o zdrowych zmysłach wdrapywałby się tak wysoko o tak późnej porze? Przemknęło jej przez myśl, że powinna przygotowywać się do snu, a nie błąkać bez celu... Uśmiechnęła się do siebie, bo w końcu kto nie ryzykuje ten nie ma!\nZdmuchnęła z oczu kosmyki splątanych włosów (tak, była pokłócona z grzebieniami, a szczotki przy każdej próbie ułożenia tego nieładu wplątywały się we włosy i trzeba było je siłą wyrywać). To tutaj mogła znaleźć ukojenie od codziennego zgiełku. Co prawda w opuszczonym składziku było pełno pajęczyn, kurzu, dziwnych przedmiotów, które swoje lata świetności na pewno miały już za sobą bardzo dawno temu. Ale lubiła to pomieszczenie, ze względu chociażby na półmrok jaki tutaj panował. Zero świec, jedynie jasne smugi księżyca oświetlały pomieszczenie. Usiadła za jedną z dużych szaf, która była odsunięta od ściany na tyle, aby ktoś jej postury mógł się tam wcisnąć, ale na pewno nie nikt chociaż o cal wyższy. Oparła plecy o zimną ścianę, podkuliła nogi, a brodę oparła o kolana, zdecydowanie niezbyt wygodna pozycja. Jednak dla kogoś, kto pragnie być niezauważony nie było to przeszkodą. Westchnęła, co najmniej jakby to miejsce było szczytem jej marzeń... Zamknęła na chwilę oczy delektując się ciszą.\nJednak na jak długo? Usłyszała kroki na korytarzu i na chwilę zamarła. Miała tylko nadzieję, że zamknęła drzwi.\n- Szlag! - wymruczała do siebie, jednak na tyle cicho, iż miała wrażenie, że tylko jej wargi poruszyły się, a żadne dźwięki nie wydostały się z jej ust.\nChwyciła mocno różdżkę, która spokojnie leżała obok niej. Zdarzały jej się już bardzo nieprzyjemne spotkania ze Ślizgonami i od tamtej pory nie ruszała się bez jej "magicznego kija" - jak zwykli mawiać jej rodzice.\nKtoś wszedł do środka, ale nie odezwał się ani słowem, po za krótkiego "o nie". Czyżby zdawał sobie sprawę, że ona też tam jest?\nPokręciła głową i poruszyła się niemal bezszelestnie, aby wstać i się ujawnić, jednak stała w mroku i ciężko było ją dostrzec... Zawartość żołądka podniosła jej się aż do gardła.\n"No dalej, no dalej!" - powtarzała do siebie w myślach i podniosła zielone oczy na chłopaka, którego pierwszy raz w życiu dane jej było zobaczyć. Nie potrafiła jednak dostrzec z jakiego domu mógłby być.\nNim zdążyła cokolwiek powiedzieć drzwi otworzyły się jeszcze szerzej i światło korytarza padło wprost na nią. Rozczochrane włosy, przyspieszony oddech (nerwy!), różdżka w ręku i pognieciona szata od chowania się po kątach.\nDopiero teraz zdała sobie sprawę kto stoi w drzwiach i jak dwuznacznie wygląda sytuacja. Chłopak, dziewczyna... Jej wygląd i zachowanie...\n- Dobry wieczór? - wybąkała nieśmiale, niemal niesłyszalnie, jakby bała się tego co zaraz usłyszy.\non Wto Wrz 22, 2015 10:42 pm\nKiedy to się stało, że te skarpetki trafiły właśnie na jego stopy? To znaczy wiedział kiedy, ale nie miał pojęcia jak do tego doszło... Widocznie któregoś pięknego dnia zwinął parę czarnych skarpet jednemu z Gryfonów i tym sposobem przywłaszczył je sobie jako swoje. Dziwnym trafem ubrał je dopiero pierwszy raz po kilku tygodniach, bo zwykł nosić takie o bardziej fikuśnych barwach czy ciekawych wzorkach. Tym sposobem łatwo mu było odróżnić swoje od cudzych, ale i tak gdzieś znalazła się ta jedna, niechciana, mroczna, czarna para, której nigdy nie chciał mieć na nogach. A jednak na niego trafiła! Gdyby pilniej brał udział w zajęciach z wróżbiarstwa, prawdopodobnie byłby w stanie uniknąć tej sytuacji. A gdyby na tych zajęciach bardziej uważał to wiedziałby, że takiej sytuacji uniknąć się nie dało. Ale hej, jak nauczy się odpowiedniego zaklęcia transmutacyjnego, to wszystkiego skarpetki będą wyglądały epicko, nawet te paskudne, czarne! Tak sobie rozmyślał nasz Christian, i pewnie robiłby to przez najbliższe kilka minut, gdyby nie zaskoczył go znajomy głos Profesor McGonagall, zachowany w typowym dla niej, poważnym i dojrzałym tonie. Młodzieniec zaskoczony nagłym wyrwaniem ze swoich rozmyślań szybko obrócił się przodem do nauczycielki, trącając ręką stary wazon pokryty toną wieloletnich pajęczyn, o kolorze, który kiedyś przypominał błękit, a dzisiaj starty był do odcieni szarości. Przedmiot zatoczył kilka kółek niczym wytworna baletnica, na co Gryfon starał się szybko zareagować i uchronić go przed ostatecznym upadkiem godności. I pewnie by mu się to udało, gdyby podczas wyciągania ręki w kierunku wazonu nie dojrzał postaci dziewczyny, wcześniej ukrywającej się w jednym z kątów, a teraz stojącej w blasku światła wydobywającego się z otwartych drzwi. Szybko odskoczył w tył jak pamiętnego dnia, kiedy pierwszy raz zobaczył zjawę w Hogwarcie, uderzając plecami o jedną ze starych szaf, wprowadzając kolejny przedmiot w dziki taniec nieustępliwie dążący do upadku. W dodatku ten upadek skierowany był w stronę Chrisa! Stał teraz między pędzącą na niego szafą, a radośnie kręcącym się na stoliczku wazonie. Jego organizm zaczął działać w tym momencie odruchowo, zaś górę wzięła adrenalina na spółkę z poczuciem opanowania sytuacji i wyjścia z tego bez szwanku. Wyciągnął się do przodu ręką zatrzymując dziki taniec wazonu, drugą natomiast podparł się jednego ze stabilnych mebli. Wszystko po to, aby móc stanąć przy tym na lewej nodze i prawą przytrzymać szafę przed niebezpiecznym upadkiem wraz z całą jej zawartością. Pozycja w której się teraz znalazł była cholernie niewygodna, ale dla osób trzecich z pewnością zabawna.\n- Dobry wieczór Pani Profesor...ugh...mogę to wyjaśnić! - wystękał te słowa czując, że nieuchronnie jego lewą nogę zaczyna atakować skurcz, po którym popłynie cały łańcuch zdarzeń z początkiem upadku szafy, a na szlabanie od opiekunki Gryfonów kończącym. Pozostała jeszcze kwestia tej tajemniczej dziewczyny, która musiała tu siedzieć dłużej niż on, a co postawiło ich w bardzo niezręcznej sytuacji. Christianowi oczywiście takie akcje nie przeszkadzały, ale nie mógł przecież wypowiadać się za wszystkie strony. Jego wzrok wraz z głową wędrowały od uczennicy do nauczycielki, jakby przetwarzał dane i próbował wymyśleć coś sensownego. Niestety, jedyne co wpadło mu teraz do głowy to znane wszystkim, oklepane słowa...\n- To nie to na co wygląda!\non Sro Wrz 23, 2015 12:23 am\nMinerwa miała zazwyczaj w sobie coś, co sprawiało, że uczniowie nie ważyli się z nią dyskutować, czy jej przeciwstawiać. Niezależnie od domu i temperamentu, wszyscy wiedzieli, że z nią nie ma żartów. A przynajmniej nie wtedy, kiedy ona ich nie chce. Mieli ją za zdyscyplinowaną kobietę w średnim wieku, którą tak naprawdę była. I choć kochała pracę w Hogwarcie, uczenie tych wszystkich młodych ludzi, to jednak takie chwile jak ta, nie należały do jej ulubionych.\nZ jednej strony, bawiła ją cała sytuacja. Pary miewały pecha trafiając właśnie na nią, gdyż jasno dawała do zrozumienia, co sądzi na temat rozwiązłości i czułości rozdawanych po kątach zamku. A wbrew pozorom, młodzi ludzie mieli w sobie ogrom miłości, która wręcz krzyczała chcąc się z nich wydostać. Z drugiej strony, nigdy nie wiedziała, jak powinna ich ukarać. Co powiedzieć?\nTymczasem, jak to zazwyczaj niestety bywało, uczeń jej domu właśnie panikował zdając sobie sprawę ze złożoności całej sytuacji. McGonagall zdążyła jedynie kątem oka przyjrzeć się rudowłosej dziewczynie, którą kojarzyła z zajęć. Sam fakt przynależności do Krukolandii działał na korzyść panny McCarthy, gdyż to właśnie drugi z domów, który pani profesor bardzo lubiła i bardzo sobie ceniła. Miało to zapewne związek z tym, iż Tiara Przydziału wahała się nad umieszczeniem jej właśnie w Ravenclawie bądź Gryffindorze przez kilka długich minut. Minerwa zawsze ceniła spokój, pracowitość i chęć zdobywania wiedzy, jaką charakteryzowali się uczniowie z niebieskimi krawatami. Teraz jednak miała przed sobą zupełnie inną sytuację. Sytuację, na którą musiała zareagować.\nPotargane włosy, szata w nieładzie. Nie mówiąc już o jej przyspieszonym oddechu i ogromnej panice Christiana. Każdy pomyślałby o jednym i tym torem też powędrowały domysły Wicedyrektorki, która zmarszczyła jedynie brwi. Nim jednak zdążyła coś powiedzieć ujrzała wirujące przedmioty i na myśl, że kolejny jej podopieczny znowu coś zniczy aż zadrżała. Nie zwlekając więc wyciągnęła zawsze obecną przy jej pasie różdżkę i skierowała na wymykającą się z rok Gryfona wazę.\n- Wingardium Leviosa. - Mruknęła obserwując jak przedmiot unosi się w powietrzu i zręcznym ruchem różdżki odłożyła go gdzieś w kąt, jak najdalej od ciapowatego ucznia. Liczyła, że z szafą chłopak poradzi sobie sam, skoro nie musiał się rozdwajać, bądź roztrajać.\n- Czy dobry to się jeszcze okaże. - Powiedziała stając na środku pomieszczenia i obserwując wszystko uważnie. Miała obraz sytuacji w głowie, leczy wypadało zapytać o zdarzenia uczniów. Być może będą mieli coś na swoją obronę. Na to przynajmniej liczyła. Nie lubiła odejmować punktów, zwłaszcza swoim.\n- A na co to panu wygląda panie Chamber? Oświeci mnie pan? - Świdrowała go wzrokiem czekając na jego reakcję. Ugnie się, czy nie? Opowie prawdę, czy będzie zmyślał? Teraz nie pozostało jej nic innego jak czekać.\non Sro Wrz 23, 2015 9:16 am\nSzybkim ruchem schowała różdżkę w tylną kieszeń spodni mając nadzieję, że nikt nie zauważy jak gorączkowo to robi. Co miała do cholery jasnej teraz powiedzieć? Żadne z racjonalnych wytłumaczeń nie przychodziło jej teraz do głowy, a przecież ktoś musiał coś powiedzieć, bo grobowa cisza jaka zapadła po pytaniu pani profesor aż piszczała w uszach i krzyczała, aby ją przerwać.\nZacisnęła usta w cienką linię szukając słów, jakimi mogłaby wybronić i siebie, i nieznajomego chłopaka, ale nic racjonalnego nie przychodziło jej w tym momencie do głowy.\n- Bo... - postanowiła odezwać się pierwsza, dając chłopakowi czas na uratowanie sobie życia, przed krwiożerczą, atakującą go szafą. Gdyby byli w innych okolicznościach zapewne wybuchnęłaby głośnym śmiechem, ale w tej sytuacji stała jak kamień i nie potrafiła nawet się uśmiechnąć.\nŚwietnie! Zapewne czeka ją szlaban albo co gorsza - odjęcie punktów, przecież powinna już dawno być w dormitorium i układać się do snu, wraz z innymi dziewczynami.\nZawsze lubiła zajęcia z Transmutacji i nigdy nie chciała wypaść źle w oczach profesor, ale cóż, stało się i się nie odstanie jak miała w zwyczaju mówić.\n- My... - spróbowała po raz kolejny coś powiedzieć, jednak z marnym skutkiem. Czuła się jak mały króliczek, który był zamknięty w klatce z pytonem. Zadrżała na samą myśl.\n- Uczyliśmy się. - skłamała, chociaż z marnym skutkiem, bo w jej głosie słychać było niepewność i nieme błaganie, aby nauczycielka uwierzyła w jej słowa.\n"Uczyliście się? Ciekawe..." - zbeształa się w myślach za tak beznadziejną wymówkę, bo niby czego ona, zwykły mugol z przeciętnymi ocenami mogła go nauczyć? Co prawda była dobra z kilku przedmiotów, łapała nawet czasem mocne W, ale to i tak nie była dobra pora na naukę. Ba! Pora? Miejsce tym bardziej.\n- Wie pani profesor... Mam problemy z Historią Magii, a jutro piszę ważny test... - wybąkała ledwie słyszalnie i zmrużyła oczy w geście obronnym, jakby zaraz i na nią miał spaść jakiś ciężki przedmiot za kłamstwa, które na bieżąco wymyśla - Wszędzie jest sporo uczniów i to było jedyne miejsce, gdzie w spokoju mogliśmy się pouczyć. - uf, to zdanie wyszło jej już znacznie lepiej. Szybkim rzutem oka zlustrowała pomieszczenie, aby znaleźć jakiś dowód na to, że mówi prawdę.\nRuszyła ku jednej z małych, zakurzonych komód i chwyciła książkę, która na niej leżała. - Tu mamy podręczniki(?) - powiedziała, jednak bardziej zabrzmiało to jak pytanie.\nSpuściła wzrok na blade dłonie, które dzierżyły, no właśnie... Co?\n"Jak uwodzić mężczyzn, niekoniecznie wdziękiem? Poradnik dla młodych czarownic- eliksiry tom I"\nZ jej twarzy momentalnie odpłynęła krew i zrobiła się blada jak ściana. No cóż, marzyła aby zapaść się pod ziemię.\nI czemu do cholery musiała spośród tylu ksiąg wybrać właśnie tą?!\non Sro Wrz 23, 2015 1:39 pm\nOczywiście że sytuacja w jakiej się znaleźli, dla osób trzecich wyglądała dwuznacznie, zaś dla nauczycieli wręcz jednoznacznie. Nawet mimo solidnych podstaw, które wywołały w Christianie taką a nie inną reakcję, wytłumaczenie tego byłoby nie lada wyczynem. Na dobrą sprawę wszystko co się tu działo było idealnym zobrazowaniem jego codziennego życia, a raczej regularnie występującego w nim pecha. Zwykle jednak historie te kończyły się tak zwanym szczęściem w nieszczęściu, czyli pomimo nieszczęśliwego zbiegu okoliczności zawsze jakoś wychodził z tego bez szwanku, albo przynajmniej z najmniejszą krzywdą. Wszystko to miało odzwierciedlenie także w składzikowej walce, gdzie dzięki interwencji Pani Profesor nie zbił wazonu, mogąc jednocześnie uratować szafę przed upadkiem, o którą zaparł się plecami i przy pomocy siły swoich nóg ustawił ją z powrotem do pionu.\n- Uff... Dziękuję Pani Profesor, nie wiem co byśmy bez Pani zrobili. - odetchnął z ulgą i wyglądał na całkiem zadowolonego, zupełnie zapominając o powadze sytuacji, w jakiej się wszyscy znaleźli. A może tak naprawdę nigdy o niej nie zapomniał? Christian był jednym z tych uczniów, którzy...mieli wszystko gdzieś. Niepoprawny buntownik i marzyciel, który nie chciał się podporządkować żadnym panującym regułom, a najchętniej to pozbył by się wszelkich zasad i sprawdził co czai się w Zakazanym Lesie. Choć nigdy jeszcze nie był na dywaniku, to zdarzało mu się być przyłapanym w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie miało to nic wspólnego z celowym łamaniem regulaminu.\nSpoglądał na nieznajomą, która w dość mizerny sposób próbowała się ze wszystkiego wytłumaczyć, jeszcze okłamując przy tym opiekunkę Gryffindoru. To trochę zbiło z tropu Chrisa, który jednak miał zamiar powiedzieć prawdę jak to wszystko wyglądało, a teraz również musiał kłamać, aby nie wrobić niewinnej dziewczyny i nie sprawić jej problemu. Swoją drogą było to dla niego bardzo miłe, że Krukonka próbowała go w jakiś sposób obronić, nawet jeśli nie miała takiego zamiaru. To go trochę uspokoiło i zmusiło do działania, w końcu nie mógł pozostać jej dłużnym. Tym bardziej, że zobowiązał się wytłumaczyć wszystko nauczycielce.\n- Otóż to Pani Profesor, koleżanka poprosiła mnie żebym jej pomógł... - zaczął mówić, ale kiedy usłyszał "Historia Magii", coś wbiło mu nóż wewnątrz duszy. To była jego pięta achillesowa i sam potrzebował korków z tego przedmiotu, ale przecież nie mógł teraz się do tego przyznać. Nie dokończył nie dokończył nawet tego zdania bo wiedział, że brzmiałoby to wyjątkowo nienaturalnie. Wyprostował się, starając się sprawiać wrażenie pewnego i odważnego, choć trzeba przyznać, że srogie spojrzenie McGonagall przeszywało i wzbudzało w Gryfonie poczucie bezsilności.\n- Bo sytuacja jest taka, że miałem dzisiaj sporo spraw do załatwienia i wieczór był jedyną godziną, kiedy moglibyśmy się spotkać. A to pomieszczenie było idealne, bo przecież gdzie szukać tak cichego miejsca, jak nie przy sali najlepszej nauczycielki w Hogwarcie? - mówił z uśmiechem na ustach, co miało w jakiś sposób ukazywać, że nie ma się z czego tłumaczyć, albo raczej, że mówi prawdę, czego oczywiście nie robił. W głębi duszy jednak czuł, że spisał się całkiem dobrze, ale czy takie słowa w jakiś sposób podziałają na praworządną wicedyrektorkę?\n- Mogę to Pani wszystko dokładnie wytłumaczyć jak doszło do tego spotkania godzina po godzinie, jeśli tylko będzie trzeba, Pani Profesor. A...kiedy będą zajęcia z transmutacji dla szóstego roku? Bo wie Pani, trochę ćwiczyłem ostatnimi czasy i idzie mi znacznie lepiej! - zamachał teatralnie ręką, w której dzierżył wyimaginowaną różdżkę rzucającą zaklęcie transmutacyjne na nieobecny w pomieszczeniu przedmiot. Akurat wszystkie zajęcia, na których korzystało się z różdżek i zaklęć szły mu bardzo dobrze toteż pomyślał, że może w jakiś sposób zbajeruje opiekunkę i wyjdzie z tego bez szwanku.\non Sro Wrz 23, 2015 8:18 pm\nCisza zdawała się przecinać powietrze podczas gdy ona czekała na wyjaśnienia. Wszystko zdawało się powoli uspokajać, więc mogła spojrzeć na całą sytuację zupełnie inaczej. Nadal jednak wyglądało to jednoznacznie i zastanawiała się, cóż za karę będzie musiała dać młodzikom. Z drugiej strony, wydawało jej się, że jest całkiem dobrze poinformowana, jeżeli chodzi o zażyłości swoich podopiecznych, a Christiana nie widywała nigdy w towarzystwie Krukonki. No ale, bywało różnie. Nie takie pary pojawiały się na sali i zaczynały obściskać ni stąd ni zowąd. Nie jej było to oceniać i doszukiwać się w tym sensu.\n- Doprawdy? Uczyliście się? W tym ciemnym pokoju, bez ani odrobiny światła? - Zapytała czując, jak na usta ciśnie jej się uśmiech. Wiedziała, że dziewczyna kłamie i choć powinna się rozzłościć czuła jedynie rozbawienie. Już dawno nikt nie próbował aż tak nieudolnie wcisnąć jej kłamstwa i musiała przyznać, że Krukonka miała odwagę.\nKolejne jej słowa sprawiły, że zaśmiała się tym razem głośniej, choć nadal pod nosem. Spojrzałam tym typowym dla siebie wzrokiem i pokręciła głową widząc, że Gryfon pociągną grę zaczętą przez koleżankę.\n- No cóż panie Chamber, to bardzo ładnie z pana strony. Ale myślę, że zanim zacznie pan uczyć kogoś innego, mógłby pan nauczyć sam siebie. Bo przeglądałam ostatnio pana oceny, również z Historii Magii i nie mogę powiedzieć, by były zachwycające. - Dodała spoglądając po twarzach uczniów. Kątem oka obejrzała też księgę, którą dziewczyna trzymała w ręku i zastanawiała się, jak bardzo biedaczka musiała zostać przeklęta, by mieć aż takiego pecha.\nKiedy Christian spróbował kolejnej techniki, jaką było zbajerowanie nauczycielki, ta tylko pokręciła głową słuchając uważnie każdego wypowiedzianego przez niego słowa. Patrzyła prosto w jego oczy, jakby dając mu do zrozumienia, że pogrąża się coraz bardziej. Kochała Gryfonów, Krukonów bardzo lubiła. Ale nie miała zamiaru im pobłażać, zwłaszcza gdy próbowali ją okłamać.\n- Na pewno było to najlepsze miejsce, jakie mogliście znaleźć. Chociaż nie jestem pewna, czy najlepsze do nauki. Poza tym, los sobie z was zadrwił i sprawił, że pojawiłam się tutaj akurat ja. - Skomentowała jego pierwsze słowa, jednak nie zdążyła skończyć wypowiedzi, gdy Chamber znów spróbował siły swojego uroku. Cóż, zdecydowanie miał sporą aspirację do tego, by stać się najbardziej kłopotliwym uczniem Gryffindoru. I choć Minerwa nie dała po sobie poznać, w pewien sposób bawiło ją zachowanie chłopaka i być może kiedyś uda mu się zostać jej ulubieńcem.\n- Zajęcia będą już całkiem niedługo, panie Chamber. I mam nadzieję, że popisze się pan na nich równie wyśmienicie, co w tej mowie. - Dodała machnięciem różdżki zapalając światło w pomieszczeniu, bo to wpadające z korytarza nie dawało już praktycznie nic. Słońce schowało się już dawno, a godzina nocna wybiła jakiś czas temu.\n- Tymczasem proszę, żeby któreś z was przypomniało mi, jak brzmi regulamin dotyczący spotkań po godzinie nocnej. Chciałabym się także dowiedzieć, jak Hogwart patrzy na tego rodzaju schadzki. - Powiedziała tonem surowym, jak zawsze. Mimo to, nie miała zbyt wielkiej ochoty ich karać. Gdyby nie zaczęli kłamać, zapewne nie wpakowaliby się w taki bajzel, w jakim są teraz.


Deprawacja Nefalema - Blog użytkownika PAN_LOBO - PPE.pl\nStrona głównaBlogi o grachPAN_LOBOBlog użytkownika PAN_LOBODeprawacja Nefalema\nP R O L O G "A u schyłku dziejów utracimy mądrość"\nMotyw walki sił nieczystych z mocami dobra, diabłów z aniołami, o człowieka, przewijał się w serii Diablo od samego początku. Dobry Tyrael wspierający osamotnioną ludzkość w walce z czystym złem reprezentowanym przez tytułowego Diablo. Jeszcze w drugiej części owej serii gier podział na dobro i zło był dychotomiczny i z łatwością można było odczytywać świat jako czarno-biały. Inaczej jest w przypadku najnowszej odsłony dzieła Blizzard. Diablo III jest szare. W otoczce kolorowych wodotrysków graficznych i momentami doprowadzających do oczopląsów efektów umiejętności głównych bohaterów rozgrywa się moralnie szare fabularne tło, które może być ciekawsze, niż na pozór ktoś mógłby się spodziewać. Ale żeby móc powiedzieć o tym kilka słów zacznę od początku, czyli od tego, że na przyjście diabła czekałem 14 lat...\nA więc usiądź na chwilę i posłuchaj.\nA K T I "Gdy na świat śmiertelników spadnie sprawiedliwość"\nDiablo II wraz z dodatkiem Pan Zniszczenia ukształtowało mnie jako gracza na lata. Całkowicie zwariowałem na punkcie tej gry i przesiadywałem przy niej bezustannie. Czytałem prasę (zakupiłem nawet numer specjalny pisma Click! poświęcony wyłącznie Diablo II) i chłonąłem wszystko związane z tym dziełem, które pomimo mieszanych początkowo opinii i recenzji ludzi rozczarowanych odmiennością od pierwowzoru obroniło się samo swoją długowiecznością i latami rozrywki dostarczanej graczom. Ta gra nie umarła nigdy i podejrzewam, że jeszcze przez lata będą tacy, którzy będą walczyć na koszmarze z zastępami piekielnymi nekromantą lub innym druidem. Siłą rzeczy, po miłości jaką zapałałem do drugiej odsłony Diablo, momentalnie rozpocząłem wyczekiwanie na trzecią odsłonę. Jak długo przyszło nam czekać wszyscy doskonale wiedzą. Jednak, gdy tytuł już ujrzał światło dzienne zwlekałem z zakupem czując, że wersja idealna dla mnie dopiero nadejdzie. I tak się stało – z najnowszą odsłoną na PlayStation 4 – „Diablo III: Reaper of Souls Ultimate Evil Edition” - straciłem swoje\nA K T I I "Odwaga stanie się gniewem"\nHistoria opowiadana na przestrzeni pięciu aktów w grze Blizzard jest, o dziwo, ciekawa. Twórcy zapowiadali, że tło fabularne będzie tym razem zdecydowanie mocniej nakreślone i dużo głębsze, niż w poprzednich częściach. Tak też się stało. W nasze ręce oddano, owszem - lekko naiwną i może nie na miarę Davida Lyncha - historię, która jednak istnieje i nie jest wyłącznie zbędnym dodatkiem do czynności dekapitacji lub innego rodzaju rozczłonkowywania najrozmaitszej maści brzydali.\nWszystko zaczyna się od trzęsienia ziemi, a właściwie nieba, z którego spada "gwiazda", a dopiero później trzęsienia ziemi, a konkretnie znanego wszystkim małego miasteczka położonego w zachodniej części Sanktuarium, u stóp gór Aranoch i na południowy wschód od Klasztoru Sióstr Niewidzącego Oka. Tristram. Nowe Tristram. Bo stare już by chyba nie zniosło kolejnego najazdu Hunów, a konkretnie demonów pod batutą czerwonego ulubieńca tłumów. Tak więc stawiamy się na miejsce przyjmując postać jednego z sześciu herosów - Barbarzyńcy, Szamana, Mnicha, Czarownika, Krzyżowca lub Łowcy Demonów - w wersji męskiej lub żeńskiej (co jest miłym dodatkiem dla miłośników damskich ciał opiętych skórzanymi pasami) i z miejsca ruszamy w wir akcji poznając "tożsamość" gwiazdy oraz powód jej upadku, bowiem właśnie jej upadek przywiódł nas do przeklętej mieściny. Pojawiają się również starzy znajomi tacy jak poczciwy, obchodzący w zeszłym roku chyba 598 urodziny, Deckard Cain, czy Adria - przeurocza wiedźma, od której w "jedynce" mogliśmy kupić przedmioty dla inteligentów. Są też nowe twarze, należące do postaci takich jak Lea, która sprawia wrażenie jakby urwała się z japońskiego anime lub mangi, a poza tym jest uczennicą i siostrzenicą Caina i pomaga nam jak może. Szybko wytwarza się rodzinna atmosfera, w której z rozkoszą można by oddawać się wspólnemu oglądaniu Tańca z Gwiazdami gdyby nie powstający z grobów zmarli członkowie innych rodzin chcący urwać głowę tym żyjącym. Pokonując kolejne hordy krwiożerczych przeciwników i prując przez kolejne, zachwycające światy takie jak pustynie czy mroźne pustkowia, poznajemy oś fabularną gry.\nOkazuje się, że w świecie gry minęło niewiele więcej od czasu Diablo II, niż w rzeczywistym świecie, bowiem jest to dokładnie 20 lat. Zniszczenie Kamienia Świata na zawsze zmieniło Sanktuarium, i jego rolę w Wiecznym Konflikcie. Powstanie Sanktuarium wiązało się ze wspólnym działaniem zmęczonych odwieczną walką aniołów i demonów, które przy pomocy antycznego artefaktu - Kamienia Świata - stworzyły świat niewidoczny dla piekła i nieba. W Sanktuarium demony i anioły, czując się bezpiecznie skryci przed spojrzeniami swoich palących się do walki pobratymców, zbliżyły się do siebie, a efektem tej szokującej krzyżówki byli tzw. Nefalemowie - pierwotni ludzie obdarzeni wielkimi mocami, które z biegiem wieków stopniowo zanikały, a na powrót dać miały o sobie znać dopiero w osobie naszego bohatera. Pochodzenie ludzi miało w przyszłości okazać się również jednym z katalizatorów zagłady jakiej widmo rozpostarło się nad nimi. Jednak wracając do Kamienia Świata - ten artefakt znajdujący się na Górze Arreat był barierą blokującą i kryjącą świat ludzi, od świata aniołów i demonów. Czyn Tyraela na zawsze to zmienił i pomimo, iż dla zwykłych ludzi na pozór nic się nie zmieniło, tak jednak szybko mieli się przekonać, że znany im świat jest równie kruchy, jak ich życie.\nFabuła Diablo III: Reaper of Souls zada nam wiele pytań i udzieli wielu odpowiedzi na pytania takie jak co jest istotą ludzkości, co nas definiuje, jak zachowujemy się w obliczu śmierci. Dowiemy się również o roli aniołów w historii Sanktuarium, poznamy szczegóły Odwiecznego Konfliktu i sprawdzimy czy rzeczywiście jest jakakolwiek różnica pomiędzy aniołem i demonem. Zapewniam, że dla chcących zgłębić fabułę gry, a można to robić na wiele sposobów takich jak np. zbieranie dzienników za które wpada doświadczenie, oglądanie dosłownie kapitalnych przerywników filmowych czy rozmowy z NPC-ami, Diablo III okaże się ciekawsze niż poprzednie części. Jednym z wartościowszych wzbogaceń strony fabularnej gry są nasi towarzysze przygód, których jest trzech, i możemy spośród nich wybierać jednego, który będzie z nami walczył z hordami piekielnymi. Z pozostałymi możemy rozmawiać w obozie, a zapewniam, że ich historie - zwieńczone osobistymi questami - są intrygujące i wciągające. Szczególnie pewien złodziej i oszust zapadł mi w pamięć, bo nadał wspaniałego kolorytu codziennej walce i okazał się papierkiem lakmusowym człowieczeństwa.\nSami bohaterowie, których wybór i zróżnicowanie są duże, są wreszcie protagonistami z krwi i kości. Mają własne postawy moralne, własne problemy, motywacje i przeszłość. Mają również wiele do powiedzenia, w przeciwieństwie do klasycznego "Nie uniosę już nic więcej!" i innych znanych powiedzeń z Diablo II. To na jaką klasę bohatera się zdecydujemy wpływa w pewien sposób na rozgrywkę, gdyż wszelkie filmy i przerywniki są dostosowane do naszego wyboru. Również drugoplanowe wydarzenia, rozmowy i dialogi są zmodyfikowane w odpowiedni sposób. Dodam od siebie, że poznawanie naszego bohatera poprzez kolejne rozmowy i jego wypowiedzi również dodaje smaku rozgrywce i wzbogaca rys fabularny gry.\nCała historia nie jest krótka i dla pierwszego przejścia może spokojnie wystarczyć na około 30-35 godzin. A jeśli poświęcicie w tym kilka godzin na zgłębianie fabuły gry - na pewno nie pożałujecie. W szczególności oglądając filmik wieńczący zakończenie całej historii, słysząc stawiane sobie przez jedynego człowieka nie mającego w sobie krwi demonów pytanie o przyszłość, poczujecie, że\nA K T I I I "Nadzieję zaś rozpacz pochłonie"\nTryb fabularny jest wspaniały, ale nie stanowi on jedynej rozrywki w Diablo III: Reaper of Souls. Po jego ukończeniu możecie śmiało rozpocząć podróż przez tryb przygodowy stanowiący nowość w serii. Wracacie w nim do znanych z trybu fabularnego miejsc i wykonujecie tam różnego rodzaju zlecenia, dzięki którym w Wasze ręce mogą wpaść artefakty otwierające tzw. Szczeliny Nefalemów. Wchodząc do nich możecie się poczuć jak pracownik firmy dezynsekcyjnej, bowiem macie je oczyścić z wszelkiej maści paskudztwa, a robiąc to skutecznie staniecie na końcu do walki z szefem całej imprezy - Strażnikiem Szczeliny, za którego ubicie może Was spotkać wiele dobrego, z potężnym ekwipunkiem na czele. Może też z bossa wypaść tzw. Klucz Prób, dzięki któremu dane Wam będzie wejść w Głębokie Szczeliny. Im wyższego poziomu szczelina tym trudniej, ale i tym ciekawsze i bardziej sycące nagrody.\nWarto spróbować trybu przygodowego bo wciąga jak bagno i cierpi na syndrom "jeszcze jednej szczeliny". Poświęciłem na ten tryb jak do tej pory jakieś 50 godzin i to właśnie tam zdobyłem najlepszy dotychczas ekwipunek.\nW Diablo III: Reaper of Souls możemy grać jeszcze oczywiście z innymi graczami - czy to przez sieć, czy w trybie "kanapowym". Szczególnie ten drugi daj wiele rozrywki, bo emocje towarzyszące szaleństwom na ekranie w ducie z kolegą, żoną, albo siostrzeńcem są niespotykane. Frajda bije z twarzy wszystkich, a sama gra nam ułatwia zadanie poprzez dostosowywanie kamery do naszych poczynań. Całość działa pięknie i zachęca do kooperacji.\nWracając do grania przez sieć należy wskazać jeszcze na wzbogacenie Diablo o pewne funkcje społecznościowe. Jeśli macie znajomych również grających w Diablo III: Reaper of Souls, w sytuacji zdobycia legendarnego lub setowego ekwipunku może z potworka "wypaść" również prezent dla Waszego znajomego (pozdrowienia dla mike81).\nA jeśli po ograniu Diablo III na każdy z możliwych sposobów wciąż dręczyć Was będzie pytanie o to, czy jesteście prawdziwymi koksami i pokonacie każdego, to możecie spróbować sił w trybie PvP. Aby to zrobić wystarczy pogadać z odpowiednio nazywającą się do powagi rzeczy postacią - Zwadźcą Karczychem.\nA K T I V "Cień skrzydeł śmierci padnie na wszelkie stworzenie"\nByło kilka słów o fabule (no, nawet kilka więcej niż kilka) i o trybach gry. Pora nakreślić co nieco w temacie mechaniki gry i zmian jakie zaszły w serii.\nDiablo III trafiło na konsole po debiucie na komputerach osobistych. Stąd należało dostosować sterowanie i obsługę tytułu do możliwości kontrolerów takich jak Dualshock 4. Powiem krótko - zrobiono to świetnie. Powiem nawet więcej - Diablo III wygląda jakby zostało stworzone do gry na padzie, a wersja PC była tylko dodatkiem. Postacią steruje się doskonale jedną gałką. Druga służy do robienia uników, które nie są aż tak przydatne i skuteczne jak np. w Demon's Souls, ale są chwile, kiedy ratują nam tyłek, a naszemu ekwipunkowi 10% trwałości. Do pozostałych przycisków przypisujemy poszczególne umiejętności. Całość jest intuicyjna i błyskawicznie wchodzi nam w krew.\nTouch padem wchodzimy w ekwipunek, umiejętności i inne bieżące informacje o grze. Tutaj trochę ciężko było mi się dostosować do nowego widoku ekwipunku bohatera, bowiem bardziej odpowiadał mi klasyczny widok - z "mapą" i schematem bohatera oraz "okienkami" na poszczególne elementy. Obecnie dostaliśmy podgląd bohatera "live" oraz możliwość po okręgu przesuwania na wybrany gatunek wyposażenia, gdzie są już szczegółowe opisy. Nie ma, poza widokiem "na żywo", widocznego w jednym miejscu całego ekwipunku. Drażniło mnie to gdy zaczynałem przygodę z grą, ale z biegiem czasu może nie polubiłem tego rozwiązania, lecz dostosowałem się do niego.\nInną, dużo dalej posuniętą, zmianą jest zmiana sposobu rozwoju naszego herosa. Zacznę od podstawowej informacji - postać może osiągnąć maksymalnie 70-ty level, aczkolwiek nie stanowi to końca rozwoju, bowiem z "siedemdziesiątką" na liczniku zaczynamy nabijać tzw. "poziomy mistrzowskie", których każdy jeden może podkręcić nam jedną wybraną statystykę w niewielkim stopniu. Dzięki temu zabiegowi osiągnięcie maksymalnego - 70-ego - poziomu postaci nie zabija sensu dalszej gry. Przejdę teraz do nieco bardziej kontrowersyjnych szczegółów. Zapomnieć należy o znanym z części drugiej systemie przydzielania punktów umiejętności oraz statystyk. Obecnie odbywa się to automatycznie i niezależnie od naszej woli. Nam pozostawiono jedynie wybór umiejętności, z których chcemy w danej chwili korzystać, oraz ich modyfikacji zwanych runami. Wraz z rozwojem bohatera i kolejnymi levelami doświadczenia nabywamy nowe zdolności. O ile widok ekwipunku nie przypadł mi z czasem do gustu, tak muszę przyznać, iż jakkolwiek bardzo sceptycznie podchodziłem do automatycznego rozwoju, tak w trakcie rozgrywki zacząłem dostrzegać plusy tego rozwiązania i je doceniłem. Nie popełnimy już błędów w doborze umiejętności inwestując w nieprzydatne badziewie, bo do wszystkich umiejętności z czasem mamy pełen dostęp. Dzięki temu możemy również wybrać zdolności pod kątem danego przeciwnika. Wiele razy musiałem opracowywać strategię na konkretnych oponentów i zmieniać koncepcje. Wypróbowałem mnóstwo konfiguracji umiejętności i muszę stwierdzić, że wcale pełen dostęp nie ułatwia rozgrywki - wręcz przeciwnie - sprawia, iż nabiera ona głębi, i że stoi przed nami większe wyzwanie w postaci poszukiwania sposobów na danych wrogów. Szczególnie docenić to można na wyższych poziomach trudności (których jest dziesięć), gdzie nie ma żartów, a zginąć można dosłownie w sekundzie (pie...ne zamrażanie!).\nNaszą bazą wypadową są wciąż wioski zamieszkałe przez kupców, NPC-ów (którzy mają dużo więcej do powiedzenia) oraz rzemieślników. Szczególnie Ci ostatni wzbogacają teraz rozgrywkę. Kowal Haedrig Eamon nie tylko naprawi nam oręże, ale również wykuje nam nowe przedmioty (nawet legendarne i sety) ze schematów, które wpadną nam w rękę. Możemy również rozbierać ekwipunek na części pierwsze w celu przekucia ich na coś bardziej przydatnego. Chytry Shen - mój ulubieniec i zarazem znakomita postać w grze, której tożsamość do samego końca jest owiana tajemnicą - jest z kolei handlarzem klejnotami i specjalistą w ich dziedzinie. Dzięki jego zdolnościom możemy łączyć klejnoty, wprawiać je w przedmioty i z nich wyciągać. Jest jeszcze Wieszczka Miriam, z której usług korzystałem najmniej chętnie, oferująca zaklinanie przedmiotów, a nawet ich transmogryfikacje czyli zmiany wyglądu (ani razu nie skorzystałem tej opcji). W wioskach mamy też skrzynię na przedmioty i skrzynkę pocztową, gdzie możemy znaleźć prezenty od szczodrych znajomych.\nGra jest podzielona na V Aktów, a każdy z nich to zestaw questów. Do tego w trakcie masowej eksterminacji oponentów zdarzają się tzw. "Wydarzenia", czyli krótkie incydentalne zadania, dzięki którym zdobywamy oręże i inne przedmioty. Najciekawszym wydarzeniem był dla mnie ratunek pewnego rolnika, który po fakcie zaprosił mnie do swojej piwnicy, abym poznał jego żonę. Makabryczny motyw znany m. in. z Red Dead Redemption, ale cieszy.\nWciąż jest system portali, które spotykamy na swojej drodze i dzięki którym możemy się przemieszczać po Sanktuarium, oraz są tzw. "Punkty kontrolne", dzięki którym nie musimy powtarzać danych sekcji fabularnych. Wszystko działa bez zarzutu i nie nastręcza dodatkowych trudności. Przeciwnicy oczywiście się odradzają, a układ lochów i terenów się zmienia, co wpływa na żywotność produkcji. Mamy małą mapkę w prawym dolnym rogu i dużą mapę szybko i łatwo dostępną pod krzyżakiem. Drogę odnajdujemy bez kłopotu.\nWspomniałem wyżej, iż gra oferuje nam dziesięć poziomów trudności: normalny, wysoki, ekspert, mistrz oraz udręka I-VI. O ile pomiędzy pojedynczymi poziomami trudności nie ma dużej różnicy, tak jednak pomiędzy normalnym, a mistrzem albo pierwszą udręką odczujemy już znaczącą zmianę. Zwiększa się ilość życia przeciwników i obrażeń jakie zadają oraz ilość złota i punktów doświadczenia, które spadają na naszego bohatera. Poziom Mistrz zostaje odblokowany jednak dopiero po pokonaniu Diablo, a Udręka staje przed nami otworem po ukończeniu całego Diablo III: Reaper of Souls. Minusem tych rozwiązań jest fakt, iż Diablo III przy pierwszym podejściu jest po prostu...łatwe. I choćbyśmy nie wiem co robili - zginąć jest cholernie ciężko. Ja grałem zawsze na najwyższym dostępnym poziomie, ale wyzwanie zaczęło się dopiero po odblokowaniu Udręki i trybu przygodowego. Tam o zgon łatwo i odradzam prowadzenie na tym poziomie postaci hardcorowej, tj. posiadającej jedno życie.\nSama walka jest podobna do poprzednich odsłon, choć dużo bardziej dynamiczna i efektowna. Wyżynamy wrogów przy pomocy umiejętności bohatera, które po użyciu muszą "ostygnąć" (podobnie jak np. w Dragon Age). Z niektórych z kolei możemy korzystać bezustannie. Są umiejętności aktywne i pasywne, a ich dobór zmienia sposób rozgrywki. Na możliwość użycia przez naszego protagonistę umiejętności wpływa tzw. Amok, który gromadzimy mordując kolejnych wrogów. Usunięto na rzecz Amoku manę. W ten sposób postać charakteryzuje dwie wartości zobrazowane kulkami - ilość HP - "życie" i właśnie Amok. O nie musimy bezustannie się troszczyć by przeżyć.\nBohater może być wspierany przez jednego towarzysza - templariusza, zaklinaczkę lub szelmę, których przydatność jest jednak dyskusyjna. Większego zagrożenia postaci te nie stanowią dla wrogów, choć niektóre z ich umiejętności, takie jak zamiana wroga w kurczaka przez zaklinaczkę, mogą dać nam potrzebny oddech w morderczych pojedynkach.\nW przypadku zgonu szybko możemy się wskrzesić przy zwłokach, punkcie kontrolnym lub w mieście (pierwsza opcja niedostępna w przypadku walk z największymi bad-assami), chyba że gramy postacią hardcorową. Tej już wskrzesić nam się nie uda.\nJedną z niewielu zmian w mechanice rozgrywki, która rzeczywiście budzi moje mieszane uczucia jest, według mnie, źle wyskalowany poziom statystyk bohatera. Mam na myśli fakt, iż zaczynamy grę zadając kilkanaście-kilkadziesiąt punktów obrażeń, a grając na Udrękach kończymy na zadawaniu obrażeń rzędu kilku milionów. Taki zabieg uniemożliwia nam odczucie realnej siły oręża i jego statystyk. Tym bardziej, że np. miecz, według opisu, zadaje 3000-3200 obrażeń, a w walce jest to 1 000 000 - 1 200 000 obrażeń. Wynika to również z faktu, iż statystyki opisujące bohatera osiągają jakieś odrealnione liczone w tysiącach wartości. Trochę miesza nam to w głowach i można chwilami czuć zagubienie. Dopiero głębsze zbadanie tematu, poparte przeszukiwaniem stron dedykowanych Diablo daje odpowiedzi na wiele pytań.\nWprowadzono do najnowszej produkcji Blizzard również wiele innych pomniejszych nowinek takich jak np. modyfikowalny sztandar głównego bohatera, osiągnięcia, automatyczne podświetlenie lootu, zawsze dostępny pod krzyżakiem portal miejski, czy gobliny (spotykane losowo pokraki, których ubicie daje sporo nagród i niezłego ekwipunku). Jest też ukryty level na modłę pamiętnych krów w Diablo II, którego odkrycie przywołuje początkowo szok, później salwę śmiechu, a na końcu dziwne uczucie gwałtu na naszym umyśle. Nie zdradzając nic więcej pozostawiam Wam odkrycie go. Przeżycie jedyne w swoim rodzaju. Co słabsze jednostki będą musiały po tej psychodeli zmienić majtki.\nNa sam koniec opisu mechaniki gry powiem kilka słów systemie generowania łupów - loot 2.0, oraz o samym ekwipunku, gdyż to jest to, co przy Diablo na wiele tygodni i miesięcy (a pewnie i lat) potrafi zatrzymać oczarowanych graczy. To jakie nagrody otrzymujemy w trakcie gry za zabicie przeciwników jest uzależnione od poziomu trudności, oponenta i klasy bohatera. Bardzo rzadko zdarza się, że grając np. Barbarzyńcą otrzymujemy kompletnie nieprzydatne mu ze względu na klasę oręże i ekwipunek. Jeżeli chodzi o przedmioty legendarne i setowe, to właściwie się to nie zdarza. Jest to doskonałe posunięcie, bowiem poziom frustracji płynący ze zdobywania nieprzydatnego lootu za zabicie jakiegoś naprawdę trudnego bossa byłby przeogromny. Przedmioty dzielą się na zwykłe (białe), magiczne (niebieskie), rzadkie (żółte), legendarne (złote) i setowe (zielone). Ostatni update wprowadził również dodatkowo przedmioty antyczne, będące wzmocnioną wersją legendarnych przedmiotów. Clou rozgrywki są właśnie zielone i złote przedmioty. To o nie walczymy i ich oczekujemy po rozbryzgu wroga na kawałki. Jest ich przeogromna ilość i bogactwo. Każda klasa ma właściwe sobie unikalne przedmioty, a do tego jest od groma tych "uniwersalnych", do stosowania przez każdą klasę. Design ekwipunku jest świetny, a ich opisy potrafią zaskoczyć. Kilka z nich przytoczyłem w "ciekawostkach" po prawej stronie. Szczególnie bliskie mi stały się zestawy przedmiotów, a ich kolekcjonowanie i zbieranie brakujących elementów traktuję jako osobistą misję. Minusem jest właściwie zupełna nieprzydatność od samego początku przedmiotów zwykłych lub magicznych (chyba że do rozbiórki na części lub zaklinania), a z czasem również rzadkich. Wszystko kręci się wokół legendarnych lub setowych elementów ekwipunku. A tych nie kupimy u kupców, co również stawia pod znakiem zapytania sens ich funkcjonowania. Ewentualnie można u nich sprzedawać zbędny loot, choć ja sam wolałem rozkładać wszystko na części u kowala niż sprzedawać, bo złota wystarczająco dużo zdobywamy na potworach. Najlepsze przedmioty legendarne mają czasami naprawdę unikalne cechy i warto ich poszukiwać, żeby poznać takie akcje, jak np. przywoływanie dzięki pewnej broni stada krwiożerczych krów, albo piekielnego demona, lub rozdzieranie ziemi pod nogami przeciwników. Dobry loot wpada regularnie i może czasami wyskoczyć z "wybuchowej beczki". Warto przeczesywać każdy kąt Sanktuarium.\nWszystko działa tip-top.\nA K T V "A los legnie na wieki strzaskany"\nSfera techniczna Żniwiarza Dusz w wersji Ultimate Evil Edition jest bez dwóch zdań perfekcyjna. Grę zoptymalizowano pod najnowsze konsole, takie jak PlayStation 4, na którym miałem przyjemność ją ogrywać, w taki sposób, i dołożono wszelkich starań, by wszystko chodziło sprawnie jak barbarzyński topór.\nRzuca się w oczy szczegółowa i piękna grafika śmigająca w 60 klatkach na sekundę i w rozdzielczości full HD. Mimo częstych sensacyjnie spektakularnych wydarzeń dziejących się na naszych oczach, animacja chyba nigdy nie spada, a gra chodzi cudownie wręcz płynnie. Loadingi - jakie loadingi? - można zapytać. Wchodzenie do kolejnych lokacji nie wiąże się z doczytywaniem danych i dzieje się to natychmiastowo. Wyjątkowo coś się "dogrywa", ale nie trwa to zwykle dłużej niż 2-3 sekundy.\nWielu graczy kręciło nosem na styl graficzny nowego Diablo, krytykując odejście od poprzedniego - bardziej mrocznego, gotycznego i poważnego - stylu, do których głosów i ja się przyłączam. Klimat Diablo i Diablo II był budowany m. in. przez oprawę i rzut izometryczny. Wygląd potworów, bohaterów i lokacji był bardziej "na poważnie", natomiast w Diablo III otrzymaliśmy przypominającą nieco styl Warcraft grafikę , która jest spektakularnie kolorowa i nie tak mroczna jak kiedyś (szczególnie jak w pierwszym Diablo, lub w dodatku Hellfire). Jest to nieco komiksowa maniera, często z zaburzeniem skali postaci i przedmiotów, która jednak pozostaje szalenie szczegółowa. Pragnę jednak zaznaczyć, iż pomimo, że preferowałbym pozostanie przez Blizzard przy uprzednio wypracowanym stylu, to jednak nie mogę nie docenić tego, co otrzymaliśmy w części trzeciej serii. Oceniając w oderwaniu od pierwszego i drugiego Diablo, jest to po prostu wspaniała, bogata i piękna oprawa graficzna, gdzie efekty czarów wypalają nam oczy, a rozbryzgi na części demonów możemy podziwiać w najdrobniejszych detalach. Szczególnie po zbliżeniu oczu do telewizora widać jak wiele pracy musiało kosztować przygotowanie warstwy graficznej Diablo III.\nMiejsca, w których przyjdzie nam eksterminować piekielny (i nie tylko) pomiot są bardzo zróżnicowane, odmienne, ale każde - niezmiennie piękne. Szczególnie w pamięć zapadły mi taki lokacje jak Oaza Dalgura, Krwawe moczary, Krater Arreat czy Wieczne Pola Bitwy. Te ostatnie są szczególnym miejscem, przedsionkiem Fortecy Pandemonium, na styku światów demonów, aniołów i ludzi. Tam naprawdę czuć atmosferę świata Diablo. Miłośnicy zróżnicowanych i kolorowych lokacji rodem z Diablo II będą usatysfakcjonowani. Mnie najbardziej ucieszył powrót pustyni, bo przyznam, że właśnie drugi akt Diablo II był moim ulubionym. Fani pierwszego Diablo mogą z kolei lekko kręcić nosem na stosunkowo krótkie lochy, ograniczające się z reguły jedynie do dwóch poziomów. Jednak jest ich na tyle dużo, że każdy będzie zadowolony.\nMuzyka przeplata wiele motywów z poprzednich odsłon Diablo. Wiele efektów dźwiękowych, takich jak np. odgłos otwieranego portalu i korzystania z niego, jest identyczny jak w Diablo II. To cieszy i sprawia, że czujemy związek ogrywanej produkcji z jej tłem historycznym w postaci poprzednich części. Nie uświadczymy tu jednak jakiś wyjątkowej kompozycji utworów, które będą za nami chodziły przez kilka tygodni. Może jest to uzasadnione tym, że i tak zwykle tej muzyki nie słychać przez szerokie spektrum odgłosów dochodzących z placu boju. Jęki, okrzyki, wybuchy, czary i inne wydarzenia zagłuszają skutecznie wszelką muzykę. A warto zaznaczyć, iż są to bardzo dobrze nagrane i wpasowujące się w klimat odgłosy.\nW grę grałem w polskiej wersji językowej z dubbingiem, bowiem w takiej formie obcowałem również z Diablo II i chciałem po raz kolejny usłyszeć głos starego Caina. Diablo III i na tym polu mnie nie zawiodło i dostaliśmy polski dubbing wysokiej jakości i bez zauważalnych błędów. Każdy aspekt gry został spolszczony i wszystko sprawnie przetłumaczone. Polski wydawca postarał się również o takie smaczki jak dostosowanie opisów przedmiotów do wymogów danego kraju (szczegóły w ramce "Ciekawostki").\nBlizzard od zawsze słynął ze wspaniałych wstawek filmowych w swoich grach. Nie inaczej jest w przypadku najnowszego dziecka serii Diablo. Filmy są absolutnie genialne i podkręcają wybornie klimat doskonale dopełniając całość. Wzór dla innych developerów i mały Oscar w dziedzinie filmów krótkometrażowych.\nNa uwagę zasługuje jeszcze fakt, w jaki Blizzard obchodzi się ze swoją produkcją. Mianowicie po tak długim czasie od premiery developer wciąż konkretnie wzbogaca Diablo III o nowy kontent i usprawnia mechanikę gry. Ostatnio dołożyli przedmioty antyczne i nowe rodzaje goblinów. A to tylko wierzchołek góry lodowej.\nSłowem podsumowania muszę wskazać na największy atut Diablo III - ta gra wciąga jak Charlie Sheen koks. Prawdziwy odkurzacz. Zasysa i nie puszcza tygodniami. Tryb fabularny? 35 godzin. A to dopiero początek przygody. Do tej pory spędziłem z Diablo III ponad 100 godzin i ani myślę odkładać tytuł na półkę. Jest tu tyle do roboty, że myślę, że gdybym miał tylko Diablo do grania na PS4 przez pół roku, to nie usłyszelibyście ode mnie słowa narzekania. Gra Blizzard uzależnia, a biorąc pod uwagę, iż obecnie często płacimy po 200-250 zł za gry, które wystarczają na 8-10 godzin, Diablo III jest jak (nomen omen) gwiazdka z nieba. W tym tytule leżą wprost gigantyczne pokłady miodu i radości z grania. I nie zanosi się na to, że tytuł osłabnie biorąc pod uwagę wsparcie developera i kultowość marki. Wierzę, że żywotność tej produkcji będzie liczona w latach, a gracze o których duszę walkę Diablo wygrał, tak jak o moją, będą w nią się zagrywali do czasu powrotu czerwonego skurczybyka. A szanse na to, że nastąpi to całkiem rychło mogą być większe, niż można by pomyśleć., bo z licznych interpretacji fabuły i zapisów Księgi Caina przez oddanych fanów wynika, iż możemy doczekać się drugiego dodatku fabularnego do gry. W każdym bądź razie końcówka opowieści w Diablo III: Reaper of Souls wskazuje na brak jednoznacznego zakończenia historii. Ktoś zawsze ulega deprawacji.\nNawiązując do wystawionej przeze mnie oceny - tak musiało po prostu być. Oczekiwanie na Diablo III latami, pierwsza gra na nowej konsoli, oczarowanie tym tytułem i pretekst do napisania pierwszej w życiu recenzji. Dycha jak w mordę strzelił. I na przekór i z przekonaniem. Prawdziwa psychomachia.\nWygląda na to, że rozpocząłem recenzję od psychomachii i Wiecznego Konfliktu i na tym też skończę. Kruchy człowiek miał być rozrywany i wyrywany sobie z rąk przez Anioły i Demony. Ale czy tak jest w istocie? Fabuła i zakończenie Diablo III: Reaper of Souls sugeruje inne rozwiązanie. Może odwieczne zło i odwieczne dobro wcale nie toczą walki o człowieka od zewnątrz, może ta walka nie rozgrywa się na przedsionku Twierdzy Pandemonium, tylko w sercu człowieka, który może zdecydować kim jest i do czego dąży. A zło i dobro nie istnieją. Nie ma złego Diablo i dobrego Tyraela.\nSą tylko wybory.\nTagi: Diablo 3 Diablo III Diablo III: Reaper of Souls diablo iii: reaper of souls - ultimate evil edition\n+ Diabelska miodność\n+ Dopracowana warstwa techniczna\n+ Fabuła w odcieniach szarości\n+ Wsparcie tytułu przez developera\n+ Wspaniałe przerywniki filmowe\n+ Doskonałe przystosowanie tytułu do obsługi padem\n- Zbyt łatwa przy pierwszym przejściu\n- Widok ekwipunku bohatera\n- Lekko komiksowy charakter grafiki\n- Nieprzemyślane skalowanie statystyk bohatera i obrażeń\n- Zbyt dużo nieprzydatnego lootu od pokonanych wrogów oraz u kupców\nPAN_LOBO Uzależniająca kontynuacja legendarnej serii, w której stosunek ilości, długości i jakości rozrywki do ceny jest wzorem dla innych produkcji.


Lech Poznań: Szymon Marciniak przyznał, że w meczu z Legią skrzywdził Kolejorza | Głos Wielkopolski\nLech Poznań: Szymon Marciniak przyznał, że w meczu z Legią skrzywdził Kolejorza\nMaciej Lehmann 30.04.2020\nW końcówce meczu emocje wzięły górę Szymon Starnawski\nSzymon Marciniak był środowym gościem programu „Hejt Park” emitowanego na Kanale Sportowym w serwisie YouTube. Międzynarodowy arbiter szczerze opowiadał nie tylko o swoich najlepszych decyzjach, ale też i wpadkach. Przyznał, że zawalił mecz Lecha Poznań z Legią Warszawa, kiedy to uznał gola Kaspera Hamalainena z dwumetrowego spalonego.\n- W życiu sędziego jest tak, że czasem wracasz do szatni i sądzisz, że wszystko jest dobrze, a tuż po tym dowiadujesz się, że coś poszło nie tak. Przykładem może być mecz Lecha z Legią, gdzie gol padł ze spalonego. Od razu dostałem wiadomości, że wszystko fajnie, ale bramka nie powinna być zaliczona. Po czymś takim w szatni zapada grobowa cisza. Jedziesz do domu, jak zbity pies, bo jedna decyzja przekreśla całą pracę, jaką wykonałeś - powiedział Szymon Marciniak.\nTo był październik 2016 roku. Legia prowadziła po golu Nikolicia, ale w 88 min. Marciniak podyktował karnego dla Lecha. Michał Kopczyński sfaulował Macieja Makuszewskiego, a jedenastkę na gola zamienił Marcin Robak. Po tej bramce na murawie wybuchło wielkie zamieszanie z udziałem także piłkarzy rezerwowych. Malarz dusił Kownackiego, a czerwoną kartkę zobaczył Jasmin Burić, który pobiegł na pomoc koledze. Bójka chyba zdekoncentrowała zawodników Lecha, którzy dali sobie wbić gola w doliczonym czasie gry. Na listę strzelców wpisał się były piłkarz Lecha, Kasper Hamalainen. Fin pojawił się na boisku chwilę wcześniej. Jak pokazały powtórki, był jednak na pozycji spalonej i bramka nie powinna zostać uznana.\nRozmawialiście z sędziami po spotkaniu? - pytaliśmy Macieja Makuszewskiego. - Chcieliśmy, ale szybko opuścili boisko. Dopiero później kierownik drużyny przekazał nam, że przyznali się do błędu i przeprosili. I tyle. W tej bójce nerwy puściły Arkowi Malarzowi. Widziałem, że „Kownaś” chciał wziąć piłkę, ale legioniści mu przeszkodzili. Zaczęła się przepychanka, choć dziwię się, dlaczego bramkarz Legii dostał tylko żółtą kartkę. O ile wiem, w piłce nożnej nie można dusić rywala. To niejedyny błąd sędziego, który wraz ze swoim zespołem się nie popisał. Co do bramki Kaspra, to już chyba każdy, kto interesuje się polską piłką, wie, że nie powinna ona zostać uznana. Nawet podczas meczu, na telebimach, które są na stadionie, było widać, że Hamalainen był na dużym spalonym. Niestety, sędzia asystent widział to inaczej. Trudno się z tym pogodzić. W takiej sytuacji mógł się skonsultować z arbitrem bocznym, z technicznym... - stwierdził "Maki".\nWarto dodać, że Marciniak ma "na sumieniu" jeszcze co najmniej jedną kontrowersyjną sytuację w derbach Polski. 4 marca 2018 przy stanie 1:1 Marciniak podyktował rzut karny dla Legii po kontrowersyjnej ręce Kostewycza.\n- To jest wstyd. Śmieję się, gdy to widzę. Szkoda mi waszej piłki - powiedział po meczu trener Lecha Poznań Nenad Bjelica. -Gdybym był kibicem czy trenerem Legii, wstydziłbym się takiego rzutu karnego - burzył się chorwacki trener.\nKolejna odsłona rywalizacji Lecha z Legią już w sobotę 30 maja.\njarock 30.04.2020 20:39:58\nPan Marciniak niech nigdy więcej nie sędziuje meczów Lecha !!! Dla mnie słaby sędzia... Wiele kontrowesji w "jego"meczach.


„Często mówi się: "traktuj siebie jak swoją najlepszą przyjaciółkę". Warto więc zadać sobie pytanie: „co w podobnej sytuacji bym jej poradziła?”. Wtedy okazuje się, że nasze wyolbrzymione poczucie winy jest niepotrzebne, przyjaciółce powiemy przecież: „każdy ma prawo do błędu i słabszego dnia” (…). Dlaczego więc takiego samego prawa nie dajemy sobie?”\nW minionym tygodniu na naszym fanpage rozmawiałyśmy o kompleksach i samoakceptacji. Wiele z Was wzięło udział w naszym konkursie i napisało nam, jak radzi sobie z zaakceptowaniem swoich „niedoskonałości”. Z wpisów wynika, że sposobów jest kilka: praca nad sobą, znalezienie osób, które będą wspierać oraz podejście do kompleksów z… humorem.\n„Zrozumiałam, że najwyższa pora z tym skończyć! I to raz na zawsze!” – napisała nam o początkach swojej drogi Patrycja Fornal. Czy można sobie wyobrazić lepszy pierwszy krok na drodze do samoakceptacji?\n„(…) musimy uświadomić sobie, że trzeba korzystać z życia ile się da. Nie można się przejmować innymi ludźmi, bo zawsze będą gadać” – to z kolei zdanie Klaudii Pokory. Żadnej z nas nie trzeba przekonywać, jak duży wpływ na nasze samopoczucie i na nasza wiarę w siebie ma otoczenie. Choć wsparcie najbliższych jest niezbędne, nie zda się na nic, jeśli same nie będziemy próbowały zaakceptować lub zmienić rzeczy, których w sobie nie lubimy.\n„Z wiekiem akceptacja przychodzi chyba łatwiej, szczególnie wtedy, gdy otaczają nas kochające osoby. Mimo wszystko nie jest łatwo, trzeba mieć pozytywne nastawienie, cenić siebie i wierzyć w swoje dobre strony” – to zdanie Małgorzaty Piotrowicz.\nAnna Karolina Sot opisała inną strategię walki z kompleksami: „Przede wszystkim trzeba nauczyć się kochać siebie i (…) odnaleźć w sobie... zalety (…). Nieważne , czy to będzie pieprzyk nad lewym okiem czy może to, że mamy zawsze zdrowy rumieniec jak u lalki. Jesteśmy piękne, wyjątkowe, bo nie ma drugiej takiej jak ja czy Ty”.\nAnna napisała również coś, co poprawi humor wszystkim mamom: „A dzieci? Mamy są dla swoich pociech niczym superbohaterki”! Bycie „superbohaterką”, choćby w oczach kilku najbliższych osób, może sprawić, że lekko zadarty nos czy kilka dodatkowych kilogramów przestaną mieć AŻ takie znaczenie.\nO tym, jak ważne jest wsparcie rodziny, napisała Klaudia Jastrzębska, która martwiła się swoją pociążową figurą.\n„Mimo powtarzania sobie, że nic mi nie brakuje, ciężko było się przekonać do swojego ciała. Mam masę rozstępów po dwóch ciążach i ciągle miałam problem z tym, że moje ciało nie wygląda najlepiej”. Co pomogło Klaudii? Uświadomienie sobie, że swojej rodzinie podoba się właśnie taka, jaka jest.\nJedni krytykują, inni wspierają\n„Garbaty nos, wystający brzuch, za mały biust, garbaty nos, brak wytrwałości, nieśmiałość” – niemal każda z nas potrafi wymienić (co najmniej) jedną rzecz, której w sobie nie lubi. Jeśli na dodatek otaczamy się osobami, które utwierdzają nas w przekonaniu, że coś z nami nie tak (np. chłopak, który sugeruje, że powinnaś schudnąć; wykładowczyni, która powtarza, że inni są zdolniejsi; pracodawca, który wytyka brak konsekwencji) droga do zaakceptowania siebie może być naprawdę trudna.\n„Moja droga, aby wyjść z kompleksów była bardzo ciężka. Bywały dni, kiedy nie patrzyłam nawet w lustro” – zaczęła swoją opowieść Marlena Chojnowska. W walce z kompleksami pomógł jej upór („zaczęłam dbać o siebie, o swoje włosy, o figurę”) i chłopak („zaczęłam słuchać, tego, do powiedzenia ma mój ukochany, bo to jemu mam się podobać, a skoro on uważa, że jestem śliczna, to i ja muszę to wiedzieć”).\nJak same wiecie, kompleksy nie muszą być związane wyłącznie z wyglądem. Natalia Kupczyńska-Musiał napisała, że jej największym kompleksem była wada wymowy (z jej powodu w dzieciństwie była wyśmiewana przez rówieśników). Z czasem, z powodu zażywania leków, pojawił się również niedosłuch. Jak udało się Natalii zaakceptować swoje „dolegliwości”? „Po prostu staram się nie zwracać uwagi na to, co inni maja do powiedzenia”. Choć ta rada brzmi prosto, wiemy, że trzeba dużej siły charakteru, odwagi i samozaparcia, żeby przestać przejmować się opiniami innych.\nW naszym poprzednim tekście napisałyśmy o sile komplementów, a nasze doświadczenia potwierdziła Anna Sobańska. „Zawsze miałam poczucie, że daleko mi do doskonałości. Uważałam, że mam za chude nogi, więc chodziłam w spodniach. Uważałam, że mam zbyt sterczącą pupę, więc chowałam ją pod tunikami. Kiedy się przełamałam i założyłam sukienkę, a ktoś powiedział mi komplement, nie wierzyłam, że mówi prawdę. Dopóki nie zakochał się we mnie mój pierwszy chłopak. On sprawił, że odzyskałam pewność siebie, bo pokochał mnie taką, jaką jestem”.\nKompleks? Wyśmiej go!\nW Waszych wypowiedziach, choć rozmawiałyśmy o trudnym temacie, nie zabrakło poczucia humoru. Podejście do problemu „z przymrużeniem oka” na pewno uławia sobie poradzenie z nim. Jak to zrobić?\nNatalia Chuchla nie lubiła swojej blizny na czole, która powstała podczas uderzenia w drzewo. Dziś blizna „stała się atutem, bo wygląda jak blizna Harry’ego Pottera. Mogę powiedzieć, że jestem jego żeńską wersją” – napisała Natalia.\nOkazuje się również, że lustro, w którym często szukamy potwierdzenia, że nie jesteśmy „dość dobre” może być naszym sprzymierzeńcem. „Stań w lustrze - uśmiechnij się. A później powiedz: „jestem super”. To wystarczy” – radzi Katarzyna Żarska. Wtóruje jej Oliwia Synowska, która dodała: „Czasem trzeba stanąć przed lustrem, podnieść głowę i powiedzieć sobie: "Do diabła z niepewnością! Mam w sobie to coś i jestem z siebie dumna!”.\nJesteśmy przekonane, że taka terapia działa, nawet jeśli – wzorem Agnieszki Caban-Pusz – mamy czasem ochotę „wywalić lustro”.\nJak ze słabszymi dniami radzi sobie Kasia Gajos? „ zazwyczaj zaczyna się od: "jaka ja jestem gruba, jaki brzuch!”. Potem jest druga faza: Płacz, modlitwa, opamiętanie, znowu płacz, trochę sportu, butelka ulubionego wina. A gdy rano wstaje już jest lepiej... Lepiej?!?! Ja już problemu nie widzę!”\nWszystkie opisane przez Was historie dodają siły i odwagi do zmian, dlatego zachęcamy do ich przeczytania w oryginale TUTAJ. Na koniec zostawiłyśmy sobie fragment wpisu Pauliny Świstak, który - bardzo byśmy tego chciały – mógłby się stać stać mottem wszystkich klubowiczek:\n„Kobitki, cycki do przodu, głowa do góry i lecimy podbijać świat!”


Mama Ambasadorką Bezpieczeństwa – głos rozsądku na co dzień - Po co robimy Bezpieczny przejazd?\nMama Ambasadorką Bezpieczeństwa – głos rozsądku na co dzień\nWe Francji został zapoczątkowany przez Napoleona, w Anglii obchodzi się go od XVII wieku jako „Niedziela u Matki”, w Ameryce jest świętem narodowym, a w Meksyku stanowi wydarzenie religijne. Choć Dzień Matki dookoła globu celebrowany jest na różne sposoby i w różnych terminach, to łączy go wspólny cel – docenienie roli kobiet-matek i podziękowanie im za wszystko, co dla nas robią. Dziś świętujemy w Polsce. W kampanii społecznej Bezpieczny przejazd – „Szlaban na ryzyko!” dostrzeżono nieocenioną rolę mam – Ambasadorek Bezpieczeństwa – w kształtowaniu postaw dotyczących odpowiedzialnego zachowania na przejazdach kolejowo-drogowych.\nMądrość mam nie raz uchroniła nas przed popełnieniem błędu, którego negatywne skutki mogłyby być odczuwane przez długi czas. To one na co dzień dbają o nasze bezpieczeństwo i odpowiedzialne postępowanie, są głosem rozsądku, nawet o tym nie wiedząc.\nKochane Mamy! Dziękujemy Wam za to, że troszczycie się o nas na co dzień. Z sercem na dłoni radzicie, co zrobić, kiedy borykamy się z trudnościami. Doceniamy Waszą obecność, wsparcie, trud włożony w nasze wychowanie i kształtowanie odpowiedzialnych postaw. Podziwiamy za życiową mądrość – oby choć odrobina na nas spłynęła ;) Życzymy Wam wiele radości i zdrowia!\nMatczyny „Szlaban na ryzyko!”\nW codziennych sytuacjach to pośpiech, nieuwaga, brawura są przyczyną 99% wypadków na przejazdach kolejowo-drogowych. „Synku, nie baw się na torach”, „Córciu, nie przechodź przez tory tam, gdzie nie wolno” – te zdania słyszane z ust mam mogą ocalić zdrowie i życie dziesiątek osób. To właśnie głos mamy, przypominający o zachowaniu bezpieczeństwa gdziekolwiek jesteśmy, działa na naszą wyobraźnię skuteczniej niż niejeden znak drogowy.\nKobiety – mamy, żony, córki, siostry, babcie – stały się głosami rozsądku szerzącymi ideę kampanii Bezpieczny przejazd – „Szlaban na ryzyko!”. Ambasadorki Bezpieczeństwa uczą swoje rodziny zasad bezpieczeństwa na torach i zachęcają do rozważnego zachowania na przejściach i przejazdach kolejowo-drogowych. Ambasadorką Bezpieczeństwa może zostać każdy. Wystarczy poznać zasady bezpiecznego zachowania na terenach kolejowych i dbać o to, by rodzina i znajomi się do nich stosowali.\n19.05.2021Międzynarodowy Dzień Mycia Samochodów