Polskie Stowarzyszenie Terapii Behawioralnej -\n800 155 221\nW tym miejscu będziemy starali się wytłumaczyć Państwu dlaczego warto pomóc Polskiemu Stowarzyszeniu Terapii Behawioralnej. W tym celu przygotowaliśmy mnóstwo argumentów, które ukazują, że Nasza praca przynosi wymierne korzyści - jednym słowem (a nawet dwoma) możemy śmiało powiedzieć, że potrafimy "MĄDRZE POMAGAĆ". Jednak, abyśmy mogli pomóc wszystkim, którzy tej pomocy potrzebują, my również potrzebujemy wsparcia od Was. Mamy nadzieję, że przeczytawszy wszystkie argumenty nie pozostaniecie Państwo obojetni - mozliwości pomocy jest wiele:\n- 1% na PIT - dla PSTB!\n- darowizna na nasze konto: 55 10202906 0000190200859439\n- zarekomendowanie nas znajomym- niech i oni dołączą się do naszego dzieła\n- zagłosowanie na nasz projekt tu: https://todlamniewazne.pl/inicjatywa,922,wlasciwa-deska-ratunku-program-diagnozy-i-terapii-dla-dzieci.html.\nA oto przedstawiamy 100 argumentów, z którymi opłaca się zapoznać - życzymy miłej lektury.\nUmiemy mądrze pomagać i często udaje nam się to w bardzo wymierny sposób:\nuczymy Rodziców i osoby z otoczenia (nauczycieli,członków Rodzin, innych) jak postępować z naszym podopiecznym, jak uczyć go na co dzień, w każdej chwili dnia codziennego. To chyba zasadne- prawda?\nuczymy w oparciu o metody oparte na dowodach naukowych i charakteryzujące się bardzo wysoką efektywnością. To chyba słuszne- prawda?\nuczymy w sposób dostosowany indywidualnie do potrzeb każdego klienta. To chyba ma sens- prawda?\nNasze działania przynoszą wymierne efekty. BO PRZYNOSZĄ!!! Te efekty to zrealizowane działania, rosnąca grupa osób pracujących behawioralnie i przede wszystkim: zmiany w funkcjonowaniu naszych podopiecznych.\nOd blisko 15 lat naszego działania z bezpłatnej terapii skorzystało w naszym Stowarzyszeniu już przeszło 3 tysiące rodzin!\nTo WAŻNE!!! Powszechnie przecież znana jest informacja, że koszty profesjonalnej terapii osób z niepełnosprawnością są wysokie. Więc dla tych których nie stać na płatną terapię często jesteśmy po prostu jedyną deską ratunku! I uważamy, że deski tej zabraknąć dla nikogo potrzebującego nie powinno!\n"Staramy się pomóc każdemu, kto od nas tej pomocy oczekuje".\nTo, że możemy tak o sobie powiedzieć, to nie do końca zasługa tylko tego, ze tak chcemy... Bardziej zasługa faktu, że możemy! :))\nA możemy dlatego, że pracujemy w oparciu o terapię behawioralną. Czyli- innymi słowy w oparciu o uniwersalne prawa uczenia. Dzięki temu uczyć możemy każdego!\nDlatego właśnie wśród naszych klientów/uczniów/pacjentów/podopiecznych są osoby z bardzo różnymi problemami i w bardzo różnymi wieku. Najmłodszy który do nas trafił miał zespół Downa i 5 miesięcy. Najstarszy miał znaczną niepełnosprawność intelektualną i 39 lat.\nKorzystają z naszej pomocy dzieci, młodzież i dorośli z: wieloraką niepełnosprawnością, całościowymi zaburzeniami rozwoju, zaburzeniami zachowania, trudnościami wychowawczymi, schorzeniami psychicznymi. Czasem także tacy, którzy są zdrowi, ale ich Rodzice potrzebują upewnienia, że tak właśnie jest.\nWięc jak widzicie... teoretycznie pomagać możemy każdemu. Ale... rzeczywistość skrzeczy! To czy będziemy mogli pomagać, zależy niestety nie tylko od naszej woli i umiejętności... zależy także od posiadanych środków na działalność PSTB.\nOznacza, że uczymy nie tylko uczniów/ podopiecznych, ale także:\n- ich Rodziców\n- ich Nauczycieli\n- inne osoby z ich otoczenia.\nCo więcej uczymy też osoby, które w przyszłości będą miały szanse stać się terapeutami behawioralnymi.\nI jeszcze uczymy urzędników, czasem polityków, jak warto pomagać, co trzeba zrobić, jakich rozwiązań brakuje.\nUczymy ucząc pojedynczych naszych podopiecznych, ale też tworząc miejsca w których będą się mogli oni uczyć, pracując nad rozwiązaniami systemowymi, publikując dane o efektywnej terapii.\nJest to jeden z najmocniejszych naszych argumentów.\nProwadzimy bowiem taką formę działań- Zespół Interwencji Kryzysowych- z której korzystają na ogół Ci, którzy naprawdę wykorzystali już wszystkie inne możliwości szukania pomocy i te - wszystkie inne ich zawiodły.\nNajczęściej są to takie historie jak ta w skanie epikryzy ze szpitala psychiatrycznego.\nI z dumą możemy powiedzieć- jeszcze nie zdarzył nam się taki pacjent, u którego podczas tygodnia do dwóch tygodni intensywnej interwencji terapeutycznej nie wygralibyśmy z jego problemami!\nUdaje się za każdym razem i to nasza największa duma!\nChłopak, którego dokumenty widzicie Państwo poniżej, był u nas w 2012 r. Przed przyjazdem na ZIK- 7 hospitalizacji, długie godziny, dni i tygodnie unieruchomienia. Po wyjeździe z ZIK-u nie trafił już wcale do szpitala. Ani razu nie zastosowano kaftana czy pasów. Do dziś!\nJesteśmy jedną z dwóch organizacji (obok bratniego Polskiego Towarzystwa Psychologii Behawioralnej) zawiadujących systemem Polskiej Licencji Terapeuty Behawioralnego (PLTB).\nTo- aktualnie możemy już z pełną odpowiedzialnością napisać- POTĘŻNA i SPRAWNA forma kształcenia, dzięki której, co roku kilkadziesiąt osób uzyskuje tytuł terapeuty behawioralnego.\nAktualnie z systemem PLTB związanych jest blisko 1000 osób!!!\nTo osoby intensywnie uczące się, które stale starają się podnosić swoje kwalifikacje, uczestniczą w stażach, superwizjach i co 5 lat poddają się ewaluacji praktycznych umiejętności terapeutycznych.\nMożecie je Państwo poznać na portalu www.terapeutabehawioralny.pl\nDzięki temu, że dbamy o jakość ich pracy i cyklicznie ją monitorujemy, nasi podopieczni mają dostęp do coraz lepszej i efektywniejszej terapii.\nTrochę się z tego śmiejemy, ale tak naprawdę- bardzo nam miło!\nSzczególnie, gdy mówi się: "zaklinacze klas". Co klasa to nie jeden uczeń - prawda? :))\nCzemu czasem udaje nam się na taki tytuł zasłużyć?\nPrzez kilka lat prowadziliśmy w szkołach na terenie kraju program o nazwie "Umiem uczyć!". Chcielibyśmy go prowadzić nadal, ale aktualnie z braku środków jest zawieszony. Programem objęte były zgłaszające się do niego szkoły/klasy, borykające się z problemem tzw. "trudnych uczniów". Ci "trudni uczniowie" to najczęściej dzieci z zaburzeniami zachowania, niedostosowaniem, ADHD, zaburzeniami rozwojowymi. Podejmowana w ramach programu interwencja obejmowała każdorazowo:\n- obserwację zajęć w klasie i diagnozę problemu,\n- ustalenie z nauczycielami sposobu postępowania,\n- wdrożenie programu naprawczego i bieżący instruktaż dla nauczycieli, szkolenie grona pedagogicznego w technikach behawioralnych.\nZ dumą możemy powiedzieć, ze skuteczność tych działań byłą bardzo wysoka! Oddziaływaniami behawioralnymi obejmowana byłą zazwyczaj cała klasa (grupowy system punktowy, systematyczna uwaga i aprobata, kontrakty, rozbudowane menu wzmocnień). Mijało kilka dni i... uczniowie stawali stawali się grzeczni, aktywni i pilniejsi, nauczyciele mniej zmęczeni, klasa zyskiwała dobrą opinię w szkole...\nCuda, czary i zaklinanie ! :)\nWiemy, wiemy, że to, co często udaje się zrobić w krótkim czasie behawiorystom, wygląda z boku jak magia. Ale wierzcie nam Państwo: to sama kwintesencja nauki!\nW ciągu 15 lat naszej działalności z naszej inicjatywy lub przy naszym wsparciu (często nawet bardzo konkretnym, obejmującym: pisanie dokumentów założycielskich, spotkania z przedstawicielami władz, zakup wyposażenia) powstało w Polsce 10 placówek terapii behawioralnej. Czyli około 100 dzieci znalazło pomoc, w najlepszym wydaniu!\nNaszym umiłowanym dzieckiem są Niepubliczne Szkoły UMIEM w Krakowie. O nich możecie Państwo poczytać pod adresami www.umiem.org oraz na FB: https://www.facebook.com/nspsumiem/?fref=ts.\nA teraz zdradzimy Państwu małą tajemnicę.... krakowskie Szkoły UMIEM oczekują na.... pojawienie się młodszego rodzeństwa:)) Już całkiem niedługo urodzi się młodsza siostra szkół UMIEM z lokalizacją: ŚLĄSK!\nTeraz wiemy już to na pewno i się na to bardzo cieszymy!\nGdy zaczynaliśmy, jeszcze jako pojedyncze osoby, jeszcze przed powstaniem PSTB w latach 90-tych ubiegłego wieku (!) w całym Krakowie z terapii behawioralnej korzystało 4 dzieci, w Gdańsku może ze 20, w Poznaniu na pewno poniżej 10. W innych miastach behawiorystów nie było. Na uczelniach behawioryzm stanowił tabu. Pojęcie nauk opartychna dowodach niemal nie było znane. Ośrodek behawioralny był jeden- SPOA w Gdańsku. A wśród rodziców pojęcie ABA było nieznane.\nDziś... Samo PSTB ma pod opieką przeszło 3 tysiące rodzin. Ośrodków behawioralnych jest kilkanaście. Na wielu uczelniach są obowiązkowe zajęcia z terapii behawioralnej. Przed chwilą dosłownie informowaliśmy, że Uniwersytet SWPS w Poznaniu ze względu na dużą ilość chętnych musiał uruchomić kolejną edycję studiów podyplomowych w tym samym roku akademickim. Ten sam SWPS prowadzi te same studia jeszcze w 3 innych miastach. I chyba nie znajdzie się rodzic dziecka niepełnosprawnego, który nigdy nie słyszał o tym, że istnieje terapia behawioralna!\nWięc rozumiecie.... PĘKAMY Z DUMY....\nCo nie znaczy, że osiadamy na laurach!\nWiemy, ze jeszcze bardzo wiele do zrobienia przed nami. Wiele ośrodków do powołania, wiele dzieci, młodzieży i dorosłych do "zaopiekowania terapeutycznego", wiele książek do wydania, wielu nauczycieli do nauczenia, wiele mitów do obalenia.\nArgument TEN jest... krótki, dosadny, zasadny.\nBo... zastanówcie się Państwo, czy nie warto wesprzeć ludzi, którzy autentycznie kochają swoją pracę?!\nNasi uczniowie lubią się z nami uczyć! SERIO!!!\nZnacie innych, którzy z radością biegną do szkół?\nOwszem... bywają. Ale raczej nieliczni. A nasi kochają przychodzić do szkoły! Cieszą się po wakacjach!\nTakie cuda tylko w behawioralnej!\nOd lat PODEJMUJEMY DIALOG!\nRozmawiamy z nauczycielami, Rodzicami, specjalistami, lekarzami, studentami i każdym innym kto chce z nami pogadać.\nO czym? O tym co trudne, co trzeba poprawić, jak poprawić, gdzie punkty wspólne behawioralnej i innych terapii, jak można lepiej patrzeć na problem, jak można bardziej zawalczyć o efektywność i.... na 1000 innych tematów.\nZaczęło nam się to rozmawianie od Ogólnopolskich Konferencji Nauczycieli Szkolnictwa Specjalnego "Czas na dialog" (rok rocznie spotykało się na nich po ok. 500 osób!), "długich nocnych turnusowych" Rodaków rozmów, setek ( o ile nie tysięcy) przeprowadzonych instruktaży.\nW końcu zdecydowaliśmy się na założenie własnego forum.\nTeraz - wlaśnie na nim- z radością podyskutujemy z każdym!\nCzym jest ten projekt? Zmasowaną pracą nas behawiorystów z PSTB i informatyków i statystyków z Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie.\nProjekt na tyle WAŻNY i CENNY BADAWCZO, że postanowiło go w ok. 90% sfinansować Narodowe Centrum Badań i Rozwoju!\nNajprościej: równocześnie nad ułatwieniem życia wszystkim behawiorystom w zakresie prowadzenia, planowania i programowania terapii a równocześnie nad gigantycznymi badaniami nad mechanizmami uczenia.\nNa skutek naszych prac ma powstać narzędzie, które wykorzystać będzie mógł bezpłatnie każdy terapeuta behawioralny, każdy uczący się terapii behawioralnej, każdy rodzic dziecka korzystającego z behawioralnych oddziaływań.\nNa efektach badań natomiast będą mogli skorzystać sami nasi podopieczni! Więcej będziemy wiedzieć o tym JAK się uczą, więc lepiej będzie mogli im POMÓC.\nPrace potrwają jeszcze ok. 2 lata, a potem.... może zmieni się wszystko?\nNajwiększym naszym dziełem badawczo - wdrożeniowym jest SYSABA.\nAle robimy również wiele innych ważnych rzeczy, które mają szansę zapisać się w historii, jako odkrycia behawioralne. Zaliczają się do nich:\n1) digitalizacja danych pacjentów ATB i rozpoczęcie prac nad możliwymi do uchwycenia zależnościami,\n2) pomiar równoległy procesów uczenia celem wychwycenia optymalnego procesu uczenia u danego pacjenta. Wdrożeniem zatem jest: zamiana w jego programie.\nPunktem, w którym można zasięgnąć porad różnych specjalistów, a także skorzystać z ich pomocy jest nasza Infolinia 800-155-221.\nPomoc ta w naszej praktyce jednak nie sprowadza się tylko- jak w wielu tego typu miejscach- do rozmowy. Przeciwnie. Jako z krwi i kości behawioryści- lubimy działać. To działanie przybiera różne formy: czasem nasz prawnik staje u boku rodziny na sali sądowej, reprezentując jej interesy w walce o słuszną sprawę, czasem pomagamy sformułować odwołania od krzywdzących decyzji, czasem pomagamy znaleźć bezpłatną pomoc, a czasem np. informujemy gdzie kupić można potrzebną do terapii pomoc dydaktyczną.\nW ostatnim roku udzieliliśmy 800 takich porad. W tym roku planuje co najmniej kolejne tyle. .\nCo dzień podczas swojej pracy z naszymi podopiecznymi udowodnimy, że jak trzeba, to się DA!!! Że jak trzeba umiemy rozciągać czas, przekraczać granice i udowadniać, że niemożliwe jest możliwe. W naszym słowniku nie ma słów "NIE DA SIĘ"\nARGUMENTY 17, 18\nCzasami żartujemy, że już w Biblii napisano "Po owocach ich poznacie".\nPół żartem, pół serio mawiamy, że to o naszej robocie.\nRobimy swoje a pacjenci/ uczniowie/podopieczni idą w świat i tym samym owoce naszej pracy można zobaczyć patrząc na nich.\nInnej reklamy nie potrzebujemy!\nNic dodać, nic ująć - jak przystało na prawdziwych behawiorystów ciagle szukamy nowych rozwiązań. Planujemy i staramy się spełniać nasze marzenia - czyli zapewnić naszym podopiecznym i ich rodzinom najlepszą i najskuteczniejszą pomoc.\nO tych wszystkich planach opowiemy w kolejnych naszych argumentach.\nPierwsze z naszych marzeń: równocześnie idea projektu wyjątkowego. Wyjątkowego bo... niewątpliwie potrzebnego, zasadnego i przełomowego.\nWyobraźcie sobie: normalną polską szkołą. Normalne lekcje, ale... w każdej klasie systemy punktowe, kontrakty, systematyczna uwaga i aprobata.\nO tym marzymy!\nO Szkole, w której jest miejsce i dla neurotypowych i dla tych z zaburzeniami zachowania i dla tych, którzy jak tlenu potrzebują kontaktu z rówieśnikami.\nSzkole, z której nikogo nie odsyła się na indywidualne nauczanie.\nKolejnym naszym marzeniem jest stworzenie sieci Szkół UMIEM.\nTo marzenie jest całkiem realne! Wbrew pozorom wcale nie bardzo kosztowne. Musimy jeszcze tylko wyszkolić więcej terapeutów.... Znaleźć więcej lokali.... Znaleźć środki na remont i pierwszy rozruch szkół....\nA potem marzenie zacznie się realizować!\nPSTB pomaga różnym rodzinom. Jednych stać na opałcenie terapii swoim dzieciom, ale jest mnóstwo rodzin, która nie będzie mogła sobie na to pozwolić. Nie chcemy dopuścić do sytuacji, w której będziemy musieli odmawiać pomocy tym najbardziej potrzebującym. W tym momencie mogą skorzystać tylko i wyłącznie z naszej pomocy, dlatego walczymy o to, aby nadal terapia była bezpłatna.\nPriorytetem dla nas jest to, aby każdy potrzebujący nie musiał oczekiwać miesiącami na pomoc.\nJeszcze 5 lat temu:\n- na Zespół Interwencji Kryzysowej nie trzeba było czekać,\n- na diagnozę w ATB czekało się maksymalnie miesiąc (choć pracowaliśmy zaledwie 1 zespołem i nie codziennie),\n- stałe konsultacje były proponowane każdemu, kto zgłaszał się na diagnozę,\n- na grupach TUS czy zajęć ruchowych były wolne miejsca.\nObecnie, pomimo, że zwiększyliśmy grupę terapeutów, pracujemy równocześnie codziennie na 2-3, a nawet 4 zespoły, otworzyliśmy punkty terenowe, we Wrocławiu, Raciborzu, Dębicy i stałe zajęcia w Lublinie, to i tak…. Niestety…. to kropla w morzu. Zgłaszających się z prośbą o pomoc jest tak wielu, że:\n- na Zespół Interwencji Kryzysowych czas oczekiwania może wynieść nawet ponad rok,\n- na diagnozę zazwyczaj oczekuje się około 6 miesięcy,\n- stałe zajęcia możemy zaproponować tylko około 10% zgłaszających się do nas,\n- miejsca na inne stałe formy (TUS, Gabinet Logopedyczny, itd.) są stale zajęte.\nWyjście jest jedno: ROZSZERZYĆ DZIAŁALNOŚĆ.\nProblem też jest jeden: nie mamy na to środków.\nArgument ten będzie opowieścią o tym, jak narodziła się idea, stworzenia jednej z formy działalności (jest to nasza ulubiona forma), mianowicie ZESPOŁU INTERWENCJI KRYZYSOWEJ.\nNajpierw zawsze pojawia się REALNA POTRZEBA. W przypadku ZIK-u wiele lat temu była to historia jednego z naszych długoletnich podopiecznych, którego mama nagle ciężko zachorowała. Ojciec nie radził sobie z obowiązkami, rozdarty między ciężko chorą żoną, pracą zawodową, dzieckiem niepełnosprawnym, które przyzwyczajone było do intensywnej domowej terapii realizowanej przez mamę, a własnym lękiem, zmęczeniem i cierpieniem. W konsekwencji terapia nie była realizowana, a u dziecka nastąpił bardzo poważny regres.\nW tym przypadku myśląc o trudnej i wydawało się beznadziejnej sytuacji, o naszej i Ojca bezradności, pomyśleliśmy „Eh…. Jakby to było fajnie mieć zatrudnioną taką stałą ekipę lotnych terapeutów, których można by było wysłać do pomocy rodzinie w takim przypadku”.\nNarodził się projekt „Zespół Interwencji Kryzysowych” i złożyliśmy go jako część większego projektu do PFRON.\nDziałanie czasem przynosi OWOCE! W tym przypadku owocem była całkiem spora kwota dotacji na rozpoczęcia działalności ZIK. Hurrra!\nKonsumpcja owocu czasem przynosi WERYFIKACJĘ idei. Tak było w tym przypadku, ZIK – zaplanowany jako „lotna ekipa terapeutów wspierających rodzinę” musiał się przekształcić w związku z zapotrzebowaniem naszych odbiorców w wysokospecjalistyczną ekipę terapeutów, podejmujących się terapii w szczególnie trudnych przypadkach. Czemu tak się stało? Po prostu gdy ogłosiliśmy, na naszych stronach, ze można wnioskować o pomoc ZIK, zostaliśmy dosłownie zasypani prośbami z innej kategorii niż pomoc rodzinie. W większości przypadków prośby dotyczyły młodzieży i dorosłych ze skrajnie trudnymi zachowaniami, częstokroć zagrażającymi zdrowiu i życiu ich lub osób w otoczeniu. Osoby długotrwale hospitalizowane, długotrwale unieruchamiane, trwale okaleczające się, czasem z zachowaniami nie tyle niebezpiecznymi, co zupełnie uniemożliwiającymi funkcjonowanie rodzinie. Więc zmieniliśmy nieco pierwotną koncepcję ZIK.\nPo weryfikacji idei przychodzi czas na PRACĘ. I tak się dzieje od 10 lat w przypadku ZIK-a. Ciągle nowi pacjenci, ciągle pełen segregator podań, ale na szczęcie też ciągle NOWE SUKCESY!!!\nFaktem jest smutnym… że realizacji działań zależy od środków.\nPrzez okres 15 lat działalności PSTB udało się wypracować bardzo dużo. Poszukiwania nowych rozwiązań zaowocowały 18 formami, którymi teraz możemy się przed Państwem pochwalić. Wszystkie one powstały z realnej potrzeby, próśb, wniosków.\nCieszymy się, że tak sprawnie umiemy odpowiadać na zapotrzebowanie społeczne.\nAle żeby nadal to robić: potrzebujemy Waszej pomocy!\nATB- czyli AMBULATORIUM TERAPII BEHAWIORALNEJ.\nTo nasza najważniejsza, najstarsza i największa z form działalności.\nATB jest największym tego typu punktem konsultacyjnym w Polsce. Mamy oddziały lub „punkciki” terenowe w 5 województwach: dolnośląskim, śląskim, małopolskim, podkarpackim i świętokrzyskim.\nGrupa naszych pacjentów tez urosła… potrafimy ją podać jedynie w przybliżeniu i szacujemy na liczbę rzędu 3 tys. Aktualnie w naszej już w pełni zinformatyzowanej bazie beneficjentów, znajduje się dokładnie 1943 kartoteki. Jednak to liczba niepełna, gdyż dane nie wszystkich pacjentów z archiwum udało się na już zdigitalizować, a dodatkowo, część danych archiwalnych, jest zbyt niekompletna i szczątkowa, byśmy mogli wyprowadzić na ich bazie kartoteki.\nChoć przyznacie, że nawet gdybyśmy mieli chwalić się tylko tymi 1943 pacjentami, to w stosunku do pierwszych trzech pionierów, liczba ta jest imponująca!\nJak pracujemy? W dwóch systemach:\n1) ATB- zespoły diagnostyczne- odpowiadające za diagnozę kliniczną i funkcjonalną oraz pierwsze ustalenie programu\n2) ATB- stałe konsultacje- zespoły odpowiedzialne za pilotaż programów domowych (na bieżąco uczymy i modyfikujemy sposób pracy Rodziców z naszym podopiecznym).\nCały problem w tym, że jeżeli szybko nie znajdziemy środków finansowych, to będziemy musieli mocno ograniczyć naszą działalność. Dotacja z której finansowaliśmy działalność ATB przez ostatnich 5 lat skończyła się.\nWięc musieliśmy przejść na płatne konsultacje.\nMiesięcznie zgłasza się do nas ok. 50 nowych rodzin. Jak mamy im mówić, że pomoc bezpłatna już się skończyła?! Jak mamy im mówić, że termin dopiero za rok?!?\nNIE CHCEMY TAK! NIE ZGADZAMY SIĘ NA TO!!!\nTak! Jesteśmy monopolistami. Co więcej- działania Zespołów Interwencji Kryzysowej cechuje bardzo wysoka skuteczność. Zadanie proste: sprowadzić zachowania problemowe na maksymalnie niski poziom, nauczyć Rodzinę sposobu postępowania, sprawić by i dla podopiecznego i dla rodziny zaczął się nowy, lepszy czas.\nDla nas to czas ekstremalnego wysiłku. Potem zazwyczaj przychodzi czas na ekstremalne zmęczenie i ekstremalną radość.\nBo kolejny raz się udało!\nNiestety ZiK to forma kosztowna. Wynajęcie domu, zatrudnienie ludzi, produkcja pomocy na miejscu, często dokupowanie pomocy które są potrzebne danej osobie.\nW tej chwili sytuacja finansowa stowarzyszenia jest taka, że nie mamy szansy podjąć ZIK-u nawet u jednej osoby z kilkudziesięciu oczekujących.\nA niektórzy z nich czekają już długo.... Czekają w szpitalach, w izolatkach, lub we własnych domach ale z rodzicami, którzy nie mają już sił...\nARGUMENT 28, 29\nTo forma zajęć grupowych (co roku 1-3 grupy, 5-10 osobowe) dla starszych dzieci i młodzieży z problemami w kontaktach społecznych. Głównie to osoby z HFA i zespołem Aspergera, ale nie tylko.\nW trakcie zajęć uczestnicy konfrontują się z różnymi tematami, trochę, uczą się, trochę bawią a my mamy multum okazji by powzmacniać kontakty społeczne, nauczyć prawidłowych komunikatów i innych zachowań etc.\nTo forma bardzo ważna i bardzo potrzebna. Forma na którą wciąż zgłaszają się nowi chętni.\nTo forma grupowych zajęć socjalizujących dla najmłodszych dzieci. Najczęście takich, któe bądź nie rozpoczęły jeszcze kontaktó z prawidłowo rozwijającymi się rówieśnikami, bądż rozpoczęły i przeżywają w tych kontaktach niepowodzenia.\nUczestnicy to małe dzieci z autyzmem i innymi zaburzeniami rozwojowymi.\nW trakcie cotygodniowych zajęć bawią się wspólnie i uczą, a my- podobnie jak w przypadku ich starszych kolegów, mamy możliwość, wzmacniać, wspierać i uczyć potrzebnych zachowań.\nTo bardzo potrzebna forma, na którą niezmiennie jest wielu oczekujących. Rocznie uruchamiamy zaledwie 1-2 grupy.\nBez Waszej pomocy nie uruchomimy jednak kolejnych.\nARGUMENT 31, 32\nZajęcia ruchowe realizowane są przez nas w dwóch obszarach:\n1) dla dzieci które mają trudności ruchowe (począwszy od lekkich- wymagających jedynie oddziaływań korekcyjnych, skończywszy na głębokiej niepełnosprawności ruchowej)- w tym przypadku wykorzystujemy techniki behawioralne (głównie wzmocnienia) do wywołania motywacji do podejmowania wysiłku i utrwalenia wypracowanych schematów ruchowych.\n2) dla dzieci u których występują trudne zachowania i nadruchliwość- w ich przypadku intensywny trening ruchowy ma za zadanie zmniejszyć problemy w zachowaniu.\nObie wymienione grupy konsultowane są cyklicznie przez specjalistę rehabilitanta (dokładniej specjalistę NDT- Bobath) a zajęcia prowadzą w nich: nauczyciele w-f, fizjoterapeuci i rehabilitant.\nJest to forma nie tylko potrzebna, ale też bardzo lubiana przez naszych uczniów.\nKolejną formą działalności, o której chcemy opowiedzieć są BEHAWIORALNE TURNUSY REHABILITACYJNO - INSTRUKTAŻOWE. Dużo można o nich opowiadać, dlatego turnusową historię przedstawimy w kilku argumentach.\nJako pierwsi organizowaliśmy wakacyjne turnusy behawioralne. Do poza nami "wzięły się z tym przedsięwzięciem za bary" tylko dwa inne podmioty.\nW sumie dotychczas zorganizowaliśmy 9 takich turnusów, w:\n- Kudowie Zdrój,\n- Bukowinie Tatrzańskiej,\nKażdorazowo brało w nich udział ok. 20 rodzin z dziećmi z różnego rodzaju problemami rozwojowymi. Każdorazowo pracowaliśmy my kadra- po około 18 godzin dziennie. Każdorazowo kończyliśmy turnus słysząc od naszych podopiecznych: "DZIĘKUJEMY! Nie wierzyliśmy, że uda się tak wiele dokonać w te dwa tygodnie!"\nPrzyznacie, że to chyba najpiękniejsze słowa jakie może usłyszeć terapeuta- prawda?\nAle potrzebujemy Waszej pomocy, by móc kontynuować nasze turnusowe działania.\nNasze behawioralne turnusy rehabilitacyjno- instruktażowe, to formuła mocno zbliżona do ZIK. Właściwie różnice są dwie:\n1) jedzie naraz wiele rodzin\n2) może zgłosić się każdy- przyjmujemy wg. kolejności zgłoszeń (a nie jak w przypadku ZIK wg skali problemów danej rodziny).\nPoza tym pracujemy niemal identycznie.\nKilka godzin dziennie (w szczególnych przypadkach zdarza się, ze i cały dzień). Instruując rodzinę. Tworząc kompleksowy program we wszystkich sferach. Dokumentując. Prąc wszelkimi siłami do jedynego efektu jaki nas interesuje, a mianowicie do POPRAWY!\nI wiecie? Strasznie lubimy tę formę!\nCo więcej rodzice też ją lubią.\nBardzo często mówią nam o tym, że było super! Bardzo często też zwracają uwagę na to, że takie praktyczne uczenie w naturalnych sytuacjach (przy posiłku, w łazience, na basenie, na zakupach) to właśnie to czego potrzebowali. Że dzięki nam czują się silniejsi, wiedzą już jak postępować.\nStrasznie się wtedy cieszymy!\nPrzyznacie chyba, ze warto nam pomóc w tych działaniach.\nTym razem chcemy zwrócić uwagę na bardzo ważny aspekt naszej pracy:\nPRACĘ Z RODZINAMI.\nNa turnusach mamy często szanse pracować nie tylko z 1 Rodzicem, ale częstokroć z całą Rodziną. Bywają bowiem na turnusach:\nWszyscy oni mają stały, codzienny kontakt z naszym podopiecznym, więc siłą rzeczy wszystkich ich musimy nauczyć jak postępować, uwzględnić wszystkie ich potrzeby, wesprzeć w obszarach, w których tego od nas oczekują.\nAle nasza praca to tylko część (choć przyznajemy- istotna) właściwej wartości turnusowej.\nBezcenne tak naprawdę na turnusach jest jeszcze coś innego: rodziny poznają się, wymieniają informacjami, zaprzyjaźniają!\nBo nie tylko pracujemy. Czasem również bawimy się, zwiedzamy, tańczymy, a przede wszystkim toczymy długie nocne Rodaków rozmowy.\nI z tych rozmów wiele już dobrego się urodziło! Np. ... dwie szkoły i jedno przedszkole. Oczywiście behawioralne!\nZ tych rozmów czasem wola niezłomna do intensywnej terapii się rodziła albo plan pomocowy sensowny.\nTo naprawdę bezcenne!\nTym bardziej, ze dla wielu Rodziców to jedyna taka w ciągu roku szansa na spotkanie się twarzą w twarz z innymi, porozmawianie się, popatrzenie z dystansem, wspólne poprzeżywanie sukcesów.\nWielu nam o tym mówiło.\nNiestety w tym roku turnusu nie będzie.\nCiągle odbieramy telefony, ciągle tłumaczymy, ciągle wyrażamy żal, ale konsekwentnie stoimy na swoim stanowisku. TURNUS NIE BĘDZIE W TYM ROKU.\nArgument jest jeden i zapewne zrozumiały będzie dla wszystkich: brak pieniędzy.\nZapytacie Państwo zapewne: o co chodzi? Przecież to Rodzice płacą za turnus i na dodatek dostają dofinansowania z PCPR!\nOczywiście: faktem jest, że płacą. Faktem jest również, że płacą zaledwie część kosztów. Bo realne koszty są olbrzymie: trzeba przecież każdorazowo opłacić jeszcze:\n- koszt zakwaterowania i wyżywienia terapeutów\n- koszty pensji terapeutów (pensje są naprawdę niewielkie, ale do tego ZUS od zatrudnienia, podatki, no i przemnożyć to trzeba raz ilość terapeutów)\n- zakup pomocy dydaktycznych i materiałów zużywalnych (folii do laminowania, tonerów, rzepów, segregatorów, pudeł, nagród, etc)\n- inne koszty....\nRobi to w sumie zazwyczaj gigantyczną kwotę. Tę kwotę rok rocznie dofinansowywało PSTB. Szacujemy, ze gdyby nie dofinansowywało, rodzina (2- osobowa czyli 1 rodzic + dziecko) jadąc na turnus musiałoby się liczyć z kosztem ok. 12 tys.\nNikogo na to nie stać! Stąd zawsze dofinansowywaliśmy.\nCo roku też 1 lub dwóm szczególnie tego potrzebującym Rodzinom pokrywaliśmy 100% kosztów. Pokrywaliśmy z 1% i wpływów z działalności odpłatnej.\nW tym roku nie stać nas na to.\nW tym roku nikt nie pojedzie z nami na turnus....\nLiczymy, że do przyszłego roku, dzięki Wam uda się nam dozbierać środki.\nOmawiając wszystkie nasze formy, nie sposób nie przyglądnąć się bliżej właśnie "UMIEM UCZYĆ".\nTo program ważny. Realizowaliśmy go cyklicznie w latach 2011-14.\nNajprościej: na pomocy szkołom, które borykają się z problemem "trudnych uczniów". Czyli potencjalnie wszystkim szkołom. Właściwie najwięcej naszych działań dotyczyło szkół masowych. W programie wzięło też udział kilka szkół integracyjnych, 3 specjalne, 2 placówki opiekuńczo- wychowawcze. Łącznie przez 4 lata z programu skorzystało 53 placówki bezpośrednio i dodatkowo kilkaset, które wzięły udział w 1 elemencie (o którym opowiemy w następnych dwóch "argumentach").\nDo dziś kilkadziesiąt podań czeka w segregatorze "Oczekujący na UMIEM UCZYĆ"...\nKim byli beneficjenci tego programu? Dzieciaki z: ADHD, zaburzeniami zachowania, trudnościami wychowawczymi, specyficznymi trudnościami edukacyjnymi, etc.\nNa czy polegał program?\nObejmował kilka etapów działań:\n1) szkoła zgłaszała się do programu\n2) przyjeżdżał superwizor behawioralny, obserwował zajęcia i diagnozował problem ucznia lub klasy. Czasem także problem nauczyciela (i)\n3) superwizor ustalał z uczącymi w danej klasie sposób postępowania, tak by odpowiadał wszystkim nauczycielom\n4) cały zespół pedagogów (czasem nawet z całej szkoły) uczestniczył w szkoleniu (wykłady+ warsztaty) z technik behawioralnych\n5) terapeuci behawioralni wspierali na etapie realizacji zaleceń nauczycieli uczących w klasie, instruując ich na bieżąco i omawiając po lekcjach problemy\n6) monitorowano postępy ucznia/klasy\n7) wycofywano się.\nSądzimy, ze był (będzie???) to jeden z naszych najważniejszych programów. Między innymi pokazał skalę problemów z jakimi borykają się polskie szkoły i skalę użyteczności technik behawioralnych w codziennej pracy wychowawczej.Wielu uczniom udało się dzięki niemu uniknąć "zesłania" na indywidualne nauczanie. Wielu nauczycielom zaczęło się łatwiej pracować.\nSkoro pisaliśmy o UMIEM UCZYĆ! to nie sposób nie napisać jeszcze o pochodnej tego programu:\nOGÓLNOPOLSKICH WARSZTATACH SZKOLENIOWYCH "UMIEM UCZYĆ!"\nOdbyły się tylko raz w grudniu 2013 roku. Był to olbrzymi sukces!\nDwudniowe, bezpłatne warsztaty podczas których Rodzice, opiekunowie i nauczyciele mieli szansę uczestniczyć w blokach szkoleniowych dotyczących:\n- pracy z "trudnym uczniem"\n- rozwijania mowy i komunikacji\n- uczenia samodzielności\n- rozwijania umiejętności\n- rehabilitacji ruchowej\n- pracy z zachowaniami trudnymi\nNic dziwnego, że miejsca na Warsztaty rozeszły się "jak ciepłe bułeczki". Listy uczestników zapełniły nam się dosłownie w przeciągu tygodnia. W Warsztatach uczestniczyło 500 osób z całego kraju.\nBardzo chcielibyśmy kiedyś to wydarzenie powtórzyć!\nProgram "UMIEM UCZYĆ!" doprowadził nas do podjęcia dość szeroko zakrojonych badań ankietowych.\nDzięki temu, ze wiele szkół nawiązało z nami kontakt przy okazji programu, zdecydowaliśmy się na przeprowadzenie badań sondażowych w szkołach. Ich celem było ustalenie skali problemu "trudnych uczniów". Czy tylko nam się wydaje, czy naprawdę jest ich wielu? Czy to tylko zbieg okoliczności, czy naprawdę szkoły nie radzą sobie z tym tematem?\nStrasznie nas to interesowało.\nWyniki.... Dały nam mocno do myślenia....\nInformacje pochodziły z 251 placówek na terenie całego kraju.\nLista informacji które pozyskaliśmy była bardzo szeroka, jednak tutaj chcemy przedstawić tylko 2 informacje,które są naprawdę WAŻNE!\n1. Szacowanie skali zjawiska „trudnych uczniów”\n98,8%- respondentów deklaruje obecność „trudnych” uczniów w ich placówkach,\n54,11% respondentów twierdzi, że w każdej klasie jest co najmniej 1 „trudny” uczeń\n30,68% respondentów twierdzi, że ma wielu takich uczniów\n17,53% uważa, że „trudni” uczniowie zaczynają powoli stanowić większość uczniów\n2. Szacowanie przygotowania szkół do konfrontacji z problemem „trudnych uczniów”.\n46,22 %- szkół określa, że bywa bezradnymi wobec problemu\n20,72%- respondentów podkreśla, że nie otrzymuje pomocy znikąd\nTo co przedstawiamy powyżej to oczywiście, tylko fragment prawdy któą odsłoniliśmy.\nAle chyba zgodzicie się z nami, że straszny obraz się wyłania- prawda?\nDlatego musimy z tym walczyć! Musimy pomóc tym dzieciakom i tym nauczycielom! Musimy wypracowywać nowe rozwiązania! I dlatego właśnie tak bardzo potrzebujemy Waszej pomocy!\nKolejny rok działalności Infolinii przed Wami!\nPraca nad projektem to około tygodnia pracy 3 osób. Siedzenia, liczenia, kalkulowania, argumentowania, uzasadniania, myślenia i pisania.\nCzy nie warto pomagać Stowarzyszeniu takiemu jak my? Stowarzyszeniu, które w pocie czoła pracuje nad tym by zdobyć środki? Środki na bezpłatną działalność? Na potrzebną działalność? Chyba warto!\nW poprzednim argumencie chwaliliśmy się ogromnym sukcesem - czyli uzyskaniem dofinansowania z PFRON na projekt "Infolinia i Punkt Poradniczo- Prawny" a teraz już z pełną odpowiedzialnością powiedzieć możemy, że przez najbliższy rok z całą pewnością możemy Państwu służyć pomocą prawną!\nStrasznie się z tego cieszymy!\nJak z pomocy skorzystać? Bardzo prosto: dzwoniąc pod numer 800-155-221\nW jakich sytuacjach pomaga nasz prawnik? Wszystkich prawnych!\nTak tych związanych z oświatą, jak i z procesem orzeczniczym, sytuacją socjalną danej osoby, etc.\nWięc: w razie kłopotów pamiętajcie o nas!\nW ramach Infolinii otrzymają Państwo również bezpłatną pomoc psychologa.\nJakiego typu porad udziela nasz psycholog?\nMoże odpowiedzieć na pytanie, gdzie szukać pomocy, jakiej pomocy, jakie są możliwości wyjścia z danej sytuacji, etc.\nNa pewno nie zdiagnozuje przez telefon.\nNa pewno nie ustali programu terapii by mail.\nAle pomoże na tyle, na ile będzie mógł pomóc w tej formule.\nWięc w razie pytań nie wahajcie się Państwo!\nLub piszcie na: poradnictwo@pstb.org\nNie ustajemy w chwaleniu się naszą INFOLINIĄ I PUNKTEM PORADNICZO- PRAWNYM.\nNie ustajemy, bo wiemy, ze to naprawdę ważne działanie. I wiemy, ze na 10000% przez cały ten rok, będziemy mogli w tym zakresie zaoferować bezpłatną pomoc.\nTeraz napiszemy o naszych specjalistach: pedagogu specjalnym i logopedzie.\nW jakich przypadkach można się zwracać do nich o pomoc? W przypadku:\n- wątpliwości co do rozwoju dziecka,\n- trudności szkolnych,\n- problemów wychowawczych,\n- problemów w realizacji terapii,\n- wątpliwości co do sposobu terapii,\n- potrzeby mediacji pomiędzy rodziną a szkołą lub specjalistą\n- i oczywiście w 1000 innych sytuacjach trudnych!\nWięc pamiętajcie: 800-155-221.\nTen numer warto znać!\nNadszedł czas na ostatni z naszych infoliniowych argumentów. Tym razem poinformujemy o aż dwóch nowych specjalistach współpracujących w programie od tego roku. Są to: LEKARZ PSYCHIATRA, SPECJALISTA-REHABILITANT.\nPrzyznacie, że kontakt z nimi może być pomocny dla wielu.\nOczywiście- pamiętajcie- nie chodzi o "leczenie przez telefon"!\nChodzi o poradę, gdzie się udać, jaką metodę wybrać, gdzie i jak skonsultować problem, na co zwrócić uwagę, o co pytać u specjalisty, etc.\nOni już są i mogą odpowiedzieć na Państwa pytania!\nPiszcie i dzwońcie jeśli potrzebujecie pomocy naszych specjalistów!\nPolecajcie nas innym- im też może się ta wiedza przydać!\nIstnieje taka grupa zawodowa, która ma "wprogramowaną" tak cudowną cechę jak optymizm?!?\nTo fakt! Opisany dość szeroko w literaturze przedmiotu zresztą.\nDlaczego tak się dzieje, żeśmy optymistyczni wobec owoców naszej pracy?\nPowód prosty: pracujemy w oparciu o prawa uczenia, których skuteczność jest niepodważalnym faktem.\nWięc wiemy, że zmianę można wywołać. ZAWSZE!\nOczywiście nie zawsze udaje nam się od razu. Czasem to trwa dłuuugo. Ale kiedyś się udaje!\nCzasem musimy wiele razu zmienić sposób działania, żeby ta zmiana miała szanse powstać. Ale wiemy, że w końcu powstanie!\nTo jeden z powodów dla których tak uwielbiamy naszą robotę!\nTak, owszem: prowadzimy DZIAŁALNOŚĆ WYDAWNICZĄ\nTylko jakoś nie umiemy do końca określić naszych emocji w tym obszarze. Bo z jednej strony: duma i radość z każdej jednej pozycji. Każda jedna to wysiłek i sukces. Z drugiej strony czujemy głęboki smutek, że przez blisko 15 lat udało się nam wydać tak mało.\nBo przecież nie jest tak, że nie ma czego wydawać! Przeciwnie. W szufladach mamy przygotowanejeszcze dwie części „Czasu na dialog” (i to ważne! Bo o integracji i o efektywności), sporo artykułów gotowych, by zapełnić niejeden numer „Krok za krokiem” i kilka innych pozycji.\nBehawioryści mają o czym pisać i PISZĄ!!!\nBehawioryści, Rodzice dzieci korzystających z terapii behawioralnej, nauczyciele, sympatycy….. CHCĄ CZYTAĆ!!!\nWięc czemu nie wydajemy? Powód banalny: pieniądze :(\nŚrodków własnych mamy jak na lekarstwo, a jeśli już mamy, to przeznaczamy je na dofinansowanie tego co najpilniejsze, czyli zawsze: działalności terapeutycznej.\nPozyskanie grantu na publikacje w Polsce graniczy z cudem, choćby z tego powodu, ze takie konkursy grantowe praktycznie od wielu lat nie są ogłaszane.\nTen rok okazał się owocny, jeśli chodzi o publikacje - udało się wydać "coś" małego, ale bardzo ważnego, mianowicie mowa o poradniku "Terapia behawioralna w naszej praktyce" autorstwa naszej prezes- Neli Grzegorczyk- Dłuciak.\nNie jest to opracowanie obszerne- ma zaledwie 50 stron. Ale jakich! Odpowiedzi na pytania dla wszystkich rozpoczynających stosowanie terapii behawioralnej, opisy sposobów realizacji zadań terapeutycznych (wraz ze zdjęciami ilustrującymi sposób ich wykonania), praktyczne porady, słowem: kwintesencja tego co każdy rodzic (a i terapeuta) rozpoczynający "behawioralną drogę" - wiedzieć powinien.\nKsiążeczka ukazała się dzięki dofinansowaniu PFRON i trafiła bezpłatnie do rak Rodziców zgłaszających się na konsultacje w Ambulatorium Terapii Behawioralnej. Nakład jednak był dużo mniejszy niż liczba zgłaszających się. Stąd też od dobrych kilku tygodni, przekazujemy ją już rodzicom wyłącznie w wersji elektronicznej.\nAle PDF, to nie to samo co książka.Stąd też marzy nam się duży dodruk.\nJesteśmy nie tylko dużą ogólnopolską organizacją, ale także częścią żywego, ogólnoświatowego organizmu o nazwie Association for Behavior Analysis International!\nCzym jest ABAI? To powstała w 1974 r. olbrzymia federacja parasolowa łącząca behawiorystów na całym świecie. Aktualnie zrzesza przeszło 20 000 członków, i posiada 87 oddziałów terenowych w różnych krajach. My jesteśmy jej oddziałem w Polsce! ABAI w 1998 r.- powołało BACB (Rada Certyfikacyjna Analityków Zachowania), która to Rada do dziś wydała przeszło 10 000 certyfikatów.\nO działalności i potędze ABAI możecie więcej poczytać na stronie: https://www.abainternational.org/welcome.aspx\nZaczynamy naszą opowieść o PLTB- czyli Polskiej Licencji Terapeuty Behawioralnego.\nCzym jest PLTB? Jest powołanym do istnienia przez dwie organizacje, tj. nas i Polskie Towarzystwo Psychologii Behawioralnej, systemem certyfikowania i monitorowania jakości pracy terapeutów behawioralnych. Aktualnie w systemie mamy już blisko 1000 osób, z czego większość stanowią uczący się. A tych ostatnich każdego dnia przybywa!\nCieszy nas to, ale to dużo pracy. Pracy która jest w chwili obecnej "ogarniana" siłami 4 - osobowej Kapituły PLTB (w osobach prezesów i wiceprezesów organizacji zawiadujących) oraz 1 pracownika biura licencji.\nStąd pilnie potrzebne jest zatrudnienie dodatkowych pracowników biurowych, pisanie projektów, które wesprą system, druku materiałów, tłumaczeń materiałów źródłowych, etc...\nDzieło WAŻNE dla nas wszystkich!\nPrzecież: więcej terapeutów behawioralnych w Polsce, to lepsza pomoc dla naszych podopiecznych!\nObiecaliśmy opowieść o tym czym jest PLTB, więc czas na trochę statystyk.\nOtóż PLTB to aktualnie:\n- 176 osób z tytułem terapeuty behawioralnego\n- 23 osoby z tytułem superwizora behawioralnego\n-732 osoby zalogowane na portalu www.terapeutabehawioralny.pl (w tym 556 aktualnie uczących się już zalogowanych)\n- ok. 150 osób uczących się, które dotychczas nie zalogowały się w systemie, ale posiadają już indeks PLTB\n- ok. 150 studentów studiów podyplomowych "Stosowana Analiza Zachowania" na Uniwersytecie SWPS\n- ok. 70 osób już zapisanych na tegoroczną edycję Letniej Szkoły Terapii Behawioralnej\nW pierwszym roku PLTB, cała grupa szkolących się wynosiła 13 osób!!! A przecież tak niedawno to było! Zaledwie 6 lat temu!\nTak umiemy się rozwijać!\nNieskromnie powiemy, że rozwój PSTB postępuje wspólnie z rozwojem terapii behawioralnej w Polsce! A nawet chyba możemy sobie przypisać trochę zasług w obrębie tego rozwoju.\nMówiąc o PLTB należy mieć świadomość, że to dzieło wspólne. Swój wkład w rozwój tego systemu wnosi wiele podmiotów. I to jakich znaczących!\n- Uczelnie (Uniwersytet SWPS i Uniwersytet Jagielloński)- szkolące studentów w ramach ścieżek terapeutycznych\n- organizacje pozarządowe (PSTB i PTPB) zawiadujące szkoleniami, ale także inne- organizujące staże zawodowe\n- placówki oświatowe i pozarządowe- organizujące staże\n- gabinety i instytucje prywatne, organizujące tak szkolenia, jak staże i superwizje.\nA będzie jeszcze więcej! Skąd to wiemy?\nPonieważ wszyscy dbamy o najwyższą jakość naszych działań terapeutycznych, to nasza praca przynosi owoce, inni je widzą i.... też tak chcą! Stąd niemal codziennie nowe osoby dołączają do systemu.\nJeszcze kilka lat temu w Polsce niemal nieznana.... Dziś- Terapia Behawioralna wyrasta na jedną z najczęściej wybieranych metod w tym kraju!\nMoże.... za kilka lat stanie się metodą dominującą.... lub może nawet główną i wyłączną....\nPisząc o PLTB, nie możemy nie wspomnieć o gronie naszych wykładowców!\nWykładowcy akademiccy, superwizorzy behawioralni, naukowcy, praktycy.\nNie będziemy wymieniać wszystkich imiennie, bo lista byłaby długa... Dziś to grono to już łącznie przeszło 30 osób!\nChcemy tylko powiedzieć: CHAPEAU BAS za Waszą pracę i dziękujemy, że jesteście z nami!\nA w ramach argumentu, chcemy poruszyć tylko jedną kwestię: sam fakt, że coraz więcej specjalistów i wykładowców "z górnej półki" chce z nami współpracować!\nDzięki platformie www.terapeutabehawioralny.pl macie też już teraz Państwo możliwość swobodnego wyboru tego, u którego wykładowcy chcecie się uczyć. Szkolenia wszystkich są na bieżąco ogłaszane na stronie.\nPisząc o szkoleniach, nie wolno nam zapominać o: SZKOLENIACH OGÓLNODOSTĘPNYCH\nBowiem nie szkolimy tylko terapeutów behawioralnych! Szkolimy każdego, kto chce być przez nas szkolony! :)\nRodziców, nauczycieli, studentów, pracowników SUO, wolontariuszy, etc,\nSzkolimy z wielu różnych tematów.\nSzkolimy z przyjemnością i ... jak się wydaje efektywnością. Ale o niej w kolejnych argumentach opowiemy.\nGdzie nas zaproszą tam pojedziemy.\nPół żartem, pół serio mówimy, że nie boimy się terenów odległych, ziem dla behawiorystów niezdobytych, twierdz innych paradygmatów.\nPo prostu nasi szkoleniowcy, jak i wszyscy behawioryści: kochają pracować. Więc weekend w weekend, od 15 lat jeżdżą po Polsce. Po cichutku zdradzić możemy,z e coraz częściej wypuszczają się też za granicę.\nGdzie tak jeżdżą? Do szkół, poradni, przedszkoli, DPS-ów, i ... w każde inne miejsce, gdzie są specjaliści lub rodzice, chcący dowiedzieć się czegoś więcej, zadać trudne pytania, skonfrontować się z nadzieją, którą niesie SAZ.\nUMIEMY SZKOLIĆ NAPRAWDĘ W ZAKRESIE WIELU TEMATÓW\nNasza podstawowa oferta obejmuje aktualnie 20 szkoleń, jednak praktycznie za każdym razem przygotowując się do szkolenia nasi wykładowcy dopasowują treści szkolenia do potrzeb grupy.\nMogą to zrobić, właśnie dlatego, że mają szeroką wiedzę i doświadczenie. Mogą to zrobić, bo terapia behawioralna jest naprawdę uniwersalna!\nPełną ofertę PSTB, możecie Państwo obejrzeć w bezpłatnym katalogu do pobrania pod adresem: http://www.pstb.org/szkolenia.php (na dole strony).\nJeśli jednak nie znajdzie tego co Was interesuje- zadzwońcie i zapytajcie. Być może uda nam się sprostać Waszym oczekiwaniom!\nDlaczego deklarujemy taką plastyczność? Bo zależy nam na tym, by wiedzę behawioralną "siać jak najszarzej". Zwyczajnie: uważamy,ze polska pedagogika (w tym: specjalna) bardzo jej potrzebuje!\nSzkolenia to ważna część naszej działalności. Z różnych powodów ważna. Oczywiście dlatego, że "niesiemy kaganek oświaty". Behawioralnej oświaty. :) Ale także z innych powodów, nie mniej ważnych- o których opowiemy w kolejnym argumencie.\nTeraz chcemy natomiast opowiedzieć o naszej pracowitości.\nLiczby świadczą na naszą korzyść!\n103 szkolenia w 2 lata!\nTo więcej niż jedno w tygodniu!!!\nI to przez cały rok, na okrągło i w różnych miejscach Polski!\nDlaczego tyle mówimy o pracowitości naszych wykładowców? Oczywiście dlatego, że ciszymy się, ze ich mamy, ale to nie o tym chcemy opowiedzieć....Chcemy powiedzieć o owocach ich pracy!\nCzy wiecie co tak naprawdę mówią podane na slajdzie liczby?\nŻe w ciągu 10 lat, około 2500 nauczycieli (w jednym kursie uczestniczy średnio 32 osoby) różnych polskich szkół wzięło udział w szkoleniu „Jak pracować z osobą przejawiającą trudne zachowania w oparciu o SAZ”!!!! Czyli ok. 2500 nauczycieli dowiedziało się o wartości wzmocnień, o systematycznej uwadze i aprobacie, o kontraktach i innych efektywnych technikach pracy wychowawczej!!! Umieją teraz lepiej pomagać swoim uczniom!!!\nŻe w tym samym czasie kolejne ok. 2500 osób (w szkoleniu 3- modułowym bierze udział średnio 35 osób) wzięło udział w kursie bazowym "terapia behawioralna w teorii i praktyce. Wszyscy oni potencjalnie mogą stać się terapeutami behawioralnym jeśli podejmą dalsze kształcenie, jakieś 20% z nich już podjęło!!! Oni też lepiej będą umieli pomagać swoim uczniom.\nNo to w sumie mamy ok. 5000 przeszkolonych nauczycieli (oczywiście tylko w obrębie tych dwóch szkoleń, a pamiętajcie, że szkoleń jest więcej, dużo więcej...). Przyjmując algorytm, ze na jednego nauczyciela przypada średnio 5 uczniów, to mamy.... 12500 dzieciaków, którym dostarczona zostanie bardziej efektywna pomoc!!! A przemnóżmy to przez lata pracy nauczycieli. Może nie bo wyjdą tak potężne liczby, że zakręci się nam w głowie.\nSzkolenia są formą naszej odpłatnej działalności statutowej. Zarabiamy na nich i dzięki temu możemy finansować tak wkłady własne do projektów, jak i rozszerzenia działań projektowych i w końcu: bieżącą działalność, nie mającą zabezpieczenia granatowego. Z punktu widzenia ciągłości działalności to bezcenne.\nWiele turnusów dofinansowaliśmy, setki diagnoz, dziesiątki innych działań.\nJednak... ciągle potrzeby naszych podopiecznych są większe niż nasze możliwości.\nZaczęliśmy mówić o finansach PSTB, więc nie sposób nie wymienić w tej chwili argumentu jakże istotnego, dotyczącego transparentności tychże finansów.\nInformacja podstawowa jest taka, że posiadamy status OPP czyli organizacji pożytku publicznego. To właśnie dlatego możemy Państwa prosić o Wasz 1%!\nWszystkie OPP podlegają bardzo rygorystycznym wymogom prawnym,: nie tylko trzeba spełnić szereg warunków, by status OPP otrzymać, ale także trzeba wywiązywać się regularnie z obowiązków sprawozdawczych. Wszystkie sprawozdania Organizacji (tak finansowe, jak i merytoryczne) są publikowane na stronach Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.\nStąd: każdy z Was może przyglądnąć się z bliska naszym finansom i działalności.\nPisanie wniosków grantowych to naprawdę olbrzymi wysiłek. Wymaga wielu godzin pracy (i to często zespołu osób), doświadczenia, pomysłowości, kreatywności i wielu innych czynników.\nUmiemy to robić i robimy!\nKażdego dnia szukamy nowych konkursów, mierzymy się z koncepcjami.... Kilka razy w miesiącu "łapiemy się za bary" z nowym wyzwaniem w postaci świeżo ogłoszonego konkursu.\nCzasami nam się udaje coś naprawdę dużego!\nNp. badawczo- wdrożeniowy grant z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Cykliczne dotacje z PFRON.\nA że czasem przegrywamy?\nCóż... ocieramy łzę i powtarzamy sobie, że i najlepszym się to zdarza. I bierzemy się za robotę od nowa.\nTeraz przedstawimy dwa zbliżone do siebie argumenty - świadczą one o tym, że wciąż:\nROŚNIEMY I STARAMY SIĘ JAK NAJLEPIEJ ZABEZPIECZYĆ POTRZEBY NASZYCH PODOPIECZNYCH\nTak to zawsze bywa w historii PSTB: najpierw potrzeba, potem wysiłek w końcu: realizacja!\nTak powstały punkty konsultacyjne ATB we Wrocławiu, Dębicy, Raciborzu.\nTak podjęliśmy prace nad platformą PLTB, dzięki czemu możecie Państwo w jednym miejscu znaleźć informacje o wszystkich szkoleniach, wszystkich wykładowców. Niezależnie od tego skąd pochodzi wykładowca i gdzie prowadzone jest szkolenie.\nPROPAGUJEMY TERAPIĘ OPARTĄ NA DOWODACH NAUKOWYCH!\nTerapia behawioralna, to dumna przedstawicielka nurtu psychoterapii opartej na dowodach. Jeszcze 20 lat temu, o nurcie tym niemal nie mówiło się w Polsce. Dziś pojęcie to zna każdy student, każdy specjalista i zdecydowana większość Rodziców. Czujemy, że i my mamy w tym pewną zasługę.\nBo od 15 lat mówimy przy każdej okazji okazji mówimy o znaczeniu Evidence-based practice (EBP) czyli praktyki opartej na dowodach. Co oznacza to pojęcie?\nNajprościej że WIEMY NA PEWNO co robimy.\nŻe stosujemy tylko TO co zostało zbadane, sprawdzone, zmierzone i przyniosło efekt!\nInnymi słowy: że działania oparte na dowodach są ze wszech miar godne polecenia.\nNie boimy się tego mówić, bo wiemy, że mówimy prawdę!\nWielu nas za to nie do końca kocha...\nMoże dlatego, ze nie do końca rozumieją co mówimy?\nMówimy: że każdy może się uczyć! Nauka to dowiodła. Jeśli zatem nauka nie przynosi efektów, to znaczy, ze owa nauka jest ŹLE prowadzona. I nie oznacza to, że nauczyciel jest zły. Oznacza tylko, ze musi zmienić sposób uczenia! To takie proste! Szkoda, że nadal nie wszyscy to rozumieją!\nTrudno: po prostu dłużej musimy tłumaczyć tę prawdę wszystkim którzy chcą (i nie chcą) nas słuchać.\nJESTEŚMY ŚWIADOMI AUTYZMU I INNYCH UCZYMY TEJ ŚWIADOMOŚCI KAŻDEGO DNIA!!!\nNo dobra... skromnością nie grzeszymy :-) Ale też i nie da się nam zarzucić, że pozostajemy w opozycji do faktów.\nA fakty są takie, że nie znamy publikacji opisującej rozwój terapii behawioralnej w Polsce, która pomijałaby rolę PSTB! Kto nie wierzy niech sprawdzi: np. w najnowszej książce P.Bąbla, P. Ostaszewskiego i M. Suchowierskiej Stephany " Analiza zachowania. Vademecum"(GWP, 2016). Albo w ich wcześniejszej "Analizie Zachowania od A-Z" (GWP, 2010), albo we "współczesnej Psychologii behawioralnej" pod red. P. Bąbla i P. Ostaszewskiego (Wyd.UJ, 2008).\nWięc skoro z faktami się nie kłócimy, to przecież nie możemy też przymykać oka na kolejne fakty- takie chociażby, że tworząc PLTB i codziennie ucząc nowych terapeutów, nadal tę historię tworzymy!\nArgument ten najlepiej obrazuje sytuacja, która miała miejsce na kursie III modułowym. Do naszej Prezes, która była wykładowcą, na tym kursie podeszły 3 kursantki. Powiedziały: "Jak Wam się udaje to wszystko o czym Pani mówi? Przecież terapia behawioralna jest niepopularna, niszowa, przecież warunki w naszych szkołach raczej nigdy nie będą takie, żebyśmy dały radę pracować tak jak to Pani przedstawia. Rodzice też raczej tego nie zechcą!". Po zakończeniu kursu jedna z tych osób podeszła i powiedziała "Już rozumiem. To ja muszę pracować i zmieniać rzeczywistość w mojej miejscowości. To ja już wiem, jak zmieniać funkcjonowanie moich uczniów, więc to ja muszę pokazać to innych. Jeśli mi się uda.... inni też będą chcieli! Teraz to rozumiem! Dziękuję!"\nUWIELBIAMY TAKIE OPOWIEŚCI !!!\nFaktem jest, że coraz więcej Rodziców chce terapii behawioralnej dla swoich dzieci!\nFaktem jest, że coraz więcej Nauczycieli chce się uczyć!\nFaktem jest, że coraz więcej szkół chce mieć w swoich szeregach terapeutów behawioralnych!\nFaktem jest, że na coraz większej uczelni prowadzone są zajęcia z zakresu terapii behawioralnej!\nFakty też mówią, że wbrew niegdysiejszym obiegowym opiniom, dziś już powszechnie (i właśnie dzięki między innymi naszym działaniom) wiadomo, że terapia behawioralna:\n- jest efektywna!\n- jest oparta na dowodach!\n- jest lubiana przez osoby z niej korzystające!\n- jest coraz bardziej dostępna!\n- wcale nie jest droga!\n- ma bardzo szerokie zastosowanie!\nSkoro pokazujemy na co dzień UŚMIECHNIĘTĄ TWARZ BEHAWIORYZMU to przecież siłą rzeczy musimy także wpływać na jego popularność.\n- przyjmujemy codziennie nowych małych i dużych pacjentów!\n- współpracujemy z wieloma placówkami i organizacjami!\n- wspieramy tworzenie nowych placówek behawioralnych!\n- współpracujemy z uczelniami!\nWięc chyba wolno nam tak powiedzieć, że to także dzięki nam terapia behawioralna jest coraz popularniejsza!\nJeszcze 20 lat tamu w tym kraju mało kto słyszał pojęcia "terapia behawioralna", "SAZ", "ABA" czy "modyfikacja zachowań".\nDziś zna je bardzo wielu!\nChcemy, żeby znali wszyscy!\nTyle form działalności i każda z nich urodzona w głowie kogoś związanego z PSTB! Tak powstało:\n- nasze Ambulatorium,\n- Zespoły Interwencji Kryzysowych,\n- interwencje w szkołach\n- Konferencje "Czas na dialog!"\n- platforma PLTB\ni.... wiele innych!\nCzasem (chyba nawet często) zdarza się nam też mieć dobre pomysły, w wyniku których po prostu: rozwiązują się problemy któregoś z naszych podopiecznych.\nJedne i drugie pomysły UWIELBIAMY!!!!!!!\nRzucić się głową w wodę roboty, myślenia działania.\nBo komuś trzeba pomóc.\nBo coś trzeba napisać.\nBo coś trzeba wymyślić.\nBo coś trzeba zmienić.\nPo prostu, gdy trzeba, to trzeba. Wtedy się mobilizujemy. Choćby.... nie wiem co!\nOczywiście czasem rzeczywistość skrzeczy.... I choć woli do działania w nas wiele, to jednak aspekt ekonomiczny uniemożliwia działanie. Stąd właśnie prosimy Was o pomoc! Zróbmy układ. Wy rzućcie się w morze pomagania nam, a my rzucimy się w wir pracy!\nNie lubimy zwlekać z pomocą, z diagnozę, z terapią, z działaniem z pracą.\nZe zwlekania same przecież złe rzeczy wynikać mogą: stracone dni w terapii, opóźniony efekt, czyjaś bezradność, i wiele innych.\nLUBIMY DZIAŁAĆ SZYBKO!\nCoraz nas więcej, coraz intensywniej pracujemy, coraz lepsze standardy wypracowujemy. Codziennie wydarza się przecież coś nowego.\nNie ma dnia, żeby w naszym biurze nie zadzwonił telefon, lub nie klikną sygnał wiadomości maila, które przynoszą nam nowe pytania, nowe zadania, nowe wyzwania.\nWięc staramy się im sprostać.\nCzasem nie jest łatwo.\nWtedy staramy się jeszcze bardziej!\nJesteśmy gotowi! I chcemy!\nJednak nie oznacza to: możemy....\nTo strasznie smutne. Możemy przyjąć na zajęcia każdego. Niezależnie od wieku, problemu czy jego nasilenia.\nAle.... nie stać nas na to aktualnie.\nProwadzimy całkiem sporo BADAŃ NAUKOWYCH!\nW tym momencie na pewno jesteśmy w trakcie przynajmniej 3- jak sądzimy znaczących- programów badawczych. Ciągle jeszcze mierzymy liczymy, sprawdzamy. Wszystkie one- jak się domyślacie- dotyczą uczenia. Trwają. Potrzebujemy jeszcze miesięcy, na nasz największy zaś Program badawczy (SYSABA)- potrzeba nam lat. Co najmniej dwóch.\nNapisaliśmy, że prowadzimy "przynajmniej 3" programy badawcze. Wytłumaczymy się teraz z tego "przynajmniej". Liczba 3 określa kompleksowe, szeroko zakrojone, poważne programy badawcze. Ale przecież to nie wszystko! Przecież jesteśmy analitykami behawioralnymi więc prowadzimy ścisły pomiar dla dziesiątków, setek i tysięcy zachowań! Dokumentacja każdego z naszych podopiecznych to zatem z metodologicznego punktu widzenia patrząc: wiarygodne naukowo studium przypadku.\nJesteśmy pewni, że wyniki naszych badań pomogą WIELU! I terapeutom i przede wszystkim naszym podopiecznym.\nPiszemy o tym, bo chcemy, żebyście wiedzieli, że wspierając nas wspieracie także NAUKĘ!!!\nWspółpracujemy z innymi organizacjami, zawiązujemy konsorcja, czasem nawet nimi kierujemy.\nAktualnie pracujemy razem z:\n- Polskim Towarzystwem Psychologii Behawioralnej- zawiadujemy jak wiecie Polską Licencją Terapeuty Behawioralnego;\n- Wydziałem Informatyki Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego, Dolnośląską Szkołą Wyższą i Firmą NADAM- nad programem badawczo- wdrożeniowym SYSABA; w tym konsorcjum pełnimy rolę lidera konsorcjum; program finansowany jest ze środków Narodowego Centrum Badań i Rozwoju;\n- Stowarzyszeniem "Persona" na rzecz Promocji i Ochrony Zdrowia Psychicznego- w tym przypadku ramię w ramię pracujemy nad powołaniem nowej szkoły UMIEM- tym razem na Śląsku.\nKiedyś w Polsce nie było terapii behawioralnej...\nPotem pojawiły się pierwsze ośrodki- najpierw Gdańsk, potem Kraków i Poznań. Potem pojawiało się ich coraz więcej. I więcej. Gabinetów, punktów, terapeutów.\nW międzyczasie oczywiście pojawiło się też PSTB. I minimalnie później PTPB. I niemal od razu zaczęły współdziałać.\nPo kilku latach, gdy terapia behawioralna stała się w Polsce popularna, wiele osób zaczęło zgłaszać nam zagubienie w gąszczu możliwości. Wielu rodziców zaczęło nabierać się na fałszywych bądź niedouczonych pseudoterapeutów behawioralnych.\nTrzeba było jakoś przeciwdziałać temu zjawisku!\nStąd narodziła się Polska Licencja Terapeuty Behawioralnego.\nPLTB, która łączy wszystkich:\n- których jakość pracy jesteśmy w stanie zweryfikować,\n- za któych jesteśmy w stanie zaręczyć całą naszą mocą,\n- dbających o jakość,\n- uczących się,\n- korzystających z superwizji\n- 2 stowarzyszenia\n- 9 ośrodków\n- 170 terapeutów behawioralnych\n- 26 superwizorów\n- 800 osób uczących się.\nTo chyba możemy o sobie powiedzieć, że łączymy środowisko- prawda?\nOznacza to że Wydawnictwa, Uczelnie, organizatorzy, właśnie nas uważają za organizację, która na tyle zna się na rzeczy i jest znana, że warto z nią współpracować w zakresie organizacji.\nJesteśmy z tego bardzo dumni! Ufamy, że nasi Partnerzy też!\nMitów dotyczących terapii jest wiele. Dotyczących terapii behawioralnej- bardzo wiele.\nA my, dzień po dniu- mierzymy się z nimi.\nBierzemy się z nimi za bary i.... czasem wygrywamy.\nBędziemy chcieli opowiedzieć Wam o tym w kolejnych naszych argumentach.\nMit nr 1 - " Są osoby tak zaburzone, że nie można im pomóc"\nMit nr 2 - " Behawioryści to hermetyczne środowisko"\nMit nr 3 - " Nie wszystkie dzieci nadają się do terapii behawioralnej"\nZe wszystkich mitów ten nas denerwuje chyba najbardziej! I dlatego zadajemy mu cios codziennie! Codziennie przyjmujemy nowe dzieciaki, codziennie otwieramy behawioralne podwoje przed nowymi rodzinami.\nBo behawioralna NAPRAWDĘ JEST DLA KAŻDEGO!\nWięc jeśli masz problem- zapraszamy!\nTo właśnie cecha behawiorystów: robią, patrzą na efekty, rozważają zmienne i czasem kontynuują, a czasem też zaliczają "ostre hamowanie".\nSamo życie! tak w terapii, jak w codzienności. Właśnie to nam się przydarza teraz.\nZaczęliśmy prezentować mity, które obalamy. Zaczęliśmy je opisywać. A potem.... przyszła refleksja. Refleksja mówiąca, że powtarzanie nieprawdy przydaje jej popularności.\nCałkiem jak w terapii. Powtórzone zachowanie, nawet jeśli przyniesie niekorzystne konsekwencje, i tak utrwala się!\nChcemy, żeby mity dotyczące terapii behawioralnej umierały przez zapomnienie.\nStąd kończymy i przechodzimy do innych wątków :-)\nNie mamy dotacji na działalność terapeutyczną. Jeszcze walczymy, odwołujemy się, piszemy, prosimy.\nAle jest już tak źle, że musimy to napisać wyraźnie: zawieszamy (ufamy, że czasowo) wszystkie bezpłatne programy.\nOczywiście można z nich korzystać, ale odpłatnie. Ze zgrozą myślimy tylko o Rodzinach, których na to nie stać.\nPiszemy o tym, bo jak nigdy POTRZEBUJEMY POMOCY! WASZEJ POMOCY!\nNie chcemy stać i czekać z założonymi rękami aż coś się zmieni w finansach PSTB na lepsze!\nDziałamy, pracujemy i ........ żywimy nadzieję!\nW ciągu ostatniego miesiąca złożyliśmy 3 wnioski grantowe.\nPracujemy też nad innymi działaniami, które mogą nam pomóc, ale o nich opowiemy gdy będą gotowe.\nTę część naszej działalności naprawdę niewiele osób zna....\nA przez kolejne lata nazbierało się działań w tym zakresie, oj nazbierało! Podpisywane przez Zarząd petycje, spotkania z posłami, opiniowanie projektów...\nNajaktywniej pracowaliśmy swego czasu nad Ustawą o zawodach medycznych" z podrozdziałem o zawodzie psychoterapeuty. Jeździliśmy do Ministerstwa Zdrowia, walczyliśmy o akceptowalny dla behawiorysty kształt Ustawy, dyskutowaliśmy, pisaliśmy. Ustawa powstała. Lat temu 10. I do dziś nie została przyjęta.\nCoś dobrego jednak z tych prac intensywnych powstało.\nWiedzieliśmy jak będzie wyglądał system szkoleń psychoterapeutycznych jeśli ustawa kiedyś zostanie przyjęta, więc.... dostosowaliśmy do niej wymogi w Polskiej Licencji Terapeuty Behawioralnego!\nWięc jak kiedyś wejdzie w życie.... będziemy gotowi!\nKto jak kto... ale behawioryści na pewno wiedzą z autopsji, że KROPLA DRĄŻY SKAŁĘ!\nPoza tym, że przekonujemy się o tym na co dzień w terapii, przekonuje nas też o tym rozwój terapii behawioralnej w Polsce:))\nA gdyby nie miało nas co utwierdzać w tym przekonaniu, to zawsze jeszcze zostaje nam w zanadrzu pewna wyjątkowa historia. Historia, którą nazwać możemy, np: "Krótka bajka o ustawie asystenckiej"\nNajpierw były jak zawsze dzieciaki. Miały autyzm, poważne problemy i nie radziły sobie w szkołach masowych. Potem behawioryści zaczęli wdrażać swoje programy integracji.\nNa początku odganiano ich od drzwi różnych, wielu się stukało po głowach, ale.....\nPotem niektórym dzieciakom zaczęło się udawać! I to niewątpliwie dzięki programowi interwencji behawioralnej. Ta wieść szła "w świat". Powstawały pierwsze publikacje. Potem jednym z podopiecznych naszego Ambulatorium Terapii Behawioralnej został Michał z Wrocławia.\nMichał nie radził sobie w szkole, miał duże trudności i.... WSPANIAŁYCH RODZICÓW.\nRodzice Michała- Marta i Andrzej uparli się, że behawiorystów posłuchają i doprowadzą do tego, że syn będzie w szkole z asystentem. Poszli do Poradni. Poradnia odmówiła takiemu "dziwactwu". Nie odpuścili. Poszli do Kuratorium- też odmówiło. Więc poszli do sądu. Najpierw jednego, potem drugiego i trzeciego odwoławczego. Zajęło im to wiele miesięcy, ale w końcu: WYGRALI !!!\nJako pierwsi. Jako ci, którzy przetarli szlaki! Nasi Rodzice!!! A Michał miał asystenta!\nPotem Marta i Andrzej Grygierowie, już jako Pierwsi Wygrani podczas naszej III Ogólnopolskiej Konferencji Nauczycieli Szkolnictwa Specjalnego "Czas na dialog! Porozmawiajmy więc o integracji" 5 marca 2011 r. opowiedzieli 500 zebranym nauczycielom o swojej "Drodze po asystenta".Nauczyciele słuchali. Przekazywali informacje dalej....Od momentu powstania naszej Infolinii pytanie o asystenta, było tym statystycznie najczęściej zadawanym. Więc podpowiadaliśmy... Mówiliśmy, że to droga przez mękę, ale że jest szansa!\nOd stycznia tego roku mamy tzw. "ustawę asystencką"!!!! I powiedzcie, że nie jest prawdą, że kropla drąży skałę?!\nGdy napisaliśmy do Marty z pytaniem czy możemy się w argumentach naszych 1%-owych posłużyć ich historią, tak odpisała: "Jasne! (...) szczęśliwie po długich staraniach Misiek ma asystentkę z Urzędu Miasta, ale jak sobie przypomnę tę drogę... pytania nauczycieli "ale jak Pani sobie to wyobraża?!?!?!?", albo: "zapewniam, że ja takiej pomocy na lekcji nie potrzebuję!"... :) Teraz pani asystentka wydaje im się tak oczywista...i dobrze:)"\nOczywiście nie twierdzimy, że historia, którą Wam opowiadamy to na 100% jedyny czynnik który sprawił, że ustawa asystencka jest faktem. Ale faktem jest, że to behawioryści wprowadzili do polskiego słownika branżowego pojęcie "asystenta" czy "terapeuty cienia".\nA dziś... one już są!\nTak zmieniamy pomalutku rzeczywistość!\nKażdego dnia.... w każdej chwili.... PRACUJEMY! Bo trzeba wymyślić, zastanowić się, poszukać rozwiązania problemu. Ciągle rozmawiamy, debatujemy, rozważamy różne możliwości.\nzawsze pracujemy zespołowo, to przecież fakt powszechnie znany:\nTerapeuta główny, Rodzice, terapeuta wspomagający, superwizor, dyrektor, inni.\nI naprawdę często przychodzi nam do głowy, że to "dream" układ:)) Wspieramy się, dzielimy odpowiedzialnością, pomagamy sobie.\nW behawioralnym teamie pracujemy sobie hierarchicznie. Jednak szczególna to hierarchia- partnerujemy sobie na co dzień, jednak każdy z nas ma nad sobą kogoś. Nie tyle przełożonego, co- jak czasem żartujemy Anioła Stróża od wskazywania właściwej drogi. Drogi w terapii oczywiście.\nWiemy, że pojęcie "hierarcha" w uszach wielu z Was, źle pobrzmieć może. Jednak- wierzcie - to luksus! Mieć kogoś, kogo zawsze można zapytać o radę, z kim można przedyskutować, prosić o pomoc.\nTo pewnie właśnie dlatego tak wiele i tak często udaje się nam!\nKilka argumentów temu opowiadaliśmy Wam o historii wprowadzania pojęć asystent i terapeuta - cień.\nTeraz chcemy przywołać inne pojęcie, które pomalutku, powolutku wprowadzamy. Pojęciem tym są: SUPERWIZJE.\nNo fakt.... jeszcze niedawno mówiąc w szkołach niebehawioralnych (i masowych i specjalnych) o potrzebie superwizji czuliśmy się nieco jak kosmici:)) Przynajmniej tak czasem na nas spoglądano:))\nAle dziś.... naprawdę na naszych oczach się to zmienia. Coraz częściej zdarza się, że te szkoły zapraszają superwizorów behawioralnych. A oni pomagają. Więc szkoły się cieszę. I opowiadają o tym innym szkołom.\nMoże za 10 lat (albo i wcześniej) superwizje w szkołach staną się standardem? A może nawet wymogiem ustawowym?\nSięgamy do argumentu najsilniejszego jaki mamy w zanadrzu...\nNajsilniejszego- bo wypowiedzianego nie naszymi słowami....\nPrzeczytajcie te dwa listy.\nNiektórzy z Was je już czytali - publikowaliśmy je ok 2 lat temu.\nJednak jeżeli mamy argumentować czemu warto pomóc PSTB, to nie znamy niczego mocniejszego.... Poza tym: warto przeczytać chyba raz jeszcze...\nRaz jeszcze dziękujemy Rodzicom, którzy je napisali: Reni, Władkowi i Izie- DAJECIE NAM SIŁĘ!!!\nA oto kolejny list od Rodziców\nNo i jak my po TAKIM liście nie mielibyśmy mieć sił?!? MAMY!\nMamy by walczyć o rozwój, o stabilność.\nWięc pomóżcie nam- a my OBIECUJEMY, że nauczymy jeszcze wielu terapeutów!!!\nNiektóre z nich możecie przeczytać tu: http://www.pstb.org/historia.php\nNawet medal dostaliśmy:))) Też go można tam- pod wskazanym linkiem, zobaczyć:))\nCzyli: doceniają nas inni!\nW przypadku wielu z prowadzonych przez nas form działalności koszty ich realizacji są zbyt wysokie, by mieć nadzieję, że przetrwają one w sytuacji gdy Rodzice podopiecznych będą musieli ponosić pełen koszt....\nTak jest np. w przypadku turnusów rehabilitacyjnych... Bez dofinansowania koszt na Rodzica + dziecko wyniósłby za 2 tygodnie ok. 13 tys zł....Stąd w tym roku nie zorganizowaliśmy turnusu.\nAle wszystko co uda nam się zebrać ze środków od wszystkich naszych donatorów, przeznaczymy na turnus przyszłoroczny.\nJednak tych form, w sytuacji "braku perspektyw na kontynuację" jest więcej....\nNajtrudniejsza sytuacja jest w przypadku ZIK- u (Zespołu Interwencji Kryzysowych).... tam koszty są najwyższe, a rodzin oczekujących wiele.\nNic dodać, nic ująć....Niektórzy czekają już bardzo długo....\nZa nimi wszystkimi piekło trudnych zachowań.... za (lub częściej OBOK) niektórymi oczekującymi też (częstokroć) piekło szpitala psychiatrycznego i długotrwałego unieruchomienia.\nOni naprawdę mają tylko nas! A my naprawdę nie mamy środków....\nWięc....POMÓŻCIE NAM!!!BYŚMY MOGLI POMÓC IM!!!\nKrok za krokiem zbliżyliśmy się do argumentów końcowych, podsumowujących.\nPrzede wszystkim chcemy Wam powiedzieć, że pomoc dla PSTB to coś NAPRAWDĘ WAŻNEGO!!! Dlaczego?\nBo to nie tylko "po prostu" pomoc organizacji! To także nie "tylko" pomoc jej podopiecznym!\nTo również wsparcie rozwoju terapii behawioralnej w Polsce, a także wkład w rozwój nauk opartych o dowody!\nNie wątpimy, że będziecie się chcieli przyłączyć do tego dzieła!!!\nW ramach podsumowania nie możemy tego nie wyakcentować...\nMamy kłopoty, bo:\n- za dużo oczekujących na pomoc\n- za mało środków na pomoc\nMamy siły, chęci, wolę, umiejętności i wiele innych czynników, by POMOC CZYNIĆ.\nAle byśmy mogli działać my, najpierw musicie zadziałać WY!!\nNasi podopieczni potrzebują naszej pomocy!!!\nWydaje się, że każdy jeden powinien był Was przekonać.... Ale 100? MUSI!!!!\nWięc prosimy- nie czekajcie do jutra!\nWłożyliśmy w naszą argumentację serce całe i duszę całą...Opowiedzieliśmy o trudnościach, działaniach, sukcesach. Przede wszystkim zaś staraliśmy się opowiedzieć o naszych podopiecznych- tych dla których właśnie walczymy o pomoc.\nŻywimy nadzieję, że nie pozostaniecie obojętni!\nMożliwości pomocy przecież macie wiele!\n- wpłata choć 1 zł tu: https://wspieram.to/projekt/6496/wasciwa-deska-ratunku-program-diagnozy-i-terapii-dla-d\n- zagłosowanie na nasz projekt tu:https://todlamniewazne.pl/inicjatywa,922,wlasciwa-deska-ratunku-program-diagnozy-i-terapii-dla-dzieci.html\ni wieleeeeele innych możliwości:))\nWięc... NIE CZEKAJCIE I DZIAŁAJCIE! JUŻ DZIŚ! PROSIMY!!!\nOs. Wysokie 7, 31-819 Kraków\nChcesz być na bieżąco informowany o faktach z życia naszego Stowarzyszenia? Wypełnij poniższy formularz, aby Twój adres e-mail został dodany do naszej bazy:\n© 2016 Polskie Stowarzyszenie Terapii Behawioralnej


Teatr „Es” Uniwersytetu Trzeciego Wieku szykuje się do spektaklu. - Żarski Dom Kultury\nTeatr „Es” Uniwersytetu Trzeciego WIeku, pracuje online nad spektaklem Juliana Tuwima „Bal w Operze „. -Jak tylko minie pandemia to wystawimy spektakl w „Lunie” – mówi Waldemar Dybalski – reżyser przedstawienia oraz instruktor ŻDK. Cześć II.\nTen wpis opublikowano dnia piątek, 15 maja 2020 o godz. 12:31\tw kategorii Zapowiedzi Imprez. Możesz śledzić komentarze tego wpisu przy pomocy kanału RSS 2.0. Komentowanie i pingowanie zostały wyłączone.\n← Teatr „Es” Uniwersytetu Trzeciego Wieku szykuje się do spektaklu.\nAkcja Międzynarodowy Dzień Tańca – wyniki →


„Tak” dla LGBT, „nie” dla różańca. Ratusz blokuje reklamę inicjatywy modlitewnej przed sejmem\nstart Polecane „Tak” dla LGBT, „nie” dla różańca. Ratusz blokuje reklamę inicjatywy modlitewnej przed sejmem\n„Tak” dla LGBT, „nie” dla różańca. Ratusz blokuje reklamę inicjatywy modlitewnej przed sejmem\nWładze miasta zatrzymały emisję reklamy inicjatywy „Otoczmy Sejm różańcem świętym” w warszawskich tramwajach – przekonują jej organizatorzy. – To prześladowanie na tle religijnym i złamanie praw konstytucyjnych. Skierujemy sprawę do sądu – mówi „Codziennej” Marcin Dybowski z Krucjaty Różańcowej dla Ojczyzny. Zaledwie kilka dni temu prezydent z otwartymi ramionami witała w Warszawie aktywistów LGBT.\n11 listopada sejm po raz szósty zostanie otoczony modlitwą różańcową. Po raz pierwszy wydarzenie miało być reklamowane.\nZwróciliśmy się do firmy, która zajmuje się udostępnianiem nośników medialnych w metrze i tramwajach. Z przedstawionej nam oferty wybraliśmy Tramwaje Warszawskie jako najbardziej nam odpowiadające. Wystawiono nam fakturę, a reklama po dostosowaniu jej do regulaminu została przyjęta – mówi nam Marcin Dybowski z Krucjaty Różańcowej dla Ojczyzny, która organizuje wydarzenie.\nOkazało się jednak, że jest problem z emisją reklamy.\nNajpierw na poziomie samych Tramwajów Warszawskich, a potem się okazało, że TW – chociaż nigdy tego nie robią – zwróciły się do ratusza z zapytaniem, czy wolno im taką reklamę publikować. Dostali odpowiedź, że nie- relacjonuje Dybowski.\nWydarzenie zostało zgłoszone do ratusza i jest zgromadzeniem legalnym.\nTe same władze łożą pieniądze na satanistyczne sztuki czy reklamowanie wydarzeń zdecydowanie negatywnych, a nam odmawiają reklamy akcji modlitewnej. To jest ewidentne prześladowanie na tle religijnym i złamanie praw konstytucyjnych. Skierujemy sprawę do sądu - zapowiada nasz rozmówca.\nCały tekst w „Gazecie Polskiej Codziennie” z 8.11.17r.


Galeria 2014 | postulat\nPostulant Marcin Stube wraz ze swoimi pomocnikami przy pracy\nObecny rocznik postulatu tworzą bracia o różnych predyspozycjach także tych artystycznych. Jednym z nich jest br. Marcin, który potrafi własnymi rękami robić takie oto ozdoby choinkowe i kartki świąteczne. Tylko pogratulować zdolności i ... cierpliwości w pracy. Poniżej przedstawiamy niektóre tylko Jego dzieła...\n17.X - Pielgrzymka piesza postulatu do Charłupi Małej (Sanktuarium Matki Bożej Sieradzkiej)\nPostulanci przy pracy\nZBIÓRKA PŁODÓW ZIEMI ORAZ REKREACJA\nW dniach 7-31lipca 2014 roku wyjechaliśmy do swoich domów na czas odpoczynku. Były to dla nas ostatnie dłuższe chwile, jakie przed nowicjatem spędziliśmy z naszymi rodzinami. Tylko jeden z nas (brat Kamil) postanowił ten czas spędzić nietypowo i odwiedzić wszystkie nasze klasztory w Polsce podróżując… rowerem! Z pomocą Bożej Opatrzności udało mu się tego dokonać!\nOstatniego dnia lipca, przepełnieni wrażeniami z radością powróciliśmy do Warty, stęsknieni już za wspólnotą, za braćmi, których dał nam Pan…\nPo kapitule prowincjalnej, która odbyła się w maju b.r. w Kalwarii Zebrzydowskiej w ostatnich dniach czerwca dokonały się zmiany personalne w naszym klasztorze.\nZ naszej wspólnoty zostali przeniesieni:\n- ojciec Zachariasz (który skończył swoją kadencję jako gwardian) do Zakopanego;\n- ojciec Otto do Radecznicy;\n- ojciec Paweł do Wetliny.\nNatomiast nowym przełożonym naszej wspólnoty został , który dotychczas pracował w Piotrkowie Trybunalskim. Witamy go z radością i modlimy się o Boże błogosławieństwo dla Niego w Jego posłudze!\n„Zróbcie Mu miejsce, Pan idzie z nieba!”\n19 czerwca wraz z Chrystusem Eucharystycznym wyszliśmy na ulice Warty, aby w uroczystej procesji zorganizowanej przez warckie parafie Wniebowzięcia NMP i świętego Mikołaja uwielbiać Go za nieskończoną miłość, jaką nas obdarzył, a także prosić o błogosławieństwo dla naszego miasta.\nIII WYJAZD DO KALWARII ZEBRZYDOWSKIEJ\nW dniach 13-16 czerwca po raz trzeci odwiedziliśmy nasze sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej. Tym razem szczególnym powodem tego wyjazdu były święcenia kapłańskie czterech naszych współbraci z Wyższego Seminarium Duchownego (o. Bartosza, o. Anastazego, o. Augustyna i o. Sancjusza), które odbyły się w sobotę 14 czerwca, a także XI Ogólnopolskie Nocne Czuwanie w intencji Powołań zorganizowane przez ojca Zefiryna, prowincjalnego moderatora duszpasterstwa powołań, które rozpoczęło się tego samego dnia wieczorem. Ponadto w piątek 13 czerwca uczestniczyliśmy w nabożeństwie fatimskim w kościele Grobku Matki Bożej, a w poniedziałek 16 czerwca modliliśmy się w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie- Łagiewnikach.\n14.06.2014 - ŚWIĘCENIA PREZBITERATU\nDRUGI ODPUST W KOŚCIELE SIÓSTR BERNARDYNEK\nW poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego, napełnieni „mocą z wysoka” wzięliśmy udział w (drugim) odpuście w kościele Sióstr Bernardynek. Uroczystościom przewodniczył o. Zachariasz, a homilie wygłosił wikary klasztoru i nasz ojciec duchowny – o. Cecylian.\nPrzywitanie przez ojca Faustyna.JPG\nWe wtorkowe przedpołudnie wybraliśmy się całą wspólnotą na dzień otwarty do Szkoły Specjalnej, która mieści się w naszym mieście. Udało się nam nawiązać przyjacielskie relacje z dziećmi, które przygotowały wzruszającą akademię opisującą codzienność szkoły. Później spotkaliśmy się z panią dyrektor, która podzieliła się z nami długim doświadczeniem pracy w tej placówce.\nOd niedawna dwóch lub trzech braci z naszej wspólnoty posługuje w wolontariacie, przychodząc dwa razy w tygodniu do tej pięknej szkoły, zaś jako cała wspólnota pragniemy włączać się w różne akcje, które są organizowane przez szkołę w okolicy.\nODPUST W PIOTRKOWIE TRYBUNALSKIM I AKCJA ODDAWANIA KRWI\nPodczas zbierania ofiary.JPG\nDnia 1 czerwca uczestniczyliśmy w odpuście ku czci Matki Bożej Piotrkowskiej, na który zaprosił nas kustosz sanktuarium, ojciec Dawid Postawa. Kazania w tym pięknym sanktuarium głosił tego dnia ojciec Faustyn (homilie zamieszczamy poniżej), a siedmiu spośród nas usługiwało podczas Mszy Świętych. Szczególnym punktem uroczystości była suma odpustowa odprawiana pod przewodnictwem księdza biskupa Antoniego Dydycza z diecezji drohiczyńskiej. Podczas tej Eucharystii przygotowaliśmy asystę liturgiczną.\nBracia, którzy tego dnia pozostali w Warcie wraz z Regionalnym Punktem Krwiodawstwa w Sieradzu zorganizowali w naszym klasztorze akcję oddawania krwi, która stała się szczególnym akcentem rozpoczynającym czerwiec – miesiąc poświęcony Najświętszemu Sercu Pana Jezusa.\nWięcej zdjęć z tej uroczystości na stronie:\nWYCIECZKA DO WROCŁAWIA tzw."Majówka"\nW sobotę 17 maja wybraliśmy się na wycieczkę do Wrocławia. Podczas tej majowej wyprawy mieliśmy okazję podziwiać piękno Panoramy Racławickiej (którą podczas II wojny światowej uratowali nasi współbracia z klasztoru OO. Bernardynów we Lwowie, co było dla nas szczególnym powodem do dumy!), modlić się przed obrazem Mater Adorans we wrocławskiej katedrze, a także podziwiać piękno stolicy Dolnego Śląska z trasu widokowego Sky Tower. Wieczorem zaś, w murach Wyższego Seminarium Duchownego oglądaliśmy sztukę Brat naszego Boga napisaną przez Karola Wojtyłę, a odegraną przez wrocławskich kleryków.\nW dniach 25 kwietnia do 4 maja nasza wspólnota uczestniczyła w pielgrzymce do Włoch, której głównym punktem był udział w kanonizacji\nJana Pawła II i Jana XXIII.Pielgrzymowaliśmy razem z o. Juwenalisem, o. dk. Bartoszem, siostrami zakonnymi oraz uczniami i\nnauczycielami Katolickiego Gimnazjum i Liceum oo. Bernardynów w Łodzi. Był to dla nas bez wątpienia szczególny czas łaski, w którym mogliśmy nie tylko poznać nowych ludzi, ale przede wszystkim umocnić naszą więź z Jezusem przez modlitwę i obecność w miejscach naznaczonych mocą Bożą.\n"BĄDZ MI LITOŚCI, BOŻE NIESKOŃCZONY "\nW dniach 17-20 kwietnia nasza wspólnota wraz z całym kościołem przeżywała trzy najważniejsze dni chrześcijaństwa. Aktywnie włączyliśmy się w obchody Triduum Paschalnego w naszym kościele i u sióstr bernardynek.\nNiedziela Zmartwychwstania była dniem niezwykłej radości, kiedy składając sobie życzenia i śpiewając pieśni o Zmartwychwstaniu, podsumowaliśmy drugi etap postulatu, jaki przeżyliśmy. Za wszystko niech Bóg będzie uwielbiony!\n11 kwietnia na ulicach Warty odbyła się Droga krzyżowa połączona z Misteriami Męki Pańskiej. Każdy z nas wziął w tym wydarzeniu aktywny udział – jedni przez odegranie postaci (np. świętego Jana, Nikodema, Szymona Cyrenejczyka czy rzymskich żołnierzy), inni przez śpiew pieśni pasyjnych, a także czytanie rozważań podczas poszczególnych stacji.\nRelację z Misterium (wraz ze zdjęciami) można zobaczyć na stronie:\nUroczystośc Odpustowa ku czci św. Józefa\n19 marca w Uroczystość św. Józefa wzieliśmy udział w odpuście, jaki się odbył tego dnia u SS. Bernardynek. Mszy Św. o 10.30 przewodniczył O. Zachariasz, kazanie wygłosił O.Otto , a my przygotowaliśmy uroczystą aystę liturgiczną i posługę przy ołtarzu.\n5 marca rozpoczeliśmy 40-dniowy okres pokuty. Środa popielcowa była dla nas dniem skupienia, który przeżyliśmy poszcząc, adorując Najświętrzy Skrament, milcząć przy posiłkach. Przez cały Wielki Post będziemy prowadzić w naszym Kościele przygotowaną Drogę Krzyżową, a w środy i piatki tzw. "pięciominutówki"\n2 lutego w Święto Ofiariarowania Pańskiego schola " ADALBERTUS" dwukrotnie wykonała Akatyst ku czci Niepokalanej w naszym Kościele jak też i u SS. Bernardynek. W ten spodób włączyliśmy się w obchody Dnia życia Konsekrowanego. Była to także pierwsza Niedziela podczas której moglismy się pokazać w nowych albach.\nPiotrków Trybunalski - tgz. Niedziela Powołaniowa\nKalwaria Zebrzydowska-Alwernia- Kraków\n08.12.2013 Święto Prowincji\n7.11-13. - 13.11.2013r. - Kalwaria Zebrzydowska\n11.11.2013r. - Skawinki - Wadowice\n30.10.2013r. - Piotków Trybunalski\n16.10.2013r. - Charłupia Mała\nWizyta u Sióstr Urszulanek\nPoczatki... Postulantów :)


Drukarki Canon Pixma serii G9Fabryczny CISS)\nWątek: Drukarki Canon Pixma serii G9Fabryczny CISS)\n12-03-2016, 18:09 #1\nMuszę szybko zakupić nowa drukarkę. Ciekawy jestem opinii posiadaczy drukarek jak w tytule postu. Chodzi mi przede wszystkim o koszty eksploatacji i jakość wydruków foto, i oczywiście o trwałość tego sprzętu. Wybór to Brothet DCP 1500, Epson L365 lub Canon PIXMA G3400. Wszystkie maja fabryczny CISS. W sieci nie znalazłem zbyt wielu opinii ... ale Canon drukuje zdjęcia szybciej w porównaniu do Epsona. Natomiast Brother ma opinię wydruków słabej jakości zjęć. Z kolei Epson w stosunku do Canona drukuje z zabarwem Mageny. To wszystko co znalazłem. W tej sytuacji moim faworytem staje się Canon. Proszę kolegów o wskazówki dotyczące trwałości tych urządzęń, kosztów eksploatacji (pewnie podobne) i trwałości głowicy itp. Przepraszam za błąd w tytule !!\nOstatnio edytowane przez adamk9 ; 12-03-2016 o 18:11 Powód: Błąd w tytule postu\nCanon EOS 760D, Canon f/2.8 17-55 IS USM, Canon 70 300 IS USM, Canon 50 f/1,8 II.\n12-03-2016, 18:41 #2\nOdp: Drukarki Canon Pixma serii G9Fabryczny CISS)\nW pracy mamy L310 - od L365 różni się tym, że jest troszkę okrojona - m.in brak wifi. W domu używam canona IP7250 (bez CISS), zamienniki printlab.\nW ogólnym rozrachunku kupiłbym 2szt ip7250 zamiast 1 L310.\nEpson jest koszmarnie wolny przy druku jakościowym. Dodatkowo ma większą kroplę niż Canon (3pl vs 1pl) i różnicę widać (dodam że na co dzień pracuję z drukiem cyfrowym/offsetowym, więc może to być zboczenie zawodowe ). Jakość samego sprzętu to też przepaść - Jak otworzyłem paczkę z Epsonem to przeraziła mnie jakość materiałów. Za blisko 500zł kupujesz pustą w środku wydmuszkę bez funkcji, które mam w canonie za 50% tej kwoty (druk bez obramowania!, druk dwustronny, wifi, druku na CD). Mam wrażenie że jedyne za co płacisz to CISS a reszta to najzwyklejsze badziewie robione po kosztach - tutaj nie wiem jak cenowo, wydajnościowo wygląda canon z CISS.\nPlusem Epsona są głowice pizoelektryczne - pytanie czy w użytku domowym jest to odczuwalne. Teoretycznie łatwiej w nich utrzymać drożność / udrożnić i powinny być bardziej wytrzymałe niż termiczne głowice w canonie.\nGłowica w IP7250 umarła tydzień przed upływem gwarancji - drukarka wymieniona na nową - ta działa ponad rok i jest OK.\nKolorystycznie w obu przypadkach jest dobrze (porównuję zamienniki print-lab do oryginalnego tuszu epsona), ALE obie drukarki są sprofilowane.\nKoszty eksploatacji mogą być niższe w Epsonie w porównaniu do IP7250, ale nie potwierdzę ani nie zaprzeczę tego.\nGdyby nie awaria IP7250 w przeszłości i brak canona z CISS w okresie zakupu drukarki to i pewnie w firmie używałbym jakiegoś CANONA.\nIMO cena Epsona jest mocno zawyżona ze względu na CISS - pytanie jak cenowo wygląda w porównaniu do C ?\n12-03-2016, 19:39 #3\nWłaśnie cenowo stoją identycznie. Tusze do Canona są nieco droższe, ale mi zależy na wydrukach foto i dodatkowo jak zauważyłeś Canon ma wydruki bez obramowania. Gdzieś czytałem o słabych głowicach Canona i tego właśnie się boję. Domyślam się, że przeciwdziałaniem wysychania głowic powinno być częste używanie drukarki. Czy mógłbyś sprecyzować określenie "Teoretycznie łatwiej w nich utrzymać drożność / udrożnić i powinny być bardziej wytrzymałe niż termiczne głowice w Canonie" ? Co musiałbym robić w Canonie aby wszystko było w porządku, pomijając oczywiście wadliwość sprzętu. Dzięki za odpowiedź.\n13-03-2016, 18:26 #4\nCiężko odnieść mi się do jakości głowic w canonie - Miałem kilka drukarek z serii IP (na początku model którego nie pamiętam, później IP3600) ta pierwsza miała już swoje lata - umarła ze starości IP3600 nadal działa w moim rodzinnym domu - od początku jedzie na najtańszych tuszach z allegro (zamienniki po ~2zł / kolor) i działa. IP7250 przestała drukować czarnym pigmentem (pozostałe były OK) w serwisie wymienili na nową - ta aktualna działa bez większego problemu od ~roku. Drukuję raczej niewiele - głównie płyty i własne, niewielkie zdjęcia. Czasem stoi nieużywana 2-3tyg, czasem półtora miesiąca po czym odpalam i drukuję bez większej obawy o przytkaną głowicę. Prawdopodobnie drukarka przed drukiem sama robi czyszczenie - co tłumaczy dosyć długi czas oczekiwania na rozpoczęcie pracy.\nNie będę się zagłębiał w tematykę technologiczną głowic pizoelektrycznych i termicznych (google ma większą wiedzę niż ja), ale m.in dzięki temu, że mamy większą kroplę i jest ona bardziej przewidywalna ciężej jest ją zapchać na amen. Dodatkowo głowice epsona są na szeroką skalę stosowane w produkcyjnych maszynach wielkoformatowych (w pracy mam np. DX5).\nPrzypomniałem sobie o jeszcze jednej, być może istotnej rzeczy z powodu której zdecydowałem o epsonie do firmy - 3 lata gwarancji.\nPodkreślam, że wszystkie moje doświadczenia opieram na drukarkach bez CISS. Nie orientowałem się w temacie i nie wiem czy to taka sama głowica/konstrukcja co te, których używam.\n13-03-2016, 20:39 #5\nDzięki za informację. Jak najbardziej się przyda :-)\n06-04-2016, 14:29 #6\nOdp: Drukarki Canon Pixma serii G( Fabryczny CISS)\nZamieszczone przez adamk9\nI co kupiłeś ? Sam się zastanawiam nad G3400. Czekałem aż pojawi się jakaś testowa recenzja ale nadal jest pełno pseudo testów a raczej opisów.\nCzekałem też na cenę tuszy bo niedawno się pojawiły. Nie prawda jest że ktoś napisał że są droższe od epsona. Bo np czarny jest tańszy bo opakowanie zawiera 135 ml a nie 70ml w epsonie a cena podobna.\nPo drugie w Epsonie czarny to barwnik a w canonie pigment. Więc czarny powinien być bardziej wyraźny.\nTeraz czekam aż pojawi się cena głowic. No i na ile ta głowica wystarczy.\nPS jako autor postu popraw tytuł bo te G9 na G( bardzo wprowadza w błąd. Na początku myślałem że to jakaś inna seria.\nOstatnio edytowane przez Laminat ; 06-04-2016 o 14:31\n25-04-2016, 21:35 #7\nG3400 przetestowane - jest OK, choć IP7250 drukuje lepiej, ale znacznie drożej. Różnica w jakości druku tego samego zdjęcia w wielkości A4 jest minimalna, zestawiając oba wydruki razem widać, która jest z IP7250, ale jeśli zdjęcia nie są oglądane razem różnic nie będzie widać. G3400 ma tusze w cenie ok. 28 zł za 70 ml i są one trochę mniej odporne na blaknięcie niż tusze CLI 551 - nie mają Chromalife100+ , ale uzyskałem odpowiedź od Canona, że powinny wytrzymać ok. 70 lat w albumie bez utraty koloru (chromalife100+ ma termin 100 lat w albumie). Na razie wydruki leżą sobie na parapecie i się testują na blaknięcie - już jest lepiej niż z tanimi zamiennikami do cli551, które straciły już któryś barwnik i ich kolorystyka padła. Wydruk z G3400 na razie utraty barwy nie doznał, co mnie cieszy. Do drukarki idealnej brakuje jej druku na płytach, rozmiaru papieru A3+ no i trochę szerszego gamutu i nieco większej rozdzielczości, ale za tę cenę nie ma co narzekać.\n29-12-2017, 23:50 #8\nG3400 przetestowane - jest OK\nHej, chciałbym zapytać jak oceniasz po dłuższym czasie użytkowania? - Zastanawiam się nad zakupem tego modelu\nMam trochę obawę o kontrasty i ten druk czerni z CMY (bez czarnego)...\n07-05-2018, 22:11 #9\nPo dłuższym użytkowaniu ocena na minus niestety. Szkoda, że nie zdecydowałem się na Epsona L805. Największa wada Canona - słabe czernie i kontrast. Szczęściem IP7250 nadal działa, więc lepszy wydruk mam zapewniony. G3400 pracuje na okładki płytek i fotki do szkoły dla córek ;-)\n07-05-2018, 23:58 #10\nNa Epsonie serii L będą z kolei zielone szarości. Nie ma zmiłuj, jeśli wydruk ma być poprawny, atramentów/tuszy musi być więcej.\n« MacBook / Dell dla amatora fotografa


„Trzymaj swoje perfumy w łazience, nie testuj ich przed zakupem” – różne porady słyszymy. Nie zawsze poprawne. Oto 5 błędów, których nie powinno się popełniać ze swoim zapachem, aby ładnie pachnieć przez cały dzień!\n1. Umieszczenie swoich ulubionych perfum w łazience.\nPerfumy potrzebują suchego miejsca i temperatury pokojowej, aby utrzymać je przez długi czas i w dobrych warunkach. Łazienka nie jest więc najlepszym miejscem do jej przechowywania, ponieważ temperatury zwykle są zbyt wysokie: mogą zmienić kolor i zapach Twojego zapachu. Dlatego zaleca się przechowywanie butelki w sypialni.\n2. Pocieraj nadgarstki.\nPrawie wszyscy to robimy stosując nasze perfumy: pocieramy nadgarstki przed włożeniem odrobiny perfumu w szyję. Odruch ten nie jest jednak zalecany przez perfumiarzy, ponieważ pocierając nadgarstki, ogrzewamy skórę. To uwalnia enzymy, które mogą modyfikować zapach. Lepiej rozpylać perfumy bezpośrednio na skórę lub ubranie.\n3. Rozpylanie w niewłaściwych miejscach.\nAby zachować subtelny zapach swoich perfum, należy je rozpylać w strategicznych miejscach. Uwielbiają ciepłe miejsca, ponieważ pozwalają one na rozwój zapachów przez kilka godzin: szyja, nadgarstki lub tył ucha.\n4. Nie testuj swoich perfum.\nPerfumerzy zalecają poświęcenie czasu na testowanie zapachu, ponieważ zapach może zmieniać się w ciągu dnia. Aby dowiedzieć się, czy zapach jest odpowiedni dla Ciebie, zacznij od nałożenia kilku kropli na szyję, pod uszy i nadgarstki i nosić go przez cały dzień, aby zobaczyć jak zmienia się zapach. Jeśli chcesz przetestować kilka, powtórz testowanie następnego dnia z nowym zapachem.\n5. Nie należy wybierać odpowiedniej formuły.\nJeśli chcesz, aby Twoje perfumy utrzymywały się przez cały dzień, wybierz bardziej skoncentrowaną wodę perfumowaną, która będzie działać przez 4 do 6 godzin. Kto lubi lekkość i subtelność, może zwrócić się do wody toaletowej, mniej skoncentrowanej. Szukasz świeżości? Wybierz wodę kolońską, o bardzo delikatnym zapachu.


Wspólnota Krwi Chrystusa Podregion Swarzewski: grudnia 2012\nTEMAT III: Historia Wspólnoty Krwi Chrystusa oraz sylwetki świętych patronów\nTEMAT III: Historia Wspólnoty Krwi Chrystusa oraz sylwetki świętych patronów.\n1.Historia Wspólnoty Krwi Chrystusa\nkan. ks. Franciszek Albertyni\n08.12.1808 roku ksiądz kanonik Franciszek Albertini z\npomocą księdza św. Kaspra del Bufalo założył "Bractwo Przenajdroższej Krwi Naszego Pana Jezusa Chrystusa". Celem bractwa był kult Krwi Chrystusa, a jednocześnie pełnienie dzieł miłosierdzia wobec ludzi biednych i zagubionych.\nW 1815 roku papież Pius VII zatwierdził Bractwo i podniósł je do godności Arcybractwa (tzn. nadał mu charakter ogólnokościelny a nie, jak było dotychczas, związany z diecezją rzymską).\nks. Jan Merlini\nW 1851 roku ksiądz Jan Merlini, ówczesny generał Zgr.Misjonarzy Krwi Chrystusa powołał "Pobożne Zjednoczenie Przenajdroższej Krwi" ("Pia Unio"). Zjednoczenie miało identyczne cele, pozostawało jednak pod odpowiedzialnością i opieką zgromadzenia.\nPo Soborze Watykańskim II rozpoczęto odnowę Kościoła\nw tym zakonów i rozmaitych stowarzyszeń kościelnych. W\nroku 1983 zostały zatwierdzone przez Stolicę Apostolską\nodnowione „Statuty Generalne”.\nZjednoczenie przyjęło nazwę: „Unio Sanguis Christi”\n(„Unia Krwi Chrystusa”), która to nazwa, zależnie od specyfiki\ndanego kraju, znalazła swoje odpowiednie tłumaczenie.\nW Polsce istnieje jako „Wspólnota Krwi Chrystusa” (grupy prowadzone przez Misjonarzy Krwi Chrystusa) oraz „Stowarzyszenie Krwi Chrystusa” (grupy prowadzone przez Adoratorki Krwi Chrystusa).\nProces odnowy trwa nadal, jego wyrazem jest komisja powołana do rewizji „Statutów Generalnych”. W jej skład weszli reprezentanci grup USC działających w Europie, Kanadzie, Tanzanii, Indiach. Wypracowany został nowy model zarządu i reprezentacji poszczególnych regionów. Dodano również nowe akcenty teologiczne, ukazujące jeszcze bardziej bogactwo teologii Krwi Chrystusa.\nOwoc pracy międzynarodowej komisji w postaci tekstu „Statutów Generalnych” został zaprezentowany Radzie Generalnej Misjonarzy Krwi Chrystusa oraz Radzie Generalne Adoratorek Krwi Chrystusa. W lipcu 2010 roku został dany do zatwierdzenia Stolicy Apostolskiej.\nPierwsze grupy USC w Polsce powstały w 1981 roku na terenie diecezji wrocławskiej i częstochowskiej pod opieką Adoratorek Krwi Chrystusa. W tym też roku na zaproszenie\nPrzełożonej Prowincjalnej ASC rekolekcje poprowadził misjonarz Krwi Chrystusa ks. Winfried Wermter.\nRok 1983 uznaje się za rozpoczęcie działalności Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa w Polsce (rejestracja przez władze państwowe nastąpiła w 1987 roku). W tym też Kard. F. Albertini Ks. J. Merlini, CPPS roku powstaje pierwszy dom zgromadzenia w Częstochowie przy ul. Mąkoszy 1 (ówczesna\nZ uwagi na panującą w kraju sytuację polityczną niemożliwe było oficjalne działanie\nmisjonarzy takie jak nabór kandydatów, dom studiów teologicznych itd. Ciężar działalności\ndomu został przeniesiony na formację duchową świeckich. W każdy weekend odbywały się\nspotkania formacyjne, które zaowocowały rozwojem Wspólnoty Krwi Chrystusa a z czasem\nprzyniosły powołania do misjonarzy jak też zgromadzeń żeńskich.\n2. Sylwetki świętych patronów\nUrodził się 06.01.1786r w Rzymie. Już od młodych lat poświęcił się pracy apostolskiej, docierając do wielu różnych środowisk. Jako kapłan w 1808 r. wraz z kanonikiem Franciszkiem Albertinim przyczynił się do\npowstania Bractwa Krwi Chrystusa.\nGdy Napoleon zajął Państwo Kościelne, młody kapłan musiał opuścić Rzym i udać się na wygnanie. Po kolejnej odmowie złożenia przysięgi posłuszeństwa cesarzowi więziony był w najcięższych więzieniach (Lugo, mmola).\nPo powrocie z wygnania wraz z założonym przez\nsiebie w r.1815 Zgromadzeniem Misjonarzy KrwiChrystusa, zajął się odnową moralną ludu i formacją duchowieństwa. Osobiście poprowadził ponad 300 misji ludowych, nie licząc rekolekcji i innych dzieł apostolskich\noraz stworzył sieć domów misyjnych i rekolekcyjnych.\nDzięki pracy misjonarzy opanowano plagę bandytyzmu na całym Półwyspie Apenińskim.\nŚwięty Kasper przyczynił się również do założenia Zgromadzenia Adoratorek Krwi Chrystusa przez św. Marię De Mattias. Zmarł z wycieńczenia jako „ofiara miłości bliźniego", po wygłoszeniu swojej ostatniej misji w Rzymie i posłudze chorym w czasie epidemii cholery 28.12.1837 r.\nPapież Pius X dokonał uroczystej beatyfikacji 18.12.1904 r., a 12.\n06.1954 r Papież Pius XII kanonizował go. Liturgiczne wspomnienie: 21.10.\nUrodził się 07.04.1504 r w kraju Basków w\nBolonii, prezydentem Rady Królewskiej Navarry. W 1525r\nFranciszek podjął studia teologiczne w Paryżu. Po\nuzyskaniu stopnia magistra przez jakiś czas był\nPodczas studiów zapoznał się z bł. Piotrem Favre\n(1526) i św. Ignacym Loyolą (1529).\n15.08.1534r na Montmarte, w kaplicy Męczenników\nwszyscy trzej przyjaciele oraz czterej inni towarzysze\nzłożyli śluby, dając początek nowemu zakonowi -\nW latach 1537 -1538 Franciszek apostołował w\nBolonii, a potem powrócił do Rzymu, gdzie wraz z\ntowarzyszami oddał się pracy duszpasterskiej oraz\ncharytatywnej. 27.09.1540 r papież Paweł III\nzaaprobował nowe dzieło\n07.04.1541 r Franciszek zaopatrzony w królewskie pełnomocnictwa oraz mandat\nlegata papieskiego wyruszył na misje do Indii. Po trzynastu miesiącach podroży,\n06.05.1542r , statek przybył do Goa, politycznej i religijnej wówczas stolicy portugalskiej\nkolonii w Indiach. Święty zabrał się energicznie do wygłaszania kazań, katechizacji dzieci i\ndorosłych, spowiadał, odwiedzał chorych.\nW roku 1547 udał się do Japonii, gdzie dla wiary pozyskał 1000 osób. Po utworzeniu\nnowej prowincji zakonnej, założył nowicjat zakonu i dom studiów. Jego wielkim\npragnieniem było dostać się do Chin. Niestety nie udało mu się to za życia.\nUtrudzony podróżą i zabójczym klimatem rozchorował się na wyspie Sancian. Zmarł\nw nocy 2/3.12.1552 r.\nDo chwały błogosławionych wyniósł go Papież Paweł V w 1619 roku, trzy lata później\nzostał kanonizowany przez papieża Grzegorza XV.\nW 1910 r. papież św. Pius X ogłosił św. Franciszka patronem Dzieła Rozkrzewiania\nWiary, a w roku 1927 Papież Pius XI, wraz ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus, ustanowił\ngłównym patronem misji katolickich. Liturgiczne wspomnienie: 03.12.\nUrodziła się 04.02.1805r w Vallecorsa. Dzięki\nrozmowom z ojcem zdobyła wiedzę katechizmową i na\ntemat Pisma św. Poprzez czytanie Pisma św.\nDowiadywała się o wydarzeniach biblijnych oraz\nrozwijała wielką miłość do Jezusa, Baranka ofiarnego za\nWszystko to działo się w latach 1810 - 1825, kiedy w jej\nmiejscowości i całej okolicy przeżywano okres\ntragicznego bandytyzmu. W duszy Marii dojrzewała\nkonfrontacja między krwią ludzką przelaną z nienawiści\ni zemsty, a Krwią Chrystusa, która została przelana z\nmiłości, dla zbawienia wszystkich ludzi.\nW 1822r do Vallecorsa przybył św. Kasper, aby\ngłosić misje ludowe. Było to szczególne doświadczenie w\nżyciu 17-letniej Marii, która zapragnęła czynić to, co\nczynił ten misjonarz.\nPod kierownictwem św. Kaspra 04.03.1834 roku\nzałożyła Zgromadzenie Sióstr Adoratorek Krwi\nChrystusa. Na prośbę biskupa diecezji Angani otworzyła szkołę dla dziewcząt. Maria\npragnęła reformy społeczeństwa i świata, nie ograniczała się do samej szkoły, gromadziła\nmatki i młodzież, aby katechizować.\nŻycie Marii przebiegało w nieustannym pragnieniu "sprawiania przyjemności Bogu"\noraz radosnym zaangażowaniu się w pomoc "drogiemu bliźniemu", aby mógł poznać\ntajemnicę miłości Boga do ludzkości.\nMaria De Mattias zmarła w Rzymie 20.08.1866 r. Beatyfikowana została przez\nPapieża Piusa XII 01.10.1950 r. Uroczystej kanonizacji na placu św. Piotra dokonał Jan\nPaweł II 18.03.2003r. Liturgiczne wspomnienie: 04.02.\nUrodziła się 25.03.1347r jako 23 z dwadzieściorga pięciorga dzieci Jakuba Benincasy\ni Lapy Piangenti. Już jako kilkuletnia dziewczynka była przeniknięta duchem pobożności.\nWspierana Bożą łaską w wieku siedmiu lat złożyła Bogu w ofierze swoje dziewictwo. Z tego\npowodu w wieku 12 lat popadła w ostry konflikt z matką, która chciała wydać ją za mąż. Katarzyna\nkategorycznie odmówiła, a gdy nie pomogły perswazje i błagania - obcięła włosy.\nPomimo wielu trudności ze strony rodziny, w 1363r wstąpiła do Sióstr od Pokuty św. Dominika (tercjarek dominikańskich) w Sienie. Pod koniec karnawału 1367r., podczas nocnej modlitwy, dokonały się mistyczne zaślubiny z Chrystusem.\nPrzemawiała i pisała listy w imieniu Boskiego oblubieńca do najznakomitszych osób ówczesnej Europy, tak duchownych, jak i świeckich. Skupiła wokół siebie elitę Sieny, dla której stała się przewodniczką i mistrzynią duchową.\nNa skutek działania osób jej nieprzychylnych Katarzyna została wezwana przed trybunał inkwizycji\nwe Florencji. Po wnikliwym rozpatrzeniu sprawy orzeczono, że nie ma żadnej herezji w wypowiedziach\nŚwiętej ani w jej pismach.\nKiedy Katarzyna wróciła do Sieny, Włochy nawiedziła dżuma. Święta z oddaniem pomagała chorym.\nDnia 01.04.1375r otrzymała stygmaty, które aż do śmierci ukrywała przed światem. Czasy, w których\nprzyszło Katarzynie żyć, przypadły na tzw. okres niewoli awiniońskiej, kiedy papieże uzależnieni byli od\nkrólów francuskich. Na skutek usilnej interwencji Świętej Papież Grzegorz XI ostatecznie powrócił do\nUmarła z wyczerpania 29.04.1380r w Rzymie.\nPozostawiła po sobie trzy dzieła, które zawierają jej naukę: "Dialog o Bożej Opatrzności", "Listy" oraz "Modlitwy".\nPapież Pius II 26.06.1461 r w bazylice św. Piotra dokonał uroczystej kanonizacji Sługi Bożej. W nagrodę za poniesione trudy w obronie Kościoła Pius IX w 1866 r ogłosił św. Katarzynę drugą po św. Piotrze, patronką Rzymu.\nW 1939 r Papież Pius XII proklamował św. Katarzynę drugą obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Italii, a Paweł VI w 1970 r ogłosił ją doktorem Kościoła. Papież Jan Paweł II ogłosił ją w 1999 r współpatronką Europy. Liturgiczne wspomnienie: 29.04.\nOpr.: Ks. Dawid Wróblewski CPPS, Br. Heliodor Sikorski WKC\nEtykiety: Zasady wstąpienia do WKC\nWarsztaty: "Sztuka bycia animatorem"\nSerdecznie zapraszam ponownie wszystkich animatorów(diecezjalnych, parafialnych i grup, oraz kandydatów na takich animatorów) z całego naszego Podregionu swarzewskiego do uczestnictwa warsztatach. Będziemy pogłębiać kluczowe problemy dla funkcjonowania i rozwoju WKC w naszym Podregionie. Równocześnie będzie się odbywał dzień skupienia dla tych osób, które pragną poznać duchowość Krwi Chrystusa i nią żyć na co dzień.\nPozdrawiam z modlitwą, ks. Bogusław Witkowski cpps\n- dla animatorów i członków Wspólnot Krwi Chrystusa Podregionu Swarzewo\nProwadzący: Teresa Świderska\nUczestnicy: - animatorzy diecezjalni, parafialni, grup WKC w Podregionie, oraz zainteresowani posługą animatora\nCzas trwania warsztatu - 3 godz.\nTermin: - 1-3 luty 2013 r. Rozpoczynamy także wcześniej o 16.30 różańcem do Krwi Chrystusa.\nMiejsce: Dom Misyjny w Swarzewie- Tel 58 6 74 14 29 lub e-mail: bogusław@odkupieni.pl\nKonsultacja merytoryczna: ks. Mariusz Szykuła, Ks. Bogusław Witkowski cpps\nTEMAT: Budowanie i burzenie , oraz\nByć odważnym świadkiem Chrystusa w codzienności\nSerdecznie Zapraszam z modlitwą i błogosławieństwem.\nModerator WKC Podregion Swarzewo,\nEtykiety: Sztuka bycia animatorem\nTEMAT III: Historia Wspólnoty Krwi Chrystusa oraz ...