Jak wybrać odpowiednią domenę internetową? - Travelmarketing.pl\nOd wielu lat przyglądam się rynkowi domen turystycznych w Polsce i muszę przyznać, że pomysłów w naszej branży nie brakuje. Nagromadzenie wszelkiego typu złożeń ze słowem travel i hotel, cały wachlarz przedrostków, przedziwnych formantów, neosemantyzmów i neologizmów jest tak duże, że zasługuje na poważne opracowanie językoznawców i specjalistów od leksyki.\nAbstrahuję tu od rozważań, czy i na ile nazwa domeny ma wpływ choćby na pozycję w wynikach wyszukiwania. Skupię się raczej na słowotwórczym aspekcie nazwy, względnie jego warstwie brzmieniowej. No bo przecież niektóre nazwy od razu wpadają nam do ucha, są „przyjemne” w odbiorze, czasem po prostu ładne. Inne wymagają powtórzenia, zapisania lub odnalezienia w wyszukiwarce. Jeszcze inne z niczym nam się nie kojarzą, a już na pewno z podróżami i wypoczynkiem.\nNa co więc warto zwrócić uwagę, poszukując idealnej domeny internetowej dla swojego biznesu turystycznego? Poniżej znajdziecie kilka subiektywnych spostrzeżeń i wskazówek na ten temat.\nSzukaj domen generycznych\nNajbardziej pożądane są niewątpliwie domeny generyczne. Tego typu określeniem nazywamy zazwyczaj domeny powstałe z powszechnie używanych słów (głównie rzeczowników w mianowniku), opisujące dany produkt, usługę, zawód lub nazwę geograficzną. Przykładem domeny generycznej będą Bieszczady.pl, JakDojade.pl czy Wycieczki.com. Zatem to, co znajduje się przed rozszerzeniem decyduje o tym, czy mamy do czynienia z generykiem.\nOczywiście większość ciekawych nazw słownikowych (wakacje, noclegi, narty, wyprawy) już dawno znalazła właściciela, a nowo rejestrowane domeny często mają niewielki potencjał (inaczej byłyby już zajęte) i czasem lepiej poszukać okazji na rynku wtórnym.\nNo właśnie – na rynku wtórnym, czyli gdzie? Warto przeglądać giełdy lub aukcje domen (sedo lub allegro) fora internetowe, specjalne serwisy przechwytujące domeny (premium.pl lub aftermarket.pl) czy aukcje na żywo (meetdomainers.eu). Jeśli bardzo zależny nam na domenie, która jest zajęta, warto skontaktować się z właścicielem i zapytać, czy nie byłby zainteresowany sprzedażą.\nMamy bardzo niski współczynnik odnowień domeny .pl w porównaniu z innymi krajami europejskimi\nW Polsce ok. 40% domen jest porzucanych po roku (mamy bardzo niski współczynnik odnowień domeny .pl w porównaniu z innymi krajami europejskimi). Oznacza to, że szansa na nabycie wartościowego adresu, który nie został przedłużony przez właściciela, nie jest aż tak mała. Pamiętajmy, że domeny generyczne najczęściej nabierają wartości z czasem – więc jest to też bardzo dobra inwestycja z biznesowego punktu widzenia. Jeśli masz wątpliwości, czy warto inwestować w domeny generyczne, spójrz na bogate portfolio adresów internetowych takich firm, jak TravelOne czy Enovatis.\nDobrym rozwiązaniem w poszukiwaniu ciekawej domeny generycznej wydaje się być zaadoptowanie nazwy anglojęzycznej z polskim rozszerzeniem (np. trail.pl, trip.pl, fly.pl, hospitality.pl, meeting.pl).\nDomeny krótkie i tematyczne\nDomeny krótkie i tematycznie związane z prowadzonym biznesem zawsze będą osiągać wysokie ceny. Nie kombinujmy zbytnio z długością nazwy, bo trudno ją będzie zapamiętać. Dlatego właśnie adres internetowy typu goldentulipgdanskresidence.com nie do końca mnie przekonuje. To trochę tak, jakby Wyższa Szkoła Turystyki i Języków Obcych w Warszawie chciała zarejestrować domenę odpowiadającą jej pełnej nazwie.\nZatem krótkie nazwy, nawet jeśli są to złożenia, zawsze się obronią i będą dobrze odbierane przez użytkowników. Pamiętajmy też, by nazwa naszego brandu w jakiś sposób opisywała przedmiot naszej działalności. Abstrakcyjne domeny słyszane po raz pierwszy raczej niewiele powiedzą nowym użytkownikom. Na pewno nazwy Fregata, Sindbad są bardziej czytelne niż Franga czy Amida (nie od razu wiadomo, że to biuro podróży).\nCeluj w domeny narodowe\nNiewątpliwie domeny z końcówką .pl są najbardziej prestiżowe, chyba że działamy na rynku globalnym, wówczas najlepiej od razu zainwestować w domenę .com (w wyjątkowych przypadkach może być .net). Oczywiście na otarcie łez możemy sięgnąć po końcówkę .com.pl, ale trzeba liczyć się z tym, że część naszego ruchu może odebrać nam konkurencja (jeśli domena z rozszerzeniem.pl jest już zajęta). Nie inwestowałbym raczej w następujące domeny funkcjonalne: .net.pl, .info.pl czy .biz.pl.\nW poszukiwaniu atrakcyjnej nazwy miasta i samorządy chętnie sięgają po rozszerzenie .eu (gliwice.eu, lublin.eu, leba.eu). Tymczasem organizacje turystyczne i centra informacji turystycznej upodobały sobie końcówkę .travel (np. lodzkie.travel, podkarpackie.travel czy sandomierz.travel). Są też firmy, które zdecydowały się na domeny z rozszerzeniami .tourism.pl, .travel.pl lub .turystyka.pl. W większości jednak opieramy swoje nazwy na narodowej domenie i rzadko zdarzają się bardziej egzotyczne rozszerzenia (np. podroznik.tv czy apartamenty.tv).\nCzytaj więcej o domenach turystycznych: Miasto z kropką, czyli kto zyska na nowych domenach?\nW sieci znaleźć można jednak bardziej złożone adresy, które dziś mogą się wydawać nieco archaiczne, jak choćby orbisan.tbg.net.pl, apostolos.home.pl (w obu przepadkach możliwy jest zakup domeny z rozszerzeniem .com.pl). Niektóre firmy turystyczne postanowiły mieć w adresie url także miasto, w którym mają siedzibę, co w rezultacie daje dość skomplikowany twór: tropicana-travel-cieszyn.pl czy barbara-travel.rzeszow.pl. Nie polecam jednak tego typu rozwiązań.\nDomena z myślnikiem czy bez? Która lepsza?\nW naszej szerokości geograficznej za bardziej prestiżowe uznaje się domeny bez dywizów. W odróżnieniu od naszych niemieckich sąsiadów, wolimy więc nazwy bez kresek i takie też osiągają wyższą cenę na rynku wtórnym.\nNajlepiej jednak – szukając odpowiedniego adresu – zarejestrować (lub kupić na rynku wtórnym) dwie domeny: z myślnikiem i bez. Tę pierwszą warto przekierować na główny adres bez myślnika. Unikniemy wówczas sytuacji, w której na przykład pod nazwą Travel Market funkcjonować będą dwa serwisy (travelmarket.pl i travel-market.pl) należące do różnych właścicieli. Takich sytuacji w branży turystycznej jest niestety bardzo wiele.\nNa co jeszcze warto zwrócić uwagę, wybierając domenę?\nUnikaj bardzo złożonych nazw, zwłaszcza kilkuwyrazowych połączonych spójnikiem. Nie kombinuj na siłę z przedrostkami typu „e-” (chyba że chodzi o e-biznes, e-commerce czy e-turystykę) lub z liczebnikami typu 7 czy 24. Nie twórz na siłę polskich końcówek fleksyjnych do nazw obcojęzycznych lub końcówek, które z gramatycznego punktu widzenia nie mają racji bytu i – delikatnie rzecz ujmując – mogą wywołać bardziej zdziwienie niż zachwyt. Mam tu na myśli takie konstrukcje słowne, jak bieszczadersi (łącznie z aliasem bieszczaderia), hotelisko (dla mnie nazwa ma raczej negatywne konotacje), traseo (początkowo myślałem, że to serwis dla pozycjonerów).\nNie polecam też stosowania zdrobnień (autokarowka, zakopanek), słów z języka potocznego (wyrko w nazwie wyrkostop) lub neosemantyzmów, czyli nazw funkcjonujących już w polskiej leksyce, ale pod innymi znaczeniami. W tym ostatnim przypadku określenia spalarnia czy noclegownia nie kojarzą mi się dobrze z branżą turystyczną. Co nie znaczy, że nie podobają mi się w ogóle żadne słowotwórcze gry z użytkownikiem. Jednym z fajnych przykładów może być domena tuitam.pl, która nawiązuje do jednego z touroperatorów.\nMonitoruj domeny internetowe konkurencji\nNa koniec jeszcze jedna rada. Zanim wymyślisz ciekawą nazwę i znajdziesz sposób na pozyskanie i sfinansowanie domeny, sprawdź mimo wszystko, czy taka nazwa nie funkcjonuje już na rynku. Jest mnóstwo nazw serwisów zbieżnych i bardzo podobnych (np. travelbedder.com i travel-bidder.com) lub wręcz identycznych, tylko różniących się rozszerzeniem (np. nadmorzem.pl i nadmorzem.com).\nPodobnie rzecz się ma na rynku hotelowym. Pod nazwą hotel Neptun funkcjonuje w Polsce kilka obiektów, każdy z nich zagospodarował inną domenę. Spójrzmy: hotel w Juracie funkcjonuje pod adresem hotelneptun.pl, hotel w Łebie zarejestrował adres neptunhotel.pl, a hotel w Międzychodzie hotel-neptun.com.pl. Gdy wpisałem adres hotelneptun.com.pl do okna przeglądarki, znalazłem stronę Ośrodka Wypoczynkowego Neptun we Władysławowie.\nA jest jeszcze Ośrodek Wypoczynkowy Neptun w Krynicy Morskiej, aparthotel Neptun w Gdańsku oraz należący do Grupy Hoteli WAM hotel Neptun w Gdyni. Co Wam podpowiada intuicja? Oczywiście! Wystarczyło zarejestrować domenę w kilku wariantach (z inwersją, z dywizem oraz z rozszerzeniem .com.pl), by zabezpieczyć się przed przypadkowym wpisaniem adresu internetowego naszej konkurencji. Ale jak to mówią, mądry Polak po rejestracji domeny!\nfot. The AngryTeddy (pixabay.com)\n16 trendów w marketingu hotelowym na 2016 rok (infografika)... 6 lutego 2016 | Redakcja


Co z tym Kantem zrobić? – Gołdap – goldap.org.pl\nCo z tym Kantem zrobić?\n29 maja 2013 31 maja 2013 redakcja\nPodczas dzisiejszej sesji Rady Miejskiej doliczyłem się czterech osób, które wpadły na pomysł postawienia w parku metalowego posągu Immanuela Kanta. I, co ciekawe, każda z tych osób wpadła na ten pomysł osobno. Być może – telepatia.\nZaczęło się od propozycji, by, w ramach walki z kiczem, w miejscu gdzie stoi obecnie brązowy jeleń umieścić kiedyś naturalistyczny posąg z brązu podobny do tych, które stoją w Gusiewie i Sowietsku, czyli jelenia lub łosia. Miałoby to się sprowadzić m.in. do publicznej zbiórki metali kolorowych.\nI tu inicjatorów spotkała niespodzianka, bowiem sprawa nie jest prosta, gdyż okazało się, że jeleń ma swoich obrońców, a nawet można odnieść wrażenie, że jest dla niektórych wręcz kultowy. Jelenia w obecnym stanie popiera nawet burmistrz Marek Miros i radny Jan Steć. Ktoś z obecnych na sali zwolenników obecnego posągu nazwał go nawet „łosiojeleniem”. Mnie najbardziej się podobał, kiedy go ktoś przemalował na zebrę – wtedy przypominał dzieło sztuki awangardowej.\nNatomiast więcej zwolenników znalazła propozycja zbierania złomu na figurę Immanuela Kanta, tylko nie wiadomo dlaczego, wspomnianym wcześniej inicjatorom samotnik z Królewca ustawicznie kojarzy się z ławeczką, natomiast historia raczej go „skojarzyła” nie z tym rekwizytem tylko jako „spacerowicza”.\nWarto tu zacytować fragment tekstu Jarosława Słomy:\nBez względu na pogodę i porę roku o 15.30 wychodził na spacer. Zawsze samotny, w szarym surducie z hiszpańską trzcinką. W deszczowe dni kroczył za nim lokaj z parasolem. Odbywał długie wędrówki, zawsze chodził nad Pregołę. Czasami po południu zachodził do swego przyjaciela Josepha Greena, angielskiego kupca w Królewcu. Niekiedy ucinał sobie u Greena popołudniową drzemkę. Wieczorami pracował, kładł się spać o 22.00. Kant żył według zegarka. Prawdopodobnie był to wpływ angielskiego przyjaciela bowiem Green nazywany był „zegarowym wariatem”.\nInicjatorów, jak wspomniałem, jest kilkoro, natomiast jedno jest pewne – kilka lat temu Immanuela Kanta sprowadził do Gołdapi ówczesny wiceburmistrz Jarosław Słoma, choć niektórzy nawet twierdzą, że jako pierwszy sprowadził go do Polski.\nWideo: Gołdap w maju z kroniką filmową\n23 komentarzy do “Co z tym Kantem zrobić?”\n29 maja 2013 at 22:30\nŚwietną okazję do uczczenia Kanta stracono przy nadawaniu imienia LO. A teraz mamy 999 szkołę w Polsce imienia JPII. Szkoda, bo można by tradycję (chlubną przecież) kontynuować.\n30 maja 2013 at 09:40\nKiedyś to był „zeleń”!\n30 maja 2013 at 17:15\nA może koło jelenio-łosia ustawić 25 krasnali było by piękne\n30 maja 2013 at 17:35\nSzanowna Redakcjo I\nOdpowiadam na pytanie co z tym Kantem zrobić ?\nProsze państwa nic nie zrobić.Dokładnie nic. No może z jednym wyjątkiem a mianowicie. Rajcowie i włodarze miasta powinni zobowiązać kogo trzeba aby w miare potrzeby czyścił z mchu głaz do ktorego przytwierdzona jest tablica pamiątkowa Immanuela Kanta i wymył samą tablice,\nDla tych ktorzy zapomnieli przypomne,a tych ktorzy nie wiedzą powiadomie, że Immanuel Kant ur.22 kwietnia 1724 r w Królewcu,zm.12 lutego 1804 r tamże.\nFilozof niemiecki ,profesor logiki i metafizyki na Uniwersytecie Królewieckim.\nNie znalazłem w ogólnie dostępnych materiałach internetowych aby był uzasadniony powód postawienia w Gołdapi posągu prof.Kanta.\nPragnę zauważyć,że nam w Gołdapi i Polsce nie potrzebni są obcy filozofowie i historycy. Mamy własnych. Potrzeba nam ekonomistów z otwartą głową,światłym umysłem oraz zdrowym rozsądkiem.\nZwracam uwagę niektórych rajców i włodarzy na fakt,że nie są oni włascicielami miasta.Włascicielami są wszyscy mieszkańcy Gołdapi i ich należy zapytać czy wolno stawiać posągi obcym ktorzy dla tego miasta nic nie zrobili.\nRajcowie nie zapobiegli zaśmieceniu krajobrazu Pięknej Góry wiatrakami,a teraz chcą zaśmiecić miasto posągami.\nJeleń stojący na rozstaju ulic Okrężnej i Lipowej możecie nazwać kiczem , ale jest on wykonany przez Gołdapian i Polaków i tym samym posiada obywatelstwo naszego miasta.\nNa koniec mam pytanie do tytułującego się maciejberner. Co oznacza zdanie w Jego komentarzu ” Szkoda, bo można by tradycję (chlubną przecież) kontynuować.\nJaką to chlubną tradycję autor ma na wyśli ?\nPrzypomnę jeszcze w/w, że śp.Jan Paweł II był wybitnym i zasłużonym Polakiem,nawet dla innowierców i niewierzących.\n31 maja 2013 at 08:55\nSzerzej o związkach Immanuela Kanta z Gołdapią pisze na naszym portalu Jarosław Słoma: http://goldap.org.pl/2010/11/sladami-immanuela-kanta/\nWarto też zajrzeć na stronę Uniwersytetu w Marburgu i do biografii Immanuela Kanta: http://wiedza.pl/pl/p/Immanuel-Kant.-Biografia/276\nCo do generała von Lossowa – mieszkał co prawda w Niedrzwicy ale raczej nie mniej istotnym jest fakt, że był komendantem gołdapskiego garnizonu. Pisaliśmy na naszym portalu o ulicy Lossowa, która znajdowała się w pobliżu dzisiejszej Mickiewicza.\nmieszkaniec od 79 roku\n30 maja 2013 at 21:28\nHejka Mam mały żal do rodziców ze z Węgorzewa tutaj przeprowadzili się. Z każdym rokiem Te miasto pogrąża się za sprawą naszych Władców. Budują pomniki bo zapewne taki powstanie,parki z kamienia zwanym rynkiem , ulice zdrojowe i pijalnia wody , zadłużają się jak mogą aby było lepiej .Niestety im jakoś nie wychodzi. Jak ma być lepiej jeżeli chodniki krzywe ,ulice dziurawe , ( załatali niektóre ,ale już łaty pękają od ciepła)nawet śmietników nie ma na ul. Paderewskiego . Można by tak wymieniać bez końca …. przydało by się referendum za odwołaniem naszych Władców. P.S Moje nie zadowolenie dotyczy za równo Gminy i Powiatu . sorki za błędy ortograficzne .\n30 maja 2013 at 23:53\nPrzez chlubną tradycję miałem na myśli przedwojenną Kantschule (dzisiejsze LO). Nie ujmując zasług Janowi Pawłowi II myślę, że nie obraziłby się gdyby nie nazwano jego imieniem kolejnej szkoły czy skweru. Wydaje mi się natomiast, że Kantowi niczego nie brakuje jako materiałowi na patrona szkoły. Jako orędownik zasad elementarnej logiki nadaje się chyba do tego świetnie. Chyba że dyskwalifikuje go to, że był Niemcem? No i w przeciwieństwie do Jana Pawła II był w Gołdapi.\n31 maja 2013 at 05:38\nNie wiem czy pomysł pomnika Kanta w Gołdapi jest trafiony. Kant z tego co wiem to odbył jedną podróz do Niedrzwicy do swojego najlepszego kumpla a nie do Gołdapi. Osobiście chciałbym, żeby gmina zainwestowała w nowy pomnik jelenia, który by pod wzgledem artystycznym, materiałowym i jakościowym reprezentował lepszy poziom. Obecny pomnik jelenia nie jest wysokich lotów. Gusiew ma przepieknego łosia. Więc zainwestujmy w jelenia z brązu, który stał by się ikoną miasta i rozpatrzmy jego nową lokalizację , np. przy Placu Zwycięstwa. Obecna lokalizacja jest słaba. Turysta chcąc zrobić fotografię może być rozjechany przez samochód.\n31 maja 2013 at 07:36\nNasze LO im. Kanta! Gdy swego czasu usłyszałem o pomyśle zmiany patrona, też pomyślałem o Kancie. Popieram, to była świetna okazja. I szczerze wyznam, iż nie wierzę, że nasza młodzież tak licznie zagłosowała wówczas na JPII.\n31 maja 2013 at 09:30\nALE BOGATE MIASTO, KAMIENIE I POMNIKI ORAZ DZIURAWE CHODNIKI\n31 maja 2013 at 12:56\nNiniejszy komentarz kieruję do pana „maciejberner oraz do redakcji Gołdap ,org pl.\nFakt ,że w miejscu spalonego budynku w czasie wojny,po wojnie i odbudowie postało Liceum Ogólnokształcące nie wynika z żadnej tradycji. Taka była potrzeba .\nNie ujmuje zasług prof.Kanta.Może mieć swojego imienia liceum a nawet uniwersytet,ale nie w Gołdapi tylko w Krolewcu\nJeżeli chce pan udowodnić,że zasługi Kanta ocenia wyżej od zasług śp.Jana Pawła II to proszę udowodnić publicznie jakie są zasługi prof,Kanta dla Polski i Gołdapi.\nCzytałem wszystkie komentarze pana Słomy na temat Gołdapi i nie tylko.Nawet o tym,że w Gołdapi była kolej wąskotorowa. Nie wszystkie są prawdziwe ale to jest inny temat. Czytałem też biografię Kanta i nie doczytałem w niej nic na tamat zasług dla Polski i Polaków. Uzasadnienie o postawieniu obelisku faktem pobytu jest nie poważne.\nPomniki są stawiane w kazdym kraju na całym świecie.Są to posągi królów,prezydentówartystów,sławnych sportowców i innych bardzo zasłużonych dla danego kraju osób.\nNa koniec nasuwa się pewna refleksja.Zastanawiam się czy my jesteśmy jeszcze w Polsce. Gdzie się podziały ideały Bóg – Honor – Ojczzna.Dla ognostyków i niewierzących – Honor – Ojczyna. I z tym pytaniem zostawiam Państwa.\n31 maja 2013 at 13:11\nPrzepraszam za błędy . Powinno być -Ojczyzna .\n1 czerwca 2013 at 05:54\nPrzecież Kant ma już swój pomnik w Gołdapi. Sadzę, że jak na tak krótki pobyt w mieście (a przede wszystkim u swego kolegi Lossowa) ten pomnik w zupełności wystarcza. A nieco większa dbałość o jego stan by się przydała.\nOdnosząc się do zachowań Kanta. Z faktu, że spacerował regularnie, nie wynika jeszcze to, że od czasu do czasu nie przysiadł sobie gdzieś na murku albo na ławeczce. Sadzę,że zwłaszcza gdy był już starszym panem to mu się zdarzało. Nie widziałbym zatem przeciwwskazań, aby usadzić go na ławeczce. Koniecznie jednak wtedy warto by ławeczkę zrobić większą, aby obecni mieszkańcy Gołdapi mogli posiedzieć sobie z Kantem i podumać z nim nad Czystym Rozumem, Czy nad „Prawem Moralnym we mnie, i niebem gwiaździstym nade mną”.\nNo tak, już jednak wcześniej wyraziłem sceptycyzm tworzenia w Gołdapi drugiego pomnika Kanta. Sadzę jednak, że nie warto rzucać kłód pod nogi pasjonatom kantowskiej filozofii i samej postaci Kanta. Zwłaszcza jeśli swoje idee będę realizować jako pasję w czynie społecznym,\n1 czerwca 2013 at 09:05\nNiech realizują swoje pasje ale na własnym terenie i z własnych środków. Okres czynu społecznego minął 4 czerwca 1989 r.Obecnie jest wiele pilniejszych w mieście zadań do zrealizowania\n1 czerwca 2013 at 11:24\nLudzie opamiętajcie się.Wy chcecie stawiać pomnik przedstawicielowi zaborców Polski z lat 1972 – 1918. Postawcie też pomnik przedstawicielowi cara który mieszkał w Warszawie w pałacu namiestnikowskim.\n1 czerwca 2013 at 11:26\npomyłka -powinno być – przedstawicielowi zaborców Polski z lat 1772 – 1918\n1 czerwca 2013 at 18:18\nFranciszku, nikt nie powiedział, że chodzi o pomnik Kanta! Mowa o figurze naturalnej wielkości, odlanej z metali kolorowych zebranych przez naszych mieszkańców z własnej woli i ochoty (właśnie dlatego żeby nie odbyło się to kosztem budżetu gminy). Moim zdaniem mogłaby to być figurka w postaci spacerującego po naszym parku wielkiego filozofa lub, jak chcą niektórzy, siedzącego na brzegu ławki, tak by można było przysiąść się do niej. Tak więc, Franciszku, jak najbardziej „na własnym terenie” bo miasto jest nasze wspólne i jak najbardziej” z własnych” bo prywatnych środków. Od tych którzy dobrowolnie zechcą tę akcję wspomóc. Ty, tak samo jak każdy inny – nie musisz.\n1 czerwca 2013 at 20:46\nNiewłaściwie pan pojmuje określenie własnego terenu.Miasto jest własnością społeczną wszystkich mieszkańców i tylko za przyzwoleniem większości mogą być stawiane posągi (figurki) obcym.Tymbardziej żew omawianym przypadku sprawa dotyczy przedstawiciela zaborców Polski z lat 1772 – 1918.\n1 czerwca 2013 at 21:48\nAha. więc wszyscy niemieccy, rosyjscy i austriaccy wielcy uczeni, myśliciele, tuzy nauki, literatury – won. Bo to przedstawiciele zaborcy. Franek … bój się Boga. Co Ty wygadujesz? To może jeszcze napiszesz jak to Kant z polskością walczył?\n2 czerwca 2013 at 06:57\nPowinniśmy też zburzyć Kraków, Poznań i Częstochowę bo lokowane na prawie niemieckim.\n2 czerwca 2013 at 19:18\nPo pierwsze Kant nie był Niemcem a był Prusakiem.\nPo drugie nie powiedziałem won ale napisałem czarno na białym , nie zasłuzył na to aby Polacy (Gołdapianie) stawiali obelisk,figurke czy pomnik.\nPo trzecie jeżeli są pasjonaci prof.Kanta w Gołdapi to niech kupią jego dzieła i się nimi pasjonują. Z tego co wiem są w tłumaczeniu na język polski.\nKometarz Anonima traktuje jak anonim . Na anonimy nie ma obowiązku udzielania odpowiedzi.\nPanowie , nie da się zakłamać prawdy historycznej a ona jest następująca. Kraje Rosja , Austria i Prusy były zaborcami Polski w latach 1772 – 1918.\nKraj czy państwo to nie tylko rzad ale tez obywatele.Jak państwo jest zaborcą to jego obywatele rownież.\nSzanowni Państwo ! Nie idźcie w tak dziwną dyskusje.Należy sobie odpowiedzieć na pytanie czy stawianie pomnika to jest indywidualny kaprys czy zbiorowa propozycja . Proponuje referendum. Pozdrawiam i życzę pogody ducha.\n2 czerwca 2013 at 20:24\nSłuszna propozycja .popieram propozycję pana xyz.


Parafia Przemienienia Pańskiego w Buczkowicach - Słodka niedziela z Oazą Dzieci Bożych\nTego, który w Nazarecie\nTobie powierzony był,\nMy strzeżemy na tym świecie.\nGdzie Majestat Boży skrył.\nTwą miłością, sercem Twojem,\nUcz Jezusa wielbić tu,\nJak Ty, pracą, łzami, znojem,\nCałem życiem służyć Mu!\nDla Niego żyć...\nNiech z Ołtarza tajemnicy\nPonad całym światem już,\nZakróluje Syn Dziewicy,\nBóg Zbawiciel, Życie dusz!\nW Sakramencie ukrytemu\nNiech cześć odda cały świat,\nKażde serce niech ku Niemu\nSwej miłości niesie kwiat!\nDla Niego żyć..\nOd XII.2017 369383


Sałatka z ziemniaków - Przepis | Kafeteria.pl\nSałatka z ziemniaków - Przepis\nJak wszystkie proste rzeczy - pyszna. Robi się ją błyskawicznie. Wystarczy wybrać parę ładnych ziemniaków. Reszta na ogół zawsze jest w domu.Jest świetnym dodatkiem do śledzia, z którym żegnamy się na czas jakiś. Równie dobra do wędlin.\n- 5 równych ziemniaków, pozbawionych skaz,\n- kilka wąsów dymki,\n1) Ziemniaki gotujemy w mundurkach. Powinniśmy wybrać gatunek "sałatkowy". Coraz częściejw sklepach znajdziemy informację, o tym które się do sałatek nadają.\n2) Ciepłe obieramy z łupinek. Kroimy na półplasterki lub mniejsze cząstki wedle własnej fantazji.\n3) Wrzucamy do miski. Na patelni rozgrzewamy 2 łyżki oleju i podsmażamy drobno pokrojoną cebulę na rumiano.\n4) Pokrojone ziemniaki polewamy cebulą. Solimy, ukręcamy pieprz. Kropimy kilkoma kroplamizwykłego, mocnego octu. Całość mieszamy delikatnie, aby plasterki ziemniaków nie pokruszyły się.\nNa co dzień w tej samej misce, w której ją przygotowaliśmy. Odświętnie przekładamydo szczególnie ładnej miski. Wierzch posypujemy pokrojoną dymką.\nMożecie ją posypać innymi zieleninami wedle własnego smaku i wyboru.\nKażdy przyprawia wg własnego gustu. Może być ostra, może być delikatna jak dla dziecka.\nSmaczna jeszcze lekko ciepła. Smaczna, gdy schłodzi się nieco w lodówce, a wszystkie smaki przegryzą się ze sobą.\nSałatka z ziemniaków: Podobne przepisy\nSałatka z ziemniaków: wypróbuj również


Urząd Skarbowy grozi windykacją? CERT Polska alarmuje - to oszustwo - dobreprogramy. — 123ru.net\nКолосков – о назначении Витора Перейры: «Нам нужен российский специалист»\nКаннаваро покинет пост наставника китайского клуба – он намерен поработать в Италии\nSport 24/7 » 23.07.2021 » Urząd Skarbowy grozi windykacją? CERT Polska alarmuje - to oszustwo - dobreprogramy\nUrząd Skarbowy grozi windykacją? CERT Polska alarmuje - to oszustwo - dobreprogramy\nUrząd Skarbowy grozi windykacją? CERT Polska alarmuje - to oszustwo dobreprogramy\nUwaga na fałszywe SMS-y. Oszuści podszywają się pod Urząd Skarbowy Interia\nKolejne oszustwo SMS - wiadomości o niezapłaconym podatku ANDROID.COM.PL\nМинздрав сообщил о состоянии пострадавших при стрельбе в Перми


Duży kutas między dużymi cyckami ⋆ Darmowe filmy porno erotube.pl Duży kutas między dużymi cyckami ⋆ Darmowe filmy porno erotube.pl\nDuży kutas między dużymi cyckami\nlaska ma konkretne cycki, facet ma konkretnego kutasa. Spotkali się i robią to co każdy by zrobił. Pieprzą się jak dwa króliki. Facet wsadza swojego kutasa w każdą jej dziurkę. Ona jest zadowolona, on też nie narzeka.\nKutas między dużymi cyckami Ogromne cycki młodej i seksownej dziewczyny Ruchanie między cycki jest zajebiste Ruchanie grubej blondynki Ogromne, wiszące cycki Kształtna brunetka z wielkimi cyckami Wielkie cyce jakich jeszcze nie widzieliście Duże cycki a raczej ogromne cyce Rudowłosa dziwka obciąga kutasa Duże cycuchy murzyńskich lesbijek Ostre rżnięcie w ogromne cycki Cycata laska obciąga sporego kutasa Na hiszpana z wytrskiem na twarz i cycki Szczupła nastolatka z ogromnymi cycami Ogromne cycki i jeszcze większa chcica\nFilm erotyczny zamieszczony: Lipiec 17, 2014\t. Ten film erotyczny znajduje się w kategorii: Pozostałe i został oznaczony tagami: darmowe filmy erotyczne, duże cycki, między cycki, młoda duże cycki, ogromne cycki, ospermiona cipa, wytrysk na cipę. Bezpośredni odnośnik do filmu.\nKamerka w sklepowej przebieralni\nPrywatny film porno


Przetargi Publiczne / Archiwum / Ustawowe narzędzia przeciwdziałania zmowom przetargowym\nStrona główna Archiwum Maj 2013 Prowadzenie postępowania Ustawowe narzędzia przeciwdziałania zmowom przetargowym\nData publikacji: 02-05-2013 Autor: Paweł Granecki\nTagi: wadium oświadczenie przesłanki wykluczenia wykonawców zmowa\nPorozumienie stanowiące tzw. zmowę przetargową zostało określone w art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Jego treścią jest uzgodnienie przez przedsiębiorców przystępujących do przetargu lub przez tych przedsiębiorców i przedsiębiorcę będącego organizatorem przetargu warunków składanych ofert, a w szczególności zakresu prac lub ceny.\nZmowy przetargowe z natury rzeczy eliminują lub znacznie ograniczają konkurencję, co jest sprzeczne z interesem publicznym i tym samym zakazane. Zmowa przetargowa niweczy bowiem podstawowy cel przetargu, jakim jest zobiektywizowanie wyboru wykonawcy poprzez wybór najkorzystniejszej oferty. Ustawodawca na przestrzeni lat podejmował liczne działania zmierzające do przeciwdziałania porozumieniom przetargowym ograniczającym konkurencję. Czy znalazł jednak instrument doskonały, który przy zachowaniu zasady proporcjonalności z jednej strony chroni konkurencję, a z drugiej nie jest nadmiernie uciążliwy dla uczestników systemu zamówień publicznych?


Rustykalny dom...: maja 2014\nAutor: Kasia Piekarz o 00:13 23 komentarze:\nAutor: Kasia Piekarz o 01:00 12 komentarzy:\nAutor: Kasia Piekarz o 11:22 3 komentarze:\nAutor: Kasia Piekarz o 13:21 8 komentarzy:\n(Przed chwileczką dostałam mamusiową laurkę z taką okładką... Ooooooch.... rozbroiła mnie kompletnie... :)))))))))) )\nNiełatwo mi pisać o mamie. Trudno ubrać w słowa uczucia, które wzbudza słowo "mama".\nJedno jest pewne. Dla mnie słowo "mama" to synonim miłości, ciepła i oddania.\nMoja mama kilka dni temu podczas obiadu wyznała, że chyba nie była dobrą matką. Kolokwialnie rzecz ujmując, ręce mi opadły. Nie wiem, skąd to stwierdzenie, bo moja mama jest przecież mamą wymarzoną.\nMoja mama jest osobą ciepłą, przyjazną. Nigdy nie postępuje złośliwie, nigdy nikogo nie krzywdzi. Jest mądra. Zawsze, w każdej sytuacji potrafi doradzić. Z każdej trudnej sytuacji potrafi znaleźć wyjście. Kiedy potrzebuję wskazówek, kiedy mi ciężko, mogę liczyć na jej wsparcie. I wiem, że rozmawiając ze mną nigdy nie powie mi: "zrób tak..", tylko przedstawi opcje, ukaże dobre i złe strony. Decyzje pozostawia zawsze mnie samej.\nMoja mama czyta w moich myślach. Często, gdy do niej dzwonię, słyszę: "właśnie o tobie myślałam..." .\nCzasem, gdy w moim życiu dzieje się coś złego, idąc do mamy, udaję, że wszystko w porządku. Uśmiecham się, nie pokazuję emocji. Ale ona... ona i tak wie. Zawsze wie. Ale dyskretnie nic nie mówi. Nie zaczepia, nie pyta. Tylko czasem po moim wyjściu zapyta w sms-ie czy wszystko w porządku.\nMoja mama jest dla mnie wzorem. Nauczyła mnie kultury, dobroci, zasad. Nauczyła elegancji serca.\nZawsze powtarzała mi, że trzeba mieć marzenia, trzeba się realizować. Dzięki niej dziś mam siłę i wspaniałe życie.\nKiedy pisałam pracę magisterską (która po części traktowała o moim dzieciństwie), miałam bardzo wymagającą promotor. Kiedy czytała rozdział o moich doświadczeniach, pochyliła się nad drukiem ze szklanym wzrokiem. Czytała długo. A gdy skończyła, powiedziała tylko tyle: "Kasiu, dzięki twojej mamie jesteś bohaterem. Bo żyjesz. Bo jesteś tutaj..."\nWiem, Mamusiku, że to przeczytasz;) więc z tego miejsca chcę Ci podziękować.\nDziękuję Ci za to, jakim dziś jestem człowiekiem. Za to, że jestem dobra, wrażliwa i w każdej sytuacji potrafię sobie poradzić.\nDziękuję Ci za Twoje poświęcenie. Za moje wykształcenie, które kosztowało Cię wiele wyrzeczeń. Za to, że ochroniłaś mnie przed złem.\nDziękuję Ci za to, że zawsze mogę na Ciebie liczyć. Za wsparcie, dobre słowo. Za kopniaki, których czasem potrzebuję i przytulasy, których, pomimo wieku, potrzebuję równie mocno;)\nDziękuję Ci za to, że uczysz mnie życia. Ciągle na nowo.\nDziękuję, że nigdy nie uczyłaś mnie nienawiści. Dzięki temu dziś umiem wybaczać. Tylko dzięki Tobie dziś nawet w bardzo złych ludziach potrafię doszukiwać się dobra.\nDziękuję za to, że nauczyłaś mnie mówić do Ciebie "kocham Cię". I że mnie to nie krępuje.\nDziękuję Ci, że nauczyłaś mnie cieszyć się każdą drobnostką. Dzięki temu dziś jestem szczęśliwa. Nawet, gdy brakuje mi pieniędzy, czy ktoś próbuje mnie skrzywdzić.\nDziękuję za cierpliwość. Za to, że nie narzekasz na moje spóźnialstwo czy moje humory.\nDziękuję za to, że w wieku nastu lat zawsze musiałam wrócić do domu o stałej porze. Że były zasady. I że byłaś konsekwentna. Dzięki temu dziś łatwiej mi żyć. Łatwiej mi wychowywać córkę. I dzięki temu jestem dziś z niej dumna.\nDziękuję Ci. I nigdy, ale to NIGDY więcej nie mów, że byłaś złą mamą.\nA gdy jeszcze kiedyś coś podobnego przyjdzie Ci do głowy, spójrz na powyższe słowa.\nJesteś taką mamą, jaką ja chcę być dla mojego dziecka.\nKocham Cię Mamciku!!\nAutor: Kasia Piekarz o 21:18 7 komentarzy:\nEtykiety: Sentymenty i wspomnienia\nOt, taki maleńki przedsmak rustykalnodomowych nowości...\nMiłej niedzieli kochani!!\nAutor: Kasia Piekarz o 03:37 20 komentarzy:\nAutor: Kasia Piekarz o 11:49 6 komentarzy:\nOgrrromnie się cieszę z powodu tego, że tak bardzo przypadła Wam do gustu moja wiosenna konsola:))\nNa początku chcę odpowiedzieć na pytania, które mi zadawałyście w komentarzach.\nMotylku, jeśli chodzi o kolor odpowiednika fluggerowskiego to: 2507.\nZasypałyście mnie pytaniami na temat tego, jak przykleiłam płytki. Otóż powtórzę, do klejenia użyłam kleju montażowego uniwersalnego Tytan. Jeśli zaś chodzi o fugi, użyłam bezbarwnego silikonu do sanitariatów.\nTeraz słów kilka o dwóch pięknych niespodziankach, jednej wiankowej, a drugiej - ceramicznej:)\nOstatnio wiele się dzieje w moim życiu zawodowym. Szykuję między innymi nowy sklepowy asortyment, który już niebawem zagości w Rustykalnym.\nMoja obecna praca, choć wymaga naprawdę maksimum czasu i poświęcenia, sprawia mi wielką radość.\nJednym z powodów mojej radości jest fakt, że mam przyjemność poznawać fajnych, pozytywnie zakręconych ludzi;)\nBardzo cenię sobie znajomość z dziewczynami tendomowymi, czyli Kasią i Moniką. Te kobietki mają niespożyte pokłady energii, którą to energią pozytywnie zarażają mnie i zapewne wiele innych kobiet;)\nKilka dni temu dziewczyny zrobiły mi MEGA-niespodziankę. Wstałam rano, odpaliłam komputer, sprawdzam pocztę, a tam mail od Kasi i Moniki z informacją, że mogę się spodziewać kuriera, bo postanowiły mi osłodzić dzień:) O rany, jak ja kocham takie niespodziewane niespodziewajki!!!! ;))\nKurier zapukał do moich drzwi godzinę później i wręczył mi tendomowy pakunek.\nDziewczyny przysłały mi piękny, wiosenny i zniewalająco słoneczny wianuszek:)) Wiedzą jakie kolory kocham, oj wiedzą;)) Tak się składa, że od ponad roku tendomowe wianki zdobią moje drzwi wejściowe. Zmieniam je wraz z przyjściem nowej pory roku, bądź w zależności od nastroju. Uwielbiam te wianki:)\nWybaczcie, że nie obfotografowałam drzwi..ale.. nie są najzdobniejszym elementem mojego domu;) (kiedyś je wymienię z dziką satysfakcją). Za to pozwoliłam sobie na małą sesję balkonową. Zauważcie, jak odważnie zadziałałam w tym roku z kolorem krzeseł..;)) Za to wianek na różowych krzesełkach prezentuje się niebiańsko:)))\nZaglądałam dziś na blog dziewczyn. Pracownia pod chmurką.. coś wspaniałego:) Ja chyba też dziś pojadę na działeczkę... :)\nDrugą niespodziankę mi zrobiła Pani Jolanta.\nPani Jola zajmuje się wytwarzaniem płytek ceramicznych. Być może i Wy znacie już firmę CeramikSystem, być może widzieliście na kiermaszach płytki ceramiczne ręcznie malowane, z literami czy cyframi.\nJa takie cudeńka miałam okazję podziwiać na święcie ceramiki w Bolesławcu.\nZawsze podobały mi się ceramiczne numery domów. Wyglądają niezwykle sielsko:))\nSpójrzcie kochani, co wykonała dla mnie Pani Jolanta. Mnie ze wzruszenia aż odjęło mowę... :)))\nPłytki są przecudne!! Pani Jolanto, jeszcze raz pragnę Pani podziękować za tak piękną niespodziankę:)))))\nPłyteczki przydały się podczas kiermaszu, w którym brałam udział. Przykleiłam je na drewnianej desce, jednak bardzo delikatnie, tak, żebym mogła je później odkleić i umieścić..hmm... mam nadzieję w przyszłości na ścianie swojej pracowni:)))\nO, a tu Pani artystka w swoim żywiole... :)\nŻegnam się z Wami na niedługo.\nAch, jeszcze słowo do Głogowian: ogródek merykowy już gotowy, zatem tych, którzy nie dbają o linię, zaś dbają o dobre samopoczucie, zapraszamy na lody;)))\nAutor: Kasia Piekarz o 00:14 21 komentarzy:\nBrrrr....ale zmarzłam... :))\nDwie godziny temu zaczęłam wczytywać post. Przez uchylone drzwi balkonowe dolatywały mnie dźwięki koncertu, który odbywał się tuż za rogiem, pod zamkiem (mamy noc muzeum). A że muza irlandzka, nóżki dość intensywnie mi podrygiwały pod blatem sekretarza.. Nie wytrzymałam. Postanowiłam posłuchać na żywo.\nWłaśnie wróciłam... Czuję się dotleniona i domuzyczniona;))\nPamiętacie konsolkę z poprzednich postów..?\nBlat wykleiłam płytkami, żeby deszcz go nie zniszczył. Pomalowałam na prowansalską zieleń...\nJak Wam się podoba mój stary-nowy balkonowy mebelek..? ;))\nMiłej nocy kochani!!\nAutor: Kasia Piekarz o 14:52 46 komentarzy:\nDzisiejszy post będzie baaaardzo kolorowy;)\nPrezentuję Wam mój świeżo opatentowany wynalazek, czyli coś, co zadowoli każdą miłośniczkę jednośladów.\nKochane moje (Panowie wybaczą, ale to będzie post kierowany do płci delikatniejszej;))\nOstatnio coraz więcej osób porusza się rowerem. Być może to wpływ trendu EKO, być może też dlatego, że jazda rowerem stała się po prostu modna, a producenci rowerów tudzież samych akcesoriów wychodzą na przeciw potrzebom estetycznym klientów.\nI ja postanowiłam stworzyć coś, co nada indywidualnego charakteru waszym jednośladom, a mianowicie przypinane kwiatowe dekory koszykowe:)\nPomysł narodził się w mojej głowie już rok temu. Miałam zamiar stworzyć różaną dekorację do swojego kosza... jednak projekt musiał dojrzeć;), trzeba było go dopracować.\nI tak, kobietki moje kochane, powstały moje pierwsze dekory rowerowe. Już dziś wieczorem pojawią się w Rustykalnym. Dodam, że nadają się zarówno do koszy wiklinowych, jak i metalowych.\nCena dekorów, które Wam dziś pokazuję, będzie baaaardzo atrakcyjna, ot tak, w ramach promocji na początek sprzedaży;) i będzie się kształtować w granicach 35-39zł ;)))\nJak Wam się podoba mój sposób na Ukobiecenie Roweru...??? ;)\n1. Dekor Fioletowa fantazja\n2. Dekor Pastelowe płatki\n3. Dekor Majowy bukiet\nAutor: Kasia Piekarz o 23:52 18 komentarzy:\nAutor: Kasia Piekarz o 01:20 19 komentarzy:


00142 010069 18629503 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-951373-2-7 Data wydania: 2018-07-24\n'Tonąca w błękicie' to nowe wydanie pierwszego tomu zmysłowego i namiętnego cyklu 'Żywioły'.\n1 Stoję na chodniku przed halą odlotów i jeszcze raz mocno ściskam Zuzię i Pawła. Spędziłam z nimi intensywny tydzień – rozstawaliśmy się tylko na kilka godzin dziennie, kiedy musieli być w szkole. Mimo to wiem, że będę tęsknić, zanim jeszcze samolot oderwie się od pasa paryskiego lotniska. – Bardzo was kocham! – Całuję ich. Paweł się krzywi. Nie znosi czułych gestów, szczególnie w miejscach publicznych. Zuzia odwraca głowę. Zgrywa twardzielkę, ale wiem, że próbuje ukryć łzy. – Widzimy się za miesiąc, szybko zleci. – Uśmiecham się wbrew temu, co czuję. Wokół nas przepychają się ludzie z walizkami, co chwilę słychać jakiś klakson. Jest tłoczno i głośno. Wzdycham i w końcu łapię rączkę swojej walizki. Poprawiam dużą torbę, która ciąży mi na ramieniu. Odwracam się jeszcze do Maćka, mojego byłego męża. Obejmuję go jedną ręką i muskam ustami jego policzek. – Pilnuj ich! – Jasne. – Krzywi się. Nie znosi moich uwag dotyczących opieki nad dziećmi. Uważa, że byłam, i nadal jestem, nadopiekuńcza. Za bardzo chcę je kontrolować i zbyt przejmuję się ich porażkami, niepowodzeniami i błędami, które popełniają. Wiem, że ma sporo racji, i że decyzja, by spędziły z nim rok we Francji, była słuszna. Choć trudna, w końcu byłam przy nich przez prawie piętnaście lat. Przy rozsuwanych drzwiach odwracam się jeszcze i ze łzami w oczach macham do nich. Kolejne dwie godziny spędzam na lotnisku, a stres sprawia, że zapominam o tęsknocie. Jest overbooking, co oznacza, że dla mnie i jeszcze kilku osób, nie ma miejsc w samolocie. Szanse na to, że wkrótce dotrę do Warszawy, są niewielkie. Nienawidzę takich sytuacji. Zawsze mam wszystko dokładnie zaplanowane i źle reaguję, gdy dzieje się coś, na co nie mam wpływu. Próbuję skoncentrować się na radach przyjaciółki – nie denerwuj się czymś, co nie zależy od ciebie – ale wcielanie tych mądrości w życie naprawdę nie jest łatwe. Biorę kilka głębokich oddechów, żeby nie krzyczeć na Bogu ducha winną kobietę wpatrującą się w ekran komputera. – Jaka decyzja? Późniejszy lot? – mówi po angielsku z mocnym francuskim akcentem. Zastanawiam się. Chwilę wcześniej dwie osoby, w takiej samej sytuacji jak ja, zdecydowały, że polecą wieczorem. Jednak wciąż mam nadzieję, że zdarzy się jakiś cud. – Poczekam jeszcze – mówię i odchodzę na bok. Snuję się po lotnisku, w końcu siadam na niewygodnej ławce, włączam komputer i przeglądam maile. Nagle widzę kobietę, która szybkim krokiem idzie w moją stronę. – Madame Poplawska? Kiwam głową i gwałtownie wstaję. Okazuje się, że czekanie było dobrą decyzją. Klasa ekonomiczna jest pełna, ale w biznesowej znalazło się miejsce. Mogę lecieć, oczywiście bez żadnych dopłat. W szalonym tempie docieram na pokład samolotu i z ulgą siadam na miejscu wskazanym przez stewardessę. To mój pierwszy lot lepszą klasą. Rozglądam się z zaciekawieniem, ale trochę wyższy standard nie robi na mnie specjalnego wrażenia. Raczej nie byłabym skłonna zapłacić znacznie więcej za możliwość spędzenia kilku godzin w takich warunkach. No, może przy naprawdę długim locie. Ale oczywiście jestem bardzo zadowolona, że w ogóle lecę. I będę miała jeszcze lepszy humor, jeśli miejsce obok mnie, które na razie jest puste, nadal takie pozostanie. Niestety, kilka minut później słyszę nad sobą głos: – To miejsce miało być wolne. Tak, taką miałam nadzieję – myślę i podnoszę głowę. Widzę intensywnie błękitne oczy. Są zimne, a wyraz twarzy mężczyzny patrzącego na mnie – daleki od sympatycznego. – Jest – odpowiadam równie nieuprzejmym tonem i zerkam znacząco na fotel. – Ale miały być dwa, moje i to drugie wolne. – Więc powinien pan wyjaśnić to z obsługą. Patrzy na mnie jakby się zastanawiał, czy wybuchnąć już, czy dopiero za chwilę. – Proszę zająć miejsca. – Słyszę głos stewardessy, która idzie w naszą stronę. – To miejsce miało być wolne! – Facet jest uparty i bardzo niemiły. – Tak, ale mieliśmy overbooking w klasie ekonomicznej i pańskie preferencje nie mogły być uwzględnione. Czuję na sobie jego wściekły wzrok i w duchu się śmieję. Nie miałam pojęcia, że tacy ludzie w ogóle istnieją! Naprawdę nie jest w stanie spędzić dwóch godzin obok innej osoby? – Nie zjem pana! – Nie wytrzymuję i wykrzywiam usta w złośliwym uśmiechu. Mężczyzna ze złością kręci głową i w końcu siada. Oczywiście to stewardessa chowa jego walizkę do schowka. Co za arogancki dupek! Przez kolejne pół godziny gapię się bezmyślnie w okno, potem wyciągam czytnik. Mam zamiar przebrnąć przez kilka rozdziałów kryminału – to rzekomo świetny, skandynawski autor, którego nazwiska nie da się zapamiętać, ani poprawnie wymówić. Jednak po kilku stronach odpuszczam. Znowu patrzę na chmury, potem kątem oka obserwuję mojego sąsiada. Mężczyzna z zaangażowaniem pisze coś na komputerze. Muszę przyznać, że robi nawet przyjemne wrażenie, oczywiście kiedy się nie wścieka. Jest chyba mniej więcej w moim wieku, całkiem przystojny. Ma ciemne włosy, krótkie, lekko rozczochrane, co nadaje mu chłopięcy i trochę łobuzerski wygląd, zupełnie niepasujący do jego zachowania. Jest szczupły, w ciemnych spodniach od garnituru i błękitnej koszuli. Marynarką pewnie też musiała się zaopiekować biedna stewardessa. Spod podwiniętych rękawów wystają umięśnione przedramiona pokryte delikatnymi włoskami, a długie palce szybko uderzają w klawisze. Nagle nieruchomieją. Odwracam głowę. Nie chcę, żeby zauważył, że na niego zerkam. Niestety, czuję na sobie pytające spojrzenie. Wytrzymuję chwilę, w końcu znowu patrzę w jego stronę. – Rozpraszam pana? Przesuwa wzrokiem po mojej twarzy i tułowiu. – Nie. Miałem wrażenie, że to ja rozpraszam panią – odpowiada mrużąc oczy. Dupek. Zdecydowanie. Unoszę kąciki ust w grymasie, który ma być uśmiechem. – Mylne wrażenie. – Nic bardziej błyskotliwego nie przychodzi mi do głowy. Już ani razu nie zerknę, nie ma mowy! Biorę czytnik i znowu próbuję się zmierzyć z jakimś-tam-ssonem. Niestety, nie mogę się skupić. Kryminał zaczyna się tak kiepsko, że nie jestem w stanie brnąć dalej, żeby się przekonać, czy autor jednak zasługuje na moją uwagę. Znowu gapię się w okno i walczę z chęcią zerknięcia na sąsiada. Facet jest intrygujący. Wkurza, irytuje, ale jednocześnie ma w sobie coś pociągającego. Oczywiście obiektywnie pociągającego, bo dla mnie obecnie żaden mężczyzna nie jest interesujący. Po kilku porozwodowych i nieudanych randkach już wiem, że nie mam ochoty na żadne damsko-męskie komplikacje. Dobrze mi się żyje samej, a nie odczuwam aż tak silnie braku czułości i bliskości, żebym szła na jakieś kompromisy z kolejną, bardziej lub mniej udaną, wersją mojego byłego męża. Owszem, mam w głowie jakiś ideał partnera, ale taki pewnie nie istnieje. A jeśli nawet, to przestałam się już łudzić, że kiedyś na niego trafię. Mężczyźni których spotykam, albo chcą przygody na jedną noc, albo szukają kobiety, która po miesiącu znajomości świata poza nimi nie będzie widziała, po dwóch wprowadzi się do nich, a po trzech będzie śniła o pierścionku zaręczynowym. Obie opcje nie są dla mnie. Nie szukam tylko seksu, ale nie chcę też uzależniać się od kogokolwiek i dopasowywać swojego życia do czyichś oczekiwań. Przyjaźń z bonusem, seksualnym oczywiście, byłaby dla mnie najlepszą opcją. Nie chcę być czyjąś jednorazową przygodą, ale też nie zakładam, że seks musi być związany z wielkimi uczuciami. W końcu nie kocham wibratora, którego zaraz po rozwodzie dostałam od mojej przyjaciółki Anki, a który wiele razy pozwolił mi się całkiem nieźle odprężyć. Teoretycznie mam to wszystko poukładane w głowie i w zasadzie jestem szczęśliwa. A jednak nie do końca. Uświadamiam sobie, że trochę mnie zabolało spotkanie z Maćkiem. Do tej pory miałam wrażenie, że wciąż chciałby, żebyśmy do siebie wrócili. Oczywiście to wykluczone, ale chyba ważne było to, że on wciąż myśli o mnie. Tymczasem dwa dni temu poszliśmy na kolację. Powiedział, że kogoś poznał. Że świetnie im się układa, a dzieci nawet ją lubią. Że miło spędzają czas, dobrze się bawią, a w seksie dogadują się wprost cudownie (to oczywiście powiedział dopiero, gdy na stole stanęła druga butelka wina). Powinnam się z tego cieszyć, w końcu rozwodowe emocje już opadły. Ale chyba boli mnie, że to Maćkowi zaczęło się układać, mimo że nasze małżeństwo rozpadło się z jego winy. Przecież powinien nadal cierpieć, prawda? Już sama nie wiem, czy jestem zła, bo on się dobrze z kimś bawi, czy dlatego, że ja się nie bawię. Więc może jednak nie powinnam się poddawać? Przypominam sobie Adama, o którym Anka ostatnio wspominała. To kolejny facet, który, jej zdaniem oczywiście, mógłby mi się spodobać. Może umówić się z nim? Ale tym razem nie planować, nie porównywać go z moją wizją idealnego faceta, tylko pójść na żywioł i po prostu dobrze się bawić? Wzdycham zmęczona tymi analizami. Zaczynam się wiercić, muszę rozprostować nogi. Wstaję i znacząco zerkam na sąsiada. Mężczyzna z zaciśniętymi ustami odkłada komputer, podnosi się i staje w przejściu. Całe szczęście! Nie muszę się o niego ocierać, żeby wydostać się ze swojego miejsca. Ale i tak dotykam go ramieniem, kiedy samolotem lekko trzęsie. – Przepraszam. Zarozumialec pewnie myśli, że zrobiłam to celowo. Trudno. Ruszam w stronę toalety i czuję na plecach jego wzrok. Dlaczego w ogóle tyle o nim myślę? – w duchu złoszczę się na siebie. W ubikacji zerkam do lustra. No rzeczywiście, raczej nie mogłabym go rozpraszać! Jestem bez makijażu, w zwykłej koszulce, dżinsach i w trampkach. Tylko moje włosy są w porządku, ale to akurat nie moja zasługa – wystarczy im dobry szampon, odżywka i fryzjer raz w miesiącu, żeby zawsze wyglądały nieźle. Myję ręce i wracam na miejsce. Tym razem mój sąsiad tylko podnosi się ze swojego fotela i przechodząc muszę go dotknąć. Moja twarz przez moment znajduje się tuż przy jego szyi. Mimo woli wciągam głębiej powietrze. Mężczyzna pachnie niesamowicie. Nie perfumami, ale czymś, co kojarzy mi się z wodą, słońcem i wiatrem. Stuprocentowy samiec – myślę, kiedy siadam na swoim miejscu. Znowu walczę, żeby na niego nie spoglądać. Muszę przyznać, że gdyby był choć trochę bardziej sympatyczny, to wzbudziłby moje zainteresowanie. Ale dobrze, że tak nie jest. Czułabym się wtedy fatalnie – w takim stroju i bez makijażu. Z ulgą słucham komunikatu o zbliżającym się lądowaniu. Szybko zapinam pas. Gdy samolot kończy kołowanie po płycie lotniska, zaskoczona widzę, że mężczyzna sam, bez pomocy obsługi, wyjmuje ze schowka swoją walizkę. Sięga też po moją torbę. – Dziękuję – mówię nadmiernie uprzejmym tonem. Nieznajomy lekko się uśmiecha. Nie mam pojęcia, o co mu chodzi. Najpierw jest najbardziej aroganckim facetem na świecie, a potem, bez żadnego powodu, staje się miły. Może Warszawa tak na niego działa? Szkoda, że nie na mnie, w każdym razie nie dzisiaj. Dużo bym dała za to, żeby nadal być z dziećmi w Paryżu. Widzę go jeszcze przez moment, gdy przed lotniskiem wsiada do samochodu z kierowcą. No tak, biznes klasa, szofer i pewnie pałacyk w Konstancinie. Czuje się jak pan świata i tym usprawiedliwia swoją arogancję. Kiedy przejeżdża obok mnie, ciepły dreszcz przelatuje mi po kręgosłupie. Zamyślona gapię się chwilę na odjeżdżający samochód. W końcu przytomnieję i podchodzę do pierwszej wolnej taksówki.\n2 W mieszkaniu rozpakowuję walizkę i wzdycham na myśl o czekającym mnie sprzątaniu – po tygodniu nieobecności wszędzie zalega sporo kurzu. Uwielbiam swoje cztery kąty, ale kiedy nie ma dzieci, irytuje mnie sprzątanie aż tylu, niepotrzebnych mi teraz, metrów kwadratowych. Wrzucam rzeczy do prania, podlewam kwiatki na balkonie, potem robię kawę. Siadam w kuchni przy dużym stole i zerkam przez okno. Nic się nie zmieniło. To oczywiste, bo nie było mnie tylko kilka dni, ale czuję się, jakbym wróciła z długiej podróży. Pewnie dlatego, że mam teraz dwa życia, zupełnie różne od siebie. W Warszawie jestem zapracowaną singielką, a w Paryżu – wciąż nadopiekuńczą, skupioną tylko na dzieciach, mamą. Uśmiecham się i oczywiście dzwonię do Zuzi i Pawła. Potem włączam komputer i odpowiadam na zaległe e-maile. Zerkam na swój całotygodniowy kalendarz. Mam tam zaznaczone wszystko – nie tylko spotkania służbowe, ale i zakupy, kawy z przyjaciółką, a nawet dni, w które powinnam odkurzać. Dociera do mnie, że to chore. Nie dość, że tak gęsto wypełnione dni wyglądają przerażająco, to jeszcze potem stresuje mnie nietrzymanie się planu – nie odkurzam, jeśli pochłonie mnie jakaś świetna książka, a potem mam z tego powodu wyrzuty sumienia. Tak naprawdę nie wiem, dlaczego sobie to robię. Pod wpływem chwili kasuję wszystko. Odpuszczę planowanie! Wyluzuję i dam sobie trochę oddechu. Wszystkim opowiadam, że nic nie muszę, i jak cudownie być tak wolną, a jednocześnie sama się wciąż poddaję kontroli i weryfikacji – zrobiłam, nie zrobiłam, zrealizowałam plan czy nie. Przymykam oczy i myślę, na co teraz miałabym największą ochotę. Na pewno nie na zakupy i porządki, a to właśnie było w planie. Basen, oczywiście! W Paryżu jedyną moją aktywnością fizyczną było chodzenie, z dziećmi lub bez nich, po sklepach, muzeach, knajpkach i kościołach. Moje ciało domaga się porządnego, intensywnego wysiłku, więc błyskawicznie pakuję torbę i po kilku minutach jazdy rowerem jestem już na miejscu. Zapach chloru i nasycone wilgocią powietrze sprawiają, że uśmiecham się z zadowoleniem. Tego właśnie potrzebuję! W basenie pływa tylko kilka osób. To wielka zaleta poniedziałkowego wczesnego popołudnia. Mogę mieć cały tor tylko dla siebie. Prawie godzinę pływam zmieniając style po każdych dwóch nawrotach, aż czuję, że moje płuca i mięśnie mają dość. Nurkuję jeszcze przez kilka długości basenu. Wolno sunę tuż nad dnem i rozkoszuję się uczuciem całkowitego oderwania od rzeczywistości. Moje ciało się rozluźnia, a myśli dryfują. Uwielbiam to! Kiedy wychodzę z wody, czuję się jak nowo narodzona. Pozwolę sobie dzisiaj na totalny luz! Poczytam, a potem skoczę do przyjaciółki na pogaduszki przy piwie. Anka mieszka blisko, niecałe dwa kilometry od mojego domu. Najczęściej jeżdżę do niej na rowerze, ale dzisiaj pewnie coś wypijemy i bezpieczniej będzie, jeśli pójdę pieszo. Gdy z daleka widzę jej blok z czerwonej cegły, uśmiecham się. Znamy się z Anką od liceum i mimo życiowych zawirowań, wciąż jest dla mnie jak siostra, ufam jej bezgranicznie. Jesteśmy dla siebie ważne i mówimy sobie wszystko. Świetnie się dogadujemy mimo, że sporo nas różni – ona, dawniej ostrożna i nieśmiała, jest coraz bardziej wyluzowana. Ja natomiast, w liceum szalona i niezbyt odpowiedzialna, od czasu urodzenia dzieci obsesyjnie planuję, przewiduję i kontroluję. Świetnie się uzupełniamy. W drzwiach ściskamy się mocno, jakbyśmy się nie widziały co najmniej kilka tygodni, a nie dni. Siadamy na niedużym tarasie. Jesteśmy same – mąż Anki postanowił wykorzystać kilka dni zaległego urlopu i pojechał z ich pięcioletnim synkiem Kubą do swoich rodziców na działkę. – No to opowiadaj. Jak było? – Anka podryguje niecierpliwie. Zawsze się martwi, czy mój pobyt w Paryżu nie skończy się jakąś awanturą z Maćkiem, albo wręcz przeciwnie – czy za bardzo się do siebie zbliżymy. Poza tym tęskni za moimi dziećmi, do których jest bardzo przywiązana. – Było dobrze. – Uśmiecham się. – Dzieci znowu urosły i zrobiły się jeszcze bardziej przemądrzałe. Zuza wciąż gada o chłopakach, co Maćka doprowadza do szału, a Paweł twierdzi, że dziewczyny są do kitu, ale zdaniem Zuzy usycha z miłości do jednej Hiszpanki, z którą jest w klasie. – No ładnie! – Anka chichocze. – Ależ to ciężki wiek! Łatwo im nie będzie. Ale to rozsądne dzieciaki, co? – Mam nadzieję. Maciek stara się je krótko trzymać, ale i tak jest zbyt miękki i niekonsekwentny. Szczególnie w stosunku do Zuzy. – Przejdzie mu, jak pannica pierwszy raz nie wróci na noc. – Wypluj to! – Żartowałam. Choć prędzej czy później będzie chciała zaszaleć. – Mam nadzieję, że później! Może nie będzie tak źle? – Nie? Przypomnij sobie, co my robiłyśmy w jej wieku. Zamyślam się na chwilę. – Masz rację, byłyśmy straszne. Moja matka do dziś nie wie, co zrobiłam, żeby dostać się bez biletu na Rawę Blues. – Krzywię się na to wspomnienie. – No tak, mina ochroniarza, kiedy podniosłaś koszulkę, była bezcenna. – Nie byłaś lepsza. – Ale pomysł był twój. – Śmiejemy się przypominając sobie szczegóły naszego pierwszego samodzielnego wypadu na duży koncert. – W każdym razie mam nadzieję, że moje dzieci są rozsądniejsze. – Łudź się kochana, łudź. Choć w sumie... – Anka zamyśla się na chwilę. – Nic innego ci nie pozostaje. Przerywa nam telefon. Anka wstaje, wchodzi do mieszkania i mówi coś stanowczym głosem. Kiedy wraca, przynosi z lodówki dwa piwa. – Telefon z pracy? – Tak – odpowiada niechętnie. – I jak tam w Mordorze? Krzywi się. Nienawidzi tego określenia zagłębia biurowców na Mokotowie, gdzie siedzibę ma jej firma. – A jak ma być? Coraz gorzej. W kółko mamy zebrania, z których nic nie wynika, a Francuzi szaleją. Masakra. – Widzę, że Anka ma dość i musi się wygadać, choć to dopiero początek tygodnia. Nie odzywam się i czekam na ciąg dalszy. – Dzisiaj siedziałam prawie dwie godziny dłużej. Francuzi najpierw przeciągali spotkanie, tłumacząc nam, jak mamy zrobić raport, który, co powinni wiedzieć, mamy już gotowy od tygodnia. Oczywiście jest zrobiony według ich wskazówek, które już dawno wysłali mailem. No, ale przecież jeszcze nam nie wytłumaczyli, że tabela z żółtym nagłówkiem, to tabela z żółtym nagłówkiem! – Anka ciągnie z irytacją. – A potem wyskoczyli ze zmianą strony tytułowej jutrzejszej prezentacji dla prezesa. Wszystko wydrukowane w kilkudziesięciu egzemplarzach, a oni chcą zmienić odcień błękitu. Facet nawet nie zauważy, co jest na tej stronie, bo będzie się gapił na kolana asystentki! Cholera! Naprawdę, powinnam rzucić to wszystko i kupić domek w Bieszczadach! – kończy ze złością. Anka pracuje w firmie, którą niedawno kupiła międzynarodowa korporacja z siedzibą we Francji. Od dwóch miesięcy warszawska filia przeżywa nalot ludzi z centrali, którzy usiłują wdrażać polską ekipę do pracy według francuskich standardów. Kosztuje to moją przyjaciółkę, szefową dużego działu, mnóstwo nerwów, więc czasem bełkocze coś o rzuceniu tego wszystkiego i zamieszkaniu na zabitej dechami wsi. – Po tygodniu oszalałabyś na takim odludziu. – Nieprawda. Wstawałabym wcześnie rano, piła kawkę na tarasie i patrzyła na piękny ogród... – Wiosną i latem – mówię drwiąco. – A zimą cały dzień machałabyś łopatą, żeby odkopać kawałek zasypanej śniegiem drogi i jakoś dojechać do sklepu po chleb. Oczywiście pod warunkiem, że w ogóle by go dowieźli. – Ale Kuba byłby szczęśliwy. – Tak, jeszcze przez rok. A potem poszedłby do szkoły oddalonej o co najmniej kilka kilometrów. Nie miałby kolegów na podwórku, dodatkowych zajęć, treningów. Daj spokój, spełnisz marzenie na emeryturze, choć daję głowę, że nigdy na niej nie będziesz. Anka nie może żyć bez pracy, kontaktu z ludźmi i wyzwań. Kocha nawet tą swoją korporację, choć nigdy się do tego nie przyzna. Wielokrotnie próbowałam ją namówić do zmiany pracy, albo założenia własnej firmy, jednak nigdy nie chciała nawet spróbować. – A propos... – Anka uderza dłonią w blat stolika. – Mieliśmy ostatnio spotkanie z ludźmi z „Medicor”. Był Adam. – Patrzy na mnie wyczekująco. – I? – Czekam na ciąg dalszy, choć doskonale wiem, do czego zmierza. – Powinnaś się z nim umówić. – No coś ty? – mówię niechętnie. Nie chce mi się teraz wracać do moich samolotowych rozmyślań. Z drugiej strony, prędzej czy później powiem jej o Maćku, i o tym, jak mi zepsuł humor swoimi zwierzeniami, więc równie dobrze mogę to zrobić teraz. – Maciek ma kobietę – oznajmiam po chwili milczenia. Czuję na sobie badawczy wzrok Anki. – I? – I co? – I jak się z tym czujesz? Bo wyglądasz, jakby ci to nie pasowało. – Pasuje. Ale trochę mnie zaskoczył. – Skubię paznokciem kawałek serwetki. – Chyba myślałam, że powinien poczekać, aż ja ułożę sobie życie. W końcu to ja byłam ofiarą. – Ale ty głupia czasem jesteś! – Anka z irytacją kręci głową. – Wiem. Generalnie się cieszę, tylko tak jakoś mi przykro. Nie dlatego, że jemu się układa, ale dlatego, że mnie nie. – Bo się bronisz rękami i nogami! – Głos Anki jest stanowczy. – Jasne! Bo sensowni faceci stoją w kolejce pod moimi drzwiami! – Nie. Ale ty oczekujesz nie wiadomo czego. Chcesz zjeść ciastko i mieć ciastko. Chcesz fajnego faceta, z którym będziesz mogła spędzać czas, kiedy ci się zachce. Z którym będzie ci dobrze w łóżku, ale jednocześnie niech przypadkiem nie chce czegoś więcej. – No tak. – Wzruszam ramionami. – To niemożliwe. – Maciek mówił, że właśnie taki układ ma z tą Sarą, czy jak jej tam. – Angielka? – Tak. Podobno świetna, i w łóżku, i poza nim. I nie chce niczego więcej. – Akurat! Teraz nic więcej, a za chwilę będzie w ciąży. Wybucham śmiechem. – To by się Maciek zdziwił. – Nie ma cudów, Lila. Prędzej czy później ludzie się do siebie przywiązują i albo idą dalej, albo się rozstają. – Nieprawda. – Tak? A ile znasz takich długoletnich niby-związków? Takich bez zobowiązań? Chwilę milczę. No dobra, nie znam. – Poza tym powinnaś przestać szukać faceta według planu. – To znaczy? – Marszczę brwi. – To znaczy, że powinnaś iść na żywioł. Spotykać się, pozwalać się ponieść emocjom, czasem popełnić jakiś błąd, ale przynajmniej będziesz wiedziała, że nie zamykasz się na różne możliwości od razu, gdy tylko facet minimalnie odstaje od twoich wizji i planów. – A pamiętasz, jak chciałam iść na żywioł z tym fryzjerem? – Nie fryzjerem, tylko właścicielem kilku zakładów fryzjerskich. – Nieważne. Świetnie wyglądał i podobał mi się. Na drugiej randce chciałam z nim iść do łóżka, niby na żywioł, tak? I co? Usłyszałam, że najpierw musimy się lepiej poznać – mówię z goryczą. – Bo to nie był żywioł. Coś zaplanowałaś i oburzyło cię, że facet nie realizuje planu. Którego zresztą nie znał. – Na pewno był gejem i tyle. – Nie, po prostu był fajnym facetem, który miał wobec ciebie dalekosiężne plany i nie chciał cię potraktować jak pierwszej lepszej. Nawet, jeśli ty tego chciałaś. Ta rozmowa zaczyna mnie męczyć. – Wracając do Adama... – Anka znowu zaczyna. – No dobra, dawaj. – Wiem, że i tak będę musiała jej wysłuchać, bo inaczej się nie odczepi. – Już ci mówiłam. Dyrektor w „Medicor”, mamy z nimi stałą współpracę. Po rozwodzie, sześcioletnia córka. Nieźle wygląda, miły, sympatyczny, inteligentny... – Ciepłe kluchy? – Nie, chyba nie. W każdym razie nie w pracy. – Anka się zamyśla. – Ale na pewno porządny i uczciwy. Umów się z nim. Nawet jeśli nic z tego nie wyjdzie, to przynajmniej miło spędzicie wieczór. – Niech ci będzie – mówię zrezygnowana. – Super! – Anka podrywa się z leżaka. – Ale nie teraz! – Podnoszę głos, kiedy widzę, że sięga po telefon. – Trzeba kuć żelazo, póki gorące. – Podekscytowana wchodzi do mieszkania. – Idiotka! – krzyczę za nią. Po chwili wraca z szerokim uśmiechem na ustach i z kolejnymi piwami w rękach. – Jutro zadzwoni do ciebie. – Cudownie! – Krzywię się. – On naprawdę jest w porządku. Gdybym nie była z Rafałem, to na pewno zaczęłabym się koło niego kręcić. – Jeśli jest taki cudowny, to czemu jest sam? Anka zerka na mnie. – Bo ja wiem? Chyba ma wymagania. – Już się boję. – Chichoczę. – Nie, po prostu nie interesują go dziumdzie. I chyba jeszcze trochę cierpi po rozwodzie, co akurat powinnaś rozumieć. – Ja nie cierpię, ja wciąż upajam się wolnością. – Uśmiecham się z zadowoleniem. – Chyba ci ta wolność zaczyna ciążyć, moja droga. – Nie! Mam za sobą długie małżeństwo, które się rozpadło, ale nie z mojej winy. Od prawie trzech lat codziennie budzę się z myślą, jak cudownie jest, kiedy jestem sama. Bez faceta, który chrapie, krytykuje moją miłość do piwa i nie opuszcza w nocy deski w ubikacji. – Przecież to drobiazgi, doskonale o tym wiesz. – Tak, ale to też ważne. Nawet nie wiesz, jak cudowna jest świadomość, że niczego z nikim nie muszę uzgadniać. Nie muszę dopasowywać się do czyichś planów, nie muszę znosić żadnych fochów i humorów. – No tak. Ale z drugiej strony... nie masz z kim pogadać, jak ci źle. – Mam. – Uśmiecham się do niej. – No dobra, ale nikt cię nie przytuli. – No jak nie? Nie będziesz taką świnią? Anka przewraca oczami. – Okej, ale poza przytuleniem jest jeszcze kilka rzeczy, których ja ci nie zapewnię – mówi zniecierpliwiona. – To znaczy? – Podpuszczam ją, bo wiem, że potrafi rozmawiać o „tych” sprawach tylko po odpowiedniej dawce alkoholu. – Przecież wiesz. To też ważne. – Nie powiedziałabym. To nie aż tak ważne. Wiesz, że od rozwodu z nikim nie spałam i jakoś żyję. – Tylko ci się wydaje. Masz potrzeby, ale je tłamsisz. – Nie. Po prostu radzę sobie z nimi sama. – Tak, twój mały przyjaciel. – Nie taki mały, to po pierwsze. A poza tym sama mi go kupiłaś. – Chichoczę. – To miał być żart. – Ale czasem się przydaje. I nie muszę się bawić w zaangażowanie, zależności i inne takie. Mój przyjaciel nie ma żadnych oczekiwań, za to potrafi ciężko pracować, żeby spełnić moje. Wybuchamy śmiechem. Nie, zdecydowanie nie powinnyśmy już pić, tym bardziej, że rano obie musimy być przytomne w pracy.\n3 Stoję w garderobie przed dużym lustrem. Delikatny makijaż podkreśla moje zielone, otoczone długimi i gęstymi rzęsami oczy. Lekko je mrużę. Z nich chyba jestem najbardziej zadowolona. Chociaż figurę też mam niezłą. Rozkloszowana spódnica kończąca się trochę nad kolanem odsłania moje szczupłe nogi, a dopasowany top opina szczupły, delikatnie umięśniony brzuch i spory biust. Zadowolona z tego jak wyglądam, wsuwam stopy w szpilki, robię obrót i uśmiecham się. Jestem gotowa na randkę w ciemno. Adam zadzwonił trzy dni temu. Rzeczywiście wydawał się sensowny, więc w końcu umówiłam się z nim. Zaproponował „Loro loco” na Nowogrodzkiej. To podobno dość modne miejsce, gdzie można w miarę spokojnie posiedzieć, pogadać i napić się drinka, a nawet potańczyć przy niezłej muzyce. Z taksówki wysiadam dziesięć minut przed czasem. Rozglądam się. Może lepiej jeszcze gdzieś pójść, żeby nie zjawić się w klubie za wcześnie? Podobno kobieta powinna trochę się spóźnić na pierwszą randkę. W końcu jednak uznaję, że nie mam ochoty na jakieś gierki i wchodzę do środka. Odrobina alkoholu wypita już teraz dobrze mi zrobi. Jestem zdenerwowana, choć wcześniej wydawało mi się, że podchodzę do tego spotkania całkiem na luzie. Chwilę później siedzę już przy barze i piję jakiś obrzydliwie słodki i kolorowy drink polecony mi przez barmana. Przeglądam menu, potem obserwuję grupkę, która tłoczy się przy drugim końcu baru. Wyglądają na studentów, którzy szykują się na całonocne szaleństwo. Nie mogę sobie przypomnieć, kiedy ostatnio bawiłam się do rana. Ależ zrobiłam się drętwa! Dopóki dzieci mieszkały w Warszawie, to było nawet zrozumiałe, ale teraz? Od trzech miesięcy nie mam ich na głowie, a moje największe ekscesy to kilka imprez, z których wróciłam zaraz po północy. Koniecznie muszę gdzieś wyciągnąć Ankę! Zerkam na wyświetlacz telefonu. Adam spóźnia się pięć minut. Zastanawiam się, czy to spotkanie będzie kolejnym niewypałem. Następny drink i pół godziny później już wiem, że randki nie będzie. Dostaję SMS-a od Adama. Jego córka gorączkuje i musiał zawieźć ją do lekarza. Cóż, znam to aż za dobrze. Zrezygnowana postanawiam wracać do domu. Gdy sięgam do torebki, żeby wyjąć portfel i zapłacić rachunek, czuję dreszcz przelatujący mi po kręgosłupie. Ktoś za mną stoi. Niepewnie się odwracam i widzę oczy w niepokojącym odcieniu błękitu. Wiem, że je znam, ale przez chwilę nie mogę sobie przypomnieć skąd. – Cześć. – Cześć – odpowiadam niepewnie. – Wychodzisz? Patrzę na niego. Mój mózg intensywnie pracuje próbując dopasować wrażenie, jakie robi na mnie ten mężczyzna, do sytuacji, w której go spotkałam. Bo jestem pewna, że skądś go znam. Gdy siada obok i z lekkim uśmiechem przechyla głowę, już sobie przypominam – samolot i arogancki dupek w klasie biznes. Teraz wygląda trochę inaczej. Ma na sobie zwykły T-shirt i dżinsy, a przede wszystkim ma zupełnie inny wyraz twarzy – co za odkrycie, ten facet potrafi się uśmiechać! – Tak. Chyba wychodzę – odpowiadam w końcu. – Moja randka w ciemno nie wypaliła. – Mówię prawdę, bo nie chce mi się udawać, że w piątkowy wieczór z innego powodu siedzę sama przy barze. Poza tym jestem trochę skołowana tym spotkaniem. – Chętnie ci postawię kolejnego drinka. – Mężczyzna patrzy na moją pustą szklankę. Zaskoczona marszczę brwi. O co mu chodzi? Może mnie nie poznał? Też jestem ubrana inaczej niż w samolocie i mam, delikatny ale jednak, makijaż. Z ciekawości ciągnę tę grę. – Okej, dziękuję. – Wkładam portfel z powrotem do torebki. – To samo? Uśmiecham się i kręcę głową. – Poproszę piwo. Albo nie, gin z martini, pół na pół. Patrzy na mnie zaskoczony. – Piwo czy gin są takie, wiesz, mało subtelne – tłumaczę – więc męczyłam się z tymi kolorowymi ulepkami, których nie cierpię. Chciałam zrobić wrażenie bardziej kobiecej. – Parskam śmiechem. Mężczyzna nachyla się. – Mnie akurat kręci kobieta z męskim drinkiem w dłoni. Czy on ze mną flirtuje? Ten nieprzyjemny, chamski i władczy typek? Choć teraz jest zupełnie inny, jakby w jednym człowieku były dwie osobowości. Mrużę oczy i patrzę na niego. Jest naprawdę przystojny i męski. Coś mi mówi, że powinnam wracać do domu, ale ciekawość szybko zagłusza te myśli. Dwa wcześniejsze drinki też z pewnością mają wpływ na moją decyzję. – Lila. – Wyciągam rękę w jego stronę. – Tomek. – Uśmiecha się, a ja próbuję dojść do siebie po krótkim kontakcie naszych dłoni. Chyba mi naprawdę odbija po tych ulepkach. – W samolocie byłem dupkiem, co? Ale szybko zaspokoił moją ciekawość! Więc jednak mnie pamięta. – Oj tak! – Wzdycham. – Dawno nie spotkałam kogoś tak niesympatycznego. – Było aż tak źle? – Pewnie trochę udaje zdziwienie. – W takim razie będę się musiał namęczyć, żeby zatrzeć to wrażenie. – Śmieje się. – Możesz nie dać rady. – Nie zamierzam być zbyt miła. Krzywi się i kręci głową. – Przepraszam. Wracałem po koszmarnym maratonie spotkań służbowych. Nie wszystkie poszły po mojej myśli. – Powinieneś się bardziej postarać, ale przeprosiny mogę przyjąć. – Przechylam głowę zerkając na niego. – Dziękuję. W tej wersji jest naprawdę uroczy. Zaczynam się cieszyć, że Adam nie dotarł na naszą randkę, bo spotkanie z Tomkiem może być naprawdę interesujące. Rozmawiamy długo o Paryżu i o tym, jak się zmienił przez kilkanaście ostatnich lat. Jestem ciekawa, co Tomek robił w tym mieście, ale mam wrażenie, że niespecjalnie chce opowiadać o sobie. W takim razie ja też będę tajemnicza – ani słowa o dzieciach, byłych mężach czy pracy. Wbrew pozorom taka rozmowa okazuje się całkiem interesująca, jakbym była w skórze innej kobiety, oderwanej od mojego codziennego ja. I jest mi z tym świetnie. – Nie wierzę, że tyle razy byłaś w Paryżu i nie odwiedziłaś Luwru! – Tomek marszczy brwi udając zbulwersowanego. – Poważnie, nie byłam. Zawsze chciałam, ale nigdy nie miałam dość czasu. Bo wiesz, nie wyobrażam sobie pójścia tam na parę godzin i przetruchtania w tłumie przez kilka rzekomo najciekawszych sal. Obiecałam sobie, że kiedyś spędzę w Luwrze tydzień, każdy dzień od rana do wieczora. Tylko, że jeszcze nie udało mi się tego zrealizować. – Uśmiecham się. – Ale ten punkt jest wysoko na mojej liście. – Liście? Masz listę marzeń? – Unosi lekko kącik ust. Śmieje się ze mnie? – Nie, marzeń nie. – Kręcę głową. – Raczej zamiarów, planów, takich na później. – A co masz jeszcze na tej liście? – Oj, dużo rzeczy – odpowiadam wymijająco. Nie jestem pewna, czy chcę mu o tym opowiadać. Tomek nachyla się. – Mów – szepcze. No świetnie! Facet ma głos stworzony do wydawania poleceń, które natychmiast chcę wykonać. – Skok ze spadochronem, Machu Picchu, Islandia z Grenlandią, nurkowanie w meksykańskich jaskiniach, nauka gry na fortepianie... Sporo tego, naprawdę – mówię trochę skrępowana. – Czasu ci braknie. – Śmieje się. – Czemu czekasz na przykład z tym skokiem ze spadochronem? – Muszę czekać. Mogę skoczyć dopiero, kiedy dzieci skończą osiemnaście lat. Wiesz, gdyby coś mi się miało stać... – mówię, zanim zdążę ugryźć się w język. Miało nie być o dzieciach! – Masz dzieci? – Tomek jest zdziwiony. – Mam. – Małe? – Dla mnie zawsze będą małe. Ale nie chcę o nich rozmawiać. Przynajmniej nie teraz. – Milczę przez chwilę. – A ty? – Co ja? – Masz dzieci? Żonę? Natychmiast poważnieje, a przez twarz przelatuje mu jakiś cień. – Nie mam dzieci ani żony. I nie chcę ani jednego, ani drugiego – mówi szybko i stanowczo. Brzmi to tak, jakby ten temat wzbudzał w nim obrzydzenie, albo był dla niego bardzo przykry. Mam ochotę zadać jeszcze jakieś pytanie, ale czuję, że to nie jest dobry pomysł. Tym bardziej, że sama nie mam ochoty opowiadać o moim życiu osobistym. Wyczuwam między nami lekkie napięcie. Jednak po chwili Tomek nachyla się. – Przepraszam, po prostu nie lubię o tym rozmawiać. – W porządku. W takim razie jaki temat jest bezpieczny? – Ta nauka gry na fortepianie. – Śmieje się. – Aha. Co w tym tak zabawnego? – Czemu akurat to? – A czemu nie? – Patrzę na niego zaczepnie. – Lubię muzykę i lubię robić coś twórczego. Niestety nigdy nie miałam okazji ani grać na czymkolwiek ani śpiewać, bo nie mam żadnych uzdolnień w tym kierunku. A czasem chciałabym, oczywiście tak tylko dla siebie. Przymknąć powieki i uderzać w klawisze, żeby oddać swój nastrój. – Patrzę w te jego piękne oczy i mam wrażenie, że słucha mnie bardzo uważnie. – To tak, jak z rysowaniem. Można nie mieć w ogóle talentu, a mimo to czerpać ogromną przyjemność z bazgrania ołówkiem po kartce. – Piję duży łyk mojego bardzo mocnego drinka i ciągnę dalej. – Kiedyś mój syn chodził na treningi piłkarskie. Mieli w drużynie dzieciaka, kompletny antytalent sportowy. Ale chłopak tak to kochał, że nie można było oderwać od niego oczu, kiedy ganiał po boisku uśmiechnięty od ucha do ucha. Nie odnosił wielkich sukcesów, ale kompletnie się tym nie przejmował. Kiedy na niego patrzyłam, zawsze myślałam, ile radości nas omija z powodu myślenia o efekcie. Rozumiesz? Chodzi o to, żeby czasem robić coś dla samej przyjemności robienia, a nie po to, żeby ktoś pochwalił nasze dzieło. Zamyślam się i dopiero po chwili patrzę na Tomka. Wpatruje się we mnie zaintrygowany. – Masz cholerną rację – mówi w końcu.\nCopyright © by HabaneroBooks Autor: Magda Mila Opracowanie graficzne i projekt okładki: Alan Kowalski Zdjęcie na okładce: Artem Furman/halayalex/www.bigstockphoto.com Redakcja: Izabela Labe Korekta: Anna Grygier Wydanie elektroniczne na podstawie wydania II Warszawa 2018 ISBN 978-83-951373-2-7 Wydawnictwo HabaneroBooks Na zlecenie Woblink woblink.com plik przygotowała Katarzyna Rek\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Tonaca_w_blekicie-ebookRO/p02045898i020" target="_blank" title="Tonąca w błękicie [Magda Mila] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tonąca w błękicie [Magda Mila] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Malediwy / Przewodnik turystyczny - Biuro Podróży Scan Travel Zielona Góra - last minute, wakacje, wczasy, podróże, turystyka, wczasy rodzinne, Egipt, Turcja, Teneryfa, Kuba, Gran Canaria\nLudność: ok. 396 334 mieszkańców\nJęzyk: malediwski, angielski\nLotniska: Male, Gan Island, Kaadedhdhoo, Hanimaadhoo\nCzas lotu: Warszawa – Male 13 h (z przesiadką)\nMalediwy odwiedzać warto przez cały rok, ponieważ temperatura powietrza i wody nie ulega zbytnim zmianom. Najlepiej jednak wybrać się tam między styczniem a kwietniem, wtedy występuje tam najmniej opadów. Termometry wskazują przeważnie ok. 30 ºC. Temperatura wody utrzymuje się powyżej 27 ºC.\nAtole Centralne - w tej części archipelagu Malediwy znajdują się jedne z najchętniej odwiedzanych miejsc nurkowych. Zarówno południowa jak i północna część Atolu Ari oferuje świetne warunki do podwodnych eskapad. Tutaj znajduje się najmniejsza stolica na świecie – Male.\nAtole Północne - tutejsze krajobrazy oraz roślinność niczym nie odbiegają od pozostałych regionów. Niewykształcona jeszcze infrastruktura turystyczna sprawia, że rejon ten nie został jeszcze w pełni doceniony. Północne Atole to świetne miejsce dla osób szukających spokojnych miejsc na wakacyjny wypoczynek.\nAtole Południowe - archipelag południowych Malediw składa się z czterech administracyjnych atoli, do których należą m.in. Seenu Atol czy Gaafu Alifu Atol. Zachwycają one swoją egzotyczną i osobliwą przyrodą, a w szczególności pięknymi białymi plażami oraz nieskazitelnie czystą i lazurową wodą. Można tu znaleźć luksusowe hotele, malowniczo porozrzucane po niewielkich wyspach.\nNajważniejsze miasta – Male, Seenu\nNajciekawsze atrakcje turystyczne – Male, National Museum, Atole\nNajpopularniejsze regiony turystyczne – Atole Centralne, Atole Północne, Atole Południowe\nMALE TOUR – zwiedzenie stolicy Malediwów\nCena – 35 USD\nZWIEDZANIE WIOSKI RYBACKIEJ\nNURKOWANIE – nurkowanie na pięknych farach koralowych z możliwożcią nurkowania z butlą tlenową\nWYCIECZKA STATKIEM Z SZKLANYM DNEM - można zobaczyć życie podmorskie w bliskości wielobarwnych raf koralowych.\nCena – 10 USD\nWYPRAWA NA WYSPY KORALOWE - otrzymujemy łódź z załogą i płyniemy na 3 różne rafy koralowe. Godne polecenia dla nurków - wrażenia nie do opowiedzenia.\nCena – 25 USD ( w tym wypożyczenie płetw i rurki )\nFELIDHU SAFARI - wyprawa na wyspę, na której mieszkańcy kultywują tradycje, przerwa na płytkie nurkowanie.\nCena – ok. 40 USD (barbecue w cenie),\nZACHÓD SŁOŃCA - romantyczna wycieczka, podczas której wypływamy na otwarty ocean i z łodzi ustawionej w kierunku zachodzącego słońca oglądamy zapierający dech w piersiach widok, sącząc przy tymi szampana.\nCena - 17 USD\nWYPRAWA NA WIELKĄ RYBĘ - wycieczka trwa zależnie od wybranego wariantu od 3 do 12 godzin (możliwe również łowienie w nocy), w wypadku łowienia całodniowego – na lodzi zostanie podane śniadanie i lunch).\nCena - od 30 USD do 400 USD.


Sesje noworodkowe stały się bardzo popularne: maleństwo ospałe na barku mamy, w wiklinowym koszu albo w tobołku niesionym przez bociana. Znasz takie zdjęcia? Są piękne, ale próbując odtworzyć je we własnym zakresie lub u losowej postaci, możesz sprawić dziecku krzywdę.\nInternet zalewają fotografie bobasów i niezmiernie małych niemowląt w niezwykłych ujęciach. Maleństwa w hamakach, koszykach, walizkach, doniczkach. Berbecie śpiące na półkach z książkami, piłkach do koszykówki, kudłatych pieskach a nawet gitarach azaliż hełmach motocyklowych. I najpopularniejsza chyba poza: bobas w lokalizacji żabki, z główką podpartą na dłoniach. Takie fotografie stały się teraz szalenie popularne i wielu rodziców pożądałoby je mieć. Uwaga, to może być niebezpieczne! Niestety, nie wszyscy fotografowie po fachu mają taką kompetencję. Z zagrożeń nie za każdym razem zdają sobie sprawę także rodziciele, którzy wytwarzają zdjęcia we własnym zakresie albo u przypadkowych osób. Na szczęście przybywa fotografów, którzy wiedzą jak dbać o bezpieczeństwo noworodka w ciągu sesji. Zarówno w Polsce!\nŁadne fotografie niemowlaków, które obserwujesz w internecie, to następstwo różnych niewidocznych na fotografii chwytów. Tego, że zostały opracowane w programie graficznym albo złożone z wielu fotografii. Np. zdjęcie noworodka z główką podpartą na rączkach jest złożone z dwóch: na jednym główka jest podpierana od góry, a na drugim od dołu. Potem oba zdjęcia są integrowane w Photoshopie w taki sposób, by dłoń pomagiera nie była zauważalna.\nNie zaniedbuj, że ochrona i komfort noworodka są najistotniejsze. Żadne ujęcie nie jest warte tego, by narażać je niedolę (np. upadek) czy tkwienie w nieautentycznej pozycji. To bez mała jasne, ale w zachwycie przygotowań do wymarzonej sesji fotograficznej można się czasem zapomnieć.\nRodzicom i fotografom przychodzą do głowy najróżniejsze pomysły, ale zawsze trzeba je dokładnie rozpatrzyć pod kątem bezpieczeństwa małego modela. Nie jest dozwolone np. robić zdjęcie noworodka w szklanym pojemniku, z głową lub ramionami opartymi na krawędzi np. wiadra, ani mieć moc wiążąca go, by samodzielnie opierał głowę na nadgarstkach.\nCzyli fotografa, jaki na umie się nie tylko na robieniu przepięknych zdjęć, ale i na metodach bezpieczeństwa połączonych z fotografowaniem niemowląt. – Bezpieczeństwo dziecka powinno być priorytetem przy doborze fotografa, wszystko inne ma drugoplanowe znaczenie.\nTo naprawdę bardzo ważne. Bez odpowiedniego przeszkolenia ławo narazić dziecko na wypadek albo dokuczliwość. Maleństwo może np. spaść lub ściągnąć się z miejsca, w którym pozoruje, może mu gwałtownie opaść główka (u noworodka jest bardzo ciężka, a szyjka wiotka i słaba, dlatego trzeba ją podtrzymywać), może zmarznąć, męczyć się w świetle reflektorów, tkwić w nienaturalnej, niewygodnej albo wręcz wstrzymującej obieg krwi lub oddychanie pozycji itd. Ekspert nie narazi na to małego modela.\nPrzedtem wybierzesz się z dzieckiem na sesję, dowiedz się, czego możesz się spodziewać Zapytaj, jak długo będzie trwała sesja, jak się preparować, w jaki sposób będą robione zdjęcia. Dzięki temu unikniesz nieporozumień i nerwów. Bez owijania w bawełnę harmonizujże na jego pytania. – Rodziców, z którymi umawiam się na sesję pytam o wiele rzeczy, m.in. o bieg porodu. To ważne, bo jeśli były jakieś problemy, maleństwo może być nadwrażliwe na czucie, a ja musze to uwzględnić.\nPodczas sesji fotografikowi ma obowiązek ciągle dotrzymywać towarzystwa asystent lub rodzic asekurujący maleństwo. W studiu, w jakim fotografowany jest dzidzia musi być sympatycznie, bomaluszki do zdjęć są często rozbierane. O tym, że dłonie fotografa i wszelkie akcesoria wykorzystywane podczas sesji muszą być czyste, nie ma nawet co napomykać - to oczywiste. Sesja trwa na ogół kilka godzin, dlatego pamiętaj, iż maluszek musi byt jeść.\nKoszyczki i inne gadżety są słodkie, ale najważniejszy jest bohater zdjęcia - noworodek. – Rodzicom i fotografom, jacy biorą uczestnictwo w warsztatach kopiuję często "Zawsze pamiętajcie, że to mały człowiek, a nie marionetka, którą można ustawiać jak się chce" – mowi Agnieszka Dziduszkiewicz. Agnieszka podkreśla, że konterfekcie noworodka najważniejsze są jego emocje, jego minki, a nie tiule azaliż kokardy. Zwyczajne, proste ujęcia mają większą dynamikę niż kopiowane po wielokroć modne zdjęcia.


Niemiecki rząd zapowiada konsekwencje dla Moskwy za złamanie umowy w sprawie turbin Siemensa - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 23 lipca 2017, 16:53\n»» O sporze wokół turbin Siemensa czytaj tutaj:\nSiemens kończy współpracę z rosyjską firmą. Poszło o turbiny dostarczone na Krym\nKreml odmówił komentowania rezygnacji Siemensa z joint venture w Rosji; nie komentuje też sytuacji związanej ze współpracą niemieckiego koncernu Siemens z rosyjskimi firmami. Pytania na ten temat należy kierować do tych firm - oświadczył w piątek rzecznik prezydenta Władimira Putina Dmitrij Pieskow.\nRosjanie szykują inwestycje na Krymie\nRosyjski premier wymienił budowę autostrad, rozbudowę sieci energetycznej oraz projekty związane z zaopatrzeniem w wodę.\nRosjanie nie chcą oddać Siemensowi turbin\nSiemens twierdzi, że ma dowody na to, że cztery turbiny wbrew warunkom kontraktu zostały przetransportowane na Krym


E-Val Pro – Komender Technologies\nModuł E-Val Pro\nSystem przewodowych termopar E-Val ™ Pro jest niezwykle łatwy w obsłudze w kontrolowanych warunkach ze względu na niewielkie rozmiary i wagę. System E-Val Pro jest zgodny z przepisami FDA oraz wytycznymi GAMP i został zaprojektowany jako idealne rozwiązanie dla każdego procesu walidacji termicznej.\nBezpieczny i chroniony hasłem moduł może obsłużyć do 40sond termoparowych, a duża pamięć wewnętrzna może pomieścić do 10 badań jednocześnie. Przewodowy system termopar ma wbudowaną 8-godzinną baterię i może być używany jako samodzielne urządzenie lub może być podłączony do komputera przez LAN / USB.\nE-Val Pro jest wyposażony w wymienne końcówki czujników, które można łatwo zdemontować w celu serwisowania i kalibracji. Dzięki 4 i 12-kanałowym listwom E-Val Pro może obsługiwać wszystkie typy termopar oraz wejścia analogowe i cyfrowe.\nSystem termoelementów z graficznym wyświetlaczem\nZe względu na 8-calowy wyświetlacz i przyjazny dla użytkownika interfejs z funkcją dotykową, system termopar jest bardzo intuicyjny i łatwy w obsłudze. Termopary wyposażone są w złącza USB, co zapewnia bezpieczną, szybką i łatwą konfigurację plug-and-play. Wyświetlacz graficzny zwiększa wydajność, ponieważ wyniki pomiarów są łatwe do odczytania i analizy na miejscu. Łatwość rozbudowy dzięki różnorodnym opcjom parametrów i czujników sprawia, że system E-Val Pro jest kompletnym rozwiązaniem do walidacji dla dowolnego obiektu o szerokiej gamie zastosowań.\nTermopary o wysokiej dokładności z kompensacją zimnego złącza\nWszystkie termoelementy typu T firmy Ellab mają wbudowaną kompensację zimnego złącza we wtyku USB. Element Pt1000 w każdej pojedynczej termoparze zapewnia wysoką dokładność co umożliwia prowadzenie bardziej stabilnych i dokładnych procesów walidacji.\nInteligentne złącza USB\nZłącze jest wodoodporne co oznacza, że do urządzenia nie dostanie się żadna ciecz. Wszystko\nzłącza są wyposażone w identyfikator i zawierają kalibracje przesunięcia wraz z kompensacją zimnego złącza.\nListwy do E-Val Pro\nListwy są wymienne, występują dwa rodzaje. Jednym z nich jest 4-kanałowa multi listwa, która przeznaczona jest dla czujników termoparowych, 4-20 mA, 0-10V i przekaźnika I / O.\nDrugi typ to 12 – kanałowa listwa dla termoelementów i innych sond analogowych i cyfrowych małej mocy.\nOprogramowanie do walidacji z wieloma opcjami raportowania\nSystem termopar wykorzystuje również oprogramowanie do walidacji ValSuite ™ Pro zgodne z FDA 21 CFR Part 11, które przechowuje pełną bazę danych wszystkich aspektów wymagań walidacyjnych – śledzenie czujników termoparowych, raporty kalibracji, konfiguracja testów, analiza danych, dostęp do określonego użytkownika i końcowe raporty zgodności . Oprogramowanie umożliwia walidatorom łączenie bezprzewodowych rejestratorów danych i czujników termoparowych w tym samym badaniu.


Dotyczy: Sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej nr 3959 o powierzchni 10562 m2, położonej przy ul. Armii Krajowej w Żaganiu\nOgłoszono dnia: 2017-12-22 00:00:00 przez Krzysztof Kamień\nUrząd Miasta Żagań, Pl. Słowiański 17 (Pokój nr 13)\nOpis nieruchomości: Grunt niezabudowany i niezagospodarowany, kształt nieregularny, powierzchnia działki nierówna, ze spadkiem podłużnym w kierunku północno-wschodnim. Powierzchnia nieruchomości porośnięta jest chwastami, drzewami owocowymi będącymi poza obszarem użytkowania, oraz samosiewami innych drzew, które nie wytworzyły materiału użytkowego. Na działce rosną drzewa parkowe: klon, dęby, jesion, modrzew, są to drzewa, które podnoszą walory przyrodniczo-krajobrazowe tej części miasta, a ich usytuowanie nie powinno utrudnić wpasowania projektu budowlanego. Powierzchnia działki wymaga uporządkowania poprzez usunięcia samosiewów drzew nie przedstawiającej wartości użytkowej, fragmentów murów po rozbieranych budynkach gospodarczych, oraz części ogrodzenia przechodzącego przez działkę od strony ul. Armii Krajowej. Nieruchomość częściowo ogrodzona ogrodzeniem wykonanym z siatki metalowej na słupach stalowych w ogólnym złym stanie przeznaczonym do rozbiórki. Przez nieruchomość przebiega sieć gazowa niskiego ciśnienia, pozostałe media zainwestowane są w ulicę, przy której położona jest nieruchomość z możliwością podłączenia. Przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego: Około 19% powierzchni działki po północno zachodniej stronie przeznaczona jest pod zieleń urządzoną, około 16% powierzchni działki stanowi komunikacja wjazdu od strony ul. Armii Krajowej na teren o przeznaczeniu usługowym (ciąg pieszo jezdny oraz ciąg pieszy), pozostała powierzchnia nieruchomości przeznaczona pod zabudowę usługową Działka wpisana jest w księdze wieczystej Kw ZG1G/00057902/5. Obciążenia i zobowiązania ciążące na nieruchomościach– BRAK.\nWnioski o pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości można było składać do 28 lipca 2016 r. Wnioski mogły składać osoby, którym przysługiwało pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami. Przetargi na zbycie nieruchomości odbyły się 4 października 2016 r., 10 stycznia 2017 r., 27 czerwca 2017 r. oraz 26 października 2017 r. i zakończyły się wynikiem negatywnym Przetarg na w/w nieruchomości odbędzie się w dniu 27 lutego 2018 r. o godz. 1000 w siedzibie Urzędu Miasta Żagań Pl. Słowiański 17 pokój nr 13 (I piętro). Wadium w podanej powyżej wysokościach należy wnosić w kasie Urzędu Miasta Żagań lub na konto BZ WBK S.A. O/Żagań 39 10902558-0000000640000101 do dnia 23 lutego 2017 r. Uwaga! Wadium powinno wpłynąć na konto w wyznaczonym terminie. Do ceny ustalonej w wyniku przetargu zostanie doliczony podatek VAT w wysokości 23 %. Wadium zostaje zaliczone na poczet ceny nabycia nieruchomości. Pozostałym uczestnikom przetargu wadium zwraca się nie później niż przed upływem 3 dni od daty przetargu. Należność ustalona w przetargu winna zostać wniesiona najpóźniej przed zawarciem umowy notarialnej. W razie uchylenia się nabywcy ustalonego w przetargu od zawarcia umowy wadium nie będzie podlegać zwrotowi, a przetarg uważać się będzie za niebyły. W przetargu mogą brać udział osoby fizyczne i prawne. Osoby przystępujące do przetargu będące w związku małżeńskim zobowiązane są do przedłożenia na piśmie zgody małżonki/a na zakup nieruchomości lub złożenia oświadczenia o nabywaniu nieruchomości z odrębnego majątku albo przedłożenia dokumentu zniesienia współwłasności majątkowej małżeńskiej. Ponadto osoby uczestniczące w przetargu powinny dysponować (swoim i małżonki/a) dowodami osobistymi, nr Pesel, aktualny wypis z KRS lub zaświadczenie o rejestracji działalności gospodarczej lub z innego właściwego rejestru, nr NIP (dotyczy osób prawnych), które będą potrzebne do wypełnienia oświadczeń. Bliższe informacje: Urząd Miasta Żagań - Wydział Gospodarki Nieruchomościami i Ochrony Środowiska, pokój nr 7 (parter), telefon (068) 477 10 42, lub na stronie internetowej www.bip.zagan.pl.\nwykaz nieruchomości (DOCX, 15.1 KiB) Data wprowadzenia do BIP: 2017-12-21 12:42:06 | Data wytworzenia informacji: 2017-12-21 00:00:00


kraina filcu: 2015\nWarsztaty z filcowania na mokro.\nStary rok co prawda się jeszcze nie skończył, ale my pomalutku zaczynamy myśleć co twórczego będziemy robić już w nowym roku.\nDlatego wszystkich, którzy chcą nauczyć się filcowania na mokro zapraszamy 16 stycznia na warsztaty z tworzenia przepięknych kwiatów. Szczegóły znajdziecie na naszej stronie:\nNa warsztaty te szczególnie zapraszamy babcie - dla których na pewno będzie to idealny prezent na ich święto 21 stycznia. A dla par (babcia z wnuczką) przygotowaliśmy 10% zniżki.\nNie zapominamy również o tych którzy filcują i chcą poszerzyć swoją wiedzę. Osoby te zapraszamy na warsztaty 30 stycznia - na których dowiedzą się jak metodą filcowania na mokro stworzyć przepiękne etui na okulary lub kosmetyczkę:\nZapisy tel. 22-40-35-399 (pon.-pt. 9.00-16.00) lub mailowo: krainafilcu@gmail.com\nZbliża się ten piękny czas związany ze Świętami Bożego Narodzenia.\nbr> Chcemy więc złożyć Wam najlepsze życzenia świąteczne – dużo radości, pomyślności, a także przede wszystkim zdrowia oraz spełnienia najskrytszych marzeń dla Was oraz dla Waszych najbliższych.\nInformujemy również, że w dniu jutrzejszym (24.12) zamknięty jest nasz sklep stacjonarny w Warszawie na Al. Niepodległości 76/78 (jeżeli ktoś nie zdążył z zakupami zapraszamy w poniedziałek po świętach) oraz sklep internetowy www.krainafilcu.pl (wszystkie zamówienia złożone w tym okresie przez internet zostaną wysłane na początku przyszłego tygodnia).\nJeszcze raz wszystkim miłośnikom filcowania i rękodzieła życzymy Wesołych Świąt.\nZestaw startowy - idealny prezent na Święta.\nWysyłka w 24 h w Krainie Filcu.\nŚwięta już blisko i na pewno każdy z Was chciałby zdążyć stworzyć jeszcze kilka ozdób z wełny czesankowej lub filcu albo obdarować bliską osobę niepowtarzalnym prezentem.\nJeżeli boicie się że zamówiony towar do Was nie dotrze to do końca tego tygodnia gwarantujemy wysyłkę w ciągu 24 godzin od złożenia zamówienia i przesłania nam potwierdzenia dokonania przelewu!!!\nWystarczy, że zrobicie zakupy w naszym sklepie internetowym www.krainafilcu.pl i do godz. 13.00 na maila krainafilcu@wp.pl prześlecie nam potwierdzenie dokonania przelewu, a jeszcze tego samego dnia przesyłka zostanie przez nas wysłana (w przypadku otrzymania przez nas potwierdzenia po godz. 13.00 przesyłka wysyłana będzie w dniu następnym).\nW przypadku zamówień złożonych w weekend (gdy potwierdzenie przelewu dotrze do nas w piątek po godz 13.00) towar zostanie wysłany w poniedziałek.\nAutor: kraina filcu o 11:12 Brak komentarzy:\nA może szukacie styropianowych bombek do stworzenia niepowtarzalnych ozdób na choinkę?\nPosiadamy różne rozmiary od 4,5 cm. aż do 15 cm.\nWszystkie styropianowe bombki dostępne są również w naszym sklepie stacjonarnym w Warszawie na Al. Niepodległości 76/78, który otwarty jest od pon. do pt. w godz. 10.00 - 18.00. tel. 22-646-00-29.\nSzukamy osób do prowadzenia warsztatów w Warszawie.\nUwaga!!! Szukamy osób do prowadzenia warsztatów rękodzieła na terenie Warszawy. Chętne osoby prosimy o przesłanie maila wraz z krótką informacją odnośnie propozycji warsztatów, ewentualnego doświadczenia w ich prowadzeniu oraz numerem telefonu na adres krainafilcu@gmail.com\nDziś z cyklu "znalezione w sieci" prosty sposób jak stworzyć filcowe kapcie:\nDo kapci szczególnie polecamy filc sztywny 4 mm:\nDomek z filcu.\nA na miły początek tygodnia - przepiękne filcowe domki ;o)\nAutor: kraina filcu o 10:01 1 komentarz:\nFilcowe ozdoby nad łóżeczkiem.\nDzisiejszych filcowych inspiracji szukaliśmy z myślą o naszych najmłodszych pociechach. Mamy nadzieje, że się Wam spodobają ;o)\nAutor: kraina filcu o 16:06 1 komentarz:\nFilcowy kocurek - filcowanie na sucho.\nA dziś coś dla miłośników filcowania na sucho i zwierząt. Filcowy kocurek ;o)\nAutor: kraina filcu o 15:36 2 komentarze:\nNowość - filc 4 mm szary miękki.\nPrzedstawiamy nowość w naszej ofercie - filc 4 mm szary miękki w rozmiarze 100x160 cm. za jedyne 40,00 zł.\nDostępny w naszym sklepie internetowym: http://krainafilcu.pl/filc-szary-4mm-2293.html\noraz sklepie stacjonarnym w Warszawie na Al. Niepodległości 76/78.\nFilcowe inspiracje - szale filcowane na mokro.\nW ramach filcowych inspiracji dziś znaleźliśmy coś dla miłośników filcowania na mokro ;o)\nFilcowy domek dla krasnoludka - czyli jak miło i twórczo spędzić czas ze swoim maluchem.\n1. dwa kawałki filcu 4 mm ( 30 x 45 cm. oraz 20 x 30 cm.)\n2. dwa kawałki filcu 1 mm ( 20 x 30 cm.)\n4. igłę, nitkę, nożyczki i szpilki.\n5. wełnę czesankową - 2 motki po 50 g.\na) tworzymy ściany domu - my wykorzystaliśmy pudełko po telefonie, dzięki któremu stworzyliśmy fajny okrąg z filcu 30 x 45. Filc wystarczy wtedy tylko skleić lub zszyć w jednym miejscu i ściany gotowe,\nb) wycinamy górną część ścian tak, aby można było przykleić dach (tworzymy falę z przodu i tyłu domku) - jeżeli nie chcecie się bawić z wycinaniem możecie zrobić dach w kształcie stożka,\nc) przygotowujemy okna i drzwi domku, które wycinamy z filcu 1 mm a następnie sklejamy ze sobą - ich wygląd zależy tylko od waszej wyobraźni,\nd) przyklejamy dach (filc 4 mm 20x30 cm.) oraz okna i drzwi do wcześniej przygotowanej podstawy,\ne) nie zapominamy oczywiście o kominie - wystarczy z filcu 4 mm wyciąć prostokąt, zwinąć go w rulon, który należy skleić go lub zszyć a następnie przeciąć go pod odpowiednim kontem tak aby pasował do dachu, komin przyklejamy klejem,\nf) domek gotowy, ale nie bylibyśmy sobą gdybyśmy nie wykorzystali wełny czesankowej, z której stworzyliśmy trawnik i pokryliśmy dach.\nW naszym domku zamieszkały nasze filcowe misie, ale na pewno każdy z maluchów ma małych przyjaciół, którym z radością stworzy filcowy domek. Miłej zabawy ;o)\nSzukamy osób do prowadzenia warsztatów w Warszawie...\nFilcowy domek dla krasnoludka - czyli jak miło i t...


Hokej.Net - Po kontuzji nie ma już śladu\nRadosław Galant jest bliski powrotu do gry. Napastnik GKS Tychy od pewnego czasu trenuje na sucho, a już w przyszłym tygodniu powinien wyjść na lód.\n– Dzisiaj mam konsultacje z laryngologiem, jutro z chirurgiem szczękowym. Mam nadzieję, że opinie lekarzy potwierdzą moją zdolność do gry – przyznał sam zainteresowany. – Po kontuzji nie ma już śladu.\nPrzypomnijmy, że 26-letni środkowy urazu nabawił na treningu, poprzedzającym mecz z Kazachstanem (17 grudnia 2016). Został wtedy trafiony krążkiem w twarz i prosto z lodowiska przewieziono go gdańskiego szpitala. Tam przeszedł specjalistyczne badania, jednak ich wyniki nie były zbyt optymistyczne. U zawodnika zdiagnozowano złamaną kość oczodołu, złamany nos i problemy z siatkówką. Na jego twarzy pojawiło się także kilkanaście szwów.\n– Wbrew pojawiającym się informacjom - klub się ode mnie nie odwrócił. Wyciągnął do mnie pomocną dłoń, organizując fachową opiekę medyczną. Dostałem wszelkie należne mi pieniądze, a nawet premie za wygrane mecze, w których rzecz jasna nie wystąpiłem – wyjaśnił Galant.\n– Póki co nie otrzymałem jeszcze żadnych pieniędzy z tytułu ubezpieczenia – dodał zawodnik.\nTagi: Radosław Galantwraca do grykonsultacje medycznekontuzjazłamany noszłamany oczodółproblemy z siatkówkąszwy\nOLO1971 (2017-02-09 16:19:08)\n"– Póki co nie otrzymałem jeszcze żadnych pieniędzy z tytułu ubezpieczenia – dodał zawodnik. " - no, no a może nie było żadnego ubezpieczenia? To by w sumie wyjaśniało dlaczego odwołano Kotlorza i Bepierszcza z kadry.\nGdyby nie było ubezpieczenia, to wszystkich trzeba byłoby odwołać. Jednak jak to z Chwałką, nawet na najmniejsze i najbardziej oczywiste sprawy trzeba patrzeć pod kątem przekrętów, jeśli on maczał w nich palce. Wiadomo co to za persona i w jakich okolicznościach pojawił się w polskim hokeju, oraz to, czyim był człowiekiem. Nie jest wykluczone, że to on przez ten cały czas ukrywał się w "sponsorskiej szufladzie", bo wypłynął właśnie zaraz po tym, jak przegoniono jego poprzednika.\nSzkoda, że kluby na walnym praktycznie nie miały dla niego alternatywy.


§ Kilka pytań odnośnie odnośnie zawiadomienia o przestępstwie d Europejski trybunał .. – Forum Prawne\nKilka pytań odnośnie odnośnie zawiadomienia o przestępstwie d Europejski trybunał .. - Forum Prawne\nKilka pytań odnośnie odnośnie zawiadomienia o przestępstwie d Europejski trybunał ..\nDzień dobry Przez internet zawiadomiłem o przestępstwie Europejski Trybunał Konstytucyjny lub Europejski Trybunał Praw Człowieka i mam odnośnie kilka pytań. To nie jest pytanie psychiatryczne. 1. Jak sprawdzić jaki jest mój numer aktu sprawy Europejski ...\nPrzez internet zawiadomiłem o przestępstwie Europejski Trybunał Konstytucyjny lub Europejski Trybunał Praw Człowieka i mam odnośnie kilka pytań.\nTo nie jest pytanie psychiatryczne.\n1. Jak sprawdzić jaki jest mój numer aktu sprawy Europejski Trybunał Konstytucyjny nie mając żadnych dokumentów. Jak dobrze pamiętam miałem dwa email-e od Europejskiego Trybunału Konstytucyjnego, ale gdzieś się zapodziały.\n2. Kilkanaście lat temu miałem zapłacić 1500zł, i chce w ratach spłacić tą kwotę, jak to uczynić nie mając żadnych danych, które gdzie się zawieruszyły lub przez osobę drugą lub trzecią skasowane.\n§ Kilka pytań odnośnie pełnomocnictwa (odpowiedzi: 11) Dzień dobry Mam dwa pytania poważne, jakby kto pytał, nie psychiatryczne. 1. Czym się różni adwokat z urzędu, a pełnomocnik w sprawie. a) czy...\n§ Kilka pytań odnośnie pobicia. (odpowiedzi: 4) Witam. Wczorajszego dnia (sobota) zostałem pobity przez człowieka, którego praktycznie w ogóle nie znałem. Sprawa wygląda tak - ową osobę poznałem na...


Perfect Wedding - Blog Ślubny, Organizacja Wesel, Organizacja Ślubu - Strona 73 z 74 - Zapraszam na mój blog ślubny. Organizacja wesel i organizacja ślubu to moja specjalność. Pracuję jako konsultantka ślubna. Zapraszam na mój blog ślubny.\n1 października 2012 0 Komentarz