Nie stoi w sprzeczności :: Biuro Literackie\nPrzemysław Rojek: Ta nasza rozmowa wstępnie pomyślana była jako podsumowanie debaty „Formy zaangażowania”, debaty przez Martę Koronkiewicz i Ciebie zainicjowanej, a poświęconej zredagowanej przez Was antologii Zebrało się śliny. Nowe głosy z Polski… Zrządzeniem losu debata ta okazała się jedyną związaną z książką, więc siłą rzeczy rozmawiać będziemy i o tamtej (sądzę, że ważnej) dyskusji, i o wydawanym właśnie przez Biuro Literackie wyborze wierszy i tekstów krytycznych. Żebyśmy mogli się dobrze zrozumieć, pozwól, że zacznę od pewnego usytuowania się: rozmawia z Tobą ktoś, kto – po pierwsze – jest przedstawicielem jednak innej (przepraszam za patos) formacji pokoleniowej w badaniach literackich (jeśli dobrze liczę, to kiedy ja zamykałem przewód doktorski, czyli byłem literaturoznawcą jakoś tam już mocno ukształtowanym, Marty i Twoja przygoda z akademickim czytaniem literatury była dopiero przed Wami); po drugie – ten ktoś wziął rozbrat z akademią; zrazu wymuszony przez instytucjonalno-administracyjne absurdy i personalne niegodziwości, potem coraz bardziej świadomy, ufundowany na rosnącej rezerwie wobec pisania o literaturze podporządkowanego regułom tak zwanej naukowości. Co to w praktyce oznacza? Mniej więcej to, że choć do dziś łasy jestem na dobrze napisaną teorię, to jednak do wielu poruszanych przez Was kwestii odnosić się będę z pozycji zaintrygowanego dyletanta konfrontującego Wasz punkt widzenia z moim, ukształtowanym w swych podstawach kilkanaście lat temu – konfrontującego czasem po to, by spróbować coś sprzed tych lat ocalić… Stąd moje pierwsze pytanie – kiedy na studiach budowałem swój korpus wiedzy o literaturze, kursy teorii literatury opierały się z grubsza na dwóch (że pozwolę sobie nadużyć Kanta) apriorycznych warunkach poznania: na założeniu, że dzieło literackie dysponuje pewną dość mocną autonomią (linia od Diltheya przez Ingardena do strukturalistów) i na akceptowaniu daleko posuniętego pluralizmu języków opisu literatury (pogląd pielęgnowany – oczywiście na skrajnie różne sposoby – tak u hermeneutów, jak i u neopragmatystów). Tak zatem: czy rzeczywiście nic z tego (myślę zwłaszcza o owej hipotetycznej, może nawet hipostatycznej autonomii dzieła) nie jest do ocalenia? Czy gest stanowienia różnicy, umożliwiający podjęcie dyskursywnego namysłu o konkretnym fakcie literackim, faktycznie należy uznać jedynie za element historii literaturoznawstwa, za reakcyjne pięknoduchostwo? Czy musi on wyrastać z jakiejś splendid isolation wobec żywego tętna tego, co społeczne, polityczne, ekonomiczne?\nPaweł Kaczmarski: To my mamy jakieś „formacje pokoleniowe w badaniach literackich” ciągle? W Polsce? To znaczy – jasne, są różne kierunki, różne instytucjonalne ośrodki i tak dalej, ale one nie dzielą się chyba jednak według linii pokoleniowych?\nCo do samych pytań, które zadałeś na końcu – na razie może krótko… Nie do końca chyba zrozumiałem, ale wydaje mi się, że pytasz o dwie różne rzeczy. Pierwsza kwestia to „co zostało z Ingardena”, z tradycyjnej fenomenologii, hermeneutyki czy strukturalizmu w badaniach literackich. I na to pytanie oczywiście nie odpowiem, bo się w takim formacie nie da; ale trudno mi zgodzić się z sugestią, że przekraczanie teorii mających po trzy, siedem czy dziesięć dekad ma wiele wspólnego z (aktualną, dzisiejszą) różnicą pokoleniową czy, nazwijmy to, polityczno-ideową… To normalny, tradycyjnie akademicki proces następstw, modyfikacji i przekroczeń – jeśli masz wrażenie, że w ostatnich latach przyspieszył, to może przez digitalizację materiałów/zwiększony dostęp do nowych teorii? Nie wiem.\nDrugie pytanie dotyczy samych, nazwijmy to, idei czy pryncypiów – co z odrębnością literatury, co z pluralizmem języków jej opisu. I tutaj z trochę innych przyczyn nie bardzo wiem, co odpowiedzieć; po prostu nie wydaje mi się, żeby z takimi fundamentalnym spostrzeżeniami – literatura funkcjonuje jako odrębny obieg/zjawisko/pole, jest opisywana różnymi językami – ktokolwiek mógł się na serio kłócić. No i nikt nie kłócił się z nimi w naszej debacie, przynajmniej ja tego nie zauważyłem. Jasne, jak wejdziemy na pewien poziom szczegółowości (jaki właściwie charakter ma autonomia literatury? czy nadal możliwe jest zdefiniowanie „literackości”? czy mnogość języków opisu znaczy, że nie ma obiektywnych znaczeń?), to będziemy mieli istotne punkty sporu. I są oczywiście tacy, którzy odrębność literatury chcieliby znieść, etc. Ale to inna kwestia… Na tym wysokim poziomie abstrakcji trochę trudno jest dyskutować – miałbym do powiedzenia chyba tyle: nikt na serio nie mówi, że literatura nie istnieje jako coś „osobnego”, wyszczególnionego (choćby kulturową tradycją). To raczej niektórzy spośród tych krytyków, którzy sprawami „pozaliterackimi” zajmować się nie lubią, próbują czasem pokazać tę czy inną nielubianą perspektywę jako godzącą w „wyjątkowość” literatury. O, chyba mi się udało trochę to pozbierać.\nA co począć z drugim zasygnalizowanym przeze mnie uprzednio wątkiem – czyli z ożywiającym (a może właśnie uśmiercającym?) literaturoznawstwo duchem interpretacyjnego pluralizmu? Nie ukrywam, że część głosów zebranych w debacie „Formy zaangażowania” odczytałem jako ciążące ku pewnemu nie do końca moim zdaniem uprawomocnionemu uprzywilejowaniu czytania przez pryzmat polityczności… Trochę tak jak z tym słynnym bon-motem Henry’ego Forda, że każdy może sobie wybrać swój kolor Modelu T, pod warunkiem, że będzie to kolor czarny: można sobie interpretować literaturę jak się komu żywnie podoba, ale najpierw trzeba przyjąć za dogmat, że pisanie jest aktem politycznym. Czy nie zbaczamy zatem w kierunku pewnej – choć to może za mocne słowo – totalizacji literaturoznawstwa?\nOK, to ważny temat, więc spróbuję jakoś usystematyzować to, co moim zdaniem w różnych miejscach powracało w dyskusji. Teraz będzie długo.\nRozróżnijmy sobie przede wszystkim roboczo dwa poziomy. Jeden – to poziom naszych przekonań. Czyli ktoś uważa na przykład, że w czytaniu literatury kluczowe jest zrozumienie ekonomicznych, historycznych i społecznych kontekstów jej powstania; albo że współczesna polska poezja w szczególny sposób dowartościowuje to, co polityczne; albo że ten czy inny wiersz mówi coś o społeczeństwie, polityce, etc. Uważasz, że wiersz „jest o tym i o tym”, „znaczy to i tamto” – po prostu interpretujesz. Masz zestaw przekonań na to, co znaczą teksty – i zestaw jakichś poglądów na to, jak funkcjonuje świat. Jasne, możesz być mniej czy bardziej otwarty na ich zmianę, częściej albo rzadziej angażować się w dyskusje; ale swoje przekonania zmieniasz w wyniku tego, że ktoś albo coś przekonało cię do zmiany.\nDrugi poziom – to poziom instytucjonalny. Tutaj decydujemy (my – społeczeństwo, akademia, obieg krytyczny, czytelnicy, etc., etc.; za pomocą prawa albo niepisanej konwencji, grantów i dopuszczenia do druku), kto ma prawo w danym temacie – powiedzmy: literatury, powiedzmy: poezji – się wypowiadać. Kto jest uznawany za wiarygodnego, czyj głos traktowany jest jako ważny i poważny, kto otrzymuje różne środki i kto je rozdziela. I są oczywiście tacy, którzy powiedzą – może nie wprost – że prawo do wypowiadania się powinni mieć tylko ci, którzy się z nimi zgadzają. Ale to przypadki radykalne – z każdej strony ideologicznej, pokoleniowej czy jakiejkolwiek innej „barykady”. Takie manipulacje relatywnie łatwo zresztą wyłapać.\nMamy więc dwa poziomy. Na jednym jest to, co uważamy – na drugim to, komu pozwalamy w danej sprawie się wypowiadać. Produktywna, pożyteczna, służąca dyskusji i dobrym sporom sytuacja to ta, w której rozumiemy ten podział. Pozwalamy wypowiadać się tym, z którymi się nie zgadzamy: uważam, że ten wiersz „jest o polityce”, ale ktoś uważa inaczej – i ma prawo o tym mówić, powinien być drukowany, dotowany, etc. Co jednak ważne, to działa też w drugą stronę, zabezpieczając prawo do posiadania własnych przekonań: z tego, że dopuszczamy innych do głosu, nie wynika, że ich poglądy uznajemy za „równie prawdziwe” co nasze.\nInnymi słowy, cała rzecz w tym, żeby umieć się zwyczajnie nie zgadzać, a mimo to rozmawiać: uważam A, ty uważasz B; oboje uznajemy, że warto rozmawiać, ale przystąpienie do rozmowy nie wymaga przyznania, że A i B są równocześnie, są równie dobre, ważne czy prawdziwe. I cała rozmowa nie służy tylko pokazaniu, że się różnimy, ale też wejściu w tak zwaną interakcję.\nNic prostszego – takie podstawy funkcjonowania krytyki literackiej, nie? A jednak właśnie z tym mamy (my – krytycy) poważny problem. I to spowodowany zwykle – może kontrintuicyjnie – nie przez tych, którzy rzekomo „totalizują” i „dogmatyzują”, tylko tych – jak Piotr Śliwiński w wywiadzie dla „Wyborczej”, na który powoływałem się w Biurowej dyskusji – którzy hasła „pluralizmu” i „wielości głosów” czynią jedynymi w zasadzie wyznacznikami swojego krytycznoliterackiego programu. Do takich wystąpień zawsze warto podchodzić ze szczególną ostrożnością – jeśli ktoś mówi wprost, że istotna jest dla niego wyłącznie wielość głosów i narracji, to zazwyczaj broni po prostu status quo (bogaci mają swoją prawdę, biedni mają swoją prawdę i wszystko jest super, mamy wielogłos, a teraz wracać do pracy – to działa w każdej sytuacji hierarchii i nierówności, czyli w zasadzie w każdej sytuacji). Ci „wielogłosiści” reagują alergicznie na próbę sporu, bo w zasadzie natychmiast zakładają, że jeśli ktoś nie powie im: „twoja prawda jest równie prawdziwa, co moja prawda”, to chce im zabrać mikrofon. Innymi słowy, nie rozumieją właśnie tej różnicy poziomów: że można być równie mocno przywiązanym do idei otwartej, pluralistycznej dyskusji, co oni, ale otwarcie mówić o tym, jakie samemu ma się poglądy (na funkcjonowanie literatury, na znaczenie tekstu).\nW rzeczonym wywiadzie widać to świetnie w tym momencie, kiedy Śliwiński płynnie przechodzi od spostrzeżenia, że Kinga Dunin krytykuje Rymkiewicza (mówiąc o jego szkodliwości dla polityczno-kulturalnej sytuacji w kraju) do sugestii, że Dunin chce jemu, Śliwińskiemu, zabronić w ogóle Rymkiewicza czytać. To modelowy przykład „pluralizmu”, który jest tak naprawdę ucieczką od dyskusji i problemu.\nO przyczynach, dla których dyskusja o literaturze wygląda w taki sposób, dużo by mówić – problem nie jest (na szczęście?) rodzimy i wyjątkowy dla Polski; Kształt znaczącego Waltera Benna Michaelsa, który wyszedł na szczęście po polsku, bardzo dobrze omawia problemy z „wymazywaniem sporu” z różnych dziedzin publicznej debaty.\nStrasznie się rozgadałem – mam nadzieję, że widać, w jaki sposób to odnosi się do twojego pytania? W skrócie: o „totalizmie” i „dogmatyzmie” można mówić tam, gdzie instytucjonalnie naciska się na kogoś, by mówił danym językiem, albo żeby wyrażał tylko określony, wąski zestaw przekonań. Te hasła – totalizm, dogmatyzm, instrumentalizacja, etc. – służą tymczasem zwykle wymuszaniu na niektórych krytykach i krytyczkach kuriozalnej deklaracji, że ich poglądy nie są ani bardziej prawdziwe, ani mniej prawdziwe od innych poglądów. To absurdalne wypaczenie pluralistycznych idei – żeby przystąpić do dyskusji bez oskarżeń o „ideologizowanie” i „totalizowanie”, musisz głośno powiedzieć, że to, co uważasz za prawdę, jest prawdą w równym stopniu co to, czego za prawdę nie uważasz. Uważam, że Rymkiewicz pisze źle, ale w sumie pisze też dobrze, bo inni uważają, że pisze dobrze. Uważam, że literatura jest polityczna, ale uważam też, że jest apolityczna, bo niektórzy uważają, że jest apolityczna. To paranoje liberalizmu, o których na lewicy tyle się pisze.\nCzyli – po części przynajmniej i z lekka parafrazując – chodzi mniej więcej o to, co kiedyś powiedział Jean-François Lyotard: by konsensus był etapem dyskusji, a nie jej (zwłaszcza instytucjonalnie wymuszonym, by odwołać się do tego, co wyżej powiedziałeś) końcem… Pozostając zatem przy temacie poróżnienia: jedynym głosem w debacie wyrastającym z bardzo mocnego sprzeciwu wobec głównej linii rozumowania części dyskutantów (Marty, Twojego, ale też Jakuba Skurtysa czy Mai Staśko), był tekst Łukasza Żurka. Kiedy z nim na temat jego udziału w dyskusji korespondowałem, pojawił się tam jeszcze jeden ważki wątek: pewnego (jak to rozumie Żurek) nadmiernego Waszego przywiązania do performatywnej siły krytycznoliterackiego rozpoznania. Dobrym przykładem – również podsuniętym mi przez Żurka – jest końcówka tekstu Mai Staśko, w której pisze ona, że Twoje, Pawle, przyznanie się do mięsożerności unieważnia istotę Twoich teoretycznych rozpoznań… No nie wiem, dla mnie niczego to nie unieważniło – bo w sumie czemu miałoby unieważniać? To trochę tak, jakby twierdzić, że to, że Anna Świrszczyńska napisała Budowałam barykadę, w jakikolwiek sposób podważa fakt bohaterskiego udziału Świrszczyńskiej w powstaniu warszawskim… Czy rzeczywiście towarzyszy Wam taka wiara w perlokucyjną fortunność zaangażowanej literatury i metaliteratury? Czy krytycznoliteracka polityczność odnowi oblicze ziemi – skoro nie zbawiły świata struktura, koło hermeneutyczne lub warstwowo-fazowa budowa dzieła?\nJa się oczywiście ze Staśko tu nie zgadzam; uważam, że popełnia specyficzny rodzaj tego, co Jennifer Ashton bodajże nazwała – w nawiązaniu do Nowej Krytyki – błędem efektywności, effective fallacy. W skrócie: zamiast widzieć tekst jako przedmiot interpretacji (odczytujemy intencję/znaczenie – i potem możemy z nią polemizować, odnieść do własnego życia, skonfrontować z innymi znaczeniami, etc.), Majka widzi go (w tym jednym szkicu) jako coś magicznie, bezpośrednio oddziałującego na czytelnika. W tej perspektywie wiersz, który jest wezwaniem do jakiejś czynności, zostaje trafnie odczytany nie wtedy, gdy rozpoznajemy to wezwanie (i odrzucamy je albo przyjmujemy, albo przyjmujemy w części, etc., etc.), tylko wtedy, gdy postępujemy zgodnie z nim, gdy podejmujemy daną czynność. Trafność naszych interpretacji weryfikuje nie to, czy dotarliśmy do znaczenia tekstu, ale czy daliśmy mu się „przemienić”. To oczywiście podejście religijne, którego w literaturoznawstwie jest strasznie dużo (moda na kategorię doświadczenia najlepszym przykładem). Z pojęciem perlokucji, podobnie jak tradycyjnym rozumieniem performatywności, są gigantyczne problemy.\nNie wiem, co ma z tym wspólnego tekst Żurka, bo ja w nim krytyki performatywności nie widziałem – widziałem głównie straszne (naprawdę niedopuszczalne) manipulacje przy cytowaniu oponentów. Inna sprawa, że skuteczną krytykę tradycyjnej performatywności można przeprowadzić tylko z pozycji intencjonalistycznych, które z metodologicznymi deklaracjami Żurka mocno się kłócą – nie wiem, jak to uzgadnia.\nPozostając jeszcze przy tekście Żurka i poniekąd kontynuując uprzednie pytanie… Kiedy czytałem, Pawle, Twoją odpowiedź Żurkowi (ale też – zwłaszcza – podczas lektury tekstu Dawida Kujawy), pomyślałem sobie o jeszcze jednym – możliwym, choć w żaden sposób niekoniecznym – niebezpieczeństwie: pewnego przeteoretyzowania, scholastycznego bez mała wysubtelnienia… Gdy ostatnie wybory w Polsce odsuwały w realny polityczny niebyt jakąkolwiek lewicową reprezentację parlamentarną, dało się słyszeć zarzuty (nie do końca, moim zdaniem, bezzasadne), że lewica zdradziła, że takie choćby środowisko „Krytyki Politycznej” zmarnotrawiło swój kapitał społeczny na jałowe, toczone w wyalienowanych lożach wzajemnej adoracji dysputy o ilości neoliberalnych diabłów na czubku homofobicznej szpilki. Nie boicie się tego? Że wy tu, prawda, jakieś liczenie jambów, a tam – by polecieć wyjątkowo wstecznym klasykiem – rzeczywistość skrzeczy?\nOK, zostawmy na boku rzekomą lewicowość Krytyki Politycznej dziś – kontrowersyjny temat i nie do końca związany z naszą rozmową. I może nie ruszajmy też problemu tego, co i kiedy zostało tam zmarnotrawione. Ale nawet wtedy Twoje pytanie znów trzeba podzielić na dwa. Jedno – o „przeteoretyzowanie”. I tutaj trochę trudno mi zrozumieć zarzut. Jak rozmawia się w gronie akademickim o literaturze, używa się języka, który może będzie trudno zrozumiały dla nieakademików. Krytycy na łamach „specjalistycznych” periodyków będą odwoływać się do wspólnej wiedzy, którą niekoniecznie ma ktoś, kto nie czyta regularnie. Inaczej będzie się pisać dla czytelnika mainstreamowej prasy, inaczej będzie się mówić w trakcie spotkania autorskiego, inaczej podczas lekcji w szkole czy wykładu otwartego… Dyskusja opublikowana w biBLiotece była skierowana do regularnych czytelników poezji i dotyczyła statusu formy oraz formalizmu – jasne, że była wysoko „teoretyczna”. Ale to trochę jak zarzucać „przefilozofowanie” czasopismu akademickiemu.\nDrugie pytanie dotyczy tego, co z rzeczywistością poza literaturą. I tutaj z kolei nie wiem, może masz inne doświadczenia, ale w naszym otoczeniu bardzo duża część ludzi „od literatury” i „od kultury” angażuje się w polityczno-społeczną działalność na co dzień, równolegle do „scholastycznych dyskusji”… Wszyscy kojarzą aktywizm Szczepana Kopyta czy Konrada Góry, ale to przecież nie są pojedyncze przypadki… Nie wiem, mam mówić o tym, że sam należę do partii Razem i działam w Polskiej Sieci Dochodu Podstawowego? Mam w dyskusji o współczesnym formalizmie w literaturoznawstwie wspominać o tym na wstępie, żeby nie było, że tylko „liczę jamby”?\nOch, skoro wchodzimy na grunt sympatii politycznych, to faktycznie musimy to chyba porzucić – wcale nie z powodu różnicy poglądów, ale właśnie dlatego, że ktoś nas posądzi o agitowanie (pod pozorami rozmawiania o literaturze) za pewną partią, która, jak się „nieoczekiwanie” okazuje, obu nam, choć zapewne w różny sposób, wydaje się sympatyczną… Tymczasem pozwolę sobie podrążyć myśl z poprzedniego mojego pytania – nie wydaje Ci się, że Wasze rozpoznania mogą zostać uznane za nazbyt, bo ja wiem…, mgławicowe? Może to kwestia mojego niedoczytania, ale sporo z pomysłów, które podsuwacie, odnajduję już w postaci o wiele bardziej wyrazistej u Pierre’a Bourdieau albo u Bruno Latoura; wspomniany Dawid Kujawa uwodzi mnie teoretyczną efektownością, ale mam z nim taki sam problem, jak kiedyś podczas lektury Paula de Mana: jest to dla mojej praktyki lekturowej średnio pożywne; Maja Staśko – jak to Maja Staśko – gore, ale na pomostach, które próbuje ona przerzucić między swymi sposobami rozumienia form literackich i społeczno-kulturowych (zwłaszcza tych płciowo-cielesnych) czuję się równie pewnie jak Indiana Jones w jakichś tam swoich świątynnych labiryntach… Nawet u Ciebie, Pawle – gdy ustawiasz sobie do bicia model krytyki, który nazywasz „krytyką niskiej łączliwości”, to potrafisz go znakomicie zdefiniować, ale już Twoją „krytykę wysokiej łączliwości” znacznie trudniej mi odnieść do czegoś konkretnego… Czy to się wszystko gdzieś za bardzo jednak nie rozprasza?\nWydaje mi się, że się nie rozprasza – jeśli według Ciebie się rozprasza, to znaczy, że coś nam nie wyszło. Krytyka, o której pisałem, opiera się po prostu na sprzeciwie wobec kompartmentalizacji życia; na uznaniu, że rzeczone dzielenie życia na przegródki i szufladki stanowi jedną z głównych broni kapitału/Spektaklu; i na rozpoznawaniu tego zjawiska w obiegu (około)literackim. Celowo naszkicowałem to szeroko – o Latourze i Bourdieu nie myślałem w ogóle, oczywistymi punktami odniesienia wydają się Marks i jego autonomistyczne przetworzenia (czy to przez Włochów, czy sytuacjonistów). Nie wiem, co więcej powiedzieć.\nTo może w takim razie o jeszcze jednym niebezpieczeństwie związanym (być może) z proponowanym przez Was sposobem czytania, niebezpieczeństwie pewnego, by tak rzec, skazywania literatury na rozrywanie końmi. Jeden z tych koni ciągnie w kierunku niejakiego redukcjonizmu… chodzi mniej więcej o to, co w biBLiotece napisała w swej recenzji Stacji wieży ciśnień Dawida Mateusza Klaudia Muca, polemizując zresztą wprost z odczytaniem tej poezji zaproponowanym (również w biBLiotece) przez Majkę Staśko i Dawida Kujawę: „Retoryka upolitycznienia, jaka nadaje obecnie ton dyskursowi krytycznoliterackiemu, staje się czymś w rodzaju «silnej myśli» z usystematyzowanym słownikiem i zespołem niepodważalnych twierdzeń, myśli nadświadomej, uzbrojonej w teorię krytyki wszystkiego. […] ona jednak nie działa, dysponuje pojęciami z różnych dziedzin, jest za silna, niejasna i interpretacyjnie bezproduktywna (nie mówi niczego, o czym nie opowiadałby ktoś inny). W tej retoryce skupionej na akumulacji subwersywnych gestów pomija się to, co nie kontr-systemowe, co żywe, przypadkowe i bliskie temu, kto pisze – doświadczenie (to życiowe, nie do opisania); ekonomia upolitycznionej interpretacji wypiera to, co nie służy gromadzeniu tych gestów, a co posiada realnie subwersywny i impresyjny potencjał – wiersze o śmierci, miłości, uczuciach, byciu pomiędzy, wolności, obecności i nieobecności”. Koń drugi ciągnie w stronę odwrotną – rozproszenia pisania o literaturze w pisaniu o jej najróżniejszych kontekstach: płciowych, społecznych, emancypacyjnych, partycypacyjnych, ekonomicznych… Znów posłużę się cytatem z listu pewnego uznanego literaturoznawcy i krytyka (korespondencja była prywatna, więc mniejsza tym razem o nazwisko): „idzie o to, że nie mają pasji do literatury, która jest dla nich pretekstem do dłuuuugich wypowiedzi na tematy ogólnospołeczne”. No więc właśnie: akt pisania z jednej strony sprowadzony do jednego tylko, politycznego wymiaru, z drugiej – potraktowany jako rzecz pretekstowa do dywagacji o prawach kobiet, gejów, zwierząt, prekariatu. Czy coś zostaje, czy tylko rozerwane truchło wiersza? Jasne, że trochę przerysowuję, ale kiedy czytałem na przykład tekst Marty towarzyszący biBLiotecznej prezentacji poezji Jakobe Mansztajna, nie mogłem oprzeć się wrażeniu – niezależnie od podziwu dla interpretacyjnej giętkości, z jaką Marta to robi – że tak mocne wekslowanie tej akurat propozycji lirycznej na politykę nieco zbliża się do granicy nadużycia; zwłaszcza że sam Jakobe w swych dyskursywnych wypowiedziach raczej się przed takim zaangażowanym etykietowaniem broni…\nJak coś jest „nie do opisania”, jak doświadczenie w opisie Mucy, to trudno, żeby krytyk się na tym w swoim szkicu czy recenzji skupiał. Ale co do sedna pytania, to oczywiście powiedzieć można tylko jedno – opozycja (z jednej strony: śmierć, miłość, wolność, obecność – z drugiej: płeć, społeczeństwo, klasa, wykluczenie) jest kompletnie, absolutnie, od początku do końca sztuczna. Zwyczajnie nie istnieje – reprodukują ją tylko krytycy, którym wydaje się, że wiersz zostanie jakoś wzbogacony, jeśli przemilczy się niektóre okoliczności jego powstania, niektóre wątki, niektóre konteksty… No i „doświadczenie” nader często okazuje się równie sztuczną, sztucznie podtrzymywaną, skrajnie instrumentalną kategorią, która ma samą swoją mistyczną aurą dowieść, że jest jakieś „życie” i jakaś „literatura”, które funkcjonują niezależnie od tego, w jakie relacje wchodzą ze sobą rzeczywiści ludzie w rzeczywistym społeczeństwie.\nRóżni „zaangażowani” autorzy powtarzają to do znudzenia: nikt nie wpycha polityczności do wiersza, ona tam jest na takich samych zasadach, jak wszystko inne. Wolność „egzystencjalna” i „polityczna” to przecież nie dwa osobne byty, cielesny głód, jak u Góry, wiąże się często z konkretnym wykluczeniem albo ubóstwem, nierówności też można „doświadczyć”…\nNiektóre rzeczy leżą zresztą zupełnie na wierzchu: czy w książce Dawida Mateusza tak zwana sytuacja na wschodzie nie jest jednym z przewodnich motywów? Czy Mansztajn nie pisze pocztówek z polskiego blokowiska? A jeśli ktoś uważa, że Górę, Kopyta, Pietrek czy Domagałę-Jakucia da się czytać „tak po prostu”, „doświadczeniowo” i „apolitycznie”, to nie wiem, co powiedzieć…\nA do tego trzeba by wspomnieć o kwestii religii i religijności, która z tajemnych przyczyn zostaje domyślnie zakwalifikowana w poezji jako coś po stronie pisania „egzystencjalnego” przeciwko pisaniu „politycznemu”…\nTylko o czym my właściwie teraz rozmawiamy? To wszystko wydaje się oczywiste – ale gdzieś pod powierzchnią pozostaje przywołana przez Ciebie sugestia, że w tym, jak „młodzi” piszą o wierszach, nie ma „pasji”. I do tego, oczywiście, trzeba się odnieść, bo to zwyczajnie zarzut zbyt osobisty, zbyt dotkliwy dla każdego, kto decyduje się jakoś „poświęcić” rzeczy tak niszowej i nierozwojowej jak poezja… I dlatego, przez tego rodzaju zarzuty, ciągle tu wracamy, ciągle wałkujemy tematy polityczności „jako takiej”, chociaż cała dyskusja o formach miała służyć odejściu do tego, przejściu do czegoś konkretniejszego, bo rozważaniami o „polityczności w ogóle” już wszyscy rzygamy… Nie wiem, co zrobić z zarzutem o „brak pasji”. Odesłać do cyklu dużych szkiców o pojedynczych wierszach, który zorganizowaliśmy w tym roku w „Przerzutni”? Polecić czytanie Dwutygodnika, ArtPapieru, Opcji 1.1, 8. Arkusza Odry (odrobina autopromocji) i masy innych, odesłać do tych dziesiątek recenzji z niskonakładowych tomików, które każdego roku „młodzi” wypuszczają w skrajnie niszowych pismach?\nPrzyznaję, irytuje mnie sugestia „braku pasji”. Jakbyśmy – my, „młodzi” – nie byli zainteresowani poezją, to byśmy wybierali inne tak zwane ścieżki kariery. Chyba że przywołanemu przez Ciebie „uznanemu literaturoznawcy” wydaje się – jak, za przeproszeniem, jakiejś Monice Olejnik czy innemu Kamilowi Durczokowi – że humanistykę i literaturę wybiera się dlatego, że w liceum nie szła ci matematyka.\nNo to skoro już o pasji (szewskiej?) mowa, to jeszcze jedna, ostatnia już sprawa związana z Żurkiem i z tamtą ważką debatą – a konkretnie, z jego zarzutem zapoznawania przez Was pewnej tradycji. Odpowiadasz mu, Pawle, że sprowadza dyskusję do poziomu połajanek typu „nie lubimy tego, co lubi Żurek”, ale tu się nie zgodzę – Żurkowi nie chodziło o to, że bibliografia Waszego rozumowania jest niekompletna, ale o to, że (choćby nie wprost) uznajecie, że w pewnej tradycji nie ma czegoś, co jest Wam bliskie, a co tak naprawdę można tam znaleźć, i że w związku z tym per saldo nie chodzi mu (Żurkowi) o sprzeciw natury epistemologicznej, a etycznej… By odwołać się do tekstu Marty, który stanowił istotny negatywny punkt odniesienia dla Łukasza Żurka: czy faktycznie do odzyskania jest choćby Adam Ważyk (ten ewidentnie jednak socrealistyczny, tak różny od Adama Ważyka fenomenalnego poety, kongenialnego tłumacza, sugestywnego eseisty z czasów Kwestii gustu bądź Dziwnej historii awangardy), zwłaszcza – jak poniekąd może być to odczytane, czego dowodem Żurka i moje wątpliwości – wygrywany przeciwko raczkującemu wówczas polskiemu strukturalizmowi? Czy warto reinterpretować teksty Ważyka tak (chyba) nieodwołalnie skażone haraczem wobec niesłychanie przemocowego względem literatury dyskursu ideologicznego?\nJa tu nie odpowiadam, bo się tylko zirytuję. Jak ktoś uważa, że Ważyka można wyprać z polityczności, bo „realny socjalizm” – albo uważa, że można się bez Ważyka obyć – to niech, nie wiem, idzie na solo z Darkiem Foksem.\nHm… Nic mi nie wiadomo o bojowych predyspozycjach Darka Foksa (gdybyś zaproponował solo z Łukaszem Orbitowskim, to bym wiedział, że należy się bać), ale na wszelki wypadek – udawajmy, że nie zapytałem… Ale tak w ogóle – skąd, Twoim zdaniem, ta niechęć do postrzegania literatury w optyce polityki? Przecież to nie ma sensu: jesteśmy nacją chorą na monstrualny przerost żywiołu barokowo-romantycznego nad oświeceniowo-pozytywistycznym, wszelkie fakty społeczne i polityczne stwarza się u nas nie przez pryzmat rozumu i empirii, a w szantażu duchem, duszą, ideą… Kiedy w całej Europie przeważał już to etos intelektualisty, broniącego suwerenności pewnej prawdy intelektualnej, już to wyemancypowana klasa mieszczańska ze swymi protestanckimi wartościami pracowitości, zaradności i skromności, u nas – na pobojowisku szlacheckiego kultywowania tradycji rycerskiej – rodzi się inteligent, wszelkie płody wiedzy i nauki obracający na użytek społecznikowski… A przecież tymczasem – z drugiej strony – gdyby tak zwanego wykształconego Polaka poprosić o wymienienie jakichś polskich filozofów, to zapewne usłyszymy nazwiska Leszka Kołakowskiego i Józefa Tischnera (obawiam się, że również Ryszarda Legutki), ale raczej nie Stanisława Brzozowskiego, tego fenomenalnego legitymizatora inteligenckiego zaangażowania. Skąd ta schizofrenia? Czyżby tego arcypolskiego ducha zainteresowania tym, co publiczne, starczało nam wyłącznie na kibicowanie sportowcom i na oddawanie władzy partii, która swym wyborczym sukcesem zadaje kłam znanej tezie Marii Janion o wyczerpaniu się w Polakach paradygmatu romantycznego?\nFajnie jest pomyśleć – chociaż przez chwilę – że ogólne ramy dyskusji o literaturze to coś, co kształtuje się w Polsce autonomicznie, z polskiej tradycji, polskiej gleby i polskiego inteligenckiego etosu. Ale półperyferia mają to do siebie, że my tylko lekko modyfikujemy, lekko odkształcamy coś, co dzieje się gdzie indziej. Depolityzacja dyskusji o poezji, usuwanie literatury do roli hobby i redukowanie polityczności literatury do problemów tożsamości to zjawiska globalne. O lokalnych wariacjach już dużo i dobrze pisano – Czapliński, Uniłowski, Janion, Dunin… Nie wiem, co mógłbym teraz, w formacie takiej rozmowy, dodać do dyskusji. Trzeba by przecież zacząć w ogóle od tego, dlaczego polityczność dla tak zwanego Zachodu stała się brzydkim słowem, a skończyć na tym, jak głęboko siedzimy nadal w romantyzmie…\nZastanawiam się też, jak z Waszego – politycznie aktywnego – punktu widzenia ma się sprawa z jednym z fundamentalnych założeń historii literatury ostatniego ćwierćwiecza, z tym mianowicie, które zamyka się w powtarzanej do znudzenia gnomie Jacka Podsiadły o „odmowie współudziału”… Gdyby spojrzeć na to w optyce przez Was proponowanej, to założenie to – jak mawia Dycio – psu na budę: Podsiadło właśnie, Krzysztof Jaworski, nawet Marcin Świetlicki, Bohdan Zadura obsługujący wakat „starego mistrza”, wszyscy ci najważniejsi prawodawcy tamtego zwrotu, z punktu widzenia przez Was zaproponowanego rysują się jako nie tyle nawet upolitycznieni, co wprost rozpolitykowani. Pytanie to jest o tyle ważne, że interesują Was – przynajmniej na użytek antologii, o której rozmawiamy – poeci, by tak rzec, klasowo uświadomieni, co oczywiście może prowokować zarzut, że zamiast w sposób realny diagnozować sytuację współczesnej polskiej literatury, zamykacie się w getcie pewnego ideowego wspólnictwa. Czy zatem da się politycznie przepisać mit „odmawiania współudziału”?\nNie rozumiem frazy „klasowo uświadomieni” tutaj – sugerujesz, rozumiem, że wymienieni „starsi” byli nieświadomi istnienia klas? myślisz, że się nie obrażą? – ale to pewnie nieistotne. Ważniejsze, że tu nie ma po co czegokolwiek przepisywać. Wczesny Podsiadło to przecież otwarty, zadeklarowany, modelowy niemalże anarchista. Anarchizujące, antypaństwowe tendencje u wczesnego Świetlickiego to chyba też oczywistość? Jeśli „młodzi” nie przepadają za niektórymi „starymi” – a wydaje mi się, że to tutaj sugerujesz – to z wielu różnych przyczyn i często po prostu ze względu na aktualną twórczość (jakąś nudę czy nieśmieszność, czy zgraną dykcję).\nAle – i to podkreślmy, żeby podkopywać ten nieszczęsny mit „młodzi krytycy nie lubią starszych poetów” – jeśli jest jakakolwiek linia pokoleniowego podziału, to w samej krytyce. W sensie – część młodych krytyków nie zgadza się z częścią starszych krytyków ze względu na czynniki, które można w jakimś stopniu powiązać (tylko czasem i na pewno niewyłącznie) z różnicą pokoleniową. Ale to nie ma przełożenia zupełnie na stosunek do starszego pokolenia poetów – przynajmniej nieczęsto.\nNie ma zresztą żadnych przepaści ani zrywów. Sosnowski dedykuje przekłady z Cage’a Konradowi Górze, pisze radykalne manifesty (wykład w Pracowni Silesiusa) i wydaje niesamowicie wywrotowy Dom Ran; Miłosz Biedrzycki, strasznie lubiany przez „młodych politycznych”, wstępuje do partii Razem; Darek Foks od lat pisze niesłychanie radykalną politycznie, post-debordiańską poezję…\nCo innego, gdybyśmy mieli rozmawiać o pewnym indywidualistycznym rysie literatury polskiej lat 90. Ale to osobny, gigantyczny temat.\nPozostańmy jeszcze na gruncie historii literatury – i spróbujmy, jeśli łaska, powróżyć z fusów. Prezentowani w antologii poeci to w większości autorzy dopiero się rozpędzający: mający na koncie dwie książki poetyckie (Pietrek, Bąk, Mansztajn), czasem nawet (Witkowska, Domagała-Jakuć, Mateusz, Przybyła, Taranek) jedną, w jednym przypadkach (Janiak) trzy, w jeszcze jednym (Góra) cztery; wyjątkiem jest Kopyt, autor aż sześciu tomów. Kiedy tak czytam ich teksty, nie mogę oprzeć się – znów! – pewnemu niepokojowi: że w niektórych przypadkach mamy do czynienia z dykcją tak wyrazistą, że czasem już teraz niebezpiecznie bliską przewidywalności i powtarzalności. Dwa przykłady, szczególnie wyraziste. Pierwszy z nich to [beep] Generation Tomasza Bąka: książka porywająca, zajadła, znakomicie się czytająca – ale gdzieś od połowy zaczęła mnie nieco nużyć, repertuar chwytów retorycznych stosowanych przez poetę okazał się dość ograniczony i nie wystarczył, by do końca utrzymać zwarte tempo całości tomu. Przykład drugi – Szczepan Kopyt: jego dawne wiersze posiadały faktycznie nielichy potencjał krytyczny, ale to dlatego, że oparte były na całej sieci niejednoznacznych, często autoironicznych gier; utwory późniejsze są znacznie bardziej deklaratywne, politycznie bardziej wyraziste, ale – paradoksalnie – imperatyw zaangażowania sprawia, że już nie działają. Można się przy #kobane wzruszać, można odczuć wspólnictwo idei, ale ostatecznie tekst się dość łatwo zapomina… Widzisz niebezpieczeństwo takiej zadyszki wybranych przez Was do antologii poetek i poetów?\nKompletnie nie zgadzam się z Twoimi diagnozami – to, co Bąk robi z antropomorfizowaniem kapitału/rynku, jest fantastyczne i na pewno nienudne. #kobane Kopyta – podobnie jak, żeby zostać przy ostatnim tomie, negocjacje – chodzi mi po głowie do dziś… Trochę mało dajesz materiału do sporu – dlaczego nudzi, dlaczego się łatwo zapomina?\nKopyt uparcie wprowadza do poetyckiej polszczyzny rodzaj wzniosłości kojarzony z poezją New World, nurtami jazz poetry i amerykańskim spoken word. Jest u nas tego nadal niewiele, dlatego niektórzy krytycy nazywają jego ostatnie wiersze naiwnymi czy prostymi i się od nich odbijają; ale to spieranie się o wzniosłość, otwieranie na wzniosłość polskiego wiersza, który gdzieś po drodze (znów – chyba bardziej za sprawą krytyków niż poetów) strasznie przesycił się ironią, to praca na lata.\nNie wiem, nie mam nic więcej do dodania. Całe jedenaścioro poetów i poetek wydaje mi się fantastyczne, odkrywcze, świeże, ciekawe, nierzadko porywające i świetnie zapowiadające się na najbliższe lata.\nPrzy okazji poetów, których postanowiliście zaprosić do współtworzenia antologii, myślę (o czym już nam się poniekąd zgadało) o pewnym sporze pokoleniowo-poetyckim, który zdaje mi się mieć większą wagę niż ta, którą mu przypisano… Myślę oczywiście o wierszu Bąka KJ, specjalnie dla ciebie robię licencję pilota, będącym ostrą polemiką z krótkim utworem Krzysztofa Jaworskiego z jego ostatniej książki, zatytułowanym Słodkie lata 90. A właściwie nie tyle z samym utworem, co z – bezsensownie upraszczającym i krzywdzącym – komentarzem, jakim Jaworski opatrzył ten tekst na swoim blogu, gdzie wspomniał, że roczniki dziewięćdziesiąte przyniosły polskiej poezji „rozwolnienie” talentu. Czy rzeczywiście mamy do czynienia z ponowieniem sporu między jakimiś skonkretyzowanymi formacjami, czy brawurowy wiersz Tomasza Bąka ma podobną wagę co Oda do młodości, My i wy, Confiteor, Chamuły poezji albo Dla Jana Polkowskiego? A jeśli tak, to czy w sporze tym da się wytyczyć jakieś linie nieporozumienia, które dzieliłyby nie tylko te dwa teksty, nie tylko tych dwóch poetów, ale też całe pola myślenia o poezji i świecie? Jest jakieś „my” i „wy”, czy tylko incydentalny diss Tomasza Bąka na Krzysztofa Jaworskiego? Przecież – paradoksalnie – gdyby nie ten nieszczęsny blogowy komentarz, niektórzy z poetów z antologii (na przykład, jak sądzę, Konrad Góra) mogliby się podpisać choćby pod deklarowanym przez Jaworskiego dystansem wobec świata doszczętnie zwirtualizowanego…\nDla Jana Polkowskiego nie ma podobnej wagi co Oda do młodości, więc trochę trudno się do tego odnieść. Ale na pewno nie da się na podstawie tego wiersza Tomka – świetnego skądinąd – wytyczać jakichś ogólnych linii podziału ani przeciwstawiać jakichś „młodszych” Jaworskiemu (który przecież jest czytany i lubiany, i w ogóle, tylko napisał bzdurną rzecz).\nDlaczego w ogóle rozważamy ustanawianie jakichś opozycji, podziałów i pokoleń na podstawie jednej ciętej wierszowej riposty? To w zasadzie kuriozalne, ale łączy się z dużo bardziej interesującym mnie tematem – brakiem intensywnych polemik w nowej literaturze, zwłaszcza poezji (i krytyce poezji). Mamy tak mało obiegu polemicznego, pamflety pozostają od lat na wyginięciu, i pojedynczy ostrzejszy głos od razu prowokuje do snucia wizji głębokich podziałów, szerokich konfliktów. Problem jest z polemicznym wyposzczeniem poezji i krytyki, nie z pokoleniami.\nKolejne pytanie pozwolę sobie poprzedzić dyletancką (i przydługą, ale skoro obaj lubimy sobie pogadać…) refleksją politologiczną. Otóż wydaje mi się, że w tej chwili w Polsce posługiwanie się mocno spolaryzowanymi pojęciami lewicy i prawicy nie bardzo ma – zarówno poznawczy, jak i operacyjny – sens. Czy też – nieco precyzyjniej: o ile lewica jakoś się jeszcze daje ideowo, światopoglądowo i programowo nawet wyodrębnić (w dyskursach proponowanych przez Razem, środowiska skupione wokół „Krytyki Politycznej”, na chwilę przed spektakularnym samobójstwem przez Twój Ruch, nawet – choćby w sferze czczych deklaracji – przez SLD stowarzyszone z kilkoma innymi ugrupowaniami, jest jednak całkiem pokaźny obszar pewnej wspólnoty), o tyle pojęcie prawicy staje się coraz bardziej grząskie. No bo jeśli wspólnym mianem prawicy określa się agresywny nacjonalizm Ruchu Narodowego, konserwatywny (neo)liberalizm kolejnych koterii wyrosłych z kultu Janusza Korwin Mikkego, ten cudaczny zlepek wątków socjalnych, konserwatywnych, etatystycznych i narodowokatolickich składający się na praktykę polityczną Prawa i Sprawiedliwości, jeśli na prawicowość próbują się silić gasnąca Platforma Obywatelska i związkowcy brylujący pod sztandarem Solidarności – to przecież zaczynamy docierać do dna absurdu… No, ale zakładając roboczo na użytek dyskusji, że istnieje jednak coś takiego jak spójny etos prawicowy, to mam pytanie: dlaczego jest on tak dramatycznie niewydolny w literaturze – zarówno w praktyce pisania, jak i w krytyce towarzyszącej? I nie jest to sprawa nowa, ale – śmiem twierdzić – ciągnąca się od momentu, od kiedy w ogóle w Polsce prawica i lewica się zdefiniowały, czyli na dobrą sprawę od międzywojnia… Eugenia Prokop-Janiec napisała wprawdzie Literaturę i nacjonalizm, świetną książkę o najwyrazistszym endecko zorientowanym krytyku, czyli o Zygmuncie Wasilewskim, ale bodaj czy nie najważniejszym sensem tej monografii była konstatacja, że prawicowa refleksja o literaturze w dwudziestoleciu nie tylko na Wasilewskim się zaczyna, ale też się na nim kończy. No dobrze, ktoś powie: Gałczyński (ten z czasów „Prosto z Mostu”), ale bądźmy poważni – dla jakiejkolwiek na poważnie pojmowanej idei politycznej byłoby najlepiej, by anima naturaliter anarchiczny i dywersyjny Gałczyński trzymał się od niej jak najdalej… Ponurym paradoksem jest to, że prawicowy, narodowy głos o literaturze najciekawiej wybrzmiał podczas wojny, u Trzebińskiego, w orbicie wpływów „Sztuki i Narodu”. Dziś – mam wrażenie – nie jest lepiej: w mainstreamie politycznym wciąż bezpieczniej udawać, że jest się prawicowcem (o co tym łatwiej, że – jak wspomniałem – prawica polska absolutnie nie ma jakichkolwiek realnych tożsamościowych granic), ale wszystkie najciekawsze głosy literackiego polit-angażu wychodzą z lewa. Owszem – nie da się nie zauważyć rzeczy takich jak choćby „Pressje” czy Raptularz, znakomita książka poetycka kojarzącego się ze zdecydowanie konserwatywnym temperamentem Adriana Sinkowskiego, ale to chyba jednak wyjątki od reguły (choć być może to sprawa mojego nieoczytania, może jednak „Fronda” czy „Topos” nadal mają coś istotnego do zaproponowania). Ale jeśli tak – to czemu właśnie tak? Przecież chyba nie chodzi (wyłącznie) o to, że konserwatyści – jak kiedyś dworowała sobie Agata Bielik-Robson – są nudni, pozbawieni poczucia humoru i zmysłu (auto)ironii i że się gorzej ubierają…\nNie podejmę się podsumowania całego wieku ewolucji polskiej prawicy, ale może kilka takich prostych rzeczy: „prawicowy” obieg poetycki istnieje, po prostu nie tam, gdzie zwykle patrzymy. Poezji posmoleńskiej napisano przecież mnóstwo; całe antologie. I są pojedyncze punkty wspólne dla tego „prawicowego” obiegu i obiegu, powiedzmy, poetycko-mainstreamowego: „Topos”, Wencel, Koehler, Rymkiewicz oczywiście… Krzysztof Szeremeta, autor jak najbardziej ze „środowisk poetyckich”, jest przecież autorem wierszy deklaratywnie prawicowych i konserwatywnych.\nTo oddzielenie obiegów należałoby oczywiście gruntownie przeanalizować i przedyskutować – ale to temat na osobną, wielką dyskusję; bo pytanie jest jednak z wielkim rozmachem, a ja nie jestem w stanie z głowy mówi dużo o prawicowym obiegu poetyckim.\nKolejne pytanie jest dla sprawy polityczności literatury tak oczywiste, że aż tanie – i być może bym go nie zadał, gdyby nie fakt, że jakiś czas temu to coś, co babcia Eliza nazwała „kwestią kobiecą”, rozgorzało na nowo… Mówiąc o ponownym rozpaleniu, myślę o namiętnej internetowej dyskusji sprowokowanej wpierw tekstem Mai Staśko Dlaczego poeci są wiecznie niezaspokojeni?, opublikowanym na stronach „Krytyki Politycznej” (wątek płciowy zajmuje też istotne miejsce w tekście Staśko z biBLiotecznych „Form zaangażowania”), a potem – manifestacją Jasia Kapeli, Szczepana Kopyta i Przemysława Witkowskiego, którzy w proteście przeciwko nieprzestrzeganiu parytetu płci na festiwalu zorganizowanym wokół tegorocznej nagrody Silesius, stawili się na jedno z festiwalowych spotkań w kobiecych przyodziewkach… Cała sprawa miała zresztą dalszy ciąg w debacie „Jeszcze jedna dyskusja o parytetach” w biBLiotece, choć wydaje mi się, że (mimo bardzo wyważonych rozpoznań Radosława Wiśniewskiego czy eksperymentalnych, z granicy performance’u głosów Joanny Mueller czy samej Mai Staśko, przenikliwej analizy Moniki Glosowitz i Katarzyny Szopy) nie przyniosła ona zamierzonego fermentu i istotnego przewartościowania… Ale mnie od początku całej sprawy intrygowało to, że – by półżartem zacytować Engelsa – walka klas zaczyna się w rodzinie, czyli że bardzo ostre podziały zarysowują się już wewnątrz środowiska. Wydawać by się mogło, że to, co stanowiło sedno tekstu Staśko i happeningu trójki poetów na Silesiusie, czyli dbanie o parytet płci przy okazji różnych przedsięwzięć okołoliterackich, nie powinno budzić kontrowersji – a budzi. Dość było zrobić sobie w tamten gorący czas przebieżkę po Facebooku: Anna Kałuża zwraca uwagę Mai Staśko, że również w przygotowywanej przez Was dla Biura antologii parytet jest wyraźnie zachwiany (dwie poetki na dziewięciu poetów – ostatecznie wiemy, że będą trzy na ośmiu), Justyna Bargielska punktuje radykalnie nieparytetowe podsumowanie zeszłego roku w literaturze, które sama Kałuża zrobiła dla Instytutu Książki (w tej samej facebookowej dyskusji odnaleźć można niezbyt przychylne względem stanowiska Staśko i Kałuży uwagi Julii Szychowiak, a że Szychowiak rzadziej niż rzadko wypowiada się ostatnio publicznie, więc sprawa wydaje mi się tym bardziej warta zauważenia); Witkowski protestuje przeciwko zaniżonej reprezentacji kobiet na festiwalu Silesiusa, a Tomasz Majeran wytyka mu, że identycznie zachwianie proporcji obowiązuje od lat na organizowanym przez Witkowskiego Mikrofestiwalu. I tak dalej… Krótko mówiąc – skąd się to bierze, że piszące dziewczyny dość często rzucają kłody pod nogi dziewczynom krytykującym, także wówczas, gdy te ostatnie domagają się dla tych piszących zauważenia i uważania? Joanna Mueller – która i jako pisarka, i jako animatorka-redaktorka-krytyczka zrobiła dla sprawy kobiecej w Polsce niebywale dużo dobrego – wcale często wypowiada się (choćby w rozmowie, jaką miałem przyjemność robić z nią dla Biura na okoliczność wydania intima thule) mocno krytycznie o strategii pewnej prominentnej części środowisk feministycznych. O Justynie Bargielskiej szkoda gadać: niektórymi swymi gestami spaliła się w tym towarzystwie doszczętnie. Szczególnie wymowna z tego punktu widzenia jest postawa Marty Podgórnik, kiedyś jednej z pierwszych kobiet w beznadziejnie zmaskulinizowanych literackich koteriach, której poezja pełna jest radykalnych społeczno-politycznych wtrętów, która nie kryła się z wyrazistymi sympatiami światopoglądowymi nawet wtedy, gdy było to w środowisku o wiele gorzej widziane niż dziś – a która absolutnie nie daje się zwasalizowanć przez dyskurs feministyczny… No to jak jest z tymi pisarkami? Nie wiedzą, czego chcą – czy nie wiedzą, czego chcieć? A może to właśnie feministki fałszują akcenty, może problemem Polski nie jest patriarchat, a – jak kiedyś skonstatowała wspomniana już Bielik-Robson – wyjątkowo anachroniczna wersja symbolicznego matriarchatu, którego emanacją jest przemożny wpływ mariocentrycznego katolicyzmu, sięgające czasów szlachetczyzny ceremoniały grzecznościowe względem kobiet, kult Matki-Polki? A skoro diagnoza jest nietrafiona, to czy również kuracja nie może być zaordynowana jak trzeba?…\nStrasznie dużo pytań, znów jestem w stanie wrzucić tylko kilka kwestii. Po pierwsze, co do antologii – kwestii nierównego balansu płciowego poświęciliśmy z Martą osobny fragment posłowia. W skrócie: uważamy, że młoda zaangażowana poezja jest faktycznie cokolwiek zmaskulinizowana; naszym zdaniem nie dyskwalifikuje jej to; rozpoznajemy problem, ale antologią tyle zbieramy i programujemy, co mimo wszystko podsumowujemy pewne zjawisko w jego istniejącym, aktualnym kształcie (włącznie z tym, co nam się w owym kształcie nie podoba).\nOczywiście nie jest tak, że poetki są w jakikolwiek sposób zobowiązane do bycia feministkami ani solidarności ze względu na płeć. Wydaje mi się, że w ramach szeroko rozumianej perspektywy feministycznej są też, nawet w naszej poetyckiej niszy, duże różnice, które wiążą się z historycznym zróżnicowaniem feminizmu.\nNie wydaje mi się jednak, żeby ze względu na to ktoś rzucał komuś kłody pod nogi – pewne spięcia między „piszącymi” a „krytykującymi dziewczynami”, jak to określiłeś, wynikają po prostu z charakteru relacji między twórcami i twórczyniami a krytykami i krytyczkami, bez względu na płeć – ta relacja jest domyślnie w tej chwili dość nieufna.\nNajkonkretniejszy, najbardziej palący problem związany z równością płci w polskiej poezji – i, szerzej, literaturze w ogóle – to ten związany z codziennym dostępem do środków/zasobów i do głosu: z zapraszaniem na spotkania autorskie, drukowaniem, wysyłaniem na festiwale, tłumaczeniem, etc.; wszystkimi tymi codziennymi sytuacjami, które – nagromadzone – decydują o tym, czy ktoś za swoje pisanie otrzymuje choćby na poły godziwe wynagrodzenie, czy jego bądź jej wiersze trafiają do szerszego grona odbiorców, czy mają szansę przebić się do mainstreamu… I w takich codziennych sytuacjach często odruchowo, domyślnie, bezwiednie zaprasza się, drukuje i wysyła raczej mężczyzn niż kobiety – na tym poziomie (a także na poziomie nadużyć w osobistych relacjach wydawców, organizatorów i kolegów z autorkami) jest do wykonania bardzo konkretna praca, zmiana nawyków, zmierzanie do większej równości z dnia na dzień. Dyskusje o tym, jak wiersze współczesnych poetek mają się do krytyki feministycznej bądź w jakim stopniu nasz patriarchat jest „wyjątkowo anachroniczym matriarchatem” (i czy zawsze jedno nie jest przypadkiem drugim) należą do innego poziomu debaty, podobnie jak ewentualna rozmowa o istnieniu „dykcji kobiecej”.\nCo do Mikrofestiwalu (który od kilku lat organizowałem z Przemkiem jako współdyrektor, w zespole z Martą, a ostatnio jeszcze Olimpią Świst i Pawłem Szroniakiem – więc czuję się wywołany do odpowiedzi), przesuwaliśmy się ostatnio w stronę parytetu. Podliczyłem specjalnie nazwiska z ostatniej edycji i, jeśli dobrze policzyłem, proporcja wyniosła 13-7 – ciągle słabo, ale zmierzaliśmy w dobrą stronę.\nNa koniec chciałbym zapytać o rzecz dla mnie w sumie najważniejszą – a mianowicie o przyjemność. Jako że to koniec rozmowy, więc klamrą wracam do początku: wśród nazwisk zachodnioeuropejskich filozofów i literaturoznawców, które w czasach moich studiów rozpalały nasze teoretyczne wyobraźnie, szczególne miejsce zajmował – obok Jacquesa Derridy, Paula de Mana, Michela Foucaulta, Jeana Baudrillarda, Richarda Rorty’ego i jeszcze pewnie parunastu, parudziesięciu innych – Roland Barthes (kiedy studiowałem, polonistyka Uniwersytetu Jagiellońskiego żyła uwodzicielskim i hipnotyzującym charyzmatem Michała Pawła Markowskiego, stąd Barthes). Myślę sobie – w kontekście tego, o czym rozmawiamy – że bardzo symptomatyczna wydaje mi się droga, którą przeszedł ten dla mnie wciąż jeden z najbardziej ekscytujących umysłów dwudziestowiecznej humanistyki, w pewnym sensie odwrotna (a może nie?) od przez Was proponowanej: od krytycznie zorientowanej semiologii życia społecznego (Mitologie), przez strukturalizm, tekstologię i narratologię (S/Z), aż po najbardziej fascynujące, późne pisma (zwłaszcza genialne Fragmenty dyskursu miłosnego), w których Barthes wykonuje właśnie zwrot ku przyjemności – zwrot, którego część francuskiej lewicy nie mogła mu wybaczyć… O tej przyjemności napomyka w swoim głosie w „Formach zaangażowania” Joanna Orska, acz lokuje ją ona w kontekście teoretycznie dość asekuracyjnym – ja jednak chciałbym zapytać wprost: czy czytanie podporządkowane tropieniu politycznych napięć, czytanie społecznie aktywne, nie stoi w kolizji z czytaniem dla przyjemności? Czy literatura, która (po swej radykalnie religijno-metafizycznej, rytualno-liturgicznej prehistorii) zaczyna się od przyjemności – od efektownego zmyślenia, od niesamowitej przygody, od biegłości opowiadania – nie jest aby skazana na to, by na takiej właśnie przyjemności, tyleż prostej, co źródłowej i założycielskiej, się skończyć?\nNie stoi w sprzeczności. I Barthes, jeden z najwybitniejszych europejskich maoistów, z pewnością by się z tym zgodził.


Dzisiaj jest środa 24 kwietnia 2019, imieniny: Aleksandra, Horacego, Grzegorza WIADOMOŚCI OGŁOSZENIA (19536) SPORT FORUM FIRMY (5330) PRACA (59) KINA IMPREZY WIDEO\nObsada: Jennifer Garner, Richard Cabral , John Gallagher Jr.\nRiley North jest szczęśliwą matką i żoną. Do dnia gdy zabójcy działający na zlecenie potężnego kartelu zabijają jej córeczkę i męża. Ranna Riley cudem uchodzi z życiem. Zabójcy zostają schwytani i postawieni przed sądem. Przekupiony sędzia puszcza ich jednak wolno. Mija 5 lat od tragedii, gdy policja znajduje ciała zamordowanych żołnierzy kartelu. Wszystko wskazuje na bezlitosną egzekucję. W ciągu następnych dni giną kolejne osoby powiązane z narkobiznesem i zabójstwem bliskich Riley North. Wkrótce staje się jasne, kto jest egzekutorem. Po latach przygotowań osamotniona matka i żona powróciła, by wymierzyć najsurowszą karę i dać nadzieję tym, których zawiódł system sprawiedliwości.\nCzytaj więcej na temat:smak zemsty peppermint helios konin


Samoloty | rcfangliwice.pl\nIch 16-stronicowy raport dogłębne potwierdziły zwiększoną moc, lepszą ekonomię zużycia paliwa i zmniejszenie emisji szkodliwych substancji. Jeśli samochód jest stary ze słabymi poziomami emisji, magnes będzie read...\nRozmowa z nimi twierdząco dotyczących nauczycieli, przyjaciół i szkolnych pomogą im utrzymać pozytywną perspektywę i zwalnia żadnych obaw, że może istnieć. Jeśli pomimo swojej pozytywnym nastawieniem, dziecko read...\nTrzy sposoby, aby zaoszczędzić paliwo i energia z magnesami Teoria za pomocą silnego pola magnetycznego w celu poprawy zużycia paliwa w silnikach spalinowych nie jest niczym nowym. Pola magnetyczne były wykorzystanie read...\nJednotorowe Lighting System – State Of The Art lekka konstrukcja systemy oświetleniowe jednotorowe są państwem projektu Lekkie sztuki, która pozwala osobie, aby skonfigurować oświetlenie jakikolwiek sposób read...\nDlaczego Resist Planning „Pamiętajmy, że Ready, Aim, ogień; każda inna sekwencja jest szkodliwe.” – Prawo Bryce Krótka odpowiedź: „Bo to wymaga pracy.” Długa odpowiedź: Ludzie read...\nSą wytwarzane w różny sposób z dodatkami są włączone w celu zwiększenia funkcjonalności produktu wosku. Najczęstszymi substancje stosowane w samochodzie woski są jednak woski roślinne, a w szczególności read...\nTe same błędy raz wspólne, które pomogą Ci rozwinąć zwiększoną odporność, a jednocześnie czujesz się okropnie. Ważną rzeczą jest, aby pamiętać o wzmocnionej odporności, które uczynią twoje ciało read...\nTeraz coraz szczegółowe dochodzenie oznacza coraz badane na obecność jakiejkolwiek materialnej przyczyny PE siebie. Można rozważyć twoje poczucie szczęścia jeśli seksuolog może położyć palec na przyczynie read...\nJeśli rentgenowskie pokazują głębokie kieszenie bakterii otaczających którykolwiek z zębów poniżej linii dziąseł, dentysta może wybrać ze specjalnych procedur znanych jako chirurgicznego, skalowanie i strugania read...\nNiezależnie od tego, intencją jest, aby ludzie świadomi swoich celów i priorytetów, zapewniając pracownikom osiąganie odpowiednich czynności w odpowiedniej kolejności. WNIOSEK Jeśli nie rozumie lub nie doceniają read...


1. Ze względów bezpieczeństwa, mając na uwadze minimalizację zagrożenia zarażeniem się wirusem COVID – 19, do odwołania, do budynku szkoły będą mieli wstęp wyłącznie pracownicy oraz uczniowie i wychowankowie.\n2. Wszelkie zapytania, problemy oraz wnioski będą przyjmowane telefonicznie, mailowo lub poprzez dziennik elektroniczny, a ich rozpatrzenie będzie przesyłane zwrotnie rodzicom lub opiekunom prawnych pocztą elektroniczną.\nTel. sekretariat 59 861 12 70, kom: 885 172 123\nTel. dyrektor ZSP 885 861 496\n3. Na przerwach w budynku szkoły oraz w samochodach przewożących dzieci, pracownicy i uczniowie mają obowiązek przez cały okres pobytu, nosić maskę zasłaniającą nos i usta. Rodzice lub opiekunowie prawni mają obowiązek dopilnowania, aby ich dziecko zostało wyposażone w maseczkę.\n4. Każde dziecko i pracownik szkoły ma obowiązek każdorazowo zdezynfekować ręce przed wejściem do budynku szkoły oraz do samochodu służącego do przewozu dzieci.\n5. U każdego dziecka, przed wejściem do budynku szkoły, a także do samochodu przewożącego dzieci, zostanie dokonany pomiar temperatury ciała. Osoby, które będą miały podwyższoną temperaturę lub będą przejawiać inne objawy chorobowe, nie będą mogły uczestniczyć w zajęciach fizycznie, lecz tylko w sposób zdalny.\n6. Zajęcia w naszej placówce w roku szkolnym 2020/2021, w związku z wprowadzonym w naszym kraju stanem epidemicznym, będą odbywały się w sposób hybrydowy.\nOznacza to, że dziecko, które odbywa kwarantannę lub nie będzie mogło uczestniczyć w zajęciach w szkole z powodu choroby, będzie mogło brać udział w każdych zajęciach w sposób zdalny według obowiązującego planu lekcji, po zgłoszeniu takiej potrzeby przez rodzica lub opiekuna prawnego do wychowawcy klasy.\nW praktyce, nauczyciel w naszej placówce będzie prowadził zajęcia jednocześnie w szkole oraz drogą online. Szczegóły dotyczące formy i wyboru platformy każdy nauczyciel przedstawi indywidualnie, ale zapewne będą one na podobnych zasadach, jakie obowiązywały w drugim semestrze kończącego się roku szkolnego 2019/2020.\n7. Uczniowie nie mogą pożyczać od siebie przyborów szkolnych, dlatego obowiązkiem rodziców lub opiekunów prawnych będzie wyposażenie dziecka we wszystkie niezbędne przedmioty potrzebne do zajęć szkolnych.\n8. Ze względu na obecną sytuację w naszym kraju oraz na ograniczenie czasu pobytu dzieci w szkole, do odwołania, w naszej placówce nie będą organizowane żadne zajęcia pozalekcyjne.\n9. Dzieci podczas pobytu w naszej placówce będą miały obowiązek przebywania w salach wyznaczonych wyłącznie dla danej grupy wiekowej. To znaczy, że zajęcia kierunkowe (np. informatyka, muzyka, chemia, biologia, itd.) będą się odbywały w klasach wyznaczonych dla danej grupy dzieci.\n10. Czas przerw w naszej placówce zostanie rozdzielony czasowo dla różnych grup wiekowych dzieci. Wskazaniem jest, aby dzieci podczas przerw nie przebywały na holu, lecz na boisku szkolnym lub w razie pogody deszczowej, w swoich klasach, które podczas każdych zajęć i przerw będą poddawane wzmożonej wentylacji (zajęcia i przerwy przy uchylonych oknach).\n11. Bieżące informacje będziemy wysyłać do rodziców poprzez dziennik elektroniczny lub stronę internetową szkoły.\nWSTĘPNA ORGANIZACJA DOWOZU\n1. W poniedziałek 31.08.2020r. pracownicy szkoły odpowiedzialni za dowóz dzieci, będą kontaktowali się z rodzicami lub opiekunami prawnymi dzieci, które zostały zgłoszone do dowozu do naszej placówki. W tym dniu zostaną ustalone godziny odbioru dzieci z podwórka ich domów lub mieszkań.\n2. Rodziców, którzy do tej pory nie zgłosili takiej potrzeby, a są zainteresowani organizacją dowozu dzieci, prosimy o bezpośredni kontakt pod numer tel.885 861 489.\n3. Przed wejściem do busa, rodzice są zobowiązani dopilnować, żeby dziecko poprawnie założyło maseczkę osłaniającą nos i usta, natomiast kierowcy będą mieli obowiązek dezynfekować ręce uczniom oraz dokonywać pomiaru temperatury ciała.\n4. Pracownicy, którzy są wyznaczeni do przewozu dzieci to :\nPani Monika, tel. 885 861 489\nPan Ryszard, tel. 885 861 498\nORGANIZACJA DNIA 01.09.2020r.\n1. Godzina 9.00 – Msza święta w kościele w Bukowinie. Dla osób dojeżdżających zorganizowany jest transport.\n2. Po powrocie z kościoła spotkanie uczniów z wychowawcami w klasach i podanie wstępnego planu zajęć oraz informacji dotyczących organizacji roku szkolnego 2020/2021.\n3. Rozwóz dzieci dojeżdżających do ich miejsca zamieszkania.\n4. Wychowawcy pozostają z dojeżdżającymi uczniami w klasach do czasu odbioru ostatniego ucznia przez kierowców.\nŻyczę wszystkim zdrowia i spokojnego przebiegu nowego roku szkolnego.\nDyrektor ZSP w Bukowinie


Brytyjski regulator chce zbadać wpływ obniżonej dźwigni na brokerów | ForexRev.pl®\nStrona Główna > Newsy > Brytyjski regulator chce zbadać wpływ obniżonej dźwigni na brokerów\nBrytyjski regulator chce zbadać wpływ obniżonej dźwigni na brokerów\nFinancial Conduct Authority (FCA) wystosowało prośbę do regulowanych przez siebie brokerów o udostępnienie pewnych danych dotyczących ich działalności. Wygląda na to, że FCA rozpoczyna przegląd sektora po trzech miesiącach od wprowadzenia nowych ram regulacyjnych w UE.\nFirmy zostały poproszone o dostarczenie zbiorów danych związanych z nowym limitem dźwigni, w szczególności tych sprzed i po wprowadzeniu nowych zasad ESMA. Wydaje się, że celem regulatora jest ocena wpływu nowych ograniczeń na brokerów. Ogólnie rzecz biorąc, firmy zostały zobowiązane do udostępnienia ogromnej ilości informacji regulatorowi. FCA nie podało jeszcze oficjalnego powodu swojej prośby. Niektórzy spekulują, że dane mają służyć do oceny nowo wprowadzonych środków, inni zakładają, że nie będą miały one żadnego wpływu, a obecne tymczasowe środki zostaną zachowane.\nW sumie firmy otrzymały 46 pytań, które dotyczą kilku różnych aspektów działalności brokerskiej. Lista rozpoczyna się od pytań dotyczących całkowitej liczby klientów i wartości całkowitej ich funduszy. Regulator pyta również o aktywność klientów w 2017 i 2018 roku, wraz z trzema miesiącami po wprowadzeniu nowej regulacji (sierpień, wrzesień, październik). Dalsze pytania dotyczą wolumenów, transakcji, ekspozycji i podziału na klientów profesjonalnych i detalicznych.\nRegulator zażyczył sobie także nominalnych całkowitych zysków klientów profesjonalnych i detalicznych. Chce prawdopodobnie zbadać wszelką różnicę między klientami brokerów, którzy zdecydowali się zachęcać klientów do korzystania ze statusu klienta profesjonalnego, a tymi którzy po prostu dostosowali się do nowej regulacji. W sumie wszystkie dane, które brokerzy detaliczni mają przekazać FCA obejmują podział na klientów profesjonalnych i detalicznych.\nCzekamy w takim razie na wnioski płynące z tego dochodzenia, które chętnie poznają również sami traderzy.


Mikołajkowe zawody dzieci zakończone! - Pływalnia - Ośrodek Sportu i Rekreacji w Zawierciu\nMikołajkowe zawody dzieci zakończone!\nZa nami I Mikołajkowe zawody dzieci szkół podstawowych. W zawodach uczestniczyło blisko 100 uczestników i niemal tylo samo obeserwujących swoje pociechy rodziców, dziadków, opiekunów. Każde dziecko zostało obdarowane prezentem, zwycięzcy zaś licznymi nagrodami.\nNagrody dla najlepszych dzieci w poszczególnych kategoriach wręczył Prezydent Miasta Zawiercie Pan Witold Grim, który podziękował uczestnikom oraz opiekunom i rodzicom za ich zaangażowanie i udział w zawodach oraz Pani Barbara Kozioł Prezes Stowarzyszenia Rozwój Integracja Bezpieczeństwo - współorganizator przedsięwzięcia.\nDziękujemy wszystkim sedecznie za udział i do zobaczenia za rok!


Agencja Reklamy typu Full Service\nOferujemy kompleksową obsługę - od profesjonalnej kreacji do końcowego, gotowego produktu z którego będą Państwo w pełni zadowoleni. Z pasją zajmujemy się szeroko rozumianą reklamą i wizerunkiem firm - identyfikacją wizualną, kampaniami reklamowymi, zarządzaniem markami, poligrafią, projektowaniem stron internetowych... Kreujemy profesjonalną wizualizację potrzeb naszych Klientów, którzy nie płacą nam za to, abyśmy mówili tylko to, co chcieliby usłyszeć.\nNasze projekty, dzięki kompetentnej współpracy z Klientem, doskonale spełniają wymogi stawiane reklamie - są profesjonalnym wizerunkiem danej firmy i przyczyniają się do jej sukcesu. Potrafimy pozytywnie zaskoczyć odbiorcę, jednocześnie nie wprowadzając go w irytację. Zapraszamy do współpracy!\nINFOLINIA: 801 01 13 26\nOceny Średnia ocena: 7 (3 głos/głosów)\nMusisz być zalogowanym, aby wystawić ocenę.\nMusisz być zalogowanym, aby wystawić opinię.\nSzkolnictwo Przemysł urzędy Internet Agencje Ubezpieczenia Dom ogród Komputery, Sklepy Handel Biznes, Kultura Usługi Marketing Moda, Instytucje, Sport, Reklama Reklamowe Sztuka i uroda Turystyka Pomoc Zdrowie Edukacja, internetowe Finanse, drogowa Odzież


Strona 3. Takich rodzin jest ponad 700 - Elbl±g\nPomys³ uwa¿am za dobry. W realiach dzisiejszego dnia codziennego rodziny z trójk± dzieci maj± nielekko, Nie tylko dlatego, ¿e jest brak pieniêdzy najczê¶ciej na wiele rzeczy, : wy¿ywienie, naukê, wychowanie, kulturalne potrzeby, sport czy rozrywkê. Dla przetrwania naszego pañstwa dzietno¶æ jest obecnie spraw± priorytetow± i beznadziejne dyskusje dot, biedny-bogaty nie maj± sensu. .Dzieci, które siê rodz± powinny znale¼æ siê w ¶wiecie przyjaznym, a do doros³ych nale¿y zrobiæ co tylko jest mo¿liwe, by mia³y zapewnione wszystko co jest niezbêdne do dobrego ¿ycia i wychowania. M±drzy rodzice wiedz±, ¿e mieæ siostry i braci jest super!!!


Rozliczenie roczne PIT 2012 w serwisie Podatki.eGospodarka.pl - strona 1 | 5\neGospodarka.pl › Podatki\t› PIT-y roczne 2012\nŚlub a roczne rozliczenie podatkowe wspólne z dzieckiem\nUstawodawca posługuje się zwrotem "osoby samotnie wychowującej w roku podatkowym", a nie "osoby samotnie wychowującej przez cały rok podatkowy". Oznacza to, że wystarczającym jest, aby taki stan zaistniał w ciągu roku podatkowego, a nie trwał przez cały rok - wskazał Dyrektor Izby ...\nUlga abolicyjna gdy metoda proporcjonalnego odliczenia\nJeżeli dochód został uzyskany w państwie, z którym Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a w państwie tym nie pobrano od niego podatku, dochód ten będzie opodatkowany w Polsce bez odliczania podatku. Nie ma do niego w takim przypadku zastosowanie metoda odliczenia ...\nTematy: abolicja podatkowa, praca za granicą, zeznania roczne, zeznania podatkowe\nBrak porozumienia pomiędzy rodzicami dziecka oznacza, że w sytuacji gdy każdy z rodziców spełnia warunki do zastosowania odliczenia z tytułu ulgi na dzieci, przysługującą rodzicom wspólną kwotę ulgi rodzic dzieli z drugim rodzicem w częściach równych. Stanowisko takie zajął ...\nOsoby otrzymujące alimenty muszą pamiętać, że te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym i należy je wykazać w zeznaniu rocznym. Ustawodawca przewidział jednak pewien wyjątek od tej reguły zwalniając z podatku część alimentów. Zwolnienie uzależnione jest od tego, kto alimenty ...\nZwrot podatku z zagranicy w bieżącym zeznaniu podatkowym\nZwrot podatku zapłaconego w holenderskim urzędzie skarbowym należy doliczyć do podatku wyliczonego w zeznaniu za rok, w którym podatnik ten zwrot otrzymał, nie zaś poprzez korektę zeznania za rok, którego zwrot ten dotyczył. Stanowisko takie zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w ...\nWakacyjna praca pełnoletnich dzieci może pozbawić ich rodziców atrakcyjnej ulgi prorodzinnej oraz preferencyjnego rozliczenia z fiskusem osób samotnie wychowujących dziecko - przypomina Tax Care. Jeśli zatem rodzice nie chcą utracić tych przywilejów, muszą pilnować, by roczne zarobki ...\nAby nie podlegać obowiązkowi wpłaty zaliczki za grudzień 2012 r. podatnik winien do dnia 21 stycznia 2013 r. złożyć zeznanie podatkowe oraz dokonać zapłaty podatku wynikającego z tego zeznania. Wyżej wskazane warunki winny zostać spełnione łącznie. Stanowisko takie zajął Dyrektor ...\nTematy: podatek dochodowy, podatek dochodowy od osób fizycznych, zmiany w podatkach, podatek dochodowy od osób prawnych\nUlga rehabilitacyjna gdy samochód z kratką?\nNie jest samochodem osobowym samochód, który posiada homologację producenta wymaganą dla samochodów ciężarowych. Korzystanie z samochodu ciężarowego nie uprawnia natomiast do skorzystania w stosunku do niego z ulgi rehabilitacyjnej. Stanowisko takie zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi ...\nW przypadku gdy bank wyda zaświadczenie o spłaconych odsetkach w walucie obcej, na podatniku korzystającemu z ulgi odsetkowej spoczywa obowiązek przeliczenia kwoty zapłaconych odsetek według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego ...\nTematy: ulgi podatkowe, PIT-y, zeznanie podatkowe, odliczenia podatkowe\nStrata powstaje wyłącznie w sytuacji, gdy koszty uzyskania przychodu przekraczają sumę przychodów. Nie powoduje powstania straty sytuacja, kiedy podatnik obliczony dochód pomniejsza o składki na ubezpieczenie społeczne. Stanowisko takie zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w ...\nOsoby, które spodziewają się od fiskusa zwrotu podatku, ale nie podały urzędowi skarbowemu numeru konta lub nie poinformowały w rocznym PIT, że odbiorą nadpłatę osobiście w kasie urzędu, otrzymają ją pocztą. Niestety, pomniejszoną o koszty przekazu, które mogą sięgać nawet ...\nPodatniczka może zmniejszyć zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu dzierżawy o zapłacone do KRUS składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości nieprzekraczającej 7,75% podstawy wymiaru tej składki. Stanowisko takie zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji ...\nNajem domku letniskowego na ryczałcie a wspólne rozliczenie\nPodatniczka opłacająca 17% zryczałtowany podatek od przychodów ewidencjonowanych uzyskanych z tytułu najmu domku letniskowego, jako od przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, nie może skorzystać ze wspólnego opodatkowania małżonków w zakresie dochodów opodatkowanych na ...


„Na kasie” zarobki lepsze niż w urzędzie\nNajniższa krajowa to wciąż najpopularniejsza stawka dla pracowników handlu. Coraz częściej jednak sieci deklarują, że są gotowe płacić więcej, minimum 2550 zł.\nZbiorniki na paliwo lotnicze źle remontowano? Nie ma dowodów\nProkuratura nie dopatrzyła się nieprawidłowości przy remoncie zbiorników na paliwo lotnicze na podmalborskim lotnisku wojskowym.\nW Słupsku znów leczą wzw typu C\nPacjenci zakażeni wirusem wzw typu C z rejonu Słupska zyskali wreszcie dostęp do nowoczesnej , tzw. bezinterferonowej terapii.\nDziecko powinno mieć domowe obowiązki. Nie rób wszystkiego za nie!\nDwór jak z horrorów w powiecie starogardzkim. Kto odpowiada za zły stan budynku?\nWłaściciel majątku mówi, że to mieszkańcy rozkradają zabytek. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków zapowiada kontrolę.\nPracodawco, ile płacisz na godzinę?\nSolidarność chce kontrolować firmy, sprawdzać, czy płacą pracownikom minimum 13 zł na godzinę. Taka stawka obowiązuje od 1 stycznia 2017, ale są sygnały, że nie wszyscy chcą jej przestrzegać.\nLista powinna być „nastawiona” na pacjentów z chorobami kardiologicznymi i cukrzycą.\n« ‹ 1 ... 100 101 102 103 104 ... 111 › »


Branżowisko #42 - Diamenty Forbesa dla branży. Głośna kampania Porty - Forum Branżowe\nForum Branżowe > Filmy > Branżowisko #42 – Diamenty Forbesa dla branży. Głośna kampania Porty\nRed.: PG |Data publikacji: 2020-02-24\nW 42. odcinku podcastu Branżowisko rozmawiamy o Diamentach Forbesa. Przeanalizowaliśmy zestawienie pod kątem najdynamiczniejszych firmy z naszej branży w poszczególnych województwach. Które przedsiębiorstwa są na szczytach tego zestawienia? Drugim tematem przewodnim tego odcinka jest głośna kampania firmy Porta, która wywołała dyskusję nie tylko w branży stolarki, ale również w mediach. Czy otwarcie się na siebie w wersji zaproponowanej przez Portę to marketingowy strzał w dziesiątkę? Tym razem zamiast Krótkiego Przeglądu Ekonomicznego mamy Krótki Przegląd Produktowy. Finałem odcinka jest niezmiennie suchar.\naudycjabranżowiskoDiamenty Forbesadrzwioknapodcast BranżowiskoPorta\nTechnika Okienna SA. promuje swoją markę Avante\nPonad minutowy film prezentuje markę Avante, jej historię oraz miejsce, w którym się znajduje firma. Film zabiera widza w podróż przez Elbląg, jego okolice, aż do Avante\nW tym odcinku podcastu Branżowisko rozpoczynamy od wejścia w e-commerce jednego z największych graczy polskiego rynku stolarki. Mowa o firmie Wiśniowski, która uruchomiła właśnie swój sklep internetowy.


STRONA GŁÓWNA – Narty ze Sceną 2020!\nNarty ze Sceną 2020!\nZimowisko artystyczne dla dzieci i młodzieży: 9-16 lutego 2020\nZAJĘCIA PODCZAS WYJAZDU\nAktorstwo, występ w spektaklu, zajęcia wokalne, praca w studio nagraniowym, interpretacja wiersza, plastyka ruchu, choreografia, sesje zdjęciowe na śniegu i w zaaranżowanym studio fotograficznym, basen oraz wiele, wiele[…]\nPodczas Zimowiska „Narty ze Sceną” zapewniamy szeroką gamę zajęć z wykwalifikowaną kadrą. Wśród wykładowców znajdują się aktorzy, wokaliści, tancerze, producenci muzyczni. Nasi podopieczni będą mieli okazję zdobyć wszechstronną wiedzę w[…]\nZimowisko Artystyczne “Narty ze Sceną” organizowany jest przez Centrum Artystyczne Scena z Sulejówka. Jesteśmy instytucją kulturalną, która powstała z pasji do sztuki. Naszym głównym założeniem jest wszechstronny, artystyczny rozwój dzieci[…]\nZAPISY 2020 (rezerwacja online)


Amerykańska choroba. Szpitalne zapiski o wolności - Timothy Snyder - Książka - Bonito\nKsięgarnia » Książki » Literatura piękna » Dzienniki, wspomnienia, listy » Amerykańska choroba. Szpitalne zapiski o wolności\nNumer ISBN: 978-83-240-7908-7\nKod paskowy (EAN): 9788324079087\nAmerykańska choroba. Szpitalne zapiski o wolności – opis wydawcy\nKlienci, którzy kupili Amerykańska choroba. Szpitalne zapiski o wolności, wybrali również:\nAmerykańska choroba. Szpitalne zapiski...


DRUT DO LUTOSPAWANIA MIG MAG CuSi3 1,0 mm 15 kg Matiw - Materiały ścierne, spawalnicze\n» DRUT DO LUTOSPAWANIA MIG MAG CuSi3 1,0 mm 15 kg\nDRUT DO LUTOSPAWANIA MIG MAG CuSi3 1,0 mm 15 kg\nCena: 1 606,69 zł 1606.69\nCena netto: 1 306,25 zł\nKod produktu: 011258\nDRUT DO LUTOSPAWANIA MIG/MAG CuSi3\nDrut CuSi3 to niepowlekany drut miedziowy. Służy do łączenia cynkowanych blach stalowych, a także do spawania stali nisko- i niestopowych oraz żeliwa. Przeznaczony głównie dla warsztatów blacharskich i innych odbiorców stosujących lutospawanie zamiast spawania tradycyjnego, w którym usuwanie cynku przed spawaniem i ponowne nakładanie warstwy galwanicznej jest zbyt kosztowne i czasochłonne. Stosowany także do spawania stopów cynkowo-miedzianych i niskostopowych stopów miedzi. Spoiwo zawierające krzem i mangan cechują dobre właściwości zwilżające oraz odporność na ścieranie. Podczas spawania jako gaz osłonowy zazwyczaj stosuje się czysty Ar.\n- średnica drutu: 1,0 mm


Anda Venice Hostel Mestre Anda Venice Hostel Mestre Anda Venice Hostel Mestre Anda Venice Hostel Mestre Anda Venice Hostel Mestre Anda Venice Hostel Mestre Anda Venice Hostel Mestre Svenska Dansk Čeština Magyar Anda Venice Hostel Mestre Ελληνικά Anda Venice Hostel メストレ Anda Venice Hostel 梅斯特雷 한국어 Anda Venice Hostel Местре עברית Türkçe عربي\nVia Ortigara, 10, Mestre, Włochy\nAnda Venice Hostel leży jedynie 2.2 km od Nowe Getto, Getto weneckie i IUSVE Mestre.\nDzielnica Stazione Mestre w Mestre znajduje się kilka kroków od hostelu. Obiekt ulokowany w pobliżu stacji kolejowej. 100 metrów stąd znajdują się restauracje Cafe India i Moro Restaurant, które są świetnym miejscem na obiad.\nKażde miejsce noclegowe wyposażono w puchowe poduszki i pościel. Klimatyzacja, sejf, garderoba, PC i biurko do pracy są dostępne dla użytku gości. Hostel dysponuje prywatnymi z suszarką do włosów i przyborami toaletowymi. One są wyposażone w prysznic i bidet.\nKażdego ranka w w barze serwowane jest kontynentalne śniadanie.\nAnda Venice Hostel, Włochy


Ośrodki Wypoczynkowe Białogóra - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 30 ofert noclegowychofert (3 w Białogórze oraz 27 w okolicy)\nOśrodki wypoczynkowe w Białogórze, województwo pomorskie, powiat pucki\nJakich cen noclegów w ośrodkach wypoczynkowych można się spodziewać w Białogórze?\nCeny noclegów w ośrodkach wypoczynkowych w Białogórze zależne są m.in. od standardu obiektu, jego położenia i bliskości atrakcji turystycznych. Średnie ceny za osobę w Białogórze kształtują się na poziomie 50-55 zł za osobę.\nJak w Białogórze znaleźć nocleg w ośrodkach wypoczynkowych w przystępnej cenie?\nW Białogórze można znaleźć wiele ofert ośrodków wypoczynkowych, które nie są szczególnie drogie. Tanie noclegi można wyszukać używając opcji sortowania (cena od najniższej) lub filtrując obiekty i ustalając maksymalną cenę na przykład na poziomie 50 zł za osobę.\nIle ośrodków wypoczynkowych w Białogórze znajduje się blisko centrum?\nW Białogórze 3 ośrodki wypoczynkowe znaleźć można w ścisłym centrum, co przekłada się między innymi na bliskość atrakcji turystycznych oraz lepszą dostępność komunikacji zbiorczej i gastronomii.


Trzech kandydatów NSZZ "Solidarność" na trzy miejsca w Radzie Nadzorczej | KSGRM NSZZ Solidarność\nTrzech kandydatów NSZZ „Solidarność” na trzy miejsca w Radzie Nadzorczej\n✅ W dniach 28-29 kwietnia br. odbędą się pracownicze wybory do Rady Nadzorczej KGHM Polska Miedź S.A. ‼ NSZZ „Solidarność” jako jedyna organizacja związkowa wystawiła trzech kandydatów na trzy miejsca mandatowe. ℹ Przy każdym zdjęciu można zapoznać się z informacjami na temat kandydata.\nJózef Czyczerski ma 63 lata, wykształcenie średnie techniczne i 42 lata pracy w ZG ,,Rudna” na stanowisku elektromonter pod ziemią. Jest przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ ,,Solidarność” O/ZG „Rudna” oraz Przewodniczącym Krajowej Sekcji Górnictwa Rud Miedzi NSZZ ,,Solidarność”. W 1999 r. pracownicy wybrali go do Rady Nadzorczej KGHM. Doceniając jego zaangażowanie na rzecz pracowników uzyskał mandat zaufania od załogi na kolejne kadencje. Uczciwość i bezkompromisowa walka o dobro pracowników i KGHM wzbudziły szacunek nawet u przeciwników, którzy w kadencji 2005-2008 powierzyli mu funkcję sekretarza Rady Nadzorczej i przewodniczącego Komisji do zbadania nieprawidłowości powstałych przy wynagradzaniu z tytułu wynalazczości, racjonalizacji i wdrożeń. W 2009 r. przewodził strajkowi załogi przeciwko prywatyzacji KGHM. W konsekwencji w kolejnych latach mimo wyboru przez pracowników na następną kadencję ministrowie Skarbu Państwa, łamiąc ustawę, trzykrotnie nie powołują go do składu Rady Nadzorczej, co pozwoliło na sprzedaż Polkomtela i Dialogu, wyprowadzenie 10 mld zł ze Spółki na inwestycje w Kanadzie oraz wykorzystując koniunkturę na miedzi wprowadzono podatek od wydobycia niektórych kopalin. Jego dotychczasowa działalność w powiązaniu ze zdobytą wiedzą gwarantuje pracownikom bezpieczeństwo zatrudnienia i należytą kontrolę nad Spółką. Dla niego dbałość o interesy pracowników jest tożsama z interesem firmy.\nPrzemysław Darowski ma 45 lat. Legitymuje się wyższym wykształceniem. Ukończył następujące uczelnie i szkoły: Uniwersytet Zielonogórski – Wydział Mechaniki i Budowy Maszyn (tytuł Magistra); Politechnika Zielonogórska – Wydział Mechaniki i Budowy Maszyn (tytuł Inżyniera); Technikum Hutnicze w Zespole Szkół Hutniczych w Głogowie. Pracę zawodową rozpoczął w 1997 roku w ówczesnym Zakładzie Transportu Kolejowego w Żukowicach (późniejsze Pol-Miedź Trans) jako ślusarz. Od 2001 roku pracował jako Specjalista do spraw taboru kolejowego, pozostając już w Pol-Miedź Trans. Lata 2003-2004 to czas pracy w Lubinie jako Kierownik Działu planowania i rozliczeń remontów oraz Kontroli Remontów. W latach 2005-2006 pełnił funkcję Kierownika Wydziału Eksploatacji w Głogowie. Od 2006 roku pracował jako Komisarz Odbiorczy Działu Utrzymania Wagonów. Przez wiele lat swojej pracy w Pol-Miedź Trans był przewodniczącym komisji egzaminacyjnych działających przy PMT. Współpracował z Gminą Legnica, w imieniu której działa Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących w Legnicy w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i egzaminowania maszynistów oraz kandydatów na maszynistów. W latach 2017-2019 pełnił funkcję Grupowego Społecznego Inspektora Pracy. Obecnie jest przewodniczącym Komisji Międzyzakładowej NSZZ „Solidarność” w Pol-Miedź Trans, członkiem Rady Krajowej Sekcji Górnictwa Rud Miedzi NSZZ „Solidarność” i członkiem Zarządu Regionu Zagłębie Miedziowe NSZZ „Solidarność”.\nBogusław Szarek ma 59 lat, wykształcenie średnie techniczne, 39 lat pracy w KGHM – zatrudniony na stanowisku ślusarz-mechanik. W 1992 roku został wybrany na przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ ,,Solidarność” O/ZG ,,Sieroszowice”. Po połączeniu kopalni Sieroszowice z kopalnią Polkowice od 1996 roku przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ ,,Solidarność” O/ZG ,,Polkowice-Sieroszowice”. Wiceprzewodniczący Rady Krajowej Sekcji Górnictwa Rud Miedzi NSZZ ,,Solidarność”. Dzięki zaufaniu związkowych delegatów wybrany na członka i skarbnika Rady Krajowego Sekretariatu Górnictwa i Energetyki NSZZ ,,Solidarność” w Katowicach. Od 2018 roku członek Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. Długoletnie zatrudnienie w KGHM i zajmowanie się sprawami pracowniczymi są gwarantem dużej wiedzy o Polskiej Miedzi, a jego funkcja skarbnika Rady SGiE NSZZ „S” gwarancją uczciwości. Długoletnia działalność na rzecz ludzi pracy w związku zawodowym została nie raz pozytywnie oceniona poprzez wybór na kolejne kadencje na funkcję przewodniczącego Komisji Zakładowej i członka Rady Nadzorczej. W 2012 roku pracownicy wybrali go na swojego przedstawiciela w Radzie Nadzorczej, gdzie zabiega o interesy pracowników całej Grupy Kapitałowej KGHM. W latach 2015-2018 pełnił funkcję sekretarza Rady Nadzorczej. Pozyskane doświadczenie i wyczucie spraw pracowniczych wykorzysta dla dobra załogi i Grupy Kapitałowej KGHM.\n← Głosuj na trzech kandydatów NSZZ „Solidarność” Czyczerski, Darowski i Szarek – zachęcamy do głosowania na kandydatów NSZZ „Solidarność” →


AD 4 Premium kominkowy - Godimex Sklep i Serwis Karcher\nzł 689,00 zł 581,79 (zł 473,00 netto)\nilość AD 4 Premium kominkowy\nSKU: 1 Kategorie: Odkurzacze domowe, Odkurzacze kominkowe\nNumer katalogowy: 1.629-731.0\nWymiary (dł. x szer. x wys.) (mm)365 x 330 x 565\nCiężar bez wyposażenia (kg)5,3\nCiężar z wyposażeniem (kg)7,1\nWaga uwzględniająca opakowanie (kg)8,65\nUsuwanie popiołu z kominków, pieców oraz grillów potrafi przysporzyć wielu problemów. Efekty sprzątania zazwyczaj nie są zadowalające, gdyż unoszący się przy tym pył osiada na wszystkim dookoła. Kärcher posiada doskonałe rozwiązanie tego problemu – odkurzacz kominkowy, który szybko i skutecznie usuwa zimny popiół. Innowacyjna technologia filtracji z osobnym filtrem dużych zanieczyszczeń i płaskim filtrem falistym zapewnia maksymalne bezpieczeństwo użytkowania i stale wysoką siłę ssania. Model AD 4 Premium w połączeniu ze ssawką podłogową, może rownież być użytkowany jako wysokiej klasy odkurzacz na sucho.\nzł 1 349,00 (zł 1 096,75 netto) Dodaj do koszyka Porównać\nVC 5 Bezprzewodowy Premium 1.349-350.0\nzł 1 659,00 (zł 1 348,78 netto) Dodaj do koszyka Porównać\nzł 599,00 (zł 486,99 netto) Dodaj do koszyka Porównać\nzł 799,00 (zł 649,59 netto) Czytaj dalej Porównać\nzł 1 479,00 (zł 1 202,44 netto) Dodaj do koszyka Porównać


Oferty pracy - aplikuj i znajdź posadę z nami! - strona 7 - Praca podlaskie\nStrona 7 – Praca podlaskie\nTwój zakres obowiązków Obsługa maszyn produkcyjnych. Prowadzenie dokumentacji produkcyjnej. Bieżąca kontrola jakości produkowanego wyrobu. Dbanie o porządek na stanowisku pracy oraz czystość maszyn. Nasze wymagania...\nZakres obowiązków: Organizacja i zarządzanie łańcuchem dostaw kluczowych komponentów. Nawiązywanie i utrzymywanie relacji z zagranicznymi dostawcami. Negocjowanie warunków handlowych i umów oraz rozwijanie portfolio...\nDo Twoich zadań należeć będzie między innymi: kierowanie zespołem w celu osiągnięcia celów biznesowych, zapewnienie, że kluczowe wskaźniki finansowe, operacyjne i jakościowe będą konsekwentnie osiągane...\nPassionate, highly motivated, self-driven individuals to join our vibrant team Excellent command of French Good English language skills (at least a B2/C1 level) Experience in sales Excellent influencing and negotiation...\n« poprzednia1...45678910...53następna »


Streets of Red: Devil's Dare Deluxe - informacje o grze, recenzje, zapowiedzi, aktualności, galerie - PPE.pl\nStrona głównaEncyklopedia gierStreets of Red: Devil's Dare Deluxe\nProducent: Secret Base\nWydawca: Secret Base\nStreets of Red: Devil's Dare Deluxe to chodzona bijatyka z elementami roguelike wyprodukowana i wydana przez niezależne singapurskie studio Secret Base. Tytuł ukazał się pierwotnie na komputerach (jako Devil’s Dare), a w późniejszym czasie trafił też na konsole PlayStation 4 i Nintendo Switch.\nStreets of Red: Devil's Dare Deluxe to dwuwymiarowa chodzona bijatyka w klimatach horroru, której twórcy chcieli nawiązać do złotej ery automatowych beat'em upów. Fabuła koncentruje się na perypetiach czwórki geeków, która wybiera się na PAX East, lecz impreza zostaje niespodziewanie zaatakowana przez armię zombie. Produkcja Secret Base w wielu miejscach nawiązuje do tworów popkultury. Pojawiają się tu na przykład nawiązania do takich seriali jak Stranger Things, Rick and Morthy czy Attack on Titan. Wprawne oko zauważy także inspiracje w przypadku głównych bohaterów, np. Queenie pilotuje mecha przypominając tym samym Tron Bonne z uniwersum Mega Mana, natomiast Axel budzi skojarzenia z Linkiem, głównym bohaterem serii The Legend of Zelda. Każda postać dysponuje unikatowymi zdolnościami (z czasem można je usprawniać), a do wspomnianej czwórki dołączyć mogą później jeszcze dwie inne postacie, jeśli zdołamy je odblokować.\nGra może się pochwalić (bardzo) wysokim stopniem trudności, czego najbardziej dobitnym dowodem jest mechanika związana z pieniędzmi. Zasady są jasne i brutalne zarazem - otóż żeby kontynuować potrzebujemy pieniędzy zarobionych podczas rozgrywki. Jeśli jednak przeciwnicy nas sklepią i nie będziemy posiadać wymaganej sumy, nasz save pójdzie się kochać i wszystko będziemy musieli zaczynać od początku. Twórcy chcieli w ten sposób nawiązać do zabawy przy prawdziwych automatach, gdzie brak żetonów zasadniczo wiązał się z tym samym. Na uwagę zasługuje ponadto nieliniowa struktura. Streets of Red daje nam bowiem możliwość wyboru, jaki poziom wybrać.\nGrać możemy także z innymi osobami w multiplayerze. Co jednak warto dodać, stopień trudności bynajmniej od tego nie spada. Przeciwnie - zmienia się w zależności od tego, ile postaci walczy po naszej stronie.\nzglos.blad -at- ppe dot pl?subject=Błąd w grze Streets of Red: Devil's Dare Deluxe


Rada Języka Polskiego: Jak nie mówić o LGBT - Społeczeństwo - rp.pl\nAktualizacja: 09.03.2021, 10:41\nPoradnik pod patronatem Rady Języka Polskiego doradza mediom, by prezentując modele rodziny, pokazywać też m.in. związki jednopłciowe\nRada Języka Polskiego objęła patronatem publikację odradzającą stosowanie wielu słów dotyczących mniejszości.\n„Homoseksualista", „homoseksualizm", „mniejszości seksualne", „Murzyn", „fala uchodźców" albo „migranci ekonomiczni" – to słowa, których nie należy używać, bo są krzywdzące albo nasuwają nieodpowiednie skojarzenia. Tak wynika z publikacji „Poradnik: jak mówić i pisać o grupach mniejszościowych", powstałej z inicjatywy agencji FleishmanHillard. Patronatem honorowym objął ją rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar, a merytorycznym – Rada Języka Polskiego.\nTa druga jest instytucją opiniodawczo-doradczą w sprawach używania języka polskiego. Przedstawia Sejmowi sprawozdania o stanie ochrony języka polskiego i zajmuje się rozstrzyganiem wątpliwości co do m.in. słownictwa, gramatyki i ortografii. Jakie znaczenie ma patronat rady? – Nie jest to tekst stworzony przez radę. Być może nie każdy jej członek podpisałby się pod każdym zdaniem. Jednak nadanie patronatu merytorycznego jakiemuś przedsięwzięciu oznacza, że uważamy je za ważne – mówi przewodnicząca Rady Języka Polskiego prof. Katarzyna Kłosińska.\nW dodatku związki rady z publikacją nie kończą się na patronacie. Powstała we współpracy merytorycznej z prof. Ewą Kołodziejek, członkinią prezydium RJP.\nPublikacja składa się z rozdziałów mówiących o tym, jak mówić i pisać o osobach LGBT, kobietach, migrantach, osobach z Afryki i Żydach. Napisali je działacze na rzecz tych mniejszości, np. z Kampanii przeciw Homofobii.\nZ rozdziału dotyczącego LGBT można się m.in. dowiedzieć, że zamiast „homoseksualizm" należy mówić „homoseksualność", bowiem „końcówka -izm budzi negatywne skojarzenia związane z chorobą lub zaburzeniem". Odradzane jest też słowo „homoseksualista", zamiast którego należy używać „osoba homoseksualna". Z poradnika wynika też, że termin „mniejszości seksualne" jest „niepoprawny z uwagi na to, że kładzie nacisk wyłącznie na seksualność, pomijając inne cechy składające się na tożsamość grupową osób LGBT".\nRozdział dotyczący kobiet zaleca z kolei, by stosować „żeńskie formy gramatyczne prestiżowych funkcji i zawodów". Jako przykład poradnik podaje, by do akademiczek zwracać się „pani profesoro". „Miejmy na uwadze, język jest narzędziem włączania konkretnych grup, ale także swoistego zapraszania kobiet na stanowiska ministr, prezydentek i premierek" – wynika z publikacji. W tym samym rozdziale zawarto wskazówkę dla mediów, by prezentując modele rodziny, pokazywać też m.in. związki jednopłciowe.\nW rozdziale o migrantach można zaś przeczytać, że „używanie terminu migrant ekonomiczny/migrantka ekonomiczna może nasuwać krzywdzące skojarzenia z lenistwem czy wykorzystywaniem systemu pomocy społecznej". Z kolei – jak głosi poradnik – „takie sformułowania, jak »zalew imigrantów«, »fala uchodźców«, a także używanie w tym kontekście takich słów, jak »najazd«, »inwazja", »nachodźcy«, jest przejawem dehumanizacji osób migrujących". Poradnik odradza też słowo „Murzyn", które rzekomo jest „obraźliwe, niesie ze sobą negatywne stereotypy, odziera z indywidualności".\nTo nie pierwszy raz, gdy „Murzyn" znalazł się na cenzurowanym. Jak ujawniliśmy w ubiegłym tygodniu w „Rzeczpospolitej", Rada Języka Polskiego przyjęła opinię na temat tego słowa, przewidującą, że powinno się go unikać w mediach, administracji i szkole. Wywołało to wiele komentarzy, w tym zarzuty o uleganie lewicowej ideologii.\nDlatego Tomasz Rzymkowski, poseł PiS i wiceminister edukacji, mówi „Rzeczpospolitej", że Rada Języka Polskiego wychodzi z swojej roli. – Powinna czuwać nad tym, by język służył komunikacji, a nie był kształtowany w myśl poprawności politycznej. Do tego drugiego dąży Lewica, jednak RJP nie powinna w tym uczestniczyć – mówi.


Projekt domu Sensowny 3 71,18 m² - koszt budowy - EXTRADOM\nProjekt domu Sensowny 3 WAH2041\n19 x 17,70 m\nProjekt domu Sensowny 3 to niewielki dom jednorodzinny z serii „Sensownych”. Jest to wariant projektu z czterospadowym dachem, z prostokątnym rzutem o wymiarach 12x 8 m, kryjący w sobie przestronne, funkcjonalne wnętrze, będące wygodną przestrzenią do życia dla 2-3 lub 4 osobowej rodziny. Domek to propozycja dla rodziny z dziećmi budującej swój pierwszy dom, lub dla par które mają już dorosłe dzieci i nie potrzebują wielkiego domu. „Sensowny 3” to sposób na wygodne i niedrogie mieszkanie na własnej działce z ogrodem. Dom jest łatwy i tani w budowie, oraz niedrogi w późniejszej eksploatacji. Poza pięknym czterospadowym dachem krytym dachówką ma w nim żadnych udziwnień architektonicznych, więc nie ma się co w nim zepsuć - nie będzie wymagał ciągłej pracy i pielęgnacji. „Sensowny 3” może także być dobrą propozycją na drugi wakacyjny dom poza miastem - dlaczego nie. Architektura budynku utrzymana jest w stylistyce będącej symbiozą nowoczesności i tradycji. Symetria elewacji i właściwe proporcje, oraz kolorystyka materiałów wykończeniowych tworzą bardzo miłą dla oka całość. Wejście do domu podkreślono wysuniętym dachem zakrywającym podest wejściowy. Drzwi wejściowe zaakcentowane są kontrastującą opaską. Od strony ogrodu królują szerokie drzwi balkonowe, otwierające przestrzeń pokoju dziennego na taras i otaczający dom ogród, kryjące się pod ogrodową pergolą - zadaszeniem.Okna w domu ozdobiono urokliwymi okiennicami – tak rzadko dziś stosowanymi przez Inwestorów, a dodającymi domowi tak wiele urody. Wnętrze podzielono na przestrzeń dzienną – z salonem, kuchnią i holem, oraz na część nocną – z trzema sypialniami i łazienką. Z przedsionka mamy dostęp do kotłowni, której komin połączony jest z przewodem kominka salonu w jeden zestaw. Salon ma bardzo ładne ustawienie - ze ścianą telewizyjną i narożnym kominkiem widocznym z każdego miejsca. Mimo niedużej powierzchni, wnętrze domu jest bardzo wygodne, przestronne i funkcjonalne. Konstrukcja budynku jest prosta i tania w budowie. Wszystkie prace murarskie i betoniarskie kończą się na poziomie wieńców nad ścianami parteru. Powyżej zaprojektowaliśmy układ drewnianych wiązarów dachowych, które stanowią konstrukcję zarówno stropu nad parterem jak i więźby dachowej. Takie rozwiązanie znakomicie przyspiesza i upraszcza budowę i - przede wszystkim - obniża koszty. Wiązary dachowe pozwalają oczywiście wykorzystać przestrzeń strychową nad parterem na domowy magazyn. W projekcie zastosowano bardzo dobre izolacje i nowoczesne instalacje, dzięki czemu dom jest energooszczędny i będzie tani w późniejszym utrzymaniu. „Sensowny 3” to sensowna propozycja dla osób, które planują budowę domu, ale nie zamierzają wydać na niego fortuny i podcinać sobie żył po to żeby zaimponować sąsiadom. To doskonała propozycja dla osób podchodzących do budowy swojego domu w sposób praktyczny i rozsądny. Budowa „Sensownego 3” będzie czystą przyjemnością.\nSpołeczność projektu domu Sensowny 3 w budowie\nOpinie o projekcie domu Sensowny 3


Festiwal Albertiana Fundacja im. Brata Alberta niepełnosprawni Dymna patronat prezydent Duda – Ks.Tadeusz Isakowicz-Zaleski\nTag Archives: Festiwal Albertiana Fundacja im. Brata Alberta niepełnosprawni Dymna patronat prezydent Duda\nEntries tagged with "Festiwal Albertiana Fundacja im. Brata Alberta niepełnosprawni Dymna patronat prezydent Duda"\nAktualności Fundacji im. Brata Alberta, Rozmyślania w bloguBy Tadeusz Isakowicz-Zaleski 28 marca 2022\nRelacja TVP z dzisiejszego Festiwalu „Albertiana” i wręczenia Medali św. Brata Alberta. W czasie przemówień wspomniano laureatów Medalu z poprzednich lat, w tym rzymskokatolicką parafię katedralną w #Charków na #Ukraina. Czytaj i zobacz video Zaproszenie W poniedziałek 28 marca br. odbędzie się finał 22. Ogólnopolskiego Festiwalu Twórczości Teatralno-Muzycznej Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie „Albertiana”, który…\nFestiwal Osób Niepełnosprawnych „Albertiana” z powodu koronawirusa przeniesiony na jesień\nRozmyślania w bloguBy Tadeusz Isakowicz-Zaleski 6 marca 2020\nInformuję wszystkich, że po dzisiejszym spotkaniu z powiatowym inspektorem sanitarnym Zarządy Fundacja im. Brata Alberta i Fundacja Anny Dymnej „Mimo Wszystko” podjęły wspólną decyzję o przeniesieniu finału jubileuszowego XX Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralno-Muzycznego Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie „Albertiana” i ceremonii wręczenia Medali im. Brata Alberta w Teatr w Krakowie – im. Juliusza Słowackiego z dnia 23 marca…


O Mieście Dąbrowa Białostocka\nDąbrowa Białostocka to miasto położone w województwie podlaskim w powiecie sokólskim. Populacja liczy około 5 600 mieszkańców. W mieście zachowały się budowle z różnych epok historycznych np. murowano-kamienny wiatrak holender z XX wieku oraz układ przestrzenny z XVI w.\nDąbrowa Białostocka należy do listy miast, do których dostarczamy nasze produkty. Oferujemy m.in kółka stałe, skrętne i kółka obrotowe, bez hamulca, z hamulcem, które świetnie sprawdzą się jako koła do wózków towarowych. Nasze kółka transportowe zostały starannie wykonane i cechują się szeroką kompatybilnością do różnego rodzaju wózków przemysłowych. Firma Castors oferuje produkty z serii SG, WTE, ALGE, ALPU, ZPU i POGES. Nasze produkty są wytrzymałe i trwałe, ponieważ są wykonane z materiałów wysokiej jakości. Polecamy zapoznanie się z kartą produktową, która zawiera szczegółowe informacje na temat wymiarów i cech charakterystycznych danej serii kół.\nKoła transportowe obrotowe - Komplet kółek 4x skrętne z hamulcem 4xKPM-ALGE 200K-HC gumowa opona / 200 mm / kulkowe / nośność 1200 kg


W wystroju wnętrz coraz nagminniej stosuje się zestawienie drzewa oraz białej farby - dubiel-apartamenty.pl\nArchitektura wnętrz jest dziedziną wyjątkowo obszerną i rozwijającą się razem z nowatorskimi trendami, które co rusz się zmieniają. Każdy detal ma tu znaczenie i wpływa na ogół aranżacji. Coraz częściej w wielu mieszkaniach da się dostrzec wystrój w konkretnym stylu, jaki uzewnętrznia w pewien sposób temperament domowników.\nW szeregu przypadków też sięga się po porady profesjonalistów w obszarze wystroju, albowiem zależy nam na skonstruowaniu pięknych, miłych wnętrz, w jakich można spędzać dużo czasu z familią i przyjaciółmi. Pragnąc wobec tego odświeżyć w jakikolwiek sposób pokoje warto poszukać inspiracji w sieci i w swoim środowisku.\nDzisiaj w aranżacji wnętrz ogromnie modny jest styl skandynawski, który swoją prostotą i drobną surowością zdobywa rzesze sympatyków. Szczególnie zachwyca nadzwyczaj interesującym połączeniem drewna z białą emalią Bez wątpienia ten zestaw jest jego symbolem rozpoznawczym. Niesamowitym atutem wszelkiego typu skandynawskich składników wystroju jest to, iż można wykonać je indywidualnie. Wystarczy na przykład drewniany pieniek, skrawek skóry futerkowej oraz sznur, żeby wykonać atrakcyjne krzesełko. Natomiast zamieniając skórkę szklanym blatem, który można przykleić, otrzymamy mały stolik. Obszerną popularnością cieszy się dodatkowo stolik z palet, który również jest łatwy w utworzeniu. W zależności od gustów można niedbale pomalować go białą emalią, przykręcić kółka, na których będzie stał, bądź położyć szklany blat, by był bardziej praktyczny.\nNapisał: Judi Cox\nBez wątpienia wpisuje się on w skandynawski styl i świetnie zestawia się z prostym, nieco surowym wnętrzem. Niezmiernie duży pozytyw, jaki ma stolik z palet to jego koszt . Wykonując go samemu z artykułów dostępnych w mieszkaniu uzyskamy niesamowity efekt, za małe pieniądze. Do tego, fakt, że skonstruowaliśmy go samodzielnie cieszy najbardziej.\nDobrze jest wyszukiwać inspiracji do konstruowania atrakcyjnych dodatków do własnego mieszkania.\nZainteresował Cię prezentowany artykuł? Jeżeli tak, to bez ociągania przeczytaj także to unikalne źródło (https://ramaro.sklep.pl/fotele-chesterfield). Po prostu kliknij ten link a z pewnością się nie rozczarujesz!\nW tym przypadku sieć na pewno jest skarbnicą ładnych fotografii, które momentalnie stają się natchnieniem do pracy.\nKażdy z nas z pewnością lubi przebywać w wyjątkowych pomieszczeniach. Pokoje, jakie są dobrze wykończone są przez nas niezmiernie miło odbierane. Przebywanie w nich oraz spełnianie naszych obowiązków jest zdecydowanie przyjemniejsze, niż w pokojach, które zostały przyrządzone w surowym stylu oraz bez większego wykorzystania szczegółów dekoracyjnych. W związku takim stanem spraw działamy wszelkie wysiłki, aby i nasze domy mogły wyglądać względnie atrakcyjnie.


Oficjalnie: Toivonen w Sunderlandzie\nOla Toivonen został piłkarzem Sunderlandu.\n43-krotny reprezentant Szwecji doszedł do porozumienia z angielskim zespołem w sprawie rocznego wypożyczenia. Transfer na Wyspy Brytyjskie będzie nowym rozdziałem w karierze 29-letniego zawodnika - wcześniej występował w swojej ojczyźnie, następnie przeniósł się do PSV Eindhoven, by półtora roku temu zakotwiczyć we francuskim Rennes.\nToivonen dał się bliżej poznać kibicom europejskiej piłki w czasie swojej gry dla PSV. Dla ekipy ze stadionu Philipsa rozegrał 199 meczów we wszystkich rozgrywkach, w których zdobył 78 goli oraz zanotował 32 asysty. Triumfował w Pucharze i Superpucharze Holandii.\nZwolennikiem talentu Szweda jest menadżer „Czarnych Kotów” Dick Advocaat, który współpracował w nim w Eindhoven. – To reprezentant swojego kraju z ogromnym doświadczeniem, ofensywny pomocnik, który potrafi zdobywać gole oraz walczyć w powietrzu - da to większe możliwości naszej drużynie - powiedział Holender.\nNiewykluczone, że Toivonen zadebiutuje w nowym zespole już w najbliższym starciu ligowym przeciwko Aston Villi.\nTAGI: Oficjalnie Sunderland AFC Stade Rennais FC Ola Toivonen Anglia Francja Szwecja