Do dwóch razy sztuka - Diana Palmer - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Do dwóch razy sztuka - ebook\nDo dwóch razy sztuka ebook\nOpis ebooka Do dwóch razy sztuka - Diana Palmer\nOpinie o ebooku Do dwóch razy sztuka - Diana Palmer\nFragment ebooka Do dwóch razy sztuka - Diana Palmer\nNora Roberts -Dziedzictwo\nErica Spindler -Jesteś jak ogień\nDiana Palmer -Do dwóch razy sztuka\nAnne Stuart -Złowroga cisza\nHeather Graham -Zabójczy wdzięk\nPenny Jordan -Gra\nNora Roberts -Książęcy ród\nDiana Palmer -Dwa kroki w przyszłość\nDallas Schulze -Ślubny kontrakt\nSharon Sala -Światło w ciemności\nHeather Graham -Nos kosa\nMary Alice Monroe -Klub Książki\nErica Spindler – Zukrycia\nCarla Neggers -Wodospad\nMary Alice Monroe -Raj na ziemi\nHeather Graham -Nawiedzony dom\nDiana Palmer -Po północy\nNora Roberts -Twórcy marzeń\nInformacje o serii Bestsellera\nTytuł oryginału:Diamond Spur\nPierwsze wydanie:Popular Library, 1988\n© 1988 by Susan Kyle\nDorodne, rozłożyste dęby ocieniały siedzibę Donavanów, chroniąc ją przed upałem teksańskiego południa. Imponujący, jasnożółty murowany dom w hiszpańskim stylu stał wśród pastwisk ogrodzonych drucianymi płotami, z dala od drogi biegnącej przez całą posiadłość, na końcu zakurzonego krętego podjazdu. Kate Whittman cieszyła się, że zamiast prowadzić auto, jedzie na łagodnym koniu otrzymanym od Jasona. W tej części teksańskiego okręgu San Frio od wielu tygodni panowała susza, więc koń, który poruszał się wolniej od samochodu, wzbijał znacznie mniejszy obłok kurzu.\nDonavanowie dotąd nie utwardzili nawierzchni. W posiadłości liczącej tysiące hektarów gotówka zawsze szła na zakup bydła, a nie na modernizację dróg. W czasie obecnego zastoju, gdy ceny produktów rolnych spadły tak bardzo, natomiast odsetki od kredytów nadal pozostawały wysokie, trzeba było przedsiębiorcy o talentach i zmyśle handlowym Jasona Donavana, żeby trzymać w szachu bezwzględnych wierzycieli.\nSpojrzenie zielonookiej Kate pobiegło w dal aż po horyzont. Wiedziała, że trwa spęd bydła. Na tak wielkim obszarze musiał odbywać się jednocześnie w kilku rejonach. Do każdego z nich przydzielano grupę pracowników wraz z nadzorcą, a Jason objeżdżał konno najważniejsze miejsca i miał oko na wszystko. Podczas spędu zawsze zdarzały się wypadki. Wprawdzie złamania, oparzenia, zwichnięcia i otarcia to na ranczu normalna rzecz, ale podczas spędzania i znakowania bydła zazwyczaj zdarzały się wypadki poważniejsze. Tym razem sam szef doznał poważnego szwanku podczas spotkania oko w oko z rozwścieczonym zwierzakiem o długich rogach. Zarządca wymknął się ukradkiem i pojechał po Kate. Zawsze posyłano po nią, gdy Jason był ranny, ponieważ nikomu oprócz niej nie pozwalał się do siebie zbliżyć. Ufał Kate, a ona nie przejmowała się jego humorami. Również tylko ona dawała sobie radę, ilekroć wpadał w furię.\nWestchnęła ponuro, wspominając, ile razy przemierzała tę krętą drogę. Nie była dziewczyną Jasona. Szczerze mówiąc, ledwie zauważał, że jest kobietą. Przyjaźniła się z Gene'em, młodszym z Donavanów, oraz z ich gospodynią Sheilą na długo przedtem, nim połączyła ją z Jasonem osobliwa zażyłość. U jej zarania stała przedziwna awantura, która zdarzyła się pewnej nocy, kiedy to Jason pił na umór. Wprawdzie z nikim, nawet z Kate, nie był naprawdę blisko, lecz ona zyskała niedostępne innym przywileje. Opiekował się nią jak starszy brat, co prawda niekiedy czynił to dosyć obcesowo. Rzecz jasna, zdaniem Kate powinien darzyć ją całkiem innym uczuciem. Ale czy tego można wymagać od mizantropa i odludka?\nKate odrzuciła na plecy długi warkocz. Była szatynką, a jej włosy miały głęboki odcień gorzkiej czekolady. Poprawiła się w siodle i zaraz skrzywiła się, bo zaczepiła nogawką dżinsów o coś ostrego. Sama zaprojektowała i uszyła te spodnie. Oby tylko się nie rozdarły, bo chciała je zaprezentować wraz z całą kolekcją w zakładach odzieżowych, gdzie pracowała. Solidnie się nad nią napracowała i miała cichą nadzieję, że kupią wszystko na pniu. Teraz nie stać jej było nawet na mały kawałek płótna, ponieważ w domku, który dzieliła z matką, żyło się biednie. Nie chciała, żeby Jason o tym wiedział. Własnych zmartwień miał aż nadto, więc niech się z nimi boryka… o ile po raz kolejny ujdzie z życiem, dodała w duchu ze zgryźliwą irytacją. Cóż, jeśli chodzi o rany i wszelkie inne obrażenia, Jason był po prostu niemożliwy. I nigdy z własnej woli nie wzywał lekarza. Gdyby Kate nie interweniowała, kurowałby się domowymi sposobami, i to jedynie w przypadku groźnej infekcji. Teraz jednak sprawa musiała być poważna, skoro Gabe, jego rządca, odważył się podczas spędu opuścić posterunek i ruszył po Kate, ryzykując, że szef dostanie szału.\nNikt by nie zgadł, że w obecności Jasona i ona traciła pewność siebie. Trochę się go bała. W końcu skończył już trzydziestkę i był od niej starszy o dziesięć lat. Nauczyła się jednak ukrywać swoją niepewność. Zmarszczyła ciemne, wąskie brwi, zastanawiając się, czy tym razem zrobił sobie poważną krzywdę, choć zawsze twierdził, że ma twardą skórę. Był niezwykle przystojny, jak zgodnie twierdziły wszystkie niezamężne panie z okręgu San Frio. Szkoda, że uchodził za wroga kobiet. Ciekawe, jak przy takim nastawieniu zamierza postarać się o spadkobiercę posiadłości od ponad stu lat nazywanej Diamentową Ostrogą. Gdyby coś się stało Jasonowi, jego młodszy brat, Gene, na pewno nie poradziłby sobie z uporządkowaniem rodzinnych finansów.\nJason Donavan przejął Diamentową Ostrogę po śmierci ojca. Gene był drugim spadkobiercą i współwłaścicielem. Stary J. B. Donavan utonął przed ośmiu laty, gdy pewnego wiosennego ranka wylała rzeka Frio, ale niezwykłą nazwę posiadłość zyskała dużo dawniej. Był rok 1873. Weteran wojny domowej Blalock Donavan zaryzykował w San Antonio i siadł do pokera. Rozgrywka trwała całą noc. Jeden z graczy przypłacił ją życiem, bo oszukiwał. Młody Blalock Donavan, były sierżant armii konfederatów pochodzący z okręgu Calhoun w stanie Georgia, podczas ostatniego rozdania dostał królewską karetę i wygrał.\nW puli było między innymi sto jankeskich dolarów gotówką i złoty, wysadzany diamentami wisiorek w kształcie ostrogi, który postawił pewien kompletnie zgrany młodzian, ufny w jego moc, bowiem jak twierdził, był to rodzinny amulet przynoszący szczęście. Znajdował się tam także notarialny akt własności dużego, ale podupadłego rancza w teksańskim okręgu San Frio. Zubożałemu sierzżantowi zdało się to prawdziwym sezamem. Posiadłość w tamtych czasach nie miała nazwy, a miejscowi zwali je ranczem Bryana od imienia dawnego właściciela. Blalock Donavan zgarnął wszystko, co wynikało z dokumentów, a także co jeszcze dało się zgarnąć, w tym działkę obfitującą w srebro. Dochody z niej zainwestował w teksańską posiadłość, którą nazwał, jakżeby inaczej, Diamentową Ostrogą. I tak już pozostało. Donavanowie od stu trzydziestu lat byli jej właścicielami.\nJasnozielone oczy Kate złagodniały, gdy na werandzie dostrzegła kobietę pochyloną nad misą. Donavanowie należeli do najbogatszych teksańskich właścicieli ziemskich, a Jason bez trudu mógł sobie pozwolić i na terenowego mercedesa, i na nowiutkie sportowe auto. Urządzony cennymi antykami dom przypominał muzeum stylowych wnętrz. Meble i bibeloty pochodziły z całego świata. Jason chętnie podejmował gości i organizował huczne bankiety. Spiżarnia pękała w szwach, kuchnia wyposażona była we wszelkie nowoczesne urządzenia, ale gospodyni Sheila James jak za dawnych lat robiła domowe przetwory.\nSheila była podporą Diamentowej Ostrogi. Chodziły słuchy, że do szaleństwa kochała J. B. Donavana, lecz ten zniechęcił się do kobiet, gdy Nell, jego żona, rzuciła go, pozostawiając z dwoma synami. Zmienił się, zaczął pić na umór, zdarzało się, że stawał się wręcz przerażający. Podobno nawet Sheila strasznie się go bała, lecz przez wzgląd na chłopców nie odeszła, jako że zastępowała im matkę. Była stanowcza, a do ludzi miała wyjątkową cierpliwość. Nie brakowało jej też uporu i wytrwałości, skoro bez szemrania znosiła napady furii i długotrwałe stany złego humoru J. B. Donavana. Jason miał je po ojcu, ale Kate nawet w najgorszych chwilach umiała przemówić mu do rozsądku. W okolicy żartowano na ten temat, lecz nie w obecności Jasona.\nSiedząca na werandzie Sheila podniosła wzrok. Jej ulubiona huśtawka kołysała się leniwie. Niebieskie oczy pojaśniały, gdy ujrzała Kate.\n– Posłałam po ciebie Gabe'a – oznajmiła. – Nie masz mi tego za złe, prawda? Gdybym nie wzięła sprawy w swoje ręce, Jason umarłby z upływu krwi i rozłożyłby się na naszych oczach, bo pracownicy tak się go boją, że nie odważyliby się pogrzebać trupa.\nSheila zamilkła i przerwała na moment obieranie zielonej fasolki. Trzymała misę na kolanach okrytych jaskrawym fartuchem w zielono-żółtą kratę. Krótkie włosy przyprószone siwizną zwilgotniały od potu. Była po pięćdziesiątce i wyglądała na swoje lata. Ludzie się z nią liczyli. Nawet Jason żywił dla niej pewien szacunek, ale gdy wpadał w złość, nie potrafiła mu się przeciwstawić.\n– Powinnaś sama go opatrzyć – zakpiła Kate.\n– Och, nie miałam pod ręką strzelby, żeby unieszkodliwić drania – zadrwiła. – Wiem od Gabe'a, że Jason sam zatamował krwotok i zabandażował ranę, ale gdy się ruszył, ponownie zaczął krwawić. Niestety trzeba będzie założyć szwy.\n– Dobra, zobaczę, co da się zrobić. Jest tam, gdzie zostawił go Gabe?\n– Pewnie tak. Stokrotne dzięki, że tu przyjechałaś.\nKate z uśmiechem popatrzyła na swego wierzchowca.\n– Staromodny środek transportu, prawda? Mogłam jechać konno albo iść piechotą. Mama wzięła samochód, bo robi zakupy.\n– Mogłaś przyjechać z Gabe'em, ale wolałaś nie ryzykować, bo robi do ciebie słodkie oczy, co?\nKate skinęła głową. Miała dwadzieścia lat, ale jej doświadczenie w sprawach damsko-męskich było znikome, głównie ze względu na wpojone przez rodziców zasady. Oboje byli staroświeccy, wierzący i dość surowi. Ojciec już nie żył, ale matka trzymała ją krótko i zasięgała opinii Jasona, ilekroć jakiś chłopak proponował randkę, co zdarzało się ogromnie rzadko. Te konsultacje były dla Kate bardzo denerwujące, ale matka uważała Jasona za wyrocznię i patrzyła w niego jak w obraz. Jej zmarły mąż był zarządcą w posiadłości Donavanów, więc Jason czuł się odpowiedzialny za jego owdowiałą żonę i córkę.\n– Gabe jest sympatyczny, ale nie zamierzam się z nim wiązać. Chcę być projektantką mody – powiedziała Kate. – Minie wiele lat, nim zacznę myśleć o małżeństwie.\nSheila pokiwała głową. Jej zdaniem Kate i Jason tak dobrze się dogadywali, bo obojgu zależało na niezależności. Jason raczej nie będzie już szukać żony, dotkliwie się bowiem sparzył, adorując tamtą paskudną babę z Marylandu, która rzuciła go, bo wolała zostać gwiazdą filmową.\n– Na obiad fasolka? – zapytała Kate, chcąc zmienić temat.\n– Aha. Z ostrą salsą.\nKate raz jej spróbowała. Sheila nie żałowała ostrych przypraw. Wyrazy współczucia dla Jasona.\n– Dlaczego właśnie salsa?\n– Bo Jason mi podpadł, więc musi dostać nauczkę. Rano ledwie przekroczył próg, zaczął się pieklić, że przełożyłam jego dżinsy, a potem klął jak szewc, bo jest rzekomo uczulony na proszek, w którym je uprałam. Twierdził również, że źle posłałam mu łóżko. – Sheila zacisnęła wargi. – Wprawdzie jeszcze tego nie oznajmił wszem i wobec, ale jego zdaniem odpowiadam za wszystkie choroby i klęski żywiołowe na tym świecie.\nKate pokiwała głową i wybuchnęła śmiechem.\n– Powinnaś nasypać mu okruchów na prześcieradło. Niech się pomęczy.\n– Spokojna głowa, zemszczę się. Jason uwielbia ciasto z wiśniami. Nigdy więcej mu go nie upiekę.\nNa próżno się odgrażała. Wiadomo, że gdy Jasonowi zachce się placka z wiśniami, tak długo będzie się przymilać, aż gospodyni się złamie i ukręci ciasto. Kłócili się niemal codziennie, ale szybko zapominali o pogróżkach.\n– No dobrze, postaram się doprowadzić go do porządku, żebyś miała się na kim mścić.\n– Jeśli uda ci się go tu zwabić, żeby opatrzyć ranę, dam ci mój antyseptyk. Strasznie piekący!\nKate z uśmiechem wystawiła kciuk do góry i odjechała. Gdy znalazła się na wąskiej, wyboistej ścieżce biegnącej między pastwiskami, ogarnęła ją znajoma nerwowość. Wściekły Jason nie był miłym rozmówcą. Kate trochę się go lękała, chociaż maskowała swoje obawy i wolała się do nich nie przyznawać. Był niesłychanie męski, nie ukrywał swoich wad i mało się przejmował, co inni o nim pomyślą. Mówiąc delikatnie, nie nadawał się na dyplomatę, a mniej delikatnie – był kompletnie pozbawiony taktu.\nKate wytarła dłonie o nogawki dżinsów i poprawiła wysuniętą zza paska bluzkę w bladoniebieski wzór. Z daleka słyszała niski, głęboki głos komenderujący po angielsku i po hiszpańsku. Jason znał świetnie oba języki. Większość pracowników zatrudnionych na ranczach w okolicach San Frio pochodziła z Meksyku, toteż właściciele i zarządcy musieli być dwujęzyczni.\nKate zeskoczyła z konia, przywiązała go do barierki zagrody i ruszyła piechotą, skubiąc nerwowo koniec długiego warkocza. Jej włosy sięgały do pasa, kiedy je rozpuściła. Twarz miała owalną i szczupłą, duże zielone oczy z długimi rzęsami, nos prosty, ładnie zarysowane usta, wysokie kości policzkowe. Nie wydawała się szczególnie ładna, ale brak urody nadrabiała innymi zaletami. Była życzliwa ludziom i wyjątkowo uczciwa.\nZ daleka dostrzegła Jasona opartego o drewnianą barierkę. Nonszalancka poza pasowała do jego niewymuszonej elegancji. Obserwował jasnowłosego, mocno zbudowanego Gabe'a. Znajdowała się w połowie drogi, gdy odwrócił głowę i spojrzał w jej kierunku. Poczuła na sobie bystre spojrzenie ciemnych oczu. Zawsze pierwszy orientował się, że Kate jest w pobliżu.\nSpostrzegła, że oszczędza prawe ramię. Świetnie wyglądał, gdy miał na sobie spłowiałe dżinsy i znoszony czarny kapelusz. W skórzanych butach o podniszczonych cholewkach i w zakurzonej płóciennej koszuli wyglądał jak przystojny desperado.\nMoże się podobać, uznała Kate. Niestety, urodziwa twarz zwykle była ponura, a z ust często padały ostre słowa. Jason miał ciemne oczy i śniadą skórę. Był wysoki i szczupły, więc pierwsze wrażenie bywało mylące, ale mięśnie miał potężne. W czarnym kapeluszu nasuniętym na czoło wydawał się groźny. Kate podeszła bliżej.\n– Zastanawiałem się, czemu Gabe tak nagle zniknął – mruknął Jason z wyraźnym teksańskim akcentem. – Chyba brak nam rąk do pracy, skoro trzeba było ściągać tu nawet krawcową.\n– Nie jestem krawcową, tylko projektantką mody – z wyszukaną grzecznością i miłym uśmiechem sprostowała Kate. – Nawiasem mówiąc, jeśli trzeba, chętnie pomogę. Przypomnę, że tata był u ciebie zarządcą i wszystkiego mnie nauczył.\nJason poweselał, ukradkiem przyglądając się jasnej cerze Kate i jej długim rzęsom.\n– Wiem, ale to zbyt ciężka praca. Straszne z ciebie chucherko. Zaraz się zmęczysz, kochanie – mruknął kpiąco, ale w sumie zabrzmiało to sympatycznie.\nUcieszyła się, słysząc czułe słówka, ale tego nie okazała, choć serce zakołatało jej z radości.\n– Ramię ci krwawi – powiedziała, ruchem głowy wskazując poczerwieniały rękaw koszuli.\n– Powinien to zobaczyć lekarz – ciągnęła, nie zważając na jego kpiący ton.\n– Zwykłe draśnięcie. Nie warto zawracać tym głowy doktorowi Harrisowi – odparł chwacko.\n– Jeśli nie pojedziesz, przez cały dzień będę tu stać z gołą głową, aż dostanę udaru – odparła z bolesnym westchnieniem. – Wiem, że nawet nie spojrzysz, gdy stracę przytomność i upadnę na ścieżkę, bo robota czekać nie może. Będziemy więc mieli dwa trupy, ja skonam od słońca, a ty z upływu krwi. Dwa trupy, dwie trumny, ostatnia zapisana kartka w kalendarzu… – zakończyła z tragiczną nutą.\nJason nadal zachował ponurą minę, ale przysłuchujący się rozmowie Gene, młodszy z braci Donavanów, nie wytrzymał i parsknął śmiechem. Odkąd poślubił Cherry Mather, zawsze był radosny jak szczygiełek, za to Jason tylko przy Kate z rzadka się uśmiechał.\n– Nie mam czasu – burknął.\n– Jestem pewna, że znajdziesz chwilę – odparła stanowczo.\nPołożyła dłonie na biodrach i zrobiła krok w jego stronę. Od razu poczuła, że reaguje na bliskość Jasona. Zawsze się w nim kochała, lecz ostatnio w jego obecności popadała w miły, a zarazem przerażający i dziwny błogostan.\nNie miała pojęcia, że on tak samo reaguje na nią. Mała Kate, dotąd traktowana jak młodsza siostrzyczka, sprawiała teraz, że robił się nerwowy i poirytowany. Z tego powodu ostatnio jej unikał. No i proszę, ledwie przyjechała, wytrąciła go z równowagi. Tylko tego mu brakowało.\n– Wierz mi, ramię jest w porządku – rzucił ostrzejszym tonem, niż zamierzał, bo jej zuchwała poza podkreślała zalety pełnej pokus sylwetki: kształtny biust pod cienką tkaniną bluzki, szczupłą talię zaznaczoną skórzanym paskiem, przyjemnie zaokrąglone biodra oraz długie, zgrabne nogi w dopasowanych dżinsach.\nNa szczęście Kate zajęła się oglądaniem krwawiącego ramienia, więc nie spostrzegła, że Jason gapił się na nią. Odpięła guzik przy mankiecie, żeby podwinąć rękaw koszuli.\n– Jak ci to sprawia przyjemność, możesz się awanturować do woli. Mnie to nie przeszkadza. – Nadrabiała miną, ponieważ nawet tak niewinne dotknięcie sprawiło, że drżała. – Kupię ci lizaka, jeśli dasz się zawieźć do lekarza.\nJak zwykle rozbroiła go kpiącym tonem. Zachichotał, spoglądając na jej ciemną głowę, i dał za wygraną. W przeciwieństwie do niego była pogodna. Cieszyła się życiem, stanowczo preferowała optymizm. Natomiast dla pesymisty Jasona szklanka była zawsze w połowie pusta i tylko Kate potrafiła go rozśmieszyć. Bez wątpienia miał do niej słabość.\nOstrożnie podwinęła rękaw, odsłaniając czarny, bardzo kosztowny i skomplikowany zegarek na przedramieniu porośniętym ciemnymi włosami. Pod oliwkową skórą rysowały się mięśnie. Wkrótce ukazała się przesiąknięta krwią lniana chusteczka opatrzona w rogu monogramem JED – Jason Everett Donavan.\n– Jeśli to jest małe draśnięcie, to ja się nazywam Michael Jackson – mruknęła i krzywiąc się, odwinęła bandaż. Nad łokciem była głęboka rana. Kate podniosła wzrok i popatrzyła w ciemne oczy Jasona. Miał je po swych przodkach Hiszpanach i potrafił tak nimi spojrzeć, że z trudem trzymała się na nogach.\n– Cześć, Michael, ale się zmieniłeś. Znowu operacja plastyczna? – mruknął kpiąco.\n– Trzeba założyć szwy – stwierdziła Kate. – Bandażowanie nic nie da. Rana jest zbyt głęboka.\n– Nieprawda, ale dla świętego spokoju pozwolę ci się połatać – westchnął trochę zły.\n– Musielibyśmy wrócić do domu, a tam czeka Sheila z okropnie piekącym antyseptykiem – drwiła bez ogródek. – Obudziłeś w niej mordercze instynkty. Z drugiej strony doktor Harris to człowiek łagodny, muchy nie skrzywdzi. Jedź do niego, wybierz mniejsze zło.\n– Cholera jasna! Nie umrę z powodu małego krwawienia – odparł zniecierpliwiony, mierząc spojrzeniem podwładnych, którzy z zainteresowaniem obserwowali tę scenkę. Tylko czekał, aż któryś się odezwie.\n– Oczywiście! A gangrena to dla ciebie pestka, tak? – rzuciła wojowniczo, tracąc cierpliwość, bo kończyły jej się argumenty. Ależ z niegouparciuch! – Wolisz stracić ramię, niż pojechać do lekarza?\n– Dobrze powiedziane, panno Kate – wtrącił siedzący na płocie dwudziestoletni Red Barton, dobry pracownik ze skłonnością do alkoholu, przez którą parę razy stracił już pracę. Ledwie zatrudnił się w Diamentowej Ostrodze, uratował Jasona przed wielkim grzechotnikiem, co oznaczało, że zostanie u Donavanów do końca życia. Kate wiedziała, że ponury jak noc Jason długi wdzięczności traktuje z należną powagą. – Gangrena to okropność – ciągnął. – Najpierw robią się takie czerwone paski, potem zielenieją, aż wreszcie mięso gnije i odpada. – Wzdrygnął się, robiąc wielkie oczy i wymownie gestykulując.\n– Zamknij dziób, Barton! – krzyknął Jason.\n– Nie potrzebuję rady od faceta, który przez gapiostwo przebił sobie stopę kolcem wielkiego kaktusa!\n– Zgadza się, ale trafiłem w końcu do lekarza.\n– Jasne – przytaknął Jason. – Na noszach i w karetce.\n– Szczegół. Mało ważne – odparł pogodnie Barton.\n– Oto kolejny powód, żebyś pojechał z własnej woli – powiedziała Kate konspiracyjnym szeptem.\n– Twoi pracownicy pękną ze śmiechu, kiedy sanitariusze będą cię nieść.\nJason miał wściekłą minę, bo czuł, że został zapędzony w kozi róg. Zerknął na Bartona, który uśmiechał się niezwykle tajemniczo, a potem na wpatrzoną w niego Kate.\n– Wygrałaś – rzucił ponuro.\n– Pan się nie boi, szefie! Znieczulają przed zabiegiem! – krzyknął za nim Barton.\n– Już ja cię znieczulę po powrocie, jeśli nie zrobicie wszystkiego, co na dziś zaplanowałem - odciął się Jason. – Hej, Gabe! – zawołał do jasnowłosego olbrzyma, który osłonił dłonią ucho.\nGabe odpowiedział ukłonem, który każdego poirytowanego faceta doprowadziłby do furii. Oczy Jasona zabłysły. Zrobił krok w stronę zarządcy.\n– Młody i głupi. – Kate zastąpiła mu drogę.\n– Oni wszyscy są jeszcze mocno niedojrzali. Zmarszczył brwi i popatrzył na nią pociemniałymi oczyma.\n– Tak samo jak ty, maleńka.\n– Racja, wapniaku. Chociaż jak dobrze się zastanowić, to nie jesteś jeszcze taki stary. Powiem więcej, trzydziestka brzmi nawet nieźle. Przed tobą jeszcze kawał życia.\n– I kto to mówi! Dwudziestoletnia smarkula roztrząsa kwestie wieku. – Kpiąco uniósł brew.\n– Mam prawie dwadzieścia jeden – poprawiła, rzucając mu wymowne spojrzenie. – Tyle samo co Gene.\n– No właśnie. Gene… – Spojrzał na nią ponuro.\n– Tamci na pewno się nie wyrobią, jeśli zostaną sami. Gdybym dał radę zmusić Gene'a, żeby robił, co do niego należy, miałbym przyzwoity zysk. Cholera jasna, dlaczego nadal się wygłupia z tym malowaniem? Goni za mrzonkami, a ja za niego haruję.\n– Gene nie jest małym chłopcem – przypomniała, gdy szli do wielkiego, czarnego forda bronco. – To dorosły mężczyzna, ma żonę…\n– Trafił swój na swego – przerwał opryskliwie Jason. – Cherry nie potrafi nawet zagotować wody na herbatę. Według niej życie małżeńskie polega na oglądaniu seriali i chodzeniu w papilotach.\n– Ma dopiero osiemnaście lat.\n– Próbowałem uświadomić szczeniakom, że pospieszyli się z tym ślubem.\nOtworzył drzwi od strony pasażera i zdrową ręką pomógł Kate wsiąść, bo podwozie było wysokie. Nim zdążyła zaprotestować, wskoczył za kierownicę. Mimo kontuzji świetnie sobie radził. Z zaciekawieniem przyglądała się wnętrzu auta. Elektrycznie opuszczane szyby, nawigacja satelitarna, stereofoniczne radio, odtwarzacz kaset i płyt kompaktowych, dwie skrzynie biegów, automatyczna i ręczna. Z matką miała na spółkę starego forda, prosty model bez żadnych bajerów. W porównaniu z nim samochód Jasona to szczyt luksusu. Fotele w pokrowcach z drogiej tkaniny były niezwykle wygodne.\n– W tym stanie nie powinieneś prowadzić – oznajmiła stanowczo.\n– Nikt mnie nie będzie wozić, chyba że na cmentarz – odciął się natychmiast. Gdy ruszyli, chciał sięgnąć po papierosa, ale zranioną ręką nie zdołał utrzymać kierownicy. – Cholera jasna!\n– Wydawało mi się, że rzuciłeś – mruknęła Kate.\n– Owszem – przytaknął, uśmiechając się niepewnie. – Wytrzymałem tydzień. W ubiegłym miesiącu też rzucałem. Co trzy tygodnie próbuję ze wszystkich sił.\nKomu innemu na pewno by się do tego nie przyznał, pomyślała Kate. Wciąż nie mogła zrozumieć, jak to się stało, że ją jedną dopuścił do takiej poufałości. Najwyraźniej uznał, że nie stanowi dla niego zagrożenia. Z każdym rokiem ogarniała ją z tego powodu coraz większa irytacja, bo nie raczył nawet zauważyć, że stała się kobietą.\nTak, lecz parę lat temu Jason znienawidził kobiety, a stało się to przez tę przybłędę ze Wschodu. Przyjechała w odwiedziny do sąsiada, a Jason zakochał się w niej do szaleństwa. Kupił pierścionek i zamierzał się oświadczyć, ale ślicznotka nagle oznajmiła, że jedzie do Hollywood, żeby grać w filmie i robić karierę. Próbował jej to wyperswadować, ale go nie słuchała. Ze śmiechem odparła, że facetów takich jak on może mieć na pęczki, a kontrakt z wytwórnią filmową to prawdziwa gratka. Inaczej mówiąc: spadaj, głupku. Jason trzy dni pił na umór, co przeszło do miejscowej legendy, ponieważ do tej pory był zdeklarowanym abstynentem. Niechęć do alkoholu pozostała mu z dzieciństwa, bo J.B. Donavan po pijanemu stawał się agresywny i znęcał się nad synami.\nFrank Whittman był zarządcą w posiadłości Donavanów oraz ich najbliższym sąsiadem, co stwarzało okazję do częstych kontaktów, ale w tamtych latach Kate rzadko miała do czynienia z Jasonem, ponieważ dzieliła ich spora różnica wieku. Lepiej znała Gene'a, z którym chodziła do szkoły i często pomagała mu w angielskim. Kiedy zwierzył się jej z gehenny, jaką wraz z bratem przeżywał z powodu ojca, zrozumiała niedomówienia związane z domem Donavanów, a także ogarnęło ją współczucie, co dało zupełnie niezwykłe owoce.\nOtóż pewnego popołudnia, tuż po rozstaniu z niedoszłą narzeczoną, pijany jak bela Jason wyszedł ze swego gabinetu, klnąc przy tym paskudnie. Na jego widok ogarnęło ją zdumienie, kiedy bowiem go spotykała, zawsze był trzeźwy i opanowany.\n– Aha, nasza mała korepetytorka – wybuchnął urągliwym śmiechem i popatrzył na Kate z taką pogardą, że wystraszony i zakłopotany Gene bezskutecznie próbował go wepchnąć do gabinetu. – Nie wierzę, że podczas tych milutkich spotkań uczysz mego brata tylko angielskiego. Co mu jeszcze tłumaczysz?\n– Daj spokój, Jay – mitygował Gene, o pół głowy niższy i znacznie słabszy od ubranego w dżinsy, nieogolonego brata. – Przestań czepiać się Kate.\n– Żadna kobieta nie będzie mi się plątać po domu! Nawet twoja! – wybuchnął Jason. Czarne oczy lśniły groźnie, a pociągła twarz przypominała kamienną maskę.\nKate nie dała się zwieść ani zastraszyć. Widziała zbolałego człowieka. Miała wyjątkowy dar empatii wobec cierpiących. Złość, wybuchowy temperament, nawet pijaństwo, były to jedynie pozory.\nCzy Gene nie rozumie, że Jason ma złamane serce i odczuwa straszliwy ból? Zdawało jej się, że patrzy na ranne zwierzę, które boi się, że zostanie dobite.\nNie zważając na ukradkowe znaki Gene'a, który chciał, żeby zniknęła jak najprędzej, podeszła do Jasona i wzięła go za rękę.\n– Cicho bądź. Uspokój się – powiedziała łagodnie, jakby mówiła do niesfornego kotka. – Jesteś zmęczony. Musisz się położyć.\nGene pobladł, był bowiem pewien, że brat ją uderzy. Niespodziewanie rysy Jasona złagodniały. Oszołomiony alkoholem pokornie jak baranek poszedł za Kate do swego gabinetu.\n– Gene, poproś Sheilę, niech zaparzy dużo kawy, dobrze? – poleciła, ruchem głowy dając znak, żeby się zmył.\n– Pewnie. Już idę.\nPopędził do kuchni, a Kate zamknęła drzwi gabinetu i zachęciła Jasona, żeby wyciągnął się na kanapie. Z jej pomocą ułożył się wygodnie. Siedziała obok i smukłymi palcami głaskała jego potarganą czuprynę. Przemknęło jej przez myśl, że na swój sposób jest bardzo urodziwy, chociaż to surowe piękno. Miał regularne rysy, wyrazisty podbródek uparciucha, pięknie wykrojone usta.\n– Wiem, co czujesz. Zaledwie parę miesięcy minęło od śmierci taty – mówiła cicho i łagodnie. – Świata za nim nie widziałam. Tylko jemu zależało, żebym była sobą. Nie chciał, żebym wyszła za mąż dla pieniędzy albo prestiżu. Kochał mnie taką, jaką jestem. – Jason słuchał uważnie. – Po jego śmierci myślałam, że ból nie skończy się nigdy, ale z wolna, dzień po dniu, jakoś doszłam do równowagi. I ty w końcu się otrząśniesz. Pewnego dnia nie będziesz w stanie przypomnieć sobie, jak ona wyglądała.\nJason chwycił dłoń gładzącą delikatnie jego wilgotne brwi.\n– Ile masz lat? – spytał nagle.\n– Osiemnaście – powiedziała z uśmiechem.\n– Bardzo mądra z ciebie osiemnastka, maleńka – odparł trochę bełkotliwie, lecz nadal mierzył ją badawczym spojrzeniem. – A gdybym z rozpaczy zapił się na śmierć? Co ci do tego?\n– Po śmierci taty bardzo pomogłeś mamie i mnie. Troszczysz się o nas – wyjaśniła przyjaznym tonem. – Myślałam więc o tobie. Wydaje mi się, że nikt nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo czujesz się oszukany…\n– Nieprawda! – przerwał oschle. – Żadnej cholernej babie nie pozwolę się nad sobą pastwić. Żadnej!\n– Naturalnie. – Ścisnęła mocno jego dłoń. – Jesteś tylko przepracowany, zaharowujesz się na śmierć. Potrzebujesz trochę czasu, żeby uporządkować swoje życie. Co powiesz na krótki wyjazd? Tydzień, może dwa? Gene mówi, że w ogóle nie odpoczywasz. Na wakacjach zaokrąglą ci się policzki, bo z nudów zaczniesz jeść trzy razy dziennie. Poznasz nowych ludzi, a to prawdziwa atrakcja dla twojego zgryźliwego umysłu. Będziesz katalogować ich wady i…\n– Zamknij dziób, smarkulo, albo każę cię wyrzucić za drzwi – przerwał z żartobliwym błyskiem w oku. – Wiesz co? Odważna jesteś.\n– Marzę, by zostać treserką tygrysów… A poważnie mówiąc, ktoś musiał cię powstrzymać, bo stałeś się groźny nie tylko dla otoczenia, ale również dla samego siebie. No i padło na mnie, niebogę, bom najmniejsza, najmłodsza i nie wiem, co ryzykuję. Nie sądzisz, że przydałby ci się talerz pysznej zupki i ohydna aspirynka?\nJason wybuchnął śmiechem, i w tym momencie Gene i Sheila weszli do gabinetu. Najpierw osłupieli, a potem nie kryli rozbawienia. Tak się zaczęła osobliwa, pełna dziwnego uroku zażyłość. Odtąd Kate zajmowała się Jasonem, ilekroć zachorował, był ranny albo wszczął bójkę. Odstawił alkohol, ale prześladowały go wypadki i kontuzje, a wtedy nieodmiennie wzywano Kate. Jason odwdzięczał się za jej pełną dowcipnych uszczypliwości troskę w sposób dość zaskakujący, a niekiedy nawet kłopotliwy.\nKate została obdarzona nieco grubiańską, ale szczerą braterską serdecznością, przez co znalazła się pod stałym nadzorem. Jason samowolnie wziął na siebie rozmaite obowiązki, co wcale nie było jej w smak. Zmusił Kate i jej matkę do przyjęcia pieniędzy na wykup gruntów, które dawniej dzierżawił Frank Whittman, i sam zadbał o wszystkie formalności. Załatwił Mary Whittman pracę w miejscowych zakładach odzieżowych. Kontrolował randki Kate i sprawdzał nielicznych wielbicieli, by się upewnić, że nie nadużyją jej zaufania. Bywała na niego wściekła, ale wszystko obracała w żart, bo miał przecież dobre intencje i w ten sposób okazywał, że mu na niej zależy.\nGdy zaczęła się nim interesować jako mężczyzną, zwiększył dystans, wyczuwając subtelną zmianę w jej nastawieniu. Kate ze stanu swoich uczuć, jak i z odmienionych zachowań Jasona zdała sobie sprawę zaledwie przed miesiącem, ale po przeanalizowaniu ich wzajemnych stosunków doszła do wniosku, że wszystko to zaczęło się gdzieś przed rokiem. Wtedy właśnie Jason przestał za nią podejmować decyzje, poza jednym wyjątkiem. Postawił stanowcze weto, gdy wybierała się do Atlanty, by studiować projektowanie mody. Tłumaczył, że jest potrzebna matce, a Atlanta leży zbyt daleko. Są przecież studia zaoczne. Obiecał, że takie znajdzie, i mimo jej protestów dotrzymał słowa. Kate uczyła się wieczorami i niedługo miała wreszcie uzyskać dyplom.\nPracowała w dziale spodni zakładów odzieżowych, gdzie wszywała podszewki. Jej matka była szwaczką w dziale koszul. Kate lubiła swoje zajęcie, wiązało się bowiem z szyciem ubrań. Na razie jednak nie było popytu na rzeczy z podszewką, więc kierowniczka wysłała ją na urlop, żeby nie siedziała bezczynnie.\n– Chyba powinnaś być w pracy – mruknął po chwili Jason.\n– Nie ma dla mnie zajęcia. Mama robi poprawki w partii koszul przysłanej z filii w Ameryce Środkowej. Otworzyli ją w ubiegłym roku.\n– Naprawdę odpowiada ci ta praca? – Jason zerknął na nią z ukosa.\n– Interesuje mnie wszystko, co się łączy z przemysłem odzieżowym.\n– Domyślam się, że nadal chcesz postawić na swoim i zostać projektantką mody – dodał kpiąco.\n– Dlaczego miałabym rezygnować? Trzeba mieć wielkie marzenia i plany. – Spojrzała na Jasona. – Ty mierzysz wysoko.\n– Bo mam większe możliwości niż inni. – Skrzywił się, kręcąc kierownicą. – Cholera, ale boli!\n– Daj mi prowadzić.\n– Nie rób ze mnie inwalidy.\n– Jesteś uparty jak muł.\nPoprawił się w fotelu, a Kate poczuła woń skóry i tytoniu, która zawsze go otaczała. Nie zdjął kapelusza. Dopiero teraz spostrzegła, jak bardzo jest zniszczony i wyblakły.\n– Czemu nie kupisz sobie nowego stetsona?\n– Też pomysł! Po tylu latach nareszcie się do mnie dopasował – zaprotestował ze świętym oburzeniem. – Trzeba lat, żeby kapelusz przybrał właściwy kształt.\n– Nosiłeś go już wtedy, jak byłam w podstawówce.\n– No właśnie. Dopiero teraz stał się w miarę wygodny.\nGdy wielkie auto przejeżdżało przez stary, drewniany most, Kate spojrzała na wąską strugę wody płynącą szerokim korytem. Wkrótce spadną deszcze i niewinne potoczki zmienią się w rwące, głębokie i niebezpieczne rzeki, bo na płaskimterenie porośniętym głównie trawą woda nie ma się gdzie zatrzymać i spływa do naturalnych zagłębień.\n– Musimy pogadać. Mam nadzieję, że nie zachęcasz Gabe'a, co? – powiedział nagle Jason.\nKate aż podskoczyła i utkwiła jasne oczy w jego ponurej twarzy.\nNie odrywał wzroku od ciągnącej się po horyzont prostej drogi do San Frio.\n– Nie podoba mi się sposób, w jaki ostatnio na ciebie patrzy – oznajmił, rzucając jej dziwnie zaborcze spojrzenie. – Jedno ci powiem: to błąd, że dziś przyjechał do ciebie pod nieobecność twojej matki.\nKate nie miała pojęcia, jak zareagować na te insynuacje. Wielce zakłopotana, starała się wyczuć, dlaczego Jason nagle stał się taki drażliwy, poirytowany i… zazdrosny. Serce biło jej jak oszalałe.\n– Nawet nie wysiadł z ciężarówki!\n– Gabe lubi dziewczyny, a ty ostatnio wyładniałaś – powiedział, nie patrząc na nią, bo nie chciał, żeby wyczytała z jego oczu niepokój spowodowany zalotami Gabe'a. – Przestań go kokietować. To dobry pracownik, więc chciałbym, żeby u mnie został, ale jeśli na serio zacznie się do ciebie przystawiać, z miejsca go zatłukę.\nKate osłupiała. Niezdolna wykrztusić słowa, wpatrywała się w Jasona jak urzeczona. To nie były czcze pogróżki. Zamiast leniwej teksańskiej wymowy słyszała twardy, władczy ton.\nPo minucie odzyskała głos i zdrowy rozsądek.\n– Chyba zauważyłeś, że przyjechałam konno.\n– I co z tego? – Zmarszczył brwi.\n– Wolałam nie wsiadać z nim do auta – tłumaczyła z wymuszonym uśmiechem. – Ubzdurał sobie, że jest mną zainteresowany, ale mu przejdzie. W ubiegłym miesiącu jego wybranką była Betsy Weeks. Typowy lekkoduch. Najchętniej przeskakiwałby z kwiatka na kwiatek, ale nie stanowi zagrożenia.\n– Rozumiem. – Jason zerknął na nią z ukosa.\n– Nawiasem mówiąc, sama potrafię radzić sobie z facetami, którzy się do mnie przystawiają.\n– Aha, chyba już kiedyś mi to mówiłaś – odparł z lekkim rozbawieniem. – Pamiętasz, kiedy to było?\nNie podobał się jej ten uśmieszek. Oczywiście, że pamiętała. Jak mogłaby zapomnieć? Przed randką zapewniała matkę, że chłopak, z którym się umówiła, jest w porządku, a potem musiała jak niepyszna w środku nocy dzwonić z ulicznego aparatu, błagając, żeby po nią przyjechała. Zamiast Mary Whittman pojawił się Jason Donavan i bez słowa odwiózł Kate do domu. Niefortunny adorator przez kilka dni chodził z podbitym okiem, a potem zaciągnął się do marynarki. Ta afera miała fatalny wpływ na życie towarzyskie Kate. Miejscowi chłopcy dobrze znali Jasona i gdy rzecz się rozniosła, trzymali się na dystans, a Kate z konieczności wszystkie wieczory spędzała w domu. Między nią i Jasonem nic nie było, lecz z jego zachowania wnioskowano, że jest inaczej.\nZastanawiała się, czy Jason zdaje sobie sprawę, jakie skutki pociągają za sobą jego dyktatorskie zapędy i co o tym myślą ludzie. A może wcale o to nie dbał?\nTak, był despotyczny, ale to przyjaźń, a nie… Mniejsza z tym. Zerknęła na niego trochę zakłopotana.\n– Posłuchamy muzyki? – spytała nadąsana.\n– Jasne, skarbie. Jak rozumiem, koniec dyskusji. Wybierz stację.\nDoktor Harris był niskim, korpulentnym okularnikiem. Znał Jasona Donavana jak zły szeląg, więc na jego widok uśmiechnął się z rezygnacją, założył piętnaście szwów, dał zastrzyk przeciwko tężcowi i wysłał pacjenta do domu. Za jego plecami wymienił z Kate porozumiewawcze spojrzenie.\n– Widzisz, jakie to proste – powiedziała, gdy zatrzymali się obok forda bronco. – Kilka szwów i po krzyku. Możesz wracać do pracy.\nJason nie odpowiedział. Z niezmąconym spokojem otworzył przed nią drzwi auta, usiadł za kierownicą i zapalił papierosa.\nSan Frio, niewielkie, ospałe teksańskie miasto, mogło się pochwalić pocztą, warzywniakiem, przychodnią lekarską, apteką, lokalnym tygodnikiem, skromnymi zakładami odzieżowymi, salonem ze sprzętem domowym oraz dużym i znakomicie prosperującym sklepem spożywczym. Kate podejrzewała, że mieszkańcy San Frio zostawiają tam znacznie mniej pieniędzy niż Donavanowie oraz ich pracownicy, jako że Jason zatrudniał weterynarza, kowala, mechanika, paru księgowych, informatyka oraz dużą ekipę zajmującą się wyłącznie zwierzętami.\nWzdłuż mocno podniszczonych chodników rosły wielkie dęby. Opuszczonych budynków było mniej więcej tyle samo co zamieszkanych. W knajpkach od pół wieku chłodziły gości te same wentylatory zamontowane pod sufitami. Był też słup ogłoszeniowy, na którym od lat dziewięćdziesiątych dziewiętnastego stulecia Strażnicy Teksasu niezmiennie przyczepiali komunikaty.\n– Nic się tu nie zmienia – powiedziała z uśmiechem Kate, obserwując dwu staruszków siedzących przed warzywniakiem na wyplatanych krzesłach i grających w warcaby. – Jeśli San Frio przetrwa, za sto lat będzie wyglądać tak samo.\n– I bardzo dobrze – odparł Jason. – Wściekłbym się, gdyby upodobniło się do wielkiego miasta jak San Antonio.\n– Co masz przeciwko San Antonio?\n– Nic, naprawdę nic. Po prostu San Frio bardziej mi się podoba. Tu nie ma tłoku. Zapnij pasy.\n– To przecież niedaleko. Zaledwie…\nUmilkła, bo położył ramię na oparciu fotela i spojrzał na nią karcącym wzrokiem, lekko wydymając wargi. Po jego minie poznała, że jeśli nie spełni polecenia, będą tu stać do zmroku. Wytrzymała minutę i w końcu sięgnęła po pas.\n– Tyran i szantażysta – mruknęła. – Ludzie boją się ciebie niczym dzikiego satrapy. Zauważyłeś, jak patrzył na ciebie stary Davis?\nRozbawiony Jason spojrzał w stronę warzywniaka i uniósł rękę, pozdrawiając staruszka, który odpowiedział identycznym gestem.\n– Mój dziadek się z nim przyjaźnił – ciągnęła Kate. – Opowiadał, że Davis był w młodości okropnym rozrabiaką. A teraz siedzi na słońcu i gra w warcaby.\n– Fajnie, że dożył takiego wieku i może sobie poużywać życia.\n– Dziadek na stare lata najchętniej plótł lassa z końskiego włosia. Twierdził, że są fantastyczne, choć szorstkie w dotyku.\n– Najlepsze liny robi się z tworzyw sztucznych – odparł rzeczowo Jason. Uruchomił silnik i wrzucił wsteczny bieg.\n– Może i tak – mruknęła z roztargnieniem Kate, przyglądając mu się uważnie. Po namyśle uznała, że cechuje go naturalna elegancja. Nie był przystojny jak gwiazdor filmowy, ale gdyby zamiast roboczego stroju włożył garnitur mieszczucha, śmiało mógłby współzawodniczyć z najzamożniejszymi biznesmenami.\nPrzyłapał ją, jak się na niego gapiła, uniósł brew i rzucił jej łobuzerskie spojrzenie spod ronda wysłużonego kapelusza.\n– Jesteś zadowolona, że mnie zszyli na okrętkę?\nUsadowiła się wygodnie. Wkrótce zostawili za sobą San Frio, więc Jason jak zwykle przyspieszył, choć na wybojach auto trzęsło niemiłosiernie.\n– Tyle zachodu z powodu takiego drobiazgu.\n– Ładny mi drobiazg. Dzięki temu rana porządnie się zagoi.\n– Zagoiłaby się i bez twojej interwencji. Nie mam pojęcia, dlaczego wszyscy sądzą, że zaraz umrę, jeśli nie sprowadzą cię na ranczo, ilekroć się skaleczę – mruknął.\n– Bo dla ciebie każda rana z wyjątkiem amputacji to zwykłe skaleczenie. Nie rób z siebie takiego twardziela. Każdy człowiek ma prawo do chwili słabości. To ludzkie.\n– Wszystko, co ludzkie, jest mi doskonale obce, dziecinko – zripostował. – Zapytaj moich pracowników w czasie spędu. Każdy ci powie, że jestem androidem. – Uśmiechnął się i zmienił temat. – Jak twoje studia?\n– W porządku, wkrótce zrobię dyplom. – Westchnęła. – Nadal uważam, że na dziennych więcej bym się nauczyła. Przez ciebie nigdy się nie wyrwę z tej naszej prowincji.\n– Atlanta jest za daleko – tłumaczył z niezmąconym spokojem. – Poza tym u nas masz przestrzeń. W Georgii nabawiłabyś się klaustrofobii. Za dużo budynków i drzew.\n– Lubię drzewa. Poza tym chciałabym poznać nowych ludzi.\n– Matka będzie za tobą tęskniła – odparł, pędząc opustoszałą drogą. – Wcale nie jest samodzielna, choć tak się jej wydaje. Wymaga opieki.\n– Ja też, przynajmniej twoim zdaniem – odparła uszczypliwie Kate. – Jason, mam tego dość. Przestań traktować mnie jak małe dziecko. Jestem już dorosła.\n– A szkoda, bo była z ciebie wyjątkowo mądra dziewczyna. – Nagle spoważniał. – Myślę, że nie zdawałaś sobie sprawy, jak niebezpieczny jestem po pijanemu.\n– I dobrze, bo pewnie zabrakłoby mi odwagi.\n– Uśmiechnęła się. – Ktoś musiał się na to zdobyć. Gene był zbyt przerażony, żeby ci pomóc, Sheila niestety też.\n– Aż za dobrze pamiętali pijackie ekscesy ojca… – Jason pogardliwie wykrzywił usta. – Bił na oślep. Im bardziej się spił, tym mocniej obrywaliśmy. Ja rzadko piję. – Był wyraźnie zakłopotany.\n– Zawsze się bałem, że skończę jak on, że kogoś skrzywdzę. Kto wie, co by się stało, gdybym się nie opamiętał dzięki tobie.\n– Bez obaw. Aniołkiem trudno cię nazwać, ale dobrze życzysz ludziom, a już z całą pewnością nie jesteś okrutny.\n– On też nie był, póki nie zaczął pić – odparł z westchnieniem Jason. – Jesteś szczęściarą, kochanie, bo twojego ojca nie ciągnęło do butelki.\n– Masz rację. I szczęście nadal mi dopisuje.\nZastanawiała się, czy Jason wie, co się mówi o jego ojcu. Wszyscy twierdzili, że przed laty okrutnie pobił swoją żonę. Pewnie zdarzenie to zatarłoby się w niepamięci, gdyby następnego dnia Nell Donavan nie znikła bez śladu, zostawiając synów na łasce wiecznie pijanego ojca. Zapewne Jason nie wiedział, że Sheila jej o tym wspomniała. Mimo łączącej ich przyjaźni rzadko opowiadał o swoim dzieciństwie. Nieliczne wzmianki o tamtych czasach Kate uważała za dowód prawdziwej zażyłości, ponieważ był wyjątkowo skryty.\n– Prawdę mówiąc, nigdy się nie bałam, że mnie uderzysz. Nawet wtedy, gdy byłeś pijany. Tamtej nocy również.\n– Przejrzałaś mnie wtedy na wylot – odparł z uśmiechem. – Wściekałem się, musiałem wyglądać jak pijany zbir, ale ty wiedziałaś, że cierpię. Większość ludzi nie potrafi zrozumieć, dlaczego tak się ciskam. Dla nich to jedynie objawy złego humoru. Ty jesteś inna.\n– Bóg raczy wiedzieć, dlaczego cię polubiłam - odparła pogodnie. – Kiedy ta blond piękność cię sponiewierała, okazało się, że nie masz bratniej duszy. Cóż było robić? – Zabawnie wzruszyła ramionami. – Padło na mnie.\n– Dała mi niezłą nauczkę – mruknął Jason.\n– Nigdy o tym nie zapomnę. Cóż, byłem zakochany. Ale wreszcie dałem sobie z tym radę.\n– Nie, nie dałeś, bo pozwalasz, by jedno fatalne doświadczenie decydowało o twoim życiu. Nie wszystkie kobiety są takie interesowne.\n– Skąd ta pewność? – spytał z goryczą. – Co ty wiesz o tych sprawach? Dotąd kochałaś się wyłącznie w piosenkarzach i aktorach filmowych, a na randki chodziłaś z jakimiś chłopaczkami. Żaden z nich nie był prawdziwym mężczyzną. Założę się, że nadal jesteś niewinną panienką, co?\nKate zacisnęła wargi i ze złością pomyślała, że choć żyje w dwudziestym pierwszym wieku, nie potrafi swobodnie dyskutować o tych sprawach. A przecież we wszystkich kolorowych miesięcznikach napisane jest czarno na białym, że trzeba się wyzbyć niepotrzebnych zahamowań. Najwyraźniej pozostała zacofaną prowincjuszką. Może to i lepiej? A może wcale nie? Kto wie?\nJednak złość przeważyła nad zażenowaniem, bowiem Jason tym razem naprawdę przesadził.\n– Nie z własnej woli – warknęła. – Kiedy tylko umawiam się z jakimś fajnym chłopakiem, który to i owo już wie, ty i mama pilnujecie mnie jak cerbery. – Oskarżycielsko skierowała palec na Jasona. – A raczej umawiałam się, bo od kiedy Baxter Hewett w obawie o własne życie wstąpił do marynarki, wszyscy tutejsi faceci uznali, że coś do mnie masz, i pomni losu nieszczęsnego kolegi nie zamierzają wchodzić ci w drogę. Dlatego wszystkie wieczory spędzam w domu!\n– Nie wiedziałem – mruknął mocno skonfundowany.\n– A powinieneś! Naprawdę nie rozumiesz, jak to wygląda, kiedy tłuczesz chłopaków, którzy zamierzają mnie uwieść?\n– Nie chcę, żeby cię uwodzili – odparł bez zastanowienia. – Szczególnie jeśli chodzi o takich czarusiów jak Hewett.\n– Własnym uszom nie wierzę. A co ci do tego, z kim… to zrobię?!\n– Dobre pytanie. – Skręcił w zakurzoną boczną drogę. – Ale susza…\n– Aha, temat stał się niewygodny, więc mnie zbywasz. Zawsze tak robisz.\n– Przyznaj, że to dobry sposób na unikanie awantur. Skoro jednak tak ci na tym zależy, posłuchaj, co myślę. Wiem, że na świecie panuje coraz większa swoboda obyczajów, ale wcale mi się to nie podoba. Więcej, potępiam te wszystkie modernizmy, liberalizmy i nihilizmy, bo niszczą naturalny porządek rzeczy i wpędzają ludzkość w wielkie kłopoty. Bóg stworzył mężczyznę, by zapewnił rodzinie byt i bezpieczeństwo, a kobietę, by wychowywała dzieci i dbała o ognisko domowe. Wolna miłość bezcześci kobiety, przez co stają się niegodne świętego posłannictwa matek i żon, zaś kariera zawodowa uniemożliwia im pełnienie tego posłannictwa, nawet jeśli tego pragną.\n– Co? Co? Co? – powtarzała jak katarynka, usiłując zebrać myśli, a gdy to się stało, wybuchnęła: – Ty seksisto! Ty zakurzona mumio! Wiesz co, Jason? Powinni cię pokazywać w muzeum archeologicznym. Patrzcie go, pan świata się znalazł! Czy wiesz, że sto czterdzieści lat temu była taka wojna, w wyniku której zniesiono niewolnictwo? A jeśli nie wiesz, to sobie poczytaj…\n– O jakim niewolnictwie mówisz? Chodzi mi o role, jakie natura przypisała mężczyznom i kobietom…\n– To sobie wracaj do natury, a najlepiej do dżungli i przyłącz się do stada szympansów. Będziesz na golasa biegał i wymachiwał kijem w obronie swojego terytorium, haremu i małych małpoludów, które spłodzisz. – Zachichotała, on również. – Ale ja zostaję tutaj, w Ameryce, gdzie jak na razie mamy dwudziesty pierwszy wiek i cywilizację. Naprawdę straszny z ciebie zabytek, Jason. Ale cóż, wreszcie poznałam twoje marzenia. Ty – król nad króle, jednym słowem domowe bóstwo, czyli tyran, a obok mała, najlepiej niepiśmienna i ciemna jak tabaka w rogu, za to robotna i wpatrzona w ciebie kobiecina krząta się po kuchni i gospodarstwie. A gdy zapada zmrok, ze wszech sił stara się zaspokoić twoje apetyty.\n– Ufff… – sapnął, bo niby jak z taką gadać? Nagle stał się śmiertelnie poważny. Spojrzał Kate głęboko w oczy. – Moje apetyty… Co ty wiesz o moich… o męskich apetytach?\nZamurowało ją, ale tylko na ułamek sekundy.\n– Wiem tyle, że mężczyźni mają apetyty, a kobiety pragnienia. Swoje apetyty znasz, ale czy wiesz cokolwiek o tym, czego pragniemy? Twój szowinizm jest wprost przerażający. Unieszczęśliwisz każdą kobietę, która zgodzi się za ciebie wyjść. – I zakończyła ze złością: – Ale mam nadzieję, że nie znajdziesz takiej, która by popełniła ten szalony krok.\n– I Bogu dzięki. Po co mi żona? Dlaczego miałbym sobie brać na głowę taki kłopot?\n– Już nie święte posłannictwo, tylko kłopot? - zadrwiła. – Ale dobrze, niech będzie. Otóż ten kłopot jest ci potrzebny, żeby mieć spadkobiercę. Komu zostawisz Diamentową Ostrogę?\nZmarszczył brwi, zjechał na trawiaste pobocze i wyłączył silnik. Aż po horyzont ciągnęła się zielona równina poprzecinana płotami. Na każdej furtce widniało logo posiadłości Jasona. Grunty Donavanów sięgały aż do San Frio.\n– Coś ci pokażę, Kate. – Wysiedli z auta.\n– W miesiąc po tym, jak Blalock Donavan został właścicielem posiadłości, wybuchł pożar i wszystko spłonęło. Z pomocą kilku parobków zbudował prostą chatę, żeby mieć dach nad głową. Wkrótce ożenił się z Meksykanką i spłodził siedmioro dzieci, wzniósł też nowy, obszerny dom, podobny do tego, w którym mieszkam. Ale według miejscowej legendy, gdy Komancze najechali na tę ziemię, Donavanowie schronili się w starej chacie.\n– Stała w tamtych zaroślach, prawda? – Kate wskazała dorodne mimozy.\n– Tak. Zonie Blalocka miał ukazać się święty patron tych okolic i wyjawić, że Donavanowie ocaleją, co też się stało. Dlatego miasto i rzekę nazwano dla jego uczczenia. Święty Frio jest w naszych stronach bardzo popularny. – Jason uśmiechnął się: – Może naprawdę przyczynił się do ocalenia moich przodków, ale Blalock, który choć był szalonym ryzykantem, był również realistą, napisał w pamiętnikach, że na równi z bożą opatrznością sprzyjał im deszcz.\nKate stała oparta plecami o drzwi forda, próbując nie zachwycać się tym cholernym przystojniakiem.\n– Jak to deszcz?\n– Groty strzał Komanczów były zrobione z niewyprawionej skóry, która łatwo wchłania wilgoć, co powoduje zwiększenie ich ciężaru, a więc i zmianę środka ciężkości – tłumaczył jak na lekcji fizyki. – Podczas deszczu trajektoria… no, strzały szybko spadały na ziemię, nie czyniąc szkody Donavanom.\n– Niby taki drobiazg, trochę deszczu skapnęło na skórę, a dzięki temu jesteś na świecie. Szkoda, że w szkołach tak nie uczą historii.\n– Podobno wśród moich przodków jest Komancz. Ale przeważają Hiszpanie i Meksykanie.\n– Za to ja jestem prawie stuprocentową Irlandką. – Z podziwem rozejrzała się po ogromnej równinie. – Wiesz co, Jason? Nie ma piękniejszego miejsca na ziemi.\n– Owszem – przytaknął z dumą i zadufaniem właściciela ziemskiego z dziada pradziada… i ich oczy spotkały się.\nByła to chwila szczególna. Świat przestał istnieć, byli tylko oni. Magia, czary, nie wypowiedziane, nawet nie pomyślane słowa… Na dobre czy na złe zetknęły się ich oczy? Moment to tylko czy jakaś zapowiedź?\nNiebo z nagła pociemniało, rozległ się grzmot. Chłodny wiatr niczym zimny płomień chłostał policzki Kate wpatrzonej w pozbawioną wyrazu twarz Jasona. W jego wzroku pojawił się dziwny błysk.\nGrom z jasnego nieba, przemknęło jej nagle przez myśl.\nJason wolno obrócił się w jej stronę i delikatnie musnął palcami szyję Kate. Był tak blisko, że czuła woń tytoniu i skóry pomieszaną z zapachem wody po goleniu. Zaciekawiony wpatrywał się w zielone oczy. Nagle pochylił głowę, jakby zamierzał ją pocałować. Starała się zachować kamienną twarz, by nie poznał, co do niego czuje. Nie mogła znieść myśli, że stałaby się zupełnie bezbronna.\nZa późno. I tak wiedział. Przyspieszony oddech i zamglony wzrok zdradzały wszystko. Nie miał w tych sprawach dużego doświadczenia i od paru lat żył jak mnich, zniechęcony do kobiet po bolesnych przejściach z Melody, ale Kate wiedziała o tej sferze życia jeszcze mniej niż on, więc przejrzał ją natychmiast.\nZe zdumieniem uświadomił sobie, że Kate go pragnie. Nie uważał się za przystojnego, był za to bogaty. Z goryczą mówił, że dzięki forsie ma spore szanse u wielu pań, ale po niedawnym zawodzie miłosnym nie chciał z tego korzystać. Wolał być sam. Nie pamiętał, żeby jakaś kobieta interesowała się wyłącznie nim, nie zważając na ostre rysy twarzy, wybuchowy temperament oraz mnóstwo innych wad. Jedyna, którą pokochał, także okazała się interesowna. Lecz Kate była inna. Patrzyła na niego tak, że nagle zrobiło mu się gorąco. Przeczuwał, że gdyby chciał ją pocałować, pewnie by mu pozwoliła.\nKiedy to zrozumiał, poczuł się dziwnie. To, że Kate go pragnęła, było całkiem nowym doświadczeniem. Oddychając pospiesznie, sięgnął ręką za jej plecy, rozwiązał wstążkę wplecioną w warkocz i rozpuścił ciemne włosy. Łagodnym ruchem przyciągnął ją do siebie.\n– Burza… nadchodzi – powiedziała zduszonym, urywanym głosem.\n– Niech ją diabli… – szepnął i drugim ramieniem objął szczupłą talię Kate.\nOdruchowo położyła dłonie na wyblakłej płóciennej koszuli. Przez cienką tkaninę czuła ciepło skóry i twarde, napięte mięśnie. To było niezwyklepodniecające, więc drżała na całym ciele i nie potrafiła tego ukryć.\nWiatr rozwiewał jej włosy. Na tle ciemnego nieba widziała zmienioną twarz Jasona, patrzyła w zamglone czarne oczy. Wyszeptała jego imię, nie wiadomo, czy w proteście, czy też w zachęcie.\nDelikatnie musnął wargami jej usta i w tej samej chwili dobiegł ich ryk silnika nadjeżdżającej ciężarówki. Czar prysł jak bańka mydlana. Błyskawica przecięła niebo, nad równiną przetoczył się grom.\nKate aż podskoczyła. Oboje jednocześnie westchnęli. Jason wyprostował się. Nadal był mocno poruszony, ale szybko wziął się w garść. Spojrzał w dal.\n– To Gabe.\n– Ach tak. – Łudziła się nadzieją, że jej głos nie zdradza irytacji i zniecierpliwienia. Nie miała czasu, żeby zapanować nad nerwami, bo zarządca już wyskoczył z ciężarówki i podbiegł do nich.\n– Cześć, szefie – rzucił pogodnie do Jasona. Spostrzegł stojącą za nim Kate i uśmiechnął się jeszcze szerzej. – A, jest i panienka Kate. Fajnie, że szefa pozszywali jak należy, bo znów mamy robotę.\nJason w milczeniu zapalił papierosa, żeby dojść do siebie, nim odpowie Gabe'owi. Przeklinał własną chwilową słabość.\n– Zawsze są jakieś problemy. Część z nich zawdzięczamy tobie. Już wiem, jak to się stało, że Kate wybrała się dziś na konną przejażdżkę i niby przypadkiem…\n– Mniejsza o drobiazgi, szkoda na to czasu, szefie – przerwał Gabe. – Stado sąsiada stratowało płot i buszuje po naszych pastwiskach. Ten facet… Henry Tanner chyba nic o tym nie wie.\nJason zaklął szpetnie i rzucił kilka poważnych gróźb. Nie czekając na dalsze wyjaśnienia, pomógł Kate wsiąść do forda, wskoczył za kierownicę i ruszył wyboistą drogą.\n– Ja tego nie planowałem – mruknął głosem dziwnie cichym i głębokim. Popatrzył na nią przeciągle.\n– Ani ja – odparła drżącym głosem. Nie potrafiła wykrztusić nic więcej. Gardło miała ściśnięte, nadal była wytrącona z równowagi, rozczarowana, zdesperowana i spragniona jego pocałunków.\n– Powiem ci prawdę. Od dawna obywam się bez kobiet – wyznał, jakby chciał uprzedzić kłopotliwe pytanie. Przyjrzał się jej uważnie i dodał: – Chyba powinienem zafundować sobie weekend w wielkim mieście.\nOch, jak bolesne jest ukłucie zazdrości! W ogóle nie brała pod uwagę, że Jason może pójść do łóżka z inną kobietą. Był wprawdzie bogaty, ale w całym stanie wiedziano, że żaden z niego playboy. Gdy teraz wyobraziła go sobie z jakąś lafiryndą, poczuła złość pomieszaną z cierpieniem.\nZaparkował przed stajnią, obok której zostawiła swego konia.\n– Co się stało? – zapytał, widząc jej skrzywioną twarz.\n– Nic – odparła i chrząknęła nerwowo. – Na mnie już pora. Muszę wrócić do domu i przygotować kolację. Obiecałam mamie.\nGdy chciała otworzyć drzwi, chwycił ją za ramię.\n– Nigdy się nie okłamywaliśmy – powiedział z ociąganiem. – Właśnie dlatego tak dobrze się dogadujemy. Nie ukrywaj przede mną swoich uczuć.\n– Powiedz, o co chodzi – nie dawał za wygraną.\n– Ja… nie chcę wiedzieć.\n– O tobie. O tych innych kobietach.\nJason długo wpatrywał się w nią jak urzeczony. Zapomnieli o całym świecie. Widział tylko zieleń jej oczu, słyszał jedynie przyspieszony oddech. Był kompletnie zbity z tropu. Chciał zniechęcić do siebie Kate, ale nie zamierzał przysparzać jej cierpień.\n– Przepraszam – mruknęła i odwróciła głowę. – Nie miałam prawa tego mówić. – Łzy piekły ją pod powiekami. – Wypuść mnie!\n– Na miłość boską! – wybuchnął. Nie potrafił rozeznać się w gmatwaninie swych myśli i uczuć. Reakcja Kate kompletnie wytrąciła go z równowagi. Kłamał w żywe oczy, ale uwierzyła i poczuła się głęboko urażona.\nZrzuciła z ramienia jego dłoń i wyskoczyła z forda.\n– Cześć, Red, wprowadziłeś do stajni mojego konia? – zawołała do młodego chłopaka, który wyszedł im naprzeciw. Kipa nie było przy barierce.\n– Jasne, panienko Kate. Naprawiłem też siodło.\nPewnie z tym wystającym żelastwem nie było pani za wygodnie, co?\n– Słuszna uwaga – przyznała, nie patrząc na Jasona, który przyglądał jej się z jawnym zainteresowaniem. – Dzięki, Red. Możesz liczyć na zapis w moim testamencie.\n– W takim razie proszę o rolls-royce'a, dom na Florydzie, pięć milionów baksów na drobne wydatki i… – dowcipkował Red.\n– Och, zamknij się – przerwała, wybuchając śmiechem. – Gdybym miała połowę tego, co chcesz dostać, zżyłabym wygodnie i nie włóczyłabym się konno po łąkach, cierpiąc męki z powodu jakiegoś żelastwa.\n– Racja, coś w tym jest. Pójdę osiodłać konia.\nWeszła za nim do ogromnej stajni. Konie miały tu czyste, wygodne boksy, a podłoga w przejściu wysypana była sosnowymi wiórami.\n– Nie wspomniałaś, że twoje siodło jest uszkodzone – mruknął Jason, stając tuż za Kate.\nPoczuła ciepło muskularnego ciała, i nogi omal się pod nią ugięły. Przed chwilą dali się ponieść namiętności… Czy ich przyjaźń ucierpi z tego powodu?\n– Dość masz własnych kłopotów.\n– Kate, przestań mnie zbywać.\nŻarliwość tych słów zmusiła ją do odwrócenia głowy. Rzuciła mu badawcze spojrzenie. Sprawiał wrażenie zatroskanego, niemal rozżalonego, więc uśmiechnęła się ciepło.\n– Dobra. – Westchnęła. – Jestem trochę wytrącona z równowagi, to wszystko.\n– Pewnie nie uwierzysz, ale ja również. – Odwrócił głowę, zmrużył ciemne oczy i spojrzał na pogodne niebo, bo wiatr rozwiał już chmury. – Burza przeszła bokiem. Nie ma żadnych strat.\nGdy znów na nią popatrzył, spojrzała mu prosto w oczy.\n– Masz rację. Żadnych strat.\nDotknął ciemnych, potarganych włosów, wspominając chwilę, kiedy je rozpuścił. Przy Kate czuł się jak prawdziwy mężczyzna: silny, a zarazem opiekuńczy. Nie podejrzewał siebie o takie skłonności. Zadrżała, gdy dotknął jej włosów. Najchętniej wziąłby ją w ramiona, utulił, pocieszył, ochronił przed każdym niebezpieczeństwem – nawet przed samym sobą.\n– Tym razem… – zaczął z przejęciem, a oczy mu pociemniały. – To się nie może powtórzyć.\nPoczuła się dziwnie zagubiona.\n– To nie moja wina – szepnęła. – Nie zamierzałam wcale…\n– Na miłość boską, Kate! Przestań się tak przejmować. Między nami nic nie było. – Odwrócił się, jakby sprawa została ostatecznie wyjaśniona, i krzyknął: – Red!\nChłopak zjawił się niemal natychmiast, prowadząc Kipa.\n– Wszystko gotowe, panienko. – Podał Kate wodze. – Proszę omijać pastwiska graniczące z ziemią Tannera, bo pewnie niedługo dojdzie tam do strzelaniny.\n– Barton! – Jason westchnął ciężko. – Nie mam pojęcia, dlaczego cię tu trzymam.\n– I ja też, szefie. – Red zmarszczył brwi. – Od paru miesięcy się nad tym głowię i nic mądrego nie wymyśliłem. Ale nie daję za wygraną i dalej kombinuję. W razie czego poproszę o pomoc mądrzejszych ode mnie. – Uśmiechnął się do Kate i z nieukrywanym szacunkiem uchylił kapelusza. – Szefie, co będzie ze stadem Tannera? Rodowodowe sztuki. Nieźle wyglądają. W listopadzie dostały pierwszą nagrodę na targach rolniczych. Wołowinka pierwsza klasa.\n– Dobra myśl! – przyznał Jason, rozważając rozmaite możliwości. – Należy mi się rekompensata za rozwalony płot i stratowane pastwiska. Dawno nie mieliśmy porządnego grilla.\n– Przecież to stado jest warte setki tysięcy dolarów! – zawołała z niedowierzaniem Kate.\n– I dlatego Tanner powinien go lepiej pilnować. Mam prawo do zadośćuczynienia za szkody. Zwierzęta są na mojej ziemi, więc mogę z nimi zrobić, co mi się podoba. Albo nie! Rozprawię się z właścicielem. Cholera jasna! Gdzie moja strzelba?\nRed wystraszył się nie na żarty, gdy Jason z groźną miną pobiegł do domu. Również Kate zaczęła panikować. Ten cholerny Donavan, gdy wpadał w złość, stawał się nieobliczalny.\n– Tanner na pewno nie wie, że stado wdarło się na cudze grunty – mówiła szybko. – Do jego domu jest tylko pięć minut ciężarówką. Jedź tam i powiedz, co się stało. Do diabła, Jason na pewno już ładuje strzelbę!\n– Szef mnie zatłucze – odparł niepewnie Red.\n– Wie panienka, że jak się wścieknie, nie ma żartów.\n– Dlatego musimy uprzedzić Tannera. Jeżeli dojdzie do strzelaniny, Donavan wyląduje w więzieniu.\n– Dobrze, pojadę, bo Diamentowa Ostroga to mój drugi dom. – Red westchnął ciężko i poczłapał w stronę auta. – Jakby co, mam nadzieję, że zawiezie mnie panienka do lekarza.\n– Jasne! Przerzucę cię przez siodło i błyskawicznie przetransportuję do San Frio. No, ruszaj!\nRed pobiegł do ciężarówki, a Kate pociągnęła Kipa za uzdę i pomaszerowała w stronę wiekowej rezydencji Donavanów. Jason wyszedł na werandę, za nim biegła rozzłoszczona Sheila.\n– Skończysz za kratkami, mówię ci! – wołała. – Nie załatwisz sprawy, wymachując bronią. Henry Tanner to nowicjusz ze Wschodu i dopiero uczy się zasad hodowli. Powinieneś mu pomóc, a nie brać go na muszkę!\nJason maszerował przed siebie, udając, że nie słyszy. Kapelusz nasunął na oczy i rzucał wokół groźne spojrzenia. Kate zamierzała przemówić mu do rozumu, ale nie dopuścił jej do słowa.\n– Daruj sobie – rzucił ostrzegawczym tonem.\n– I tak zrobię swoje.\n– Przecież nic nie mówię – odparła z miną niewiniątka.\n– Nie musisz. Chcesz mnie powstrzymać, co? – mruknął, obrzucając ją badawczym spojrzeniem.\n– Ależ skąd! – Uśmiechnęła się promiennie.\n– Więzienie to podobno ciekawe miejsce. Wybiorę się do ciebie na widzenie i wszystko mi opowiesz.\n– Nie dam się zapuszkować.\n– Jeśli postrzelisz Tannera, szeryf będzie innego zdania.\n– Tannerowi nic się nie stanie. Wykończę tylko jego bydło.\n– Poda cię do sądu.\n– Proszę bardzo, ale stadu nie przepuszczę.\n– Jason, wsadzą cię do aresztu.\n– Te zwierzaki zniszczyły płot i stratowały pastwiska. Mam prawo do rekompensaty. Ciebie i moich chłopaków zapraszam na grilla.\n– To będzie wyjątkowo droga wołowina.\n– Dla moich ludzi wszystko co najlepsze.\n– Uchylił kapelusza i minął Kate.\n– Zgnijesz w więzieniu! – darła się stojąca na werandzie Sheila. Pomachała wielkim fartuchem.\n– Kate, na miłość boską, zatrzymaj go!\n– Tylko jak? Mam go związać?\nSheila bezradnym gestem uniosła ramiona, weszła do domu i trzasnęła drzwiami.\nZrezygnowana Kate wskoczyła na grzbiet Kipa i ruszyła ku wyboistej drodze, starając się nie myśleć o nieprzyjemnym incydencie.\nKate wyjęła z piekarnika zapiekankę po meksykańsku i właśnie nakrywała do stołu, gdy wróciła z pracy jej matka.\n– Ładnie pachnie – powiedziała Mary Whittman, z ulgą zrzucając buty. – O Boże! Jestem wykończona. Miałam strasznie dużo roboty.\n– Skoro jednak wyrabiasz normę, nie powinnaś narzekać.\n– Dziś była nawet spora nadwyżka, co oznacza, że pod koniec tygodnia dostanę więcej pieniędzy niż poprzednio. Aha, miałam ci coś przekazać. Pan Rogers prosił, żebyś jutro do niego zajrzała.\n– Chodzi o wszywanie podszewek?\n– Możliwe, że szykują już cięższą konfekcję, ale panu Rogersowi chodziło o twoje projekty - odparła Mary, a jej zielone oczy zalśniły z radości. – W ubiegłym tygodniu pokazał je wielu osobom. Moim zdaniem podjął decyzję.\n– Myślisz, że wdroży któryś do produkcji?\n– Kate wstrzymała oddech.\n– Na pewno. Mówi się o nowej kolekcji w stylu sportowym. Bardzo mu się podobały twoje ubrania z motywami indiańskimi, zwłaszcza te turkusowe - powiedziała Mary. – Podobno jeden z ważnych klientów radził się znanego speca od trendów, który mu powiedział, że w przyszłym sezonie najmodniejsze będą wszelkie odcienie błękitu. Twoje pomysły zrobiły furorę. Wygląda na to, że odniesiesz sukces.\n– Obyś miała rację! Trzymaj za mnie kciuki.\n– Kate wybuchnęła śmiechem. – Mamo, jeśli kupią moje projekty, chyba oszaleję z radości.\n– Coś ci powiem, tylko nikomu ani słowa. Podsłuchałam rozmowę pana Rogersa z Gwen. Prosił o zamówienie dodatków, z czego wynika, że poważnie myślą o współpracy z tobą.\nMary usiadła na kanapie, ułożyła wysoko spuchnięte nogi i z przyjemnością obserwowała krzątającą się Kate, która miała na sobie dżinsy ozdobione misternym haftem. Dzięki nowej, wieloczynnościowej maszynie do szycia, którą dostała na Gwiazdkę od Jasona, mogła z tanich materiałów wyczarować ładne ciuszki dla siebie i matki, a także przyjmować zamówienia od sąsiadek i znajomych, wspierając domowy budżet. W ten sposób jakoś wiązały koniec z końcem, choć nie było im łatwo.\n– Będę bogata – oznajmiła Kate – a wtedy obie rzucimy pracę i będziemy paradować po San Frio w futrach i brylantach.\n– Mam uczulenie na zwierzęcą sierść i nie lubię brylantów – odparła Mary z pobłażliwym uśmiechem. – Wolałabym nową skrzynię biegów, wał korbowy i klocki hamulcowe.\n– Moja kochana córeczka. Dobre z ciebie dziecko – odparła z czułością Mary i przymknęła oczy.\n– Och, kochana matuleńko! – roześmiała się Kate, lecz zaraz spoważniała. – Słuchaj, przejeżdżałaś obok posiadłości Tannera?\n– Owszem, jak zwykle. A bo co?\n– Była strzelanina? Jakieś zamieszanie? – spytała z pozoru obojętnie, stawiając na podgrzewaczu garnek z fasolką szparagową.\n– O czym ty mówisz? Dlaczego ktoś miałby tam strzelać?\n– Stado Tannera przerwało ogrodzenie i weszło na pastwisko Jasona, a on pognał z naładowaną strzelbą.\nMary zapaliła papierosa, nie zważając na pełne dezaprobaty spojrzenie córki.\n– Na coś trzeba umrzeć – mruknęła, uprzedzając protest. – Włącz wentylator i będzie po sprawie. Mówisz, że Jason wziął broń, żeby rozprawić się z Tannerem?


ďťż Nowe wyzwania archiwĂłw - Archiwistyka.pl\nArtykuĹy > Wydawnicze > Nowe wyzwania archiwĂłw\nArchiwa, mimo Ĺźe silnie osadzone w tradycji, muszÄ\nwybiegaÄ w przyszĹoĹÄ, przewidywaÄ, planowaÄ i bez wÄ\ntpienia czerpaÄ z nowoczesnoĹci po to, by ciÄ\ngle siÄ rozwijaÄ. KaĹźda dekada stawia przed nimi nowe wyzwania. WspóĹczeĹnie muszÄ\nsiÄ zmierzyÄ z postÄpem i bardzo dynamicznym rozwojem nowych technologii, ale takĹźe z przybierajÄ\nna sile zasadÄ\npublicznoĹci archiwów i powszechnym do nich dostÄpem.\nĹźka dr Marleny JabĹoĹskiej jest szerokim spojrzeniem na dziaĹalnoĹÄ archiwów. Komunikacja spoĹeczna i public relations ukazane zostaĹy w caĹoksztaĹcie dziaĹaĹ skĹadajÄ\ncych siÄ na obraz danej instytucji. Autorka spoglÄ\nda na archiwa w wieloaspektowym wymiarze, opowiada o demokratyzacji archiwów, przemianach w zakresie rozwoju spoĹeczeĹstwa informacyjnego, o koniecznoĹci marketingowego spojrzenia i wykorzystaniu nowych narzÄdzi w procesie zarzÄ\nFragment recenzji dr hab. Hanny Krajewskiej\nĹšródĹo: http://domowa.net.pl/artykul/Marlena-Jablonska/Nowe-wyzwania-archiwow-Komunikacja-spoleczna-i-public-relations,0D82FBE2EB (proszÄ skopiowaÄ link do schowka, a nastÄpnie wkleiÄ do paska adresu)


Dzieci Marcinkiewicza - Pomponik\nPlotki Pomponik » dzieci marcinkiewicza\nArtykuły na temat: dzieci marcinkiewicza\nMarcinkiewicz oświadczył żonie, że po 28 latach małżeństwa chce rozwodu. Ich troje starszych dzieci: Maciej, Urszula i Stanisław byli już dorośli. Najmłodszy - Piotr - miał niespełna 14 lat(...) i trafiła do szpitala. Długo trwała batalia rozwodowa byłego premiera z drugą żoną. Sąd orzekł rozwód jesienią zeszłego roku i zobowiązał Marcinkiewicza do płacenia Izabeli Olchowicz alimentów...\nIzabela Olchowicz-Marcinkiewicz udzieliła wywiadu. Opowiedziała w nim o swojej książce\n...sobie święta, podczas których przy jednym stole zasiądzie ona z "Kazem", jego dzieci oraz była żona. "Każdy może mieć jakieś swoje wyobrażenia, moje były takie. Niestety nie było między moimi oczekiwaniami a jego znaku równości, dlatego nie jesteśmy razem" - stwierdziła. Nie czuje, że przyczyniła się do rozpadu rodziny Marcinkiewicza. Dodaje, że są w życiu rzeczy, których "nie jest w stanie się...\nO sprzedawaniu swojej cielesności\nKoniec wakacji - dystrybutorzy i krytycy wracają do pracy. Z sześciu kinowych premier tego tygodnia szczególnie polecamy "tragikomedię o sprzedawaniu swojej cielesności" - "Irinę Palm" z Marianne Faithfull.\nIzabela Olchowicz-Marcinkiewicz: burza wokół jej książki. Co jeszcze ujawniła była żona "Kaza"?\nZimny, wyrachowany, narcystyczny - taki obraz byłego męża Kazimierza Marcinkiewicza (57 l.) przedstawia na łamach książki "Zmiana", Izabela Olchowicz-Marcinkiewicz. Wydana przez ekspartnerkę polityka(...) młodszej blondynki, poznanej na lotnisku, wydawała się szaleństwem. Marcinkiewicz zaryzykował swoją reputację, porzucając żonę Marię, matkę czworga dzieci, by poślubić Izabelę. Jej młodość...\nPochodząca z krakowskiej Nowej Huty formacja Wu-Hae tworzy żywiołową mieszankę w duchu crossover, łączącą jazz, elektronikę, rap, hip hop, reggae i hard...\nTVN Style: Jesień z nowościami\nW nachodzącym sezonie jesiennym kobieca telewizja TVN Style zaproponuje swoim widzom nowe programy polskie i zagraniczne. W ramówce na zabraknie również seriali oraz premierowych odcinków popularnych programów, np. "66 niezapomnianych programów TV".\nZdjęcia na temat: dzieci marcinkiewicza\nWideo na temat: dzieci marcinkiewicza\nIzabela Olchowicz-Marcinkiewicz udzieliła wywiadu. Opowiedziała o swojej książce\n, podczas których przy jednym stole zasiądzie ona z „Kazem”, jego dzieci oraz była żona. „Każdy może mieć jakieś swoje wyobrażenia, moje były takie. Niestety nie było między moimi oczekiwaniami a jego znaku równości, dlatego nie jesteśmy razem” – stwierdziła. Nie czuje, że przyczyniła się do rozpadu rodziny Marcinkiewicza. Dodaje, że są w życiu rzeczy, których „nie jest w stanie się kontrolować\nDyskusje na temat: dzieci marcinkiewicza\nPani Aneto, skoro pani były nie realizuje prawomocnego wyroku sądu to sprawa jest prosta. Proszę zrobić dokładnie to co była żona Kazimierza Marcinkiewicza - złożyć wniosek w prokuraturze o ściganie byłego męża za niepłacenie alimentów. Od tego momentu żarty się skończą, prokurator nie będzie się cackał i albo zaległe alimenty na dzieci wpłyną na pani konto, albo pani były będzie oglądał świat\nedyta bartosiewicz jacek nowakowski\nksiążkiewicz weronika z dzieckiem\nnatalia siwiec encykopedia\njolanta pieńkowska taniec\naleksandra szwed stockinger\njan nowicki mroczki\nślub michał wiśniewski\nsimon konecki chłopak adele\nmiss 40 lat\nnatalia siwiec reality show\nevan parke aktor


Mick Schumacher będzie testował bolid Alfa Romeo w Bahrajnie | Eurosport w TVN24\n20-latek ma zasiąść za kierownicą bolidu F1 zespołu Alfa Romeo w dniach 2-3 kwietnia, tuż po Grand Prix Bahrajnu, które jest drugą eliminacją mistrzostw świata F1. Informacja nie została na razie potwierdzona przez team, ale - według "Auto Bilda" - sprawa jest przesądzona.\nDla Schumachera będzie to pierwsza przygoda z bolidem F1, nie licząc prowadzenia starego modelu Benettona jego ojca.\nKontrakt z akademią Ferrari\nZgodnie z regulaminem testy na Sakhir Circuit organizowane są dla młodych kierowców, którzy mają na koncie maksymalnie dwa wyścigi w najszybszej serii wyścigowej.\nTo, że Schumacher junior otrzyma szansę od szefów Alfo Romeo, jest konsekwencją podpisania przez niego kontraktu z akademią Ferrari. Oba zespoły mają jednego właściciela (Fiat Chrysler) i ściśle współpracują.\nTo właśnie dzięki takim testom - między innymi dzięki nim - do F1 trafili obecnie tam jeżdżący Lando Norris, Pierre Gasly czy kolega Roberta Kubicy z Williamsa George Russell.\nSyn siedmiokrotnego mistrza świata jest zatem coraz bliżej wymarzonej serii wyścigowej. W minionym sezonie sięgnął po mistrzostwo świata F3, a w tym wystartuje już w F2.\nŹródło: Getty Images Kariera Micka Schumachera rozwija się wzorowo


Dom na sprzedaż - Gorzyce - Czyżowice - POJ-DS-3601 - 117.95m² - POSESJA\n4 pokoje 117,95 m2 2 713,01 zł/m2\nPrzedstawiam Państwu nową inwestycję w Czyżowicach w spokojnej i zielonej miejscowości niedaleko Wodzisławia Sl.\nRealizacja to 2 budynki w zabudowie bliźniaczej, posadowione na działce 650 m2 każdy z garażem w bryle budynku,\nOferta i jej cena obejmują realizację inwestycji na etapie stanu surowego zamkniętego, zgodnie z dokumentacją zdjęciową.\nDomy w stanie surowym zamkniętym. Budynki o pow. 117,95 m2 + garaż o pow. 17,60 m2 oraz własną działką o pow. 650 m2 każdy.\n-rolety podtynkowe z napędem elektrycznym\n-drzwi garażowe z napędem elektrycznym\nZielona i spokojna lokalizacja z dala od miejskiego szumu, gwaru i smogu. Inwestycja zlokalizowana w sąsiedztwie luźnej zabudowy jednorodzinnej z widokiem na las od strony tarasu. Łatwy dojazd do najbliższych miast i do zjazdu na A1 w Gorzyczkach.\nBardzo blisko szkoła, przedszkole, sklepy, ośrodek zdrowia.\nParter- to garaż, wiatrołap, ubikacja z prysznicem, salon z aneksem kuchennym, taras.\nPiętro- to cztery przestronne pokoje i łazienka.\nNowe domy w zabudowie bliźniaczej, przestronne i funkcjonalnie zaprojektowane wnętrze, duża działka z widokiem na las od strony tarasu, możliwość samodzielnego wykończenia budynków i aranżacji wnętrz. Bardzo dobrze skomunikowane miejsce Wodzisław śl 4 km,\nRybnik 20 km, Żory 18 km, Autostrada A1 6 km.\nKlient nie płaci podatku PCC przy zakupie nieruchomości !!!\nSymbol oferty POJ-DS-3601\nPowierzchnia 117,95 m²


Stół roboczy ROBUST, z szufladą, 300 kg, 2000x800 mm, płyta HDF, 22472 - morizon SHOPPING\nStół roboczy ROBUST, z szufladą, 300 kg, 2000x800 mm, płyta HDF, 22472\n2901,57 zł w 1 sklepie\nStół roboczy ROBUST, z szufladą, 300 kg, 2000x800 mm, płyta HDF]\nKompletny stół warsztatowy z regulowanymi nogami, podwyższoną krawędzią blatu, podwieszaną szufladą, 5 półkami na narzędzia, zestawem haczyków 25 szt....\nKompletny stół warsztatowy z dostosowywanymi nogami, podwyższoną krawędzią blatu, podwieszaną szufladą, 5 półkami na narzędzia, zestawem haczyków 25 szt. Oraz 3 słupkami. Poręczny, kompletny stół warsztatowy z mnóstwem miejsca do przechowywania cześci, pojemników, a także innych przedmiotów potrzebnych na stanowisku pracy.\nStół stabilną, stalową ramę lakierowaną proszkowo na odcień szary, zaprojektowaną do intensywnej eksploatacji w trudnych środowiskach. Nogi z ręczną regulacją wysokości w zakresie 740-995 mm, dzięki czemu możnadopasować wysokość stołu do wzrostu użytkownika i szybko uzyskać praktyczną pozycję przy pracy.\nNie zapomnij dodać maty podłogowej, która zmniejsza napięcie stóp, kolan, bioder i pleców podczas pracy stojącej. Blat wytworzono z 32 mm płyty wiórowej, pokrytej 3 mm lakierowaną płytą HDF. Lakierowana płyta HDF gwarantuje niedrogą i bardzo wszechstronną powierzchnię roboczą, która nieprzeciętnie stanie na wysokości zadania w większości środowisk warsztatowych.\nDzięki panelowi i haczykom narzędziowym, stół zagwarantuje korzystną widoczność oraz stały dostęp do narzędzi. Perforowana struktura panelu powoduje, iż haczyki z łatwością zamocować i przestawiać. Dzięki temu, prosto stworzysz niezwykle użyteczne rozwiązanie, ściśle dostosowane do potrzeb stanowiska pracy w twoim zakładzie.\nPółki stanowią doskonałe rozwiązanie do przechowywania narzędzi, gwoździ, śrub oraz innych niewielkich przedmiotów i części. Panel należy zawiesić na słupkach ponad stołem. Podwyższona tylna krawędź blatu zapobiega spadaniu narzędzi i innych przedmiotów ze stołu.\nSzuflada została zaprojektowana do montażu bezpośrednio pod blatem. Stworzono ją z trwałej blachy stalowej, dzięki czemu charakateryzuje się wysoką wytrzymałością. Szuflada ma zamek z kluczami, co pomaga powstrzymać nieautoryzowany dostęp do zawartości.\nŁatwe otwieranie i zamykanie dzięki prowadnicom z łożyskami kulkowymi.\nStół roboczy ROBUST, z szufladą, 300 kg, 2000x800 mm, płyta HDF


118: Czarna piątka – PoIgrzyskach.pl\n13 czerwca 2014 admin Notki\n19 myśli na temat “118: Czarna piątka”\nOł to sie porobilo :/ ^^\nJeden debil z glowy. Super notka ^^\nFajna notka xD ” nie pierwszy i nie ostatni raz ”\nNo to się porobiło… Uwielbiam notki oczami Peety ^^\nNo jak super! Ciekawa jestem co potoczy się dalej 😉 Kiedy Katniss i Peeta będą znowu sami ? 😉\nMyślę, że następna albo „następna po następnej” notka będzie już na drugim blogu, co, dziewczyny? Bo w sumie teraz by to jak najbardziej pasowało 😉\nOjeju *-* jakie słodziaki <33\nZaskoczyłyście mnie! 😀 Świetna notka oczami Peety. Nie dziwię się Katniss, że odpowiedziała tak Peecie. Mam nadzieję, że wszystko będzie szło w dobrym kierunku. Bardzo mi brakuje Katniss i Peety razem 🙁\nnotka świetna 🙂 jednego czarnego charakteru mniej **\nNotka jak zwykle cudowna. ;*\nWiecej Katniss i Peety razem! ;/\nOl jeah w koncu znalazlem blad ! A mianowicie chyba za pierwszym razem na pewno bylo napisane razem ;P . A co do notki , coz ciekawa lecz czekam na nowego prezydenta xD.\nWracam z wycieczki zmęczona, i co? I jest nowy rozdział więc odrazu ożywam ;P Jak zawsze świetna notka, jak zawsze brak mi Josha i Nataniela no ale wiem że pewnie za niedługo wpadną do Pary Prezydenckiej w odwiedziny 😛\nZaczęłam tańczyć jak głupia, kiedy zabili młodego Snowa… Coś mi się wydaje, że Kotna będzie coś podejrzewać 😉\nPeeta zły, Peeta nie dobry <3\nI takiego go lubię ^^\nCzekam na następną świetną notkę 😀\nWow…no to mnie zatkało. zaprzysiezeni.blox.pl/html\nŚwietna notka, czekam z niecierpliwością na poniedziałek ;).\nPaul 😮 Jaka akcji !:*


Wojna w Ukrainie. Oddamy rosyjskich jeńców, jeśli matki przyjdą po nich do Kijowa\nDo domu/Świat/Wojna w Ukrainie. Oddamy rosyjskich jeńców, jeśli matki przyjdą po nich do Kijowa\nAnton Heraszczenko, doradca szefa ukraińskiego MSW poinformował, że „pojmanych żołnierzy rosyjskich postanowiono oddać ich matkom, jeśli przyjadą po nich na Ukrainę, do Kijowa”. Podał również konkretne instrukcje, jak można zgłosić się po jeńców.\nPod takim warunkiem rosyjscy jeńcy wrócą do domów\n„Pojmanych żołnierzy rosyjskich postanowiono oddać ich matkom, jeśli przyjadą po nich na Ukrainę, do Kijowa. (…) Publikuję pierwszą listę jeńców wojennych z armii rosyjskiej, którzy zostali zwabieni podstępem na terytorium pokojowej Ukrainy. Takich list będzie znacznie więcej, a także list poległych żołnierzy okupanta. Wiecie, kto jest temu winien – Putin. Rosyjskie matki, przyjedźcie do Kijowa i zabierzcie swoich synów. Po piekle, które przeszli, gdy najechali naszą ziemię, wiemy na pewno, że żaden z nich już nie podniesie więcej ręki na Ukrainę. Proszę o przekazanie tej informacji tysiącom nieszczęsnych rosyjskich matek, których synowie zostali wzięci do niewoli na Ukrainie – poinformował Heraszczenko.\nJak zgłosić się po jeńców?\nDoradca MSW podał też konkretne instrukcje, jak można zgłosić się po jeńców.\n„Należy zadzwonić pod wskazane numery telefonów, (…) napisać mail, albo wejść w Telegramie na kanał +Gruz 200+, aby dowiedzieć się, czy wasz syn jest w niewoli, czy zginął. Następnie, jeśli otrzymałyście potwierdzenie, że wasz syn jest w naszej niewoli, matki rosyjskich żołnierzy muszą dostać się do Kijowa. Po inwazji faszystowskiej armii Putina i zamknięciu przestrzeni powietrznej można to zrobić tylko w jeden sposób: należy dojechać do Kaliningradu lub Mińska. Stamtąd autobusem lub taksówką do polskiej granicy. Następnie przez terytorium Polski trzeba będzie dojechać do przejścia granicznego z Ukrainą. Tam zostaniecie odebrane i odprowadzone do Kijowa, gdzie wasz syn zostanie wam przekazany. My, Ukraińcy, w przeciwieństwie do faszystów Putina, nie walczymy z matkami i ich uwięzionymi dziećmi. Czekamy na was w Kijowie!” – podsumował Heraszczenko.


Wielu zajmują się tymi lub innymi rodzajami sportu, tak i po prostu ci, którzy czuwa nad własnym ciałem, i utrzymują go w dobrej formie, zadaje sobie pytanie: czy warto robić ćwiczenia rozciągające, do czego jest ona potrzebna, niż pomóc?\nOczywiście, stretching jest potrzebna i jej korzyści w tym, że dzięki tym ćwiczeniom opracowywane są i pozostają ruchome stawy, ścięgna i mięśnie, kręgosłup, utrzymuje elastyczność. Mięśnie mają tendencję wraz z wiekiem rosną grube.\nŚciągacz zapobiega ich tworzeniu się zgrubień i, znaczy, spowalnia proces starzenia się, to ciało pozostaje tak elastyczny i ruchliwy, jak i w osiemnaście. Po prostu trzeba przynajmniej kilka razy w tygodniu robić ćwiczenia rozciągające najważniejszych mięśni w celu zmniejszenia napięcia i prawidłowego funkcjonowania mięśni.\nKiedy lepiej rozciągać?\nNajlepiej rozciągnąć mięśnie po treningu, wtedy ona będzie optymalnie skuteczne.\nElastyczność po treningu poprawia, wzmaga krążenie krwi, разогреваются mięśnie. Po nagłym odstawieniu treningu krew w mięśniach może zostać i organizm nie poradzi sobie z jej równomiernym podziałem na ciało.\nStretching znacznie przyspiesza proces odnowy, usuwa ból mięśni, relaksuje. Bardzo pomaga w takich przypadkach statyczne rozciąganie. Każde naprężenia rozciągające ćwiczenie wykonuj przez 30 sekund, powtarzając go w 3-5 razy. Jeśli będziesz trenować bez rozstępy, to możesz czuć napięcie stałe ciała, zmęczenie, utrata energii, ból w stawach i mięśniach.\nMożna rozciągać i tak po prostu, niezależnie od tego, czy ćwiczysz czy nie.\nStretching nie przyniesie ci szkody, jeśli tylko będziesz robić to poprawnie, z zachowaniem wszystkich zaleceń specjalistów. Możesz rozciągać się do ćwiczeń fizycznych i po nich, niezależnie od podstawowego treningu (po przebudzeniu, przed snem, przed treningiem). Słuchaj swojego ciała, rób ćwiczenia powoli, zagłębiając się w odczucia i istotą każdego. Bardzo ważne jest, aby nie podnosić i nie próbować od razu zrobić szpagat. Oprócz szkód pośpiech nic dobrego nie da. Przecież śpiesząc się, można uszkodzić stawy, rozciągnięcie więzadeł i zrobić sobie krzywdę. Stopniowo, krok po kroku pracuj nad elastycznością mięśni i więzadeł, więc wynik bardzo szybko cię zadowoli.\nRozważmy rodzaje rozstępów, które można ćwiczyć.\n• Bierne – odbywa się z instruktorem, który rozciąga mięśnie.\n• Aktywny – samodzielnie zrobić rozciąganie poszczególnych części ciała.\n• Balistyczna centrum odnowy biologicznej ćwiczeń (szarpnięcia i podkłady ruchu).\n• Dynamiczna – napinając jeden mięsień, można stopniowo przejść do rozpięciu zupełnie inny.\n• Statyczna – jest jednym z najbardziej skuteczne gatunków rozstępy. Jego istotą jest opóźnienie na 10-60 sekund w określonej pozycji ciała.\nJakie zasady należy przestrzegać, wykonując ćwiczenia rozciągające?\n• Podstawowa zasada – dobrze rozgrzać ciało przed ćwiczeniami, aby poprawić zaopatrzenie mięśni w tlen i poprawić krążenie krwi.\n• Ćwiczenia trzeba się powoli i płynnie.\n• Średni czas wykonania jednego ćwiczenia – 60 sekund.\n• Nie zaciskają i nie napięte mięśnie. Lepiej rozciągają się zrelaksowany mięśni.\n• Wykonując ćwiczenia, trzymaj plecy prosto.\n• Unikaj gwałtownego zakończenia rozstępy. To jest obarczona микротравмами mięśni następuje зарубцевавшуюся mięśni tkanką, co będzie robić mięśnie są mniej elastyczne i podatne na ból czuje.\n• Nie należy dążyć rozciągać się do bólu. Jeśli zaczął odczuwać ból, to znaczy, że jesteś daleko zaszli i trzeba się zatrzymać.\n• Trzymajmy się razem do intensywnego obciążenia. To zmniejsza napięcie mięśni i pogorszy wyniki.\n• Należy uważnie monitorować oddech i kontrolowanie go. Oddychać trzeba równo i rytmicznie.\n• Dla uzyskania lepszego efektu można z rana robić dynamiczne rozciąganie, a kończyć wieczór statycznie.\nAby stretching przynosiła korzyści i maksymalny efekt, zrób ją sobie nawyk, regularnie rozciągać mięśnie, nie zaniedbuj i nie odkładać «na jutro», bądź pewne zasady i wtedy wynik ciebie zadowoli.\nWażne jest, aby nie tylko wiedzieć, jak prawidłowo wykonywać ćwiczenia i w jakiej porze dnia najlepiej, najważniejsze – aby odrzucić lenistwo i zająć się sobą. Rób ćwiczenia rozciągające jak najczęściej, najlepiej codziennie po kilka razy. Dziesięć-piętnaście minut dziennie nie jest tak duża cena za zdrowe, silne i elastyczne ciało.


wycieraczki, Bosch, PEUGEOT 407, 2004 - ... (6D_. 6C_, 6E_), 2.0 16V - (1997 ccm) - Motochemia\nwycieraczki Bosch do PEUGEOT 407 2004 - ... (6D_. 6C_, 6E_) 2.0 16V - (1997 ccm)\nNa tej podstronie znajdziesz listę mocy silnika PEUGEOT 407 z rocznika 2004 - ... (6D_. 6C_, 6E_) i silnikiem 2.0 16V - (1997 ccm) dla których mamy dedykowane wycieraczki Bosch.\nwycieraczki Bosch według typu silnika w PEUGEOT 407 z rocznika 2004 - ... (6D_. 6C_, 6E_) i silnikiem 2.0 16V - (1997 ccm):\nZobacz inne akcesoria do PEUGEOT 407 2004-6d-6c-6e 2.0 16V - (1997 ccm)\nDlaczego warto wybrać wycieraczki Bosch do PEUGEOT 407 z rocznika 2004 - ... (6D_. 6C_, 6E_) z silnikiem 2.0 16V - (1997 ccm)?\nPonieważ mamy pewność, że dedykowany produkt do silnika o mocy 140 KM - RFJ (EW10A) - (103 KW) będzie najlepiej spełniał swoje zadanie. Jeśli masz PEUGEOT 407 z rocznika 2004 - ... (6D_. 6C_, 6E_) z silnikiem 2.0 16V - (1997 ccm) o mocy 140 KM - RFJ (EW10A) - (103 KW) to nie wahaj się i wybierz wycieraczki od firmy Bosch - to jedne z najlepszych tego typu na polskim rynku. Aktualnie w bazie mamy 2 produktów które pasują do silnika 2.0 16V - (1997 ccm). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność.\nPrzykładowe wycieraczki Bosch do PEUGEOT 407 z rocznika 2004 - ... (6D_. 6C_, 6E_) z silnikiem 2.0 16V - (1997 ccm)


Mohamed Gnontcha Kone FC Tampa Bay Rowdies wideo, historia transferu i statystyki - SofaScore\n25 (12 Dec 1993)\nBrak ostatnich wydarzeń dla zawodnika Mohamed Gnontcha Kone\nMohamed Gnontcha Kone (CIV) jest obecnie zawodnikiem FC Tampa Bay Rowdies, drużyny grającej w USL Championship. Mohamed Gnontcha Kone ma 25 lat (12 Dec 1993) i ma 189 cm wzrostu. Mohamed Gnontcha Kone jest zawodnikiem, którego preferowaną nogą jest prawa. Wartość zawodnika Mohamed Gnontcha Kone według SofaScore to 145k €. Mohamed Gnontcha Kone jest obecnie związany kontraktem z drużyną FC Tampa Bay Rowdies do Nov 30, 2019. Jego numer na koszulce to 42.\nMohamed Gnontcha Kone statystyki, oceny zawodników, gole, heat map i powtórki wideo na SofaScore dostępne dla niektórych meczów Mohamed Gnontcha Kone i FC Tampa Bay Rowdies. Mohamed Gnontcha Kone previous match for FC Tampa Bay Rowdies was against Oklahoma City Energy in US Open Cup, and the match ended with result 4 - 3(Oklahoma City Energy wygrał mecz i Mohamed Gnontcha Kone otrzymał 6.2 ocenę SofaScore).\nFC Tampa Bay Rowdies zagra następne spotkanie Jun 30, 2019 przeciwko drużynie Ottawa Fury w USL, Championship. Jeśli Mohamed Gnontcha Kone znajdzie się w wyjściowym składzie FC Tampa Bay Rowdies, zostaniesz o tym poinformowany na godzinę przed rozpoczęciem meczu. Po rozpoczęciu, będziesz mógł śledzić wynik FC Tampa Bay Rowdies - Ottawa Fury wyniki na żywo, tabelę, aktualizowany minuta po minucie wynik oraz statystyki. Jeśli Mohamed Gnontcha Kone zagra w spotkaniu, będziesz mógł na bieżąco śledzić jego statystyki czy obejrzeć gole, mapy cieplne, powtórki wideo. Powtórki najciekawszych sytuacji z meczu Mohamed Gnontcha Kone, dostępne są w kilku najpopularniejszych rozgrywkach.\nProfil zawodnika Mohamed Gnontcha Kone przedstawia jego wszystkie mecze wraz z obszernymi statystykami. Najważniejsze statystki dla każdego spotkania, ocenę SofaScore, gole, asysty, kartki i inne istotne dane.\nSofaScore piłka nożna wyniki na żywo używa unikalnego algorytmu do generowania oceny zawodnika Mohamed Gnontcha Kone na podstawie szczegółowych statystyk, analiz i naszej własnej wiedzy.\nJeżeli chcesz oglądać na żywo online mecze z Mohamed Gnontcha Kone, w szczegółach meczu FC Tampa Bay Rowdies oferujemy link do oglądania FC Tampa Bay Rowdies - Ottawa Fury transmisji na żywo, sponsorowanego przez bet365. Jeśli ten mecz objęty jest przez serwis transmisji online bet365, możesz oglądać FC Tampa Bay Rowdies - Ottawa Fury na swoim PC oraz urządzeniu mobilnym - iPhone, iPad, Android lub Windows Phone. Prawa do intelektualnej własności transmisji wydarzeń są zazwyczaj po stronie kraju emitującego wydarzenie. W związku z powyższym mogą wystąpić problemy z oglądaniem niektórych wydarzeń w związku Twoją lokalizacją.\nSofaScore wyniki na żywo dostępne są aplikacje na iPhone'a i iPad'a, aplikacje na Androida na Google Play oraz aplikacje na Windows Phone. Możesz nas znaleźć we wszystkich sklepach w różnych językach szukając "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź na żywo mecze Mohamed Gnontcha Kone na twoim telefonie!


Krugerrand 1 uncja złota - 50. rocznica wydania monety | Złoto \_ Złote monety | Sklep Mennicy\nW 2017 roku jedna z najpopularniejszych monet bulionowych na świecie z mennicy Rand Refinery - Krugerrand - obchodziła swoją 50. rocznicę.\nZ tej okazji prezentujemy Państwu wyjątkową jubileuszową monetę, na rewersie której znajduje się sygnatura "1967/2017/50 YEAR ANNIVERSARY".\nDysponując dużymi zasobami szlachetnego kruszcu Izba Wydobywcza RPA wystąpiła z pomysłem stworzenia pierwszej na świecie złotej monety inwestycyjnej. Krugerrand jest produkowany nieprzerwanie od 1967 roku. Nazwa monety pochodzi od nazwiska „Kruger” i słowa „rand”, będącego nazwą waluty RPA. Precyzja wykonania oraz najwyższej jakości surowce użyte do wybijania sprawiły, że obecnie najpopularniejszą monetą inwestycyjną na świecie jest właśnie Krugerrand. Cena jednej sztuki w perspektywie długofalowej niezmiennie idzie w górę i od 1967 roku kilkukrotnie zwiększyła już swoją wartość.\nNa wagę monety (33,93 g) składa się uncja czystego złota i niecałe 3 gramy miedzi. Dzięki temu Krugerrand jest bardziej odporny na zarysowania, a także wyróżnia się nietypową barwą.\nW związku z wieloletnim, niesłabnącym trendem na kupno tej wyjątkowej monety, Mennica Skarbowa również oferuje ją w swoim asortymencie. Jeżeli zatem planujemy ulokować swoje oszczędności w pewny i sprawdzony na przestrzeni lat sposób, doskonałym rozwiązaniem będzie Krugerrand. Cena tej monety bowiem wciąż rośnie z uwagi na swoją ogromną popularność wśród kolekcjonerów na całym świecie.


Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w naszej szkole - Szkoła Podstawowa im. Ireny Sendlerowej w Małej Słońcy\nFinał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w naszej szkole\n11 stycznia 2018Rok 2017, Z życia szkołyPrzez: Zespół Kształcenia Podstawowego i Przedszkolnego w Małej Słońcy\nMała Słońca jak zwykle zagra głośno w Finale WOŚP\n15-sto osobowa grupa wolontariuszy kwestować będzie we wsiach: Gorzędziej, Mała Słońca, Wielka Słońca, Rybaki, Mały Garc i Małe Subkowy.\nNa imprezę finałową zapraszamy do ZKPiP w Małej Słońcy 14 stycznia o godz. 16.00. W programie występy taneczne naszych uczniów, a także jasełka w wykonaniu klasy II. Przewidziany jest także występ wokalny naszej gwiazdy pani Marty Tomczyńskiej oraz instrumentalno – wokalny koncert rodzeństwa Nikoli i Jakuba Wiśniewskich.\nPo programie artystycznym rozpocznie się gorączka licytacyjna. Pod młotek trafią gadżety i kubki orkiestrowe. Nie zabraknie też prac uczniów oraz ciekawych przedmiotów takich jak: obrazy, zegary, kalendarze, pluszaki.\nOczywiście, jak zwykle imprezę kończyć będzie słodki poczęstunek dla wszystkich uczestników finału. Panie z KGW w Małej Słońcy już zadeklarowały upieczenie dziesięciu ciast. Zapraszamy więc serdecznie na XXVI Finał WOŚP do naszej szkoły i włączenie się do wspólnej zabaw\nROZKŁAD JAZDY BUSU SZKOLNEGO\nSubkowy – 15.10\nWielka Słońca – 15.15\nMały Garc – 15.20\nRybaki – 15.25\nMała Słońca – 15.30\nGorzędziej – 15.40\nMała Słońca – 15.50\nMała Słońca – 19.15\nGorzędziej – 19.20\nMała Słońca – 19.30\nRybaki – 19.35\nMały Garc – 19.40\nWielka Słońca – 19.45\nSubkowy – 19.50\nPodziękowanie za zaangażowanie w Akcję Bożonarodzeniową “Polacy Kresowym Straceńcom”\nFinał WOŚP w Małej Słońcy – działo się …


Zamienniki słodyczy - Pracownia Zdrowego Stylu\n|W O zdrowym odżywianiu, Dietetyka, O słodyczach\nNie będę pisać, że zamiast czekolady możesz zjeść jabłko, a zamiast ciasta wypić szklankę wody. Nie będę też udawać, że nie jem słodkich produktów. Chciałabym Cię jednak przekonać, że przyjemne można połączyć ze zdrowym. Przykładowo, klasyka gatunku – gorzka czekolada jest zdrowa dzięki ziarnom kakaowca, które chronią naczynia krwionośne i serce. Kakao (takie prawdziwe bez substancji słodzących i innych dziwnych dodatków), które najczęściej dodajemy do wypieków, dobrze pasuje do porannego musli. A mleko migdałowe z dodatkiem kakao to mieszanka wybuchowa, bogata w magnez, mangan, selen, żelazo i witaminę E. Składniki te sprawiają, że napój wspiera układ odpornościowy, serce i wygląd skóry.\nZ kakao można wyczarować pyszne smarowidło, które nie ma nic wspólnego z tym sklepowym, składającym się głównie z cukru, oleju palmowego zapychającego żyły i śladowych ilości orzechów. Prawdziwe masło kakaowe powstanie przez zmiksowanie całego awokado z miodem i łyżeczką kakao.\nAby cieszyć się w pełni ze słodyczy, najlepiej moim zdaniem przygotowywać je w domu. Pozwoli nam to kontrolować skład, wyeliminuje utwardzone tłuszcze, stabilizatory, emulgatory i aromaty oraz obniży wartość kaloryczną i uzupełni deser o kilka zdrowych produktów. Kiedy przygotowuję ciasto chcę, aby poza słodką przyjemnością dostarczyło mi czegoś wartościowego. Zamieniam mąkę oczyszczoną z przepisu na mąkę pełnoziarnistą, przynajmniej część. Ciasto jest wtedy bardziej sycące, dostarcza błonnik wspomagający układ pokarmowy oraz dodatkowe witaminy i minerały pochodzące z pełnego ziarna. Dodatkowo zamieniam masło na olej rzepakowy, czyli wzbogacam kwasami omega 3, które dbają o serce. Cukier zastępuję ksylitolem lub miodem, których mogę dać mniej lub w ogóle pomijam. Tak upiekłam ciasto ze śliwkami.\nNie mogę nie wspomnieć o mojej ulubionej kaszy jaglanej. Desery z kaszy jaglanej to bajka – tu i tu\nJeżeli mam ochotę na coś słodkiego, sięgam po bakalie. Są naturalnie słodkie i zawierają cenne witaminy, minerały, dobre tłuszcze. Trzeba pamiętać, że są kaloryczne, więc nadmiar nie jest wskazany.\n100 kcal to:\n29 suszonej żurawiny\n8 daktyli lub moreli\nNie jest więc tak, że miskę czipsów można zastąpić miską orzechów. Bakalie często zabieram do torebki w małym pojemniku, a kiedy dosięgnie mnie niespodziewany głód, sięgam po wartościową przekąskę. W ten sposób unikam kupienia czegoś na szybko, nie koniecznie zdrowego.\nJakie bogactwo kryją w sobie bakalie?\nSpożywając bakalie poza słodyczą dostarczamy witaminy i składniki mineralne w najlepszej, skondensowanej postaci. Suszone owoce są bogatym źródłem przeciwutleniaczy, przez co opóźniają procesy starzenia, chronią przed nowotworami i chorobami krążenia. Dzięki zawartości błonnika regulują trawienie i niczym ”miotełka” oczyszczają jelita ze złogów i eliminują toksyny. Wzmacniają odporność, wpływają korzystnie na pracę mózgu, przeciwdziałają anemii i wspomagają pracę układu krwionośnego. Bakalie są źródłem witamin i składników mineralnych odgrywających kluczowe znaczenie dla włosów, skóry i paznokci. Obecna witamina A bierze udział w odbudowie włókien kolagenowych skóry, a witamina E opóźnia procesy starzenia. Żelazo, cynk, magnez, selen wzmacniają włosy i paznokcie, a kwasy omega 3 zwiększają stopień nawilżenia skóry. Kilka sztuk bakalii dziennie może z powodzeniem zastąpić suplementy diety na włosy, skórę i paznokcie. Łatwo się przekonać, że reklamowane preparaty mają skład zbliżony do bakalii.\nDo bakalii nie zaliczam śliwek w czekoladzie, orzeszków solonych lub w karmelu, kandyzowanych ananasów i lodów z bakaliami. To nie bomba witaminowa, a bomba kaloryczna z barwnikami, konserwantami, stabilizatorami.\nCzym charakteryzują się bakalie?\nSą szczególnie bogate w przeciwutleniacze, im ciemniejsze tym ich więcej. Poza tym zawierają kwas foliowy, magnez, żelazo, wapń, cynk, potas i witaminę C. Błonnik i kwas winowy przyczyniają się do rozwoju korzystnej flory bakteryjnej.\nDzięki obecności błonnika doskonale usuwają toksyny i pobudzają pracę jelit. Działanie przeczyszczające zawdzięczamy dużej zawartości sorbitolu. Poza tym suszone śliwki są bogate w witaminę A, żelazo, fosfor, wapń i potas.\nSpośród suszonych owoców zawierają najwięcej błonnika. Także cynk, wapń, żelazo i magnez. Ponad to figi działają zapobiegawczo na wrzody i przeczyszczająco silniej niż suszone śliwki.\nSą dobrym źródłem błonnika. Zawierają także żelazo, miedź oraz co ciekawe – salicylany o działaniu przeciwzapalnym jak aspiryna.\nJest bogata w flawonoidy i kwasy fenolowe o właściwościach przeciwutleniających. Ma działanie zakwaszające, co jest wykorzystywane profilaktycznie i leczniczo w zakażeniach pęcherza i dróg moczowych. Pomaga także w walce z grypą.\nSzczególnie bogate w żelazo, beta karoten i witaminę E. Polecane są kobietom w ciąży i w sytuacjach zwiększonego zapotrzebowania na żelazo. Mają także działanie silnie alkalizujące na organizm.\nKupując suszone owoce, najlepiej unikać tych konserwowanych dwutlenkiem siarki, czyli E220. Może on powodować nudności, bóle głowy i astmę siarczynową. Jeśli już takie kupiliśmy, przed zjedzeniem należy je wypłukać w wodzie.\nSą bogate w tłuszcze jedno i wielonienasycone, które mają zbawienny wpływ na serce i układ krążenia, obniżają poziom cholesterolu i zapobiegają miażdżycy. Orzechy są źródłem kwasu foliowego i żelaza, dzięki czemu zapobiegają anemii, a także cynku, witamin z grupy B, fosforu, miedzi i magnezu. Zawierają L-argininę – substancję, z której powstaje tlenek azotu odpowiedzialny za rozszerzenie naczyń wieńcowych w sercu. To cenny składnik w leczeniu choroby niedokrwiennej serca i w profilaktyce zawałiwej. Orzechy wpływają korzystnie na układ odpornościowy i nerwowy naszego organizmu\nOrzechy laskowe – szczególnie sprzyjają pięknym włosom, paznokciom i lśniącej cerze\nOrzechy nerkowca – zawierają witaminę E, będącą silnym antyoksydantem, który opóźnia starzenie skóry\nOrzechy włoskie – to prawdziwa bomba witaminowa – nienasycone kwasy tłuszczowe obniżają poziom cholesterolu, a kwas foliowy obniża poziom homocysteiny, co ma właściwości przeciwmiażdżycowe, poza tym lecytyna wspomagająca pamięć i koncentrację\nOrzechy ziemne – mają najwięcej białka spośród orzechów, także cynk, fosfor, potas, żelazo\nZawierają luteinę wzmacniającą wzrok, żelazo, fosfor, potas i cynk, witaminę C i witaminy z grupy B; mają właściwości antyoksydacyjne i regulują trawienie.\nJest bogaty w witaminy B1 i B6 oraz składniki mineralne jak miedź, wapń, żelazo, magnez.\nW skórce zawarte są przeciwutleniacze, a w środku witamina E i wapń. Migdały obniżają poziom złego cholesterolu i zapobiegają miażdżycy.\nCo poza bakaliami?\nczyli ugotowane siemię lniane z owocami\n2-3 łyżki niemielonego siemienia trzeba zalać szklanką wody i gotować kilka minut. Powstały „kisiel” jest neutralny w smaku, więc pasuje do różnych owoców – malin, truskawek, startego jabłka oraz domowego soku malinowego, wiśniowego i miodu. Taki kisiel poza doznaniami smakowymi dostarczy nam: nienasyconych kwasów tłuszczowych, witaminę E, magnez, wapń, cynk, żelazo i błonnik oraz lignany o działaniu antyoksydacyjnym. Jeżeli trochę zostanie, można zrobić w nim kąpiel dłoni. Zawarta witamina E, zwana witaminą młodości, odżywi skórę i paznokcie. Regularne picie siemienia lnianego przyspiesza porost włosów! Ze względu na zawartość fitoestrogenów, nieocenionych przy menopauzie, siemię lniane jest przeciwwskazane kobietom w ciąży, karmiącym piersią i małym dzieciom.


Maszyny do produkcji okien PCV | DKV-SERVICE\nProducentom stolarki z PCV i aluminium oferujemy maszyny standardowe oraz elektronicznie sterowane centra obróbcze, wytwarzane przez renomowane firmy europejskie. Dzięki szerokiej ofercie możemy dostosować nasze propozycje zarówno do potrzeb technicznych jak i możliwości finansowych każdego Klienta. Służymy fachowym doradztwem w zakresie doboru sprzętu i ustawienia maszyn w celu zapewnienia optymalnych warunków pracy oraz maksymalnej wydajności.\nOd 2000 roku zajmujemy się gięciem profili okiennych z PCV. Nasze usługi wykonujemy dla wielu renomowanych producentów okien w kraju i za granicą. Dysponujemy profesjonalnym sprzętem i doświadczoną załogą. W ramach świadczonych usług oferujemy gięcie profili, zgrzewy okien łukowych oraz gotowe okna o dowolnych, nietypowych kształtach.\nProdukowane przez nas okiennice aluminiowe chronią przed działaniem promieni słonecznych jednocześnie umożliwiając obserwację terenu na zewnątrz budynku. Pozwalają regulować intensywność wpadania promieni słonecznych. Są trwałe i odporne na działanie czynników atmosferycznych, nie wymagają żadnych konserwacji. Stanowią ozdobę elewacji, a w zależności od rodzaju podkreślają tradycyjny lub nowoczesny charakter budynku. Są dostępne w pełnej gamie kolorystycznej oraz w wersji imitującej drewno.\nW 1993 roku, gdy zakładaliśmy naszą spółkę mieliśmy jeden cel. Było nim serwisowe wsparcie powstającej w Polsce branży produkcji okien z PCV. Wraz z jej rozwojem stawaliśmy przed coraz większymi wyzwaniami. Dzisiaj serwisujemy maszyny standardowe oraz wielofunkcyjne centra obróbcze. Wykonujemy naprawy podzespołów mechanicznych, elektrycznych i pneumatycznych.\nDKV-Service – Maszyny do produkcji okien nietypowych\nWitamy Państwa na stronie internetowej firmy DKV-Service. Świadczymy kompleksowe usługi związane z produkcją okien PCV i aluminiowych. W ramach naszej działalności wykonujemy gięcie wszystkich typów profili z PCV wykorzystywanych do produkcji okien o nietypowych kształtach. Zajmujemy się również dystrybucją profesjonalnego sprzętu do produkcji okien. W ciągłej sprzedaży posiadamy zarówno maszyny do obróbki profili PCV, jak i aluminiowych oraz szereg narzędzi pomocniczych. Jesteśmy dystrybutorem urządzeń czołowych producentów maszyn do produkcji okien - Yilmaz, Rapid, Mepal, MLA, Graule, Gevo, Zierke, Schuster, MHF, Tricky. Ponadto w naszej ofercie znajdziecie Państwo bogaty wybór części zamiennych do tych urządzeń. Prowadzimy również ich serwis. Zapraszamy serdecznie do zapoznania się z pełną oferta usług i produktów dostępnych w naszej firmie oraz podjęcia współpracy.