VAT od samochodów firmowych - kto na tym traci? - Finanse\nStraty budżetu państwa z powodu niewdrożenia branżowej propozycji pełnego odliczenia podatku VAT od aut osobowych i osobowych z homologacją ciężarową, kupowanych przez firmy, mogą przekroczyć nawet 4 mld złotych - ocenia IBRM Samar.\nZgodnie z rządowym projektem, od przyszłego roku mają firmy mogłyby odliczać 50 proc. kwoty zapłaconego podatku VAT zawartego w cenie auta oraz po 50 proc. od rachunków za paliwo i za serwis. Z takim projektem derogacji (uchylenia przepisów unijnych) zwróciła się Rada Ministrów (na wniosek ministra finansów) do Komisji Europejskiej. Inny od powszechnie stosowanych w UE przepisy mają obowiązywać w latach 2014-2018.\nabberacja, 17.06.2013 10:59\nZnowu dopłaty przez państwo do emisji CO2 !\nzibi, 17.06.2013 10:35\nMinister finansów Pan Rostowski potrafi tylko "dociskać" przedsiębiorców, co jak wiadomo może przynieść efeket tylko na krótką (...)


Dni poezji i piosenki\nVII BIŁGORAJSKIE SPOTKANIA Z POEZJĄ ŚPIEWANĄ I PIOSENKĄ AUTORSKĄ , jako największa niemal Impreza muzyczno-poetycka w południowo-wschodniej Polsce, odbyły się w Biłgoraju w dniach 22-24 września br.\nDzień pierwszy - piątek.\nSiódme już, (jak ten czas leci!) "Spotkania młodych muzyków i poetów, które tradycyjnie odbywają się we wrześniu, otwarte zostały przez burmistrza Stefana Oleszczaka. Sala widowiskowa BDK pełna młodzieży i nieco starszej "młodzieży". Inauguracja rozpoczęła się koncertem "TAM U NAS", złożonym częściowo z nowych i wykonywanych już utworów w poprzednich "Spotkaniach" przez Ich laureatów z udziałem Teatru Poezji i Piosenki BDK i Grupy ZGT. Wystąpili więc, Sambor Dudziński, Jacek Musiatowicz, Jagoda Naja, Katarzyna Szramko, Magdalena Turowska, Jarosław Wąsik, Mirosław Cżyżkiewicz.\nDzień (a właściwie późny wieczór) koncertu konkursowego. Obok uczestników konkursu wstąpił Sambor Dudziński i Teatr Poezji i Piosenki BDK. Głównie jednak uwaga widowni skierowana była na uczestników konkursu. Czyli na: Marzenę Lamch i Grupę SOFT POWER z Częstochowy, Jolantę Sip z Lublina, Grzegorza Tomczyka z Górzyc, Kabaret TUPET z Zamościa, Ewę Lembryk z Tarnogrodu, Sławomira Kusza z Opola, Marcina Tomasika z Sieradza, Grzegorza Trościńskiego z Tarnobrzegu. Grupę MISIOWIE PUSZYŚCI z Górzyc, Jakuba Pałysa i Adama Pruszyńsklego z Dzierzkowic, Mariana Szewerę z Zamościa, Grupę PRZYJACIELE NIEBIESKIEJ TANCBUDY z Radomia, Barbarę Chmielewską z Sieradza, Piotra Iskrę z Biłgoraja, Katarzynę Smyk z Lubartowa, Grupę KRZYK NADZIEI z Warszawy, Wiesława Mikusia z Zamościa, Grupę CARPE DIEM z Radomia, Grupę PARTIMARION z Częstochowy, Martę Pacanowską z Bydgoszczy, Waldemara Smlałkowsklego z Wrocławia i Jacka Musiatowicza z Radzynia Podlaskiego.\nWielu uczestników to starzy bywalcy "Spotkań" dobrze znani biłgorajskiej publiczności.\nKończą się przesłuchania. Mamy wreszcie Koncert Galowy i wszystko staje się jasne. Kto jest najlepszy, kto co wyśpiewał. Prowadzący "Spotkania" Maryla Olejko l Janusz Rosłan, proszą kolejno na scenę laureatów, ci prezentują jeszcze raz uznane za najlepsze utwory. Wreszcie scena staje się pełna uczestników "Spotkań". Głos zabiera przewodniczący jury Andrzej Głowacki, który ku zdziwieniu publiczności oświadcza; Jury czuje się w obowiązku przypomnieć organizatorom, iż funkcją organizatora i gospodarza, jest organizować i gospodarzyć, a nie głowach jurorów prezentując kilka kreacji wykonawczych i autorskich w przerwach prezentacji konkursowych. Teatrowi Poezji i Piosenki wydajemy zakaz występów pozakonkursowych a za tegoroczne wyrażamy serdeczne podziękowanie. Chwila konsternacji i... sala rozbrzmiewa oklaskami. Dalej pan Głowacki przedstawił pozostały skład jury; Andrzej Ciborski, Piotr Mikołajczyk i Joanna Fedorowicz. Jury po wysłuchaniu dwudziestu trzech prezentacji postanowiło przyznać;\nNagrodę Główną - GĘSTE SITO KRYTYKI 1600 zł. fundacji Biłgorajskiego Domu Kultury - Waldemarowi Smiałkowskiemu .\nNagrodę im.BOGDANA KRAWCA i 500 zł..oraz aparat fotograficzny, fundacji Wojewódzkioego Domu Kultury w Zamościu i Foto Studio z Biłgoraja, za walory wykonawcze - Barbarze Chmielewskiej .\nNagrodę im.JACKA FAŁKIEWICZA i 500 zł. fundacji Burmistrza Biłgoraja, za walory autorskie - Jackowi Musiatowiczowi.\nPrzyznano też WYRÓŻNIENIA po 100 zł fundacji WDK w Zamościu dla:\nGr. CARPE DIEM , Marzeny Lamch i Gr.SOFT POWER, Ewy Lembryk, Gr.PRZYJACIELE NIEBIESKIEJ TANCBUDY l Marty Pacanowsklej.\nWYRÓŻNIENIA HONOROWE otrzymały;Gr.PARTIMARION,Gr.MISIOWIE PUSZYŚCI,\nWYRÓŻNIENIE SPECJALNE za kontynuowanie tradycji kabaretu autorskiego przyznano Kabaretowi TUPET.\n- Nagrodę MAŁE SITKO NADZIEI otrzymały autorki tekstów i muzyki Marta Pacanowską i Joanna Tomaszewska.\nKoncert Galowy, tradycyjnie już zakończony został pleśnią "Daj ml Panie teatr" śpiewaną przez wszystkich wykonawców.\n"Spotkania" to nie tylko duża impreza artystyczna, ale jak okazało się w tym roku, impreza coraz lepsza i ciekawsza. Po pierwsze, uderzała znakomitą scenografią pomysłu pana Andrzeja Głowackiego, który wykorzystał tkaninę artystyczną pani Marzeny Kowalskiej i wiele Innych bardzo biłgorajskich rekwizytów . Po drugie, do tej scenografii użyto umiejętnie kolorowych "mgieł" i gry świateł, dzieła pana Andrzeja Grody z pamocą pana Krzysztofa Kryczki i pana Krzysztofa Buczka. Wszystko to co dla oka sprawiało, że czuliśmy się jak w teatrze a nie na akademii z okazji..., jak to niegdyś na "Spotkaniach" bywało. Po trzecie, to co dla ucha, śpiewana poezja czy piosenka, chyba poziomem nie odbiegały od ubiegłorocznych "Spotkań", chyba też nie było olśniewających gwiazd, to przyznać trzeba, że poziom utworów i wykonania był wyrównany i dość wysoki. Potwierdzała to nasza publiczność wyczuwając wszystko znakomicie. Jeżeli musiałbym ponarzekać to tylko, jak się to mówi, "śladowe", na repertuar - chybiony w jednym, może dwu przypadkach. Bo, mol Państwo , takie przyjemne, estetyczne wrażenia jak efektowna scenografia, dobra muzyka, urodziwa dziewczyna, kiedy "wyrzuca z siebie" słowa zupełnie nie przystające do tego wszystkiego, to cały czar pryska. Mimo, że autor tekstu to wielkie nazwisko. Wprawdzie i wielkim zdarzało się poświntuszyć, ale czy to musiało być?\nOgólnie jednak repertuar w tym roku był zupełnie dobry l bardzo wiązał się ze sceną.\nW sumie nastrojowe "SPOTKANIA Z POEZJĄ ŚPIEWANA I PIOSENKA AUTORSKĄ, BIŁGORAJ '95 należy zaliczyć jako imprezę bardzo udaną, którą zaczyna dostrzegać biłgorajska młodzież i stopniowo....ta starsza młodzież.\nMiejmy nadzieję. Jak owo małe sitko, na równie ciekawe "Spotkania " w przyszłym roku.\nP.S. Mecenasami "Spotkań" w tym roku okazali się obok wyżej wymienionych;\nMinisterstwo Kultury i Sztuki., AMBRA, Zakład Ceramiki Budowlanej w MarkowIczach.BIŁMAS.BAKO, APIS, Sklep ERIKA - Urszuli Bełżek, FOTO-STUDIO, M.l M. Wrońskich, Księgarnia J. i Cz. Podlewsklch,BIŁPREX, P.H.U. BARTNIK - ROSŁAN, GRAF BIT Z.Taczała i K.Pudełko.MISA W A.Wasąg, Zakład Cukiernicze - Piekarniczy Krzysztof Gałka, SITARSTWO M.Mazur.S.C. JUNIOR.


"Piaskiem po oczach". Scheuring-Wielgus o koalicji PO-Nowoczesna\n"Współpracujemy przeciw PiS. Wróg jest jeden"\n13 kwietnia 2018, 21:04\n"Współpracujemy przeciw Prawu i Sprawiedliwości, bo wróg jest jeden"\nVideo: tvn24 "Współpracujemy przeciw Prawu i Sprawiedliwości, bo wróg...13.04 | Weszłam do polityki przez PO i nie przeszkadza mi to we współpracy z nią dla dobra Polski po tym, co zrobiło Prawo i Sprawiedliwość - zapewniła w "Piaskiem po oczach" w TVN24 Joanna Scheuring-Wielgus z Nowoczesnej. Jak dodała, jej partia i Platforma Obywatelska współpracują "przeciw Prawu i Sprawiedliwości". zobacz więcej wideo »\nScheuring-Wielgus: zagłosuję przeciw obniżeniu pensji\nVideo: tvn24 Scheuring-Wielgus: zagłosuję przeciw obniżeniu pensji13.04 | Joanna Scheuring-Wielgus z Nowoczesnej odniosła się do złożonego w Sejmie przez PiS projektu ustawy w sprawie obniżenia wynagrodzeń parlamentarzystów o 20 procent.zobacz więcej wideo »\nFoto: tvn24 | Video: tvn24 Joanna Scheuring-Wielgus w "Piaskiem po oczach"\nWeszłam do polityki przez PO i nie przeszkadza mi to we współpracy z nią dla dobra Polski po tym, co zrobiło Prawo i Sprawiedliwość - zapewniła w "Piaskiem po oczach" w TVN24 Joanna Scheuring-Wielgus z Nowoczesnej. Jak dodała, jej partia i Platforma Obywatelska współpracują "przeciw Prawu i Sprawiedliwości".\nPosłanka Nowoczesnej powiedziała, że martwi ją, iż opozycja lekceważy organizacje, które są poza parlamentem. - Jeśli zlekceważy się te środowiska, jeżeli nie będzie się z nimi rozmawiało i nie będzie się ich zapraszało do współpracy, (...) to możemy wybory samorządowe przegrać - oceniła.\nPytana, czy jest pogoda dla nowej partii w Sejmie, odparła: - Mam (takie - red.) wrażenie, jeżdżąc też po Polsce i przygotowując środowiska obywatelskie do wyborów samorządowych. Czuję zapotrzebowanie na partię środka, bardziej liberalną światopoglądowo, gospodarczo - podkreślała.\nScheuring-Wielgus pytana, czy nie sądzi, że to może być niewłaściwa koalicja, kiedy Platforma Obywatelska staje na stanowisku, że nie zagłosuje za projektami liberalizacji aborcji proponowanymi przez Nowoczesną, odpowiedziała, że rozumie szefa PO Grzegorza Schetynę, który jest konserwatywnym politykiem. Dodała, że chce zagospodarować tę konserwatywną część sceny politycznej.\nPosłanka Nowoczesnej przyznała też, że nie dziwi jej rekomendacja przewodniczącego Platformy Obywatelskiej dla byłego polityka PiS Kazimierza Michała Ujazdowskiego jako kandydata w wyborach na prezydenta Wrocławia. Na pytanie, co zrobi z konserwatywnym politykiem w jednej koalicji, stwierdziła: - Współpracujemy przeciw PiS. Wróg jest jeden.\n- Wrogiem jest Prawo i Sprawiedliwość - dodała.\nZaznaczyła, że weszła do polityki przez PO, ale - jak podkreśliła - nie przeszkadza jej to we współpracy z Platformą "dla dobra Polski po tym, co zrobiło Prawo i Sprawiedliwość przez dwa i pół roku".\nZapytana, czy przewodniczący Platformy Obywatelskiej i szefowa Nowoczesnej mają zadatki na dobrych liderów, odparła: - Doceniam Grzegorza Schetynę, doceniam Katarzynę Lubnauer, ale wiatr zmian - według mnie - wieje w zupełnie innym kierunku.\n- Wygra ten, który sklei te wszystkie środowiska, które mają ochotę zawalczyć o Polskę w wyborach parlamentarnych - dodała.\nOdniosła się również do złożonego w Sejmie przez PiS projektu ustawy w sprawie obniżenia wynagrodzeń parlamentarzystów o 20 procent.\n- Zdania nie zmienię. Nie jestem populistką i zawsze uważałam, że pensje premiera, ministrów i posłów powinny być większe - powiedziała. - To, co zaprezentował Jarosław Kaczyński na swojej sławetnej konferencji, to było dla mnie dno populizmu - oceniła.\nZaznaczyła, że nigdy nie było rzetelnej, dobrej debaty na temat wynagrodzeń polityków. - Gdyby nie kłamali, słuchali ludzi, nie oszukiwali, nie byli pyszni i aroganccy, to rozmowa na temat podwyższenia wynagrodzenia byłaby do zaakceptowania - dodała.\nWideo: tvn24 "Pensje premiera, ministrów i posłów powinny być większe"\nZauważyła, że nie było dotąd rozmowy na temat tego, od czego mają zależeć te pensje. - Być może powinny zależeć od sytuacji gospodarczej. Jeżeli jest dobra w Polsce, to pensje idą do góry, ale nie tylko posłom, wszystkim. Jeżeli jest źle, to idą w dół. Tylko chciałabym o tym normalnie porozmawiać, a nie słuchać takich populizmów - tłumaczyła.\nPosłanka Nowoczesnej pytana, czy zagłosuje przeciw przyjęciu ustawy, odpowiedziała: - Tak.\nZaznaczyła jednak, że jeszcze nie widziała projektu.\nNa pytanie, ile poseł powinien zarabiać, odpowiedziała: może trzy średnie krajowe. - Oczywiście, teraz tak sobie gdybam, ale chciałabym, żeby premier zarabiał więcej, ministrowie - dodała.\nWideo: tvn24 Scheuring-Wielgus: zagłosuję przeciw obniżeniu pensji


Poznaj historię Twojego diamentu z Apart - Sukces.rp.pl\nSukces.rp.pl > Biżuteria > Poznaj historię Twojego diamentu z Apart\nYour Diamond Story by Apart to specjalna kolekcja z diamentami w roli głównej, która powstała z okazji jubileuszu marki. O jej wyjątkowości i unikalnym charakterze decyduje niezwykły element – certyfikat dokumentujący historię diamentu.\nYour Diamond Story by Apart to kolekcja będąca hołdem dla magii diamentu i drogi, jaką kamień musi przejść, aby niepozorny kryształ stał się zachwycającym klejnotem. Wszystko zaczyna się od wyboru źródła diamentów – eksperci YDS wybierają wyłącznie te kamienie, które spełniają najwyższe standardy i pochodzą z terenów nieobjętych konfliktami zbrojnymi. Następnie o to, aby kamień nabrał szlachetności, dbają wykwalifikowani specjaliści, którzy dzięki żmudnemu, wymagającemu mistrzowskiego kunsztu procesowi szlifowania, wydobywają z diamentów ich ukryte piękno.\nApart: diamenty i zasada 4C\nCały ten proces przemiany jest udokumentowany w formie specjalnego certyfikatu, zawierającego historię diamentu, co wyróżnia linię Your Diamond Story by Apart na tle innych kolekcji. Możliwość poznania tej pięknej opowieści, w której powstanie jest zaangażowane tak wiele wysiłku i profesjonalizmu, czyni każdy wzór niepowtarzalnym tak, jak niepowtarzalna jest kobieta obdarowana tą niesamowitą biżuterią.\nPierwszym krokiem do wykreowania doskonałego klejnotu jest określenie jego przyszłego kształtu w technologii 3D, a następnie szlifowanie, które wieńczy dzieło. Gotowy kamień zostaje poddany wnikliwej ocenie, zgodnie zobowiązującą w Apart zasadą 4C, oznaczającą czystość (clarity), barwę (colour), szlif (cut) i masę diamentu (carat). Marka Apart dołączyła do niej piątą – zaufanie (confidence), dającą gwarancję autentyczności i jakości kamienia.\nKolekcja Your Diamond Story by Apart to przede wszystkim wyrafinowane pierścionki z 18-karatowego, żółtego i białego złota, ozdobione jednym lub wieloma brylantami. Biżuteria utrzymana jest w klasycznej stylistyce, stanowiącej idealne dopełnienie diamentu.\nDiamentowe pierścionki z kolekcji Your Diamond Story by Apart wyróżniają się pełną szyną o zaokrąglonym wnętrzu, zapewniającą stabilność konstrukcji i komfort noszenia. Na uwagę zasługują także dopracowane detale, jak choćby wyrafinowane formy podbudowy kamieni. Całą tę pasjonującą opowieść wieńczy osobista sygnatura pracującego nad diamentem eksperta, a poświadczający ją certyfikat zamykany jest wraz z biżuterią w eleganckim kuferku. To gotowy, idealny prezent dla kobiety, na przykład z okazji szczególnej rocznicy.\napartbiżuteriadiamentyyour diamond story\nPoprzedni artykuł Previous post: To muzeum możesz zwiedzić bez wysiadania z samochodu\nNastępny artykuł Next post: Jakie zegarki noszą najlepsi tenisiści świata?\nHollywood ustępuje: w 2021 roku premiery obejrzysz w sieci


opolskie centrum kultury – To Nasz Region\nTag: opolskie centrum kultury\nDzień Papieski – w Opolu tym razem wirtualnie\nMamy 16 października, czyli Dzień Papieski. Niestety, przez zagrożenie koronawirusem, nie spędzimy go podobnie, jak w poprzednich latach. Sanepid radzi, żeby unikać zatłoczonych miejsc i zamkniętych przestrzeni – dlatego możemy… Read more »\nKultura, Wyróżnione dzień papieski, góralska hora, jan paweł II, koncert online, opolskie centrum kultury\nWyrusz na spotkanie przygodzie (i przyrodzie)! Zapisy kończą się jutro\nPomysł na aktywny odpoczynek na łonie natury przedstawia mieszkańcom powiatu opolskiego Opolskie Centrum Kultury.\nKultura, Opole Lub., Wyróżnione ock, opole lubelskie, opolskie centrum kultury, rajd rowerowy, spotkanie z archeologią, żmijowiska


Czechow i Mizinow - Na twarzy December\nAnton Pawłowicz Czechow to wielki rosyjski pisarz, powszechnie uznany klasyk światowej literatury. Z zawodu lekarz.\nBył to przystojny mężczyzna: wzrost mocy metr dziewięćdziesiąt, smukły, barczysty, z rzadkiej urody twarzy - ulga i jednocześnie przesuwając Manly cechy, świecące, lekko zwężone brązowe oczy pod vrazlet sobole brwi, grubej brązowe włosy, wspaniały bas.\nKochał społeczeństwo kobiet, kochał piękne kobiety. Panie zakochały się w nim, był uwielbiany. Czechowa psuje kobieca uwaga, ale nigdy nie chwalił się sukcesem. W życiu A.P. Czechow miał wiele kobiet, ale żadna z nich nie pozostawiła tak wyraźnego znaku na losie i dziele pisarza, tak jak "złotowłosa piękność", "Księżniczka łabędzia", "piękna twarz".\nLidia Stakhievna Mizinova urodziła się w 1870 roku. Była dziewczyną o niezwykłej urodzie. Prawdziwa "księżniczka łabędzia" z rosyjskich bajek. Jej popiół kręcone włosy, piękne szare oczy pod „sable” brwi niezwykły kobiecości i miękkości i subtelny urok w połączeniu z całkowitym brakiem Lohmann i niemal surową prostotę - wykonany jest uroczy, ale nie zdają sobie sprawę, jak była piękna, zawstydzony i obrażony.\n"Piękna twarz" weszła w życie pisarza jesienią 1889 roku. Była przyjaciółką siostry pisarki Marii Chekhovej na kursach, uczyła z nią w jednym z gimnazjów. W jakiś sposób Masha zadzwoniła do swojej przyjaciółki, by odwiedzić wesołą kompanię pod przewodnictwem jej starszego brata Anton. "Nieśmiała", "zawstydzona", "wstydliwa" wywarła na Czechowskim wrażeniu wielkie wrażenie. Lika go lubiła. Lika często odwiedzała dom Czechowa. Miała 19 lat, Czechow - 29 lat.\nW marcu 1890 roku, w przeddzień wyjazdu pisarza na Sachalin, nastąpiło ich zbliżenie: ani jeden dzień nie minął, a oni nie widzieli się nawzajem. W tym samym czasie daje Lice dwie książki, jedna z nich to "Nudna historia", podpisuje to: "Lidia Stakhievna Mizinova od oszołomionego autora".\nCzechow wyjechał na Sachalin, a Lika czekała na jego powrót, jednocześnie wykonując zadania powierzone im w poszukiwaniu literatury. Tak narodziła się miłość-przyjaźń, trwająca około dziesięciu lat między 20-letnią pięknością a 30-letnią pisarką. Pomimo faktu, że romans między Anton i Lee Coy rozpoczęła się dopiero trzy lata po tym, jak spotkał się z czasem ich związek stał się coraz bliżej „a korespondencja między nimi i do dnia dzisiejszego jest wskazanie pełnej waga tylko... miłości” Czechowa i Mizinova. Ich listy były żartobliwe, a nawet ironiczne. Na początku było to wygodne dla obu. Kiedy relacje między nimi wchodzi w fazę, w której przejście od zalotów do bardziej poważnego związku, a staje się konieczność otwarcia szczerą mowę, a oni nie mogą przezwyciężyć ten „chichotać” intonację i prawo powiedzieć siebie słowo „miłość”.\nNie czekając na otwarte wyznanie Czechowa, Mizinova zaczyna flirtować z innymi mężczyznami, wśród których był słynny artysta Lewitan. Czechow nie był zadowolony z powieści Liki, która wynika z jego listów nie tylko do niej, ale także do samego Levitana. Czechow woli nową separację, mając nadzieję, że czas określi jego związek z dziewczyną. A potem okazjonalnie spotykają się w Boghimovo, gdzie pisarz usuwa drugie piętro domu lokalnego właściciela ziemskiego.\nRozstrzygania w Bogimovo, Czechow zdecydowanie wzywa Lika wizycie: „Chodź wąchać kwiaty, ryby, chodzić i ryk... No i jesteśmy ze wszystkich sił, aby rzucić się w ramiona.” Twarzy i jeśli zgadza się: „Ja źle chcą się tam dostać jak najszybciej w Bogimovo i powiesić na ramieniu, a potem ty bóle i wypędził i zawsze myśleć trzy miesiące będzie mnie przekleństwem.” Niemniej jednak wciąż nie odważy się przyjechać, być może dlatego, że jest zbyt entuzjastycznie nastawiona do Levitana. Podróżuje wszędzie z nim i jego starszą kochanką, Sofią Kuvshinnikovą, a Czechow nadal ją woła i czeka. "Pokłoń się Levitanowi" - pisze do Liki. - Poproś go, aby nie pisał w każdym liście o tobie. Po pierwsze, to nie jest hojne z niego, a po drugie, nie dbam o jego szczęście. "\nCzechow i Mizinova, spotykając się okazjonalnie, nadal korespondują, wiernie przestrzegając tego samego, komicznie złośliwego tonu. W ich związku coś wyraźnie nie jest sklejone. Ich listy zaczynają wydawać ostry ton, a między nimi wybuchają kłótnie. Czechow był śmiertelnie chory. Jako lekarz wiedział, co konsumpcji: „Żyć i wiem, że umrzesz, a nie, że niestety, ale wiem, że będzie wkrótce umrze...” Być może, że nie chce, nie czuje się uprawniony do obciążenia kobietę, Lika - piękno, dziesięć lat młodszy otoczony przez fanów i uniwersalny podziw. Czechow był prawdziwą miłością Leakeya. Rysując, nie odważała się, ani nie obnosiła się z powieściami, bez względu na to, jak rzuciła się w cyganerię - nie mogła zastąpić Czechowa.\nW 1894 roku modna pisarka i doświadczony miłośnik pań Ignacy Potapenko poznał Likę, beznadziejnie zakochaną w Czechowie. Po chwili Lika pisze do Czechowa: "W końcu zakochałem się w... Potapenko! Co mam zrobić, tato? Ale nadal możesz się mnie pozbyć i obwiniać mnie o drugą! "A teraz, na zaproszenie Czechowa do Melikhova, przybywa, ale z nowym wielbicielem. Wszyscy spotykają się w 1894 roku: śmiejąc się, dobrze się bawiąc, Lika nie kryje miłości do Czechowa... A jednak idą po ich stronie: Czechow - do Jałty, a Lika pojechała do Paryża z żonatym Potapenko. Tam mieli córkę, która zmarła jako dziecko; Potapenko powrócił do żony, która groził popełnieniem samobójstwa. Ucząc się o dziecku, Czechow nazwał Potapenko w prywatnym liście "świnia", a następnie przyniósł mu i Lika w "Mewa" w obrazach Trigorin i Nina Zarechnaya.\nW 1902 roku Lidia Stakhievna poślubiła aktora i dyrektora Moskiewskiego Teatru Artystycznego Aleksandra Akimowicza Sanina, który później został wybitnym reżyserem operowym.\nW życiu Czechowa pojawiła się aktorka Olga Knipper, którą poślubił w 1901 roku. W ostatnich latach Czechow, który zaostrzył gruźlicę, w celu poprawy zdrowia, stale mieszkał w swoim domu w pobliżu Jałty, tylko od czasu do czasu przyjeżdżając do Moskwy. Latem 1904 r. Czechow udał się do kurortu w Niemczech. Z powodu ostrego zaostrzenia choroby, z którą nie poradził sobie, pisarz zmarł 15 lipca 1904 r. W Niemczech. 22 lipca 1904 r. Odbył się pogrzeb w klasztorze Nowodziewiczy.\nW 1922 roku Lika wyjechała za granicę z mężem. Nie mieli dzieci. Zmarła w 1939 r. W Paryżu. Lika doświadczył Czechowa przez 34 lata. Przez trzy dekady nie była jego muzą, ale nadal go kochała.\npiosenkarka popowa (piosenkarka) (36)\nsoul songs (32)\nHistoria piosenki (31)\nOglądaj film (30)\nzespoły wokalne (grupy) (16)\nklasyczni śpiewacy (15)\nwykonawców instrumentalnych (12)\nwielki balet (11)\nInterpretacja muzyczna (wersja okładkowa) (9)\nwielka opera (5)\norkiestra instrumentalna (2)\nmłode talenty (1)\nkonkursy muzyczne (1)\nCiekawe osoby (246)\no ludziach sztuki (67)\naktorzy teatru, kina (59)\nkonieczne jest wiedzieć (83)\nleczenie online (24)\nWykłady - wideo (20)\nRelaks online (16)\nlecznicze właściwości roślin (6)\nmasaż ciała i twarzy (6)\nprodukty farmaceutyczne (4)\nliczba krwinek (3)\nDomek letni, ogród (159)\nkompozycja muzyczna i poetycka (121)\nSzukam kobiety (115)\nZnane kobiety (24)\nprywatna historia (8)\nMuza Puszkina (5)\nportret anti-aging (2)\nkobieta i samochód (2)\nczytaj, słuchaj, oglądaj online (27)\nmity, opowieści (1)\nMoja wieczorna przerwa muzyczna (56)\nwieczór ze swoimi ulubionymi humorystami (7)\nprzytulny świat (4)\n"Widok od dołu: Wieczór Urgant" (1)\nEmigracja rosyjska (5)\nżycie przedrewolucyjnej ery (3)\nHistorie miłosne (55)\nStarożytny świat (2)\nMiasta i kraje (54)\nDomy gwiazd (8)\nmój drogi domu (6)\nskład artystyczny (42)\nWiadomości od smart50 (37)\nCytaty, aforyzmy (33)\nZnaki, porady (30)\nnotatki filozoficzne (19)\nCiekawe myśli (12)\nMężczyźni randki (9)\nwybitni mężczyźni (1)\nwolny czas, podróż (6)\nRosyjskie portrety z XVIII-XIX wieku (4)\nGóry Ural (3)\ntajemnicze opowiadania (2)\nwłasne ręce (1)\nPiosenka jest po prostu super!\nGra online "Big Farm"Wuj George zostawił ci swoją farmę, ale niestety nie jest w bardzo dobrym stanie. Ale dzięki Twojej przedsiębiorczości i pomocy sąsiadów, przyjaciół i krewnych jesteś w stanie zmienić okaleczonego rolnika\nGra online "Imperium"Zamień swój mały zamek w potężną twierdzę i zostań władcą największego królestwa w grze Goodgame Empire. Zbuduj własne imperium, rozbuduj je i chroń je przed innymi graczami. B\nMuse i ukochani. Lidia Stakhievna Mizinova\nKiedy się poznali, miała dziewiętnaście lat, miał dwadzieścia dziewięć lat.\nJej portret opisała Tatiana Shchepkina-Kupernik, jej przyjaciółka:\npopielate kręcone włosy, cudowne szare oczy, sobolowe brwi, nieuchwytny urok...\nLika Mizinova po raz pierwszy zaprzyjaźniła się z Maszą, siostrą AP Czechowa, i zaprowadziła ją do ich domu.\n"Wszyscy na to patrzyli" - wspominał brat Michaiła Czechowa.\n- Natura, oprócz piękna, nagrodziła ją swoim umysłem i pogodnym charakterem.\nByła dowcipna, sprytnie zdolna do odparcia ataków i miło było z nią porozmawiać.\nMy, wszyscy bracia Czechowa, traktowaliśmy ją jak krewnych, choć wydaje mi się, że\nże brat Anton interesował się nią i kobietą. "\nKiedy Lika rozpadła się z tą rodziną przez chwilę, listy Czechowa poleciały do niej:\n"Złoto, masa perłowa i filokoza Lika...\nUrocze, niesamowite, złote włosy...\nBlondynka... Freakish... Piekielne piękno... Czarny charakter mojej duszy... "\nCzechow nigdy nie był Don Juanem.\nW przypadku kobiet był ostrożny, obserwował pewną odległość.\nŻonaty wyraźnie się bał, wulgarne związki i intrygi,\nprzez naturalną dotkliwość i czystość, zaniedbane.\nA więc - spotkania, korespondencja, firmy, komiczne spowiedzi, wiersze...\n"Miałem kilka powieści" - powiedział kiedyś pisarz.\nWedług wielu Anton Pawłowicz bardzo lubił kobiety - wzrost o dziewięćdziesiąt metrów,\nkasztanowe grube włosy, brązowe oczy, przyjemny baryton.\nPanie zakochały się w nim, przytłoczone adoracją.\nNigdy nie chwalił się sukcesem, nigdy nie używał go do celów najemników.\nPisarz wielokrotnie wyznał, że ma irytującą naturę.\nAle on sam się powstrzymywał, ponieważ "zwrócenie się do przyzwoitej osoby nie jest właściwe".\nWażne jest również, że od dwudziestu czterech lat Anton Pawłowicz zaczął wykazywać objawy\nStąd może lęk przed małżeństwem i niechęć do bycia czyimś ciężarem,\ni jako środek samoobrony - unikalna ironia Czechowa.\n"... poślub mnie za siebie", nalegał Anton Pawłowicz Lika, "i nakarm mnie na własne konto,\ntak, że nie mogłem nic zrobić.\nJeśli naprawdę umrzesz, pozwól Varyi Eberlei to zrobić,\nktóre, jak wiesz, kocham. "\nVarya Eberlei jest częstym gościem Meliczowa.\nMiała znakomity głos, w przyjaznej atmosferze, niestrudzenie wykonywana\npieśni ludowe, towarzyszące sobie na bałałajce.\nA Lika, nie bez kokieterii, przyjęła zaloty znanego smoothie Levitana\ni opisał jej romans z nim do Czechowa.\nUpadek roku 1891 był najwidoczniej kulminacją tej krótkiej powieści.\nW tym czasie powstał jeden z arcydzieł Levitana - "Whirlpool" i seria szkiców.\n"Te wspaniałe szkice Tverów z Lewitanu" - zauważa w swoim opracowaniu L. Grossman.\nzwiązane są z fascynacją szarooką dziewczyną z popielatymi włosami.\nLatem 1892 r. Lydia postanowiła zrobić odważny krok.\nJest gotowa na wielką podróż razem z Czechowem na Krymie i na Kaukazie.\nJej rodzina, ostrzega, że zamierza odbyć podróż na południe "z kobietą"\ni rozkazy przez jego ojca - szefa ruchu - bilety na Kaukaz na początku sierpnia,\nw tym samym czasie w różnych miejscach pociągu (oczywiście w celu uniknięcia rozgłosu). "\nNiewątpliwie jedno: nie było konkretnej zgody na tę podróż,\ni nalegał na nią wyłącznie Misinow.\nW czerwcu, odnosząc się do zbliżającej się epidemii cholery,\nAnton Pawłowicz poprosił o odłożenie problemów związanych z biletami.\nOburzona, Lika wysłała mu zirytowany list: "Zawsze wymówki!"\n"Szlachetna, przyzwoita Lika!\nJak tylko napisałeś do mnie, że moje listy nie zobowiązują mnie do niczego, westchnęłam łatwo...\nZe swojej strony, spieszę się uspokoić cię, że twoje listy w moich oczach\nważne są tylko pachnące kwiaty, ale nie dokumenty;\nprzekazać Barona Stackelberga, oficerów kuzynów i dragonów,\nże nie będę im przeszkadzał "(wskazówka dla fanów Liki i jej otoczenia).\n"Jest w tobie duży krokodyl, Lika, i właściwie dobrze mi idzie,\nże słucham zdrowego rozsądku, a nie serca, które ugryzłeś.\nDalej, dalej ode mnie!\nLub nie, Lika, gdziekolwiek: pozwól mojej głowie kręcić się ze swoimi duchami\ni pomóż mi zacisnąć lasso, które już rzuciłeś mi na szyję. "\nTylko wiedząc o zachowaniu Mizinovy, w pełni rozumiesz te linie Czechowa...\n"Nietrudno jednak dostrzec" - uważa znany krytyk literacki G. Bertnikow - "\nże to stanowisko, okupowane przez Czechowa, zostało wymuszone.\nNie ma wątpliwości, że poczuł ostre uczucie goryczy.\nByło to spowodowane wątpliwym gustem i tonem przyzwyczajeń Liki,\ntak nieadekwatne do jego koncepcji standardów edukacji, jej lekkomyślnych działań.\nWreszcie można spierać się o siłę uczuć Czechowa dla "złotowłosa dziewica"\nale nie można wątpić, że to uczucie było głęboko urażone...\nW jednym z przekazów Lika jęknęła: "Jak bardzo chciałbym (jeśli mógłbym) zacisnąć lasso! silniejszy!\nTak, nie według kapelusza Senki!\nPo raz pierwszy w życiu jestem tak nieszczęśliwy! "\nPóźniej w ich korespondencji pojawił się inny temat: nieuporządkowany styl życia Liki.\nChwyciła jedną rzecz, potem drugą, niczego nie doprowadzając do końca.\nSzukałem pracy tłumaczącej, a Czechow natychmiast ją jej dał.\nAle po przetrzymaniu rękopisu w domu Lika przekazała go komuś innemu.\nW listach do Antoniego Pawłowicza skarżyła się, że zapomniała języka...\nJednak skarżyła się również na zły stan zdrowia, ale paliła; lamentował za nudą,\nale... spędził noce w firmach bingo;\nZapewniała ją, że nie brała wina w ustach, ale pili, a czasami bardzo nieskromnie.\nRzuciłem się w skandaliczne połączenie z ówczesnym słynnym pisarzem Ignatii Potapenko,\nPrzyjaciel Chekhova, utalentowany pisarz i, jak to mówią, interesujący człowiek.\nOn, żonaty mężczyzna, wypędził Likę za granicę i zostawił go na łasce losu.\nUrodziła córkę Christinę, która zmarła w listopadzie 1896 roku w wieku dwóch lat\nz powodu chłoniaka płucnego.\nA jeśli jest dość dokładny - od braku opieki matki.\nLika, podczas jednej z jej wizyt, zostawiła małą dziewczynkę w Pokrowskim pod opieką ciotki i babki,\nale praktycznie pod nadzorem rozproszonej pielęgniarki...\nW 1897 roku niezmordowany Face rozświetlił się nowym pomysłem - aby otworzyć modne warsztaty szycia.\nOczywiście nie otworzyła żadnego warsztatu,\nw kwietniu 1898 r. ponownie pojechał do Paryża na naukę śpiewu.\nTwarz płakała, błagała, błagała Czechowa, żeby przyszedł...\nW jednym z listów do Marii Pavlovny narzekano:\n"... Ach, wszystko jest obrzydliwe; a kiedy ci wszystko powiem, będziesz zaskoczony,\njak Ignacy jeszcze się nie zastrzelił. Tak mu współczuję, tak boleśnie go kocham! "\nTe słowa usłyszymy później w ostatnim akcie Mewy.\nAle "bolesna miłość" do jednego mężczyzny nie przeszkodziła Lice w zasypianiu z innym listem,\npełen połączeń i wyrzutów.\nGdy ciężarna i porzucona Lika mieszkała w Szwajcarii, stamtąd również dzwoniła i czekała na Czechowa:\n"Chodź, jeśli nie boisz się rozczarowania byłej Liki,\n"Nie sądzę, że jesteś rzucony na mnie kamieniem."\nOczywiście, nie przyszedł.\nTeraz podpisała: "dwa razy odrzucone przez ciebie...".\n"Nikt cię nie odtrącił", odparł Czechow.\nI prawie wtedy napisał Suvorin:\n"Nie chcę się żenić, a nie z nikim. Tak, i głupiec z nim. Byłbym znudzony żoną.\nI nie zaszkodzi bardzo, aby się zakochać. Nudne bez silnej miłości... "\nW wspomnieniach T. Shchepkina-Kupernik można znaleźć taką opinię o stosunkach między Liką a Czechowem:\n"... dziewczyna, do której miał poważne i głębokie uczucie,\nźle ukryte przez wieczną zabawną maskę, którą zawsze nosił,\nnie odpowiedziała mu nic poza przyjaźnią. "\nMaria Pawłowna była również przekonana, że "więcej uczuć było ze strony brata niż z Leakey".\nJednak później, kiedy stały się znane listy Mizinowa do Czechowa, Maria Pawłowna,\nzgodnie ze świadectwem współczesnego "był gotowy, aby w pewnym stopniu zrezygnować z obserwacji".\nAle opinia IA Bunina, który często odwiedzał Czechowa w Jałcie:\n"... Nie było hobby Lika (Lidiya Stakhievna Mizinova) od Antona Pawłowicza.\nByła w nim zakochana. Widział to.\nNie podobała mu się jej postać, którą napisał do swojej siostry, napisała, że nie miała smaku.\nZ wzajemną miłością tak się nie dzieje.\nA fakt, że została zraniona przez Czechowa, można zrozumieć z jej listu,\ngdzie wyjaśnia Chekhovowi swoją pasję do Potapenko:\n"A powodem tego jesteś...".\nW połowie lat 90. XIX wieku kreatywność Czechowa przeszła zauważalne zmiany:\nZasada liryczna w jego dziełach ponownie stała się dominująca.\n"Trzy lata", "Ariadne", "Moje życie", "Oblubienica", "Anna na szyi", "Nauczyciel literatury"\ni, oczywiście, Mewa...\nWszystko to odzwierciedla narodziny i upadek miłości, jej rolę w życiu ludzi.\nKończąc w listopadzie 1896 r. Kolejny list do Antoniego Pawłowicza, Lika zrobił mały postscriptum:\n"Tak, wszyscy tutaj mówią, że Mewa jest również zapożyczona z mojego życia."\nInny bohater tej historii - Potapenko - nie chciał poznać siebie w spektaklu.\nNie tylko nie obraził się, ale wręcz przeciwnie, najbardziej aktywnie uczestniczył w bruku "Mewy"\ndroga na scenę, podejmowanie trudnych negocjacji z cenzorami.\nMHT. Scena z przedstawienia "Mewa". 1898.\nW 1889 (w tym samym roku, w którym Czechow spotkał Lika!)\nW życiu Anton Pawłowicz przyszła kolejna Lydia, Lydia Alekseevna Avilova.\nNiektórzy z jej biografów uważają ją za najważniejszą kobietę (i sekret!) W losach Czechowa.\nW 1898 r. Z Paryża Lika wysłała swoje zdjęcie do Czechowa.\nNapis wersetów Apukhtina był znany:\n"Czy moje dni będą jasne, nudne,\nNiebawem, czy zginie, rujnując moje życie, -\nWiem jedno, że aż do grobu\nMyśli, uczucia i piosenki oraz siła -\nMógłbym to napisać osiem lat temu, ale teraz piszę i będę pisać za dziesięć lat. "\nNie upłynie długo, zanim Czechow poślubi Knippera.\nA Lika poślubi sławnego reżysera Aleksandra Sanina (Schönberg),\nczłowiek o niezwykłej energii i temperamencie,\ni stosunkowo dobrze będzie z nim żyć trzydzieści pięć lat.\nSpędzą miesiąc miodowy w Jałcie, gdzie odwiedzą Czechowa, po czym pisze z goryczą:\n"Znam twarz przez długi czas... Ona i Sanin nie będą mieli się dobrze, ona go nie pokocha i prawdopodobnie\nZa rok będzie miał już szerokie dziecko, a za półtora roku zacznie zmieniać żonę.\nCóż, wszystko pochodzi z przeznaczenie... "\nDwa lata później, w 1904 roku, Czechow nie chciał...\nJako jedyna ze wszystkich "kobiet Czechowa" Lika Mizinova nie pozostawiła wspomnienia pisarza.\nZmarła w 1937 r. W klinice we Francji.\nW listopadzie 1891 roku, kiedy skończyła się publikacja "Pojedynek", Czechow napisał opowieść o "Skakaniu". Następnie został napisany feuilleton "W Moskwie".\nFabuła „The Grasshopper” - arcydzieło danego nowego Czechowa - jest przepojona samymi myślami i uczuciami: głębokiej pogardy dla odpadów z największych ludzi aktywów - jego życiu, głębokiego szacunku dla celowego siebie. Nieprzypadkowo oryginalny tytuł opowieści brzmiał "Wielki człowiek". Czechow odmówił, ponieważ rozpoznał w nim pretensjonalnego i, jak się wydaje, nieodpowiedni charakter opowieści - nie heroicznej, ale liryczno-ironicznej w tonie i stylu.\nCzechow często używał różnych form ironicznej narracji, umieszczając je w swoich opowieściach. Ale w "Łupie" stała się główną zasadą konstruktywną. Na początku, jakby łącząc ze swoją bohaterką, pisarz zwraca jej życie to samo światło i radość, jak się wydaje na siebie, w skruszonym tonem opisuje swój dom, swoje wnętrze, swoje środowisko, jego dążenie do gwiazd. I tylko pojedyncze, niedbale porzucone frazy słabo ujawniają ukrytą gorzką ironię autora. Tak więc, mówiąc szczegółowo o pogoni za Olgą Iwanową dla wszystkich nowych i nowych celebrytów, w końcu nagle zauważa: "Po co?" Dalsza ironia staje się bardziej oczywista i ostrzejsza. Po opisaniu niefortunne przyjazdu Dimov do kraju, mówiąc, że pośpiesznie wypił szklankę herbaty i delikatnie uśmiecha się, wrócił do stacji uruchomić załatwić jego urocza żona, Czechow pisze w konkluzji. "Kawior, ser i belorybytsu zjadły dwie brunetki i grubego aktora." Jednak stopniowo charakter narracji zmienia się, sielanka zamienia się w obraz prawdziwego życia "skacząc" - skąpy, duchowo żebracy, śmieszny i brudny. Ale Czechow nie potrzebuje oskarżycielskiego tonu. To jest więcej niż zastąpione przez wewnętrzną energię ukrytego oburzenia i pogardy zgromadzonych na początku narracji, której ironiczne znaczenie staje się teraz oczywiste. Jest oczywiste zderzenie dotykając spokój i brzydki faktem „Grasshopper” przenosi nas do zakończenia tej historii, gdzie wszystko jest na swoim miejscu w końcu umieścić PA i każdy z bohaterów stoi przed nami w swej prawdziwej postaci.\nOdpowiedzi na "Popryguny" były bardzo oryginalne. W literackich kręgach Moskwy nie zwracali uwagi na znaczenie i walory artystyczne tego kolejnego czeskiego arcydzieła. Ale nie było końca plotek na temat prototypu "skakania". 29 kwietnia 1892, Czechow pisał do Petersburga: „Czy można sobie wyobrazić, przyjaciel mojej 42-letniej kobiety, która uznana sama w dwudziestoleciu bohaterka mojego” Grasshopper „, a ja to wszystko Moskwa oskarża o zniesławienie główny dowód - Podobieństwo zewnętrzne:.. Pani pisze farb jej mąż ma lekarza i mieszka z artystą. " Ta pani była Kuv-shinnikova. Ale nie tylko rozpoznała siebie. Chciałem się dowiedzieć o sobie w opowieści io Levitanie. Nauczył się i był urażony Według wspomnień Michaiła Pawłowicza niemal doszło do pojedynku Czechowa. Wezwanie nie nastąpiło, ale długo trwały przyjazne stosunki z Czechowem Lewitanem. Luka ta trwała kilka lat.\nHistoria tego konfliktu sięga wiosny 1891 roku. Według wspomnień Michaiła Pawłowicza, gdy tylko osiedlili się pod Aleksinem, natychmiast zaprosili Likę Mizinova - "piękną twarz", która wkrótce pojawiła się wraz z Lewitanem. Po drodze spotkali na łódce Bylima-Kolosowskiego, który dowiedział się od nich, że Czechow wynajął daczę w pobliżu posiadłości. Lyka przebywała z Czechowami nie długo. Poszedłem z nimi odwiedzić Bylim-Kolosovsky i wyjechałem. Maj 17, 1891, Anton Pawłowicz pisał szybko uporhnuvshey nich „złoto, perły i fildekosovoy Lick” o zbliżającym się przenieść do nowego domu na wsi i zaprosił ją przyjść „wąchać kwiaty, ryby, chodzić i ryk.” Wesoły list, który Czechów podpisał: "Twój sławny przyjaciel Guniyadi-Janos." Imię, które Czesk przywłaszczył sobie. oznaczało to nazwę leku przeczyszczającego. Po tym komicznym liście pojawiły się inne, pełne niewyczerpanego humoru. Jednak, jak pokazuje czas, za fajerwerkami dowcipów nie było tak prostej sytuacji.\nCo wiemy o intymnym życiu osobistym pisarza w tym czasie? Czechow nie lubił być szczery, nie lubił mówić o swoich "zwycięstwach". Czy to dziwne, że dla ludzi, którzy dobrze znali Antoniego Pawłowicza, którzy byli częścią jego wewnętrznego kręgu, wiele w osobistym życiu pisarza pozostało z siedmioma pieczęciami. Tymczasem lubił kobiety. Lazarev-Georgian mówi:\n„W latach osiemdziesiątych, kiedy spotkał się z Czechowa, wydawał mi się bardzo piękne, ale chciałbym usłyszeć kobiecy opinię o wyglądzie Czechowa, a ja zapytałem kobietę o wyjątkowej urody, kiedykolwiek spotkał się z Czechowa, który był Czechowa na perspektywy kobiecej?\nOna odpowiedziała: - Był bardzo przystojny. "\nNemirovich-Danchenko również świadczy o sukcesie pisarza u kobiet, ale tłumaczy to inaczej. „Rosyjski inteligentna kobieta, - pisał - nic nie dało człowiekowi denerwować tak bezinteresownie jako talent myślę, że może on być fascynujące..” Bunin powiedział inny głębiej Powodem tego sukcesu: „To niesamowite, wiedział serce kobiety, subtelna i. odczuwalne kobiecość, w tym obrazów, rodzi się we śnie, istnieją obrazy fascynujące, było wielu, którzy go kochali, i mało kto mógł się spodoba, rozmawiać z kobietami, ich dotknąć, włączyć je w duchowej bliskości. „Tak, kochałem Czechow był, widocznie, jest dużo, ale czasami on, prawdopodobnie, i nie podejrzany jego trzonek. A potem, kiedy wiedział? Częściej niż nie, możemy tylko zgadywać, jakie reakcje miały te kobiety od Antoniego Pawłowicza.\nW lecie 1889 roku, kiedy udręczonego chorobę i śmierć brata, Czechow był w Odessie, poznał młodą aktorkę z Teatru Małego Glafira Viktorovnoj Panova, który niedawno dołączył do baletu teatru do dramatu. W Odessie Panova działała jako Negina ("Talenty i wielbiciele"), Elvira ("Don Juan"), Mariana ("Tartuffe"). W listach Czechowa znajdują się odniesienia do tej znajomości, ale tylko pamiętniki współczesnych dają podstawy do przypuszczenia, że była to nie tylko znajomość, ale także hobby. Jednak niezwykle krótkoterminowe. Wtedy żona aktora Lensky próbowała się nawet ożenić, ale Czechow zdecydowanie unikał tych nieznośnych kłopotów.\nNajbliższym środowiskiem kobiecym pisarza byli przyjaciele Marii Pavlovny, bywalcy w domu Czechowa. Wszyscy zostali przyjaciółmi Antona Pawłowicza. Młody pisarz, który szybko zyskał szeroką popularność, wesoły, czarujący człowiek, stał się duszą tej wesołej, wesołej kompanii. Najwyraźniej niektóre z tych dziewczęcych okolic czuły się bardziej niż przyjazne dla Czechowa. Był śmieszny odcinek. Kiedy Czechow, idąc do Sachalinu, usiadł w Jarosławiu na łodzi, był jeden z jej przyjaciół Maria Pawłowna - Kundasova, nazywany rodziny Czechowa „Astro-NJCM”. Potem niektóre cechy tej dziewczyny trafią do Rasudiny, jednej z bohaterek powieści "Trzy lata".\nCiekawe, jak Czechow zgłosił to nieoczekiwane spotkanie na parowcu. „Ze mną - nishet on Maria Pawłowna - jeździ Kundasova dokąd idzie i dlaczego, nie wiem kiedy ja zaczynam wypytywać o to, że oddaje się w niektórych dość niejasnych założeń o kimś, kto wyznaczył ją na randkę w.. wąwóz w pobliżu Kineshma, następnie walcowane szalony śmiech i zaczyna tupać nogami i dziobać jego łokieć na straszne pojechaliśmy i Kineshma i wąwozy, a to trwa nadal iść, której ja, oczywiście, bardzo szczęśliwy sposób:.. Wczoraj, po raz pierwszy w swoim życiu Widziałem, jak je, je nie mniej niż inne, ale mechanicznie, jak owsiane żucie ". Sytuacja była zarówno komiczna, jak i nieoczekiwana. Wygląda na to, że Czechow nie spodziewał się takiej uwagi od Kundasova.\nW październiku 1889 roku w zakresie Maria Pawłowna weszła Lydia Stahievna Mizinova, początkujący nauczyciel języka rosyjskiego i współpracownik Maria Pawłowna gimnazjum Rzhevsk. Młoda dziewiętnastoletnia dziewczynka natychmiast uderzyła w swoich niecodziennych piękno. „Lydia Mizinova - tzw Face - napisał Shchepkin TL-Kupernik - była kobietą wielkiej urody, prawdziwy” Księżniczka łabędzi „rosyjskich baśni, jej popielate włosy kręcone, piękne szare oczy pod bardzo ciemnymi brwiami, wszystko niezwykła miękkość i niewysłowiony urok w połączeniu z całkowitym brakiem łamanej, a nawet nieco surowej prostoty czyni to uroczy wydawała się nie tylko wiedział, jak ona jest piękna, ale wstydzić i obraził, gdyby tak zacząć mówić,. ale bez względu na to jak próbować, nie mógł zapobiec, to na jej obor Widzieli ich na ulicach i wpatrywali się w teatry. Poza tym okazało się, że była bardzo towarzyską osobą. Wesoła i dowcipna, była w stanie energicznie utrzymać ostrą nieformalną rozmowę, żart i żart. Wkrótce "piękna twarz" stała się popularna i regularna w domu Czechowa. Sądząc po komiksowym napisem na książce, którą przekazuje Czechowowi, szybko rozwijają najlepsze stosunki. Wiosną 1890 r. Dużo pracowała w Bibliotece Rumiancewów, wydobywając z Czehowa fragmenty rzadkich książek. Potem była na stacji w Jarosławiu w liczbie eskortowanych Czechowa w daleką podróż.\nLitery Czechowa z Bogimova wiosnę 1891, pozornie niefrasobliwe kontynuował te relacje, które zostały utworzone z jego „Maiden złotowłosej” od pierwszych dni jego wygląd w domu. Jednak wszystko było znacznie bardziej skomplikowane. W atmosferze wesołych rozmów i przyjaznych wyborów powstały między nimi bardzo trudne relacje.\nDużo później, w 1898 roku, Lika wyśle Czechowa z Paryża swoje zdjęcie, a na jego końcu napisze strofę Apukhtina:\nCzy moje dni będą jasne, nudne, Czy wkrótce zniknę, rujnując moje życie? Znam jedno, do grobu, Myśli, uczucia, piosenki i moce - Wszystko dla Ciebie!\nPotem następował napis: "Mógłbym napisać to osiem lat temu, ale piszę teraz i napiszę za dziesięć lat".\nPotem za latami były te złożone relacje, pełne nieporozumień, niespełnionych oczekiwań, ukrytych i oczywistych polemik.\nLeonid Grossman, autor dokładnego badania „Novel Nina Zarechnaya” w poszukiwaniu klucza do tych stosunków bezwarunkowo zaakceptował wersję twarze, sprowadza się do faktu, że Czechow nie znaleźć siłę do uczuć i szerokości psychicznego do reagowania na jej szczerej i głębokiej miłości. "Złotowłosa" dziewczyna o oryginalnym charakterze - pisał L. Grossman - niewątpliwie go lubiła. Ale nie odważył się przekroczyć granic, z obawy przed nierozerwalnymi więzami. Dopiero znacznie później, małżeństwo wydawało mu wartość w życiu, ale to się stało w obliczu nadchodzącej śmierci „Chodzi zatem nie jest w naturze Czechowa Twarze stosunków i jego negatywne nastawienie do więzi małżeństwa jako takiego. Dlatego naukowcy doszli do wniosku.” Tak, - pisał - nie było powieści, tylko nieszczęśliwą miłość Liki. To absolutnie niewątpliwie wynika z jej nocnych listów do Czechowa, pełnych wyrzutów, oburzenia i najbardziej gorzkiej ironii. Nie znosi Lermontowa - Dla upału duszy, zmarnowanego na pustyni. "\nTa sama wersja - wersja Leakeya - sympatycznie wyłożona przez Grossmana i w innej wersji. „Z listów Mizinova jasne - pisze badacz - że w stosunkach z Czechowa tworzy pewną” Turgieniewa „sytuacji: dzielna dziewczyna otwarcie mówi do swojej ukochanej o swoich uczuciach do niego, ale on odmawia szczęścia, aby zachować swoją niezależność (” Asya " "Rudin") ".\nJest to jednak coś więcej niż podążanie za wersją Lika. W rzeczywistości, nawet w uznaniu Misin-voy w 1898 r., Jest kwestią tego, co mogła napisać te słowa i osiem lat temu. Mógł, ale z jakiegoś powodu nie pisał. Tak więc, w każdym razie, patrząc wstecz na przeszłość, ona szacuje swoje poprzednie wyjaśnienia z Czechowem.\nDlatego nie jest to proste, nawet wersja Leakeya. Ale był też punkt widzenia Czechowa. Z wielu powodów trudno go złapać, ale wciąż różni się od wersji Lika. A co najważniejsze, istniały ich prawdziwe relacje, które miały własną logikę rozwoju. I, jak pokazały wydarzenia, logika jest nieubłagana, co, gdy tylko była zdeterminowana, nie była już w mocy, by zmienić ani Czechowa, ani Likę.\nW styczniu 1891 r. Rozpoczął się początek ich korespondencji. Jego pierwszy list do Antoniego Pawłowicza Lika został wysłany 9 stycznia, trzeciego dnia po jego wyjeździe do Petersburga. Czechow odpowiada na nią 11 stycznia. List Liki jest zdenerwowany i zdezorientowany, podobnie jak jej nastrój, musiał być jeszcze bardziej niekonsekwentny. Więc powiedziała, że rano, napisał do niego list, który został „ciągły płacz”, ale zniszczył go, a teraz pisze w innym tonie, a pisze się nie mogę zrozumieć, jak rano będzie „pisać do nas ponury”. Teraz już wydaje jej się, że to wszystko jest nonsensem. "\nOdpowiedź Czechowa zaczyna się żartem. "Uczony w Dumie!" - Zwraca się do Liki, która służyła wtedy w radzie miejskiej. Ten figlarny ton jest zachowany w całym liście, ale jakże kolorowy jest ten fajerwerk żartów! Oto przypadek - dzięki za program wysłany do szkół Sachalin. Czechow informuje, że jutro wyśle ten program. "do ciężkiej pracy" i natychmiast wyjaśnia: "tj. na Sachalinie." Dziękuję bardzo i kłaniasz się na nogi. " Tutaj żart łatwo składa tylko szczerą wdzięczność i być może coś podobnego do czułości.\nPonadto mówimy o tej części listu Lika, gdzie jest jej Petersburgu podróży charakteryzuje Czechowa, wykazując całkowite niezrozumienie stan umysłu swego towarzysza. Jak mogę jej o tym powiedzieć? Czechow napisał: „Jeśli chodzi o fakt, że mogę zjeść obiad i kolację z 5 razy, mylisz się: mam obiad i kolacja 14 razy bluesa, w przeciwieństwie do obserwacji, nie pozostawiają w Moskwie, i wziął ją ze sobą do Petersburga.”. Oto nowy rodzaj żartu. Żart tym razem powinien osłabić uczucie udręki, przykryć ukryte wyrzuty w niezwykle delikatnej formie.\nO jej stanie psychicznym Lika mówiła nie tylko niekonsekwentnie, ale także nieco zmyślnie, czy coś. Czy to nie "kobiety" Taganrogu przypomniały Czechowowi tę część jej przesłania? W każdym razie, ale tylko tutaj żartuje już w inny sposób. "Czy chcesz udać się na Wyspy Aleuckie?" Pyta Likę i od razu podsumowuje: "Tam będziesz procami". "Asshole"! - jedno słowo z leksykonu wychowanych pań prowincjonalnych - i wszystko jest na swoim miejscu. I znowu z pomocą żartu, a co za tym idzie żartu. A potem zaczyna się żart - Anton Pawłowicz obiecuje dostać darmowe bilety do Liki i jej "Bartsalu lub Bucefalu". Jednak z dość skomplikowanego dowcipu. Czechow celowo myli nazwisko wielbiciela i narzeczonego Liki - Eugene Ballas z nazwą moskiewskiej postaci teatralnej i nazwą mitologicznego konia. "Duma Scribe" marzył o karierze teatralnej. W 1890 roku Lika próbowała wejść na scenę, ale poniosła porażkę. Następnie zaczęła uczęszczać na zajęcia do Moskiewskiej Szkoły Teatralnej z AF Fedotovem, do czego Czechow był bardzo sceptyczny i, jak się później okazało, nie bez powodu. Talent artystyczny, nawet skromne umiejętności, Lika nie miała.\nPo tej najtrudniejszej części listu, ton zmienił się drastycznie. Delikatnie, sympatycznie, nawet delikatnie, Czechow zapytał: „Czemu śledziennik rano i dlaczego zignorował nas, że napisałem to rano Och, Likisha, Likisha ?!” Czy nie jest to rozmowa pomiędzy dobrym dorosłym wujkiem a nastolatką? No cóż, Lika urodziła się 8 maja 1870 roku - to znaczy, że była młodsza od Antoniego Pawłowicza od 10 lat. A dom Czechowa przyszedł dziewiętnaście lat dziewczynkę i był zaskoczony jego braci młodzieńczy wygląd tak, że przypomina Michaił Pawłowicz, „był jakoś dziwnie, że była również nauczycielem szkoły średniej, chociaż właśnie otrzymał na to stanowisko.”\nNastępny żart wyrasta buffoonery: istnieją pewne „Trophy” i „pryszcze” - wymyślone przez fanów Czechowa Leakey, którego ona rzekomo odwzajemnianych - ale autor stwierdza obliczu zażartej nienawidzący jego adresatki ( „Chciałbym Ci sparzyć wrzącą wodą”). A potem pół żartem pół serio ponownie o najważniejsze: list Twarze tonu i jednocześnie o niej, o jej stan. !? „Jego list zawrzeć w następujący sposób:” Ale wstydzić wysłać taki list: „Dlaczego jesteś zawstydzony napisał list, a nawet myśleć, że dokonałeś babilońską pandemonium, aby nie wkładać za stołem oceny (w radzie miasta - GB). który ocenia każdy krok i akt powyżej środków. zapewniam cię, wybitnie przyzwoity, suchej, niski profil, a do wszystkich pozorów, jest napisane przez człowieka z wyższych sfer ". To znowu wskazówka dla tak obcych obyczajów Czeczenii, spokojny żart, rada by być prostszym, bardziej naturalnym.\nPotem pojawia się motyw goryczy spowodowany całkowitym niezrozumieniem tej dziewczyny, ani jego, ani jego życia. Jednak to uczucie kryje się również w żartach - nieoczekiwanym cytacie z operetki "Piękna Elena":\nAby ją zadowolić, muszę być wesoła. Trulala! Trulala!\nList kończy się w następujący sposób: "W społeczeństwie wysokim jest złe życie." Pisarz (przyjaciel Mishy) pisze do mnie: "Ogólnie moje czyny są złe - i nie żartuję, że myślę, aby udać się do Australii".\nJesteś na Aleutach, ona jest w Australii! Gdzie mam iść? Łapiesz najlepszą część ziemi. Żegnaj, złoczyńcu mojej duszy.\nTwój słynny pisarz.\nCzy nie poślubię Mamuna?\nNapisz mi jeszcze trzy linijki. Błagam cię! "\nZupełnie oczywiste jest, że Czechow nie tylko przyciąga do wspólnego faworyta swojej rodziny. List mówi także o uważności i serdeczności Czechowa. Wszystko to było bardzo obiecujące. W końcu nie pisał takich listów do nikogo. Natychmiast jednak pojawiła się możliwość odrzucenia i nieporozumienia, których źródłem mogłyby być wyłaniające się różnice w poglądach, gustach. Wydaje się, że coś już w tym czasie zaalarmowało, a nawet zniechęciło pisarza do jego młodego fana. I fakt, że Lika nie była dla niego obojętna - oczywiście ten Czechow zrozumiał. Skąd wzięła się irytująca dziwność tej zniewalającej dziewczyny? Niezręczność i kanciastość młodości czy coś poważniejszego - cechy natury, charakteru?\nCzy Chekhov otrzymał odpowiedź na to pytanie? Jak zobaczymy, złożoność ich stosunków była determinowana głównie tym, że nigdy, przynajmniej przez długi czas, nie mógł odpowiedzieć na to pytanie z całkowitą jasnością i pewnością. Obraz Leakey'a migał przez cały czas różnymi kolorami, był płynny i nieuchwytny. Ale nawet w bardzo kruchości konturów jej charakteru było coś bardzo obcego dla Czechowa. To najwyraźniej z góry ustalało ich późniejsze relacje.\nNastępnie, w styczniu 1891 roku, w listach do Czechowa, Lika zaczyna sensownie wymieniać Levitana jako swojego wielbiciela.\nMisinova spotkał się z Levitanem mniej więcej w tym samym czasie, co z braćmi Czechowami. Często spotykała go w salonie dyletanta-artystki Sofii Pietrowna Kuvshinnikovej. Sofya Petrovna była uczennicą Levitana i od końca lat 80. poszła z nim na letnie szkice. Żona lekarza policyjnego, nie różniła się pięknem i młodością, ale była kobietą wyjątkową, utalentowaną i błyskotliwą. Levitan przez długi czas był z nią nierozerwalnie związany. Nie przeszkadzało to jednak w romantycznych opowieściach, które często pojawiały się w Levitanie i często płynęły bardzo gwałtownie. Kobiety odnosiły sukcesy z Levitanem i dobrze je znały. W kabinie w Kuvshinnikovej, gdzie często byli również bracia Czechowa, Lika stała się jej własną osobą. A potem zaczęło się hobby.\nLika jest szczera z Czechowem, nie bez rozmyślności, a czasem nawet wyraźnie intryguje go. W liście z 13 stycznia 1891 roku, informującym, że widziała ją w domu z Czechowa Lewitana, napisała: "I wiesz, gdyby Levitan był trochę podobny do ciebie, zaprosiłbym go na obiad." Leonid Grossman wyjaśnił całą historię z pragnieniem Liki, by przezwyciężyć chłód Czechowa. "Zwykłym manewrem" - pisał Grossman - "jest ekscytacja z zazdrości!".\nUznając, że Levitan był prawdziwym bohaterem Liki, ponieważ "uwielbiała połączenie sławy i męskiego piękna", badaczka jednocześnie uważała, że nie ma hobby Levitana, ponieważ jej serce należało już do innego.\nNiech tak się stanie, zgadzamy się z wersją Grossmana. Konieczne jest jednak uznanie, że w tym przypadku Lika wybrała najgorszą możliwość osiągnięcia swojego celu.\nCzechow odpowiedział Lice na jej list z 13 stycznia nie od razu, ale dopiero 21. Napisał:\n„Pragnę cię zadowolić, Lydia dostouvazhaemaya Stub hievna: Kupiłem dla Ciebie przez 15 kopiejek papieru i kopert moja obietnica spełnione myślę, że ten papier będzie w pełni zaspokoić wyrafinowane gusta wyższych sfer, do których należą Lewitana, Fedotow dyrygent Konno -... kolejowa.\nJednocześnie, pozwólcie mi się zdenerwować, droga Lydio Stachiewna: Nie wrócę do środa przyszłego tygodnia.\nPrzepraszam, że list jest tak niedbale napisany; Jestem podekscytowany, drżę i obawiam się, że wyższy świat dowie się o naszej korespondencji. "\nCzechow jest wierny sobie - podążają za nim żarty. Ale w przeciwieństwie do tego listu do poprzedniego! Są żarty, ale nie ma ani serdeczności, ani czułości. Nie "Li-Kushi", ale jest "ceniona Lydia Stachiewna". Oczywiście jest to również żart, ale zupełnie inny ton. Co to miało znaczyć? Może Chekhov naprawdę był zazdrosny? Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Ale fakt, że był zdenerwowany i zszokowany - to chyba niewątpliwe. A może był zirytowany wybraną twarzą.\nPotem Czechow wrócił do Moskwy i wszystko szło tak, jak poprzednio. Tak jak poprzednio, Lika jest mężczyzną w domu Czechowa. Podczas nowej podróży do Petersburga, a następnie za granicą, Anton Pawłowicz znów dokucza Lyce. Tymczasem twarze relacji z Lewitana, najwyraźniej, że w dalszym ciągu rozwijać, tak że jej przybycie Aleksin z artystą nie został zaskoczony przez Czechowa. Spotkanie odbyło się w rodzinnej atmosferze Czechowa - wesoło i swobodnie. Michaił Pawłowicz tak wspomina ten epizod: „Przyszła do nas na łódce przez Serpukhov z Lewitana, i szczerze mówiąc, nie mieliśmy dokąd obaj podwaliny dla śmiechu, niewyczerpane nasilenia Antona Pawłowicza, kochankowie wzdycha Levitan, który kochał pomanernichat pań. ". A potem Lika zniknęła. Nie odpowiedziała na zaproszenie, które podano powyżej, do listu Czechowa z 17 maja. Pozostaje bez odpowiedzi pismo z dnia 23 maja, który Anton Pawłowicz, odnosząc się do porządku Maszy, Lika poinformował, że siostra czeka na listy od niej. Następnie, po przerwie, 12 czerwca, Anton Pawłowicz wysyła jej nowy list. Oto początek:\n„Charming, Amazing twarz! Zainspirowany czerkieski Levitan, zostały całkowicie zapomniane, który dał jego brat Ivan obiecuję przyjść do nas w dniu 1 czerwca i nie reagować na siostrę literę. Ja również napisałem do was w Moskwie, zapraszając, ale moja list pozostał głosem wołającym na pustyni ".\nRezydencja Mizinovoya Czechowa już wtedy wiedziała. Na początku czerwca była w posiadłości jej ciotek - Panafidina i Johansson - Pokrovsky. Tutaj już czekał na Levitana, który wraz ze swoim nieustannym towarzyszem Kuvshinnikovem, wraz z majątkiem Pokrowskiego w Spokoju, osiadł. Czechow dowiedział się o tym od Levitana.\n„Piszę do Ciebie - Levitan poinformował go pod koniec maja - od uroczych zakątków ziemi, gdzie wszystko z powietrza, a kończąc, Bóg mi wybaczy, ostatnią rzeczą, że albo nie jest mały owad na ziemi przenika przez to, że - boski Lika!\nJeszcze jej tu nie ma, ale będzie tu, bo ona nie kocha cię, jasnowłosa, ale ja, wulkaniczna brunetka, i przyjdzie tylko tam, gdzie jestem. Boli cię czytać to wszystko, z powodu miłości do prawdy, nie mogłem tego ukryć. "\nI przyszła Lika. O tym Czechow dowiedział się z następnej litery Lewitanu. Donosi, że czyta opowiadania Czechowa, podziwia je, zwłaszcza historię „Szczęście” Levitan napisał natychmiast: „Wczoraj czytałem tę historię głośno Sofia Pietrowna i Lika, i oboje byli zachwyceni Można zauważyć, kim jestem hojny, czytam swoje historie. Lika i podziwiam, to jest prawdziwa zaleta. "\nCo przyniosło Mizinova do Pokrovskoe? Jeśli zastosujesz się do wersji L. Grossmana - pragnienia wywoływania Czechowa uczucia zazdrości. Jednak to pragnienie było zbyt długie, a zbyt daleko prowadził Lika. W każdym razie - czy Misinov został porwany przez grę rozpoczętą przez nią, czy też został porwany przez "wulkaniczną brunetkę" - była z nim.\nCzechow nie zapomniał wspomnieć w swoim liście, że był świadomy rozwoju wydarzeń. "Pokłoń się Levitanowi", pisał do Liki, "proście go, aby nie pisał o tobie w każdym liście, po pierwsze, to nie jest hojne z niego, a po drugie, nie dbam o jego szczęście". I dalej: "Bądź zdrowy i przerażający i nie zapomnij o nas". Następnie podpis w postaci strzały przebitej przez serce. Tak więc znowu pojawiły się te znaczące "procy".\nKiedy Czechow pisał list, przyszła wiadomość od Liki. List jest nieco dziwny. Przygotowana celowa niegrzeczna bezczelność i skargi na zdrowie. Zwracając uwagę adresata na dziwny styl jej pisania (obfitość takich "słodkich słów" jak "bękarty", "obozhralsya" itd.) I żartując z tego, Czechow odpowiedział na jej skargi. "Możesz wieczorami pływać i chodzić na spacery." To wszystko moja pobłażliwość... Mam wszystkie moje wnętrze pełne mokrych i suchych świszczących oddechów, pływam i chodzę i wciąż żyję. "\nW końcu, w tym samym tonie, w żadnym wypadku żartem, napisał: "Przyjdź, a potem będzie źle." Wszyscy ci się łudzą, ja też.\nPrzyjdź, czy będzie źle? Co to jest? W każdym razie nie zazdrość. Najprawdopodobniej ostrzeżenie. Miłe, przyjazne ostrzeżenie.\nCzechow doskonale zdawał sobie sprawę z słabości swojego przyjaciela, którego talent nigdy nie był zmęczony podziwem. Kiedy raz w Babkin, Levitan nagle padł na kolana przed Marią Pawłowną i namiętnie wyjaśnił jej w miłości, ona, całkowicie zdezorientowana, pobiegła do tej wiadomości z bratem. Według wspomnień Marii Pavlovny, Czechow powiedział do niej:\n- Ty, oczywiście, jeśli chcesz, możesz wyjść za niego, ale pamiętaj, że potrzebuje kobiet w wieku Balzaka, a nie takich jak ty.\n„Wstydziłam się przyznać do swego brata - napisała Maria Pawłowna - Nie wiem, co to jest” kobieta wieku”, aw rzeczywistości, ja nie zrozumieć sens wyrażenia Czechowa, ale czuł, że coś ostrzega mnie ". A to wystarczyło Marii Pavlov.\nTym razem sytuacja Czechowa była oczywiście znacznie bardziej skomplikowana. Jednak znalazł w sobie siłę i szerokość duszy, aby ostrzec dziewczynę również w tym przypadku.\nPóźniej Lika ponownie skarżyła się na zdrowie, a 20 czerwca Chekhov wysłał jej nowy list - opiekuńczy, ze szczegółową poradą medyczną, która zakończyła się tak: "Nie napiszę do ciebie ponownie". Czechow najwyraźniej wierzył, że Lika w najbliższych dniach przyjdzie do Boghimova.\nReszta nie jest zbyt jasna, ponieważ kolejne dwa litery Czechowa nie mają daty. Najprawdopodobniej jednak, że zostały napisane, kiedy stało się jasne, że twarzy nie zamierza słuchać ostrzeżeń i Czechowa ponownie wyruszył na zwykłej drodze żart, ale tym razem szerzący się żarty, dowcipy, krotochwila. Kolejne listy do Lika są napisane w tym stylu.\nPrzesyłam ci moją twarz. Do zobaczenia jutro. Nie zapomnij o swojej Petya. Całowanie 1000 razy.\nKupiłem historie Czechowa: cóż za rozkosz! Kup i ty.\nŁuk do Maszy Chekhova.\nA oto kolejny list, także z Bogimowa:\n"Droga Lydio Stakhivna!\nKocham cię namiętnie, jak tygrys i proponuję ci rękę.\nPrzywódca poochów Golovin-Rtishchev. „Tak, wszystko wlewa się buffoonery. Jest łatwo zauważyć jednak, że to stanowisko jest zajęte przez Czechowa, został zmuszony. Nie ulega wątpliwości, że miał głębokie poczucie goryczy. Spowodowane to było wątpliwe w smaku i tonu obyczajowa Leakey, więc bez znaczenia dla jego wyobrażeń o normy grzeczności jej lekkomyślne działania Wreszcie, -. możemy spierać się o sile uczuć Czechowa dla „Maiden złotowłosej”, ale jest to mało prawdopodobne, by wątpić, że uczucie było głęboko urażony, jednak umieścić go w trudnej sytuacji, w rzeczywistości, jak on.. miał się zachowywać w zgięciu vsheysya sytuacja? wyzwolić rozdrażnienie, podrażnienie, być w pozycji zranionego respiratora? Nie, to Czechow, że to niemożliwe, niemożliwe jest zarówno w magazynie, jego charakteru, a on jest przekonany, że jest to niemożliwe, ponieważ silnie w zgodzie z jego koncepcji godności człowieka.\nCo więcej, Czechow nigdy nie zapomniał, że jest o wiele starszy od Leakeya, i to doprowadziło do jego stosunku do niej cień współczucia i litości, której nieuchronnie odczuwa dorosły, gdy widzi błędy młodości i braku doświadczenia. Podobno cały ten złożony zakres uczuć i posiadał go, gdy pisał "Poprygunyu".\nCzechow nie sarkastycznie przy okazji, że 40-letnia Kuvshinnikova rozpoznała się w bohaterce tej historii. Z mężem nie było nic wspólnego z wizerunkiem Dymova. To był zwykły policjant, który nie lśnił żadnymi talentami. Inny bohater opowieści - Ryabovsky - jest podobny do Levitana, oprócz tego, że jest także artystą. A przecież zarówno Lewitan, jak i Kuvshinnikova "nauczyli się" siebie. Dlaczego? Wyglądał jak salon Kuvshinnikova. Pisarz najwyraźniej specjalnie się tym zajął, ponieważ oznaki tego salonu zostały odtworzone dość dokładnie. Istniało inne, ważniejsze podobieństwo - podobieństwo moralnej istoty stosunków, które rozwinęły się między małżonkami Kuvshinnikov, Levitan i Mizinova.\nPróbując wyjaśnić, co spowodowało ślady Salon Sofia Pietrowna, Michaił Pawłowicz pisał. „Najwyraźniej Anton skazany pod prysznicem Sofia Pietrowna W końcu nie wytrzymał i napisał historię.” The „Coś Grasshopper jak to wyjaśnia również historię i.. Maria Pawłowna pozostaje jednak jedno bardzo ważne pytanie: co w końcu była odpowiedź ostatnia kropla Czechowa na to pytanie jest prawdopodobnie, w swoich wspomnieniach Shchepkina Cooper, Nick, który doskonale dobrze znał wszystkich uczestników w wydarzeniach ona też, jak ?. Michaił Pawłowicz, Tol ko dokładniej, poinformował, że Czechow „lubił Sofia Pietrowna”, a następnie tego wyjaśnienia: Safony”, który jest niesamowite gry Yermolov ukazujący tragedię starzenia Safony, miłość, która Phaon zainteresowany młody Melita„W momencie przeszłości tragedii Grillparzer w Moskwie.”. Anton Pawłowicz nazwał Sofię Pietrowną - Safo, Likę - Melitę i zapewnił, że Lewitan będzie odgrywał rolę Faona. „Wiarygodność dowodów nie ma wątpliwości. W kolejnych liter, Lika, ironicznie o swojej relacji z Kuvshinnikova, Czechow zawsze zwraca ostatni Safona.\nUpadek roku 1891 był ewidentnie kulminacją krótkiej powieści Levitana i Liki. W tym czasie artysta przeprowadził się z wioski Zatishye do majątku ciotek Likiny Pokrovskoe. Napisano jedno z arcydzieł lewickich - "Whirlpool", portret Panafidina i serię szkiców. "Te wspaniałe szkice Tverów z Levitanu" - pisał Leonid Grossman - "kojarzą się z jego zadumą z szarooką dziewczyną o poplamionych włosach." Etiuda "Jesień" wiosną 1892 r. Levitan przedstawi Likę.\nWygląda na to, że historia z Liką okazała się dla Czechowa bardzo nieprzyzwoita. Przypomnijmy raz jeszcze ostrzeżenie, jakie w swoim czasie uczynił Antonowi Pawłowiczowi dla jego siostry, wskazując, że Lewitan potrzebuje kobiet w wieku Balzaka. Te wymagania właśnie odpowiedział Kuvshinnikova, który był trzynaście lat starszy od Levitana i, oczywiście, nie gorszy niż Czechow znał tę cechę artysty. Stąd charakterystyczna cecha jej zachowania: Sofya Pietrowna nie tylko nie obawiała się rywalizacji młodych dziewcząt, ale, przeciwnie, jak pisała Shchepkina-Kupernik, "uwielbiała otaczać się młodymi twarzami".\nWszystko to pomaga uchwycić jeszcze jeden ważny odcień w opowiadaniu "Skakanie". Po tym wszystkim, że jest zbudowany jako historia upadku młodej kobiety - kobiety wietrznej, łagodny, które zaostrzyły wir upiornym istnienia w świecie interesów grosza i uczucia kobiety, która jest tylko w finale zobaczyliśmy prawdziwe wartości są notowane na blichtr, blichtr i blichtr ponownie. Ale Kuvshinnikova była zupełnie inną kobietą. Silna i bardzo celna natura, dobrze wiedziała, czego potrzebowała, i wiedziała, jak osiągnąć jej cel. Udało jej się utrzymać pozycję w domu i pod rządami Levitana, a po skandalu spowodowanym publikacją "Jumping". Nie, Czechow miał wszelkie powody, by szydzić z tego, że Sofia Pietrowna uznają siebie za dwadzieścia lat bohaterka tej historii. Kolejna rzecz Mizinov. Jeśli ktokolwiek mógłby sprowadzić Antona Pawłowicza do tego smutnego tematu, to Lika Mizinova.\nPo publikacji "Poprygunyi" nie tylko Levitan został obrażony, ale także inny przyjaciel Czechowa, Lensky, był obrażony. Często odwiedzał także kabinę Kuvshinnikova i postanowił teraz znaleźć się w jednej z postaci "Poprygunya" - w postaci grubego aktora. Rodzina Lenskych przerwała wszelkie stosunki z Antonim Pawłowiczem. Ale Mizinow, wręcz przeciwnie, od wiosny 1892 roku, staje się szczególnie częstym gościem Czechowa. Rozpoczyna się nowa podróż po jej skomplikowanych relacjach z pisarzem.\nPierwsze listy Antona Pawłowicza do Liki po długiej przerwie pełne są dowcipów na temat jej krótkotrwałej powieści. 27 marca żartuje na temat swojej obietnicy wynajęcia daczy obok kupców Czechowa. "Twoja dacza w części Rzeźnika jest pod wieżą strażniczą - tam jesteś sercem i duszą, jesteśmy dla ciebie niczym." Byliśmy zeszłorocznymi szpakami, których śpiew już dawno został zapomniany. " W Rzeźnik's było wnętrze Kuvshinnikova. I koniec listu: "Lika, nie kocham cię tak namiętnie." Kocham w tobie przeszłe cierpienia i młodość mojego zmarłego. " Dowcipy na temat trójkąta Kuvshinnikova - Levitan - Mizinova przeważają w kolejnych listach. I nazywa Lika Melitą, Kuvshinnikovu - Safon. Pismo z 29 marca zaczyna się od odwołania:\n"Droga Melito". Informując, że w pobliżu był pożar - majątek właściciela ziemskiego Kuvshinnikova spłonął, Czechow w nawiasie wyjaśnia: "Imiennik Safony".\nTen list, i smutny i pełen humoru: „Nie ma pieniędzy, Melita Lekko spaliny upust żaden ojciec Nakuru kadzidło I navonyal aromaty terpentyny z kuchni ma Ból samotności i co najważniejsze - nie Melita.........”\nLeonid Grossman soobshdet w swojej pracy: „W lecie 1892 Lydia zdecydował się na odważny krok jest gotowa zrobić wielką podróż razem z Czechowa na Krymie i Kaukazie trip trasy opracowane w szczegółach:.. Moskwa - Sewastopol - Batumi - Tbilisi - Gruzińska Droga Wojenna - Władykaukaz - Mineralne Wody - Moskwa ich dom, ostrzegła, że zamierza odbyć podróż na południe, „pani”, a zamówienia przez ojca. - szef ruchu - bilety na Kaukazie od początku sierpnia, podczas gdy w różnych miejscach pociągu (najwyraźniej w celu uniknięcia\nCzy Chekhov pojedzie z Liką podczas tej podróży? Kto wie. Niewątpliwie tylko to, że nie było jednoznacznej zgody co do wspólnej podróży i że nalegała na wypicie Mizinova. 18 czerwca 1892 r. Napisała do Czechowa: "będą bilety na Kaukaz, tzn. Ty i ja jesteśmy inni. I tak pójdę - sam albo nie - ale pójdę". Problem zbliżającej się epidemii cholery rozwiązał problem. A może dokładniej byłoby powiedzieć: pomógł w podjęciu decyzji. 23 czerwca, przygotowując się do walki z zbliżającą się cholerą, prosi o odłożenie problemów związanych z biletami.\nLika była oburzona i wysłał Czechowa bardzo zirytowany list, który zaczął się od wykrzyknika: "Zawsze wymówki!" Czechów odpowiedział w ten sposób na jej list. „Szlachetny, przyzwoity twarzy! Po wpisaniu mi się, że moje listy do niczego nie zobowiązują, I odetchnął głęboko westchnął, a tu piszę do was teraz długi list, bez obawy, że każda ciotka, widząc to, żeni mnie na tym potworze jak jesteś po jego stronie też Spieszę zapewnić, że list w moich oczach są istotne tylko pachnące kwiaty, ale nie ma żadnych dokumentów. Baron Shtakelber pass-gu, kuzyn i Dragoon oficera, że nie będzie przeszkodą do nich. " Chodzi o fanów Liki, o jej otoczenie. "My, Czechowie", kontynuuje Antoni Pawłowicz, "w przeciwieństwie do nich, Ballasam, nie ingerujcie w młode dziewczyny. To nasza zasada." Jesteście więc wolni. " Najprawdopodobniej nie jest to tylko żart. Żart wyraźnie miesza się z ironią. A potem znowu o nowościach Melikhova. I znowu o Levitanie. "Marzysz o Levitanie z czarnymi oczami pełnymi afrykańskiej namiętności? Czy nadal otrzymujesz listy od swojego siedemdziesięcioletniego rywala i hipokrytycznie odpowiadasz na nią?" To dotyczy Kuvshinnikova. I dalej, komiks i jednocześnie, najwyraźniej zdanie najbardziej poważne: „W Tobie, Lika, wielki smok siedzi, i faktycznie, robię dobrze, co słuchać zdrowego rozsądku, a nie serca, zostałeś ugryziony”. I nagle, zupełnie bravura linia, być może, aby zagłuszyć goryczy proskolznuvshego uznanie: „Wtedy, dalej ode mnie, czy nie, Lika, wszystko w porządku: niech moja głowa zacznie się kręcić na swoich duchów i pomóc mi silniejsze zacisnąć pętlę, które już rzuciłeś mi na szyję. " Tym razem Lika poprawnie zrozumiała adresata. Na początku lipca napisała do niego: "A jak chciałbym (gdybym mógł) mocniej wzmocnić lasso! Tak, nie dla kapelusza Senki! Po raz pierwszy w życiu jestem tak nieszczęśliwy!" Mówiąc o "pierwszym razem", Lika, oczywiście, nie była do końca dokładna. Jednak teraz odrzuca przypomnienie o Lewicie z nieukrywanym rozdrażnieniem i irytacją. "Co to jest dla ciebie", pisze 2 lipca, "chcesz mi tak bardzo przypominać Lewitana i moje rzekome" sny "? Nie myślę o nikim, nie chcę nikogo."\nW późniejszej korespondencji stopniowo pojawia się inny temat - nieuporządkowany styl życia Leakeya. Musiała pracować, ale chwyciła się jednej rzeczy, potem drugiej, niczego nie doprowadzając do końca. Skarżyli się na zły stan zdrowia, ale palili; Lamentowałem z nudów, ale. spędzać noce w firmach homoseksualnych; Zapewniała ją, że nie brała wina w ustach, ale piła.\nOd dzieciństwa Lika dobrze znała języki. Teraz zdecydowałem się na tłumaczenia. Czechow natychmiast dostał za nią pracę. Jednak nie było tłumaczenia. W końcu okazało się, że po wykonaniu pracy przekazała ją komuś innemu. Czechow napisał do niej w lipcu 1892 roku: „Dałeś tłumaczenia niemiecka piosenka Wyobraźmy sobie, spodziewałem się, że tak naprawdę nie ma potrzeby poprawiania pracy dlatego, że jesteś chory, kisnet i ryczy pisałem Ci długie, obraźliwy list, ale rozmyślił...? wyślij to. Dlaczego? Nie możesz się przedostać, ale tylko denerwujesz nerwy. " Pod koniec listu Czechow powraca do tego samego tematu: „dobrze, powodzenia, Blondie, jest noc w innym czasie, aby nie rozgniewać mi Vasheyu lenistwo i proszę nie próbować usprawiedliwiać czynienia z pilną pracę i na to słowo, nie jestem.. Nie akceptuję żadnych wymówek, nie akceptuję ich ani nie rozumiem. " Ale Lika była usprawiedliwiona i urażona. Jednocześnie odniosła się nie tylko do faktu, że rzekomo zapomniała tego języka, ale także do swojego hobby jedną z głównych rzeczy. Jak? Nie masz go, pisze do niej Czechów, a "gdyby tak było, nie byłoby konieczne trzymanie tego w sekrecie".\nAle wiadomość oznaczona listopada 1892: „Drogi Likusya, piszesz, że jesteś nieszczęśliwy opuścić Melikhova i że w Moskwie nie masz dokąd pójść z melancholią Chcesz mi wierzyć, na pewno, mój anioł można odwrócić głowę.? do tego stopnia, że gotów jestem uwierzyć nawet fakt, że dwa i dwa. - pięć, mogę sobie wyobrazić, jak ty, biedactwo, tęskni w Arkhipova społeczeństwa Kupernik książki Urusova itp jak zniesmaczony Ci koniak i jak raj wydaje Ci Melikhovo.., kiedy jesteś w symfonicznym show w nowej niebieskiej sukience, którą, jak mówią, do ciebie bardzo prosto w twarz. "\nJednak Lika była nie tylko usprawiedliwiona, ale także obnosiła się z jej nieprzyjemnościami, swoimi hobby. Odważny i natychmiast przeraził jej sposób życia. A potem zaintrygowała Czechowa. „Żyję go - pisze 08 października 1892 - przyjdź, aby pomóc tak szybko jak to możliwe, aby go spalić, bo im szybciej tym lepiej Oh, ratuj mnie i pochodzą Bye LA Mizinova Och, jak wszystko jest brudne i złe...!”. W grudniu 1892 roku, Czechow pisał do niej z Petersburga: „Napisałeś mi rzucić palenie i picie, ale dym i pije oszukiwał w oczy dobre w tym sensie, że teraz może, obiad z przyjaciółmi, mówiąc:...” Zostałem oszukany przez blondynkę. "A oto odpowiedź Liki: czego tam nie ma!" Śnię o tobie i przypisuję te koszmary do tego, że muszę pić dużo szampana. Za każdym razem, kiedy przelewa kolejny kieliszek, myślę, i żałuję, że nie można pić „a następnie:” Piszesz, że ja cię oszukać - to nie jest prawda - ja tylko pić szampana i dopiero na święta !. "Trochę wyżej:". Pływałem że zatrzymanie nie może sama w sobie, jest konieczne, aby rozpocząć lekcje, wtedy wszystko pójdzie jak zwykle, „W tym czasie w listach Czechowa wyraźniej przejawia odcień, który został wcześniej wyjść czasami w planie :. obaw, przykrości, troska o silną i życzliwą osobę o bliską mu osobę, ale słabą, bez kręgosłupa. W lipcu 1892 roku Anton Pawłowicz napisał: "Lika, przyjdź do nas na zimę! Doskonale to przeżyjemy. Zadbam o twoje wychowanie i pokonam złe nawyki Ciebie. A co najważniejsze, ochronię cię przed Safoną.\nZimą i latem Lika często odwiedza Czechów, gdzie zawsze jest mile widzianym gościem. Ale nigdy nie nauczyła się rozumieć tego, co wydawało jej się tak drogie. W czymkolwiek wyrzekła się Antona Pawłowicza, także w egoizmie. „Ja jeść, spać, i pisać dla przyjemności - zapytaj Czechowa Lika we wrześniu 1893 roku - I jeść i spać, bo wszystko jeść i spać, nawet nie są obce tej słabości, pomimo swojej przewiewne jako Pismo?.. dla zabawy, jesteś uroczy, ćwierkały to tylko dlatego, że nie znają z doświadczenia całej masy i siły ucisku tym robakiem, wyniszczającego życia, jak kreda może wydawać się do was. " O cholera zbioru sezonu, który w tym czasie nie skończyła za niego, i wiele innych Czechowa oczywiście milczy. Przypominanie mi o tym było bardzo niewygodne.\nJednak wszystkie te wydarzenia rozwiną się później. W międzyczasie, w zimie 1891-92 życie Czechowa przebiegło jak zwykle, wszystkie na tym samym Małym Dmitrowce. Trudno było żyć. Poczucie niezadowolenia, "pragnienie zmiany miejsca" nasiliło się. Ciężkie wrażenia z podróży do miejsc głodnych zostały wyciśnięte, najwyraźniej, niełatwymi doświadczeniami związanymi z Liką. Do tego wszystkiego dodano myśli o coraz gorszym zdrowiu. Pragnienie, aby „żyć wśród ludzi”, a z drugiej strony, coraz bardziej jasne zrozumienie, że w celu zachowania jego życie, musi zmienić swoje miejsce zamieszkania, Czechow doprowadził do stanowczej decyzji opuszczenia Moskwy. December 16, poprawił się nieco po chorobach listopada pisze AI Smagin „Jeśli mam w tym roku nie ruszy do prowincji, a jeśli zakup farmy z jakiegoś powodu nie uda, to szanuję ich zdrowie będzie konkurować na wielki złoczyńca do mnie. wydaje się, że Rassokha lubię starą szafę, i że jeśli w przyszłym sezonie będę żyć w Moskwie i oddają się ekscesy papieru maratelnym The Giljarovsky czytać piękny wiersz, witając moje wejście w gospodarstwie, w którym albo usiąść lub wstać, lub kichnij, ale po prostu się połóż i nic więcej. z Moskwy muszę ".\nSmagin, na polecenie Czechowa, przez długi czas szukał na Ukrainie farmy w miejscach wybranych przez Antoniego Pawłowicza. Następnie Zankovetskaia dołączyła do tych poszukiwań, z którymi Czechow spotkał się podczas swojej następnej podróży do Petersburga pod koniec grudnia - na początku stycznia 1892 roku. Wszystkie te wyszukiwania okazały się jednak niejednoznaczne. Nie można znaleźć nic odpowiedniego. Potem zaczęli szukać majątku w środkowej strefie Rosji. Te wyszukiwania zakończyły się w lutym 1892 roku. „Zmieniłem Hoch-Lande, jej piosenki i nowotwory - - Czechow pisał do swego brata Aleksandra 23 lutego 1892 roku - to jest kupiony w dzielnicy Serpukhov, 9 mil od Lopasnya stacji dotyku:.. 213 dziesięcin, w tym 160 lesie, dwa stawy, kiepska rzeka, nowy dom, sad, fortepian, trzy konie, krowy, karetki, dorożki, wózki, sanie, szklarnie, dwa psy, skvoreshni, etc., które nie mogą przytulić umysł ogień. " W tym czasie Aleksander Pawłowicz przygotowywał się do wydania redaktora magazynu "Strażak".\n4 marca 1892 r. Czechow udał się na stałe do swojej posiadłości. Rozpoczął się nowy okres - okres Melikhowa w jego życiu i pracy.\nAnalogi czopków Viferon Zapobieganie\nBadanie krwi na mononukleozę: gatunek i cechy Zapobieganie\nJak wziąć Cycloferon: instrukcje i opinie od ludzi Na twarzy\nJak rodzą się opryszczka narządów płciowych?\nTsikloferon nyxes i pigułki: instrukcje, recenzje, analogi\nPocałunek ze smakiem "zapalenia jamy ustnej": czy choroba jest zakaźna i jak jest przenoszona\nBrak komentarzy 5,856W leczeniu i zapobieganiu zapaleniu jamy ustnej ważnym etapem jest przyjmowanie kompleksów witaminowych i mineralnych. Udowodniono, że choroba występuje na tle obniżenia odporności.\nO produktach spożywczych zawierających argininę w dużych ilościach


Vetro D, Drzwi, Drzwi wewnętrzne - DRE - Grupa Fachowiec\nDrzwi ramowe Vetro D, propozycja marki DRE. W standardzie: rama z płyty MDF wzmocniona sklejką, element wąski o stałej szerokości, element szeroki o zmiennej szerokości, wypełnienie płyta wiórowa otworowa, szyba hartowana gr. 8 mm o stałej szrokości (niezależnie od szerokości skrzydła). Opcjonalnie: skrzydło z szybą w ułożeniu rewers. W wersji przylgowej: krawędź R5, 3 zawiasy wkręcane koloru srebrnego, zamek zasuwkowy na klucz zwykły, blokadę łazienkową, wkładkę patentową lub zamek oszczędnościowy. W wersji bezprzylgowej rozwiernej – TYLKO BIAŁA MAT: krawędź bez przylgi, gniazda pod 3 zawiasy wpuszczane W1078 (zawiasy stanowią wyposażenie ościeżnicy), zamek magnetyczny na klucz zwykły, blokadę łazienkową, wkładkę patentową lub zamek oszczędnościowy. W wersji przesuwnej: krawędź bez przylgi, gniazdo pod zamek hakowy i/lub uchwyty. Możliwe dodatkowe doposażenie TYLKO BIAŁA MAT: skrzydło bezprzylgowe rozwierne. Ważne: Brak możliwości skracania skrzydeł. Brak możliwości wykonania podcięcia wentylacyjnego. Do skrzydeł Vetro należy stosować ościeżnice z 3 zawiasami. Vetro D – nie spełnia wymogów wentylacyjności. Szyby z kolekcji Vetro posiadają awers i rewers, co istotne jest w zestawieniu obok siebie drzwi otwieranych odwrotnie. Przy wyborze wersji rewers szyba jest obrócona o 180 stopni wokół pionowej osi.\nVetro D1 szyba DECORMAT, Vetro D1 szyba DECORMAT brąz, Vetro D1 szyba DECORMAT grafit, Vetro D1 szyba przeźroczysta


Wiejskie Cmentarze Ewangelickie Województwa Łódzkiego - Ratując pamięć - Wywiad z Krzysztofem Ciszewskim i Maciejem Kusznerukiem autorami "Zapomnianych cmentarzy..."\nWywiad z Krzysztofem Ciszewskim i Maciejem Kusznerukiem\nTrafiłam do Panów, poszukując śladów działań na rzecz cmentarzy ewangelickich w województwie łódzkim. Pojawili się Panowie jako autorzy książki „Zapomniane cmentarze w okolicach Bełchatowa”. Zadzwoniłam i okazało się, że mogę ją nabyć bez problemu, a rozmowę trudno zakończyć, tak jest pasjonująca. Zatem warto ją powtórzyć!\nZacznijmy od kilku słów o Panach (wiek, zawód, miejsce zamieszkania) Krzysztof Ciszewski - 52 lata, zam. Bełchatów - Grocholoice, zawodowo związany z Elektrownią Bełchatów. Maciek Kuszneruk - 45 lat, zam. w Bełchatowie, wolny zawód.\nSkoro trafiłam do Panów w związku z książką, to porozmawiajmy o niej. Ale najpierw: nie jest pierwsza.\nW 2012 roku wydaliśmy książkę pt. "Schrony Bojowe Wojska Polskiego w okolicach Bełchatowa". W 1939 r. Wojsko Polskie wybudowało w okolicach naszego miasta, polową linię umocnień, wspartą 17 schronami bojowymi. Do dzisiaj na okolicznych polach i w lasach zachowały się ślady po wielokilometrowych okopach i stanowiskach bojowych. W okolicach Szczercowa, i Lubca oraz Żaru w pierwszych dniach września 1939 roku toczyły się walki. "Armia Łódź" przez 3 dni odpierała marsz armii niemieckiej w głąb Polski. Książka opisuje historię tych walk oraz dokumentuje fotograficznie i topograficznie dzisiejszy stan zachowania tutejszych fortyfikacji polowych.\nSkąd temat? Czy wynikł przy okazji zbierania materiałów do pierwszej?\nTak. Interesujemy się lokalną historią i przy zbieraniu materiału do...schronów, natrafialiśmy w okolicznych lasach na wiele zapomnianych, starych cmentarzy. Wielość starych miejsc pochówków zainteresowała i zaintrygowała nas, stąd pomysł na kolejną publikację.\nCzy są Panowie urodzonymi bełchatowianami?\nUrodziłem się 20 km od Bełchatowa, a z miastem związany jestem od 30 lat. Maciek pochodzi z piastowskiego miasta Sulechowa na ziemii lubuskiej. Jest wnukiem repatriantów z wileńszczyzny. W Bełchatowie mieszka od czwartego roku życia.\nZanim zaczęli Panowie pisać, jakie pasje wysycały Panów energię?\nMaciek od 15 lat jest przewodnikiem rowerowym i działa w Stowarzyszeniu Załoga Rowerowa ZGRZYT-Bełchatów. Od wielu lat organizuje wyprawy rowerowe po Polsce oraz Europie wschodniej (Litwa-Białoruś-Ukraina-Rosja). Przez minione 15 lat zorganizował prawie 800 "wypraw" i przejazdów rowerowych. Jest autorem i współautorem 5 przewodników rowerowych po okolicach Bełchatowa ( dwa opracowane z Krzysztofem Ciszewskim.)\nKrzysiek od wielu lat zajmuje się grafiką komputerową, składem publikacji i ... fotografią. Kiedyś dla potrzeb własnej firmy reklamowej, dziś fotografia zajmuje mu niemal cały wolny czas. Jest członkiem Bełchatowskiego Towarzystwa Fotograficznego, a od 2 lat artystą fotografikiem - amatorem, członkiem Stowarzyszenia Twórców FOTOKLUB Rzeczpospolitej Polskiej.\nJak tworzą się postawy społecznikowskie? Czy to „się ma”, czy trzeba się tego uczyć?\nW obu przypadkach jest to chyba kwestia "dawnego" sposobu wychowania. Przekazany przez rodziców szacunek dla człowieka, tradycji i historii ...nie tylko lokalnej.\nCo daje zaangażowanie się w społeczne działanie? Co to znaczy dla Panów osobiście?\nPotrzeba działania, szerokie zainteresowania oraz skierowanie myślenia na zewnątrz. Dzięki naszym wydawnictwom wiele osób w różnym wieku dowiedziało się o historii walk na tych terenach w 1939 roku, o ilości schronów znajdujących się w okolicznych lasach oraz wielu zapomnianych cmentarzach ewangelickich, Braci Czeskich i żydowskich.\nWróćmy do książki: zbieranie materiałów. Ile trwało? Czy pierwsze było fotografowanie, czy kwerenda?\nMateriały gromadziliśmy przez ponad rok (stąd fotografie o różnych porach roku). Większość wiadomości, które zgromadziliśmy pochodzą od okolicznych mieszkańców.\nCzy książka od początku miała taki kształt, czy może ewaluowała od jakiegoś innego pomysłu?\n"Zapomniane cmentarze w okolicach Bełchatowa" graficznie były następstwem poprzedniej publikacji. Podobnie jak wcześniej chcieliśmy ukazać tło historyczne, topografię i stan dzisiejszego zachowania cmentarzy. Szczególnie starannie ukazaliśmy życie "kolonistów", którzy wnieśli wiele do kultury i gospodarki tych terenów.\nDziękujecie Panowie wielu osobom za pomoc w jej stworzeniu. Te osoby były zainteresowane tematem i stąd ich wsparcie, czy może wsparły Was, bo jesteście zaprzyjaźnieni?\nDzięki naszej książce poznaliśmy wiele osób, z wieloma zaprzyjaźniliśmy się. To dzięki ich pomocy oraz cennym informacjom - których nie znajdzie się we wszechobecnym Internecie oraz publikacjach historycznych - książka przybrała swój ostateczny kształt. Dzękujemy szczególnie pani Ewie Drzazdze oraz panu Sławojowi Kopce oraz ś.p. pani Ewie Rubaj za pomoc w tworzeniu publikacji.\nWielokrotnie podczas naszych podróży spotykaliśmy się z osobami, które czuły się zawstydzone, bądź wręcz zażenowane losem jaki spotkał ich cmentarze. Szczególnie starsze osoby, pamiętające tamte czasy, wspominały proces ich niszczenia, a nawet profanacji i często nie widziały w tym nic złego. Dotarliśmy także do osób, które same w tym procederze brały udział. Po zakończeniu wojny, istniało na to przyzwolenie, natomiast teraz ludzie ci wstydzą się i nie chcą poruszać tego tematu. Wprawne oko obserwatora może dziś dostrzec fragmenty nagrobków wkomponowanych w okoliczne chlewy, stodoły i domostwa.\nKsiążka zawiera solidną dawkę wiedzy historycznej. Godna pochwały idea – stworzyliście nie tylko album, ale i przewodnik po historycznych miejscach. Czy to zwiększyło jego atrakcyjność na rynku?\nWiele osób ma problemy ze sklasyfikowaniem naszego wydawnictwa. Znajduje się tu bowiem ponad 30 map (współczesne i historyczne), opisy jak dotrzeć do poszczególnych nekropolii, setki zdjęć oraz obszerne teksty ukazujące historię trzech nacji. Nie jest to natomiast, ani ksiażka historyczna, ani album fotograficzny, ani też klasyczny przewodnik. Możemy żartem stwierdzić, iż stworzyliśmy nowy gatunek wydawniczy..., który spodobał się i został zaakceptoany przez czytelników. Obie publikacje łączy rozmiar, układ graficzny, rodzaj papieru i podtytuł ... w okolicach Bełchatowa.\nJak to możliwe, że książka ta nie znalazła zbyt wielu nabywców? Czy proponowali ją Panowie szkołom lub innym instytucjom?\nW związku z tym, że książka jest niszowa i porusza drażliwy temat - bezkompromisowo opisany i sfotografowany - nie znalazła uznania w bełchatowskich instytucjach. W pewien sposób losy "Zapomnianych cmentarzy w okolicach Bełchatowa" stały się tematem tabu. W naszym kraju wiele mówi się o tolerancji, co naszym zdaniem, nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości.\nA do jakiego czytelnika zwracaliście się Panowie, pisząc? Co chcieliście tą książką spowodować?\nKsiążka skierowana jest do wszystkich osób, które zainteresowane są tą tematyką. Przede wszystkim lokalność...tytuł mówi sam za siebie..., choć tak stało się nieomal w całej Polsce. Chcieliśmy wszystkim pokazać te miejsca, ich stan i umiejscowienie, aby każdy mógł je zobaczyć. Uważny i wrażliwy obserwator sam wyciągnie wnioski.\nWasza książka ma cechy dokumentu. I jako taka wpisuje się w nurt ratowania pamięci o osadnikach – w przypadku Panów książki trzech nacji: Niemców, Czechów i Żydów. Być może zainspiruje mieszkańców okolic Bełchatowa do kolejnych działań, do zadbania o miejsca, które w swojej książce utrwaliliście. Tego Panom, sobie i cmentarzom, gorąco życzę. I jeszcze ostatnie pytanie: gdzie można nabyć „Zapomniane cmentarze w okolicach Bełchatowa”?\nKsiążka dotarła głównie do ludzi dla których historia wiele znaczy. Zauważyliśmy, że nabywały ją osoby będące potomkami byłych kolonistów, które w znacznym stopniu są już zasymilowane. Dopiero teraz, po wielu latach, zaczynają interesować się historią swojego pochodzenia. W związku z tym odwiedzają ukazane w naszej książce miejsca pochówków swoich przodków. Od roku rozpoczął się powolny proces porządkowania tych miejsc i szukania ich dalszej historii. Przykładem może być pani Radna Gminy Bełchatów Marzena Polak, która zainicjowała szeroką, społeczną akcję porządkowania cmentarzy w Zawadach i Kałdunach.\nNaszą książkę można nabyć bezpośrednio u autorów ( tel. 601 69 40 95 - Krzysztof oraz 506 217 758 - Maciek)\nSerdecznie dziękuję za rozmowę i życzę kolejnych wspaniałych pomysłów.\nDziękujemy za wywiad. Krzysztof Ciszewski i Maciek Kuszneruk.\nWywiad: Hanna Szurczak\nZachęcamy do zapoznania się z recenzją książki „Zapomniane cmentarze w okolicach Bełchatowa”


Jest decyzja dotycząca nazw dwóch ważnych szczecińskich ulic - Szczecin\n13.12.2017 11:14 / ostatnia modyfikacja: 14.12.2017 13:32\nfoto: Arkadiusz Bis / encyklopedia.szczecin.pl / CC BY-SA 3.0\nWojewoda zachodniopomorski zdecydował o zmianie ul. Obrońców Stalingradu na Edmunda Bałuki. Mimo negatywnej opinii Instytutu Pamięci Narodowej swoją nazwę zachowa ul. 26 Kwietnia.\nTo efekt ustawy dekomunizacyjnej, która zobowiązuje do zmiany nazw ulic propagujących komunizm lub inny ustrój totalitarny. Wcześniej szczecińscy radni podjęli decyzję na temat 12 innych ulic wskazanych przez IPN. Uchylili się jednak od przyjęcia stanowiska odnośnie dwóch nazw budzących największe emocje. Zgodnie z ustawą przyszłością ul. 26 Kwietnia i ul. Obrońców Stalingradu musiał więc zająć się wojewoda zachodniopomorski.\n26 Kwietnia zostaje, ale dlaczego?\nJego decyzją nazwa ul. 26 Kwietnia pozostanie bez zmian. Wojewoda nie przyjął argumentacji IPN. Nie była ona bowiem wiążąca, miała tylko charakter opiniotwórczy.\n- Oczywiście 26 Kwietnia to data kojarząca się z dniem wkroczenia na teren Szczecina Armii Czerwonej. Dla mieszkańców jest ona jednak ważna również z powodu ustanowienia polskiej administracji rządowej – tłumaczył podczas konferencji prasowej wicewojewoda Marek Subocz.\nTo jednak nie do końca prawda. Polska delegacja dotarła do Szczecina 28 kwietnia i wtedy Piotr Zaremba przejął z rąk radzieckiego Komendanta Wojennego władzę cywilną i administracyjną. Później zresztą Polacy musieli jeszcze wycofywać się z miasta, a ostatecznie władzę administracyjną nad Szczecinem objęli 5 lipca.\nW dodatku w innych miastach regionu wojewoda zdecydował o zmianie nazw ulic wywodzących się, podobnie jak w Szczecinie, od daty wkroczenia Armii Czerwonej. Przykładowo w Pyrzycach zniknie ul. 2 Marca. Można się więc domyślać, że o zachowaniu ul. 26 Kwietnia przesądziła głównie niechęć mieszkańców do dokonania zmiany nazwy, do której się przyzwyczaili.\nUlice, które zmienią nazwy\nZmieniona zostanie natomiast nazwa ul. Obrońców Stalingradu. Jej nowym patronem zostanie Edmund Bałuka. Charyzmatyczna postać szczecińskiej antykomunistycznej opozycji z czasów PRL. Jeden z liderów strajku w Stoczni Szczecińskiej w 1970 roku.\nWcześniej radni zmienili nazwy 8 innych szczecińskich ulic, a przy czterech dokonali korekty ich uzasadnień.\nPlanowane zmiany nazw ulic:\nPrzodowników Pracy - Romana Dmowskiego\nDąbrowszczaków - Haliny Gaińskiej\nLucjana Szenwalda - Jerzego Zimowskiego\nZygmunta Berlinga - Anny Walentynowicz\nAndrzeja Benesza - prof. Krzysztofa Marlicza\nAleksandra Zawadzkiego - Tadeusza Zawadzkiego\nZygmunta Felczaka - Wacława Felczaka\nMariana Walczaka - kpt. Adama Walczaka\nZmieniono uzasadnienie nazw ulic 9 Maja, Młodzieży Polskiej, Samopomocy Chłopskiej oraz al. Wyzwolenia.\n- Zmiana nazw ulic nie będzie wiązała się z koniecznością wymiany dokumentów przez mieszkańców – podkreśla wicewojewoda Marek Subocz.\nDecyzje wojewody mogą w terminie 30 dni zostać zaskarżone. Pierwszych zmian nazw ulic można więc spodziewać się na początku 2018 roku.\nA może zmienić ul. Przodowników Pracy na Pracoholików albo Korpoludków czy też Lemingów ? A ulica Przyjaciół Żołnierza ? Jakiego to żołnierza i jakich przyjaciół? Dalej ulicę Wyzwolenia może zmienić na ul. Zdobycia zgodnie z wytycznymi Partii. Ulica Owocowa, Bazarowa, Akacjowa, Brązowa, Seledynowa też mają podejrzanych patronów: Owocow, Bazarow, Akacjow, Seledynow. Niech jeszcze IPN pogrzebie w biografii Mieszka I i Bolesława Śmiałego , Kolumba to będziemy mieli kolejna falę zmian nazw ulic.\nMoże IPN nazwie kilka ulic największymi patriotami Polski z ramienia kościoła. Kossakowski, Poniatowski, Massalski, wszak to biskupi, a że dogadali się z Carycą i zniknęliśmy na 150 lat- czy to takie ważne,grunt że to katolicy i hierarchowie kościelni.\nJest jeszcze ul. Dworcowa - może zmienić, w końcu kto to był Dworcow?... Może zamiast walczyć z historią trochę o niej poczytać? Np - w Hiszpanii żołnierze brygad międzynarodowych ( u nas - Dąbrowszczacy), walczący po stronie republiki, otrzymali po latach honorowe hiszpańskie obywatelstwo - my wymazujemy Ich z historii... A Bogusław X przestanie być patronem, bo miał swą ulicę w Niemczech, III Rzeszy i w powojennej Polsce? Może jednak trochę się opamiętać...\nCo tu komentować. Czerwonoarmiejcy wiecznie żywi.\nGdyby każdy mieszkaniec szczecina zdawał sobie sprawę jak wiele szkód nie tylko materialnych dokonała nam sowiecka Rosja już dawno nie było by tych pomników,czy nazw ulic. Popatrzcie na mentalność ludzi,jakiś strach w oczach starszych,pijaństwo,brak dumy,zazdrość,wandalizm,chamstwo to wszystko zrobiła z nas komuna a nie dostrzegacie tego bo się w tym wychowaliście. Dla czego pomnik na ul. nechringa stoi sobie z sierpem i młotem w 2017r? Czy to efekt propagandy ?\nIle błędów ortograficznych w poprzednim komentarzu ! Wstyd !\nIPN to twór i ludzie niszczący Polaków i Polskę.\nBędzie mnóstwo atrakcji na pl. Orła Białego. Zbliża się Jarmark Jakubowy 2018\nPan od książek: o Ulicach Szczecina\nPierwszy krok do rewitalizacji Plaży Mieleńskiej\nDachowanie na środku Placu Kościuszki\nCo robić w tę niedzielę w Szczecinie? Aż 12 darmowych wydarzeń


Silentium Universi (Dariusz Domagalski) - recenzja | Efantastyka.pl - polski serwis miłośników fantasy, science fiction i horroru\nSilentium Universi (Dariusz Domagalski) - recenzja\nwt., 01/08/2013 - 12:03 | Michał Stonawski\nNie czytałem wielu utworów Dariusza Domagalskiego, jednak kojarzy mi się on – jak i każdemu obeznanemu z fantastyką – głównie z „Cyklem Krzyżackim”, w skład którego wchodzą: „Delikatne uderzenie pioruna”, „Aksamitny dotyk nocy”, „Gniewny pomruk burzy” czy „I niechaj cisza wznieci wojnę”. Prozę pisarza miałem okazję podziwiać w upadłym już niestety „Science Fiction Fantasy i Horror”, skąd też zna go większość odbiorców i gdzie debiutował. Na scenie fantastyki polskiej pojawił się więc całkiem niedawno, jednak można śmiało twierdzić, że jego nazwisko jest jednym z bardziej rozpoznawalnych w Fabryce Słów.\nJak się można zorientować po wyżej wymienionych pozycjach z „Cyklu”, Domagalski ma talent do wymyślania dosyć ciekawych, intrygujących tytułów. Tak też wygląda sprawa z jego najnowszą książką – „Silentium Universi”, również wydaną przez Fabrykę. Tym razem jednak autor postanowił napisać coś głębszego i bardzo ambitnego, czyli – mówiąc po ludzku – zasiąść za sterami science fiction.\nJako wielki fan tego gatunku fantastyki, z ciekawością śledziłem wszelkie doniesienia na temat książki i z przyjemnością przeglądałem blog twórcy, na którym, co jakiś czas, zamieszczane były wpisy dotyczące kolejnych odległości, jakie pokonuje wysłany z Ziemi statek „Marek Aureliusz”. Powieść zapowiadała się świetnie i – kiedy tylko dostałem szansę – z ciekawością po nią sięgnąłem.\nJuż sama okładka mówi naprawdę wiele o treści, którą kryje książka. Oto szkielet kosmonauty leżący w trawie, jak można przypuszczać, innego ekosystemu, niż ziemski. Rozbity hełm rozwiewa wątpliwości co do rodzaju zgonu. Pozostaje pytanie – dlaczego?\nOdpowiedzi oczywiście udziela sama fabuła.\nW obliczu przeludnienia Ziemi ludzkość musi szukać nowego domu. Jak na zawołanie, staje się cud, bowiem w najbliższym nam układzie – Alfa Centauri – odnaleziona zostaje dziewicza planeta nadająca się do życia o wiele lepiej, niż wyjałowiony już macierzysty glob. Decyzja o ekspedycji jest więc jedynie kwestią czasu.\nChoć większość akcji dzieje się właśnie na lecącym przez międzygwiezdną pustkę „Marku Aureliuszu”, nie mniej ważne są pozostałe dwie części książki. To one pokazują, czym tak naprawdę jest „Silentium Universi”, a powieść, wbrew pozorom, ma mniej wspólnego z fantastyką naukową, niż z początku przypuszczałem.\nOkazuje się bowiem, że nad światem panują tak naprawdę dwie organizacje religijne – Kościół Katolicki, który przez ostatnie lata znacząco naprawił swój wizerunek, oraz Kościół Szatana. Dwie przeciwwagi, wzajemnie się zwalczające.\nOczywiście w tak wiekopomnym przedsięwzięciu jak lot „Marka Aureliusza” nie mogło zabraknąć obu tych organizacji, do czego przyczynili się tak politycy, jak i wytrenowani przez dwa kościoły super-zabójcy. Zwolennicy teorii spiskowych z pewnością będą wniebowzięci.\nSilną stroną powieści jest prosty i czytelny styl autora. „Silentium Universi” czyta się szybko i bez większych zgrzytów, tym łatwiejszych w monotonii międzygwiezdnej pustki. Dariusz Domagalski należy do kategorii pisarzy mogących pochwalić się bardzo dobrym warsztatem, który z każdą napisaną powieścią wydaje się być lepszy.\nPrzyznam jednak, że poczułem się nieco rozczarowany. Najnowsze dzieło Domagalskiego jest bardziej podobne do „Kodu daVinci”, niż do fantastyki naukowej, do której zostałem przyzwyczajony. Autor więcej czasu poświęcił dopracowaniu teorii spiskowych, zależności religijnych i metafizycznej strony swojego dzieła, niż psychologii bohaterów czy warstwie socjologicznej, lub choćby technicznej tak ważnej w sf. Nie znaczy to jednak, że tej ostatniej nie widać w książce – przeciwnie, występuje w dość dużych ilościach. Pisarz odrobił lekcje, jednak cała potrzebna, i niekiedy oczywista dla każdego fana powieści science fiction, wiedza jest podana na tacy w formie uczonych dyskusji pomiędzy członkami wielowyznaniowej i – a jakże – składającej się z wielu nacji załogi.\nCałość, jako fantastyka naukowa, nie prezentuje niczego nowego i garściami czerpie z ogranych już motywów. Z przyjemnością jednak śledziłem wątek fantastyczno-religijny książki i chyba właśnie do takiego gatunku zakwalifikowałbym „Silentium Universi”.\nPo skończeniu lektury miałem dosyć mieszane uczucia. Z jednej strony, jako stary wyjadacz literatury fantastycznonaukowej, poczułem się zawiedziony, z drugiej, książka mile zaskoczyła mnie główną religijną intrygą. Poczułem się niejako wprowadzony w błąd, aczkolwiek jestem przekonany, że gdybym miał być dopiero początkującym czytelnikiem science fiction, „Silentium Universi” byłoby idealną pozycją na rozpoczęcie przygody z tym gatunkiem.\nKorekta: Monika „Katriona” Doerre\nZa egzemplarz dziękujemy wydawnictwu Fabryka Słów\nData wydania: 27 kwietnia 2012\nKsiążkę możecie nabyć w sklepie redcoon.pl\nDziwnie się to czytało,\nVeris on ndz., 09/21/2014 - 15:15\nDziwnie się to czytało, momentami miałam wrażenie, że autor się pogubił i sam nie wie, w jakim kierunku chce brnąć. Chyba najsłabsza powieść Darka, jaką czytałam.\nJa się do Domagalskiego\nYoAnna on ndz., 09/21/2014 - 17:38\nJa się do Domagalskiego zraziłam po "Cherem" i jeszcze dużo wody upłynie nim sięgnę po jakąś inną jego książkę.\nA Cherem, to mi w ogóle\nVeris on ndz., 09/21/2014 - 17:41\nA Cherem, to mi w ogóle umknęło jakoś. Muszę zobaczyć, cóż to takiego, bo tytuł brzmi podejrzanie.\nJak dla mnie nie warto\nYoAnna on ndz., 09/21/2014 - 18:38\nJak dla mnie nie warto zawracać sobie tym głowy.\nNo właśnie czytam opinie\nVeris on ndz., 09/21/2014 - 18:46\nNo właśnie czytam opinie innych i w przeważającej większości są krytyczne.