Najbardziej zaawnsowany aparat w tym segemncie telefonów\nBateria wystarczająca na cały dzień i technologia ładowania TurboPower™\nPrecyzyjny, metalowy design\nNajbardziej zaawansowany aparat w tej klasie telefonów\nMocna bateria z funkcją szybkiego ładowania\nAparat 12 Mpx jest o 60% szybszy niż kiedykolwiek‡. Przełącz się - przednia kamera z szerokokątnym obiektywem idealnie sprawdza się w grupowych selfie\nZyskaj do 6 godzin działania, dzięki zaledwie 15 minutom ładowania dołączoną ładowarką turbopower™‡‡\nmoto g5 plus to pierwszy smartfon wykonany z wysokiej jakości aluminium, który nie tylko świetnie wygląda, ale i dobrze leży w dłoni\nBłyskawiczny 8-rdzeniowy procesor zapewnia płynne działanie każdej aplikacji\n8-rdzeniowy procesor Qualcomm® Snapdragon™ 625, 2,0 GHz i Adreno 506 650 MHz\nWewnętrzna 32 GB, obsługa karty microSD do 128 GB\n150,2 x 74 x od 7,7 do 9,7 mm\nCorning™ Gorilla™ 3\nBateria wystarczająca na cały dzień (3000 mAh)\nturbopower™: do 6 godzin działania po 15 minutach ładowania‡‡\nUMTS/HSPA+ (850, 850 (Japonia), 900, 1900, 2100 MHz)\nAparat 12 Mpx z technologią Dual Autofocus Pixel\nPodwójna diodowa lampa błyskowa wyrównująca kolory\nRejestrowanie filmów 4K Ultra HD (30 kl./s)\n4K Ultra HD (30 kl./s)\n‡ Porównanie z moto g4 plus\n‡‡ Bateria musi być znacznie rozładowana. Szybkość ładowania maleje wraz z jego postępem. Dane dotyczące czasu pracy baterii są przybliżone i zostały określone na podstawie obejmującego zarówno czas użytkowania, jak i gotowości profilu standardowego użytkownika. Rzeczywista wydajność baterii jest zmienna i zależy od wielu czynników, takich jak siła sygnału, konfiguracja sieci, wiek baterii, temperatura pracy, wybrane funkcje, ustawienia urządzenia, przesyłany głos i dane czy schematy korzystania z innych aplikacji.\n§ Zaawansowana technologia nanopowłoki stanowi hydrofobową barierę chroniącą przed średnio intensywnym działaniem wody, takim jak przypadkowe zalanie, zachlapanie czy lekki deszcz. Telefon nie został zaprojektowany do zanurzania w wodzie lub poddawania go działaniu wody bądź innych cieczy pod ciśnieniem. Nie jest wodoszczelny.\n** Faktyczne funkcjonalności mogą się różnić w zależności od używanej aplikacji.\n†† Korzystanie z aplikacji Zdjęcia Google podlega Warunkom korzystania z usług Google opisanym na stronie http://www.google.com/policies/terms, oraz Polityce prywatności Google przedstawionej na stronie http://www.google.com/policies/privacy/.\n*Wymagane wsparcie aplikacji. Wymagana autoryzacja odciskiem palca w celu zakupu.


Pierwszy gameplay broni grawitacyjnej, która niedługo zostanie wprowadzona do Fortnite - BOOP.PL\nPierwszy gameplay broni grawitacyjnej, która niedługo zostanie wprowadzona do Fortnite\n10 lipca, 2021, 15:22\nBroń grawitacyjna praktycznie jest już gotowa do wypuszczenia. Epic czeka tylko na odpowiedni moment.\nO broni, która jest w stanie podnosić przedmioty i graczy wiemy od początku sezonu. Używał jej Rick jeszcze na zwiastunie S7. Teraz wiadomo, że broń jest tak naprawdę skończona. W plikach są wszystkie informacje na jej temat.\nGraczom udało się także odtworzyć jej wygląd i działanie bezpośrednio w grze.\nEpic wysłało youtuberom i graczom Fortnite specjalne paczki z zapowiedzią “przybył król”\nKiedy ta broń zostanie wydana?\nNa premierę grawitacyjnej broni będzie trzeba prawdopodobnie poczekać do aktualizacji 17.20, natomiast jak zawsze, nie jest to nic potwierdzonego. Podobnie, jak sama data aktualizacji. Teoretycznie w najbliższy wtorek mijają 3 tygodnie, a Epic wraca z urlopów, więc wydaje się, że szansa jest spora.\nGameplay przedstawia bardzo podstawowy podgląd na broń. Nie ma wątpliwości, że będzie ona ciekawym dodatkiem, pytanie tylko, czy stanie się czymś, o co warto faktycznie walczyć. Teoretycznie ma możliwość zadawania obrażeń, czy trollowania poprzez podnoszenie przedmiotów, ale jak się sprawdzi?\nPo ulicach jeżdżą ciężarówki Fortnite, mające promować nowy sezon. Epic niczym Riot\nNajwięcej wygranych gier z rzędu w 1 sezonie 3 rozdziału. W sumie ponad 700 wygranych


Zespół Salents - Salents - consulting w sprzedaży -\nSprzedażą zajmuje się od prawie 20 lat. Zaczynała jako sprzedawca najniższego szczebla, aż doszła do zarządzania strukturami sprzedażowymi i zespołem handlowym rozproszonym po całej Polsce.\nZdobywała doświadczenie w międzynarodowych instytucjach finansowych, m.in. w ING Banku Śląskim, BBL Asset Managment w Paryżu czy Banku Handlowym w Warszawie – Citibank, gdzie zajmowała stanowisko Dyrektora Departamentu Sprzedaży.\nZarządzała budżetem wynoszącym ponad 200 milionów dolarów. W ciągu kilkunastu lat stworzyła, wdrożyła i zrealizowała skomplikowane strategie sprzedaży dla ponad 15 przedsiębiorstw. Pomogły one podnieść wyniki sprzedaży nawet o 80%.\nObszary jej kompetencji to: budowanie i wdrażanie strategii sprzedaży, modelowanie i optymalizacja procesu sprzedaży, opracowywanie modeli biznesowych, wprowadzanie produktów na rynki, tworzenie standardów sprzedaży, organizacja i tworzenie działów handlowych, zarządzanie relacjami z klientami.\nChętnie dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem. Forma warsztatowa jest jej ulubioną. Prowadzi szkolenia otwarte i zamknięte, podczas których uczy managerów i dyrektorów sprzedaży, jak skutecznie zwiększyć sprzedaż oraz zyski firmy.\nJest prelegentką na największych konferencjach branżowych, takich jak Forum Szefów Sprzedaży, Morfologia sprzedaży, Trendy Sprzedaży, Sales Team Management. Jej artykuły eksperckie można przeczytać w takich tytułach jak: Szef Sprzedaży, As Sprzedaży czy Nowa Sprzedaż.\nHR business partner, consultant, trener, coach\nTworzy i realizuje programy doradcze i rozwojowe dla firm, pracuje jako konsultant, trener i coach (certyfikat ICC). Bazując na doświadczeniu i wiedzy psychologicznej tworzy narzędzia do diagnozy i rozwoju potencjału, zarówno jednostek, jak i całych zespołów.\nW prowadzonych projektach - m.in. z dziedziny planowania personelu, budowania strategii personalnych przedsiębiorstw, budowania wizji i wartości firmy - szczególny nacisk kładzie na zrozumienie i wyczucie biznesowych potrzeb firmy oraz połączenie celów przedsiębiorstwa z celami i kompetencjami pracowników.\nWśród wielu osiągnięć zawodowych może pochwalić się zaprojektowaniem i wdrożeniem systemu zarządzania przez cele w firmie zatrudniającej 7000 pracowników, stworzenie narzędzi do oceny kompetencji managerów wyższego szczebla czy stworzenie innowacyjnego na skalę kraju programu kształcenia praktycznego dla przyszłych pracowników firmy.\nKonsultant ds. marketingu automation i wdrożeń CRM\nMarketingiem w branżach B2B zajmuje się od 15 lat. Swoje doświadczenie zdobywała w branżach: maszynowej, IT, usługach dla biznesu i BHP. Tworzyła strategie marketingowe i procesy leadowe dla korporacji i firm rodzinnych. Wprowadzała marki na rynki Polski i Niemiec.\nOd 7 lat kompetencje marketingowe łączy z pasją do procesów, ich układania i automatyzowania. Tworzy procesy leadowe od kontaktu do kontraktu, ustawia procesy automatyzacji, wspierające strategię firmy i cele marketingowo-sprzedażowe, a także współpracę między Marketingiem a Sprzedażą. Pracuje na systemach Sales Manago, Marketo, Hubspot i Sales Force.\nExecutive coach i mentor dla menedżerów, certyfikowany trener biznesu, socjolog; ekspert od zarządzania i HR, wykładowca akademicki. Doświadczenia biznesowe zdobyła pracując 10 lat w branży szkoleniowej i doradczej oraz ponad 16-letnie jako menedżer w sprzedaży B2B. Jej klientami byli m.in. Gazeta Praca, Indesit, Poczta Polska, EIP, GG Network, Fanex, Agora SA, Smeg.\nPonad 2500 godzin w coachingu i szkoleniach, za którymi stoją sukcesy jej klientów biznesowych są poparte licznymi referencjami. Synergiczne i strategiczne podejście do rozwiązywania problemów, nastawienie na sukces, umiejętność dzielenia się wiedzą oraz poczucie humoru - to jej bezsprzeczne atuty. Praca z nią daje skuteczne i wymierne rezultaty w życiu zawodowym, wysoko oceniane przez klientów biorących udział w menedżerskich procesach coachingowych, a także przez uczestników szkoleń i wykładów.\nJej zawodowe motto brzmi: „Pomagam ludziom stać się jeszcze lepszymi szefami - dla swoich pracowników, zespołów i firm. Wierzę, że sukces firmy tkwi w jej skutecznym i profesjonalnym zarządzaniu. ”Jej pozytywna i charyzmatyczna osobowość w połączeniu z wiedzą z współczesnej psychologii, socjologii oraz bogatym warsztatem coachingowym i szkoleniowym, czyni z niej wyjątkowego eksperta w projektach dedykowanych kadrze menedżerskiej.


Doktór Pascal/IV - Wikiźródła, wolna biblioteka\n< Doktór Pascal\nTytuł Doktór Pascal\nWydawnictwo Red. tyg. "Romans i Powieść"\nDruk Drukiem A. Pajewskiego\nTytuł orygin. Le Docteur Pascal\nDoktór Pascal. Powieść - IV\nPo tygodniu pod dachem doktora znowu zapanowała gorączka niezgody. Pascal i Klotylda na nowo całe przedpołudnia nie mówili do siebie ani słowa; potem zaś raz po razu ścierali się i objawiali wysoce zły humor. Nawet Martyna wpadała w gniew, oraz rozdrażnienie. Pożycie we troje zaczynało równać się piekłu.\nPotem, nagle całe położenie znacznie się jeszcze pogorszyło. Do Plassans na misyę przybył pewien kapucyn, używający rozgłosu wielkiej świętobliwości; rozpoczął on szereg kazań zwyczajem przyjętym w miastach południowej Francji. O sklepienie kościoła św. Saturnina odbijały się echa jego nawoływań potężnych. Był to rodzaj apostoła, wyposażonego wymową przystępną i rozpłomieniającą, słowem kwiecistem i obfitującem w obrazy plastyczne. A uczył o upadku, oraz nicości wiedzy współczesnej, kazał poglądy nadzwyczajnie mistyczne, zaprzeczając rzeczywistości świata tego, i ukazując na świat rzeczy nieznanych oraz na tajemnicę, tkwiącą poza wszystkiem. Poruszył tem więc do głębi wszystkie dewotki, oraz wszystkie nabożnisie z całego miasta.\nJuż po pierwszym wieczorze, gdy Klotylda powróciła z kazania w towarzystwie Martyny, Pascal dostrzegł w niej gorączkę i rozdrażnienie, skrzesane słowami zakonnika. Dni następnych działo się coraz gorzej. Klotylda się unosiła i wracała coraz później, całą godzinę jeszcze spędzając na modlitwie w ciemnym kącie jednej z kaplic. Potem niemal już nie wychodziła z kościoła, a powracała złamana z oczyma połyskującemi, jak u jasnowidzącej; gorące słowa kapucyna wstrząsały nią do głębi. Tylko gniew i pogardę żywiła, na pozór, do ludzi i do świata całego.\nPascal, silnie tem wszystkiem zaniepokojony, chciał się rozmówić z Martyną. Zeszedł tedy na dół pewnego ranka o wczesnej godzinie właśnie w chwili, gdy ta ostatnia zamiatała jadalnią.\n— Wiecie o tem, iż wam pozostawiam swobodę zupełną, Klotyldzie i tobie; możecie chodzić do kościoła, ile razy się wam tylko podoba. Nie chciałbym nigdy wywierać nacisku na niczyje sumienie... Lecz nie życzę też sobie, aby panienka zachorowała przez ciebie, Martyno.\nSłużąca, ani na sekundę nie przestając zamiatać, odezwała się posępnie.\n— Chorymi są, być może, właśnie ci, którym się zdaje, że są zdrowi.\nA powiedziała owe słowa z taką siłą przekonania, że Pascal musiał się uśmiechnąć.\n— Tak jest; to ja, ja posiadam umysł nierozwinięty, który wy pragniecie oświecić i nawrócić, podczas gdy wam znowu nie brakuje ani zdrowia dobrego, ani mądrości niepodzielnej... Martyno, rozgniewam się, jeżeli nie zaprzestaniesz męczyć i mnie i siebie samą.\nWypowiedział te słowa głosem tak zrozpaczonym, oraz tak szorstkim, że służąca nagle zatrzymawszy się, spojrzała mu prosto w oczy. Jakaś czułość niewymowna, oraz smutek niezmierny odzwierciedliły się na tej zwiędłej twarzy kobiety, która nigdy za mąż nie wyszedłszy, poświęciła się wyłącznie obowiązkom służby. Łzy zaświeciły jej w oczach, uciekła więc, bełkocząc:\n— Ach! pan nas nie kocha!\nPascal tedy stanął rozbrojony, a smutek coraz większy ogarniał go z chwilą każdą. Wyrzucał sobie zbytnią pobłażliwość, i to właśnie go martwiło. Żałował, że danego czasu nie pokierował sam wyłącznie, oraz stanowczo wychowaniem i wykształceniem Klotyldy. Wierząc zdaniu, że drzewa wyrastają prosto, jeżeli się ich nie krępuje, pozwolił dziewczynie dojrzewać samodzielnie, nauczywszy ją poprzednio tylko czytać i pisać. I działo się to bez planu z góry obmyślanego, działo jedynie skutkiem przyzwyczajenia, zrodzonego ich wspólnem pożyciem, że zwolna, stopniowo zaczęła czytać wszystko, zwłaszcza zaś namiętnie zajęła się naukami przyrodniczemi, pomagając przy przeprowadzeniu doświadczeń, poprawianiu korekt, kopiowaniu, tudzież porządkowaniu rękopisów. Ach! jakże żałował dzisiaj gorzko swej obojętności! Co za silny kierunek mógłby był nadać owemu trzeźwemu umysłowi, tak chciwemu wiedzy, zamiast pozwolić mu się skrzywić, oraz zwikłać w tym chaosie pojęć mrocznych, oraz tajemniczych, gdzie ją pchały chętnie babka Felicyta i Martyna poczciwa! Podczas gdy on sam pozostawał zawsze przy faktach i starał się nigdy nie przekraczać granicy, wytkniętej przez zjawiska dotykalne, co mu się udawało dzięki metodzie ścisłej, — Klotylda wiecznie garnęła się do świata niepoznawalnego, do tajemnicy. Przeradzało się to u niej w szał niezrozumiały, w ciekawość instynktową, która dla niej samej przemieniała się w męczarnię, skoro nie zostawała zaspokojoną. I tkwiła w niej jakaś żądza wiadomości, której nigdy nie można było nasycić; jakieś dążenie nieprzeparte ku pierwiastkom niedostępnym i niepoznawalnym. Już w latach dziecinnych, kiedy była jeszcze małą, a nadewszystko później, gdy już wyrosła na pannę, zawsze przy każdem zagadnieniu pytała się: dlaczego i jak, zawsze wymagała podania przyczyny ostatecznej. Jeżeli pokazywał jej kwiat, pytała się natychmiast, dlaczego ów kwiat wydaje nasienie i dlaczego owo nasienie kiełkuje następnie. Potem znowu zajmowały ją nadewszystko tajemnica poczęcia, płci, urodzenia, śmierci, sił nieznanych, Boga i wszystkiego. W czterech pytaniach umiała zawsze, za każdym razem przyprzeć go do muru, gdzie się rozpoczynała owa nieunikniona nieświadomość; a skoro on nie umiał już jej odpowiedzieć i chciał się jej pozbyć gestem komicznego oburzenia, wówczas wybuchała szalonym śmiechem tryumfu i na nowo pogrążała się bez pamięci w otchłani marzeń, w bezgranicznem wyobrażaniu sobie wszystkiego; czego nikt nie znał, oraz wszystkiego, czemu można było wierzyć. Często też wprawiała go w zdumienie swemi wyjaśnieniami. Umysł jej bowiem, karmiony wiedzą ścisłą, wychodził z założenia prawd uznanych, lecz natychmiast robił taki skok, że odrazu znajdowała się w samym odmęcie legend i baśni. Ukazywali się jej rozmaici pośrednicy, aniołowie, święci, natchnienie nadprzyrodzone, którzy zmieniają materyą i zaszczepiają w niej życie; albo jeszcze lepiej, była to naprawdę jedna i ta sama siła, dusza świata, gnieżdżąca się w głębi wszystkich rzeczy, oraz istot wszystkich, i krystalizująca się ostatecznie w jednym, powszechnym, piędziesięciowiekowym pocałunku. I zawsze powtarzała, że to właśnie wszystko może jej wytłomaczyć.\nNigdy zresztą do tej pory Pascal nie widział jej tak zasmuconej i wzburzonej. Od tygodnia już, kiedy się zaczęły owe misye kapucyna w katedrze, zaledwie zdołała pohamować się z niecierpliwości, oczekując owego wieczornego kazania, szła zaś tam ze skupieniem, pełnem uniesienia, dziewczyny, udającej się właśnie na pierwszą schadzkę.\nPotem zaś, nazajutrz mnóstwo objawów świadczyło, że nie przywiązuje żadnej wagi do życia zewnętrznego, do zwykłego trybu swych zajęć, zupełnie tak, jak gdyby świat widzialny i wszystkie szczegóły życia codziennego, były głupstwem i ułudą. To też kolejno zaniedbywała zatrudnienia dawniejsze, całemi godzinami hołdując jakiemuś rodzajowi nieprzezwyciężonego lenistwa; ręce opuszczała na kolana; oczy bezmyślnie tkwiły gdzieś w próżni, lub w dali; co najwyżej malowało się w nich jakieś marzenie, jakieś fantazyowanie nieuchwytnie. Ona poprzednio tak czynna i zrywająca się tak rano, wstawała późno i ukazywała się dopiero przy drugiem śniadaniu; a przecież bezwątpienia nie przy gotowalni spędzała owe godziny długie, ponieważ zaniedbała się nawet pod względem zwykłej zalotności kobiecej; czesała się nader niestarannie, ubierała bez ładu, nie zapinając sukni lub zapinając ją krzywo; bądźcobądź przecież zachowała jeszcze dużo czaru, dzięki promieniejącej młodości. Ustały już owe przechadzki ranne naokoło Soulejady, które tak lubiła, owo zbieganie z górnych tarasów na dolne, porośnięte oliwkami i drzewami migdałowemi, owo odwiedzanie sośniny, pełnej woni żywicznej, owo długie przebywanie pod gołem, rozpalonem niebem wśród skwarnych promieni słońca; nic jej się nie chciało robić, wolała raczej pozostać u siebie przy okiennicach zamkniętych, siedząc tak nieruchomie i cicho, że żaden szmer nie dobywał się z głębi jej pokoju. Potem popołudniu, w sali objawiała jedynie rozlazłe próżniactwo, bezczynność zupełną, zmęczenie i niechęć do wszystkiego, co ją poprzednio zajmowało. Nawet na jednem krześle długo nie umiała wysiedzieć.\nPascal musiał się wyrzec wszelkiej pomocy z jej strony. Notatka, którą dał jej do przepisania, leżała przez trzy dni, na pulpicie, nawet nie ruszona. Nic odtąd nie porządkowała, a nawet nie schyliłaby się, gdyby było trzeba podnieść rękopis z ziemi. Nadewszystko zaniedbała pracę około pasteli, około owych rysunków nader dokładnych tego lub owego kwiatu, które miały następnie posłużyć za ryciny do dzieła, o sztucznem zapładnianiu. Wielkie czerwone malwy o bardzo niezwyczajnem zabarwieniu, zwiędły w wazie, Klotylda zaś ani pomyślała o ich odtworzeniu. Raz znowu przez całe popołudnie męczyła się nad wymalowaniem niebywałego rysunku, jakichś wyśnionych kwiatów, rośliny nadzwyczajnej, wybujałej w słońcu cudów, pęk wytryskujących promieni złotych w kształcie kłosów, otoczonych szerokiemi koronami purpurowemi, podobnemi do serc otwartych, skąd wyskakiwały, opierając się na słupkach, potoki gwiazd i miliardy światów, biegnących po niebie niby droga mleczna.\n— Ach! moja biedna Klotyldo! — odezwał się do niej tego dnia doktór — czyż to godzi się tracić tyle czasu na podobne fraszki fantazyjne! A ja czekam do tej pory daremnie na wizerunek owych malw, którym pozwoliłaś zwiędnąć bezpożytecznie! Zachorujesz zresztą z własnej winy. Po za życiem rzeczywistem nie może istnieć ani zdrowie, ani nawet piękność.\nW ostatnich czasach Klotylda często już zgoła nie odpowiadała doktorowi. Nie chciała bowiem rozprawiać, obstając gniewnie i uporczywie zarazem przy swojem przekonaniu. Tym razem atoli musiał on dotknąć do żywego jakąś strunę jej przekonań.\n— Niema zupełnie żadnej rzeczywistości — odparła stanowczo.\nPascal, którego zabawiło takie filozofowanie wielkiego dzieciaka, zaczął się śmiać.\n— Wiem już, wiem... Nasze zmysły są omylne; świat poznajemy jedynie za pośrednictwem naszych zmysłów; a więc z tego wypływa, że być może, świat zupełnie nie istnieje... Otwórzmy przeto drzwi na oścież obłędowi; uznajmy za całkowicie możliwe rozmaite niestworzone dziwactwa; wierzmy w zmory, przekraczając granicę praw i faktów... Czyż jednak nie zdajesz sobie sprawy, że odrzucając poza nawias przyrodę, niweczysz przez to samo wszelkie stałe prawidła; jedynym zarazem punktem ciężkości w życiu jest wiara w życie, jest miłość życia, jest dążenie do ściślejszego poznania tegoż życia mocą wszystkich swych sił i całej inteligencyi?\n Klotylda uczyniła jakiś gest niedbały i pełen zuchwalstwa zarazem; na tem też rozmowa się skończyła. Po chwili schwyciwszy za ołówek błękitny, zamazywała pastel śmiałemi pociągnięciami, by rzucić pewien blask płomienny na czystą noc letnią.\nW dwa dni później atoli, skutkiem ponownej sprzeczki położenie rzeczy znacznie się pogorszyło.\nWieczorem, po skończonym obiedzie, Pascal poszedł z powrotem na górę, by pracować w sali, podczas kiedy Klotylda pozostała na dworze, usiadłszy na tarasie. Godzina biegła za godziną. Pascal tedy zdziwił się i zaniepokoił zarazem, gdy północ wybiła, a Klotylda jeszcze nie wróciła do swego pokoju. Powinna była przejść przez salę; doktór zaś ani na chwilę nie wątpił, że usłyszałby odgłos jej kroków, jeżeli usiłowałaby przemknąć się choćby najciszej poza jego plecami.\nZeszedłszy na dół, stwierdził, że Martyna już śpi. Drzwi, prowadzące do przedsionka, nie były zamknięte na klucz, a więc bezwątpienia Klotylda zasnęła pod gołem niebem. Przytrafiało jej się to niekiedy podczas nocy ciepłych, ale jeszcze nigdy nie zapóźniła się do takiego stopnia.\nNiepokój doktora spotężniał, skoro dostrzegł próżnem krzesło, na którem Klotylda zwykła była przesiadywać przez czas dłuższy. Spodziewał się, że znajdzie ją tutaj, pogrążoną we śnie. Jeżeli przecież tutaj jej nie było, dlaczego nie powróciła do siebie; gdzież zresztą mogłaby powędrować sama o tej godzinie spóźnionej?\nNoc wprawdzie czarowała wdziękami, noc prawdziwie wrześniowa, jeszcze skwarna, z olbrzymim stropem niebieskim, nasianym gwiazdami, nieskończonym, o połysku ciemnego aksamitu; w głębi zaś tego nieba bezksiężycowego, gwiazdy pobłyskiwały tak żywo i tak silnie, że rzucały promienie aż na ziemię.\nPoczątkowo przechylił się poza balustradę tarasu, przyjrzał się stokom i schodom z kamieni wyschłych, podbiegającym aż do toru kolei żelaznej; nic się atoli nie ruszało; dostrzegł jedynie główki okrągłe, tudzież nieruchome małych drzew oliwnych. Wówczas strzeliła mu myśl do głowy, że Klotylda bezwątpienia musi się znajdować pod jaworami, tuż przy fontannie, w pobliżu tego wiecznego wytrysku owej wody wśród mroków tak gęstych, iż nawet on sam, który znał wybornie każdą gałąź drzewa, musiał iść z rękoma wyciągniętemi naprzód, aby się nie potknąć. Wreszcie krocząc w ten sposób po omacku doszedł do końca sośniny i wynurzył się z cieni, nie napotkał atoli nikogo. Ostatecznie tedy postanowił wołać głosem, przytłumionym zrazu:\n— Klotyldo! Klotyldo!\nCisza przecież panowała ustawicznie ta sama i niema. Krzyknął tedy głosem nieco silniejszym.\nAni żywego ducha, ani jednego tchnienia. Nawet echa zdawały się spać snem głębokim; jego okrzyki tonęły w nieskończonych przestworach łagodnych, błękitnawych ciemności. Doktór przeto zaczął krzyczeć z całej siły, wrócił pod jawory, zawrócił do sośniny, szalejąc z obawy i zwiedzając całą dokoła posiadłość. Wreszcie nagle znalazł się na podwórku czyli dawnem klepisku.\n O tej godzinie olbrzymie klepisko, pusty krąg, wybrukowany starannie, spoczywało również snem spokojnym. Ponieważ od lat wielu nie młócono tam zboża, z pomiędzy kamieni powyrastała przeto trawa, którą słońce natychmiast paliło bez miłosierdzia; wyglądało to wszystko więc jak wierzchni włos dywana. A łby okrągłe kamieni, pootaczane kępkami miękiej roślinności, nigdy nie ziębły, parując wśród pomroki, promieniując w nocy ciepło, zebrane podczas tylu skwarnych południ.\nKlepisko zataczało krąg nagi i opuszczony, pełen owego parowania przy niebie spokojnem i łagodnem; Pascal zaś przebiegał je, kierując się do sadu, gdy w tem zatoczył się, potykając o jakieś ciało, rozciągnięte wzdłuż, którego poprzednio nie zdołał dostrzedz. Wydał okrzyk stłumiony.\n— Jakto, to ty jesteś tutaj?\nKlotylda nie raczyła nawet odpowiedzieć. Leżała wyciągnięta na grzbiecie, z rękoma splecionemi i założonemi pod głową, z twarzą zwróconą ku niebu; z tej ostatniej, całej pobladłej, widniały jedynie wielkie, błyszczące oczy.\n— A ja się tutaj niepokoję i wołam na ciebie przynajmniej od kwadransa!... Musiałaś przecież słyszeć, gdyż krzyczałem na cały głos?\nKlotylda ostatecznie podniosła powieki.\n— A więc to głupio z twojej strony! Dlaczego nie dałaś znać o sobie?\nLecz dziewczyna ponownie zaczęła milczeć uporczywie, nie chciała się tłumaczyć i usprawiedliwiać, jeno z uporem głuchym posyłała spojrzenia ku niebu.\n — A więc, dzieciaka niegodziwy, chodźmy spać! Powiesz mi o wszystkiem jutro.\nLecz ta ani nie myślała nawet ruszać się z miejsca; Pascal zaś prosił ją i prosił z dziesięć razy, by zechciała powrócić; wszystko daremnie, gdyż Klotylda leżała jak martwa. Ostatecznie zatem on sam przy niej usiadł, na trawie spalonej, czując wybornie pod sobą powolne ostyganie bruku.\n— Krótko mówiąc, moja droga, nie możesz nocować pod gołem niebem... Zresztą odpowiadaj przynajmniej na moje pytania. Co tutaj porabiasz?\nI jej wielkie oczy nieruchome, rozszerzone i uporczywie utkwione w jeden punkt, jej spojrzenia zdawały się biedź bardzo wysoko aż ku gwiazdom. Utonęła niepodzielnie w owej nieskończoności czystej tego letniego słońca, w pośrodku gwiazd.\n— Och! mistrzu — podjęła głosem łagodnym, równym. niezałamującym się ani na chwilę — jak ta twoja wiedza jest skromną i ograniczoną w porównaniu z tem, co jest bezwątpienia tam w górze... Tak jest, nie odpowiadałam dlatego, ponieważ właśnie o tobie myślałam z wielką, ciężką troską... Nie sądź atoli, że się gniewam na ciebie.\nI taki dreszcz czułości wstrząsnął jej głosem, iż Pascal czuł się mocno wzruszonym. Wyciągnął się tedy u jej boku, również twarzą do góry. Ich łokcie się stykały. Zaczęli mówić.\nObawiam się niesłychanie, moja pieszczoto, że te zmartwienia nie opierają się na podstawie słusznej... Myślisz o mnie i martwisz się. Dlaczego jednak?\n — Och, z powodu tych wszystkich spraw, które muszę ci wyjaśnić, choć przyjdzie mi to z wielkim trudem. Nie jestem uczoną. Tymczasem, tyś nauczył mię wiele, a sama w naszem pożyciu wspólnem nauczyłam się jeszcze więcej.. Zresztą, to są rzeczy, które ja czuję.. Być może, iż będę się starała ci je powiedzieć, skoro jesteśmy już tutaj razem, wśród takiego spokoju i nocy tak pięknej.\nJej serce przepełnione, czuło potrzebę wywnętrzenia się, po tylu godzinach roztrząsań, wśród ciszy pojednawczej tych podziwu godnych mroków nocnych. Pascal zaś nie chciał mówić, by jej nie niepokoić.\n— Gdy byłam jeszcze maleńką i słyszałam, jak mówiłeś o wiedzy, zdawało mi się, że opowiadasz o dobrym Panu Bogu, tyle tryskało z ciebie dobrej wiary i nadziei. Wszystko wydawało ci się możliwem. Z pomocą wiedzy można było zdobyć tajemnicę wszechświata i urzeczywistnić jak najdoskonalsze szczęście ludzkości... Zdaniem twojem, posuwano się wówczas ku temu celowi olbrzymiemi krokami. Codziennie zdobywano się na nowe odkrycie, zdobywano nową pewność. Jeszcze dziesięć lat, jeszcze pięćdziesiąt lat, jeszcze może lat sto, a niebo się otworzy; oko w oko spotkamy się z prawdą.. A więc dobrze! tymczasem lata biegły i nic nie widzimy, prawda zaś ustawicznie przed nami ucieka.\n— Nie umiesz się zdobyć na cierpliwość — odpowiedział Pascal z prostotą. — Nawet gdyby było potrzeba dziesięć wieków, to i tak należałoby je cierpliwie przeczekać.\n— Prawda, nie umiem czekać. Odczuwam potrzebę dowiedzenia się wszystkiego, muszę natychmiast zostać szczęśliwą. Tak. dowiedzieć się wszystkiego naraz i stanowczo, koniecznie być szczęśliwą!... Och widzisz teraz, iż właśnie to sprawia mi boleść, ta niemożliwość zanurzenia się do głębi w otchłani świadomości zupełnej, ta niemożliwość rzucenia się w objęcia bezgranicznego szczęścia, wolnego od wszelkich skrupułów i zwątpień. Czyż można nazwać życiem takie posuwanie się naprzód wśród ciemności krokiem żółwim, takie niepodobieństwo zakosztowania choćby jednej godziny spokoju, spokoju niezakłócanego myślą o nowych powątpiewaniach i obawach! Nie! nie! Trzeba jednego dnia odrazu zdobyć całe poznanie i całe szczęście!... Wiedza nam to obiecała; skoro więc przyrzeczeń swych nie może dotrzymać, bankrutuje, tak, jest bankrutem!\nWtedy już on sam zaczął się unosić.\n— Ależ to istne warjactwo, dzieciaku mały, co ty teraz pleciesz! Wiedza nie jest objawieniem. Idzie ona torem ludzkim; sława jej tryska już z samych wysiłków... A następnie kłamstwem jest, jakoby wiedza obiecywała szczęście.\nKlotylda przerwała mu żywo:\n— Jakto, nie prawda? Zajrzyj tam na górze do swoich książek! Wiesz dobrze, że je przeczytałam co do jednej. Obietnic tam istny potop! Czytając je, człowiekowi się zdaje, że dąży na zdobycie ziemi i nieba. Burzą one wszystko, przyrzekając wzamian uroczyście, że na to miejsce postawią co innego; zrobią zaś to z pomocą wyłączną wszystkiego rozumu i roztropności na wieki wieków... Bezwątpienia, pod tym względem równam się dzieciom. Obiecano mi dać jakąś rzecz, żądam więc, aby dotrzymano tajemnicy. Moja wyobraźnia pracuje; trzeba tedy, by ów podarunek był bardzo ładny, inaczej mnie nie zadowolni... Boć przecież było to rzeczą tak zwyczajną, nic nie obiecywać. A nadewszystko, w tej chwili, wobec mojego żądania bolesnego i zrozpaczonego, byłoby to dla mnie ciosem usłyszeć, iż nic mi nie obiecywano.\nI zrobiła znowu jakiś gest przeczący podczas tej nocy tak poważnej i tak błogiej.\n— W każdm razie — ciągnęła dalej — wiedza zrównała wszystko z ziemią; ziemia jest pusta, niebo jest puste; cóż więc chcesz, aby się zemną stało, skoro nawet ty bronisz wiedzy i nie przypisujesz jej takich nadziei, jakie do niej przywiązywałam?... Nie potrafię przecież żyć bez pewności i bez szczęścia. Na jakimże trwałym gruncie mam zbudować mój dom od chwili, gdy zburzono świat stary, a z takiem ociąganiem biorą się do zbudowania nowego? Całe społeczeństwo starożytne runęło w gruzy. podczas owej katastrofy wiecznego badania i analyzowania; pozostała teraz jedynie ludzkość oszalała, wywracająca wszystko do reszty, nie świadoma, na jakim kamieniu ma oprzeć głowę, obozująca wśród burzy, pożądająca schronienia trwałego i ostatecznego, gdzie mogłaby na nowo rozpocząć życie... Nie trzeba zatem dziwić się naszemu popłochowi oraz naszej niecierpliwości. Nie zdołamy dłużej czekać. Skoro wiedza bankrutuje i jest zbyt powolną, wolimy cofnąć się z powrotem w tył, tak! ku wierzeniom dawniejszym, które przez ciąg wieków długich, wystarczały szczęściu świata.\n— Ach, więc to tak! — krzyknął — więc do tegośmy doszli, w tym wirze końca wieku, w tem zmęczeniu, w owem zdenerwowaniu, w tej strasznej massie rozmaitych wierzeń oraz haseł, które ów wiek roztrącił i poruszył. Stale zatem pojawia się potrzeba wieczna kłamstwa, wieczna żądza ułudy, która obałamuca ludzkość i prowadzi ją w tył, z powrotem ku niemowlęcemu zachwytowi dla świata niepoznawalnego... Skoro się nigdy nie wie wszystkiego, poco tedy starać się o dowiedzenia czegoś więcej? Od chwilą kiedy prawda zdobyta nie darzy bezpośredniem i niezawodnem szczęściem, dlaczegóż nie zadawalniać się zupełną nieświadomością, tem legowiskiem marnem, gdzie ludzkość przespała ociężale swoje pierwsze stulecia?... Tak, to jest jawny powrót mistyki tajemniczej, to jest ruch wstecz po stu latach badań doświadczalnych. I nie mogło stać się inaczej, należało koniecznie oczekiwać zbiegostwa z pod sztandaru, skoro nie zdołano zaspokoić odrazu wszystkich oczekiwań, tudzież pragnień. Jest to przecież naprawdę jedynie przestanek chwilowy; pochód naprzód będzie się odbywał w dalszym ciągu, przez nas nawet niedostrzegany, wśród nieskończonego potoku czasów.\nNa chwilę zamilkli, leżąc nieruchomie, z oczyma błąkającemi się bez celu wśród miliardu światów, które błyszczały na ciemnem niebie. Jakaś gwiazda spadająca przesunęła się szlakiem ognistym poprzez konstelacyą Kassyopei. I wszechświat, błyszczący tam w górze, zwolna obracał się naokoło swej osi, z wdziękiem niedoścignionym, podczas gdy z przyćmionej ziemi, dokoła nich, unosiły się tylko wyziewy lekkie, niby słodki, tudzież ciepły oddech śpiącej kobiety.\n — Powiedz mi — spytał się wreszcie doktór swym zwykłym tonem dobrodusznym — czy to twój kapucyn tak ci głowę zawrócił dzisiejszego wieczora?\nKlotylda odpowiedziała zupełnie szczerze.\n— Tak, wypowiada on bowiem na kazalnicy takie poglądy, które muszą mną wstrząsać do żywego; walczy ze wszystkiem, czego mię nauczyłeś i właśnie ta wiedza, którą tobie zawdzięczam, teraz zmieniona w truciznę, zabija mię, zabija... Mój Boże, co się też ze mną stanie?\n— Moje biedne dziecię!... Ależ to rzecz straszliwa trawić się w podobny sposób! A przecież jestem jeszcze dosyć o ciebie spokojnym, ponieważ posiadasz dużo równowagi duchowej; z ciebie jest prawdziwie dobra, mała, okrągła łepetyna, trzeźwa i wytrwała, jak ci to często powtarzałem. Uspokoisz się zwolna najniezawodniej... Cóż atoli za burza musi panować w mózgach, jeżeli nawet ty, taka rozumna, uległaś zamętowi! Czyż straciłaś wiarę?\nMilcząc, Klotylda wzdychała jedynie.\n— Bezwątpienia, z punktu zwyczajnego szczęścia, wiara tworzy bardzo mocny okręt, w którym można bezpiecznie podróżować. Jeżeli się posiada wiarę, wędrówka przez życie jest łatwą, tudzież przyjemną.\n— Ech! nie wiem już o niczem więcej! — odezwała się. Są dni, podczas których wierzę, zdarzają się inne, kiedy znowu staję po twojej stronie, oraz twoich książek. To właśnie ty wstrząsałeś mną do głębi, to właśnie przez ciebie cierpię. I, być może, całe cierpienie tryska z owego oporu i buntu przeciwko tobie, którego kocham... Nie, nie! nie mów do mnie ani słowa, nie zaręczaj, że się uspokoję. To rozgniewałoby mię jeszcze więcej w tej chwili... Zaprzeczasz istnieniu świata nadprzyrodzonego. Tajemnica, nieprawdaż? To coś niemożliwego do wytłomaczenia. Nawet ty sam przyznajesz, że ludzie nigdy wszystkiego nie poznają; stąd też jedynym interesem, jaki życie przedstawia, jest ustawiczna dążność do pokonania i rozświetlenia rzeczy niepoznawalnych, ustawiczny wysiłek dowiedzenia się czegoś więcej i więcej... Ach, ja już wiem zbyt dużo, bym mogła zachować wiarę, ponieważ zbyt silnie mię przekonałeś pod wielu względami, i dlatego też trafiają mi się chwile, kiedy niemal umieram z rozpaczy.\nPascal wziął ją za rękę, leżącą wśród traw ostygłych, i ścisnął gwałtownie.\n— Ależ, mała dziewczynko, ty się poprostu obawiasz życia!... Zresztą słuszność masz, mówiąc, że szczęściem jedynem jest tylko ustawiczny wysiłek! Boć nietrudno zresztą przyznać, iż gnuśność wśród nieświadomości jest zgoła niemożliwą. Przy dobrowolnem oślepianiu się, nie wyczekiwaj ani jakiejkolwiek granicy, ani jakiejkolwiek spokojności. Trzeba wciąż iść naprzód, iść bez oglądania się na nic zgoła, równolegle z życiem, które zawsze postępuje. Te środki, które wam doradzają, cofanie się w tył, religie umarłe, religie na nowo poklejone, zastosowane do świeżych potrzeb, są tylko przynętą... Poznaj tylko dobrze życie, pokochaj je, żyj w taki sposób, w jaki żyć się powinno: nie istnieje inna mądrość, inna nauka.\nLecz Klotylda wyrwała rękę ruchem gwałtownym, a gniewnym. W głosie zaś zadrżała nuta niesmaku.\nŻycie jest obrzydliwem, skądże tedy możesz wymagać, abym żyła szczęśliwa i spokojna?... Twoja wiedza rzuca na świat potok strasznej jasności, twoja analiza dosięga wszystkich naszych ran ludzkich, by tylko wzniecać jeszcze większy popłoch. Mówisz wszystko, mówisz bez ogródek, zostawiasz nam tylko nudy po ludziach i rzeczach, nie użyczając żadnego, możliwego pocieszenia.\nPascal przerwał jej tutaj okrzykiem, pełnym głębokiego przekonania.\n— Wszystko trzeba powiedzieć, ach, tak! aby wszystko poznać i wszystko wyleczyć!\nGniew się wzmagał; Klotylda usiadła.\n— Gdyby jeszcze przynajmniej istniała w twojej przyrodzie równość i sprawiedliwość! Przyznaj atoli przed sobą samym, iż życie należy do najsilniejszych; słaby musi ginąć niemal na mocy przeznaczenia, ponieważ jest słabym. Niema dwóch istot równych, ani pod względem zdrowia, ani pod względem piękności, ani pod względem inteligencyi: wszystko zależy od losu, od przypadku, od ślepego doboru... To też wszystko wali się w gruzy, od kiedy zniknęła święta i wielka sprawiedliwość!\n— To prawda — szepnął Pascal półgłosem, niby do siebie samego — równości daremnie szukać! Gdyby społeczeństwo oparło się na równości, musiałoby ono zginąć! Przez ciąg długich wieków sądzono, że będzie można złemu zaradzić z pomocą miłosierdzia. Lecz świat potrzaskał się na kawały; dzisiaj zaś znowu, proponują jako środek leczniczy sprawiedliwość... Czyż przyroda jest istotnie sprawiedliwą? Ja uważam ją raczej za logiczną. Logika to właśnie, być może, sprawiedliwość naturalna i wyższa, zmierzająca prosto ku sumie wspólnej pracy, ku wielkiemu trudowi końcowemu.\n — A więc, prawda! — zakrzyczała — To jest sprawiedliwość, miażdżąca jednostki na korzyść rasy; niszcząca gatunek osłabiony, celem utuczenia gatunku zwycięskiego... Nie, nie! To zbrodnia! Istnieją tylko sprosnośćsprośność i zbrodnia. Dzisiejszego wieczora w kościele, ksiądz miał słuszność: ziemia jest zepsutą, wiedza zaś pomnaża tylko gnicie ogólne; do nieba należy nam wszystkim spoglądać i uciekać O! mistrzu, błagam cię, pozwól, abym zasłużyła na zbawienie; pozwól też, abym i ciebie mogła zbawić!\nTeraz wybuchnęła płaczem, odgłos zaś jej łkań rozlegał się wokoło z hałasem szalonym wśród ciszy nocnej. Napróżno Pascal usiłował ją uspokoić, Klotylda wciąż tem silniej głos podnosiła.\n— Wysłuchaj mię, mistrzu, wiesz, że cię kocham, ponieważ jesteś dla mnie wszystkiem... A właśnie tylko ty jeden wznieciłeś we mnie taką burzę, którą daremnie usiłuję stłumić, ponieważ wciąż prześladuje mię myśl, że nie zgadzamy się i bylibyśmy rozłączeni na zawsze, gdybyśmy jutro oboje umarli.. Dlaczego nie chcesz wierzyć?\nDoktór usiłował ją jeszcze przekonać.\n— Ależ, moja droga, ty nie jesteś przy zdrowych zmysłach...\nWówczas Klotylda uklęknąwszy, schwyciła go za ręce i przyczepiła się do niego gorączkowym uściskiem. I zaklinała go jeszcze głośniej, takim okrzykiem rozpacznym, iż cała okolica mroczna, z oddali, wtórzyła jej łkaniom.\n— Posłuchaj, co ksiądz powiedział w kościele... Potrzeba zmienić tryb życia i zacząć czynić pokutę; trzeba spalić wszystkie błędy przeszłości, tak, spalić wszystkie twoje książki, dokumenta, rękopisy... Uczyń to poświęcenie, mistrzu, błagam cię na kolanach. A zobaczysz, co za życie prześliczne będziemy odtąd prowadzili we dwoje.\nOstatecznie Pascal uniósł się gniewem.\n— Nie! tego już za dużo, milcz!\n— Mistrzu, jeżeli rozumiesz mię choć trochę, uczynisz, o co cię proszę... Zapewniam, iż jestem strasznie nieszczęśliwą, nawet kochając cię tak, jak ja cię kochani. Czegoś niedostaje naszej miłości. Do tej chwili była ona ziemską i bezużyteczną; czuję zaś popęd nieprzeparty do wypełnienia jej pierwiastkami boskiemi i wiecznemi... Brakuje między nami jedynie Pana Boga? Uklęknij i módl się ze mną!\nDoktór ruchem gwałtownym wyrwał się z jej rąk, silnie już rozgniewany.\n— Milcz, bo gadasz od rzeczy. Pozostawiłem ci wszelką swobodę, pozostaw ją i mnie także.\n— Mistrzu, mistrzu, przecież ja pragnę tylko naszego szczęścia! Uniosę cię daleko, bardzo daleko. Pójdziemy na pustynię, gdzie będziemy żyli razem z Panem Bogiem!\n— Milcz... Nie, nigdy!\nPrzez chwilę więc patrzyli sobie, twarz w twarz, milczący i nawzajem sobie grożący. Dokoła nich Soulejada oddychała ciszą nocną i rozlewała cienie lekkie oliwek, oraz czarnych sosien i jaworów, wśród których źródełko śpiewało głosem zasmuconym; a nad ich głowami niebo rozległe, gwiazdami nasiane, zda się, pobladło, mimo daleką jeszcze jutrzenkę, od dreszczu, który niem wstrząsał.\nKlotylda podniosła rękę, jakgdyby chciała wskazać na ową nieskończoność drżącego nieba. Pascal atoli ruchem nagłym ujął teraz jej rękę w swoją i skierował ją ku ziemi. Poza tem zresztą nie wymówili ani jednego słowa; pałali ku sobie niechęcią; roznamiętnienie tryskało z ich oczów groźbą głuchą. Było to już poróżnienie na ostro.\nKlotylda wreszcie szybko wyciągnęła rękę i odskoczyła na bok, niby zwierzę niepoczytalne i silne, które się wspina; potem zaś pędem pobiegła, pomimo mroków nocnych, ku domowi. Słychać było odgłos jej bucików małych, stukających po kamieniach klepiska; ten odgłos ucichł następnie, gdyż Klotylda musiała biedź po piasku alei. Doktór, już tylko zasmucony, przyzywał ją głosem usilnym. Lecz synowica nie chciała go wysłuchać, nie odpowiadała mu i biegła ustawicznie. Wówczas Pascal, zdjęty obawą, z sercem ściśniętem, rzucił się za nią, obiegł naokoło rogu kępy jaworów, lecz spóźnił się, gdyż dostrzegł, jak pędem szalonym wbiegła do przedsionka. Pędził więc również jak szalony, przeleciał po schodach i rzucił się ku drzwiom jej pokoju, które ona właśnie gwałtownie zamykała na klucz. Tutaj dopiero się uspokoił, i całą siłą zapanowawszy nad sobą, powstrzymał okrzyk, który mu się wyrywał z piersi, chęć przywołania jej, żądzę wyłamania owych drzwi, celem jej odzyskania, przekonania i zachowania wyłącznie dla siebie. Przez chwile pozostał nieruchomy, wobec ciszy, panującej w owym pokoju, skąd ani jeden szmer nawet nie dolatywał. Bezwątpienia, rzuciwszy się twarzą na łóżko, w poduszkach topiła swoje krzyki i łkania. Ostatecznie postanowił zejść na dół, aby zamknąć drzwi przedsionka, poczem cichutko wszedł z powrotem do sali, by podsłuchać, czy Klotylda się nie skarży; i dzień jasny już się rodził, gdy zrozpaczony i zduszony łzami, kładł się na spoczynek.\nOd tej chwili zapanowała wojna bez litości. Pascal czuł naokoło siebie szpiegostwo, zdradę, groźbę. Już przestał nadal mieszkać niejako u siebie; już nie miał więcej domu: nieprzyjaciel był tutaj ustawicznie, zmuszając go do ciągłych obaw, do ustawicznego zamykania szaf i szuflad. Raz po razu rozbito mu na kawałki dwa flakoniki substancyi nerwowej, którą przyrządził; musiał tedy zamykać się w swoim pokoju, skąd przez dni całe dochodził odgłos tłuczka, nie wychodził zaś stamtąd nawet w godzinach, przeznaczonych na odpoczynek. W dni zwykłych odwiedzin nie brał już ze sobą Klotyldy, ponieważ zastraszała chorych zachowaniem się, które jawnie zdradzało napastniczą niewiarę w ów środek. Ile razy przecież wyszedł, spieszył się strasznie, celem powrócenia jak najprędzej, ponieważ obawiał się, by nie oderwano zamków i porozbijano szaf. Nie używał też Klotyldy do porządkowania lub przepisywania notatek od chwili, gdy kilka z tych ostatnich zginęło bez śladu, jak gdyby je wiatr pounosił. Nie śmiał się nawet posługiwać nią przy robieniu korekt, odkąd stwierdził, że wyrzuciła cały ustęp w artykule, ustęp, rażący jej wiarę katolicką. Klotylda zaś rozpróżniaczyła się zupełnie, włóczyła się tylko z kąta w kąt i czekała na sposobność, która pozwoliłaby jej schwytać klucze od wielkiej szafy. To dostanie kluczy musiało tworzyć główne jej marzenie, musiało być zamiarem, wciąż pieszczonym w duszy podczas ustawicznego milczenia, w jakie wpadała; oczy jej wówczas błyszczały niezdrowym blaskiem, a ręce drżały gorączkowo: dostać klucz, a potem otworzywszy szafę, wszystko za brać, wszystko zniszczyć, wszystko ofiarować na ołtarzu całopalenia, co niezawodnie Panu Bogu sprawi przyjemność.\nKilka kartek rękopisu, które doktór przez zapomnienie zostawił na rogu stołu, idąc umyć ręce i przebrać się, zniknęły natychmiast; jedynym po nich śladem była kupka popiołu w głębi kominka. Pewnego wieczora, gdy zapóźniwszy się przy jednym z chorych, szybkim krokiem o zmroku podążał ku domowi, zdjął go strach paniczny. Będąc bowiem na przedmieściu, ujrzał olbrzymią smugę czarnego dymu, w kłębach podnoszącego się ku górze i brudzącego czyste niebo. Czyż to przypadkiem nie paliła się cała Soulejada, podpalona jego papierami, rzuconemi na stos ofiarny? Popędził tedy naprzód niemal biegiem i uspokoił się dopiero wówczas, gdy zobaczył, iż na polu sąsiednim wypalano korzenie, skąd dym zwolna podnosił się ku niebu.\nI jakże strasznie skutkiem takiej obawy musiał cierpieć ów uczony, widząc, iż godzą w ten sposób na jego umysłowość, oraz na jego prace! Przecież owe odkrycia, których dokonał, owe rękopisy, przez niego opracowane, tworzą tytuł jego chwały; są to niejako istoty, jego krwią zapłodnione, jego dzieci niemal; kto więc niszczyłby je lub palił, paliłby jego własne ciało. W całej tej nagance zresztą, przedsiębranej na jego myśl, najbardziej martwił go fakt, iż ów nieprzyjaciel mieszka nietylko pod jego dachem, ale zagnieździł się i w jego sercu, skąd nie może go wypędzić, ponieważ mimo wszystko kocha go pełnią uczuć. Był więc rozbrojonym, nie zdatnym do obrony, nie chcącym i nie mogącym działać, nie mającym innego środka, jak tylko nadzwyczajną czujność. Czuł przecież, iż go naciskają ze wszystkich stron, czuł niemal owe małe, złodziejskie rączęta, jak wślizgują się w głąb jego kieszeni; był ustawicznie niespokojnym, nawet przy drzwiach zamkniętych, ponieważ obawiał się, by go nie okradziono przez szczeliny.\n— Ależ, dziecię nieszczęśliwe! — zawołał pewnego dnia, — kocham ciebie tylko jedną na świecie i właśnie ty mię zabijasz!... A przecież i ty mię kochasz, wiem, iż robisz to wszystko jedynie dlatego, że mię kochasz, a to rzecz tak szkaradna, i może byłoby lepiej, abyśmy skrócili owe męczarnie natychmiast, rzucając się z kamieniem u szyi w głębiny wody.\nKlotylda milczała, lecz jej oczy dzielne aż zanadto wyraźnie i ogniście mówiły, że umarłaby chętnie odrazu, gdyby tylko mogła umrzeć wraz z nim.\n— Gdybym więc umarł tej nocy, nagle, cóżby się tutaj działo jutro... Opróżniłabyś szafę, opróżniłabyś szuflady i wszystkie moje prace zrzuciłabyś na stos jeden i spaliłabyś je pospołu? Tak jest, nieprawdaż?... A czy wiesz, że taki czyn równałby się prawdziwemu morderstwu; byłoby to zupełnie to samo, jak gdybyś kogo zabiła? A cóż to za podłość wstrętna zabijać myśl!\n — Nie! — odpowiedziała głosem stłumionym — zabijać zło znaczy przeszkadzać mu, by się nie rozszerzało i nie odrastało z powrotem!\nKażda obopólna rozmowa podsycała jedynie ich gniew. Formalne burze rozgrywały się pomiędzy nimi. Pewnego wieczora stara pani Rougon trafiła właśnie na jedną z takich sprzeczek. Gdy więc została sama z Pascalem, Klotylda zaś uciekła do swego pokoju i tam się zamknęła, nastało przez chwilę milczenie kłopotliwe. Stara matka usiłowała wprawdzie odgrywać rolę zmartwionej, ale w głębi jej źrenic ruchliwych świecił blask radości.\n— Ależ wasz dom biedny — krzyknęła wreszcie — zmienił się teraz w piekło!\nDoktór odpowiedział tylko gestem. Przeczuwał bo wiem oddawna, że poza młodą dziewczyną kryje się jego matka, podniecając w niej wierzenia religijne i zużytkowując ów ferment przeciwko niemu, aby tylko wzbudzać zamęt jej potrzebny. To też nie łudził się, wiedział bowiem wybornie, iż za dnia obie kobiety widziały się ze sobą, i właśnie tej rozmowie trującej i obliczonej z góry, zawdzięcza ową scenę okropną, po której jeszcze drżał na całem ciele. Bezwątpienia, matka przybyła teraz oglądać postępy, jakie robi jej robota podziemna, oraz sprawdzić równocześnie, czy prędko nastąpi ostateczny wybuch.\n— Tak dalej — podjęła znowu — dziać się nie może. Dlaczego się nie rozłączycie, skoro już nie zgadzacie się z sobą? Powinieneś odesłać Klotyldę do brata, do Maksyma, który właśnie w tych dniach znowu pisał do mnie z prośbą o jej przyjazd.\n Doktór, blady, energicznie zaprotestował.\n— Mielibyśmy rozstawać się w gniewie, nie, nie; odczuwałbym z tego powodu do końca życia wyrzuty ostre i smuciłbym się nieskończenie ciężko. Jeżeli Klotylda ma wreszcie odjechać, to pragnąłbym, abyśmy, choć zdaleka, mogli się kochać... Dlaczegóż atoli ma odjeżdżać? Nie skarżymy się, ani jedno, ani drugie.\nFelicyta zrozumiała, że zbytnio się pospieszyła.\n— Bezwątpienia, jeżeli tylko lubicie się kłócić, nikt się nie będzie do tego wtrącał... Pozwól przecież, biedny przyjacielu, abym ci oświadczyła, że w tym wypadku przypisuję nieco słuszności, również i Klotyldzie. Zmuszasz mię w ten sposób do wyznania, że ją widziałam przed kilku godzinami: tak jest, lepiej, ażebyś o tem wiedział, nie chcę dłużej zachowywać milczenia, nawet mimo dane przyrzeczenie. A więc, Klotylda nie jest szczęśliwą, skarży się ustawicznie; bądź pewien wprawdzie, że zburczałam ją porządnie i poleciłam, aby była zupełnie wobec ciebie uległą. To jednak nie przeszkadza mi do wydania trzeźwego sądu o tobie, do stwierdzenia, że nie robisz nic a nic dla swego szczęścia.\nUsiadła i zmusiła go, by również usiadł w kącie sali, gdzie zdawało się, że ku wielkiej swojej radości trzyma go osamotnionego, zupełnie w swojej mocy. Już kilka razy chciała go w taki sposób zmusić do pewnych wyjaśnień, których on unikał. Jakkolwiek od wielu już lat trapiła go ustawicznie, zupełnie nie pojmując jego wartości, to przecież ani na chwilę nie przestał być synem nader oddanym i przyrzekł sobie nigdy nie przekroczy granic zachowania się pełnego szacunku. To też, choćby nie wiem, jakie poruszała przedmioty, doktór zachowywał zawsze milczenie uporczywe.\n— No, przypuśćmy — ciągnęła dalej — że nie chcesz ustąpić Klotyldzie, rozumiem to; zrób atoli dla mnie!... A gdybym cię tak błagała o poświęcenie dla mnie tych wstrętnych dokumentów, zamkniętych tam w szafie! Przypuśćmy na chwilę, że umrzesz nagle, te papiery zaś wpadną w ręce osób zgoła obcych: niesława spadnie na nas wszystkich... Przecież tego życzyć sobie nie możesz, nieprawdaż? Jakiż ostatecznie więc twój cel? Dlaczego upierasz się przy zamiarze tak niebezpiecznym?... Przyrzeknij mi, że je spalisz.\nDoktór milczał i milczał, aż wreszcie odpowiedział:\n— Moja matko, prosiłem cię już raz. abyśmy nigdy o tem nie mówili... Nie mogę bowiem zadosyć uczynić twej prośbie.\n— Więc ostatecznie — krzyknęła — podaj mi powód takiego postępowania! Powszechnie mówią, że dobro naszej rodziny tyle cię obchodzi, co tamto stado wołów, pasących się tam na dole... A przecież należysz do rodziny... Och! wiem wybornie, że robisz wszystko, by uwolnić się od łączności z nami. Ja sama niekiedy dziwiąc się, pytam, skąd ty do licha się wziąłeś. I czyż to nie jest bardzo szpetnie z twojej strony wszelkiemi siłami starać się nas zbrukać, nawet nie troszcząc się na myśl, iż to wszystko smuci mnie, twoją matkę... Jest to poprostu grzech śmiertelny.\nDoktór oburzył się i na chwilę uległ chęci bronienia się, mimo pierwotny zamiar stanowczego milczenia.\n — Ależ, matko, jesteś niesprawiedliwą, gdyż zgoła nie masz słuszności. Wierzyłem zawsze w skuteczność, oraz konieczność prawdy. Prawdą jest, że nie taję nic zgoła, ani o innych, ani o sobie; robię zaś to dlatego, że wierzę niezachwianie, iż mówiąc wszystko, postępuję drogą jedynie dobrą... Przedewszystkiem, owych dokumentów nie przeznaczyłem na widok publiczny; są to poprostu moje notatki osobiste, z którymi rozstać się byłoby dla mnie rzeczą nader bolesną. Następnie, jestem pewien, iż nie tylko te jedne papiery przeznaczacie na spalenie: oto chcielibyście także rzucić w ogień wszystkie inne moje prace, nieprawdaż? Ja zaś wcale sobie tego nie życzę, czy mię rozumiecie? Nigdy, póki żyję, nikt tutaj nie zniszczy ani skrawka rękopisu.\nLecz wnet pomiarkował się, że mówi za dużo. Widział, jak już matka się do niego zbliża, przyciskać go zacznie do muru i zmusi do nader okrutnego wyjaśnienia.\n— A więc — zaczęła — idźmy już aż do końca, powiedz otwarcie, co masz nam do zarzucenia... Tak jest, mnie naprzykład, cóż możesz zarzucić? Czyż nie wychowałam was nader starannie wśród trosk rozlicznych? Och, jakże długo szczęście nie chciało się uśmiechnąć! Jeżeli dzisiaj znajdujemy się w niezłem położeniu, to zasłużyliśmy na nie w pocie czoła. Ponieważ byłeś świadkiem wszystkiego, a zarazem wszystko pchasz do swoich papierów, możesz sam najlepiej zaświadczyć, iż rodzina nasza więcej oddała usług innym, aniżeli odniosła wzamian za to zysków. Bez nas Plassans dwukrotnie znalazłoby się w ładnych opałach. A przecież to zupełnie zrozumiałe, że pobudziliśmy niechętnych i zazdrosnych do tego stopnia, iż dzisiaj całe miasto zachwycałoby się skandalem, któryby nas obryzgał... Do tego przecież chyba doprowadzać nie zechcesz; jestem też przekonaną, że przyklaśniesz mojemu postępowaniu od chwili upadku cesarstwa, tudzież nieszczęść, pod ciężarem których Francya nigdy nie zdoła się podnieść.\n— Nie tykajmy Francyi, moja matko! — odezwał się doktór na nowo, ponieważ Felicyta świadomie uderzała w najczulsze struny jego serca. — Francya ma organizm wytrwały, to też jestem pewien, iż niebawem zadziwi świat cały szybkością, z jaką będzie przychodziła do zdrowia... Bezwątpienia, istnieją tutaj żywioły zgniłe. Nie ukrywałem ich nigdy, być może nawet, iż zawsze wyciągałem je aż na samą powierzchnię pod światło. Nie zrozumiesz mnie matko zgoła, kiedy powiem, iż wierzę święcie w ostateczne uzdrowienie, — ponieważ teraz pokazuję rany i rozpadliny. Wierzę przecież w życie, że samo wydziela bezustanku nabytki szkodliwe, odnawia ciało celem zagojenia ran, samo przez się ciągle podąża ku zdrowiu, ku ustawicznemu odnawianiu się poprzez nieczystości i śmierć.\nUniósł się, lecz zdając sobie z własnego stanu sprawę, zrobił tylko gest gniewny i umilkł. Matka znowu przerzuciła się do płaczu, płakała małemi, urywanemi łzami, które z trudnością wyciekając z pod powiek, natychmiast wysychały. Teraz zaczęła znowu opowiadać o swoich obawach, zatruwających jej całą starość, błagała go, tak, ona również, aby pogodził się z Panem Bogiem ze względu na rodzinę. Czyż ona sama nie tworzyła przykładu odwagi bohaterskiej? Całe Plassans, dzielnica św. Marka, Stare Miasto i Nowe Miasto oddawały hołd jej zachowaniu, pełnemu godności. Żądała więc tylko, by dzieci pomagały jej, wedle możności, żądała od wszystkich dzieci podobnych, jak i z jej strony wysiłków. Tak więc przypomniała Eugeniusza, wielkiego męża stanu, który, spadłszy z tak wysoka, zadawalniał się teraz rolą zwyczajnego deputowanego, broniącego aż do ostatniego tchnienia upadłych rządów, kiedy to był ich sławą i podporą. Nie szczędziła też pochwał i dla Aristidesa, który nigdy nie rozpaczał, za czasów rzeczypospolitej zaś zdobył z powrotem bardzo piękne stanowisko, mimo katastrofy niezasłużonej, grzebiącej go na chwilę wśród gruzów zrujnowanego „Związku powszechnego“. Tylko on sam Pascal pozostawał na boku i nie chciał zrobić żadnych ustępstw, aby jego matka umarła spokojną, widząc i ciesząc się ostatecznym tryumfem Rougonów? A przecież on, Pascal, jest tak rozumny, tak czuły, tak dobry! Czyżby to istotnie było rzeczą niemożliwą, by w niedzielę nadchodzącą on, Pascal, poszedł na mszę i spalił te obrzydliwe papierzyska, o których na myśl samą już zapada na zdrowiu?\nProsiła go, nakazywała mu, groziła. Pascal atoli milczał, spokojny, niepokonany, obwarowany zresztą zwykłem swojem postępowaniem, pełnem uległego szacunku. Nie chciał wdawać się w żadne rozprawy, znał ją bowiem zbyt dobrze, by łudzić się nadzieją jej przekonania lub śmiało pomówić o przeszłości.\n— Otóż to właśnie — krzyknęła wreszcie, widząc go niewzruszonym — bieda! Ty nie należysz do naszej rodziny, zawsze to powtarzałam. Zniesławiasz nas tylko.\n Pascal uchylił głowy.\n— Moja mamo, po namyśle przebaczysz mi z pewnością wszelką.\nTego dnia Felicyta już nie umiała nad sobą zapanować; spotkawszy tedy Martynę u drzwi domu, tuż przed jaworami, ulżyła sobie głośnemi narzekaniami, nie wiedząc, iż Pascal słyszał wszystko, ponieważ zaraz potem poszedł do swego pokoju, gdzie okna były pootwierane. Nie kryła gniewu ani trochę i posunęła się tak daleko, że poprzysięgła sobie zdobyć papiery i zniszczyć je, skoro nie chce dobrowolnie uczynić tej ofiary. Doktora przecież snajbardziejnajbardziej zranił sposób, jakim Martyna ją uspakaja, sposób, wyrażający nie tylko współczucie, lecz i zgodę zupełną. Widocznie była tutaj wspólniczką Felicyty, powtarzała jej bowiem, iż trzeba czekać i nie śpieszyć się zbyt gwałtownie, ponieważ i panienka i ona już przysięgły poprowadzić pana tam, gdzie było potrzeba, nie pozostawiając mu ani jednej godziny spokoju. Tak, poprzysięgły, że pogodzą go z Panem Bogiem, ponieważ to rzecz niemożliwa, by taki święty człowiek, jak pan, żył bez religii. I tu głosy obu kobiet, stłumione, zmieniły się w szept, w szept cichy, w mruczenie plotkarskie lub spiskowe; od czasu do czasu dolatywały tylko słowa niezrozumiałe, jakieś rozkazy, wydawane przez matkę, obietnice, składane przez Martynę, słowem zamach na jego wolność osobistą. Gdy wreszcie matka oddaliła się swym krokiem lekkim, kołysząc się w kibici, niby młoda dziewczyna, Pascal spostrzegł, iż cała jej postawa wyraża wielkie zadowolenie.\n Nadeszła godzina zwątpienia, zniechęcenia całkowitego. Pascal, upadłszy bezsilnie na krzesło, zaczął się w duchu pytać, po co walczyć dalej, skoro jedyne osoby, ukochane przez niego właśnie, przeciwko niemu się zwracają. Ta Martyna, która na jedno jego skinienie rzuciłaby się bez wahania w ogień, teraz zdradza go w taki sposób — dla jego dobra! Klotylda zaś łączy się z ową służącą i spiskuje po kątach, każąc jej pomagać w zastawianiu na niego sideł! Teraz już został naprawdę sam, zupełnie sam, otaczały go zaś same zdrajczynie, zatruwające naokoło niego wszystko, nawet owo powietrze, którem oddychał. Te dwie jeszcze przynajmniej go kochały, mógł więc się spodziewać, iż z biegiem czasu zdoła je rozczulić i rozbroić; odkąd atoli spostrzegł poza ich plecami matkę, panią Felicytę, wytłomaczył sobie natychmiast ich zaciętość i nawet nie spodziewał się ich ułagodzić. Bojaźliwy, jak niemal każdy uczony prawdziwy, żyjący zawsze zdała od kobiet, oddający się stale ulubionym badaniom, uginał się formalnie na myśl, iż wszystkie trzy kobiety razem sprzysięgły się, aby go opanować i zmusić do posłuszeństwa. Jednę z owej trójcy instynktownie zawsze czuł w pobliżu; zamknąwszy się w pokoju, odczuwał ich obecność poza ścianą; dręczyły go one najbardziej ową obawę ciągłą, że ukradną mu jego myśli, zanim ta ostatnie jeszcze zdołają dojrzeć pod jego czaszką.\nByła to bezwątpienia najnieszczęśliwsza epoka z życia doktora Pascala. Ciągły przymus, ciągła obrona, o której musiał myśleć, złamały go całkowicie; chwilami zdawało się mu, że podłoga domu załamuje się pod jego stopami. Żałował wówczas bardzo gorąco, że się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Czyżby i on sam również obawiał się życia? Czyż los nie karze go teraz za takie samolubstwo? Owa tęsknota za dziećmi przestraszała nieraz jego samego; łzy ukazywały się mu teraz w oczach, gdy spotykał na drodze małe dziewczynki o wesołem spojrzeniu, które się do niego uśmiechały. Prawda, że posiadał Klotyldę, lecz to była zgoła inna miłość, jak na teraz, przerywana burzami, nie zaś miłość spokojna, niewymownie słodka, miłość słodka, miłość dziecka, w której cieple pragnąłby złożyć swoje serce zbolałe. Zresztą, przeczuwając bliski kres własnego istnienia, pragnął przedewszystkiem przedłużenia swojego „ja“, pragnął dziecka, będącego niejako dalszym ciągiem jego samego. Im bardziej cierpiał, tem większą pociechę sprawiała mu jego wiara w życie. Według własnego zdania, nie odziedziczył zboczeń fizyologicznych całej rodziny; lecz nawet myśl, iż dziedziczność omija niekiedy jedno pokolenie tak, iż jego syn mógłby posiadać wszystkie wady przodków, zbytnio go nie przestraszała; tak więc trafiały się dni, że życzył sobie owego syna nieznanego mimo starego, zgniłego pnia, mimo długiego szeregu krewniaków przeklętych, tak, życzył go sobie, jak sobie życzymy szczęścia niespodziewanego, wesołości, rzadko się trafiającej, łaskawego uśmiechu szczęścia, które pociesza i wzbogaca raz na zawsze. Wśród wiru innych jego uczuć, teraz pobudzonych, serce płakało na widok, iż to wszystko zapóźno.\nPewnej nocy dusznej, pod koniec września, Pascal żadną miarą nie mógł zasnąć. Otworzył jedno z okien swego pokoju; niebo było czarne; gdzieś zdala musiała szaleć burza, ponieważ głuchy turkot pioruna nie milkł ani na chwilę. Trudno nawet było odróżnić wyraźnie ciemną kępę jaworów; jaśniejsze zaledwie błyski ukazywały w ciemnościach chwilami tylko plamy niewyraźne posępnej zieloności. Duszę jego przepełniały jakieś smutki posępne; przypominał sobie ostatnie dni niedobre, wciąż jeszcze sprzeczki, męczarnie, zdradą sprawiane lub podejrzeniami, które rosły bez miary. Nagle, w tej właśnie chwili przypomniał sobie drobną okoliczność, która dreszczem trwogi wstrząsnęła całe jego ciało. Z obawy, by go nie zrabowano, nosił ostatecznie klucz od wielkiej szafy zawsze przy sobie. Tego przecież popołudnia, zmordowany upałem, zdjął kamizelkę i właśnie przypomniał sobie, iż widział, jak Klotylda ją wieszała na gwoździu w sali. Otóż tutaj właśnie wstrząsnął nim dreszcz gwałtowny: jeżeli domacała się klucza w głębi kieszeni, ukradła go z pewnością. Rzucił się w tył i zbadał kamizelkę, którą rzucił na krzesło. Klucza nie było. Przeczuł więc natychmiast, iż teraz, właśnie w tej chwili musiano go w najlepsze rabować Druga godzina po północy wybiła; nie ubierając się tedy, ot, poprostu w spodniach, z stopami gołemi w pantoflach, a piersią odsłoniętą, wyglądającą z pod pomiętej koszuli nocnej, gwałtownie roztworzył drzwi do sali i wskoczył tam z lichtarzem w ręku:\n— Ach! — zakrzyczał — wiedziałem o tem! Złodziejko! morderczyni!\nI była to prawda czysta. Klotylda tu była, nieubrana, tak jak on boso, w płóciennych swych pantofelkach, bez pończoch, z gołemi ramionami, zaledwie okryta krótką spódniczką i koszulą. Przez ostrożność nie przyniosła ze sobą świecy i tylko uchyliła okiennice jednego z okien. I burza, która szumiała właśnie wprost okna ku południowi po niebie smołowo czarnem, ciągłe błyskawice wystarczały jej, nadając wszystkim przedmiotom jakąś dziwną trupią fosforescencyę. Stara szafa o szerokich bokach była na oścież otwarta. Już wypróżniła z niej całą górną półkę, wydobywając akta naręczami i rzucając je na długi stół, stojący na środku, gdzie się ze sobą mieszały. I gorączkowo, z obawy, że nie będzie miała czasu ich spalić, robiła z nich właśnie paczki, z tą myślą, że je schowa, że je odeśle potem do babki swojej, gdy w tem nagła jasność świecy, oświecając ją całą, unieruchomiła ją, w pozycyi niepokoju i walki zarazem.\n— Kradniesz mnie i zabijasz!... — powtórzył Pascal z wściekłością.\nW obnażonych ramionach trzymała jeszcze jedne takie akta. Chciał je odebrać jej, ale ściskała je z całych sił swoich, uparta w swojem dziele zniszczenia, bez pomieszania, ani żalu, jak żołnierz walczący, wierzący w prawo swoje do łupu zdobytego. Wtedy on zaślepiony, rozszalały, rzucił się na nią i bić się zaczęli. Pochwycił ją w pół w jej nagości i ból jej zadawał.\n— Zabij mnie!... zabij!... — jąkała. — Zabij, bo wszystko podrę w kawałki!...\n— Jeśli dziecko kradnie... to je karać trzeba!..\nKilka kropel krwi ukazało się pod obojczykiem i wzdłuż ramienia jej toczonego, którego jedwabną skórę, lekkie draśnięcie rozerwało. I w jednej chwili poczuł ją tak rozgorączkowaną, tak boską kształtami swego smukłego ciała dziewiczego, że ją puścił. Ostatnim wysiłkiem wyrwał jej akta.\n — A teraz!., pomożesz ułożyć mi je tam na półce!.. Do miliona dyabłów!.. Chodź tu i zacznij od tego, żeby je uporządkować tu na stole!... Rozumiesz mnie!...\n— Rozumiem, mistrzu...\nZbliżyła się, pomagała mu, zwyciężona, złamana, tym potężnym uściskiem mężczyzny, który niejako wdarł się w jej ciało. Świeca, paląca się wysokim płomieniem, wśród tej nocy ciężkiej, oświecała ich, a w dali odgłosy przeciągłe grzmotów i piorunów nie ustawały, okno, otwarte na burzę, wydawało się w ogniu gorejącem.\nTę stronę ostatnio edytowano 2 maj 2021, 08:12.


"Rolnik szuka żony" - Strona 33 - AgroRandka - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nStrona 33 z 334 31\nNapisany 27 wrzesień 2014 - 11:44\nEdytowany przez jajonasz, 27 wrzesień 2014 - 11:45. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 27 wrzesień 2014 - 13:02\nTwoim zadaniem żadna nie dostanie białej róży ? Nie możesz tego wiedzieć ,czy nie zaiskrzy ....nawet jakby miało to być tylko dla zysku kręcone .\nNapisany 27 wrzesień 2014 - 13:14\nNie, nie, to nie tak. Oczywiście masz rację, może się coś takiego zdarzyć. Ale myślę że nie jest to główny cel producenta Nie, nie, to nie tak. Oczywiście masz rację, może się coś takiego zdarzyć. Ale myślę że nie jest to główny cel producenta Uznałeś za fajne 0\nNapisany 27 wrzesień 2014 - 14:00\nJednym z przykładów (jakich jest ogrom) pokazywanych bzdur i parodii w TV jest odcinek 373 "Trudnych spraw" http://www.youtube.c...h?v=ykuZ4kCCtY8\nTak więc sorry nie oglądam, wolę poczytać książki. Jedynie ciekaw jestem jak będzie na koniec programu, co z tego wyjdzie. XD\nJak to mówi przysłowie, "lepiej z mądrym zgubić niż z głupim znaleźć" P.S. Mam nadzieję że nikogo tym nie uraziłem, nie miałem takiego zamiaru. To po prostu moja skromna opinia na temat.\nEdytowany przez Apista, 27 wrzesień 2014 - 17:06. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 27 wrzesień 2014 - 18:17\nZasadniczo powiem tyle że ten pan z małym chłopczykiem, sorry nie pamiętam imienia i ta pani w jego grupie ta wysoka blondynka, naprawdę spójrzcie na nich jak są razem, według mnie widać po nich że pasują do siebie i to im kibicuję najbardziej i coś mi mówi że oni dociągną do ślubu razem Uznałeś za fajne 0\nNapisany 27 wrzesień 2014 - 19:18\nNapisany 27 wrzesień 2014 - 20:05\nTV a paradoks kłamcy to to samo kiedy kłamca mówi prawde ?\nnp. do wyborów jeszcze miesiac ale juz wiadomo jaka partia ile ma % poparcia, normalnie cud, perpetum mobile głebszy sens tego cyrku to nakierowanie lemingów na która partie maja głosowac, a ze lemingi ida jeden za drugim w rzedzie to wynik jest wiadomy\na jak Uznałeś za fajne 0\nNapisany 27 wrzesień 2014 - 23:00\nNapisany 28 wrzesień 2014 - 07:17\nApista Ty piszesz ,że TV nie oglądasz , a znasz więcej programów jak ja ,co czasem spojrzę . Chyba oprócz książek jeszcze program TV czytasz regularnie ? I nie porównuj Dody ,Wiśniewskiego czy big brother ,do tych zwyczajnych ludzi ,ponieważ pierwsze wymienione osoby, aby się utrzymać w mediach i ktoś chciał na nich patrzeć ,muszą wzbudzać kontrowersje. Nasi bohaterowie nie . widzę że program ma swych wielbicieli;), a niech oglądają, niech jakąś rozrywkę mają\nMasz rację ,żeby nie ''Rolnik szuka żony '' to moje życie by nie miło sensu . Nie, nie, to nie tak. Oczywiście masz rację, może się coś takiego zdarzyć. Ale myślę że nie jest to główny cel producenta\nPewnie, że nie jest to główny cel producenta . Edytowany przez Meg5, 28 wrzesień 2014 - 07:18. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 wrzesień 2014 - 09:39\nEdytowany przez Apista, 28 wrzesień 2014 - 10:20. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 wrzesień 2014 - 11:46\nApista a dlaczego ty myślisz tylko w kategorii popularność lub coś, program normalny i tyle, zobacz sobie statystyki kiedy byłm program randka w ciemno prowadzony przez Kawalca, około 30% par poznanych żyje szczęśliwie do dziś i tworzą udane rodziny . Ja tam mówię ze każda forma możliwości poznania drugiego człowieka jest bardzo dobra, w ten sposób nie ograniczasz się tylko do osób wokoło siebie. Ten pan z dzieckiem był żonaty, jego małżonce nie podobała się życie na wsi a on to kocha i co teraz nie ma szans na nikogo, a dzieki programowi ma szansę znaleźć sobie drugą połówkę, może wszystko układa się w jeden wielki przypadek, ale z drugiej strony wiem jedno w życiu nic nie dzieje się przypadkiem , moze dzięki temu programowi naprawdę coś zaiskrzy między nimi bo na pierwszy rzut oka jak są razem widać bardzo dobrze że do siebie pasują, a co do telewizji nie można generalizować że wszystko co jest puszczane to jest błee i łee, bo są naprawdę fajne programy, typu Cejrowski, aukcje w ciemno, gwiazdy lombardu, i inne, ok są badziewne ale nie wszystkie. A Program rolnik szuka żony jest bardzo dobry nawet pod tym względem że mimo być może panom się nie ułoży, czego im nie życzę ale być może zaowocuje na przyszłość i pokaże kobietą w mieście że wieś i rolnictwo to nie XVIII wiek gdzie było samo błoto a domki malutkie a rolnikowi słoma z butów wystawała. Dzis wieś to prężnie rozwijająca się gałąź produkcyjna z nowoczesnymi zabudowaniami kolorowymi domami często z pięknymi kwiatami i w ogóle, sama przyjemność popatrzeć a rolnik to facet nowoczesny ciekawy nietuzinkowy facet z ogromnymi możliwościami rozwoju. Także oglądamy program dalej i czekamy na pozytywne rozwinięcie wątku Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 wrzesień 2014 - 12:32\nHehe Meg5 chyba nie powiesz mi że uczestnikom programu chodzi wyłącznie o znalezienie żony A skąd wiesz,że nie ? Czy Ty wiesz co to być samotnym ,nie mieć nikogo ? Grzegorz jak czytał listy od obcych kobiet ,łzy mu się w oczach pojawiły ? Co to Twoim zdaniem znaczy ? Pod publikę to zrobił ,by wzrosła oglądalność ? Czy może jednak wzruszyła go zwykła ludzka życzliwość ,której jest coraz mniej ? Chamstwo ,arogancja i krytykowanie co tylko można ...to nam Polakom wychodzi . Czasem czytam komentarze (coraz rzadziej ) ,pod rożnymi wydarzeniami z życia albo jak pokazują kogoś znanego ...Naprawdę brak słów ! Tak jak Tomek ...kibicuję bohaterom by się odnaleźli . Uznałeś za fajne 1\nMeg moje wielkie uznanie dla ciebie teraz co powiedziałaś naprawdę. Grzegorz jak mówicie i jego wzruszenie, on został ciężko przez los doświadczony. niby wierzył w miłość a wiadomo jak się stało z jego poprzednim małżeństwem. Ogromny pozytyw ode mnie dla niego bo gość naprawdę sobie radzi tyle pola i jeszcze synka wychowuj, facet naprawdę widać że ok, założę się że nie dał rady by grać nie ma szans. Kobiety okazały mu życzliwość a być może one same dotknęła krzywda w postaci zdrady czy czegoś, nie wiemy jaką miały przeszłość możemy się tylko domyślać i na pewno nie możemy mówić że lecą na majątek bo to by było bez sensu. A może kocha wieś zobaczyła go zainteresował ją, napisała do niego, załapała się do programu, jak mówię wszystko przypadek ale być może coś się wykluje z tego. A co do Polaków ciężko mówić ogólnie nasz naród jest jak jest czasem wstyd i tyle powiem, przewrócisz się a ktoś ci jeszcze nóż potrafi wbić w plecy, no tacy ludzie są i widać nic się na to nie poradzi. Ale powiem tyle jesteśmy mistrzami w narzekaniu i w zazdrosci w stosunku do innych ale żeby dac coś od siebie komuś drugiemu, pomóc oj tro głupich nie ma. A prawdziwy facet to taki który nie boi się łez taka jest prawda Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 wrzesień 2014 - 15:40\nOby tak było jak mówicie bo to bardzo pogodne i optymistyczne. Widać macie w sobie jeszcze tą nadzieję, tą wiarę że a może jednak.\nNa razie pozostanę w swerze sceptycyzmu.\nMam nadzieję że nie odbieracie moje posty jako "chamstwo, arogancja i krytykowanie" To czy prawdziwy mężczyzna powinien lub też nie powinien kryć łez to tu się na ten temat nie udzielam bo zdanie mam odmienne i raczej tu to jest kwestia przypadku.\nCo do "Grzegorza" no to widać że już jestescie jego fanami i się wam gosć spodobał.\nWiem że nic nie dzieje się przypadkowo, wszystko ma jakiś mniej lub bardziej głębszy sens. Jednak żeby uwierzyć w miłość i to przed kamerą, ba przed milionami ludzi to ja jestem daleki od takiej wiary.\nMnie też już niejedna osoba mówiła, weź się zapisz do tego programu, może w końcu znajdziesz kogoś, moze w końcu będzie cie stać na nowy ciągnik....\nJestem konserwatywny i do tego uparty więc na razie nie przekonacie mnie do swojego zdania ale podoba mi się to jak próbujecie, z jakimi emocjami Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 wrzesień 2014 - 18:23\nDziś będzie się działo, tzn akcja w gospodarstwie, a że to było nagrywane w żniwa także będzie ciekawie. Bo pokazywali na reklamach.Ok to kto się pisze z AF na drugą serię?\nEdytowany przez patryk546, 28 wrzesień 2014 - 18:28. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 wrzesień 2014 - 18:49\nJa dostałem odmowę ze względu na mój jeszcze młody wiek heh ale nie żałuje teraz.... co do programu kto to wie może odnajdą swoją drugą połówkę miłość jest na każdym kroku...co do łez hm wszyscy mają uczucia jeden jest mniej wrażliwy drugi bardziej są w życiu sytuacje kiedy nie można powstrzymać łez...\nZasadniczo mówi się że każdy prawdziwy facet płacze na jednym filmie nie żadne romansidła czy coś tylko na Królu Lwie i na tej jednej konkretnej scenie:). jak mi się nie poszczęści to piszę się na drugą serię. A co do optymizmu trzeba być optymistą i walczyć że się kiedyś wszystko uda:)\nNapisany 28 wrzesień 2014 - 20:22\nPrawdziwy mężczyzna nigdy nie płacze, prawdziwy mężczyzna nie wie co łzy. Uznałeś za fajne 0\nStroimy odbiorniki bo za raz sie zacznie Uznałeś za fajne 0


Gruntowy Wymiennik Ciepła PROVENT-GEO Sklep / eco-solutions.pl\n» Gruntowe wymienniki ciepła\n» Gruntowy Wymiennik Ciepła PROVENT-GEO\nKod produktu: Gruntowy Wymiennik Ciepła PROVENT-GEO\nBezprzeponowy płytowy gruntowy wymiennik ciepła GWC PROVENT-GEO to unikatowe, oryginalne rozwiązanie umożliwiające uzyskanie idealnego komfortu w każdym budynku poprzez pozyskanie zawartego w gruncie chłodu latem oraz ciepła w okresie grzewczym w maksymalnie wydajnym stopniu. Naturalna obróbka powietrza zachodząca w bezpośrednim kontakcie z gruntem zapewnia optymalne parametry wilgotności i jakości powietrza nawiewanego do pomieszczeń. Innowacyjna konstrukcja GWC PROVENT-GEO została zastrzeżona w Urzędzie Patentowym. Odpowiednie ukształtowanie strugi powietrza przepływającej przez ten gruntowy wymiennik ciepła gwarantuje skuteczność niespotykaną w innych wymiennikach próbujących naśladować ideę wymiany bezprzeponowej.\nZnacznie ograniczenie kosztów ogrzewania zimą,\nzapewnienie pożądanego chłodu w czasie letnich upałów,\nzapobieganie nadmiernej suchości/wilgotności,\noptymalna praca urządzeń do odzysku ciepła.\nmożliwość płytkiego posadowienia (ok. 0,7 m pod powierzchnią),\nminimalne straty ciśnienia (poniżej 40 Pa),\nmożliwość pracy ciągłej bez potrzeby „regeneracji”,\nmożliwość dostosowania wielkości układu w zależności od wydajności: 200-30 000 m3/h.\n* Podana cena dotyczny zestawu dla rekuperatorów o wydajności do 400m3 na godzinę.


Kategoria: Finanse - gwiazdor.net\nWirtualne biuro Warszawa jest położone w ścisłym centrum Warszawy tuż przy Dworcu Centralnym i Złotych Tarasach. Udostępniamy adres ul. Złota 61 w Warszawie jako adres do rejestracji firmy, spółki, adres do KRS, działalności gospodarczej. Nasza cena ...\nMasz dość tego, że banki oceniają cię na podstawie kwestii na które nie zawsze masz wpływ? Potrzebujesz szybkiego zastrzyku gotówki na cel, który nie może poczekać? A może wydarzyła się nagła sytuacja? Życie nierzadko przybiera skomplikowany obrót, d...\nZastanawiasz się skąd znaleźć fundusze na zorganizowanie kampanii społecznej lub sfinansowanie założenia swojej firmy? Wejdź na stronę Oliver Capital i zainteresuj się wyjątkową platformą, łączącą inwestorów kapitałowych. Możesz także już teraz znale...\nNajlepszy doradca finansowy? To taki, który pomoże wybrać jak najbardziej dogodny produkt finansowy. Nie jest to łatwe, ponieważ na rynku znajduje się mnóstwo podmiotów, które oferują ubezpieczenia, kredyty oraz pozostałe produkty finansowe. Bardzo c...\nwygodnepozyczki.pl to firma oferująca pożyczki oraz kredyty. Oferuje m.in. pożyczki pozabankowe, prywatne, dla zadłużonych, kredyty studenckie, dla firm. Pełna oferta dostępna jest na stronie firmy. Ze strony online można już wysłać wniosek o pożyczk...\nWarto dowiedzieć się jak kupić Bitcoina właśnie od nas. Dlaczego? Bo działamy legalnie, cieszymy się akceptacją Komisji Nadzoru Finansowego KNF. Wymiana kryptowalut jest prosta, dzięki temu, że to nieskomplikowany proces, bardzo szybko możesz opanowa...\nNarzędzia do rozliczenie rocznej deklaracji z roku na rok wydaje się łatwiej dostępne i możliwe do wykonania dla większej ilości osób samodzielnie. Portal e-pity. pl wspiera w Polaków już od ponad dekady. Na portalu dostępny jest tegoroczny program d...\nBiuro rachunkowe oferuje swoim klientom usługi księgowe najwyższej jakości. To zespół fachowców, którzy wspierają klientów w codziennej działalności biznesowej. Biuro rachunkowe Support oferuje obsługę księgową, kadrową, podatkową, doradztwo informat...\nNajlepszym rozwiązaniem by odzyskać prowizję z banku jest skorzystanie z usług naszej firmy, która zajmuje się w profesjonalny sposób odzyskiwaniem prowizji bankowych. W naszej firmie można znaleźć najlepszych specjalistów, którzy całkowicie angażują...\nNasza firma świadczy szeroki wachlarz usług księgowych takich jak pełna księgowość wrocław. Średnie i duże firmy mogą skorzystać z oferty naszego biura rachunkowego w celu obniżenia kosztów księgowych. Małe firmy będą zainteresowane kompleksową obsłu...\nKredyt hipoteczny to jedna z ważniejszych decyzji w Twoim życiu. Dlatego podejmij ją mądrze. Pomożemy Ci w tym! Dowiedz się więcej na Optymalnykredyt. pl. Jesteśmy niezależnymi ekspertami, którzy szukają najlepszych rozwiązań dla Ciebie. Porozmawiajm...\nOferujemy pożyczki chwilówki. Celem tej usługi jest ułatwienie życia wszystkim i zapewnienie pomocy finansowej w razie potrzeby. Ważne jest, abyśmy utrzymywali opinie klientów i zdobyli ich zaufanie i uznanie. Staramy się zaspokoić ich potrzeby finan...\nProcedury bankowe są często niszczące dla przedsiębiorców - tracisz nerwy i czas. Dlatego szukaj rozwiązań gdzie indziej. Wybierz faktoring pozabankowy. Zapraszamy na Pragmago. pl. możesz biznesowo niczego zaplanować, ponieważ ich należności względem...\nkantor internetowy pożyczka usługi księgowe kredyt hipoteczny kredyty kredyt windykacja pzu księgowa pożyczki rachunkowość księgowość chwilówki banki chwilówka bik ubezpieczenie samochodu kraków biuro rachunkowe poznań ubezpieczenia finanse szybkie pożyczki biura rachunkowe ubezpieczenie oc


Gm. Bochnia: 3,5 mln zł na dodatkowe zajęcia dla uczniów – mojabochnia.pl – portal i telewizja\nGm. Bochnia: 3,5 mln zł na dodatkowe zajęcia dla uczniów\n27 kwietnia 2017 at 09:39\n26 kwietnia w Zespole Szkół Gminnych im. Mikołaja Kopernika w Gawłowie wicemarszałek Stanisław Sorys uroczyście przekazał wójtowi gminy Bochnia Markowi Bzdekowi umowę gwarantującą dofinansowanie na ten cel. Dzięki wsparciu finansowemu z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 gmina otrzyma wsparcie wysokości niemal 3,5 mln zł.\nGmina Bochnia otrzymała dofinansowanie w ramach konkursu, którego głównym celem było wyrównanie szans młodzieży w całym regionie. Dzięki niemu w całej Małopolsce blisko 35 tys. uczniów skorzysta z dofinansowania pochodzącego ze środków unijnych, a do ponad 340 małopolskich szkół i placówek oświaty trafi aż 101 mln zł.


Książkowy Świat: Wendy Markham - Lato w Nowym Jorku\nTak jak już mówiłam jest to przyjemna książka na jeden wieczór, niestety nic poza tym, niczym szczególnym nie wyróżnia się ona spośród innych książek, Mimo wszystko jeśli poszukujecie lekkiej powieści, ta powinna spełnić Wasze oczekiwania.\nZa możliwość przeczytania książki, bardzo dziękuję Wydawnictwu Harper Collins!\nAutor: Michalina Miśka o 19:06\nEtykiety: Wendy Markham\nczytanie naszym życiem 12 września 2015 19:55\nTakie lekkie książki są dobrą odskocznią od codziennych problemów, dlatego chętnie ją przeczytam ;)\nTirindeth 12 września 2015 20:39\nUwielbiam takie książki, zwłaszcza, gdy mam gorsze dni i nie mogę się skupić na czymś zmuszającym do myślenia :)\nAoi Akuma 12 września 2015 22:37\nA ja jakoś nieszczególnie marzę o lecie w Nowym Yorku. To miasto mnie odrzuca, szczególnie podczas upałów. O nie, beton i upały nie idą ze sobą w parze! Książka raczej nie dla mnie.\nSherry 13 września 2015 01:06\nWiesz, wydaje mi się, że mam wystarczająco "lekkich" książek w domu, by kolejnej nie dopisywać do listy. :) Gdyby ta powieść zwróciła czymś szczególnym twoją uwagę - być może bym się zastanowiła. Ale w przypadku kiedy nie ma emocji, na dodatek coś tak czuję, że mocno bym się wkurzała na główną bohaterkę, a sama powieść jest co najwyżej "przyjemna", raczej spasuję. :)\nCyrysia 13 września 2015 15:01\nLubię takie lekkie, nieobowiązujące powieści, dlatego będę miała na oku powyższą pozycję.\nAleja Czytelnika 13 września 2015 19:48\nCzasami lubię przeczytać taką lekką książkę na jeden wieczór, więc jeśli tylko będę miała ochotę na coś takiego, to sięgnę po "Lato w Nowym Jorku" ;)


Drogie wizażanki, pomocy! :( - Wizaz.pl\n2005-08-17, 12:51 #1\nNa dole wklejam Wam dwa moje zdjęcia zrobione tydzień temu... Powiedzcie mi proszę, co sądzicie o moim wyglądzie... Na ulicy jest tyle ładnych, dobrze zadbanych dziewczyn, a ja przy nich czuję się nijako, brzydko\nProszę doradźcie mi, jaki makijaż, jaka fryzura (już od dawna chciałam isć do fryzjera ale nie mam pomysłu na fruzyrę),kolor włosów, jaki sposób ubierania wybrać by dobrze wyglądać? Nie potrafię określij jakim jestem typem, mam jasną cerę (teraz się trochę opaliłam), brązowe oczy, ciemnobrązowe włosy (na zdjęciu wyszły ciemniej). Mój naturalny kolor to jasny brąz, ale przefarbowałam się na ciemną czekoladę i czułam się troszkę lepiej... Zawsze marzyłam o grzywce, ale włosy mi się falują i nie ma mowy o takiej fryzurze. Na czubku głowy są cienkie i spłaszczone, a na końcach napuszone i rozdwojone końcówki...\nCzasami nie mam ochoty wyjść już na ulicę bo czuję się brzydka.. Nie znoszę swojego odbicia w lustrze... Mam chłopaka, ale nigdy od niego nie słyszę komplementów, uważa, że jestem gruba... Teraz wyjechał i wraca za tydzień... chciałabym go jakoś miło zaskoczyć.\nI jeszcze jedno pytanie.. bo z tym mam największy problem... czy moje brwi mają odpowiedni kształt?\n2.jpg (38,8 KB, 570 załadowań)\n3.jpg (45,7 KB, 468 załadowań)\nImage3.jpg (25,4 KB, 371 załadowań)\n2005-08-17, 12:52 #2\nProszę, nie śmiejcie się ze mnie, ani nie komentujcie to w złośliwy sposób.. Kosztowało mnie to wiele odwagi żeby wreszcie o tym napisać\n2005-08-17, 12:57 #3\nJa proponuję odswieżyć kolor włosów i troszkę pocieniować.\nA i jeszcze jedno; zmienic chłopaka\n2005-08-17, 13:01 #4\nooo Co za chłopak :[, A masz może prostownice? Bo ja np też mam falujące włosy i grzyweczke mam od paru lat. Rzeczywście odśwież kolorek , może kup puderek brązujący i na kościach lekko sie nim muśnij. Dobry tusz i błyszczyk i wsio\nNo napewno brzydka nie jesteś...\nMyślę, że ładnie by Tobie było w jaśniejszym kolorze włosów.\nZniszczone końcówki- radzę podciąć włosy i uwydatnić ich skręt odpowiednimi kosmetykami ( ładne masz te "loczki"). Na czole masz takie efekt "myszki miki" ( mam nadzieję, że wiesz, co mam na myśli), i sądzę że grzywka- jakakolwiek- to dobry pomysł. Zawsze możesz ją nawinąć na gruby wałek i odpowiednio ułożyć.\n2005-08-17, 13:05 #6\n2005-08-17, 13:07 #7\nnikt tu się z Ciebie nie będzie śmiał bo każda z nas chce byc piękna Moim zdaniem włosy wymagają cięcia zgadzam się z moją poprzedniczką co do cieniowania. To że masz falujące sięwłosy nie wyklucza grzywki sama się zdecydowałam na ukośną chociaż moje włosy się wiją na wszystkie strony i puszą. Mocne cięcie odświerzy twoją czuprynkę i nada jej lekkości. Twoje brwi są w porządku\nMasz ładną i ciekawą twarz i przede wszystkim uśmiechnij się a od razu poczujesz się lepiej i bęziesz lepiej wyglądać! Co do Twojego chłopaka to nie wahałabym się ani chwili i rzuciła go jak mu się nie podoba jak wyglądasz to niech se znajdzie kogo innego do podziwiania! Trzeba się cenić i znać swoją wartość. Całuski głowa do góry wizażanki ci pomogą!\n2005-08-17, 13:13 #8\nmoże coś w tym stylu? falowane włosy też ładnie wyglądają w takiej fryzurze\npa7.jpg (14,7 KB, 164 załadowań)\n2005-08-17, 13:18 #9\nDziękuję za te miłe słowa, jesteście kochane\nWiem co to jest efekt Myszki Miki, niestety miałam już grzywkę i wiem, że to u mnie nie wypali. Mam takie włosy, że przy odrobinie wilgoci kręcą się i puszą. Mimo, że mam na nich piankę, albo coś wygładzającego. Wałkowanie, lakierowanie, używanie prostownicy itd... wszystko próbowałam, moje włosy są oporne. A w przedziałku na bok wyglądam okropnie.. Mam bardzo okrągłą twarz i nawet moja mama mówi, że strasznie mi w takiej fryzurze. Dlatego nie wiem co zrobić. O co poprosić fryzjerkę?\nPowiedzcie mi, czy mój chłopak ma rację, jeżeli twierdzi, że mogłabym schudnąć, mam 176 wzrostu i ważę 70 kg...\nI jak się ubierać? Jakie kolory by do mnie pasowały? Macie jakieś pomysły?\nWiem, że ładnie mi w brązach, turkusach, ecru i ciemnych różach.... tzn tak mi się wydaje\n2005-08-17, 13:20 #10\na co sądzisz otym?\npa7.jpg (14,7 KB, 17 załadowań)\nu.jpg (6,8 KB, 41 załadowań)\nkolor1.jpg (3,7 KB, 1115 załadowań)\ndlugieCieniowane6.jpg (3,3 KB, 1113 załadowań)\n4_m.jpg (4,4 KB, 1113 załadowań)\n2005-08-17, 13:25 #11\nTwoje BMI to 23\nprawidłowa masa ciała 18,5 - 24,9 BMI\nChłopak nie ma racji...\n2005-08-17, 13:28 #12\nzgadzam się z Ehinokokus\n2005-08-17, 13:35 #13\npo pierwsze: zmiana to by Ci sie przydała, ale chłopaka. Jak mozna powiedzieć swojej dziewczynie że jest za gruba??!! Aż się we mnie gotuje ze złości Znaj swoją wartosć Jesli tak uważa, to po co wogóle z Tobą jest skoro nie odpowiadasz mu w 100% ??!! Nie chcę być złośliwa czy podjudzać się ale proszę zastanów sie nad tym. Po drugie... niespodziankę (tzn zmiane) zrób sobie a nie jemu!\nUwazam, ze przydałaby Ci się wizyta u fajnego fryzjera a on by Ci juz podpowiedział co i jak z włoskami. Poszukam zaraz fryzurek i conieco wkleje. Z ciemnych włosków lub na ciemnych włoskach ciężko coś zrobić z pasemkami czy balejażem, ale napewno przydałoby Ci się wycieniowanie włosków i obcięcie kocówek. Kup tez sobie odżywkę taką "psik- psik" sunsilk do zniszczonych, rozdwojonych i zmęczonych włosków. Widzę oczyma duszy mojej iebie w fajnie pocieniowanych włoskach i asymetryczna grzywką. Włoski masz falowane lekko ale to nie problem - suszarko- lokówka załatwi problem podczas czesania. Poprostu po umyciu włosków rozczesujesz je, traktujesz odżywką i ...hmm... czymś takim: http://www.wizaz.pl/produkty/baza/ce...s&itemid=10439\nMasz jasną karnację skóry więc unikaj brazujących kosmetyków w dużych ilościach. Kształt ustek tez masz ładny i\nPoza tym... dobrze Ci z oczek patrzy.Wyglądasz na ciepłą osobę. Brwi sa oka i nie kombinuj z nimi. Ew. kredką je podkreslaj albo udaj sie do kosmetyczki na hennę - ona już będzie wiedziała co i jak, jaki kolorek, ew. wyreguluje Ci tu i ówdzie. Cena max 15 zeta\nZdjęcia fryzurek które załączam dotyczą tylko sposobu cięcia nie koloru ok?? Zdjęcie pierwsze to zdecydowana redukcja długości ale do odwaznych świat należy!!! Krótsze włoski inieco prostowane wysmuklą buzię bo takie długie i falowane a ciemne do tego wyglądają na ciężkie a tego nie chcemy\nDruga fotka to własnie to, w czym Cię widzę fotka 3 tez jest okej\nPodoba mi się sposób w jaki jestes ubrana na 1 fotce Aha - i jak masz to dawaj nam tu zdjęcie Twojej buzi z bliska - chodzi mi o oczka to cos wyczarujemy\nhlang_ct_1.jpg (10,2 KB, 8 załadowań)\n9_m.jpg (3,7 KB, 14 załadowań)\n24_m.jpg (3,5 KB, 28 załadowań)\n2005-08-17, 13:40 #14\ndziewczyno opanuj sie!!! nie jestes brzydka! ani tym bardziej gruba! i zanim zaczniesz zmieniac swoj wyglad znien faceta(tak jak radzila jedna z poprzedniczek)!a co do wygladu to przedewszystkim zacznij siebie doceniac,nie ma drugiej takiej jak ty! sprobuj moze delikatnie pocieniowac wloski, wyprostowac je,do tego ladny makijaz,zywsze kolorki ubran i bedzie ok!zycze powodzenia i pozdrawiam!\n2005-08-17, 13:56 #15\nPo pierwsze bardzo ładnie wyszłaś na pierwszym zdjęciu bardzo mi się podoba Po drugie uwazam że powinnaś podciąć końcówki tak jak pisały dziewcyzny i wycieniować włsoski i też obstawiałabym grzywkę na bok, w końcu od czego są prostownice Ja też mam falowane włoski i grzywkę na bok i prostuję ją a gdy jest wilgotno lub włosy zaczynają wariować poprostu upinam ją do góry i mam spokój Po trzecie widziałabym Cię w delikatynch makijażach a zwłaszcza w delikatnym błyszczyku bo masz ładne usteczka No i po czwarte chyba powinnaś zmianę robić dla siebie by czuć się dobrze w swojej skórze a nie dla chłopaka który ma czelność powiedzieć ze jestes gruba\n2005-08-17, 14:04 #16\nZgadzam sie w tej kwestii z Aneciakiem w 100%\n2005-08-17, 14:13 #17\nwłaśnie umyłam włosy zaczesałam częśc do przodu tak jak jest grzywka i podwinęłam tak, że symulowały grzywkę i spiełam spinką. Powiem Wam szczerze, że marzy mi się bardzo fryzura z grzywką, bardzo mi się to podoba... ale u mnie to nie pasuje ;( Jest akurat u mnie więcej rodzinki i wszyscy jednomyślnie stwierdzili, że mi to absolutnie nie pasuje. Mam bardzo okrągłą twarz i grzywka ją skraca uwydatniając tym bardziej jej okrągłość. Jak widać mi czoło to bardziej wygląda owalnie. Najbardziej podoba mi się pierwsza fryzurka, którą wkleiła Justyna.\nAneciak, Twoje fryzurki są piękne, ale już je testowałam na sobie i mi nie pasują\nDziękuję Ci za te wszystkie miłe słowa. Pierwszy raz mi ktoś powiedział, że mu się podoba jak się ubrałam\nPowiedzcie mi, bo byłam kilka razy na solarium (narazie 2) i chciałabym jeszcze iść np dzisiaj żeby mieć ładniejszy kolor. Jutro chcę kupić taką farbę (co się trzyma ok miesiąc, zawsze tylko takie brałam żebym zawsze mogła wrócić do poprzedniego koloru), może wezmę ciemną czekoladę, zrobię sobie ten kolorek a w sobotę pójdę zrobić taką fryzurkę jak pokazała Justynka. Jak myślicie?\nZa chwilę poszukam i wkleję więcej moich zdjęć.\n2005-08-17, 14:16 #18\nniunia... Jesli pierwszy raz Ci ktos powiedział, ze ci w czymś ładnie, i to byłam ja a nie Twój mężczyzna...to... sorry ale... przemyśl to\na jak mieszkasz gdzies blisko łodzi to się spotkajmy!\n2005-08-17, 14:17 #19\nA teraz co do mojego chłopaka.\nJesteśmy już razem 3 lata i szkoda to psuć. On jest osobą bardzo wysportowaną o świetnej kondycji. Wogóle jest bardzo przystojny i widzę, że oglądają się za nim dziewczyny na ulicy. Wiem, że on chciałby bym miała bardziej wysportowaną sylwetkę, bym dbała o siebie ćwicząc itp. I tak schudłam już 7 kg i nagle przestał mi tak mówić. Ale chciałabym mu się podobać z twarzy. On jest taki ładny, a ja taka szara myszka... Nie umiem tego dobrze wytłumaczyć. Chciałabym się czuć przy nim pięknie i zobaczyć wreszcie w jego oczach zachwyt, którego już od dawna nie widziałam...\n2005-08-17, 14:19 #20\nCieszę się że wybrałaś coś z tego co Tobie zaproponowałam i mogłam pomóc. Myślę że taka fryzura odmłodzi Cię i doda troszkę energii ciężkim włosom. Co do ciemnej czekolady może jeszcze się wstrzymaj i poradź najpierw dobrej fryzjerki w jwkim kolorku będzie Ci lepiej bo na zdjęciu to co innego niż wygląd w rzeczywistości\n2005-08-17, 14:21 #21\n2005-08-17, 14:22 #22\nO chłopaku już nic nie mówię, bo ja bym go szybciorem kopnęła w trzy litery - byle mocno, byle bolało\nA na marginesie - wcale nie jesteś gruba! Liczą się przede wszystkim proporcje ciała i u Ciebie wszystko jest w porządku! Dodam tylko, że w przypadku dwóch osób o tym samym wzroście i różniącej się wadze często bywa, ze lepiej wygląda to "cięższa", jeśli tylko ma lepsze proporcje ciała!\nMoim zdaniem powinnaś nosić asymetryczną fryzurę. Kształt twarzy mam zbliżony do Twojego i przetrenowałam na sobie różne opcje i wiem, że asymetria to jest to!\nJeśli włosy są zniszczone to wcale nie żałuj długości! Znacznie lepiej wyglądają krótsze i wypielęgnowane, niż długie zniszczone!\n2005-08-17, 14:26 #23\nCzyli najpierw mam się ściąć, a potem spytać fryzjerki jaki kolorek sobie kupić? A jeżeli mam teraz jeszcze ten ciemny kolor, to przecież innym tego nie zakryję, a ja nie chcę ciemnej farby\n2005-08-17, 14:33 #24\nJa bym Ci zaproponowala jakis cieplejszy brazik, ciemna czekolada wychodzi bardzo zimna,na moich wlosach wyszla prawie czarna, zreszta u kolezanki o jeszcze jasniejszych wlosach niz moje rowzniez. Wg mnie nie pasuje do Ciebie ten kolor, masz jasna karnacje i ten ciemny kolor jest zbyt przytlaczajacy do twojej urody. Tez bym pojechala troche po dlugosci Twoich wlosow,ale przede wszystkim-jesli nie teraz to na mozliwie bliska przyszlosc-zainwestowala w dobra prostownice,fryzjerska,a nie ajkies tam plastikowe paskudztwo ktore daje efekt na 15 min. Wspominam o tym,bo moja siostra tez ma takie nieokielznane wlosy jak ty,niezbyt korzystnie wygladaja takie fale,wiec zainwestowala w prostownice i wyglada o niebo lepiej.Pomysl o tym. I zmien chlopaka, podpisuje sie pod tym obiema lapkami.\n2005-08-17, 14:35 #25\nZawsze mozesz w salonie fryzjerskim "sciagnac" farbe z wlosow i wrocic do swojego naturalnego. Moja kumpela z prawie czarnych wrocila do swego naturalnego asnego brazu i wyglada extra.\n2005-08-17, 14:36 #26\nOkej, wklejam moje zdjęcia twarzy, ale uwaga, one są starsze i mam na nich swój naturalny kolor. Na niektórych jestem opalona bo są zdjęciami z wakacji.\n4.jpg (54,9 KB, 184 załadowań)\n5.jpg (75,8 KB, 222 załadowań)\n1.jpg (19,5 KB, 199 załadowań)\n2.jpg (55,0 KB, 169 załadowań)\n2005-08-17, 14:37 #27\nlepiej najpierw ściąć, bo szkoda farby skoro i tak się do fryzjera wybierasz a ja bym cię w jakimś ciepłym brązie widziała i z uśmiechem na twarzy. a ten twój chłopak to chce, żebyś razem z nim ćwiczyła np. jeżdziła na rowerze, czy żebyś stała się bardziej 'reprezentacyjna', bo jeśli to drugie to czego on właściwie oczekuje po waszym związku?\n2005-08-17, 14:39 #28\nślicznie wyglądasz na trzecim zdjęciu tak świeżo i dziewczęco, twój naturalny kolor zdecydowanie co pasuje\n2005-08-17, 14:42 #29\nZgadzam się z Shachownicą ... i tak jak przewidywałam ślicznie Tobie w jasnym kolorku\n2005-08-17, 14:47 #30\ndziewczyno czym ty sie marisz, bardzo ladna z ciebie panienka\nA to moje propozycje. Hmm jak chcesz cos zmienic to moze kup jakies jasniejsze wdzianka albo cuś, bo wydaje mi sie ze ladnie by Ci bylo w takich jasnych kolorkach


[Aktualizacja] Dopłaty do nawozów: czy już można składać wnioski?\nAgnieszka Kozłowska 18-03-2022, 12:32\nRekompensata będzie wypłacana na podstawie faktur na zakup nawozów, fot. PAP/Leszek Szymańsk\nPremier Mateusz Morawiecki poinformował dziś na konferencji prasowej, że rząd zdecydował się dopłacić rolnikom do nawozów. Ile konkretnie i od kiedy można będzie składać wnioski?\nNie tak szybko. Jak wynika ze słów, obecnego na tej samej konferencji prasowej Henryka Kowalczyka, Wicepremiera, Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - rząd owszem przygotował decyzję i odpowiednie przepisy w tej sprawie - ale nadal czekamy na zgodę KE w tym temacie.\nPremier Mateusz Morawiecki na dzisiejszej konferencji prasowej przekazał założenia tzw. tarczy antyputinowskiej. Głównym celem jednej z jej składowych jest zapobieganie wzrostowi cen żywności. Temu mają się przysłużyć rządowe dopłaty do nawozów rolniczych.\nRząd przygotował dokument, w którym określił, że dopłaty do każdego hektara użytków rolnych wyniosą 500 zł. Dopłata w wysokości 250 zł zostanie też wypłacona do każdego hektara łąk i pastwisk.\n[Aktualizacja]: dopłaty nie będą obowiązywały wapna nawozowego!\nTeraz - jak poinformował na tej samej konferencji prasowej Henryk Kowalczyk - ten dokument z konkretnymi zapisami zostanie przekazany Komisji Europejskiej do notyfikacji. Jeśli KE wyda zgodę na udzielenie tego typu pomocy publicznej - będzie można składać wnioski o dopłaty do nawozów.\nCzyli rolnicy nadal muszą czekać.\nJak długo będzie trwać notyfikacja po stronie KE?\nZgoda może być udzielona szybko, a może też - niestety - dopiero za trzy miesiące.\nSprawdź ceny środków produkcji na Giełdzie Rolnej.\nPrzypomnijmy, szef rządu już w styczniu br. wystąpił do Komisji Europejskiej o zgodę na dopłaty do nawozów ze względu na znaczny wzrost ich cen. Bez takiej zgody, udzielona pomoc mogłaby być uznana za niedozwoloną pomoc publiczną.\nNa początku marca Kowalczyk przyznał, że Komisja Europejska dała wymijającą odpowiedź w sprawie możliwości dopłat do nawozów, o które zabiegał polski rząd. Wtedy też zapowiedział szybkie opracowanie konkretnych propozycji, by uzyskać na nie zgodę Komisji Europejskiej. I - jak wynika z dzisiejszych wydarzeń - taki dokument został właśnie opracowany.\n- Uchwała Rady Ministrów jest bardzo konkretna i precyzyjna. Została ona zgłoszona do Komisji Europejskiej z prośbą o notyfikację. Teraz KE musi jasno powiedzieć tak lub nie. Nie będzie już odpowiedzi wymijającej – przyznał na konferencji szef resortu rolnictwa.\nCzego jeszcze dowiedzieliśmy się z dzisiejszej konferencji prasowej?\nŻe wyliczenie tego, ile faktycznie będzie wynosić dopłata nie będzie takie oczywiste.\nRolnicy będą się mogli ubiegać o pomoc na podstawie dowodów zakupu czy faktur datowanych od 1 września 2021 roku do 15 maja tego roku. Będzie przysługiwała producentom rolnym, którym zagraża utrata płynności finansowej w związku z COVID19.\n- Pomoc dla rolników została zaprojektowana tak, aby rekompensatę można było wypłacić na podstawie faktur na zakup nawozów. Ta rekompensata będzie różnicą kosztów w zakupie, a 500 zł jest tym górnym limitem pomocy do hektara gruntów ornych i 250 zł do jednego hektara użytków zielonych. To nie jest 500 zł to tony, tylko przeciętnie - jeśli się zużywa na hektar około 1/3 tony nawozów - to oznacza, że to będzie mniej więcej rekompensata w wysokości 1500 zł - stwierdził Henryk Kowalczyk.\n[Aktualizacja]: Jak podaje resort rolnictwa, jeśli rolnik nie posiada faktur sprzed roku – średnia cena będzie ogłoszona przez ministra właściwego do spraw rolnictwa w Biuletynie Informacji Publicznej.\nDopłaty do nawozów ma realizować ARiMR. Dofinansowaniem może być objęte maksymalnie 50 ha. Rząd przeznaczył na to działanie 4 mld zł.\nMinister rolnictwa zapewnił też, że obecnie jesteśmy bezpieczni żywnościowo, ale musimy działać, żeby utrzymać to bezpieczeństwo.\n- Może się okazać, że Ukraina nie będzie takim producentem zbóż, jak do tej pory, dlatego polscy rolnicy powinni być zaopatrzeni w nawozy, aby tegoroczne plony w Polsce nie spadły, żebyśmy w następnym sezonie byli w pełni bezpieczni żywnościowo - przyznał również wicepremier Henryk Kowalczyk.\nPrzypomniał, że tarcza antyputinowska zawiera w sobie m.in. także wcześniej przyjęte rozwiązania zakładające obniżenie cen paliw, jak obniżenie VAT-u na paliwo, obniżenie akcyzy na paliwo, czy opłaty paliwowej.\n- To jest niezwykle ważne, aby rolnicy stosowali nawozy, aby uprawiali, aby te plony obecnego roku, były na tyle bezpieczne, żebyśmy też czuli się w następnym sezonie w pełni bezpieczni żywnościowo - zaapelował Kowalczyk.\nRolnik 2022-03-30 18:57:45\nDO REDAKCJI ! Witam jestem rolnikiem, który od samego początku funkcjonowania farmera kupowałem waszą gazetę. Często udzielam się na forum Farmera krytykuję moim zdaniem niektóre bzdurne propozycje tego czy innego rządu, krytykuje też to co uważam za propagandę. Bo w dzisiejszych czasach propaganda to największe zło .Skrytykowałem farmera za artykuł o dopłatach do nawozów i farmer nie dość, że usunął mój wpis który miał wiele polubień to jeszcze postanowił zablokować mój IP . Czy tak ma wyglądać demokracja?! Od lat walczę w swojej małej ojczyźnie o prawdę o wyrażanie swojej opinii i po tylu latach Farmer stosuje cenzurę?! Jeśli w internecie jest już taka cenzura to jest bardzo źle .Będziecie blokować każdy nr IP z VPN ? Jeśli tak to bardzo słabo i jest to wasz początek końca.. Pozdrawiam redakcję i mam nadzieję, że przemyślicie i odblokujecie mój nr IP\nAmix 2022-05-02 09:45:59\nWidocznie bardziej zależy na reklamach niż na naszych opiniach ale blokowanie nawet za najbardziej ostre komentarze to już gruba przesada i zwyczajnie chamstwo\nSołtys 2022-03-27 22:21:47\nChcieliście mieć czyste powietrze bez polskiego węgla na ruskim gazie , gnębiliście rolnika że krowy wam śmierdzą , narzekaliście że z dużo nawozów i środków to teraz płaćcie krocie za swoją głupotę i cieszcie się że na razie na łeb wam za wasze pieniądze z Nord Strem bomby nie lecą . Tylko wam zaraz praworządny MIR ruskie wprowadzą lub Niemcy.\nJan 2022-03-24 05:17:26\nJa niehce żadnej dopłaty obniżcie te chore ceny albo za mleko 5 zł za litr\nAg 2022-03-23 13:19:35\nAnwil w 100% należy do Orlen. Grupa azoty ponad 30 spółki skarbu państwa. Więc ceny dyktuje państwo. Czemu nawozy podrożały o 500% skoro gaz i inne składniki podrożały maksymalnie 200%.? Czemu ceny paliwa po 7.5zl skoro ceny ropy na świecie spadły do poziomu prawie jak przed roku? Odpowiedź jest oczywista. Firmy państwowe zarabiają grube pieniądze na tym aby było stać teraz dać 500zl na dziecko na nawozy mniejszy VAT na urodzenie dziecka bezrobotnym i tych pomocy nie sposób wymienić. Na to ktoś musi zapracować i się złożyć. Wcześniej wystarczyło doić firmy ale brakuje więc teraz doszli rolnicy. Zapłacicie za nawozy 2tys drożej a dostaniecie 500zl.\nMiś 2022-03-23 13:49:39\nGaz podrożał o 600%\nWójt 2022-03-30 05:53:26\nChyba w zapalniczkach z Chin\nCo powiedział dzisiaj Cieciura z MRiRW 2022-03-21 23:21:14\njesteśmy jedynym krajem w Unii Europejskiej, który zawnioskował o pomoc na poziomie dopłat do nawozów. Pytanie : czy w takiej sytuacji -w Polsce - będa mogły wystąpić dopłaty do nawozów ? Co ta cała propaganda to dla pinocheta i brzozy ?