Hotel Hotel Roma Prague - Turez Hotele\nAdres: ul. Ujezd 24, Praga, 11800, Czechy\nRozmiar sal konferencyjnych w stopach - 431\nHotel Roma Prague położony jest w pobliżu rzeki Wełtawy, Mostu Karola, Zamku na Hradczanach oraz wyspy Kampa. Hotel zlokalizowany jest w historycznym centrum Pragi, dzięki czemu Goście mogą dotrzeć do największych atrakcji miasta spacerkiem.\nHotel mieści się w klasycznym budynku. Posiada czynną całą dobę recepcję, w której można zarezerwować wycieczkę, otrzymać informację turystyczną lub zamówić limuzynę.\nW wolnym czasie, po dniu spędzonym na odkrywaniu Pragi i jej zabytków można zrelaksować się w saunie, skorzystać z fitness center lub masażu.\nW hotelowej restauracji każdego ranka serwowane jest bezpłatnie śniadanie. Wieczór natomiast można spędzić w barze hotelowym, który oferuje szeroki wachlarz koktajli, drinków oraz kaw. W ciągu lata do dyspozycji Gości jest także taras.\nWe wszystkich publicznych pomieszczeniach Goście mogą korzystać bezpłatnie z bezprzewodowego Internetu. W lobby hotelowym można dostać codziennie gazetę. Hotel oferuje 40 m kw powierzchni konferencyjnej.\nWszystkie 87 klimatyzowanych pokoi zostało wyposażone w telewizję satelitarną, minibarek, czajnik do kawy/ herbaty, sejf, suszarkę do włosów. Dodatkową sofę. Pokoje posiadają TV oraz kanały satelitarne. Na życzenie Gości żelazko i deska do prasowania oraz pościel hypoalergiczna. Można także skorzystać z usług masażu w zaciszu własnego pokoju.\nWe wszystkich publicznych i prywatnych pomieszczeniach obowiązuje zakaz palenia, dla palących są wyznaczone specjalnie przygotowane miejsca.\nDo dyspozycji Gości jest parking garażowy, koszt ok. 600 CZK. Możliwość wcześniejszej rezerwacji miejsca.\nTeatr Narodowy: 800 m\nMost Karola: 800 m\nZamek na Hradczanach: 1,3 km\nStare Miasto (Zegar Astronomiczny): 1,7 km\nPlac Wacława: 2,3 km\nStacja metra Narodni: 1,3 km\nTermin: lipiec, 2008 Świetna lokalizacja, miła obsługa.\nPrzy pobycie w hotelu 4-gwiazdkowym dodatkowa opłata za parking jest nie na miejscu.


Co trzeba wiedzieć jadąc do Ekwadoru - m.podroze.swiatkobiety.pl\nMiasteczko Lloa w Ekwadorze /123/RF PICSEL\nEkwador to państwo w Ameryce Południowej, tuż nad Oceanem Spokojnym. Niegdyś należało do Wielkiej Kolumbii, a po jej rozpadzie w 1830 roku jest osobnym krajem. W skład Ekwadoru wchodzą również Wyspy Galapagos, położone na Oceanie Spokojnym.\nTeren poprzecinany jest dolinami rzek, będących dopływami Amazonki - między innymi Napo, Pastaza, czy Morona. Panuje tutaj klimat równikowy, co skutkuje jednakowymi temperaturami przez cały rok. Wahają się od 15 stopni w stolicy do 26 stopni w największych miastach. Państwo administracyjnie dzieli się na dwadzieścia dwie prowincje.\nBlisko osiemdziesiąt procent ludności to Metysi, czyli potomkowie małżeństw białych i Indian. W mniejszości są Indianie Keczua i Murzyni. Wyznaje się w większości katolicyzm, ale także protestantyzm, a spotykani są również mormoni i Świadkowie Jehowy. Religie plemienne to nieznaczny procent. Językiem urzędowym jest język hiszpański. Ponadto populacja Indian posługuje się językiem keczua, chibcha.\nEkwador przecinany jest pasmem wulkanów, które tworzą niepowtarzalną panoramę. Szczyty można podziwiać podczas podróży na dachu pociągu El Nariz del Diablo, chociaż rdzenni mieszkańcy odradzają tę atrakcję, ponieważ kolej przejeżdża wąskimi przełęczami i tuż obok wielu przepaści.\nKontrowersyjne świnki morskie\nTo właśnie w Ekwadorze jada się te małe zwierzątka. Nazywane są cuy. W domach przygotowywane są bardzo prosto, natomiast te z kart menu w restauracjach dla turystów są bardzo wymyślnie przyprawiane, ekskluzywne i drogie.\nChociaż oddalone są od lądowego terytorium Ekwadoru około tysiąc kilometrów należą do tego państwa. W ich skład wchodzi dziewiętnaście dużych rozmiarów wysp i kilkadziesiąt mniejszych, w sumie jest ich około setka. Uważane są za jedno z najlepszych na świecie miejsc do nurkowania.\nWyspy często nazywa się Wyspami Żółwimi za sprawą hiszpańskiej nazwy, która w tłumaczeniu kojarzona jest z siodłem, ale także nazywa się je tak za sprawą zamieszkujących te wody żółwi słoniowych. Żółwie słoniowe są jednymi z największych żółwi na świecie. Na wyspie występują licznie endemity. W związku z tym stworzono tam Park Narodowy Galapagos.\nPraktycznie o Ekwadorze\nWybierając się do Ekwadoru na okres trzydziestodniowy w celach biznesowych, turystycznych, naukowych i kulturowych turysta zwolniony jest z obowiązku posiadania wizy na pobyt. Wyjeżdżając, trzeba mieć jeszcze ważny paszport minimum przez sześć miesięcy. Okres pobytu można przedłużyć do 90 dni, nadal bez obowiązku posiadania wizy.\nZaplanowanie wyjazdu do Ekwadoru jest dosyć proste, bo najlepszy czas na wypoczynek przypada tam między czerwcem, a listopadem. Wtedy pogoda jest najlepsza. Jeśli wybierzemy Wyspy Galapagos, warto tam jechać od stycznia do czerwca. Lotnisko na terenie tego państwa znajduje się oczywiście w stolicy Quito oraz w największym mieście, czyli Guayaguil. Lot samolotem bezpośrednio do Ekwadoru możliwy jest między innymi z Londynu, Madrytu, czy Paryża.\nObowiązującą walutą jest dolar amerykański. Na terenie całego kraju istnieje bezproblemowy dostęp do bankomatów i banków, gdzie można wymieniać walutę. Tak samo wygląda sprawa z dostępem do sieci - nie ma kłopotu z korzystaniem z Internetu.\nBędąc w Ekwadorze warto przywieźć stamtąd wartościowe przedmioty, związane z tamtymi terenami. Wśród nich wymienić trzeba srebrną biżuterię, ręcznie wykonane przedmioty z drewna, dywany, poncho, wyroby z lnu.


Agnieszkę Szulim krzywdzą opinie, że poleciała na majątek męża\nAgnieszka Woźniak-Starak o cenie jaką płaci wychodząc za milionera: "Takie opinie krzywdzą nie tylko mnie, ale i Piotra"\nAgnieszka Woźniak-Starak opowiedziała w "Pani" bardzo intymne szczegóły ze swojego życia osobistego. Po tym jak rozstała się z pierwszym mężem Adamem Badziakiem, wpadła w wir imprez i nie marzyła o tym, żeby znów się z kimś spotkać. Zmieniła jednak swoje priorytety, gdy spotkała Piotra Woźniaka-Staraka. I wtedy z szufladki z napisem imprezowiczka, wpadła w kolejną - tym razem kobiety, która poluje na majątek.\nByłam imprezowiczką i dałam sobie do tego pełnego prawo. Rozstałam się z mężem i zafundowałam sobie parę lat takiego życia, jakiego chciałam. Zresztą podobnie żyłam całe życie dla siebie, a nie dla wyobrażeń innych, co dla mnie jest odpowiednie. Niektórzy mają manię zaszufladkowana - mówi Agnieszka Woźniak-Starak w miesięczniku "Pani".\nZobacz także: Bardzo osobiste wyznanie Agnieszki Woźniak-Starak: "Poroniłam. I może to właśnie był początek końca mojego małżeństwa"\nTeraz Agnieszka Woźniak-Starak już nie ma potrzeby balowania. Wstaje o 7 rano, biega 8 kilometrów, kładzie się po 22 i cieszy się swoim szczęściem. Jednak z tyłu głowy wie, że ludzie oceniają ją jako kobietę, która wyszła za mąż z powodu dużego majątku Piotra.\nTeraz zostałam automatycznie zaszufladkowana poprzez Piotrka - inna szufladka. Pierwszy raz w życiu stałam się kobietą, która jest łasa na pieniądze, majątki. Myślałam: jestem taka samodzielna, zaradna, tu ups... niestety nie. Ściągnęli mnie na ziemię i pokazali, jak jest naprawdę. Karierowiczka już była, a teraz materialistka (...) Tylko takie opinie krzywdzą nie tylko mnie, ale i Piotrka, bo on jest fantastycznym facetem z dużym urokiem i charyzmą. Niestety jest do tego zamożny. Jak z tym żyć? - śmieje się Woźniak-Starak w wywiadzie.\nCzy uważacie, że jak ktoś ma pieniądze to automatycznie włącza się zazdrość u innych, dlatego - jak w przypadku Agnieszki - powstaje stereotyp polowania na czyjeś pieniądze?\nZobacz także: Agnieszka Woźniak-Starak o początkach znajomości z Piotrem! "Nie miałam ochoty poznawać żadnego Staraka"\nAgnieszka Woźniak-Starak wyszła za Piotra Woźniaka-Staraka 27 sierpnia 2016 w Wenecji.\nAgnieszka Woźniak-Starak i Piotr Woźniak-Starak są parą od września 2014 roku.\nPiotr Woźniak-Starak i jego żona Agnieszka zajmują się produkcją filmów.\nAgnieszka Szulim jest dumna ze swojego ukochanego! Wyraziła to jednym zdjęciem\nAgnieszka Szulim jest dumna z Piotra Woźniaka-Staraka! Dziennikarka pochwaliła się statuetką, którą jej ukochany zdobył podczas wtorkowej gali Bestsellery Empiku za film "Bogowie". Agnieszka Szulim jest bardzo dumna z ukochanego i wspiera go na każdym kroku. Zasugerowała również, że w ich wspólnym domu już prawie nie ma miejsca na nagrody dla Piotrka. Znowu przyniósł jakąś figurkę #gdzietostawiać?? #bestsellerempiku2015 #Bogowie #noifajnie O czym jest film "Bogowie"? "Bogowie" to opowieść o życiu profesora Zbigniewa Religi, który w latach 80. dokonał pierwszego udanego przeszczepu serca. Główną rolę zagrał Tomasz Kot, a publiczność poznała także wspaniałego aktora Piotra Głowackiego. Film zebrał mnóstwo pozytywnych opinii i wygrał wiele nagród na prestiżowych festiwalach filmowych. Dzieło, które zostało stworzone między innymi przez Piotra Woźniaka-Staraka i Łukasza Palkowskiego robi furorę także za granicą. W brytyjskim "The Guardian" ukazała się bardzo pozytywna recenzja tego filmu. Jak widać cała ekipa pracująca na planie ma powody do radości, a kolejne nagrody i wyróżnienia świadczą o tym, że Piotr Woźniak-Starak dobrze ulokował swoje pieniądze. Oglądaliście film "Bogowie"? Zobacz: U Agnieszki Szulim Walentynki trwają cały rok. Piotr Woźniak-Starak mówi o narzeczonej: "piekniejsza niż zachód" Piotr Woźniak-Starak na gali Bestsellery Empiku Agnieszka Szulim jest dumna z Piotra Woźniaka-Staraka\nMama Agnieszki Woźniak-Starak na początku ostrzegała przed Piotrem: "Dziecko, uważaj..." Jak jest teraz?\nJakie Agnieszka Woźniak-Starak i Piotr Woźniak-Starak relacje z rodzicami i teściami? Okazuje się, że Piotr szybko podbił serca rodziców Agnieszki! Choć mama z początku nie była przekonana czy to nie playboy i przestrzegała córkę! Zobacz także: Agnieszka Woźniak-Starak o początkach znajomości z Piotrem! "Nie miałam ochoty poznawać żadnego Staraka" Moi rodzice są absolutnie zakochani w Piotrku. "Syneczek", "mamunia". Chociaż moja mama na początku powiedziała: "Dziecko, uważaj, to jest playboy, milioner, ugania się za celebrytkami". Jak go poznałam, to się po prostu zakochałam - powiedziała w "Pani" Agnieszka Woźniak-Starak. Zobacz także: Bardzo osobiste wyznanie Agnieszki Woźniak-Starak: "Poroniłam. I może to właśnie był początek końca mojego małżeństwa" Jak Agnieszka dogaduje się z mamą Piotrka? Dobrze, razem były już na jednej z wystaw. Jej teściowa była tez główną organizatorką ślubu Agnieszki i Piotra. W wywiadzie o teściowej Agnieszka Woźniak-Starak powiedziała, że ma fajny znak zodiaku skorpion. Zobacz także: Agnieszka Woźniak-Starak o cenie jaką płaci wychodząc za milionera: "Takie opinie krzywdzą nie tylko mnie, ale i Piotra" Agnieszka z teściową Anną Woźniak-Starak bywają teraz razem na salonach. Agnieszka Woźniak-Starak z mężem byli do niedawna w podróży poślubnej. Agnieszka i Piotr Woźniakowie-Starakowie mieszkają obok rodziców Piotra Anna i Jerzym w Konstancinie.\nRok po śmierci Piotra Woźniaka-Staraka jego bliscy i przyjaciele przyjechali na Mazury oddać mu hołd\nJak rodzina obchodziła pierwszą rocznicę śmierci Piotra Woźniaka Staraka?\nW pierwszą rocznicę śmierci Piotra Woźniaka-Staraka rodzina i przyjaciele producenta filmowego spotkali się przy jego grobie. W miniony wtorek, 18 sierpnia minął rok od tragicznej śmierci ukochanego męża Agnieszki Woźniak-Starak. Piotr Woźniak-Starak zginął w wyniku wypadku do którego doszło na jeziorze Kisajno na Mazurach. Teraz, jak donosi "Super Express", bliscy producenta filmowego spotkali się na terenie rodzinnej posiadłości w miejscowości Fuleda. Jak uczcili pamięć Piotra Woźniaka-Staraka? Morze kwiatów i lampiony przy grobie Piotra Woźniaka-Staraka Według informacji "Super Expressu" do Fuledy na Mazurach przyjechała rodzina i przyjaciele Piotra Woźniaka-Staraka. Przed miejscem, gdzie został pochowany producent filmowy pojawiły się piękne fioletowe i białe kwiaty, wiszące lampiony i znicze. Dziennik informuje, że wśród osób, które przyjechały do Fuledy znaleźli się m.in. Zofia Ślotała oraz Maja Sablewska i Wojciech Mazolewski. Na grobie Piotra został złożony piękny wieniec. Wokół ustawiono krzesła. Chwilę przed godziną 15 na stołach ustawionych obok willi pojawiła się zastawa - zdradza informator "Super Expressu". Na zdjęciach opublikowanych przez dziennik widać, że wszystkie osoby, które pojawiły się w Fuledzie, spotkały się przy mogile Piotra Woźniaka-Staraka i razem uczciły jego pamięć. Później Agnieszka Woźniak-Starak w towarzystwie bliskich i przyjaciół wybrała się na rejs łódką po jeziorze. Piotrka nie ma, ale zostawił mi mnóstwo miłości i najlepszych ludzi na świecie. Rodzinę, przyjaciół, którzy nawet przez chwilę nie dają mi poczuć, że jestem sama. Wasza troska, ten wspólny czas, niekończące się rozmowy, często do rana, są...


Filmy z kolekcji "Star Trek" od kwietnia w serwisie HBO GO - VODnews\nStrona główna|News|Filmy z kolekcji „Star Trek” od kwietnia w serwisie HBO GO\nFilmy z kolekcji „Star Trek” od kwietnia w serwisie HBO GO\nFilmy z kolekcji „Star Trek” częścią repertuaru premier dostępnych w serwisie HBO GO. Wśród nowości do zobaczenia „Wieżowiec” osadzony w latach 70-tych.\nW kwietniu w HBO GO obejrzeć będzie można takie hity filmowe jak „183 metry strachu”, „Królestwo”, „Wieżowiec”, „Pelé: Narodziny legendy” czy produkcję „Nieśmiertelne życie Henrietty Lacks”. Do kolekcji dołączą ponadto nowe tytuły dziecięce i filmy festiwalowe oraz aż cztery nowe dokumenty, m.in. „One More Time With Feeling” i „Otwórzcie oczy”.\nWieżowiec – 2 kwietnia\nTom Hiddleston w intrygującej, osadzonej w latach 70. filmowej alegorii o fasadowości relacji międzyludzkich w kapitalistycznej rzeczywistości. Lekarz wprowadza się do nowo wybudowanego, luksusowego wieżowca. Wkrótce wśród mieszkańców budynku rodzi się niezdrowa rywalizacja, a do elitarnego, uporządkowanego świata wkradają się chaos i przemoc. Plus Jeremy Irons, Sienna Miller, Luke Evans, Elisabeth Moss.\nMłodość w Oregonie – 9 kwietnia\nKameralna, słodko-gorzka opowieść o schorowanym i zmęczonym życiem osiemdziesięciolatku, który wyrusza w podróż do Oregonu, aby tam legalnie poddać się eutanazji. Towarzyszą mu żona, syn i zięć. W rolach głównych Frank Langella, Billy Crudup, Christina Applegate.\nKrólestwo – 15 kwietnia\nFascynujący dokument twórców Makrokosmosu i Mikrokosmosu. W pełnym tajemnic lesie rozgrywa się niesamowita opowieść o przyrodzie, tej najdzikszej i nietkniętej jeszcze ludzką ręką. Historia Europy opowiedziana z perspektywy zamieszkujących ją zwierząt, których rytm życia wyznaczają zmieniające się pory roku. Przepiękne zdjęcia i krajobrazy, w tym także polskiej Puszczy Białowieskiej.\n183 metry strachu – 23 kwietnia\nTrzymający w napięciu thriller z Blake Lively w roli uwięzionej na mieliźnie młodej surferki, która musi zmierzyć się z żądnym krwi rekinem. Świetnie zrealizowany film zachwyca przepięknymi widokami, dopracowanymi efektami specjalnymi oraz pomysłowo skonstruowanym scenariuszem.\nNieśmiertelne życie Henrietty Lacks – 23 kwietnia\nOprah Winfrey w dramacie produkcji HBO w roli córki zapomnianej przez historię ubogiej Afroamerykanki, od której pobrano wykorzystywane do badań w nowoczesnej medycynie komórki HeLa. Film powstał na podstawie reportażowej książki autorstwa Rebecki Skloot.\nOd początku kwietnia w serwisie będą także dostępne cztery filmy z kultowej serii Star Trek, wielokrotnie nagradzanej klasyki kina science fiction powstałej w oparciu o uniwersum stworzone przez Gene’a Roddenbery’ego w latach 60. Fani serii będą mogli wrócić również do starszych tytułów, kanonicznej produkcji Star Trek II: Gniew Khana, filmu Star Trek VI: Wojna o pokój, a także dwóch części z Patrickiem Stewartem w roli głównej – Star Trek: Pierwszy kontakt i Star Trek: Nemesis. W tej ostatniej produkcji Stewartowi partneruje Tom Hardy, gwiazda serialu Tabu. A 16 kwietnia, premierowo dołączy najnowsza część epopei, Star Trek: W nieznane, wyróżniona w tym roku nominacją do Oscara w kategorii „najlepsza charakteryzacja”.\nMiędzynarodowe kino festiwalowe\nObok filmowych hitów HBO GO daje także dostęp do kameralnych dramatów i festiwalowego kina europejskiego. Wśród nowości znajdą się m.in.:\nWieczność – pełna wysublimowanych kadrów, poetycka ekranizacja powieści Alice Ferney. Rozgrywająca się na przestrzeni stu lat historia dziejów trzech pokoleń kobiet z jednej rodziny. Plus Audrey Tautou, Bérénice Bejo, Mélanie Laurent (1 kwietnia)\nPelé: Narodziny legendy – poruszająca biografia jednej z największych gwiazd w historii futbolu, Pelé, który dzieciństwo spędził w slumsach São Paulo. Pomimo przeciwności losu chłopak już jako siedemnastolatek zadebiutował w reprezentacji narodowej, z którą rok później zdobył mistrzostwo świata. Autorem znakomitych zdjęć do filmu jest nominowany do Oscara Matthew Libatique (2 kwietnia\nBiali rycerze – oparty na faktach, wstrząsający dramat o projekcie humanitarnym w Afryce, który wymyka się spod kontroli. Organizacja pozarządowa planuje zorganizować pomoc i znaleźć nowe rodziny dla trzystu sierot z Czadu, których rodzice zginęli podczas krwawej wojny domowej. Srebrna Muszla dla najlepszego reżysera na MFF w San Sebastián (2 kwietnia)\nUczeń – intrygujący rosyjski dramat o nastoletnim Wieniaminie, który przeżywa kryzys egzystencjalny. W efekcie niegdyś nieśmiały chłopak zaczyna prezentować coraz bardziej zasadnicze poglądy i staje się prawdziwym wyzwaniem dla otoczenia. Plus nagroda specjalna na MFF w Cannes, Grand Prix festiwalu Sputnik i Europejska Nagroda Filmowa (22 kwietnia)\nRobot Jeeg – obsypane włoskimi Oscarami błyskotliwe i zaskakujące od strony fabularnej kino akcji zainspirowane japońską anime. Opowieść o podrzędnym rzezimieszku, który niespodziewanie zamienia się w superbohatera i zaczyna wykorzystywać swoją niezwykłą siłę, aby pomagać ludziom. W żonglującym gatunkami filmie nie brakuje odniesień do polityczno-społecznych problemów, z którymi borykają się Włochy (23 kwietnia)\nW serwisie zadebiutuje One More Time With Feeling. Poruszający czarno-biały dokument będący zapisem powrotu Nicka Cave’a do studia nagrań po śmierci swojego syna. Widzowie obejrzeć będą mogli też Otwórzcie oczy. Dokument zrealizowany przez wyróżnioną nominacją do Oscara Irene Taylor Brodsky. To opowieść o parze staruszków z Himalajów, którzy dzięki prostej operacji mają szansę odzyskać wzrok. Ponadto do kolekcji filmów dołączą dwie produkcje:\nMiędzy Rockiem a kowadłem – dokument z udziałem Dwayne’a Johnsona opowiadający o eksperymentalnym programie resocjalizacyjnym dla amerykańskich więźniów.\nRaport specjalny VICE’a: Podzielony naród – komentarz do ostatnich wyborów prezydenckich w USA.


Totolotek Regionalny Puchar Polski. Przemysław Dudzic show w meczu Hejnału Kęty z Unią Oświęcim | Gazeta Krakowska\nJerzy Zaborski 4 sierpnia 2020, 22:20\nW meczu otwarcia 1/8 finału Totolotek Regionalnego Pucharu Polski oświęcimskiego podokręgu, rozegranego w Kętach, miejscowy Hejnał, beniaminek okręgówki, wyrzucił z rozgrywek czwartoligową Unią Oświęcim. Spotkanie było teatrem jednego aktora – Przemysława Dudzica. Oświęcimianie mogą już mówić o pucharowym kęckim kompleksie.\nStarcie kęczan z Unią nazywane było przez sympatyzujących ze sobą kibiców „meczem przyjaźni”. Jednak na boisku żadna ze stron nie chciała przyjąć postawy dżentelmenów. Oświęcimianie pamiętali, że w poprzedniej edycji pucharowej, właśnie w Kętach, zostali wyrzuceni za burtę, po rzutach karnych. Myśleli zatem o rewanżu.\nKolejnym dodatkowym smaczkiem był Przemysław Dudzic, który nie tak dawno występował w barwach oświęcimskiego klubu, a teraz zagrał po przeciwnej stronie barykady. Właśnie popularny „Bolo” był aktywny w szeregach miejscowych. To po jego zagraniu z prawej strony, nabiegający na piłkę Przemysław Oczkowski, z bliska trafił w poprzeczkę (38 min).\nWcześniej dobrą okazję mieli jednak oświęcimianie. Arkadiusz Czapla wbiegł z prawej strony w pole karne, uderzył w bliższy słupek, ale Rafał Zieliński nie dał się zaskoczyć (18 min).\nGeneralnie przed przerwą oba zespoły starały się zagrać uważnie w obronie. Czekano na pierwszy błąd, bo właśnie zdobycie gola gwarantowało większe emocje. Była na to realna szansa po przerwie, bo obaj trenerzy w pierwszej połowie trzymali na ławce dżokerów.\nWynik otworzyli oświęcimianie; po dograniu z rzutu rożnego przez Kamila Szewczyka, w polu karnym piłkę głową do siatki strącił Michał Chowaniec. Szybkie prowadzenie uśpiło czujność przyjezdnych. Czyżby zapomnieli, że po drugiej stronie gra Przemysław Dudzic, będący rasowym snajperem?\nMiejscowi szybko wyrównali. Właśnie Przemysław Dudzic, widząc że niewielki wzrostem bramkarz oświęcimian „przykleił” się do bliższego słupka, odsłaniając bramkę, lekkim lobem z miejsca sprawił, że golkiper gości musiał czerwienić się ze wstydu.\n- Kiedyś już zdobyłem identyczną bramkę, więc moje uderzenie było dokładnie przemyślne, a że z precyzją nie miałem kłopotów, gol wzbudził entuzjazm widowni – powiedział popularny „Bolo”.\nOświęcimianie mogli odzyskać prowadzenie, bo po kolejnym rzucie rożnym i uderzeniu Damiana Wilczaka, Rafał Zieliński instynktownie interweniował.\nPo chwili Dudzic rozmontował oświęcimską obronę, zagrał Arkadiuszowi Nyczowi, który wycofał do Krzysztofa Jurczaka, a ten mocnym strzałem pokonał Kucza.\nKiedy po faulu Bartosza Ryszki, Przemysław Dudzic zdobył trzecią bramkę dla kęczan, wydawało się, że jest po meczu.\n- Nagle, przegrywając dwoma bramkami, okazało się, że potrafimy grać w piłkę, a nie nią tylko „klepać” – zwrócił uwagę Marek Kołodziej, trener oświęcimian.\nOżywienie w szeregi oświęcimian wprowadził Michał Szewczyk. Akcjom gości brakowało jednak wykończenia. Jednak po faulu na Arkadiusz Czapli sędzia przyznał Unii karnego. Jego niefortunnym egzekutorem okazał się sam poszkodowany. Wprawdzie zwiódł bramkarza, lecz...trafił w słupek.\nW końcówce, po akcji młodszego z braci Szewczyków i wycofaniu piłki przez Czaplę, kontaktowego gola zdobył Jakub Snadny, lecz na wyrównanie gościom zabrakło czasu.\n- Kadrę mamy szeroką, więc chcemy grać w Pucharze Polski jak najdłużej – ocenił Kamil Żmuda, trener kęczan. - Fajnie się gra dla licznie zgromadzonej publiczności. Wygraliśmy, bo mieliśmy w swoich szeregach dobrego egzekutora. Prowadząc wcześniej Niwę miałem Mariusza Piskorka, w Kętach główną rolę gra Przemek Dudzic. W związku z tym, że na dzisiaj nie wiem, czy będę miał na pierwszy mecz Krzyśka Jurczaka, połowę meczu zagraliśmy bez niego, żeby przećwiczyć inny wariant.\n- To nie była żadna zemsta z mojej strony na oświęcimianach. Grając w Unii starałem się na jej barw strzelać jak najwięcej goli, a teraz w Hejnale robię to samo. W Oświęcimiu spędziłem fajne chwile, ale ten rozdział w mojej przygodzie z piłką jest już zamknięty – ocenił Przemysław Dudzic.\nOświęcimianie po ostatnim gwizdku sędziego długo siedzieli w szatni ze spuszczonymi głowami. Zawiedli przede wszystkim w zaangażowaniu z walkę. Właśnie cechami wolicjonalnymi wygrywa się trudne mecze.\n- Wcześniejszy sparing poprzedzający mecz pucharowy, przeciwko Niwie, także zagraliśmy słabo. Liczyłem, że w walce o stawkę zespół się obudzi. Mecz w Kętach pokazał, że wciąż „śpimy” – zwrócił uwagę trener oświęcimian.\nUnia pierwszy mecz o czwartoligowe punkty zagra w sobotę, 8 sierpnia 2020, na własnym boisku przeciwko Clepardii Kraków.\nSwój jubileusz świętował także Lucjan Wesołowski, dla którego mecz w Kętach był 1300 spotkaniem z gwizdkiem na boisku. Gratulujemy!\nHejnał Kęty – Unia Oświęcim 3:2 (0:0)\nBramki: 0:1 Chowaniec 50, 1:1 Dudzic 55, 2:1 Jurczak 66, 3:1 Dudzic 73 karny, 3:2 Snadny 87.\nHejnał: Zieliński – A. Januszyk, K. Żmuda (66 Waluś), J. Januszyk, Nowicki (76 Flisek) – Oczkowski (46 Jurczak), Nycz, Sabuda, Wysogląd (46 Ogórek), Karpiński – Dudzic (84 Rogala).\nUnia: Kucz – Ryszka, Chowaniec, K. Szewczyk, Pacyga (84 Powała) – Damian Wilczak, Mrowiec (46 Snadny), Babiuch (46 Lichota), Dariusz Wilczak (72 Rzeszutko) – Czapla, Lewandowski (77 M. Szewczyk).\nSędziował: Lucjan Wesołowski (Oświęcim). Żółte kartki: Nowicki, Flisek, Sabuda – Mrowiec, M. Szewczyk. Widzów: 300.\nW drugim meczu: Orzeł Witkowice - Niwa Nowa Wieś 0:3.\nInne mecze 1/8 finału zostaną rozegrane 5 sierpnia;\nOld Boys Jawiszowice – Zatorzanka, Zgoda Malec – Brzezina Osiek, Gierałtowice – Rajsko, Sygnał Włosienica – Piotrowice, Bulowice – Jawiszowice, Bobrek – Chełmek.


Zobacz jak obronić się przed Europejskim Nakazem Zapłaty - Prosta strona podatków\nZobacz jak obronić się przed Europejskim Nakazem Zapłaty\nSkutki wniesienia pozwu o wydanie ENZ\nENZ ustanowiony został przez Parlament Europejski i Radę UE rozporządzeniem nr 1896/2006 i obowiązuje wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Dani.\nProcedura ta ułatwia dochodzenie roszczeń pieniężnych w sporach transgranicznych, tzn. w takich w których co najmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim, innym niż państwo członkowskie sądu rozpoznającego sprawę.\nWierzyciel składając wniosek o wydanie europejskiego nakazu zapłaty nie musi dołączać jakichkolwiek dowodów w celu uzasadnienia swojego roszczenia. Wystarczy jedynie, gdy dołączy opis dowodów potwierdzających istnienie roszczenia oraz oświadczy, że podane w pozwie informacje są zgodne z najlepszą wiedzą wierzyciela. Zgodnie z europejskim prawem tak złożony wniosek uznaje się za wystarczający do wydania europejskiego nakazu zapłaty. Jeżeli sprzeciw nie zostanie złożony w przepisanym terminie, wówczas sąd stwierdza wykonalność ENZ. Dzięki temu może on być uznawany i wykonywany w innych państwach członkowskich UE bez konieczności stwierdzenia wykonalności za granicą i bez możliwości sprzeciwienia się jego uznaniu. Te z założenia proste procedury, przyspieszające dochodzenie roszczeń, są korzystne dla powoda, ale często przez niego również wykorzystywane do pokrzywdzenia pozwanego. Pozwany bowiem, jeśli nie wykaże się pewną solidnością w zakresie ochrony swoich praw, może poprzez te proste i szybie procedury ponieść niepowetowaną szkodę.\nCo powinien zawierać europejski nakaz zapłaty?\nPrzede wszystkim ENZ musi spełniać określone warunki formalne, mianowicie powinien zawierać pouczenie, że pozwany może:\n- zapłacić powodowi kwotę wskazaną w nakazie,\n- lub wnieść sprzeciw w terminie 30 dni od dnia doręczenia nakazu,\nNadto pozwany musi być poinformowany, że:\n- nakaz został wydany wyłącznie na podstawie informacji przekazanych przez powoda i niezweryfikowanych przez sąd,\n- nakaz stanie się wykonalny jeśli do sądu nie zostanie wniesiony sprzeciw,\n- w przypadku, gdy sprzeciw zostanie wniesiony postępowanie będzie kontynuowane przed sądem państwa wydania nakazu zgodnie z przepisami regulującymi zwykłe postępowanie cywilne.\nNakaz zapłaty powinien także zostać doręczony w sposób określony w przytaczanym powyżej rozporządzeniu.\nW przypadku uchybienia tym warunkom formalnym, będzie to stanowiło podstawę do jego uchylenia.\nPoza tym interes strony niewładającej językiem państwa, przed którym toczy się spór, chronią przepisy uprawniające do odmowy przyjęcia korespondencji urzędowej sporządzonej w języku obcym.\nW przypadku, gdy kwoty zasądzone od pozwanego są całkowicie lub częściowo nieuzasadnione, wówczas należy w ciągu 30 dni od dnia doręczenia nakazu wnieść sprzeciw. Sam sprzeciw od nakazu zapłaty jest stosunkowo prosty i pozbawiony zbędnych formalności. Powinno wnieść się go na formularzu F stanowiącym załącznik do przytaczanego rozporządzenia. Jest to ujednolicony druk obowiązujący we wszystkich państwach członkowskich. Druk ten powinien być dostarczony pozwanemu wraz z nakazem zapłaty. Nie ma jednak obowiązku wnoszenia sprzeciwu na formularzu, sąd bowiem ma obowiązek rozpatrzyć każdy sprzeciw wyrażony w sposób dostatecznie jasny. Wystarczy, że pozwany oświadczy, iż kwestionuje roszczenia powoda. Nie ma nawet potrzeby uzasadniać takiego oświadczenia, ani przedstawiać jakichkolwiek dowodów. Pewnym utrudnieniem natomiast może być konieczność sporządzenia sprzeciwu w języku państwa, w którym wydany został ENZ.\nPozwany musi się jednak liczyć z tym, iż skuteczne wniesienie sprzeciwu skutkować będzie rozpoznaniem sprawy w standardowym trybie przez sąd w państwie, gdzie wytoczono powództwo. Czyli w przypadku, gdy sprawę taką pozwany przegra, będzie musiał dodatkowo pokryć koszty postępowania.\nCo zrobić, gdy upłynął 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu?\nUpływ terminu nie zamyka jeszcze definitywnie drogi do uchylenia nakazu. Pozwany jest bowiem uprawniony do złożenia wniosku o ponowne zbadanie ENZ jeśli spełnione zostaną przesłanki:\n- nakaz został doręczony bez potwierdzenia odbioru przez pozwanego,\n- doręczenie nie nastąpiło w odpowiednim czasie umożliwiającym pozwanemu przygotowanie się do obrony, bez winy z jego strony,\n- pozwany nie miał możliwości sprzeciwienia się roszczeniu z powodu siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, które były przez niego nie zawinione,\n- wydanie nakazu zapłaty było w sposób oczywisty błędne w świetle omawianego rozporządzenia,\n- miały miejsce inne wyjątkowe okoliczności, przez które w szczególności rozumieć należy oparcie nakazu na nieprawdziwych informacjach zawartych w pozwie.\nJeżeli sąd uzna, że ponowne zbadanie nakazu jest uzasadnione z uwagi na jedną z przytoczonych przyczyn, ENZ traci moc.\nTak więc widać, iż wniesienie skutecznego sprzeciwu nie jest trudne, bowiem istotą europejskiego nakazu zapłaty jest uproszczenie i przyspieszenie ściągalności długów pieniężnych niespornych. Czyli takich, które w oczywisty sposób wierzycielowi się należą. Jeśli jednak powód występuje z niesłusznymi roszczeniami, pozwany mimo tego musi wykazać się inicjatywą w zakresie swojej obrony. Lekceważenie bowiem nakazów zapłaty, które są wystawione przez sądy zagraniczne, skutkować będą rodzimą egzekucją komorniczą.


Wideofilmowanie ślubne Bielsko-Biała, kamerzysta Bielsko\n17.01.2013, godz. 14:37\nFilm ze ślubu i wesela to pozycja w naszej wideotece, do której regularnie wracamy. Jeśli będzie on tylko jednostajnym odtworzeniem wydarzeń minuta po minucie, zainteresowanie szybko osłabnie.\nW poszukiwaniu nietypowych rozwiązań ? filmu pełnego emocji, z nowoczesnym montażem i doskonałą oprawą muzyczną, warto sięgnąć do kilku źródeł. Film z wesela to nie tylko obraz, ale również dźwięk, który w tym przypadku będzie szczególnie narażony na zakłócenia. Dobry film musi posiadać pomysł i scenariusz, o który zadba kamerzysta, oczywiście w porozumieniu z małżonkami. Pamiętajcie o terminach, które najlepsi fachowcy mają zarezerwowane nawet na rok do przodu.\nBranża ślubna, która wydaje się być jedną z najbardziej hołdujących tradycji, od kilku lat pozostaje otwarta na zupełnie nowe pomysły. Dotyczy to również sposobu kręcenia i montażu filmów. Nie chodzi tylko o jakość, którą zawdzięczamy rozwojowi technologii, ale przede wszystkim o podejście obecnych artystów do swojej pracy, którzy muszą zaintrygować przyszłych małżonków, aby skorzystali właśnie z ich usług. Film z dnia ślubu opowiada historię, buduje nastrój, jest pełny emocji i szczerości. Przeplata się go wywiadami z gośćmi, zdjęciami z różnych etapów życia pary czy najśmieszniejszymi momentami z ceremonii, a sprawny montaż nie pozwala nawet na moment oderwać wzroku z ekranu. Nowoczesny film posiada wyraźny pomysł, jednak zgodny z naszymi upodobaniami i charakterem.\nChętnie korzystamy ze sprawdzonych rozwiązań zwłaszcza, gdy w grę wchodzą sytuacje, których nie będzie można powtórzyć. Jeśli z szerokim uśmiechem, wzruszeniem i ciekawością oglądamy film z wesela naszych przyjaciół, warto poprosić ich o kontakt do autora oraz zapytać o szczegóły współpracy (cenę, terminy, sposoby kręcenia).\nW sieci znajdziecie mnóstwo portali, poświęconych tematyce ślubnej. Jednym z nich jest www.filmy-wesele.pl, który zrzesza artystów z całej Polski, w tym niemal 40, którzy swoje usługi świadczą w Bielsku-Białej. Po wstępnym zapoznaniu się z sylwetką danego kamerzysty oraz szacunkową ceną usługi (koszty najczęściej są ustalane indywidualnie), można wysłać mu wiadomość poprzez wygodny formularz kontaktowy.\nO ile marka czy parametry techniczne używanego przez kamerzystę sprzętu mogą niewiele Wam mówić, tak efekty jego dotychczasowej pracy najdosadniej pokażą, jak będzie wyglądać Wasz film. Poproście o całe video ze ślubu dowolnej pary, nie o urywki czy kilkuminutową reklamę. Zwróćcie uwagę na pomysł, o którym wspomniano wyżej. Zapytajcie, jak długo trwa filmowanie i które sytuacje obejmuje (przygotowania, błogosławieństwo w domu, droga do kościoła, ceremonia w kościele/urzędzie, wesele). Warto dowiedzieć się o ilość używanych kamer. Czasem kamerzyści posiadają swoich asystentów, dzięki którym każda scena zyskuje różne ujęcia. Ważna kwestia to czas realizacji, czyli kiedy dostaniecie gotowy film oraz w ilu kopiach. Dodajmy, że ceny usług kamerzystów w naszym regionie sięgają ok.1800-2300zł.\nIch należy unikać\nTyran to kamerzysta, który będzie narzucać swoje pomysły, bez względu na Wasze życzenia i uwagi. Każdy jego film zapewne wygląda tak samo. Ten typ rozpoznacie już po pierwszym kontakcie, gdy przedstawicie swoją sugestię. Z kolei kompan skupi się bardziej na zabawie i socjalizowaniu z gośćmi niż na pracy. Być może jego dzieła są pełne spontaniczności, jednak ryzyko Waszego niezadowolenia jest tu bardzo duże. Strzeżcie się kamerzysty samozwańca, którym na ogół zostaje ?na ochotnika? ktoś z rodziny lub znajomych. Dysponuje domową kamerą i zazwyczaj wcale nie czuje, że jest w pracy, chociaż pokusa zaoszczędzenia pieniędzy jest tu faktycznie duża. Ekscentryk z pewnością zachwyci Was oryginalnością pomysłów, o ile nie będzie skupiony na czymś, co akurat uzna za wyjątkowe, unikatowe i wyłącznie warte uwagi ? w przeciwieństwie do Waszych opinii.\nArtykuł wyświetlono 1988 razy.


Murator Budowa Jak ocieplić dom drewniany?\nWiele osób marzy o przytulnym domu z bali, który będzie pachniał żywicą. Innym nie zależy tak bardzo na widoku drewnianych ścian, ale chcą szybko zamieszkać, więc decydują się na budowę domu w konstrukcji szkieletu drewnianego. Jak powinny być zaizolowane jego ściany, by były ciepłe i spełniały normy?\nCzy domy z bali można ocieplić\nJak izoluje się ściany w drewnianych domach szkieletowych\nJaki materiał termoizolacyjny jest najlepszy\nOcieplenie nakrokwiowe to pomysł zyskujący coraz większe uznanie. Czym na to zasłużył? Jakie materiały stosujemy w tej metodzie? Jakie systemy...


Jak korzystać z sauny parowej - łaźnia parowa - Sauny w Polsce\n⋅ Featured Łaźnia parowa lub jak kto woli sauna parowa podobnie jak każdy rodzaj sauny ma swoje zasady korzystania których powinniśmy przestrzegać by w pełni korzystać z uroków kąpieli parowej.\nCzęść zachowań i wskazówek jest wspólna niezależnie od rodzaju sauny, ale są elementy które zastosowane w saunie suchej uchodzą i nie stanowią wpadki. Te same zaś zachowania w saunie parowej wyglądają co najmniej dziwnie.\nRzymska łaźnia parowa Park Wodny Wrocław, foto pochodzi z serwisu Facebook.com\nDlatego warto zapoznać się z zasadami jak korzystać z sauny parowej, by przyjemniej wypoczywać i nie narażać się na uwagi innych saunowiczów.\nDo sauny idziemy wypoczęci, bez pośpiechu, wejście po dużym wysiłku może niekoniecznie wpłynąć dobrze na nasz organizm. Lepiej chwilkę odsapnąć.\nOczywiście nie powinniśmy wchodzić do sauny po obfitym posiłku, dobrze zachować z 60 minut przerwy.\nPrzed wejściem myjemy całe ciało, to ważne, wiele osób wchodzi do sauny w pośpiechu, nie zwracając uwagi na higienę lub żyjąc w przeświadczeniu że poranny prysznic wystarczy. Otóż nawet dla pozoru powinniśmy się umyć, bo nigdy nie wiadomo kto z naszego zachowania uczyni regułę. Jeżeli przed wejściem na saunę byłeś na basenie i faktycznie jesteś umyty, to i tak się umyj, Tobie nie zaszkodzi a innych zmotywuje.\nWchodząc do sauny zostaw obuwie przed wejściem\nGdy już jesteś w środku, dobrze się czasem przywitać, mówiąc choćby dzień dobry.\nDo sauny wchodzimy nago, kostium czy choćby ręcznik jest zbędny. Kostium bo poparzy, ręcznik zaś nasiąknie wodą i będzie ciężki i mokry. Ważne bo wiele osób ma dziwny zwyczaj używania ręcznika w łaźni rzymskiej i potem idzie z tym ręcznikiem do sauny fińskiej, mocząc deski. Jeżeli ktoś się krępuje, to zapewniam, w łaźni parowej nic nie widać Przed siadaniem na kamieniach, umyj wodą siedzisko, zmyjesz ewentualny pot innych uczestników.\nW saunie nie rozmawiaj, zwłaszcza gdy jest tam kilka osób, mogą chcieć wypocząć, nie muszą słuchać Twoich dowcipów czy opowiadań.\nPo skończonym seansie, umyj po sobie siedzisko. To taki dobry obyczaj na saunie, by niepotrzebnie nie przenosić zawartości swojego potu na innych.\nPo wyjściu możesz skorzystać z dozownika z lodem i natrzeć ciało zimnym pokruszonym lodem, to Cię trochę zahartuje, pomoże zamknąć pory skórne.\nPo nacieraniu, koniecznie opłucz ciało letnią wodą, przy czym zmniejszaj jej temperaturę, tak by w końcowej fazie była to woda zimna.\nPamiętaj schładzamy ciało od nóg ku górze\nPo saunie wskazane jest uzupełnienie płynów i 20-30 minutowy odpoczynek np na leżaku czy w jakuzzi\nemailGD Star Ratingloading...Internauci trafili tu wpisując frazę:korzystanie z sauny parowej, jak korzystać z łażni parowej, sauna mokra jak korzystać, jak korzystać z sauny mokrej\nRelated PostsSauna parowa, rzymska, tureckaSauna w Radomiu – Sauna Klub w AquaparkuKlub Łaźnia WarszawaPierwszy raz na saunie – Jak przełamał wstyd?\nPosted in: Poradnik saunowy ⋅ Tagged: jak korzystać z sauny, sauna parowa, łaźnia parowa, łaźnia parowa jak korzystać, łaźnia rzymska About Piotr\n14 Thoughts on “Jak korzystać z sauny parowej” jarek6776 on 31 marca, 2012 at 13:05 said:\nNo nie wiem czy personel powinien chodzić nago. Czy też prowadzący seanse!!\nStrefa nagości obowiązuje tylko w samych saunach i ja jakuzzi oraz w basenie. A nie w resteuracji czy na pasażu gdzie się chodzi!!\nDziwne i nieprzyzwoite było by to gdyby prowadzący seans prowadził go nago i machając ręcznikiem czy wachlarzem dyndał intereswem. To samo tyczy się obsługi baru czy kelnerek!!\nWyobrażasz sobie chodzącą nago kelnerkę czy kobietę która ściera mokrą podłogę chodzącą nago i by każdy uczestnik czy uczestniczka mogli gapić się w jej kroczze czy naa piersi??!!\nReply↓\tPeuroMero on 19 maja, 2013 at 12:28 said:\nmasz fantazje kolego….\nReply↓\tjarek6776 on 31 marca, 2012 at 13:58 said:\nZ sauny parowej korzysta się po nagu siedząc bądź leżąc na siedliskach. Wcześniej jednak zanim się usiądzie powinno się przemyć zimną wodą sielika.\nW każdej parowej saunie powinien być kran z zimną wodą!!\nReply↓\tPiotr Szymczak on 7 października, 2013 at 17:28 said:\nkrany zazwyczaj są, problemem zazwyczaj jest ludzka kultura i znajomość prawideł korzystania z sauny\nReply↓\tPingback: Siedem grzechów w saunie | poradnik saunowania Pingback: Sauna fińska w Krakowie - SPA KS Korona | sauny Kraków Pingback: Sauna parowa, rzymska, turecka - zalety sauny parowej Sauny w Polsce Pingback: Poradnik korzystania z sauny -fotki | Sauny w Polsce Pingback: Podstawy saunowania | Sauny w Polsce Pingback: Sauna fińska - Sauna EdenGreen - Sauny w Polsce SerioroEsc on 19 maja, 2013 at 12:31 said:\nczy podczas seansu na parowej, można siedzieć i zlewać się zimną wodą i przez to przedłużyć seans? fajne uczucie tylko nie wiem czy niema w sobie skutków ubocznych…\nja bym nie widział przeciwwskazań, ale po 1 po co?\npo 2 osoby obok mogą być ochlapane wodą\npo 3 sauna daje najlepsze efekty podczas kilku cykli – ogrzewamy się, schładzamy relaksujemy i tak 2-3 cykle.\nSiedzenie dłużej w saunie nic nie da ani w sesnie zdrowotnym ani komfortu\nReply↓\ttomasz on 28 listopada, 2013 at 12:38 said:\nmoze to glupie co napisze ale z tym „dzien dobry” to bym uważał…w duzych saunach gdzie rotacjia wchodzacych i wychodzacych jest duza ciagle odpowiadanie rozprasza i nie pozwala sie wyłaczyc…tak jak to odbieram\nReply↓\tPiotr Szymczak on 28 listopada, 2013 at 14:02 said:\n@tomasz wiadomo zawsze trzeba zachować umiar przy dużej wymianie ludzi faktycznie mogło by to byc uciążliwe. Z drugiej strony życzliwości nigdy za wiele, lepiej raz powiedzieć dzień dobry i zamilknąć niż prowadzić rozmowy i długotrwale przeszkadzać innym Reply↓\tDodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi\nTwój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *\tPodpis * E-mail * Witryna internetowa Komentarz Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a:   <acronym title="">
      <q cite="">   Post Navigation\n← Previous Post Next Post → Lubisz sauny? Poleć blog!\tPopularne wpisy\nKlub Łaźnia Warszawa Jak korzystać z sauny fińskiej Jak korzystać z sauny parowej Świat saun – Park Wodny we Wrocławiu Visit Sauny w Polsce's profile on Pinterest.\nNo Events Wspieramy akcję "Majtki w saunie uwierają".\nSauny w Polsce » jak korzystać z sauny » Jak korzystać z sauny parowej\nTa strona używa ciasteczekokinfo


Destiny 2 - Utracone sektory (Lost Sectors) • Eurogamer.pl\nUtracone sektory (Lost Sectors w angielskiej wersji) w Destiny 2 to jedna z nowych aktywności pobocznych do wykonywania w trakcie swobodnego zwiedzania różnych obszarów. Dostępne są na każdej planecie.\nLokacje te dostępne są już od momentu, gdy po prologu po raz pierwszy odwiedzamy Europejską Martwą Strefę. Możemy zajrzeć do kilku w pierwszym obszarze, ale tak naprawdę lepiej skupić się na fabule i głównym wątku.\nNagrody, które otrzymujemy na końcu każdego Utraconego sektoru, dobierane są do poziomu naszego ekwipunku. Zawsze zdobędziemy więc coś, co może nieco zwiększyć nasz poziom Mocy. Dlatego też zalecamy, by eksploracją Ukrytych sektorów „na poważnie” zająć się po zdobyciu 20 poziomu doświadczenia i ukończeniu głównej fabuły.\nJak znaleźć Utracony sektor\nOkazuje się, że Utracone sektory wcale nie są tak ukryte i utracone, jak sugeruje ich nazwa. Wystarczy bowiem włączyć mapę i odszukać ikonę, która podpowiada, gdzie się znajdują.\nTo jednak nie wszystko. Ikon nie możemy bowiem zaznaczać czy klikać. Musimy patrzeć na mapę i odpowiednio się poruszać, by dotrzeć do konkretnego miejsca. Gdy widzimy, że jesteśmy już w okolicy ikonki, musimy następnie znaleźć wejście do Utraconego sektora.\nJak widać na powyższym obrazku, na mapie dostrzec można ikonę symbolizującą Utracony sektor - taki, który już odwiedziliśmy, ma ikonę nieco wyblakłą (2), a nieodwiedzone są bardziej białe (1).\nGdy dotrzemy do odpowiedniego miejsca na mapie, w zlokalizowaniu wejścia pomoże symbol (3), umieszczony zawsze gdzieś w jego okolicy. W tym przypadku wejście jest w skale po prawej stronie.\nWłaściwie każdy Utracony sektor to podobna formuła - wchodzimy do środka, przemierzamy trochę korytarzy i docieramy do sal z przeciwnikami. W różnych sektorach to różne ilości wrogów, a czasem nieco większe lub mniejsze wyzwanie.\nW ostatnim pokoju czy jaskini zawsze znajduje się także nieco cięższy oponent - z paskiem zdrowia o kolorze żółtym. Dopiero kiedy go pokonamy, zyskamy możliwość otworzenia skrzyni z łupem, która zawsze znajduje się gdzieś obok niego.\nNie można przewidzieć, jakie nagrody otrzymamy. Zawsze to trochę Migotu, a także żetony dla konkretnej planety, dzięki którym zwiększymy poziom reputacji. Zawsze to także jakiś sprzęt - ale nie mamy wpływu, czy o jakości niepospolitej, rzadkiej czy legendarnej. Nagrody są też słabsze, gdy wracamy do sektora, który już raz zwiedziliśmy.\nNajwięcej Utraconych sektorów znajduje się w Europejskiej Martwej Strefie, bo aż 16. Tytan to tylko 3 sektory, Nessus oferuje 5 takich lokacji, natomiast Io znowu 3.\nPodsumowując, Utracone sektory to przyjemne i szybkie aktywności, najlepiej do wykonania na 20 poziomie doświadczenia, gdy mamy już ponad 200 poziom Mocy. Przejście każdego to wyzwanie na kilka minut, może kilkanaście w przypadku nieco trudniejszych sektorów.\nNastępnie: Destiny 2 - Utracone sektory K1: Wspólnota


Trzy sprawdzone pomysły na firanki do sypialni - projektujdom.pl\nWystrój sypialni powinien zagwarantować nam spokojny wypoczynek. Wygodne łóżko i odpowiedni kolor ścian to jednak nie wszystko. Aby zapewnić przytulność sypialni, warto pomyśleć o właściwej aranżacji okien. Dzięki temu czas spędzony w sypialni będzie sprawiał nam jeszcze więcej przyjemności. Oprócz efektu wizualnego firanka służy również do zapewnienia pomieszczeniu intymności. Z jednej strony przepuszcza promienie słoneczne i rozjaśnia pokój. Z drugiej strony chroni nas przed wzrokiem osób z zewnątrz. Po dokonaniu przeglądu oferty sklepów można wyróżnić trzy najodpowiedniejsze do współczesnych sypialni rodzaje firanek. Są to firany jednokolorowe, firanki wielokolorowe oraz firanki panelowe.\nFiranki jednokolorowe, szczególnie w kolorze białym, należą do najczęściej kupowanych firanek. Nic dziwnego, pasują w zasadzie do każdego wnętrza. Białe firanki nie muszą być jednak nudne. Producenci białych firanek oferują naprawdę spory wybór oryginalnych, a jednocześnie gustownych białych firanek. Do wyboru są firanki gładkie lub strukturalne.\nGładkie firanki bez żadnych wstawek dekoracyjnych są bardzo uniwersalne. Jednak jeśli chcemy, aby bardziej przykuwały wzrok, to warto zakupić jednokolorowe firanki z ciekawym wykończeniem. Może to być na przykład firanka z doszytą koronką lub zakończona haftem.\nCoraz częściej nasze okna zdobią firanki strukturalne. W większości przypadków są to firany haftowane, gipiurowe lub z ołowianką. Przy czym hafty mogą przedstawiać rozmaite kształty. Od delikatnych kropeczek po fantazyjne wzory geometryczne, liście lub kwiaty.\nJeśli chcemy, aby firanka w sypialni była w jednym kolorze, ale niekoniecznie białym, to w ofercie sklepów jest wiele innych kolorów. Szczególnie kuszący może być kolor brzoskwiniowy, ecru, srebrny lub słomkowy.\nSpośród firanek, które występują w więcej niż jednym kolorze, warto wyodrębnić firanki w kolorowe wzory oraz firany cieniowane.\nFiranki w kolorowe wzory będą niezastąpione w przypadku sypialni, którą urządzono w jednym odcieniu. Dzięki temu wprowadzimy do pomieszczenia trochę barw. Do pokoju sypialnianego nadaje się na przykład firanka we wzory przedstawiające kwiaty (w jednym lub kilku kolorach). Równie celnym rozwiązaniem może okazać się biała firanka, w którą wszyto kolorową nitkę.\nOd jakiegoś czasu w sprzedaży są także firanki cieniowane, które nazywa się także firankami ombre. Te nowoczesne firanki sprawiają niesamowite wrażenie. Firanka tego typu może występować w różnych opcjach kolorystycznych oraz intensywnościach i odległościach zmiany odcienia.\nSwoich zwolenników znajdują także firanki w formie panelu. Pojedynczy panel może mieć dowolną szerokość, kolor oraz wzór. Co ważne, firanki panelowe mogą mieć również wybraną przez nas szerokość. Nasze okno będzie przyciągało oko zarówno, gdy zdecydujemy się na panele o tej samej, jak i różnej długości.\n← Jakie dodatki do wnętrza w stylu skandynawskim?\nRolety SCREEN – dlaczego warto zdecydować się na ich zakup? →


W Przedszkolnej Krainie - maj 2022\nWarsztaty kreatywne - „Las w słoiku”\n27.05.2022 – dzieci w budynku przedszkola\n30.05.2022 (lub 6.06) – dzieci w budynku szkoły\nw sprawie omówienia wyników obserwacji końcowej\nodbędą się w maju.\nSzczegółowe informacje na temat terminów spotkań przekażą wychowawcy grup przez komunikator społeczny Whats App.\n2.05 Yuliya Cherniakova\n4.05 Nikola Kozik\n4.05 Jerzy Pitlok\n7.05 Filip Lanc\n8.05 Adam Antonkiewicz\n8.05 Olgierd Grzonka\n13.05 Bruno Bałuch\n13.05 Maksymilian Chrobok\n16.05 Mateusz Spora\n18.05 Zofia Ikas\n19.05 Julia Ćmok\n26.05 Julian Czysz\n28.05 Lena Jacek\n29.05 Błażej Kolarczyk\n29.05 Maria Stryjniak\n30.05 Zuzanna Jadach\n31.05 Jakub Kloc\n31.05 Maria Kulesza\nKażdego dnia po powrocie z przedszkola\nwypisz na karteczce jedną pozytywną rzecz\njaka się Tobie w tym dniu wydarzyła.\nPo dwóch tygoniach wyjmij wszystkie karteczki\ni uważnie przeczytaj.\nCzy widzisz ile wspaniałych rzeczy\nzdarzyło sięw Twoim życiu?\nCzym jest patriotyzm i dlaczego rodzina, środowisko lokalne,\nojczyzna powinny być ważną wartością?\nPATRIOTYZM TO: postawa szacunku, umiłowania i oddania własnej ojczyźnie. Charakteryzuje się też przedkładaniem celów ważnych dla ojczyzny nad osobiste. Patriotyzm to również umiłowanie i pielęgnowanie narodowej tradycji, kultury czy języka. Patriotyzm oparty jest na poczuciu więzi społecznej, wspólnoty kulturowej oraz solidarności z własnym narodem.\nZainteresowanie dziecka postawami patriotycznymi, sprawami ojczyzny i polskimi tradycjami powinno rozpocząć jak najwcześniej, kiedy u dziecka występuje największa wrażliwość emocjonalna. Od najmłodszych lat to rodzina ma największy wpływ na dziecko. Dobry przykład rodziców jest tu bardzo ważny, ponieważ dostarcza mu właściwych postaw oraz wzorów zachowania. Mały człowiek naśladuje dorosłych, którymi są dla niego osoby najbliższe, głównie rodzice, którzy przekazują dziecku właściwe postawy patriotyczne. W wychowaniu patriotycznym chodzi głównie o to, aby kształtować postawy emocjonalnego przywiązania do rodziny, lokalnej społeczności i kraju oraz o rozwijanie pozytywnych zachowań społecznych.\nMożemy to osiągnąć poprzez umożliwianie dziecku kontaktów z ojczystą historią, przyrodą, kulturą i literaturą. Ten długotrwały proces pozwoli kształtować u niego dojrzałość postaw patriotycznych w dorosłym życiu.\n- rozmawiać z dziećmi o rodzinnych korzeniach np. podczas wspólnego oglądania rodzinnych fotografii, ucząc swojego nazwiska, poszanowania osób starszych, dziadków itp.\n- wzbogacać wiedzę dziecka na temat lokalnego środowiska bliskiego dziecku /przedszkole, osiedle, miasto, region w którym mieszka; zaznajamiać z zabytkami, charakterystycznymi budynkami, elementami własnego miasta, najbliższej okolicy, odwiedzać muzea, brać udział w różnych lokalnych imprezach, uroczystościach/\n- organizować zwyczajne spacery czy wycieczki po najbliższej okolicy i miejscowościach połączone z różnymi ciekawostkami.\n- zapoznawać z historią swojego kraju poprzez czytanie, opowiadanie dzieciom legend, wspólne śpiewanie pieśni i piosenek patriotycznych\n- zapoznawać z tradycjami narodowymi i włączać dziecko do ich kultywowania\n- pokazywać ciekawe miejsca np. polskie miasta, zabytki, góry, morza, jeziora, lasy, łąki\n- rozwijać zainteresowania ważnymi postaciami w historii Polski np. Bolesław Chrobry, Fryderyk Chopin, Jan Matejko i in.\n- budzić szacunek do Polski i symboli narodowych (godło, flaga, hymn Polski) np. poprzez wywieszanie flagi z okazji narodowych świąt, udział w różnych wydarzeniach narodowych, np. mecze piłkarskie, kibicowanie polskim sportowcom, odczuwanie dumy z sukcesów Polaków, kupowanie polskich produktów\n- uczyć dziecko dobrego mówienia o swojej rodzinie, przedszkolu, mieście, ojczyźnie, Polakach.\nMama w życiu dziecka odgrywa bardzo ważną rolę. Można wręcz powiedzieć, że jest ona dla dziecka najważniejszą i najbardziej potrzebną osobą na świecie. Szczególnie jest to widoczne w przypadku najmłodszych dzieci, które mamy potrzebują najbardziej.\nBez wątpienia relacja matka – dziecko to jedna z najbardziej niezwykłych relacji, jakie istnieją na świecie. Dziecko już w brzuszku mamy słyszy jej głos, odczuwa emocje, nadsłuchuje bicia serca. W okresie niemowlęcym dziecko bardzo potrzebuje czułej opieki i miłości matki, dzięki temu może w prawidłowy sposób się rozwijać.\nMama w pierwszych latach życia jest najlepszą przyjaciółką, to ona pomaga poznawać i odkrywać świat. To mama wprowadza pierwsze nakazy, zakazy, reguły i wyznacza granice postępowania, dzięki którym dziecko czuje się w sowim świecie bezpiecznie. W ten sposób poznaje swoje możliwości, oswaja się z tym co może, co powinno, co należy w danej sytuacji zrobić, jak postępować, czy jaką drogę wybrać. Odpowiedzi na pytania, które pojawiają się w okresie dorastania młody człowiek zdobywa już w dzieciństwie. Właśnie dzięki mamie i jej zaangażowaniu w wychowanie.\nNie jest żadnym wyznacznikiem to, w jaki sposób matka się poświęciła dla dziecka, ale to w jaki sposób je wychowuje, wspiera, będąc przy tym szczęśliwa. Dzieci widzą i czują to zaangażowanie każdego dnia. W ten sposób również uczą się prawidłowych życiowych postaw.\nZatem powiedzenie „Szczęśliwa matka – to szczęśliwe dziecko” nie jest tylko cenną wskazówką, ale również najlepszym przepisem na wychowanie.


Minister Marek Gróbarczyk: Stocznia musi istnieć w Szczecinie\nStrona główna Prawo Morskie, Polityka Morska, Ekonomia Morska Minister Marek Gróbarczyk: Stocznia musi istnieć w Szczecinie\n31.08.2016 Źródło: własne\nNie możemy tego miejsca pozostawić jako muzeum – mówił pod bramą główną Stoczni Szczecińskiej Marek Gróbarczyk, minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej 36 lat po podpisaniu w świetlicy stoczniowej Porozumień Sierpniowych. - Stocznia musi istnieć w Szczecinie. To cel naszego rządu. Naszym dążeniem jest odbudowa gospodarki morskiej, odbudowa przemysłu stoczniowego. W naszym planie gospodarczym, ten przemysł jest podstawą reindustrializacji kraju.\nMinister podkreślił, iż przemysł stoczniowy to ogromny rezerwuar miejsc pracy. Wyraził nadzieję, iż ożywienie tej części gospodarki spowoduje powrót Polaków z zagranicy.\nW Szczecinie, podczas uroczystości upamiętniających 36. Rocznicę Porozumień Sierpniowych minister Marek Gróbarczyk reprezentował polski rząd oraz swój resort, który dedykowany jest m.in. odbudowie przemysłu stoczniowego. Przekazał też przesłanie szefowej polskiego rządu do wszystkich zebranych pod bramą stoczni. List od Andrzeja Dudy prezydenta RP odczytała Małgorzata Sadurska, szefowa Kancelarii Prezydenta RP.\nMinister, w imieniu swoim oraz pani premier Beaty Szydło, złożył wieniec pod pomnikiem Ofiar Grudnia ‘70. Porozumienia sierpniowe zawarte przez rząd PRL z komitetami strajkowymi powstałymi w 1980 podpisano kolejno w Szczecinie (30 sierpnia 1980), dzień później w Gdańsku, 3 września w Jastrzębiu-Zdroju i 11 września - w Hucie Katowice.\nWśród postulatów było powołanie nowych, samorządnych związków zawodowych, dzięki czemu doszło do zarejestrowania NSZZ Solidarność. Rząd zobowiązał się m.in. do wniesienia do Sejmu ustawy o ograniczeniu cenzury, ponownego zatrudnienia osób zwolnionych z pracy po wydarzeniach 1970 i 1976. Następstwem porozumienia były wydarzenia sierpnia 1980.


Czy walka z globalnym ociepleniem może być tania, a nawet darmowa? - ZdrowiePowraca.pl\nSkąd ten optymizm w sprawie zmian klimatycznych i wzrostu? Nie od dziś wiadomo, że dobrze pomyślana strategia kontrolowania emisji, zwłaszcza ta związana z podatkiem węglowym czy handlem limitami, kosztowałaby dużo mniej, niż się zwykle lubi uważać. Do tego teraz ekonomika ochrony klimatu wygląda nawet lepiej, niż kilka lat temu.\nZ jednej strony, mamy spektakularny postęp w technologiach energii odnawialnej. Zwłaszcza koszty energii słonecznej od 2010 r. spadły o połowę.\nZ drugiej strony, nakładanie cen na CO2 mogłoby szybko dać duże, dodatkowe korzyści. Najważniejsza z nich to poprawa zdrowia społeczeństwa: spalanie węgla wywołuje wiele schorzeń układu oddechowego, które windują koszty opieki zdrowotnej i obniżają produktywność.\nDzięki tym dodatkowym korzyściom upada też jeden z koronnych argumentów przeciwko wycenie CO2: ten, że nie warto tego robić bez globalnego porozumienia. Nawet bez międzynarodowej współpracy jest masa powodów, by przeciwdziałać zagrożeniom.\nAle wróćmy do meritum: dziś jest łatwiej obniżyć emisje, niż wydawało się jeszcze kilka lat temu, a ich redukcja przyniosłaby ogromne korzyści w krótkim i średnim terminie. Ratowanie planety powinno być tanie, a może nawet darmowe.\nNaukowcy czasem mówią coś przeciwnego, bo nie rozumieją, czym w istocie jest wzrost gospodarczy. Myślą, że oznacza on po prostu większą produkcję i nie uwzględniają wielu wyborów dotyczących tego, co się konsumuje, z jakich technologii korzysta, by wytworzyć 1 dolara PKB.\nTak więc idea, że wzrost gospodarczy i troska o klimat nawzajem się wykluczają, brzmi może realistycznie, ale jest bzdurą. Jeśli kiedykolwiek wzniesiemy się ponad grupy interesów i ideologie, które blokują ratowanie planety, zobaczymy, że to ratowanie jest tańsze i łatwiejsze, niż wielu sobie wyobraża.\nNa podst. Could Fighting Global Warming Be Cheap and Free?, Paul Krugman, The New York Times\nPrzedsiębiorczość i edukacja Ratując globalizację przed nią samą\nPrzedsiębiorczość i edukacja Czy twoje handlowanie jest nudne? Powinno być\ndwutlenek węgla emisje globalne ocieplenie handel Jan XXIII klimat nowa technologia Optymizm węgiel wzrost gospodarczy\nOzon - Moc natury w zapachu, k...\nZnasz ten zapach po burzy? Taki świeży, lekko dr...\nNiebezpieczeństwo obojętności ...\nPrzyzwyczajamy się do temperatury świata. I ...


PODRÓŻ ŻYCIA » Jordania » Dzień 5. Wadi Musa - Al-Karak - Morze Martwe - Madaba - Amman\nStrona główna » Azja » Jordania » Jordania. Dzień 5. Wadi Musa – Al-Karak – Morze Martwe – Madaba – Amman\nJest to piąty odcinek jordańskich opowieści. Poprzedni przeczytacie tutaj!\nBudzimy się rano – jest ciepło! Wow, klima działa dokładnie tak, jak powinna. Kurcze, to pierwsza noc w Jordanii, gdzie nie ma dramatu z rana i parującej, chociaż letniej wody w łazience (w przypadku obecności łazienki ;).\nStandardowo, nikt się nie spieszy się ze wstawaniem. Sprawdzamy co z Kubą – żyje, mówi, że prochy coś tam pomogły, natomiast jeszcze nie wie na ile.\nTo dobry news. Miejmy nadzieje, że prognoza też.\nDzisiaj żegnamy się z Wadi Musa, przed nami jazda na północ. W planie jest twierdza krzyżowców w Al-Karak, Morze Martwe, Madaba i Amman.\nNiewiele wiem na temat tych atrakcji, ogarniał to Kuba, więc nie wiem czego mam się spodziewać. Wiem tylko jaką trasą będziemy jechali.\nŚniadania nie zamawialiśmy. Wczorajsze nas nie powaliło, a że kupiliśmy wieczorem dużo kanapek z falafelami, które sprawdziły się jako prowiant w trakcie zwiedzania Petry i za oknem mieliśmy lodówkę w nocy, to nie miało to najmniejszego sensu. Żarcie w hotelu to 3 JOD, a za tyle to mieliśmy 3 kanapki, którymi można było ożreć się po sufit.\nOgarnianie pokoju przeciągnęło się znów za mocno, stąd znów mieliśmy opóźnienie.\nTym razem nasze Peżo miało przyjąć na pokład 5 osób i tych 5 osób bagaże. Jak o 3 chłopa na tylnim siedzeniu się za bardzo nie bałem, tak o pojemność bagażnika już tak. Każdy miał ze sobą plecak czy walizkę, dodatkowo Karol woził karimatę i namiot.\nOkazało się, że i dwieściepiątką 5 osób na tygodniowe wakacje można pojechać. Bagaże weszły całe, nic się nie pogięło, nikt nie musiał siadać na klapie, żeby się domknęła; lata układania puzzli zrobiły swoje i przydały się teraz :)\nWyjeżdżamy z Wadi Musa. I znów standard: problem typu GPS kontra oznaczenia dróg, a raczej ich brak. Dlaczego? Bo zamiast po ludzku wyjechać z miasta – a byliśmy na jego rogatkach – to mi się coś ubzdurało (a raczej GPS mi podpowiedział), żeby jechać w stronę miasta, bo tam gdzieś jest wylotówka.\nI oczywiście zaczyna się kluczenie. Zero drogowskazów, mały labiryncik jednokierunkowych i ślepych ulic, wzniesienia takie, ze ledwo na jedynce wyrabialiśmy. Ale nie ma tego złego, trafiła nam się całkiem nieuczęszczana droga, trochę folkloru i całkiem miłe widoki.\nPo 20 km niepewności mamy w końcu zjazd z górki i drogowskaz na Drogę Królów. Znaczy się nie pogubiliśmy się.\nWczorajsze falafele w kanapkach są naprawdę dobre na śniadanie. Wciągam chyba ze 3. Słońce świeci, ruch nie za duży, znów czuję się dobrze. Można obserwować przydrożne życie.\nTym to brakuje kałachów żeby pretendować do tytułu Traktoterrorists of the Year :)\nJedną rzecz ciekawą można zauważyć. Przydrożne „kafeterie”. Pojawiają się raz na jakiś czas i nie sposób ich nie zauważyć z daleka.\nDruga rzecz to sporo wiatraków do robienia prądu. A po czym można poznać, że lokalizacja na takie farmy jest dobra? Ano po tym:\nCo jeszcze się rzuca w oczy po drodze? Meczety. I ich minarety. Co wioska, to meczet. Czasem nawet nie ma wioski, a i tak meczet jest. Jest tego zdecydowanie więcej niż kościołów u nas.\nAle absolutnym mistrzostwem świata są strachy na ptactwo. Niekiedy można się samemu przestraszyć, szczególnie, jak zza skał widać poszarpaną flagę, a potem wyskakuje ci taka kukła.\nZauważcie, że każda z nich ma chustę na głowie. Znaczy się jakieś okrycie. U nas są czapki albo kapelusze, tutaj kefije. A zmierzam do tego, że jeszcze nie widziałem nigdzie stracha na ptactwo z łysą pałą :)\nPierwszy przystanek mamy dość przypadkowy – niechcący zjeżdżam z „obwodnicy”, w „miasteczko”. Do Ar Rashadiyah, bo podobno tak się nazywa, jakkolwiek nie jestem pewien, bo to straszna dziura, nawet na mapie ciężko znaleźć.\nOczywiście przyciągamy spojrzenia, bo to raczej niespotykane, mimo bliskości Petry, by jacyś niejordańczycy zatrzymywali się na zakupy.\nA kupić nawet jest co. Choć tylko na oko. Tzn. na oko mniej więcej wiem co jest czym, nie mam jednak pewności jak na to zareaguje kieszeń, czyli ile co kosztuje. Czuję się niemal jak w Pekinie, studiując kartę dań w podłej jadłodajni pomiędzy hutongami, z tą przewagą Chin, że tam używają cyfr, nomen omen, arabskich.\nPierwsze większe miasto, przez które przejeżdżamy, to At-Tafila. Niewiele ciekawego w nim widać, mimo biblijnej historii i paru wzmianek o mieście w niej. Natomiast jest jedna rzecz, która momentalnie przykuwa naszą uwagę. To sklepy mięsne, które ciągną się rzędem w centrum miasta.\nWidziałem już tusze wystawione na zewnątrz w Maroko, w Libanie, ale tu serce me skradło ich przyozdobienie. A głowy trucheł idealnie dopełniały obrazu.\nZauważyliście, że widać tylko wołowinę i baraninę? Nie ma wieprzowiny w ogóle. Czy ktoś jeszcze nie wie dlaczego?\nZaraz po wyjeździe z At-Tafila zaczynają się widoki. Zjeżdżamy w dół. Karak coraz bliżej. I tym częstsze są nasze postoje na zdjęcia ;)\nAutorka większości zdjęć z wyjazdu\nPo 3 godzinach i przeszło 150 km dojeżdżamy do pierwszego przystanku. Al-Karak.\nZ czego słynne jest to miejsce? Z jednej z ważniejszych twierdz krzyżowców na Ziemi Świętej, która strzegła wschodniej flanki Królestwa Jerozolimy w XIII wieku. Zainteresowanych odsyłam do Internetu.\nSam zamek leży na wzgórzu, jest otoczony z trzech stron klifami – o ile od dołu wygląda to dość standardowo, ot ruiny, tak z poziomu murów jest o niebo lepiej i okazalej.\nŻeby się tam dostać, trzeba wjechać mocno pod górę. I przebrnąć tym samochodem przez coś na kształ suku. Czyli przez sklepy i stragany na chodnikach, kupę samochodów i ludzi na ulicach. Przed nami spory ścisk i harmider.\nWidzę delikatne przerażenie w oczach chłopaków – uśmiecham się pod nosem i wiem, że zaraz będę kozaczył, bo w końcu jazda po takich miejscach to dla mnie nie pierwszyzna. Długo jeszcze będę wspominał jak GPS zaprowadził mnie pewnej nocy do medyny w Marakeszu i jak próbowałem na czuja, już bez mapy, bazując tylko na zmyśle orientacji z niej wyjechać, nie raz przeciskając się na złożonych lusterkach między murami, a samochodami autochtonów. Oj, tam to dostałem lekcję arabskiej kultury jazdy i procentuje mi to do dzisiaj.\nTrochę się też zastanawiałem, czy dobrze robimy wjeżdżając pod górę, bo w pierwszym odruchu chciałem zaparkować wcześniej. Ale okazało się, że wybór był trafny. Trochę zwiększonej koncentracji i cierpliwości i widzimy zamek, a pod nim miejsca do zaparkowania.\nCena biletu wstępu jakże przyjemnie odmienna od tego, co w Petrze. Cały 1 JOD. Kupujemy i wchodzimy.\nJest niemal pusto, nie licząc lokalesów i może ze trzech turystycznych osób.\nTeraz dopiero widać przestrzeń, roztaczającą się z murów po zachodniej stronie.\nTrening lewitacji, poziom zaawansowany. Lekcja trzecia: „moonwalk”\nSam zamek z zewnątrz wygląda.. normalnie. Ale cała historia znajduje się pod nim, o czym dowiadujemy się po chwili.\nRozdzieliliśmy się wcześniej delikatnie z resztą ekipy i po jakimś czasie zobaczyłem ich idących z jakimś staruszkiem i wołających mnie. Okazało się, że starszy pan podszedł do Magdy, pokazał jej wejście do podziemi, po czym poszedł za nią i zaczął jej tłumaczyć dość dobrą angielszczyzną historię każdego pomieszczenia.\nBo pod zamkiem było kupę „sal”, z lochami na czele.\nPamiętacie początkowe sceny Robin Hooda z Kevinem Costnerem, gdy Locksley i Azeem byli przetrzymywani przez Turków – jak wyglądało ich więzienie? Właśnie tak, jak w podziemiach zamku – ciemne, klaustrofobiczne, kamienne pomieszczenia, ze świetlikiem wpuszczającym ograniczoną ilość światła w górze. Bez żadnego odpływu, miejsca na ekstrementy – jak sobie wyobraziłem jakie tu były warunki w momencie użytkowania, to aż mną wstrząsnęły dreszcze.\nOpowiastek było tylko parę, ale co się okazało po skończonym obchodzie? Że niestety pan był przewodnikiem i potrzebny był bakszysz na koniec – jasno zasygnalizowała to nam wyciągnięta ręka. No i ten datek nie mógł być za mały – wrzucone do dłoni drobne spowodowały przeczące drżenie głowy i owej dłoni niezmienioną pozycję pt. „more”.\nSkończyło się na 5 JOD i kategorycznym odwróceniu się plecami do jegomościa. Ja rozumiem, że przewodnik, ale więcej niż 30 zł za niecałe pół godziny chodzenia z nami wydawało mi się delikatną przesadą.\nJakbyście planowali wizytę tutaj, to godzina całkowicie wystarczy na dogłębne obejście. Jest też muzeum obok, które podobno warto zwiedzić, niestety, dzisiaj jest zamknięte.\nChłopaki poszli szukać jedzenia. Wrócili po parunastu minutach z pełnymi reklamówkami. Kupili kanapki z falafelami. Po 2 JOD za 6 sztuk. A ja myślałem, że 1 JOD za kanapkę, które zapłaciłem w Wadi Musa było dobrym dealem.\nCzas goni, gonimy i my. W stronę Morza Martwego.\nSam wyjazd spod zamku był dokładnie taki sam jak i wjazd. 1000 m w 15 minut. Przykładem dlaczego niech będzie pan ze dwa samochody przed nami, który w pewnym momencie zatrzymał się na środku drogi, wysiadł, poszedł kupić sobie jedzenie, pogadał chwilę z kimś z drugiego kramu, wsiadł do samochodu i pojechał dalej. A że klaksony trąbiły? No i co z tego?\nI taki foklor można tam spotkać.\nWjeżdżamy na trasę nr 50, na zachód.\nChwilę za Karak widać pustynno-górskie widoki. Przepięknie.\nJeszcze zamek, tym razem z dołu\nDroga jest fantastyczna. Czujemy, że cały czas zjeżdżamy w dół. Sprawdzamy wysokość na GPSie – kilkadziesiąt metrów nad poziomem morza i tendencja malejąca. Na dodatek zaczynają się serpentyny.\nAż mi nogi cierpną, tak bym wskoczył na motocykl teraz. Zamiast tego wyciągam kamerę i na typowego polaczka jadę po tych zakrętach: z jedną ręką za oknem, a drugą na kierownicy.\nWygląda to naprawdę świetnie, zakręty po 180 stopni, pobocza szerokie, nic tylko jeździć.\nSerpentyny się kończą, ja zadowolony ze świetnych ujęć kamerą chcę ją wyłączyć, a tu okazuje się, że wcale nie muszę tego robić. Sama się wyłączyła, szmata, w minutę po włączeniu. Czyli co? Czyli jednym słowem jedno wielkie G, nic się nie nagrało. Cała droga w dół, milion zakrętów, piękne serpentyny – nic. W jednej chwili mam ochotę pieprznąć gadżetem za okno, tylko mej silnej woli zawdzięcza to, że ląduje z hukiem jedynie w schowku samochodowym.\nNo trudno. Taka karma. Trzeba żyć dalej.\nResetuję kamerę, bo trzeba nowe rzeczy zarejestrować – cyferka wysokości nad poziomem morza nieuchronnie zbliża się do zera, by po chwili z przodu pojawił się minus!\nTym razem cieszymy się jak dzieci, bo dla całej naszej piątki to pierwsza wizyta w depresji! A to jeszcze nie koniec, bo cały czas jedziemy w dół!\n5 km dalej naszym oczom ukazuje się piękny widok.\nTo kiedyś było Morze Martwe, teraz jego poziom opadł tak bardzo, że jego południowa część zamieniła się w sadzawko-jeziora, które, najwyraźniej, zostały mocno przez ludzi zagospodarowane.\nDojeżdżamy na sam dół, do miejsca, gdzie droga numer 50 łączy się z prowadzącą z Aqaby na północ, wzdłuż zachodniej granicy Jordanii drogą nr 65. Jedziemy na prawo.\nMomentalnie robi się bardziej zielono, bardziej ludnie. I cały czas w dół.\nO ile na skrzyżowaniu dróg było ok. 120 m p.p.m, tak po przejechaniu 2 km, na budziku mamy już 350 m p.p.m. Zabawne, bo po naszej prawej stronie jest mnóstwo wysokich klifów, gdzie słowo „wysokie” nabiera nowego znaczenia, jak człowiek sobie uświadomi, że ich szczyty są na wysokości -200 metrów ;)\n10 minut później już nerwowo wiercimy się na siedzeniach, bo już zaczyna być widać morze! Sęk w tym, że jego brzegi nie są za bardzo gościnne i nie ma jak zjechać na dół!\nTu można zobaczyć o ile, na przestrzeni lat, cofnęła się linia brzegowa Morza Martwego\nW końcu widzę jakiś zjazd – niewiele myśląc skręcam ostro i zjeżdżamy w stronę wybrzeża.\nBudzik wskazuje -393 m (jak na zdjęciu, na samej górze).\nWysiadamy z samochodu i… obsiada nas chmara much! Dramat. Są wszędzie. W sumie, to nie dziwne – jest bardzo duszno, czuć różnicę z 10 stopni pomiędzy tym co było w Karak, a co jest tutaj i w powietrzu czuć zapach podobny jak w długo nie wietrzonej sypialni. Odganiając się od owadów biegniemy 200 metrów w stronę brzegu.\nWidoki jak z innego świata.\nNie mogłem się powstrzymać, żeby nie spróbować wody. Pierwsze odczucie? Momentalny odruch wymiotny. Spodziewałem się czegoś bardzo niedobrego, ale rzeczywistość przerosła kilkukrotnie me oczekiwania. No tak, rzekłem później przeczytawszy, że soli w Morzu Martwym jest jedzynie…26%. Porównując z Morzem Śródziemnym, które organoleptycznie uznałem za najbardziej słone dotychczas, różnica jest niemal 10-krotna. Obrazowo mówiąc, żeby uzyskać w domu Morze Śródziemne, trzeba wsypać niecałą łyżeczkę soli do litra wody; żeby dostać Morze Martwe, trzeba do tegoż litra wsypać niemal pełną dużą szklankę z Ikei.\nI ta sól jest wszędzie. Czuć ją też mocno w powietrzu – jest mocno wilgotne i lepkie. Po paru minutach mam już całe palce klejące się.\nBędąc w Wadi Rum zrobiłem sobie małe kuku na palcu bawiąc się z ogniskiem, sól mi właśnie o tym piekąco przypomniała.\nAle jest ślicznie. Słońce przebija się przez chmury dając naprawde piękne światło.\nI jesteśmy 429 metrów poniżej poziomu morza.\nDowód przebytej depresji\nPo trzech kwadransach wracamy do samochodu oblepionego muchami. Jest ich mnóstwo. Tyle, co, za przeproszeniem, na zawartości wychodka w ciepły dzień.\nPakujemy się do samochodu starając się, żeby żadnej nie zabrać ze sobą. Nie udaje się. Przez kolejne 15 minut, jadąc już, próbujemy się jednej pozbyć. Co jest cokolwiek trudne, gdyż umiejscowiła się po mojej, kierowniczej stronie, a ja zająwszy się trzymaniem kamery za oknem w jednej ręce i kierownicy w drugiej, nie miałem za bardzo możliwości jej ubicia. Wyleciała dopiero po zrobieniu mocnego przeciągu, co też było zabawne, gdyż porwana przez niego zatrzymała się na lusterku zewnętrznym, a tego kurczowo trzymała się przez dobrą minutę, zanim jej pęd powietrza nie porwał. Dlaczego tak? Może w samochodzie mieliśmy trochę smrodku z nad morza? Chyba tak, bo nic innego nie mogło śmierdzieć, myliśmy się rano :)\nA czemu kamera znów za oknem? Bo Jordania to jeden wielki, urywający dupę widok.\nNowe pokolenie nienawidzące niewiernych, zostaliśmy zestrzeleni ze dwa razy\nKierowaliśmy się w stronę Madaby.\nPatrząc wcześniej na mapę, widziałem dwie drogi – jedna główniejsza (wg mapy) i jedna przez góry. Dylemat który mieliśmy, to czy oszczędzamy czas i jedziemy szybko z ominęciem góry Nebo, czy bardzo chcemy ją zobaczyć i nie patrzymy na zegarek. Padło na trasę szybką.\nDo momentu, aż nie zobaczyłem jebitnego dorogowskazu na Madabę, oczywiście będącego w opozycji do tego, co mi pokazywał GPS. Szybka decyzja – pojechałem zgodnie ze znakiem, a przy okazji zrobiłem na drodze wtedy taki manewr, że w Warszawie to pewnie paru kierowców szykowałoby się, żeby wysiąść z samochodu i pokazać mi, co myślą o takiej jeździe. Tu się nikt tym nie przejął. Jazda po Bliskim Wschodzie też ma swoje plusy.\nI znów serpentyny, z tym, że jazda pod górkę. Tym razem jest ostrzej, non stop ograniczenia do 30 km/h, obładowana biała strzała ma niekiedy problemy z wyjazdem na dwójce. Na przestrzeni 5 km drogą i niecałego kilometra w lini prostej wznosimy się z -400 do 200 metrów nad poziomem morza. Uszy w trzy sekundy zatkane.\nNiestety, widoków już nie ma, zaczyna się robić mgła i słońce powoli zachodzi.\nTo niedobrze, bo oznacza, że jesteśmy trochę czasu w plecy.\nDo Madaby zajeżdżamy już po zmroku. Znów bawimy się w kluczenie po mieście i szukania jakiegoś Visitor Centre, żeby zasięgnąć informacji co i jak jest warte oglądania. To spore miasto, niemal 100 000 mieszkańców i, w odróżnieniu od reszty Jordanii, dość spolaryzowane wyznaniowo. Czyli jest tu ponoć tyle samo chrześcijan, co muzułmanów.\nDrogowskazów kierujących nas do tej informacji turystycznej było mnóstwo. Kilometrów jadąc za tymi drogowskazami też zrobiliśmy mnóstwo. Co w połączeniu z kolejnym miastem lubującym się w drogach jednokierunkowych dało bardzo irytujący efekt. Wkurzeni, olaliśmy w końcu szukanie – zaparkowaliśmy w jakimś dogodnym miejscu w centrum miasta.\nPogoda też nas nie rozpieszczała. Zrobiło się zimno i zaczął siąpić deszcz. Ale Kuba z Tytusem mieli szczęście w nieszczęściu – znaleźli sklep monopolowy!\nAlkohol w krajach arabskich jest drogi więc spodziewałem się tam sporych cen. I, choć faktycznie, piwo i zagraniczne cięższe trunki nie były tanie, to lokalna whisky(?) nie zabijała kwotą na rachunku. Chłopcy wzięli bodajże dwie sztuki i ten alkohol miał nam towarzyszyć do końca tego dnia.\nOkazało się też, że jako obcokrajowcy mieliśmy specjalne względy. W sklepie, zaraz przy drzwiach wejściowych była lada, która blokowała przejście dalej. Tymczasem my zostaliśmy wpuszczeni drugi drzwiami i korzystaliśmy ze sklepu jak z supersamia. A do lady co jakiś czas podchodzili lokalni, na baniaczka. To też dobry sposób na biznes – taki mini bar, gdzie alkohol leje się do kubków plastikowych i nie ma gdzie usiąść.\nSamo centrum Madaby nie jest jakoś wybitnie duże. I centrum tego centrum na pierwszy rzut oka wygląda bardzo europejsko. Przynajmniej ja miałem takie odczucie, patrząc na wielką choinkę na głównym placu miasta (przypominam, jest 19. grudnia). Podejrzewam, że Paryż momentami wygląda bardziej arabsko ;)\nZwiedzamy. Pierwsze kroki kierujemy do… cerkwi, a konkretnie do bazyliki św. Jerzego. Tak, tak, chrześcijanie to nie tylko katolicy, prawosławanych też mają trochę.\nKościół ten jest znany z tzw. „mapy mozaikowej z Madaby”, czyli zrobionej z mozaiki mapy Palestyny i dolnego Egiptu, datowanej na VI w.\nAkurat trafiliśmy na jakąś uroczystość, pop chodził dookoła z kadzidłem. I tak – jak sama świątynia wyglądała bardzo klimatycznie, tak tej mozaiki za cholerę nie mogliśmy zobaczyć. Wiedzieliśmy, że jest, ale nie wiedzieliśmy gdzie. Obfotografowaliśmy co się dało i wyszliśmy.\nW międzyczasie Karol wyczytał, że parędziesiąt metrów dalej można tu zobaczyć ładny park archeologiczny. Niestety, zamknięte, całujemy klamkę, mimo dość wczesnej pory.\nKolejna porażka. Cóż robić? Trzeba iść dalej. Przy okazji niektórzy trochę odreagowują, czyli: spożywczak, cola i pierwsze rozlanie w „bramie” po drugiej stronie ulicy. Jak u siebie, za nastolatka ;)\nIdąc dalej mijamy meczet. Wchodzimy przez bramę do świątynnego „podwórka”. Niby pusto, widzimy, że zaczynają schodzić się ludzie. Jakiś brodaty jegomość macha ręką do nas, żebyśmy weszli do środka, do meczetu. Magda nie może, nie chce kombinować z udawaniem faceta. Kuba z Tytusem idą. I zostają tam na kolejne 20 minut – zaczynają się modły, a oni postanowili, postanowili że poklęczą w środku ze wszystkimi i poprzybijają głową gwoździa do podłogi. I jeszcze bo nagrali to wszystko telefonem. Mają chłopaki fantazję ;)))\nMeczet za nami, teraz to już łazimy bez celu i gadamy o duperelach. W oddali widzimy oświetlony wysoki budynek z krzyżem na czubku wieży. Obieramy odpowiedni azymut i bocznymi uliczkami idziemy sobie spokojnie w tym kierunku. Aż przed naszymi oczami ukazuje się duża budowla z… szopką bożonarodzeniową przed nią. W tej Madabie to jest lepiej jak w Bejrucie, brakuje mi jeszcze jakiejś pagody buddyjskiej do dopełnienia wielowyznaniowości.\nWchodzimy w bramę i zaglądamy do środka.\nOkazuje się, że kościół jest niemal zamknięty, światła są pogaszone, ale miły pan z przybudówki, widząc nasze zainteresowanie, sam od siebie stwierdza, że możemy jeszcze na chwilę wejść. Idzie z nami, włącza światła i zaczyna rozmawiać. Jak się dowiaduje, że jesteśmy z PL to od razu jego stosunek się do nas zmienia na życzliwszy. Podejrzewałem na początku, że to przez papieża, a tu okazuje się, że też, ale przede wszystkim przez jednego księdza Polaka z Przasnysza, rezydenta, który miał znaczny udział przy powstawaniu tego kościoła na początku XX wieku.\nRozmowa kończy się zaproszeniem nas do wyjścia na dzwonnicę, z której ładnie widać miasto (i którą to wcześniej oświetloną widzieliśmy), a potem do zwiedzenia podziemi.\nw Madabie dostatek.\nPodziemie kościoła skrywa dość bogaty zbiór wykopanych i zrekonstruowanych mozaik..\n..a także dość mocno kultywuje pamięć Jana Chrzciciela..\n.. który to został ścięty paredziesiąt kilometrów od Madaby\nSporo czasu spędziliśmy w też w tej przybudówce. Zrobiono z niej coś na kształt muzeum historycznego. Okazało się, że od trzęsienia ziemi w VIII w. miasto było całkowicie opuszczone, aż do 1880, gdy grupa 90 chrześcijan zasiedliła miasto ponownie. Ściany tego muzeum zdobiły zdjęcia tych pionierów – dla mnie świetna sprawa, bo uwielbiam oglądać stare fotografie z ludźmi, studiować wszystkie szczegóły. A tu twarzy i szczegółów było bardzo dużo.\nTyle Madaby. Następny przystanek to Amman, gdzie mieliśmy spać. Karol ogarnął wcześniej jakieś tanie miejsce do spania, więc mieliśmy konkretny adres, żeby wpisać do GPSa. Niby trasa prosta. Mieliśmy spać w Bdeiwi Hostel, wg mapy dość blisko centrum.\nDo zrobienia było ok. 40 km. Droga była dla niektórych wesoła, dla niektórych nie, jedni mogli spokojnie degustować alkohole zakupione w monopolowym, drudzy musieli kierować nocy, w deszczu, z hopkami co kilometr.\nSwoją drogą, to bardzo ciekawe rozwiązanie – droga dwupasmowa w każdym kierunku, a co skrzyżowanie mieliśmy próg zwalniający. Znaków informujących o tym było jakieś 10%, więc wolę nie wiedzieć ile trunku rozlali chłopcy jadąc na tylnym siedzeniu. Słyszałem tylko, co hopkę, pomstowanie na to, że za szybko jadę i specjalnie nie zwalniam ;)\nDruga rzecz, która mocno mnie wytrącała z równowagi, to używanie migających świateł z kolorami kojarzącymi się z policją. Jeździło mnóstwo samochodów z takimi iluminacjami, co gorsza, niektóre kafeterie i inne zajazdy w taki sposób przyciągały klientów. Wkurzałem się strasznie, bo na całej trasie było ograniczenie do 70 km/h, ja niekoniecznie się tego trzymałem i widząc na poboczu migające czerwono-niebieskie światła momentalnie łapałem strzała adrenaliny do mocno już pobudzonego układu nerwowego.\nKrótki odcinek, ale mocno wyczerpujący ;)\nW samym Ammanie oczywiście zabawiliśmy się w kluczenie po jednokierunkowych ulicach, a jakże by inaczej. Po zrobieniu trzeciego kółka w okolicy naszego spania i niemożności wjechania w odpowiednią uliczkę przeżyłem klimaks irytacji i ruszyłem na pałę, pod prąd (centrum milionowego miasta). Tym razem skutecznie, bo dojechaliśmy na miejsce.\nSam „hostel” to zupełnie osobna historia.\nKarol go zarezerwował, bo był tani i miał bardzo dobre oceny w serwisie bukującym. Jak dojechaliśmy na miejsce, to trochę się zdziwiłem – nie wyglądało to za dobrze. Ale to co później zobaczyłem, przeszło wszelkie moje negatywne oczekiwania.\nW środku hotelu był tylko jego właściciel i pracownik. Zero gości.\nRecepcja połączona z lobby wyglądała dość obskurnie i przede wszystkim brudno. Do francuskiego pieska mi daleko, ale tam się gdzieniegdzie lepiło.\nDostaliśmy dwa pokoje, dwie czwórki. Jedna dla Karola, Kuby i Tytusa, druga dla Magdy i mnie.\nPomni poprzednich noclegów, od razu pytamy o ogrzewanie i ciepłą wodę w łazience. No i co – ogrzewania nie ma. Ciepła woda będzie, właściciel właśnie ją idzie włączyć. Patrzę się na Kubę, którego choróbsko nie opuszcza i aż mi go szkoda.\nNa dzień dobry mamy problemy z płaceniem – kto nie ma gotówki, musi po nocy dymać i szukać bankomatu. Bo płacić za hotel można tylko w ten sposób i trzeba z góry – nie ma opcji na rano. Jak ktoś chce kartą, to oczywiście, też można, ale pan pobiera za to opłatę 2 JOD, czyli jakieś 40% ceny noclegu :)\nNic to, ważne, że w końcu można usiąść, spokoje zapalić i odpocząć.\nChłopaki przynieśli resztkę swoich alkoholi, która im się nie ulała w czasie jazdy i zaczęliśmy małą imprezę.\nZabawa rozpoczyna się całkiem przyjemnie. Właściciel też, okazuje się, jest trochę zrobiony, ale im bardziej się rozkręca, tym bardziej staje się wulgarny – zaczyna opowiadać swoje historie i przechwalać się, co to z niego za ogier, ile to on nie może razy, że nie jest muzułmaninem, że pieprzy Allaha, etc. W sumie, abstrahując od szczeniackich przechwałek, to po raz pierwszy spotykam się z takim podejściem Araba do islamu.\nW międzyczasie idę odwiedzić kibel w pokoju, sprawdzam przy okazji jak wygląda wszystko i czy ciepła woda jest.\nPokój – oczywiście zimnica. Patrzę na okna – centymetrowe szpary, przecież jakakolwiek znośna temperatura tam się nie utrzyma!\nZ początku łóżko robi całkiem normalne wrażenie. Niestety pryska ono po dokładniejszym oglądnięciu. Zdecydowanie, jeśli chodzi o spanie, to tylko we własnym śpiworze.\nW kiblu wyłamane drzwi, woda oczywiście zimna.\nWracam na dół – właściciel tłumaczy, że ciepła woda jest tylko w łazience na korytarzu. Hmm, dobrze, to sprawdzę później.\nZaczynamy negocjować kwestię ciepła – kaloryferów brak, obok nas widzimy jeden quasi grzejnik, który chcemy wziąć na górę, żeby Kuba się trochę podkurował. Słyszymy, że to kosztuje (i tu właściciel wymienia jakąś z tyłka kwotę, rzędu 20 JOD za noc), bo prąd dla hoteli drogi – po czym dostajemy całe wyliczenie kosztów, które okazują się tak ogromne, że na nasze umiejętności liczenia wszystkie tanie hotele w okolicy już dawno powinny zbankrutować.\nMamy pata, bo nikt nie chce dać się naciągnąć. Nagle właściciel rzuca temat – da nam grzejnik i nawet poczęstuje piwami za darmo, jeśli pojedziemy z nim w następny dzień rano do sklepu wolnocłowego i kupimy na swoje paszporty papierosy, tytoń i alkohol dla niego (oczywiście on będzie płacił). Tym samym daje Kubie marchewkę na kijku do potrzymania, bo Kuba, jak profesjonalny negocjator, na opcję naszej ewentualnej zgodę dostaje i grzejnik i piwa. A ja, przy okazji, dostaję przedłużacz do prądu ze złodziejką, bo w pokoju jest tylko jedno gniazdko(!). Dobrze!\nUstalamy plan na jutrzejszą wizytę w wolnocłówce – oczywiście nie mamy zamiaru jechać nigdzie z kolesiem, bo jego pomysł rozwala nam plany, a na dodatek nie potrafi powiedzieć dokładnie gdzie jest ten sklep, więc to niemal pewne, że szybko tematu nie ogarnęlibyśmy. W każdym razie staje na tym, że my wcześnie rano wyjeżdzamy do Jarash, potem wracamy w stronę granicy z Palestyną, ale nadrobimy kilometrów dla niego i spotkamy się w sklepie. Dajemy mu numer naszej jordańskiej komórki, ma dzwonić jutro koło południa, będziemy się wtedy dogadywać.\nDecydujemy też, że z Magdą przenosimy się do chłopaków do pokoju – przedkładamy ciepło grzejnika nad prywatność i podobnie jak w Wadi Musa przekimamy się na jednym łóżku.\nZanosimy bety do pokoju i przy okazji sprawdzam łazienkę na korytarzu.\nI powstrzymuję wymioty wchodząc tam. Grzyb, pleśń, w brodziku leży dwucentymetrowej grubości dywan z wełnopodobnego materiału, cały mokry, aż nie chcę myśleć co w nim w środku jest. Naprawdę dramat. Już wiem, że dzisiaj idę spać na brudasa.\nBędąc w Ammanie – UNIKAĆ!\nTytus z Kubą decydują, że idą jeszcze na balety w miasto. My w tym czasie ogarniamy się w pokoju, podpinamy grzejnik, którego efektywność jest niestety bliska zeru.\nChłopaki wracają po pół godzinie, Kuba ma szklane oczy i powiedzieć, że wygląda niewyraźnie, to jak nic nie powiedzieć.\nNie wiemy z Magdą jak mu pomóc, bo w tej temperaturze będzie ciężko wygrzać się. Dostaje końską dawkę leków i idziemy spać.\nP.S. Jak zwykle większość zdjęć jest autorstwa NOSFOTOS :)\n← Previous PostJordania. Dzień 4. Petra\nNext Post →Jordania. Dzień 6. Amman – Jerash – King’s Hussein Bridg – Madaba.\n3 comments on “Jordania. Dzień 5. Wadi Musa – Al-Karak – Morze Martwe – Madaba – Amman”\n20 lutego 2016 at 19:17\nCiekawy artykuł i piękne fotki\nPingback: PODRÓŻ ŻYCIA » Jordania » Dzień 6. Amman - Jerash - King's Hussein Bridg - Madaba.


WISIOREK ZAWIESZKA AGAT PASIASTY BOTSWANA SREBRO B…\nWISIOREK ZAWIESZKA AGAT PASIASTY BOTSWANA SREBRO BIZ245\nNumer katalogowy: BIZ245\nPiękny wisiorek z bardzo ładnym okazem Agatu Pasiastego z Botswany, ręcznie oprawionym w srebro najwyższej próby. Są to agaty bardzo ładne, z dobrze ukształtowanymi wzorami i barwami. Bardzo cenione w kolekcjonerstwie. Niesamowite kolory i wzór tworzą niebanalną zmysłową ozdobę dla kobiety. Autorski projekt i wykonanie.\nWymiary kamienia: 20 x 15 x 7 mm\nAGAT (SiO2) - wstęgowana odmiana chalcedonu. Nazwa pochodzi od rzeki Achates (obecnie Dirillo) na Sycylii (Włochy) , gdzie wydobywano go już od starożytności. Twardość 6,5-7 Agat jest kamieniem równowagi - fizycznej, emocjonalnej i intelektualnej. Harmonizuje energie yin i yang, działa uspokajająco, dodaje pewności siebie. Agat poprawia koncentrację uwagi i zdolności analityczne, co przydaje się do rozwiązywania problemów. Energia agatu namawia noszącego go do śmiałego wyrażania się i pokonania uprzedzeń. Kamień ulecza gniew i żal, dając w to miejsce odwagę do zaczynania czegoś od nowa, usuwa napięcie po przejściach z przeszłości. Na poziomie duchowym agat zwiększa świadomość, zachęca do cichej kontemplacji i akceptowania wydarzeń, sprzyja rozwojowi duchowemu.\nZNAK ZODIAKU: Bliźnięta, Skorpion, Ryby\nAgat zapewnia Bliźniętom równowagę ducha oraz wzmacnia poczucie własnej godności.\nAgat prowadzi Skorpiona do poznania wewnętrznego światła, jasności i czystości; pomaga udostępnić istotę własnego ja; potęguje też jego zdolność rozpoznawania ukrytych duchowych emocji\nAgat zapewnia Rybom równowagę ducha, wzmacniać poczucie własnej godności oraz szacunek dla samego siebie\nWISIOREK BICO AUSTRALIA SWAROVSKI PAVE PV10 YIN & YANG\nWISIOREK BICO AUSTRALIA SWAROVSKI PAVE PV12B CRYSTAL DARNER\nZAWIESZKA WISIOR MYSTIC TOPAZ SREBRO SERCE BIZ2000


Sense Monitoring na prestiżowej liście "25 polskich innowatorów" - Sense\nSense Monitoring na prestiżowej liście „25 polskich innowatorów”\nArtiom Komardin, CSO 27 września 2020 Kategoria: Aktualności\nSense Monitoring trafiło na listę „25 polskich innowatorów, przygotowaną przez redakcję My Company, Polska.\nCoroczne zestawienie ma zwrócić uwagę na rodzime firmy, które wyróżniają się swoim „genem innowacyjności” i których „rozwiązania potrafią zmieniać świat na lepsze”. Dlatego z przyjemnością przyjęliśmy informację, że na najnowszej liście znajduje się Sense Monitoring. Cieszymy się, że nasze działania na rzecz podnoszenia komfortu zarządzania bezpieczeństwem dachów płaskich zostały dostrzeżone i uhonorowane.\nW uzasadnieniu swojego wyboru, jury napisało między innymi: „Sense Monitoring informuje o niebezpieczeństwie, zanim pojawi się realne zagrożenie. Zamontowany system sensorów na bieżąco monitoruje stan konstrukcji dachowej. Przekazuje także informacje o konieczności odśnieżenia dachu bądź uszkodzeń powstałych np. wskutek warunków pogodowych. Twórcy pierwotnie inwestowali w projekt własne pieniądze i środki pożyczone od rodziny. Sercem systemu jest układ pomiarowy składający się z sieci czujników laserowych, które instalowane są przy dźwigarach dachu. Wyniki, przesyłane są następnie do chmury obliczeniowej, a zarządca budynku może na bieżąco kontrolować sytuację poprzez dostęp do specjalnie do tego przeznaczonej aplikacji.„\nTo bardzo budujące dla naszego zespołu, zwłaszcza że znaleźliśmy się w doborowym gronie, razem z takimi markami jak BLIK, Talent Alpha czy Brainly.\nDziękujemy redakcji My Company, Polska za takie wyróżnienie, a pozostałym dwudziestu czterem firmom, które obok nas znalazły się na liście – gratulujemy, życząc kolejnych sukcesów.\nPełne zestawienie listy „25 polskich innowatorów” znajdziecie tutaj.\nSense Monitoring trafiło na listę "25 polskich innowatorów, przygotowaną przez redakcję My Company, Polska.\nPlatforma Inteligentny Dach nowym standardem w ROHLIG SUUS Logistics\nData publikacji: 2020-11-18 Kategoria: Realizacje\nROHLIG SUUS Logistics wdrożył Platformę Inteligentny Dach w swoim nowym obiekcie. Od dziś z naszego narzędzia do zarządzania bezpieczeństwem dachów płaskich korzysta się w obiekcie o powierzchni 48,5 tys. m kw. w Sokołowie pod Warszawą. Budynek pełni funkcje magazynowe oraz przeładunkowe. Został on zaprojektowany według autorskich rozwiązań i jest jednocześnie największym hubem tego logistycznego giganta. […]


Atrakcyjna pożyczka na samochód – info-news.pl\n28 maja 2020 25 listopada 2020 Karol\nOferowane obecnie pożyczki mają zróżnicowaną formułę, każdy może szukać propozycji dopasowanych do jego oczekiwań. Warto oczywiście zwracać uwagę na różne dostępne opcje, tak by faktycznie wybrać dla siebie możliwie najlepszą propozycję. Jeśli chodzi o pożyczki samochodowe zapoznając się z różnymi dostępnymi na rynku ofertami, będzie można spośród nich wybrać taką, która będzie dopasowana do indywidualnych oczekiwań. Jeśli chodzi o takie istotne kwestie na pewno warto szukać pożyczki, która będzie miała atrakcyjne oprocentowanie. Jednocześnie warto pamiętać, że pożyczek w przeciwieństwie do kredytów udzielać mogą nie tylko banki, ale również inne instytucje finansowe, dlatego tak naprawdę ten rynek jeśli chodzi o pożyczki jest bardzo rozbudowany ofertowo niż w przypadku kredytów.\nJaka pożyczka na zakup auto?\nPożyczka na samochód to rodzaj pożyczki celowej, którą będzie można wydatkować właśnie na zakup samochodu. Poszczególne firmy pożyczkowe i banki starają się taką ofertę u siebie przygotowywać, tak by w ten sposób trafić w gust klientów i spełnić ich oczekiwania w stosunku do warunków pożyczki. Warto te różne kwestie faktycznie wziąć pod uwagę i ostatecznie szukać takiej oferty, która będzie odpowiadać oczekiwaniom. Poszczególne pożyczki samochodowe są obecnie mocno zróżnicowane, więc faktycznie wśród nich będzie można coś atrakcyjnego znaleźć.\nDobra pożyczka to taka, w której koszty jakie będzie trzeba ponieść nie będą zbyt wysokie. Warto więc skorzystać z tych propozycji, które pozwalają na wygodne porównanie różnych dostępnych ofert. Wtedy znalezienie tej atrakcyjnej oferty pożyczkowej stanie się faktycznie nieco łatwiejsze. Dobrze więc o tym pamiętać i pod tym kątem szukać dla siebie propozycji. Wybierając pożyczkę na pewno warto zwrócić uwagę na taką opcję jak pożyczka leasingowa. W ostatnich latach to taki mechanizm, z którym coraz częściej możemy się spotkać i sporo firm stara się takie pożyczki u siebie do oferty wprowadzać, by faktycznie odpowiedzieć na oczekiwania każdego klienta.\nPrzeczytaj więcej na https://www.scmultirent.pl/\nCzy pożyczka na remont mieszkania jest dobrym pomysłem?


Wykaz ulic Miasta Inowrocławia zaliczonych do kat. dróg gminnych - Portal - Inowrocław\nWykaz ulic Miasta Inowrocławia zaliczonych do kat. dróg gminnych\nWykaz ulic Miasta Inowrocławia zaliczonych do kat. dróg gminnych:\naleja Henryka Sienkiewicza\naleja 800-lecia Inowrocławia\nKs. Bogdana Gordona\nKs. Romana Zientarskiego\nMacieja Wierzbińskiego (od ul. Rąbińskiej do dawnego PGR)\nMiechowicka (od ul. Poznańskiej do ul. Szymborskiej)\nPakoska (od drogi wojewódzkiej 251 do ul. Prezydenta Gabriela Narutowicza)\nPoznańska (od ul. Szerokiej do ul. Stanisława Staszica)\nPrezydenta Gabriela Narutowicza (od ul. Magazynowej do alei Ratuszowej)\nPrymasa Józefa Glempa\nRąbińska (od ul. Bocznej do ul. Macieja Wierzbińskiego)\nSolankowa (od ul. Zygmunta Wilkońskiego do alei Ratuszowej)\nŚw. Ducha (od Rynku do ul. Działowej)\nToruńska (od Królowej Jadwigi do ul. Bpa Antoniego Laubitza)\nWojska Polskiego (od 800 lecia Inowrocławia do Rąbińskiej)\nWykaz ulic posiadających nazwy, a nie zaliczonych do kategorii dróg gminnych:


Udostępnij na FacebookuMyPolacy.deartykułPolak potrafi? Sprawdzamy, czy w Polsce da się żyć z zasiłku\nArtykułyPolak potrafi? Sprawdzamy, czy w Polsce da się żyć z zasiłku\n15 lutego 2016, 14:31 · 2.1k odsłon · Skomentuj! · Autor:MayaJ\nNiemcy lub Anglia, to kraje słynące z dobrego zaplecza socjalnego, na którym (nie ma co ukrywać) żyje niejeden Polak. Tymczasem okazuje się, że i w Polsce nie jest tak źle, jakby się mogło wydawać i też możemy się pochwalić wieloma świadczeniami socjalnymi. Poznajcie historię Anny, która żyje z zasiłku, a raczej zasiłków!\nWciąż niemała stopa bezrobocia, plajtujące firmy, prywatyzacje poszczególnych sektorów gospodarczych, a co za nimi idzie zwolnienia, pracodawcy, którzy co prawda stawiają na ludzi młodych, ale z doświadczeniem i umiejętnościami. To tylko niektóre z aspektów, które sprawiają, że duża część Polaków, zamiast szukać pracy, decyduje się na pomoc finansową ze strony państwa.\nOd jednego zasiłku do drugiego, bo jakoś trzeba związać koniec z końcem\nMoja „przygoda” z zasiłkami rozpoczęła się, gdy straciłam pracę, a Asia chodziła jeszcze do liceum. Zostałyśmy beż środków do życia. Były nawet miesiące, że nie miałam co włożyć do garnka, bo nie miałam za co zrobić zakupów… Wtedy też po raz pierwszy zwróciłam się do państwa z prośbą o pomoc i tak jest do dzisiaj.\nAnna (imię zostało zmienione) mieszka we wsi na wschodzie Polski. Samotnie wychowuje 20-letnią córkę, Joannę, która w tym roku rozpoczęła w Krakowie studia medyczne. W tym momencie może paść pytanie. Jakim cudem samotną matkę (warto dodać, że Anna nie utrzymuje kontaktu z ojcem córki, nie pobiera alimentów, a także nie jest na utrzymaniu sponsora. Kobieta nie może także liczyć na pomoc ze strony swoich rodziców, bo ci już nie żyją, a z rodzeństwem Anna nie utrzymuje kontaktu, ponieważ wyjechali za granicę) stać na utrzymanie córki w Krakowie?\nNa dziś kobieta pobiera zapomogę dla bezrobotnych, zasiłek rodzinny, a do tego córka otrzymuje stypendium socjalne i naukowe, a jak to wychodzi finansowo?\nZasiłek dla bezrobotnych – 580 zł\nRodzinne – 70 zł\nStypendium socjalne i żywieniowe - 400 zł\nStypendium naukowe – 380\nCo po zsumowaniu daje kwotę 1400 zł, co daje kwotę przeciętnej pensji. Do tego Joanna może liczyć na zniżki na przejazdy, wejścia na różnego rodzaju imprezy kulturalne, racje żywnościowe, a także niższą opłatę za akademik.\nAnna nie ukrywa, że kiedy przestanie jej przysługiwać jeden zasiłek, rozpoczyna starania o kolejny.\nPrzypadek Anny nie jest jedyny. Wystarczy wejść do ośrodka pomocy społecznej, by zobaczyć ile ludzi decyduje się żyć w podobny sposób.\nPolskie prawo wychodzi naprzeciw ubogim i … oszustom\nNiestety jedni żyją z zasiłków, ponieważ nie potrafią znaleźć pracy lub ich stan zdrowia im na to nie pozwala, a inni (co tu dużo ukrywać) żerują na państwie, bo po co iść do pracy, męczyć się za najniższą krajową, jak można siedzieć w domu i otrzymywać takie same pieniądze?\nNo właśnie, z jednej strony zapomogi ułatwiają życie, zapewniają pieniądze, które są niezbędne do utrzymania, a będąc na zasiłku można poświęcić czas m.in. na szukanie pracy. Pomoc od państwa uczy także pokory, poszanowania dla pieniądza, bo osoby pobierające zapomogę od państwa z rozwagą robią zakupy i kupują tylko najpotrzebniejsze rzeczy, ale z drugiej strony prawo do zasiłków uczy kombinowania, oszukiwania, bo przecież by ubiegać się o zasiłek, trzeba spełniać odpowiednie kryteria dochodowe, a co jeśli dochód przekroczy minimum? Polak odpowie: trzeba tak robić, żeby nie przekroczył… Innym minusem pobierania zasiłków jest pojawiający się z czasem brak motywacji np. w poszukiwaniu pracy, bo, po co ja się mam starać skoro i tak nie znajdę pracy, a na zasiłek zawsze mogę liczyć…\nTymczasem polskie prawo wychodzi naprzeciw ubogim, ale także oszustom. Po licznych nowelizacjach Polacy będą mogli liczyć na (niemałą) pomoc od państwa! Oto dowody!\nZa pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku z tytułu osoby bezrobotnej przysługuje 831 zł 10 gr, dodatkowe pieniądze będą się wiązały z podjęciem szkoleń, kursów, studiów podyplomowych, których koszt pokrywa (w części lub całości) państwo.\nOsoby ubiegające się o zasiłek rodzinny muszą wykazać się dochodem i jeśli mieści się on w dopuszczalnej normie, wtedy rodzina może liczyć na następującą pomoc: na dziecko od 0-5 lat przysługuje 89 zł, na dziecko od 6-18 – 118 zł, a na starszą pociechę od 19-23 (ale tylko w przypadku gdy dziecko posiada legitymację szkolną lub studencką) – 129 zł. Od listopada bieżącego roku, wysokość rodzinnego ma wzrosnąć o 6 zł.\nDo tej pory młode matki mogły liczyć na jednorazową wypłatę becikowego, które wynosiło 1000 zł, od tego roku bez względu na wysokość dochodu oraz na to, czy mama jest ubezpieczona, każda z nich otrzymywać będzie comiesięczną pomoc od państwa w wysokości 1000 zł. W ten sposób popularne becikowe przestaje być jednorazową zapomogą, za co było mocno krytykowane, a staje się całoroczną pomocą.\nJakby tego było mało, Prawo i Sprawiedliwość ukończyło prace nad ustawą „Rodzina 500+”, która była jedną z obietnic wyborczych tej partii, a już we wtorek (09.02.) ustawą zajmie się Sejm. Co przewiduje prawo? Otóż każda rodzina, niezależnie od dochodów, otrzyma świadczenie na drugie i kolejne dziecko, a w przypadku rodzin, których dochód na osobę przekracza 800 zł, otrzymają także na pierwsze dziecko pomoc finansową w wysokości 500 zł.\nMorał? Po co żyć ze świadczeń w obcym państwie skoro można w Polsce…\nZdjęcie: CC BY 2.0, flickr.com, autor: Rodrigo Galindez, URL: www.flickr.com/photos/rodrigogalindez/2992982924\nAplikuj na ofertę pracyPolak potrafi? Sprawdzamy, czy w Polsce da się żyć z zasiłku


Rabat -68% Na Dolina Białej Wody. Wydanie II Ebook\nISBN 978-83-283-2773-3. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.