Era Zero. Era Zero. Ego. Ostatnie starcie - Michalina Olszańska-Rozbicka - ebook - Legimi online\nEra Zero. Era Zero. Ego. Ostatnie starcie ebook\nMichalina Olszańska-Rozbicka Era Zero. Ego Ostatnie Starcie ISBN Copyright © Michalina Olszańska-Rozbicka 2020 Prawa autorskie © Michalina Olszańska-Rozbicka 2020Wszystkie prawa zastrzeżone Redakcja i redaktor prowadzący Łukasz Radecki Ilustracja na okładce Sergiej Nachajew Projekt graficzny okładki i stron tytułowych Joanna Wasilewska Opracowanie techniczne Jarosław Szumski Wydanie 1 Wydawnictwo Nowa Baśń ul. Święty Marcin 77 lok. 8, 61-717 Poznań telefon 881 000 125www.nowabasn.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonała Jarosław Szumski.\nCześć, jestem Spika. Kiedyś nazywałam się inaczej, ale to już pewnie nigdy nie będzie miało znaczenia. Postanowiłam opowiedzieć wam historię mojego życia przede wszystkim dlatego, że tu, gdzie teraz jestem, spisywanie czegokolwiek jest kategorycznie zakazane. Rozumiecie więc, że nie mogłam się powstrzymać.\nWstęp dedykuję tym, którzy przeczytają tę książkę na długo przed tym, nim zostanie napisana. Albo też — mimo że nigdy nie zostanie napisana… Nie mam pewności. Tak, tak, dobrze zrozumieliście. I nie przejmujcie się, niebawem wszystko zacznie się wyjaśniać. Mnie też trochę zajęło, zanim przyzwyczaiłam się do nowych zasad.\nA teraz trochę suchych faktów. Jest rok nie wiadomo który, bo czas działa teraz inaczej i stare pomiary przestały być adekwatne. Ale jeśli bym się miała uprzeć, to podejrzewam, że od kiedy przyszłam na świat w mojej cudownie drobnomieszczańskiej rodzinie, minęło dobrych kilka tysięcy lat. Plus minus. To znaczy plus minus dobrych… Ale od początku.\nKojarzycie te utopijne brednie hippisów o Erze Wodnika? O tym, jak to zostaniemy uwolnieni, na powrót połączymy się z przyrodą i generalnie wszyscy będą wielbić kwiaty i ćpać powietrze? No. Więc to się wydarzyło. Nie znam szczegółów, bo to wiedza zakazana, ale z tego, do czego zdołałam się dogrzebać, wynika, że pod koniec Ery Ryb coś zaczęło się dziać z ludzkim DNA. Aktywowało się czy przeprogramowało, w każdym razie dostało jakiegoś niezłego kopa i nagle wszystko, co wiedzieliśmy o uniwersum, poszło do śmieci. Wyobraźcie sobie, że mokry sen fizyków kwantowych spotyka się z mokrym snem świrów od New Age. W skrócie — jednego dnia byliśmy pasożytniczą cywilizacją, cwałującą ku autodestrukcji i w ogóle destrukcji wszystkiego naokoło. Zagrzybioną przez ego, ślepą i głuchą. A nazajutrz rozmawialiśmy z wodą, zachwycaliśmy się istnieniem i przede wszystkim poczuliśmy tę legendarną jedność, o której gderali wielcy prorocy wszystkich religii. Dla szczęśliwców, którzy byli świadkami zmiany, wyglądało to, jakby dotąd każdy człowiek zamknięty był w szklanym sześcianie i dusząc się we własnych gazach, obserwował nieufnie świat zewnętrzny, w jego mniemaniu w ogóle go niedotyczący. I nagle te sześciany się rozpadły, a człowiek stał się integralną częścią kosmosu.\nO! Albo jakby miliardy pojedynczych kropel wpadły do oceanu i poczuły potęgę grupy. Nastał czas spokoju, czas zrozumienia. Każdy był każdym i wszyscy byli jednym, i John Lennon oszalałby ze szczęścia. Fajnie, nie? No to teraz najlepsze.\nEra Wodnika, ta wymarzona, wymodlona przez filozofów era, która miała być końcem wielkiego testu, jakiemu wszechświat poddał człowieka — nie pociągnęła zbyt długo. Tadaaam! Okazało się, że parę nowych skillów, jak telepatia i przyjaźń z żywiołami, oraz kilka cudownie przypomnianych funfactów z początków świata nie wystarcza, by zmienić naturę ludzką. Ha, ha, serio? To znaczy może łatwo mi się wymądrzać z perspektywy czasu, ale czy kiedykolwiek było inaczej? Przecież każdą rzuconą nam piękną ideę braliśmy i zamienialiśmy w potwora Frankensteina. Każdą!\nAle wracając do naszej historii. Podczas gdy świeżo uwolnieni ludzie hasali sobie po chmurkach, spijali światło z porannej rosy i kochali dżdżownice, z resztek cienia wyłonili się ci, którzy albo nie zdążyli wyewoluować, albo też wyewoluowali bardziej.\nKiedy jeszcze żyłam sobie w moim ciemnym, smutnym, wspaniale przewidywalnym XXI wieku, byłam zdania, że lewactwo nie ma żadnych szans. Głównie dlatego że lewactwo nie chce wojny. Ono chce kochać i rozumieć. W momencie, gdy postanawia się bronić i odpiera atak, z automatu przestaje być lewactwem. Zaś jeśli odmawia przemocy, to albo zostaje wyrżnięte, albo zaprzęgnięte do pługa. Cóż… Nie to, że się chwalę, ale miałam rację. Mniej więcej coś takiego stało się z Erą Wodnika.\nWspomniałam o tych, co wyszli z cienia. Na razie nazwijmy ich roboczo Cieniami. To, co ich różniło od podobnych im cwaniaków z dobrze nam znanej historii, to fakt, że nie próbowali wprowadzić reżimu. W klasycznym rozumieniu tego słowa. Wiedzieli doskonale, że sprawy zaszły za daleko. Że człowiek Ery Wodnika nie da się nabrać na wojsko, zastraszanie czy jakikolwiek inny ucisk. Nie mogli się też zasłonić religią, bo świat, z jakim przyszło im się zmierzyć, był spełnieniem obietnic każdego systemu wiary. Pojawiło się więc pytanie, jak objąć władzę w raju. Jak przekonać ludzi w pełni szczęśliwych, że nie są szczęśliwi? Jak zastraszyć kogoś, kto się niczego nie boi? Co obiecać komuś, kto ma wszystko?\nNasze Cienie kminiły, kminiły, aż zrozumiały, że muszą się do tego zabrać od dupy strony. Wykorzystać jedyną lukę, jedyny słaby punkt tego wszystkiego. Wyszło im perfekcyjnie, szacun dla nich. Załatwili Wodnika jego własną bronią i zaczęli głosić, że ewolucja DNA nie potraktowała wszystkich równo. Że niektórzy widzą więcej kolorów, mają lepszy kontakt z którymś z żywiołów, mogą żyć w kilku ciałach naraz albo zmieniać kształt — a innym to wychodzi gorzej. Ergo, ci inni są bardzo, bardzo biedni i czują się gorsi.\nTo jest oczywiście kompletna bzdura. Bo po pierwsze, jak można być lepszym lub gorszym, kiedy jest się jednym wielkim idealnym organizmem. A po drugie, ta mityczna równość Ery Wodnika polegała właśnie na tym, że nie było dwóch takich samych istnień. Tak jak nie ma dwóch identycznych kropli wody — wbrew przysłowiu — a mimo wszystko razem tworzą ocean. Ta różnorodność była jedyną prawdziwą równością w dziejach wszechświata, dlatego to ją właśnie Cienie musiały ukatrupić. Strach był chwastem, który nie miał prawa istnieć w tym świecie, a jednak okazało się, że Cienie potrafiły wyłuskać jedno ostatnie ziarenko. Każdy, kto próbował powiedzieć to, co ja przed chwilą, był od razu uciszany. Zarzucali mu, że chce, by inni byli gorsi i takie różne pierdoły. Cienie wykorzystywały fakt, że część społeczeństwa pamiętała jeszcze czasy sprzed zmiany i umiejętnie podsycały strach przed powrotem. To było o tyle proste, że empatia stanowiła jedną z najważniejszych cech ludzi Wodnika. Odczuwanie emocji innych jako własnych, nieskończona miłość i troska o każde najmniejsze istnienie.\nNajśmieszniejsze jest to, że owa „grupa pokrzywdzonych” nigdy nie istniała. Została wymyślona przez Cienie jako medialne zjawisko-widmo, dzięki czemu każdy myślał o sobie jak o niesłusznie uprzywilejowanym. A tamci biedni, kimkolwiek są, tak bardzo muszą cierpieć…\nCienie zaproponowały rozwiązanie idealne. A jakże. Stworzyły system reguł, dzięki którym każdy miał cieszyć się nowym światem w równym stopniu. Żeby odsunąć od siebie resztki podejrzeń i tak łatwowiernego społeczeństwa, ogłosili, że sami zrzekają się wszystkiego, co przyniosła ewolucja, i będą żyli tak jak ludzie sprzed zmiany. Żeby być niby bardziej wyczulonym na wszystko, co złe. Zamknęli się w ogromnym szklanym budynku — o ironio — i sterują wszystkim zdalnie. Aha, no i żeby postawić wielką kropę nad „i”, nazwali siebie litościwie „Opiekunami”. Klasyk taki, że ja nie mogę! O historio, nie uczysz się na błędach. Po raz kolejny dałaś się oszukać. Po raz kolejny najwięksi wrogowie idei mianowali się jej obrońcami i spijają miodek produkowany przez zdezorientowane pszczółki. A pszczółki się dziwią, gdzie jest miodek…\nNo dobrze. To to by było takie brutalne streszczenie. Smaczki będą wychodzić po drodze, bo zmiany, o których wspomniałam, to zaledwie promil tego, co Wodnik zrobił ze znanym nam światem.\nAle wspomniałam, że tamta era trwała krótko, więc jeszcze szybko wytłumaczę. Wśród tych wszystkich zmian coś się stało z czasem. Napomknęłam o tym. Trudno opisać co, ale minuta może trwać rok, a wiek bywa nie dłuższy od sekundy. W ciągu dnia może dwukrotnie nadejść i minąć każda pora roku, a co niektórzy są w stanie żyć jednocześnie w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. To jest, rzecz jasna, zabronione. Oczywiście prawda jest taka, że jeżeli czas kiedykolwiek istniał, to działa sobie tak samo, jak działał, tylko nasza percepcja się zmieniła.\nTak czy inaczej Opiekunowie uznali, że Wodnik się nie sprawdził, i zapragnęli mieć swoją własną erę. W założeniu przedwieczną, nieskończoną i jedynie słuszną. Taką, w którą nie da się wkroczyć, ani z niej wyjść. Erę Zero.\nA teraz proszę was bardzo, zapomnijcie o wszystkim, co wam powiedziałam. Zależy mi, żebyście mieli szansę poznać ten świat tak, jak poznałam go ja. Z rozkoszną naiwnością totalnej idiotki. Zatem cofnijmy się w czasie.\nDawno, dawno temu przyszłam na świat w dużym, brzydkim mieście. Mniejsza o to, w którym. Moja mama była Japonką, wyglądała jak porcelanowa lalka i mniej więcej tak samo dużo mówiła. Ojciec był Europejczykiem, postępowym w granicach rozsądku. Jak tak teraz na to patrzę, dochodzę do wniosku, że moje życie było skazane na anomalię od samego początku, bo wlewano mi do głowy dwa różne światy. Matka, jako efemeryczna malarko-rzeźbiarka, tworzyła wymyślne kwiaty i jeszcze wymyślniejsze stwory na ceramicznych dzbankach. Opowiadała mi baśnie, które jako dziecko uważałam za wspaniałe, a potem, po prostu, za śmieszne.\nOjciec był wykładowcą akademickim i twierdził, że nauka ma niepodzielne prawo rządzenia ludzkością. Czasem sobie myślę, że jego miłość do matki miała w sobie coś z fascynacji botanika egzotyczną chryzantemą. Nie oceniam, widocznie obojgu taki układ pasował. Ja zaś… no cóż. Stałam w rozkroku pomiędzy tymi światami i moje nogi nigdy nie doszły do porozumienia, którą ścieżką chcą podążyć. Nie miałam żadnego określonego talentu artystycznego, a jeśli chodzi o naukę, to mój organizm musiał wytworzyć potężne antyciała, bo cudem prześlizgiwałam się z klasy do klasy. Pamiętam, jak denerwowało mnie, że rodzice są tak różni. Ale jeszcze gorszy był moment, w którym nagle się zjednoczyli i jednogłośnie orzekli, że powinnam grać na fortepianie. Och, jak ja tego nie znosiłam. To była ta jedyna kwestia, w której nie mogłam pobiec do jednego z nich z płaczem, że drugie każe mi robić coś bezsensownego. Oboje uważali, że gra na instrumencie jest super i każde znajdywało potwierdzenie tej tezy w swoim światopoglądzie. Mówię wam, koszmar. Musiałam się poddać i przez całą podstawówkę męczyłam się z tą wielką, zębatą trumną, udając, że mi to sprawia przyjemność. Tylko po to, by nie kazali mi znaleźć sobie innego hobby.\nCo to jest w ogóle za pomysł, że każdy musi mieć hobby? Gdyby ktoś mnie wtedy zapytał, co tak naprawdę chciałabym robić, odpowiedziałabym, że chcę leżeć cały dzień na łóżku i gapić się w sufit. Bardzo lubiłam gapić się w sufit, ten w moim pokoju był całkiem porządny… No, może mogłabym sobie robić przerwę na basen. Tak ze trzy razy dziennie.\nOK, lubiłam pływać. Ale żabką, powoli, głównie po to, żeby gapić się na ściany basenu i delektować szumem wody w uszach. Więc też o żadnej karierze sportowej nie mogło być mowy. Później, kiedy znalazłam się w Erze Zero, ta sympatia do wody nabrała sensu, i to bardzo, ale w znanym mi świecie nie niosła ze sobą żadnego pożytku.\nDobra, to jeszcze powiem wam, jak wyglądam, żebyście nie wyobrażali sobie nie wiadomo czego.\nOd najmłodszych lat chciałam być podobna do mamy. Chciałam być śliczną, porcelanową Azjatką. Kropka. Ale widocznie geny ojca wikinga okazały się tak dominujące jak jego osobowość. Ostatecznie to dziwaczne równanie dało mi wygląd wiecznie niewyspanej białej kobiety o spuchniętych oczach, spuchniętych wargach i wąskim nosie… W zasadzie lubię mój nos. To spoko nos.\nWłosy mam czarne, ale nie takie piękne, atramentowe, lejące się niczym welon królowej nocy, tylko sztywne i napuszone. I zawsze mam wrażenie, że kiedy się wściekam, stroszą się jeszcze bardziej, jak u kota. No trudno, mogło być gorzej. Nos jest fajny.\nMożna więc powiedzieć, że byłam zwyczajną, zbuntowaną nastolatką, ale nawet to mi nie wychodziło, bo nie miałam znajomych. Ludzie denerwowali mnie, od kiedy pamiętam. Zastanawiałam się nawet, czy nie zostać emo. Żeby móc się tym zasłaniać na wypadek pytań, co chcę robić w życiu. Ale nie bywałam smutna, raczej wiecznie poirytowana. No i cięcie się absolutnie nie wchodziło w grę.\nMówię wam, nie nadawałam się do niczego. Dlatego żyłam sobie z dnia na dzień, zakładając, że jakaś ekscytująca profesja sama się o mnie upomni. A jeśli nie, to trudno, pójdę pracować na kasie w sklepie. Lub też wybiorę jakiś kretyński kierunek studiów i dalej będę się gapić w sufit. Jak się miało okazać, moje przeznaczenie czyhało na mnie kilka tysięcy lat później…\nAle wróćmy do osi czasu. Nie będę się już rozwodzić nad tym, jak wyglądało moje podwórko i co jadłam na śniadanie. Nawet w biografii obowiązują pewne granice ekshibicjonizmu. Instagramowi mówimy stanowcze nie. Zacznijmy tę epopeję od dnia, w którym zdarzyło się To.\nDzień był paskudny, jak zresztą wszystkie dni w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Zimno, brudno, szaro… wszystko źle. Wstałam wcześniej, bo na pierwszej lekcji miałam pisać poprawkę z matmy, więc musiałam jeszcze ogarnąć ściągę. Wyprzedzę wasze pytanie i odpowiem: zgadza się, nigdy się nie uczyłam. Gdybym miała jakąś pasję, tłumaczyłabym, że nie chciałam zaśmiecać głowy niepotrzebnymi danymi. Ale prawda była taka, że moja głowa przypominała pusty, bezwietrzny step i za wszelką cenę chciałam utrzymać taki stan rzeczy. Dlatego opanowałam do perfekcji system ściąg. Słowo, mogłabym go opatentować. Oszukiwanie było moją osobistą, cichą formą walki z systemem. Gdyby mi nie wyszło na kasie w sklepie, zostałabym bizneswoman i kantowałabym państwo na podatkach. Zastanawiałam się często, czy tylko ja widzę, że żyjemy w świecie, w którym obowiązuje wyłącznie prawo dżungli.\nZ moich wieloletnich obserwacji wynikało, że nauczyciele dzielili się na trzy kategorie. Wściekłe psy esesmańskie, wierzące w ideę edukacji, tych, którym wszystko wisiało, i zwyczajnych idiotów. Nasza babka od matematyki należała do tej trzeciej grupy, dzięki czemu, patrząc całościowo, wydawałam się całkiem dobra z matmy. Nie musiałam się uciekać do niemal magicznych sztuczek, jak w przypadku biologii lub chemii. Laska pozwalała nam używać brudnopisów, więc wystarczyło sobie kilka przygotować. Brudnopis idealny zawiera parę przypadkowych notatek z jakiegoś humanistycznego przedmiotu, ze dwa obsceniczne rysunki, niedokończone kółko i krzyżyk, i oczywiście wszystkie wzory, jakie będą potrzebne na klasówce. Dobrze jest zostawić trochę wolnego miejsca z czystej przyzwoitości.\nPoprawka miała być z geometrii. Mogłabym nawet lubić geometrię, gdyby nie moje żelazne zasady. Nie lubię przymusu do nauki. Nigdy w życiu nie ogarnę wzoru na objętość walca, ale za to będę waliła z pamięci całe fragmenty „Ulissesa”, bo nie muszę.\nTu jednak dochodzimy do momentu, w którym coś mi powinno zacząć śmierdzieć. Gdybym się wtedy zastanowiła, uderzyłaby mnie dziwaczność tej sytuacji…\nOtóż, mimo że w każdym tygodniu miałam minimum jedną poprawkę, to nigdy z matmy. Klasówki z matmy traktowałam jako ćwiczenie nowych systemów ściąg przed starciem z dziadem od biologii. Dlaczego więc… Ale nie wyprzedzajmy faktów. Było rano, nie wyspałam się, a w takich okolicznościach mój mózg pracuje wolniej niż Windows 99. Nie pomyślałam.\nDokończyłam brudnopis, dorysowałam jeszcze dwa kwiatki na wszelki wypadek i poszłam do szkoły.\nTo, że nie zauważyłam, kiedy tam się znalazłam, nie wzbudziło moich podejrzeń. Mam tendencję do wyłączania się, zwłaszcza kiedy idę dobrze mi znaną trasą. Przełączam wtedy ciało na automatycznego pilota i zazwyczaj bez przeszkód docieram do celu. Zaniepokoiło mnie jednak to, że ocknęłam się przy wejściu na zjeżdżalnię na naszym szkolnym basenie. W dodatku w kostiumie kąpielowym i w butach. Przeszło mi przez myśl, że może tak ubrana wyszłam z domu, ale to by było już za dużo, nawet jak na mnie. Chociaż…\nPrzetarłam oczy, bo wydawały się jeszcze bardziej spuchnięte niż zwykle, i zrobiłam krok do tyłu, ale wtedy zorientowałam się, że nie jestem na basenie, tylko na boisku. Dziwnie pustym jak na kilka minut przed pierwszą lekcją. Obmacałam się, bo wzrok mnie ewidentnie zawodził, i z ulgą stwierdziłam, że mam na sobie bluzę i spódnicę. Wszystko w miarę normalnie. Za to byłam boso i już zaczęło mi odmrażać stopy. Dobra, pomyślałam, to dziwne. Ale musicie wiedzieć, że ja się tak łatwo nie ekscytuję. Nawet jako dziecko nie zadawałam pytań w stylu: „a dlaczego” czy „a co to” i potem nauczyciele zarzucali mi kompletny brak ciekawości.\nTylko że ciekawość jest strasznie wyczerpująca i raczej bez sensu. Jeżeli się spokojnie obserwuje, to i tak się wszystko prędzej czy później wyjaśnia. Postanowiłam więc obserwować.\nWeszłam do klasy na dwie minuty przed dzwonkiem i uznałam, że to najdziwniejsze, co się dzisiejszego ranka wydarzyło. Powinni za każde przyjście wcześniej kasować spóźnienia, to by było fair.\nZajęłam swoje miejsce przy oknie, przygotowałam brudnopis, naciągnęłam kaptur i czekałam. Babka od matmy wbiegła do klasy, a jej kończyny jak zwykle latały chaotycznie na wszystkie strony, jakby w ogóle nie były ze sobą połączone. Zaczęła rozdawać wszystkim egzemplarze klasówki… Wszystkim, rozumiecie? Nawet takiej jednej największej kujonicy, którą należałoby rozstrzelać już teraz, bo i tak umrze śmiercią męczeńską w myśl jakiejś wielkiej idei. No, tu się oburzyłam.\n— Jak to? — wymsknęło mi się. — Wszyscy poprawiają?\nBabka spojrzała na mnie z ukosa, niczym wielka kura. Jeżeli oczy są oknami duszy, to ona powinna mieć rozbieżnego zeza. To bardzo nie w porządku z jej strony, że nie miała.\n— Co to znaczy poprawiają? — zarechotała, jak gdybym zapodała jakiś niesamowicie dobry żart. — Przecież to pierwszy termin.\n— Pani profesor jej od razu da poprawkę — zawołała kujonica. — Tak będzie ekonomiczniej.\nKlasa, ten jeden z najbardziej wypaczonych i sztucznych tworów społecznych, parsknęła śmiechem. Krótkim i wymuszonym, jak widownia w amerykańskich sitcomach. Postanowiłam nie drążyć, choć pamiętałam doskonale, że już pisałam tę klasówkę… A może mi się wydawało?\nWygrzebałam z kieszeni długopis i pochyliłam się nad kartką. I wtedy zaczął się cyrk. Może nie jestem jakimś orłem, ale nawet ja wiem, że to, co zobaczyłam, nie miało nic wspólnego z geometrią. Na kartce widniało jedno jedyne zadanie:\n„Bitwa o Troję w kontekście twórczości Beatlesów wobec zagadnień kuchni molekularnej w procesie rozrodczym wielbłądów. Wytłumacz i cofnij”.\nTaaak… Mam nadzieję, że nie powiedziałam na głos tego, co pomyślałam. I trzech kolejnych słów. Rozejrzałam się po klasie, wszyscy już grzecznie obgryzali długopisy i marszczyli czoła. Przeniosłam wzrok na babkę… tylko że babka już nie była babką. Zamiast niej za biurkiem siedział Obleśny Tłuścioch, czyli nasz nauczyciel od Wiedzy o Społeczeństwie. Odruchowo podciągnęłam spódnicę, szukając ściągi pod rajstopami. Na tych zajęciach to było najlepsze miejsce na ściągę, bo Obleśny Tłuścioch miał oczywistą skłonność do nieletnich dziewcząt i w ramach samodyscypliny tam właśnie nie patrzył. Ściągi nie było. Ani rajstop, jeśli chodzi o ścisłość, bo znów byłam w kostiumie kąpielowym i glanach. Spojrzałam na kartkę, ale pytanie jak na złość nie chciało się zmienić.\n— Bitwa o Troję w kontekście twórczości Beatlesów wobec zagadnień kuchni molekularnej w procesie rozrodczym wielbłądów. Wytłumacz i cofnij — szepnęłam. — Co to w ogóle znaczy?!\nPodniosłam rękę i krzyknęłam, że muszę siku. Tłuścioch spojrzał na mnie z tym swoim pełnym ulgi uśmiechem, który rezerwował dla dziewcząt, których nie uważał za atrakcyjne.\n— Dobrze, młoda damo, ale najpierw zjedz kolację.\nZatkało mnie. Popatrzyłam na klasę, po raz pierwszy w życiu oczekując od niej jakiejś reakcji, i wtedy spadłam z krzesła. Nie w przenośni. Naprawdę spadłam. Bo zamiast dwudziestu jeden twarzy — nudnych i bez wyrazu, ale jednak twarzy — zobaczyłam wielkie szare coś, co przypominało ślimaka bez muszli i mozolnie zżerało pelargonie z doniczki na końcu sali. Zaczęłam się pocić i zrobiło mi się duszno. Zamknęłam oczy, a kiedy je otworzyłam, ludzie znów byli ludźmi, babka babką, a ja byłam ubrana. Tylko pytanie pozostawało to samo, jakby się na mnie uwzięło.\n— To bez sensu… — wymamrotałam. Zerwałam się na równe nogi i wybiegłam na korytarz. Kręciło mi się w głowie i trochę mdliło. Każda normalna osoba wzięłaby w tym momencie pod uwagę dwie opcje: albo że śni, albo że ma guza mózgu. Ja natomiast złapałam się na tym, że ślimak z pelargonią wydał mi się czymś zwyczajnym i stosownym, za to nie mogłam zrozumieć, jakim cudem znalazło się tam nagle dwadzieścia jeden dzieciaków.\nPochyliłam się i zwymiotowałam literami. Nie no, spoko. Litery wystrzeliwały ze mnie jak konfetti, a po zetknięciu z ziemią zamieniły się w małego brzydkiego jednorożca o pysku świni i pogalopowały w stronę stołówki.\nMoi drodzy — nie, nie biorę narkotyków. Może bym i brała, ale to by się wiązało z kumplowaniem z bogatymi dzieciakami, a prędzej dałabym się obedrzeć ze skóry.\nOdetchnęłam głęboko i policzyłam do dziesięciu. Tylko że zapomniałam, jak się liczy do dziesięciu, więc zaczęłam wymieniać kolory od najcichszego do najcięższego… Co?! Zanim zdążyłam się nad tym zastanowić, usłyszałam swoje imię. Nie to, które wtedy uznawałam za swoje, tylko to drugie, jakie miało mi być dopiero nadane. Spika… Nie wiem, czemu zareagowałam na nie i nawet odczułam coś w rodzaju ulgi. Spojrzałam w stronę, z której dobiegał głos.\nNa końcu korytarza, ubrana w kostium kąpielowy i glany, stałam ja. I machałam do siebie. Niemal w tym samym momencie ja byłam tą mną w kostiumie i machałam do tej mnie w bluzie, która przed chwilą wyrzygała jednorożca… Przeskakiwałam tak z jednej do drugiej mnie kilka razy, aż w końcu zakotwiczyłam się w tej w bluzie. Pływaczka zaśmiała się i dała mi znak, bym szła za nią. Poszłam, no bo co? Wy byście nie poszli?\nDoszłyśmy aż na basen, co miało chyba sens. Druga ja zniknęła i oto stałam w kostiumie i butach w długiej kolejce uczniów, która ciągnęła się od pierwszego toru przez schodki aż po wlot zjeżdżalni. Tam na samej górze stała babka od matmy i uroczystym głosem przedstawiała każdemu to samo zadanie:\n— Bitwa o Troję w kontekście twórczości Beatlesów wobec zagadnień kuchni molekularnej w procesie rozrodczym wielbłądów. Wytłumacz i cofnij.\nWszyscy zachowywali się, jakby to było zupełnie normalne. Każdy odpowiadał, wypowiedzi niektórych zdawały się ciągnąć godzinami. Kiedy kończyli, nad wlotem zjeżdżalni zapalała się zielona lampka. Babka z uznaniem klaskała i wskazywała basen pięćdziesiąt metrów niżej. Swoją drogą nigdy nie zauważyłam, że ten budynek jest aż tak wysoki, ale mniejsza z tym.\nPo zaliczeniu zadania uczniowie uśmiechali się od ucha do ucha, sztywnieli jak kłody, po czym przerzucali się przez barierkę i wpadali na główkę do basenu. Następnie wypływali jako ryby, białymi brzuchami do góry, a Obleśny Tłuścioch pływał między nimi jak rekin w dmuchanym kółku.\nZaczęłam… Zaczęłam im zazdrościć. Patrzyłam z zachwytem na te ich martwe, białe brzuchy i cieszyłam się, że zaraz do nich dołączę. To znaczy miałam taką nadzieję. Szłam równym krokiem za resztą, noga w nogę, i uśmiechałam się. To było takie cudowne, takie mądre i potrzebne… Snułam plany, jak to sobie będę gnić razem z innymi. Kiedy ostatnia osoba przede mną dostąpiła zaszczytu rzucenia się w rybną zupę, zapragnęłam od razu skoczyć za nią, żeby nawet dotrzeć tam szybciej, żeby być jeszcze lepsza, ale wiedziałam, że nie wolno. Jeszcze nie zasłużyłam. Babka, ta miła pani, pogroziła mi palcem, aż się zawstydziłam i zasmuciłam, że byłam taka niegrzeczna. Ale ona, kochana, uśmiechnęła się słodko i przeczytała zadanie…\nI wtedy coś tak mnie rąbnęło w mózg, że do dzisiaj czuję. Jakby mi ktoś przyłożył elektrody do piersi i boleśnie przywrócił pracę serca. Aż się zatoczyłam i musiałam się złapać barierki, by nie runąć do tyłu na domino z uczniów stojących za mną w kolejce. Zobaczyłam w dole basen pełen rybich trupów i już ledwo co przeciskającego się między ciałami Obleśnego Tłuściocha. Znów zrobiło mi się niedobrze, Bogu dzięki. Nie rozumiałam, jakim cudem chciałam do nich dołączyć. To było tak, jakbym ja, ta znana mi ja, z którą męczyłam się od kilkunastu lat, ten nieufny flejtuch — przestała na chwilę istnieć. A zamiast niej pojawiła się pusta skorupa, klocek, Pinokio.\nSpoliczkowałam się z całej siły, by się upewnić, że jeszcze coś czuję. Czułam, to dobry znak. Więc spoliczkowałam się jeszcze raz za karę za tę chwilę otumanienia. Robiłam się naprawdę wściekła. Babka wlepiła we mnie wzrok, aż jej wyłupiaste oczy omal nie wyskoczyły z orbit, i jak robot wycedziła słowo po słowie zadanie:\n— Nie rozumiem! — krzyknęłam.\n— Niech odpowie. Bitwa o Troję w kontekście twórczości Beatlesów wobec zagadnień kuchni molekularnej w procesie rozrodczym wielbłądów. Wytłumacz i cofnij.\n— Ale co to w ogóle znaczy?\nLudzie z tyłu zaczęli na mnie napierać, a ja miałam coraz bardziej sucho w ustach. Czułam się jak zwierzę złapane w pułapkę i im bardziej próbowałam to wszystko zrozumieć, tym mniej rozumiałam. Nie miałam gdzie uciec, tłum pchał się coraz agresywniej. Babka zaczęła mnie wściekle szczypać i jestem niemal pewna, że poczułam na łydce czyjeś zęby…\nW końcu usłyszałam swoje własne słowa, jakby wyrwały mi się z gardła niezależnie ode mnie:\n— To jest bez sensu…\nBabka zamilkła i zesztywniała, i przez chwilę wyglądała jak bardzo brzydki manekin. Zresztą wszyscy zesztywnieli. Widocznie nagły błąd systemu wymagał szybkiej aktualizacji danych. Po chwili ręka babki uniosła się powoli i wskazała złowieszczy, czarny jak dupa diabła wlot zjeżdżalni, nad którym równie złowieszczo rozbłysła czerwona lampka.\nZgłupiałam. Zaprawdę powiadam wam, zgłupiałam. Podejrzewałam, że za niesubordynację chcą mnie wysłać do piekła i trochę mnie to przeraziło. Z drugiej strony przez całe życie podskórnie czułam, że właśnie tam skończę. Więc równie dobrze mogłam iść już teraz.\nZerknęłam jeszcze raz na basen w dole, gdzie Obleśny Tłuścioch zaczął już powoli konsumować rybie zwłoki, i to przeważyło szalę. Dygot obrzydzenia podrzucił mną i pchnął na zjeżdżalnię, już ani trochę nie panowałam nad własnym ciałem…\nEj, byliście kiedyś na zjeżdżalni wodnej? Mam na myśli taką długaśną, straszną, ciemną rurę, w której poślizg zapewnia wąska zimna stróżka, a dodatkową atrakcją jest myśl, że zaraz utkniesz i ktoś ci wjedzie w nerki? No to to było coś w tym rodzaju. Tylko jeszcze straszniej, jeszcze ciemniej i stróżka po chwili zmieniła się we wściekle rwący potok. Miotało mną na wszystkie strony, z trudem łapałam oddech.\nKiedyś myślałam, że w obliczu śmierci najdzie mnie jakaś światła refleksja, rozkmina o kruchości istnienia czy coś. Albo że klasycznie całe życie stanie mi przed oczami… Guzik. Jedyne, o czym mogłam myśleć, to to, że już wiem, jak się czuje samotna skarpetka wrzucona do pralki. Na moje usprawiedliwienie — wcale nie miałam wtedy zginąć. Ale uwierzcie mi, nie brałam tego pod uwagę.\nPo jakimś czasie, a mogło to być pięć minut albo pięć dekad, zobaczyłam światło na końcu tunelu. Dosłownie. Bardzo jasne, amarantowo-śliwkowe światło zbliżało się i w końcu zjeżdżalnia plunęła mną z ogromną siłą w przestrzeń…\nZaczęłam się drzeć. Nienawidzę, kiedy laski drą ryja, ale to było silniejsze ode mnie. Bo oto znalazłam się w kosmosie. Wpiszcie sobie w Google „galaktyka”, będzie łatwiej, niż gdybym to miała opisywać. Pomyślicie sobie pewnie — to piękne. Ja pomyślałam — o kuźwa.\nZawisłam w obłoku nieskończoności i to nie żadna kiczowata metafora. Naprawdę dyndałam w obłoku, różowo-fioletowo-niebieskim, upstrzonym brokatem tryliardów gwiazd, i był to obłok nieskończony. Nie wiem, jakim cudem oddychałam, ale na chwilę obecną wydawało się to najmniejszym z moich zmartwień. Po raz pierwszy w ciągu tego dziwacznego dnia mogłam myśleć trzeźwo i to było chyba najgorsze. Zdałam sobie bowiem sprawę, że utknęłam gdzieś pomiędzy cudem a chorobą psychiczną. Nie mogłam się zdecydować, która opcja przeraża mnie bardziej.\nSpróbowałam się poruszyć. Ruchy te były powolne i ociężałe, jak w wodzie. Lub raczej czymś gęstszym, o konsystencji kisielu… W zasadzie to nawet kolorem przypominało kisiel. Zaryzykowałam i zaczęłam z trudem płynąć bardzo wolną żabką. Nie wiedziałam gdzie ani po co. Jednak bezruch nie wchodził w rachubę, był nie do zniesienia. Gdybym nie była taką straszną ignorantką, pomyślałabym, że przecież doświadczam czegoś niezwykłego. Znalazłam się w miejscu, o którym ludzkość marzy od niepamiętnych czasów. Płynę sobie przez kosmos jak gwiezdny wieloryb, jestem wolna, jestem częścią wszechświata, jest cudownie!\nTaaak. Tylko że, jak już wcześniej wspominałam, musiałam być nieobecna tego dnia, kiedy Wróżka Zębuszka rozdawała dzieciom euforię. W tym momencie ten nieskończenie piękny bezkres galaktyki ekscytował mnie mniej więcej w tym samym stopniu, co kolejka do kibla na dworcu kolejowym.\nNaraz przyjazne fiolety zaczęły się zmieniać w żółtawą poświatę i gdzieś w oddali pojawiło się coś, co wywołało u mnie panikę, jeszcze zanim świadomie zdałam sobie sprawę, co to. W miejscu, które bardzo umownie określę horyzontem, srożył się złowieszczo czarny punkt. Tak, wiem, że czarny punkt nie może się srożyć, ale ten to potrafił. Moja śliczna galaktyka ściekała do niego jak do odpływu w zlewie, a ja razem z nią. Pięknie, pomyślałam, odbyt kosmosu. Mityczna Czarna Dziura. Mogłam się tego spodziewać.\nNiewiele się zastanawiając, zrobiłam w tył zwrot i rozpaczliwym pieskiem próbowałam się oddalić. Ale gdzie tam. Już znalazłam się w wirze gwiezdnego planktonu i jedyne, co mogłam zrobić, to się pomodlić. Gdybym tylko w cokolwiek wierzyła.\nCzarne coś, co chyba jednak nie do końca było dziurą, zbliżało się nieuchronnie, aż usłyszałam, że emituje dziwny, niepokojący dźwięk. Niski i rozwibrowany, jednostajny, jak milion pszczół. Im byłam bliżej, tym stawał się wyraźniejszy, aż w końcu przeszył mnie i zaatakował od środka, z mojego własnego mózgu. Stał się nie do zniesienia. Złapałam się za głowę, bo poczułam, że za chwilę eksploduje mi czaszka. Ból się nasilał, dźwięk się nasilał, a galaktyczny wir kołował w dół coraz szybciej…\nAż wpadłam w ramiona ciemności.\nKiedy się ocknęłam, nadal było ciemno, a do tego mokro, gorąco i niemiłosiernie śmierdziało. Znów usłyszałam dźwięk, ale zupełnie inny. Jakiś taki groteskowy. Chrząkanie, trąbienie, dudnienie… Coś pomiędzy amatorską orkiestrą dętą a…\nNie zdążyłam wymyślić drugiego porównania, bo naraz bagienko, w którym utkwiłam, chlupnęło i wystrzeliło gejzerem, porywając mnie ze sobą. Nie zdążyłam nawet krzyknąć. Najpierw siła odrzutu zatkała mi dech w piersiach, a potem rozbłysło światło… i zaryłam twarzą w ziemię.\nRozległy się oklaski, ktoś coś mówił, nie rozumiałam jednak co. Powietrze wdarło mi się do płuc tak, że aż mną potrząsnęło. Byłam cała oblepiona jakąś lepką mazią, która skleiła mi nawet powieki. Przetarłam je więc ostrożnie. W ustach miałam piach i… włosy?! Splunęłam kilka razy, cała dygotałam. Ktoś otulił mnie kocem i pomógł wstać.\nPrzyznaję, przeszło mi przez myśl, że może narodziłam się ponownie. Może to miała być dla mnie szansa, by tym razem stać się lepszym człowiekiem. Wyobraziłam sobie, że jestem noworodkiem, całym w śluzach, czerwonym i pomarszczonym, i zaraz zobaczę moją matkę, całą szczęśliwą…\nNie. To nie było to. W życiu bym nie wymyśliła tego, co zobaczyłam, kiedy wreszcie udało mi się rozkleić powieki.\nStałam na plaży, za mną rozciągała się tafla oceanu, spokojna jak lustro. Dziewczyna mniej więcej w moim wieku otaczała mnie ramieniem i pomagała utrzymać się na nogach. Przede mną stało z dziesięć kobiet w śmiesznych łososiowych tuniczkach, a między nimi siedział kot. Kobiety gaworzyły z radością.\n— Grzeczna dziewczynka, taka dzielna, tak się świetnie spisała!\nNie wiedziałam, co na to odpowiedzieć, ale z niezręcznej sytuacji uratował mnie fakt, że mówiły do kota. Kot był dużym czarnym persem o wklęsłym pysku i oczach wielkich jak dwie mandarynki. Jak to pers. Siedział dumnie na kamieniu i gapił się na mnie, lekko poruszając koniuszkiem ogona. Jedna z kobiet podeszła do mnie i uśmiechnęła się. Tak jak wszystkie pozostałe była Azjatką o szerokiej twarzy i pulchnych policzkach.\n— Witaj w Erze Zero, drogie dziecko — powiedziała. — Pewnie jesteś zdezorientowana, ale nie martw się, niedługo wszystko zrozumiesz. Nasza miła Alnilam będzie twoją przewodniczką.\nDziewczyna, która cały czas dzielnie mnie podtrzymywała, skinęła głową.\n— Zaraz, zaraz! — Wracały mi siły, mogłam więc reaktywować zołzę. — Wszystko fajnie, ale jak ja się tu w ogóle znalazłam?\n— Bezkresna cię tu sprowadziła.\n— Aha, Bezkresna. Kim jest Bezkresna? — Zerknęłam na dziewczynę. To, że się nazywała Alal-coś tam, nie oznaczało, że nie mogła być bezkresna. Kobieta zaśmiała się.\n— Nie, nie. To jest Bezkresna. — Wskazała na kota. Spojrzałam podejrzliwie najpierw na nią, potem na persa. Ku mojej rozpaczy z pyska pchlarza zwisało kilka glutowatych kropel tego samego czegoś, czym byłam oblepiona ja. Wzdrygnęłam się, wyrwałam z objęć Alnilam, a potem potknęłam się i upadłam.\n— Kot mnie wyrzygał?! — wrzasnęłam. Na głos to brzmiało jeszcze gorzej niż w mojej głowie. Wymierzyłam oskarżycielsko palec w obślinioną Bezkresną. — Kocur mnie wybełtał?\n— Spokojnie. — Kobieta chciała pomóc mi wstać, ale ją odepchnęłam. Nie zważając na to, dalej tłumaczyła bez emocji: — Koty zawsze były najlepszymi portalami. To najbezpieczniejszy sposób, biorąc pod uwagę, jak długą i daleką podróż miałaś odbyć.\nSapnęłam ciężko. Byłam zmęczona, zdegustowana i wściekła. Chciałam spytać, jakim cudem zmieściłam się w kocie, ale biorąc pod uwagę wszystko, co się dziś wydarzyło, wyszłabym na idiotkę. Musiałam pomyśleć. Miałam dwie opcje do wyboru: oszaleć albo się dostosować. Nie jestem fanką SF czy fantasy, czy do czego to tam zakwalifikować, ale coś tam w życiu oglądałam. Postanowiłam to wykorzystać.\nWstałam, wyprostowałam się i udając, że mnie to wszystko nie rusza, spytałam:\n— Który mamy rok? — O dziwo, to najprostsze z pytań wzbudziło lekki popłoch wśród kobiet.\n— Nie liczymy lat — powiedziała Alnilam. — To jest Era Zero. Z twojej perspektywy trafiłaś do odległej przyszłości.\n— Aha. No jasne. — Wcale wtedy tego nie rozumiałam, ale grałam w to dalej. — Zacnie. A na jakiej planecie… wylądowałażem była? — skrzywiłam się. Nadal uważałam, że sposób podróży był uwłaczający. Kobieta — ta wiecie która, ich szefowa — szepnęła coś do Alnilam, po czym zwróciła się do mnie.\n— Jesteś cały czas na Ziemi, kochanie. Jeśli chodzi o przestrzeń, to nie przemieściłaś się o więcej niż kilka kroków. Niczym się nie przejmuj, jesteś bezpieczna, wśród przyjaciół. Dostąpiłaś ogromnego zaszczytu i w pełni na niego zasłużyłaś. Teraz sobie odpocznij. Alnilam się tobą zaopiekuje.\n— Mam jeszcze jedno pytanie. — Czułam się coraz pewniej, to był dobry znak. — Kiedy wrócę do domu?\nKobieta popatrzyła na mnie szczerze zdumiona.\n— Jesteś w domu.\nWcale a wcale nie podobała mi się ta odpowiedź. Zaczynałam rozumieć, że dotarłam do jakiejś dziwacznej sekty z przyszłości.\nKobiety oddaliły się i zostałam sama z Alnilam. Łypnęłam na nią nieufnie. Wyglądała na Chinkę, była jeszcze niższa ode mnie, o kościach jak gałązki. Nie sprawiała wrażenia groźnej.\n— Rozumiem, że teraz mi wszystko zgrabnie wytłumaczysz — syknęłam. Zaśmiała się.\n— Nie da się wszystkiego wytłumaczyć.\nO, i tu zarobiła wielkiego minusa. Bardziej niż tępe dzidy denerwowały mnie wyłącznie dzidy filozofujące.\n— Słuchaj, jeśli masz zamiar bawić się ze mną w Yodę, to od razu im powiedz, że żądam innego… pazia.\n— Nie, nie. — Pokręciła głową. Jej włosy były piękne, atramentowe i lejące się. Miałam zamiar jej za to nie lubić. — Chodziło mi o to, że teraz się nie wyjaśnia rzeczy, tak jak za twoich czasów.\n— Tak? A co ty wiesz o moich czasach?\n— Zostałam przygotowana. Żeby móc się tobą zająć.\n— Pewnie jeszcze zgłosiłaś się na ochotnika?\n— Tu nikt nikogo do niczego nie przymusza.\nW sumie nie wiedziałam, dlaczego jestem niemiła. Chyba z przyzwyczajenia. A może wolałam udawać hardą niż przyznać, że cholernie mnie to wszystko przeraża. Westchnęłam. Nie odnajdywałam się nawet w swoim własnym świecie, więc jakim cudem miałam odnaleźć się w tym?\n— Zawrzyjmy rozejm — zaproponowałam. — To nie będzie przyjaźń, ani żadna zażyłość, ale chyba gdybyś chciała mnie skrzywdzić, już byś to zrobiła. Albo też pozwolilibyście kotu wyrzucić mnie drugą stroną…\n— Nikt cię nie chce skrzywdzić.\n— Ja o tym zadecyduję. A teraz zaprowadź mnie, gdziekolwiek tam masz mnie zaprowadzić, i po drodze wyjaw mi sekrety przyszłości.\n— Lepiej, jeśli opowiem ci teraz. Usiądźmy może.\n— Bo z każdym kolejnym krokiem będziesz miała więcej pytań i nie nadążę. Pogubię się. Nasz sposób myślenia różni się od waszego, trudno nam uszeregować fakty.\nWolałam nie mówić jej, że w życiu nie uszeregowałam żadnych faktów.\n— Jestem gotowa na to przystać. Ale pozwól, że najpierw zmyję z siebie kocie soki trawienne.\nZrzuciłam koc, zdjęłam buty i poszłam do morza. Ledwo postawiłam stopę w wodzie, usłyszałam za sobą zdławione „nie!” i w tym momencie coś podcięło mi nogi. Nic fizycznego, raczej ogromna siła pociągnęła mnie w dół.\nTopiliście się kiedyś? Jeśli tak, to kojarzycie pewnie tę otaczającą was zieloną toń, ucisk w klatce piersiowej i panikę, która powoli zmienia się w niezrozumiałą fascynację. Gdyby to było tylko to, jakoś dałabym sobie radę. Ale spróbujcie sobie wyobrazić, że do tego pojawia się nagle wokół was tysiąc mglistych postaci. Słyszcie tysiąc głosów. Czujecie każdą możliwą emocję jednocześnie. Obce dusze przepływają przez wasze ciała ławicą, za każdym razem zostawiając w was coś z siebie. Mdli was słodkawy zapach każdej ich myśli. W tych okolicznościach wdzierająca się do płuc woda wydaje się nieistotnym szczegółem.\nTo właśnie mi się przydarzyło. Opisuję to tak, jak umiem, z pamięci, bo jakoś nie miałam głowy do chłodnej analizy. Byłam przerażona i to, co pamiętam najlepiej, to że zaczęłam gubić siebie. Przez ułamki sekund nie wiedziałam, kim jestem, przez chwilę nie wiedziałam nawet, co znaczy słowo „być”. Moja osobowość, wszystko, co nazywam sobą, było rozbijane na tysiące kawałków przez ławicę dusz i z trudem zlewało się z powrotem. Resztki świadomości podpowiadały mi, że jeśli zostanę tu dłużej, rozsypię się na dobre. Ale nie miałam też jak uciec, nie mogłam się ruszyć.\nNagle poczułam na nadgarstku — który widocznie nadal jednak miałam — silny uścisk. Krzyknęłam odruchowo, a woda, korzystając z okazji, wlała się we mnie gwałtownie. Była słona. To niby oczywiste, ale w moim świecie morska woda jest taka, bo jest morska. Tu zaś miałam wrażenie, że dławię się płynami fizjologicznymi gigantycznego stworzenia. Albo milionów stworzeń.\nNie wiem, skąd wzięłam siłę na szarpnięcie ręką. Może to wcale nie ja, może to coś, co we mnie wlazło, walczyło za mnie. Odepchnęłam istotę, która próbowała mnie chwycić. Wierzgnęłam, znów się zachłysnęłam i wtedy poczułam ten spokój topielca. Rzadko się o nim mówi, prawda? Zazwyczaj straszą nas, że to najgorsza śmierć, że ciśnienie rozrywa ci całe ciało i ból jest nie do opisania. Pewnie dlatego, że ten moment agonii to ostatni dzwonek. Jeszcze masz szansę się uratować. Dlatego ci, którym się udało, opowiadają właśnie o nim. Kiedy jednak ogarnie cię spokój, nie masz już raczej szans. Paradoksalnie właśnie wtedy tonący jest w stanie zebrać siły i nieobezwładniony paniką wypłynąć na powierzchnię. Tylko trik polega na tym, że już nie chce. Bo po co, skoro jest tak błogo i niedługo wszystko się skończy…\nZamknęłam oczy z decyzją, że pozwolę ciału się rozpłynąć. I tak wydawało mi się śmieszne i jakieś takie niepotrzebne… Wtedy coś dużego rąbnęło mnie w brzuch i wyniosło do góry.\nZłapałam łapczywie powietrze, kurczowo trzymając się śliskiego cielska. Spojrzałam w dół i pisnęłam. Nawet najbardziej cyniczny żłób, nawet najbardziej megalomański nihilista zesrałby się ze szczęścia, widząc pod sobą delfina, holującego go do brzegu. Serio, to jedna z takich chwil, w których zapominasz o wszystkich systemach obronnych i wyłazi z ciebie dzieciak. No a kiedy delfin zamienia się w dziewczynę, mówisz:\nAlnilam wyciągnęła mnie na piach jak worek kartofli. Leżałam chwilę, próbując dojść do siebie, po czym usiadłam gwałtownie.\n— Co… co… co się właśnie wydarzyło? — wydyszałam, bo to jedyne, na co było mnie stać.\n— O czym dokładnie mówisz?\nNo właśnie, o czym dokładnie?\n— Tamto! — Wskazałam na morze. — Co to jest? Styks?!\n— Nie… To była pamięć wody.\n— Co, proszę?\n— Woda jest żywą istotą, jedną z najstarszych we wszechświecie, i ma pamięć.\n— Jezu, co jej zrobiliście?\n— Nic, zawsze taka była. Po prostu kiedyś ludzie nie byli na to wrażliwi. Przed Przebudzeniem i Wielką Ewolucją. W twoich czasach…\n— Gówno, dupa! Zaraz oszaleję.\n— Przestań się wiercić i uciekać mi, to ci opowiem. Ale proszę, obiecaj mi coś.\n— Co mianowicie?\nAlnilam rozejrzała się, spojrzała mi głęboko w oczy i szepnęła:\n— Nie mów nikomu, że to zrobiłam.\n— Że mnie uratowałaś?\n— To drugie. Nie powinnam… Ale w ludzkiej postaci nie mogłam cię okiełznać. — Uśmiechnęła się, a ja gapiłam się na nią jak chora sowa. Tak, uratowała mnie. Tak, zamieniła się w tym celu w delfina, jakkolwiek to brzmi. Ale powiem wam szczerze, że wygrała wszystko tą jedną prośbą. „Nie mów nikomu”.\nMoże jestem prosta i przewidywalna, ale nic na to nie poradzę. Wszelkie objawy niesubordynacji rozmiękczają mi serce. Trafiają w najczulszy punkt. Uwielbiam ludzi, którzy robią coś, czego nie wolno. Jakoś mnie to łaskocze z tyłu czaszki i niesamowicie jara. Nie mówię oczywiście o kretynach w stylu — przypalę se ryj żelazkiem, bo mama mówiła, że nie wolno. Albo — walnę graffiti na zabytku i nawciągam się kleju. Między buntem debila, a tym, o czym ja myślę, jest cieniutka granica. Jednak lata praktyki pozwalają przekraczać ją o wiele rzadziej.\n— Dobra! — zgodziłam się, może aż nazbyt entuzjastycznie. — Nie wydam cię. A teraz opowiedz mi o tym świecie i dlaczego nie wolno się zamieniać w delfina. A potem mnie tego naucz.\nUsiadłyśmy pod wydmami na piasku, który, trzeba mu przyznać, był różowawy i mięciutki jak mąka. W prawo i w lewo jak okiem sięgnąć ciągnęło się wybrzeże. Nie dostrzegłam na nim najmniejszego śladu ludzkiej działalności i coraz bardziej mnie to wszystko intrygowało. Alnilam zaczęła swoją opowieść:\n— Żyjemy w Erze Zero. Drugiej epoce od Przebudzenia. Wszystko, czego cię uczyli o prawach rządzących światem, to pomyłka, więc nie przejmuj się, jeśli to, co tu zobaczysz, wyda ci się abstrakcyjne i niewiarygodne.\nSpojrzałam na nią z politowaniem.\n— Trafiłaś na świetny grunt, siostro. Nie pamiętam nic z tego, czego próbowali mnie nauczyć.\n— Tak ci się tylko wydaje. Ludzie sprzed Przebudzenia chłonęli przekazywaną im wiedzę instynktownie. Choćby nie wiem jak się próbowali temu oprzeć. Wynikało to z tego, że nie umieli sami obserwować. Ich najważniejsze zmysły były uśpione, a te, którymi dysponowali, przekręcały rzeczywistość jak w krzywym zwierciadle. Widzieliście kolory, ale nie potrafiliście ich usłyszeć ani poczuć ich zapachu. Wylewaliście z siebie setki słów, z całej siły zagłuszając to, co naprawdę pozwoliłoby wam się komunikować. Wierzyliście w fakty, a nie ma czegoś takiego jak fakt, bo wszystko się zmienia, płynie, oddycha.\n— Byliście jak ślepcy uparcie twierdzący, że świat jest czarny. Albo jak głusi próbujący udowodnić, że dźwięk jest mitycznym zjawiskiem, które nigdy nie istniało.\n— Długo trenowałaś tę formułkę? Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że traktujesz mnie bardzo protekcjonalnie. Wy to, wy tamto…\n— Widzisz? To nie ty masz takie wrażenie. To twoje ego.\n— Odpieprz się od mojego ego. Jest moim jedynym sprzymierzeńcem.\n— Wiem. Tego właśnie mnie o was uczono.\n— No dobra, pani profesor. Jak to wasze oświecenie…\n— Jak to wasze przebudzenie przekłada się na praktykę?\n— Widzę, że odpychacie od siebie nawet coś, czego sami doświadczyliście. Nie pamiętasz już, co poczułaś w wodzie?\n— Pamiętam. To było okropne.\n— Nie, nie okropne. Nowe, niezrozumiałe. Pokonałaś całe lata, żeby się do nas dostać…\n— I koci układ trawienny.\n— …twoje uśpione DNA zaczęło się aktywować w przyśpieszonym tempie. Ale musiałaś się już urodzić jako dziecko nowej ery. Dlatego cię tu ściągnęli. To właśnie robią. Znajdują takich jak ty w przeszłości i sprowadzają, żeby pomóc im się w pełni rozwinąć.\n— Kto robi? Jacy oni?\n— Opiekunowie — oznajmiła i zaraz zamilkła z poważną miną, a ja chwilę na nią patrzyłam, zanim wybuchnęłam śmiechem.\n— Kto? To jacyś tutejsi masoni?\n— Opiekunowie pilnują, żeby wolność, którą odzyskaliśmy po Przebudzeniu, nie wymknęła się spod kontroli.\n— Z całym szacunkiem dla wielmożnych Onych. Czy definicją wolności nie jest przypadkiem brak kontroli?\n— W teorii… Ale zostawmy to na razie.\n— Jak chcesz. Poznam dyrektorstwo? Zawsze chciałam jechać na jacht z tymi od New World Order.\n— Nie są tym, kim myślisz. Nie da się do nich dotrzeć. Bardzo dawno temu wycofali się ze społeczeństwa, pozbawiając się wszystkiego, co przyniosło Przebudzenie. Tylko tak mogą nad nami czuwać…\n— Aha. Czyli mam rozumieć, że to są ci dobrzy, tak?\nŁypnęła na mnie szybko, a ja czułam, co zaraz powie, więc ją ubiegłam.\n— Czekaj, rozumiem. Pojęcie zła i dobra już nie istnieje, co?\n— Nie wiem tego — przyznała. To było rozbrajająco szczere i mnie zaskoczyło. — Nie poznaliśmy odpowiedzi na wszystkie fundamentalne pytania. Dobro i zło, Bóg, geneza życia… Nie wiem, czy kiedykolwiek zrozumiemy, jak to działa. Wiemy natomiast, że jesteśmy jednym, wielkim, żywym organizmem. Granica tego, gdzie kończę się ja, a zaczynasz ty, gdzie kończysz się ty, a zaczyna słońce, gdzie kończy się słońce, a zaczyna ziarnko piasku — to iluzja. Jesteśmy jedną i tą samą energią, manifestującą się w różny sposób.\n— No taaak! — Plasnęłam się w uda, aż zapiekło. — Teraz czaję. Energia! Ludzie w moich czasach dostali świra na jej punkcie. Cały Internet srał teoriami na ten temat. Naukowcy i neodruidzi chwycili się za rączki i tańczyli w kółeczku, śpiewając o wibracjach. Jezu, w życiu bym nie pomyślała, że to się kiedyś przerodzi w taką ogromną rewolucję!\n— Co „nie”?\n— Nie pomyślałabyś.\nZastanowiłam się. Faktycznie, jeśli najwięksi wrogowie, jakimi od zawsze była nauka i wiara, dochodzą do porozumienia, to to musi się skończyć epickim, metafizycznym seksem. Zachowałam dla siebie tę refleksję. Postawa sceptyczna była moją jedyną tarczą i nie czułam się gotowa jej opuścić.\n— Czyli twierdzisz, że jestem wyjątkowa i dlatego mnie porwaliście?\n— Twoje DNA jest gotowe do aktywacji, a w swoim świecie musiałabyś czekać na to wiele, wiele lat. Pomożemy ci przez to przejść. To może być trochę… dyskomfortowe.\n— O-o. Co to znaczy?\n— Twoje ciało wyewoluuje w przyśpieszonym tempie. Zawroty głowy, wysypki, piszczenie w uszach — to wszystko skutki programowania się na wyższą częstotliwość.\n— A nie. To ja nie chcę.\n— Nie bój się. To naturalny proces.\n— I potem będę umiała zamienić się w delfina?\nZawiesiła się. Niestety lubiłam wprawiać ludzi w zakłopotanie i nie sądziłam, by mi się kiedykolwiek zmieniło.\n— Odnośnie tamtego…\n— Dzięki przebudzeniu zyskujesz kontrolę nad każdą komórką swojego ciała. Rozumiesz, że jesteś wibracją. Materia to czysta iluzja, gra świateł. Dlatego możesz przybrać dowolną postać. Już teraz w sensie fizycznym jesteś w takim samym stopniu człowiekiem co, dajmy na to, truskawką. Kiedyś ludzie automatycznie powielali wybory swoich przodków, dlatego jeśli urodziłaś się w jakiejś formie, już w niej pozostawałaś. Myślałaś, że to normalne, bo tak ci powiedzieli. Tak samo powiedzieli ci, że przez obecność grawitacji nigdy nie będziesz w stanie latać. A używając umownego języka znanej ci nauki, ciało ludzkie składa się w większości z wody. Woda paruje i unosi się w powietrzu. Każda twoja cząsteczka może to zrobić.\n— Mogę latać?!\n— Możesz latać.\n— Wreszcie jakiś przydatny news! A mogę… zamienić kamień w złoto?\n— Możesz nawet zamienić powietrze w złoto. Chociaż z ogniem jest łatwiej…\n— Dziewczyno, na Boga! Trzeba mi było powiedzieć od razu!\n— Że jestem czarodziejką!\n— W czasach uśpienia czarodziejami nazywano tych, którzy byli częściowo przebudzeni. Więc chyba tak. Jesteś czarodziejką.\nWrzasnęłam i wierzgnęłam jak źrebak. To było silniejsze ode mnie. Nie miałam już siły udawać, że mnie to nie jara. Zaczęłam biegać dokoła, nie wiedząc, czy mam sobie wyrywać włosy, czy bić się po twarzy z podniecenia.\n— Wiedziałam! Wiedziałam! Lata upokorzeń, bycia odszczepieńcem i dziwolągiem nie mogły pójść na marne… A wsadźcie se w dupę ten list z Hogwartu! Jestem czarodziejką! Wrócę i obrabuję bank! Na miotle! A potem zamienię się w wielką kałamarnicę i razem z moją nową kumpelą wodą będziemy topić turystów! A potem… Ej, Alnilala?\n— Dlaczego mam nikomu nie mówić o sama wiesz czym? Chyba mi nie powiesz, że ludzkość zdobyła te wszystkie nowe moce tylko po to, żeby je zdelegalizować? To by było bardzo po ludzkościowemu.\n— No więc…\n— Jasne. Było za pięknie.\n— Te… nowe moce, jak je określiłaś, nie są czymś, co można zdobyć. To nie jest umiejętność. Przebudzenie powinno być stanem naturalnym każdej istoty. Stanem zero. Załóżmy, że na świecie są sami niewidomi i nagle ktoś odzyskuje wzrok. Dla reszty społeczeństwa ten ktoś posiada nadprzyrodzone zdolności.\n— Był kiedyś taki film. No i co?\n— Nie wszyscy… przebudzili się w równym stopniu. Ewolucja rządzi się swoimi prawami i te prawa nie są nam do końca znane. Okazało się, że na przykład ktoś świetnie panuje nad swoją wibracją i może zmieniać kształt, ale barwy do niego nie mówią.\n— Barwy do niego… Nieważne. Kontynuuj.\n— Albo ktoś ma niezwykle silny związek z ogniem, ale nie widzi przyszłości.\n— Też mi upośledzenie. W dupach wam się poprzewracało.\n— Podejrzewamy, że nasi przodkowie właśnie dlatego wprowadzili stan uśpienia, czyli to, co było przed Przebudzeniem. Albo ktoś im go narzucił.\n— Że co, że Bóg?\n— Nie wiadomo. Ważne jest to, że nie ma równości. A równość jest wszystkim, w co wierzymy. Dlatego Opiekunowie zaproponowali, żeby każdy ograniczył się do jednego daru.\n— Dzięki temu nikt nie czuje się gorszy.\n— Brednie! Gdybym umiała latać, wisiałoby mi, że nie mogę się teleportować.\n— Wszyscy podróżnicy tak mówią. To znaczy tacy jak ty, z przeszłości. Ale potem zaczynają rozumieć. Jesteśmy czymś więcej niż rodziną. Jesteśmy jednością. Jedność nie może się dzielić na lepszą i gorszą.\n— Tylko że z tego, co rozumiem, szanowna jedność miała takie zapędy. Coś tu się nie trzyma kupy, Aniu.\n— Zrozumiesz. Kiedy się połączysz.\n— Z czym? Z kim?\n— Kiedy poczujesz, że jesteś mną, a ja tobą. To się stanie, obiecuję ci.\nPatrzyłam na nią bez przekonania. Nie byłam pewna, czy chcę się z kimkolwiek łączyć.\n— Załóżmy, że się w to bawię — zaryzykowałam. — Czy jeśli ja jestem tobą, to nie oznacza, że powinnam umieć to, co ty?\n— A czy każda myśl w twojej głowie jest idealną kopią drugiej?\n— To teraz nagle jesteśmy myślami w czyjejś głowie!\n— Próbuję ci wytłumaczyć rzeczy, których nie da się wyrazić słowami. Na dobrą sprawę nie da się ich nawet pojąć, można tylko poczuć. Próbowałaś kiedyś opisać kolor? Zimny, ciepły, jasny, ciemny… Tyle możesz powiedzieć. Ale czy te określenia oddają istotę koloru choćby w przybliżeniu?\nPrychnęłam. Nie lubię, kiedy ktoś mnie przegaduje.\n— Mogę powiedzieć, że kolor jest wesoły. Albo smutny.\n— Po pierwsze, te cechy wynikają z poprzednich, a po drugie, zarówno żółty, jak i różowy można uznać za wesołe. A to przecież zupełnie inne barwy.\n— OK, zrozumiałam. Nie krzycz na mnie.\n— Przecież nie krzyczę…\n— Wiem, ale mój mechanizm obronny potęguje brzmienie twojego głosu. Podsumujmy. Jesteście super mocnymi herosami, ale w ramach kółeczka wzajemnej adoracji wybieracie sobie jednego skilla i tak się bawicie. Twój to metamorfoza, tak?\nPobladła, a ja poczułam się pewniej.\n— Nie. Moją specjalizacją jest powietrze.\n— Powietrze? I co ci to daje? Łatwiej ci się oddycha?\n— Przyjaźń z żywiołem jest jak przyjaźń z dzikim zwierzęciem. Możesz robić z nim wszystko, na co ci pozwoli.\nDłubałam stopą w piasku, kiedy to mówiła, i nie patrzyłam na nią. Kiedy spojrzałam w miejsce, gdzie siedziała, już jej tam nie było.\n— W górze! — zawołała. Podniosłam wzrok. Alnilam unosiła się jakieś pięć metrów nade mną, a powietrze wokół niej wydawało się bardziej gęste i lekko błękitne. Wykonała delikatny ruch ręką, a ja poczułam mocniejszy podmuch i nagle oderwało mnie od ziemi. To było całkiem przyjemne, przyznaję, choć mój błędnik zaczynał wariować.\n— Zrozumiałam! — jęknęłam. — Postaw mnie z powrotem!\n— Ludzie nigdy nie zauważali powietrza, bo wydawało im się czymś neutralnym. Czymś, co im się należy. Myśleli, że jest przeźroczyste i puste, a to wielki błąd.\n— Nie zgodzę się. Tam, skąd pochodzę, powietrze na pewno nie jest przeźroczyste. I śmierdzi.\n— To, czego doświadczyłaś w morzu, to pamięć wody. Powietrze też ma pamięć. I o wiele więcej.\n— Wściekłe zjawy próbują cię teraz rozerwać na strzępy? Dlaczego tego nie widzę?\n— Woda jest najsilniejszym przekaźnikiem. Nierozerwalnie związanym z tym, co nazywasz emocjami. Na poziomie przebudzenia, na którym jesteś, najłatwiej ci się skontaktować właśnie z nią. Za to rzadko się z kimś naprawdę zaprzyjaźnia.\n— Całe szczęście. Nie wyobrażam sobie, jak to jest czuć to wszystko cały czas.\n— Tamto doświadczenie wydało ci się przerażające, dlatego że nie byłaś na nie przygotowana. I twoje podstawowe zmysły są ciągle wyostrzone. Patrzysz i słuchasz, zamiast czuć.\n— Można to jakoś przełączyć?\n— Oczywiście. Byłaś kiedyś pijana albo pod wpływem czegokolwiek?\n— Czy to jest podchwytliwe pytanie?\n— Wcale. W czasach uśpienia ludzie wprawiali się w odurzenie, żeby poczuć prawdę. To droga na skróty, która ostatecznie oddalała ich od Przebudzenia, bo znali cel, ale nie znali drogi. Przeskakiwali z jednego stanu świadomości do drugiego za szybko, nie rozumiejąc, co się z nimi dzieje. Przez to stawali się jeszcze bardziej nieczuli i otępiali. No, ale doznawali tych krótkich chwil częściowego przebudzenia i to im wystarczyło.\n— Chcesz powiedzieć, że naćpany człowiek to przebudzony człowiek?!\n— Nie. To gość w prawdziwym świecie. To ktoś, kto uchyla okno, ale im szerzej je uchyla, tym bardziej oddala się od drzwi.\n— Czyli narkotyki jednak be, mamo?\n— Jeśli masz pączek kwiatu i na siłę za wcześnie go otworzysz, zniszczysz kwiat. To samo dotyczy jaźni. — Wskazała palcem na środek czoła. Nie wytrzymałam.\n— Błagam, chyba nie zaczniesz mi teraz gadać o szyszynce? Nie zniosę tego, całe życie gardziłam teorią trzeciego oka.\nUśmiechnęła się. Wyglądała teraz jak cholerna Mona Lisa.\n— Mogę nie gadać.\n— W porządku, Ostatni Władco Wiatru. A jak te wiatropędne zdolności mają się do czary-mary w delfina?\n— Nijak. Nie powinnam tego robić. To poza moją specjalizacją.\n— O, ty mała rebeliantko. Może nawet cię polubię. Czyli nikt nie przestrzega reżimu?\n— Wszyscy go przestrzegają. I to nie jest reżim. Rozumiemy słuszność zasad.\n— Jaaasne. I co? Już od niemowlęctwa mamusia wam mówi: „Kochanie, wolno ci bawić się ogniem, ale czytać koleżance w myślach już nie, bo to nie twoja brocha”?\n— Dzieci… — Ściągnęła brwi. — Dzieci należą do innej grupy. Nie są do końca podłączone pod świadomą zbiorowość. Robią, co chcą, a potem…\n— Potem z tego wyrastają? No, to nic się nie zmieniło.\nZamilkła, a ja splotłam ręce na piersi, uśmiechnęłam się złośliwie… A potem zrobiło mi się głupio. Mój odwieczny imperatyw, by być przeciwko wszystkiemu i obśmiewać czyjeś zdanie, po raz pierwszy w życiu wydał mi się nieco nie na miejscu. Przyzwyczaiłam się, że jestem tą niemiłą, interakcje społeczne były moim najsłabszym punktem. Ilekroć ktoś próbował się do mnie zbliżyć, nadymałam się jak ta kolczasta ryba i udawałam straszniejszą, niż byłam w rzeczywistości. Pytanie tylko, po co? Pierwszy lepszy psycholog powiedziałby, że to z nieśmiałości i strachu. Wolałam odrzucać, niż być odrzucona. Ale, do jasnej cholery, są chyba chwile, kiedy można, a nawet trzeba, opuścić barykady. Schować kolce i dać się ponieść z prądem. Na przykład, kiedy przenosisz się w czasie, trafiasz do idyllicznego świata przyszłości i dyndasz sobie w powietrzu, a twój rozmówca traktuje cię jak wybrańca.\n— Sorry — burknęłam. Ledwo przecisnęło mi się to przez zęby. — Nie ogarniam, przerasta mnie to.\n— Nie szkodzi. — Rozpromieniła się. — Wiem, co czujesz.\n— A teraz użyłaś standardowego pocieszenia, czy czytasz mi w myślach?\n— Nie słyszę słów z twojej głowy, jeśli o to ci chodzi. Ale czuję cię. To kwintesencja Przebudzenia, jesteśmy połączeni. Nie dokończyłam ci o powietrzu.\n— Powietrze jest… nieskończoną bazą danych. Zawiera informacje o wszystkim, co było, jest i będzie.\n— My na to mówimy Internet.\n— Świat przypomina gigantyczną sieć. My i wszystko, co nas otacza, jesteśmy jej częścią.\n— I ty, jako panna od wiatru, możesz z niej sobie wyczytać, co ci się podoba?\n— Nie. Ale niektóre informacje mogą przeze mnie przepływać, jeśli uznają to za potrzebne.\n— Jeśli informacje uznają? Przykład poproszę.\n— Te przykłady akurat są ci dobrze znane. Nawet w czasach najgłębszego uśpienia wiedza docierała do ludzi. Nazywali to pomysłami. Wynalazkami, rozwiązaniami. Uważali, że sami coś wymyślili, ale nie da się wymyślić informacji. Przykładowo: rozniecanie ognia. Myślisz, że ktoś pocierał kamieniem o kamień tak długo, aż uzyskał iskrę?\n— Tak mi mówiono.\n— No dobrze. Ale dlaczego w ogóle zaczął pocierać kamienie?\n— Nie wiem. Dla zabawy.\n— Możliwe. Ale dlaczego?\n— Matko Boska, daj mi spokój!\n— Ten ktoś pewnego dnia obudził się, wziął dwa kamienie i zaczął się nimi bawić. Dostał sygnał, by to zrobić. Jakaś siła popchnęła go w tym kierunku.\n— To mi pachnie słynnym „eureka”.\n— To jest dokładnie to.\n— W porządku. Rozumiem, że każdego może nagle oświecić. W jaki sposób ty jesteś uprzywilejowana?\n— Ja mogę o to poprosić.\n— Prosisz i bach! Wpada ci do głowy jakiś świetny pomysł?\n— Jeśli powietrze uzna, że tak trzeba. Jak myślisz, w jaki sposób cię znaleźliśmy?\n— Ty mnie wymyśliłaś?!\n— Ktoś taki jak ja.\n— Świetnie… — Nie mogłam się powstrzymać. Musiałam zadać to pytanie: — Ej… Czy ja istnieję?\nRoześmiała się. Ja do niej na serio, a ona się roześmiała!\n— Jasne, że istniejesz. Wszystko, co jesteś w stanie sobie wyobrazić, gdzieś tam istnieje. Czasem tylko trudno to znaleźć.\nNie byłam pewna, czy jej odpowiedź mnie usatysfakcjonowała, ale wolałam nie wnikać. Alnilam sprowadziła nas z powrotem na ziemię, po czym skinęła na mnie.\n— Myślę, że na razie wystarczy — powiedziała. — Musimy iść.\n— Ale fajnie. Gdzie?\n— Jak to gdzie? Do Gniazda — wyjaśniła konspiracyjnym tonem.\nGniazdo. Jasne. Jakże oryginalnie, pomyślałam. Nie komentowałam. Nie chciałam dać jej satysfakcji.\nKiedy się wspinałyśmy, moja wyobraźnia podrzucała mi różne propozycje tego, jak może wyglądać utopijne polis. Ostatecznie wahałam się między trzema wersjami: futurystycznym miastem z latającymi samolotami, chatkami na drzewach w stylu „Władcy Pierścieni” i olbrzymim ulem. Ul wydawał się bardzo na miejscu. Miałam nadzieję, że to będzie ul. Ale kiedy w końcu pokonałyśmy wzgórze, moim oczom ukazało się coś, czego nie wygrzebałabym nawet z najciemniejszych zakamarków mózgu.\nWydmy odgradzały od plaży wielką zieloną oazę, której centralnym punktem było szmaragdowe jezioro. Nie przesadzam, naprawdę było szmaragdowe i tak czyste, że mogłam dostrzec każdą najmniejszą rybę czy kamień. Za jeziorem wznosiło się pasmo gór. Jeżeli miałam wierzyć w to, co usłyszałam, i znajdowałam się w tym samym miejscu, z którego mnie ściągnęli, to przez te kilka tysięcy lat musiało ziemią nieźle wstrząsnąć. Nie przypominam sobie takich gór w moim rodzinnym mieście. Ale co do miasta…\nNa wystających z jeziora kamiennych palisadach wznosiły się wielokształtne, kryształowe bryły. Łączyły się między sobą długimi mostami, u podstawy i w najwyższych punktach. Wszystko przypominało bardziej skomplikowaną, ażurową rzeźbę jubilera z ambicjami niż siedlisko mieszkalne. Z mostów zwisały jeszcze mniejsze bryły, również kryształowe, ale porośnięte bujną roślinnością. Część z nich była w połowie zanurzona w wodzie. Zaczęłam się zastanawiać, czy nie trafiłam do czyśćca. Nigdy, przenigdy nie pozwoliłam sobie nawet na odrobinę zachwytu czymkolwiek. A tu nagle zaatakowało mnie na widok czegoś, co z całych sił próbowałam nazwać kiczowatym i przesadzonym, ale nie byłam w stanie. Szczęka mi opadła i stałam jak wryta, gapiąc się na to kosmiczne polis i nie mogąc wydusić słowa. Alnilam podeszła i złapała mnie za rękę. Nie wyrwałam się.\n— Oto nasze Gniazdo — oznajmiła. Przyszło mi do głowy, że zaraz zacznie ze mnie szydzić, bo musiałam wyglądać jak przygłup. Ale potem przypomniałam sobie, że to by nie było w jej stylu.\n— Kto to zbudował? — spytałam w końcu, głównie po to, by przerwać ciszę.\n— Nikt — odpowiedziała. — To kryształy. Kiedy ludzie przestali im przeszkadzać, zaczęły swobodnie rosnąć. Teraz żyjemy w symbiozie. Tak jak być powinno.\n— Zawsze słyszałam, że cywilizacja to tryumf człowieka nad przyrodą. A tymczasem… Nawet nie wiem, co tymczasem. Nie rozumiem tego, przeraża mnie, chcę do domu. Proszę, nie wytrzymam. — Popatrzyłam na nią błagalnie. Dużo bym dała, żeby się teraz znaleźć w moim nudnym pokoju z plastikowymi oknami i widokiem na parking. Nie nadawałam się do tej nowej ery, byłam o tym święcie przekonana. Jak tak o tym myślałam, to wręcz nie mogli trafić gorzej. Tyle jest na świecie uduchowionych dzieciaków, artystycznych dusz, które dałyby się obedrzeć ze skóry, żeby tu trafić. Więc dlaczego wybrali mnie? Mnie, która nie ma do zaoferowania nic, prócz oślego uporu, zblazowania i paru cynicznych odzywek wątpliwej jakości.\nUświadomienie sobie, jak beznadziejna jestem, podniosło mnie trochę na duchu.\n— Pomyliliście się — burknęłam. — Szukacie kogoś, kto wam tu będzie piszczał z zachwytu, kto z uśmiechem na ustach stanie się częścią waszej disneyowskiej komuny. Jeżeli maszyna losująca wypluła wam mnie, to znaczy, że musicie odświeżyć system. I to gruntownie.\nAlnilam pokręciła głową z tym swoim tajemniczym uśmiechem, który zaczynał mnie doprowadzać do szału.\n— Jesteś niezwykła — stwierdziła. Rozwścieczyła mnie tym ostatecznie.\n— Właśnie, że nie! Jestem pospolita! Jestem najbardziej pospolitą rzeczą ze wszystkich pospolitych rzeczy na świecie!\n— Hej. Nawet gdyby to była prawda, to każde „naj” jest niezwykłe. I jedyne w swoim rodzaju.\nZatkało mnie. Nie miałam już pola manewru, musiałam się poddać. Łypnęłam na nią spode łba i wyzwałam po cichu od najgorszych. To jeszcze miałam — słowa. Brzydkie słowa. Jedną z moich ukochanych zdobyczy cywilizacji.\nZeszłyśmy nad brzeg jeziora, gdzie czekała na nas krzyżówka meduzy z poduszką z Ikei.\n— To Zeta. Pomoże nam się dostać do Truncus Cerebri.\n— Że hę?\n— To takie nasze centrum. Tam spotkasz się ze Starszyzną.\n— Starszyzna. Dlaczego zawsze musi być jakaś Starszyzna? Nie wsiądę na to coś.\nTo coś, meduzo-poducha, nie miało oczu, ale przysięgłabym, że się na mnie gapi.\n— Kto ci powiedział, że masz na nią wsiadać?


SCF 2017 CEE: Ostatnia szansa na zakup tańszej karty wstępu\nTylko do jutra przedstawiciele branży retail, którzy chcą wziąć udział Shopping Center Forum 2017 CEE Edition, mają okazję skorzystać z preferencyjnych warunków zakupu kart wstępu. Piątek jest ostatnim dniem, w którym można kupić karty wstępu po niższej cenie.\nSCF 2017 CEE Edition odbędzie się 27-28 września w Centrum Konferencyjnym Expo XXI w Warszawie. Właśnie tego dnia w jednym miejscu spotkają się wszyscy, którzy decydują o rozwoju rynku centrów handlowych w regionie CEE.\nW Forum weźmie udział 1,5 tys. uczestników i 450 sieci handlowych. Na przeszło pięć miesięcy przed Forum nie ma już prawie wolnych miejsc wystawowych.\nCodziennie kolejni deweloperzy i sieci handlowe decydują się na dołączenie do grona wystawców Shopping Center Forum. Wśród nich są już: Acteeum Gropu, AmRest, Apcoa Parking, Apsys, Atrium, Balmain, BOIG, Carrefour, CBRE, Colliers International, Cuprum Arena, C&W, ECC Real Estate, ECC, Echo Investment, Gemini Holding, GTC, Galeria Hosso, IKEA Centres, Immochan, Immofinanz, IMS, JLL, KiK, Klepierre, Knight Frank, Master Management Group, Mayland, Multi, Napollo, Neinver, New Amsterdam, PKP i wielu innych.\nJesienna edycja Forum to przestrzeń targowo-networkingowa i cześć konferencyjna poświęcona najważniejszym wyzwaniom, przed którymi stoi rynek. W tym roki filarami konferencji będą: marketing centrów handlowych, zarządzanie projektami oraz duży blok konferencyjny poświęcony analizie rozwoju rynku w regionie CEE.\nGłównym tematem rozmów będzie oczywiście komercjalizacja obiektów handlowych, ale Forum to także miejsce spotkań z dostawcami nowoczesnych technologii i usług dla centrów handlowych i sieci handlowych.\nPartnerami jesiennej edycji są: Colliers, Starbucks, CREAM i Neurohm.\nPoprzedniPark Handlowy Zakopianka sprzedany\nNastępnyThe Body Shop stawia na strategię mobile first


Czwartek z Teatrem dla Dzieci w Wilkowyjach: Kopciuszek | Tychy - Portal\nCzwartek z Teatrem dla Dzieci w Wilkowyjach: Kopciuszek\n8 kwietnia , 2019 MB Kultura, MCK\n11 kwietnia (czwartek) Klub MCK Wilkowyje (ul. Szkolna 94, Tychy-Wilkowyje) zaprasza na kolejny Czwartek z Teatrem dla Dzieci. Znana bajka o Kopciuszku zostanie opowiedziana za pomocą piaskowych ilustracji.\nZapraszamy na bardzo wyjątkowy Czwartek z Teatrem dla Dzieci w Klubie Wikowyje MCK. Znana bajka o Kopciuszku zostanie opowiedziana za pomocą piaskowych ilustracji…\nPrzez wiele dni artystki teatru piaskowej animacji Mira i Svitlana w swojej magicznej pracowni szukały środków do przekazania widzom prawdziwej bajecznej atmosfery, niesamowicie pięknej i romantycznej historii pt. ‘’Kopciuszek’’.\nWidzowie staną się świadkami bardzo rzadkiej sztuki oraz niezwykłego widowiska ,które pozostaje na długo w pamięci. Na dużym ekranie ,za pomocą światła ,piasku i cienia powstanie autorska interpretacja ulubionej bajki. Nowe spojrzenie na znaną od dawna historię ,niezrównana animacja tworzona na żywo ,zabierze widza w niezwykłą podróż do magicznego świata baśni.\nCzwartek z Teatrem dla Dzieci: Kopciuszek // Teatr Piaskowej Animacji\nBilety 5 zł, obowiązuje wcześniejsza rezerwacja miejsc.


Zero emisyjne źródło energii - Inbot.pl - katalog stron www\nZero emisyjne źródło energii\nPanele fotowoltaiczne Warszawa to zero emisyjne źródło energii. Takie panele dostępne są w firmie Fotowoltaika Robert Święs w mieście Warszawa. Koniecznie zajrzyj na stronę www firmy - kliknij w link - spójrz na wcześniejsze realizacje na panele, ogniwa fotowoltaiczne, dające zero emisyjne źródło energii. Firm Fotowoltaika Robert Święs z miasta Warszawa działa w tej branży odnawialnych źródeł energii już od ponad 12 lat oferując profesjonalne ogniwa, panele - zero emisyjne źródło energii - montaż, serwis.\nTytuł wpisu: Zero emisyjne źródło energii\nAdres witryny: www.fotowoltaikawarszawa.com\nSłowa kluczowe: fotowoltaika Warszawa, panele fotowoltaiczne Warszawa, instalacje fotowoltaiczne


Car Mechanic Simulator zadebiutował na Nintendo Switch - VG24.PL\nCar Mechanic Simulator – seria, która na PC i urządzeniach mobilnych zdobyła ponad 12 milionów graczy, wkroczyła na rynek konsolowy i jest już dostępna dla posiadaczy Nintendo Switch.\nCar Mechanic Simulator to stawiająca na realizm produkcja należąca do gatunku symulatorów.\nRozgrywka jest jednak na tyle przystępna, że nawet osoby nieznające się na motoryzacji dadzą sobie radę – wszystko dzięki intuicyjnemu sterowaniu na konsoli Nintendo Switch. Dzięki niemu gracze nie tylko łatwo wymienią zepsute części czy polakierują karoserię, ale również bezproblemowo poradzą sobie z nawigacją po dobrze wyglądającym warsztacie samochodowym.\nW kolejnych odsłonach serii Car Mechanic Simulator gracze naprawiali rozmaite pojazdy.\nTym razem czeka na nich aż 20 zróżnicowanych typów aut. W trakcie zabawy trzeba będzie zmierzyć się z usterkami m.in. w samochodach współczesnych i klasycznych, muscle carach i terenówkach. Naprawa wymaga sprawdzenia stanu pojazdu, a potem wymiany całego szeregu części, z których jest on złożony. Wszystko po to, by zdobyć renomę, nowych klientów i pieniądze.\nSamochody wymagające naszej uwagi znajdujemy w zaniedbanych stodołach.\nZanim zaczniemy jakiekolwiek naprawy, pojazdy trzeba dokładnie zbadać. Problem może dotyczyć silnika, karoserii, układu wydechowego, hamulcowego lub zawieszenia. Każdy samochód ma ponad 100 części, które można wymienić. Po wykryciu awarii należy kupić i wymienić zepsute elementy, używając do tego narzędzi, do których dostęp może wymagać wcześniejszego awansu na wyższy poziom mechanika. Po dokonaniu naprawy mechanicznej trzeba zabezpieczyć ogniska rdzy na karoserii, a następnie polakierować samochód na jeden z kilkudziesięciu dostępnych kolorów. Tak przyszykowane auto sprzedajemy z zyskiem i można brać się za kolejne zlecenie.\nZa produkcją gry stoi ECC GAMES.\nStudio deweloperskie zrzesza miłośników motoryzacji, którzy pracują aktualnie również nad grą DRIFT19 – symulatorem kierowcy driftowego. Wcześniej przygotowali natomiast Car Mechanic Simulator 2018 mobile, czyli mobilną wersję symulatora na platformy iOS i Android, który okazał się najpopularniejszą grą mobilną w portfolio wydawcy PlayWay.\nCar Mechanic Simulator jest dostępny w Nintendo eShop za 59,99 PLN.


1 na 3 wegetarian po alkoholu idzie na kebaba. Chęć zjedzenia mięsa wygrywa z silną wolą. - Bezuzyteczna.pl - Codzienna dawka wiedzy bezużytecznej.\n1 na 3 wegetarian po alkoholu idzie na kebaba. Chęć zjedzenia mięsa wygrywa z silną wolą.


outdoor.org.pl | [Skarpety] Salomon Cosmic\nGorce tyż pikne Czubik, czyli w drodze na Starobociański [10.11.2012]\nPo wstępnym porównaniu porównaniu z dotychczas użytkowanymi skarpetami typowymi, tj. dosyć grubymi trekkingowymi, w trakcie wyjazdu w Dolomity zdecydowałem się korzystać na via ferratach wyłącznie z skarpet Salomon Cosmic. Obuty byłem w buty niskie Berghaus Cuesta – lekkie, bez membrany. Połączenie okazało się znakomite, komfort stóp odczuwalnie wyższy niż w przypadku zwykłych skarpet trekkingowych i butów wysokich skórzanych. Można nawet zauważyć różnicę pomiędzy strefami wykonanymi z cienkiego i grubego materiału Jednocześnie nie zauważyłem żadnych obtarć czy odcisków, które mogły by być spowodowane używaniem cienkiej skarpety, mimo tego że często trzeba było się sporo nałazić. Skarpety były prane z dnia na dzień, schną (na oko) szybciej niż tradycyjne.\nDzięki uprzejmości sklepu Megaoutdoor.pl, wszedłem w posiadanie skarpet Salomon Cosmic Trekking. Wybór padł akurat na ten model z tego względu, że w przypadku półbutów zwykłe, grube skarpety trekkingowe okazały się niezbyt odpowiednie. Szukałem czegoś lżejszego. Oczekiwania moje są takie, żeby przy lekkiej konstrukcji buta, mającej na celu przede wszystkim odciąganie wilgoci nie zaś odporność na wilgoć, skarpeta nie „grzała” niepotrzebnie, ale jednocześnie była wystarczająco odporna na długie wycieczki i zapobiegała obtarciom.\nMoje oczekiwania zostały spełnione w taki sposób, że skarpeta uszyta została z dwóch rodzajów materiałów o różnej grubości. W miejscach newralgicznych, jak widać na zdjęciu, znajduje się materiał grubszy, podobny do tych które występują zwykle w skarpetach trekkingowych. Resztę stanowi cieńszy, miękki materiał. Wzmocnienia nie są symetryczne, co odpowiada budowie stopy, są również oznaczenia „L” i „R”. Jest szansa, że nie założę odwrotnie Skład materiałowy to w 50% polipropylen, 31% poliamid, 19% poliamid – Meryl Skinlife.\n„Under normal use these socks are guaranteed for 2 years. Please return this product to Intersocks S.r.L. with dated sales receipt and if product is faulty we will replace it”. Budzi zaufanie\n7 wrzesień 2010 r.\nPo wstępnym porównaniu porównaniu z dotychczas użytkowanymi skarpetami typowymi, tj. dosyć grubymi trekkingowymi, w trakcie wyjazdu w Dolomity zdecydowałem się korzystać na via ferratach wyłącznie z skarpet Salomon Cosmic. Obuty byłem w buty niskie Berghaus Cuesta – lekkie, bez membrany. Połączenie okazało się znakomite, komfort stóp odczuwalnie wyższy niż w przypadku zwykłych skarpet trekkingowych i butów wysokich skórzanych. Można nawet zauważyć różnicę pomiędzy strefami wykonanymi z cienkiego i grubego materiału Jednocześnie nie zauważyłem żadnych obtarć czy odcisków, które mogły by być spowodowane używaniem cienkiej skarpety, mimo tego że często trzeba było się sporo nałazić.\nNa kolejnym wyjeździe zdarzyło mi się używać skarpet Salomona wraz z wysokimi, skórzanymi butami jako podejściowych, poniżej 3000 mnpm. Tutaj już różnica mniejsza, ale efekt „strefowości” nadal odczuwalny. Buty z gore-texem niestety.\nPo kilku-kilkunastu użycia widać lekkie zmechacenie w okolicy pięty/achillesa na części grubszej – zgaduję że od prania w rękach albo buta.\nBardzo fajnie spisują się z ocieplanymi thinsulate’em butami biegowymi Rossignola. Przy temperaturze powyżej -10 stopni, przy dosyć intensywnym wysiłku w grubszych skarpetkach bym się ugotował – tutaj temperatura jest w normie. Mimo tego że buty bardzo słabo odprowadzają wilgoć na zewnątrz odcisków brak.\nPodobnie w przypadku botków thermo w butach skiturowych – cieńsza skarpeta poprawia zdecydowanie komfort termiczny w wyższych temperaturach, jednak jest to rozwiązanie nie do końca satysfakcjonujące z tego względu, że skarpety są niskie. Miałem też okazję jeździć w za małych butach tele, cieńsza skarpeta nieco łagodziła ból, ale to zupełnie inna historia\n13 kwiecień 2011 r.\nWziąłem skarpety na ostatnie dwie wycieczki – typowo krzakowe łażenie weekendowe, czyli 2,5 dnia w górach. Miało być lekko i przyjemnie, więc ciuchów na zmianę nie brałem.\nPierwsza wycieczka – połonina Bieszczad Wschodnich, temperatury od wysokich, pow. 20 stopni w słońcu, do poniżej 10 stopni rano i wieczorem, przelotne burze. Buty skórzane, ciężkie, z gtx.\nDruga wycieczka – spacerowo, z namiotem po Beskidzie Niskim. Półbuty Salomon Extend Low. Ciepło, również przelotne deszcze.\nCo ciekawe, być może dzięki mniejszej ilości „frotowego” materiału, poziom zaśmierdnięcia takich skarpet jest nieco niższy niż typowych.\n26 lipiec 2012 r.\n„Letnich” skarpet górskich mam sporo, więc wyjmuję z szafy na zmianę, tak czy inaczej używane są dosyć często. Pod względem wytrzymałości na zużycie test wypada więc pozytywnie.\nBlisko 2,5 roku używania. Myślę że czas na podsumowanie powyższych doświadczeń.\nW ostatnim sezonie skarpet używałem do niskich butów: podejściówek, rowerowych oraz biegowych. Pierwsze i trzecie mają bardzo dobrą wentylację, podejściówki są typowymi półbutami górskimi, skórzanymi. Tutaj niestety coraz bardziej przekonuję się o wyższości typowych skarpet trekkingowych, grubszych niż cosmici. Przeszkadza mi cienki materiał, mam wrażenie że słabo odprowadza wilgoć i komfort jest mniejszy niż w grubszych – wrażenie trochę podobne do tego, jakbyśmy chodzili w butach bez skarpet, oczywiście w znacznie mniejszym natężeniu. Zostawiam je więc do lepiej wentylowanych butów, gdzie spisują się zacnie. Wygląda na to, że pożyją jeszcze długo Poniżej na zdjęciach stan skarpet po w/w okresie używania:\n– kiepskie odprowadzanie wilgoci – w moim subiektywnym odczuciu\n**Zapraszamy do dyskusji na forum w temacie: [Skarpety] Salomon Cosmic


Pakiet antystresowy - recenzja LCS Lubelskie Centrum Strzeleckie, Lublin, Polska - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu LCS Lubelskie Centrum Strzeleckie\nPakiet antystresowy - LCS Lubelskie Centrum Strzeleckie\nNr 2 wśród 16 Gry i zabawy w lokalizacji Lublin\nul. Metalurgiczna 3, Lublin 20-234, Polska\n“Wszystko czego chcesz w jednym miejscu!”\nStrzelnica, sklep, serwis, świetni ludzie. Polecam, jedyne takie miejsce w Lubelskim! Na pierwszy... Przeczytaj więcej\nPierwszy kontakt z bronią w miłej i profesjonalnej atmosferze. Obsługa i jakość na najwyższym... Przeczytaj więcej\nLCS Lubelskie Centrum Strzeleckie — recenzja\nNowoczesne, dobrze usytuowane miejsce strzał w dziesiątkę na spędzenie wolnego czasu, profesjonalna obsluga i bezpieczenstwo.\nLCS Lubelskie Centrum Strzeleckie — zapytaj autora recenzji: jidel94\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Jarek C, Kierownik, LCS Lubelskie Centrum StrzeleckieOdpowiedź udzielona 16 września 2019\nDziękujemy, zapraszamy ponownie po więcej wrażeń :-)\n4 z 9 wśród 11 recenzji\nWybrałam się razem z moim anglojęzycznym chłopakiem. Szkolenie było przeprowadzone całkowicie w języku angielskim i było bardzo profesjonalne. Szeroki asortyment broni i świetna zabawa. Zdecydowanie polecam wszystkim i na pewno niejednokrotnie powrócę.\nLCS Lubelskie Centrum Strzeleckie — zapytaj autora recenzji: Katarzyna S\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Jarek C, Manager, LCS Lubelskie Centrum StrzeleckieOdpowiedź udzielona 12 września 2019\nBardzo cieszymy się, że miło spędziliście u nas czas. Dziękujemy i zapraszamy ponownie!\nMiejsce świetnie przygotowane, prowadzący to ludzie z pasją, którzy posiadają bogate doświadczenie w tym kierunku. Możliwość strzelania z różnych jednostek broni.\nMiejsce godne polecenia zarówno dla początkujących w strzelectwie jak i dla doświadczonych osób.\nLCS Lubelskie Centrum Strzeleckie — zapytaj autora recenzji: Papryk007\nDziękujemy, super że Ci się u nas podobało! :-)\nWszystko fajnie, dobrze spedzony czas. Byliśmy pierwszy raz, własciciel wszystko pokazal co i jak. Polecam dobra zabawa\nLCS Lubelskie Centrum Strzeleckie — zapytaj autora recenzji: Michal G\n3 Dziękujemy, Michal G\nDziękujemy Michale i cieszymy się, że podobało się. Zapraszamy po więcej wrażeń!\nStrzelnica bardzo duża, dużo torów do strzelania, wielki plus za elektryczne tarczociagi. Bardzo duży wybór broni, od małych pistoletów po strzelby i karabiny. Bardzo dobra kawa na recepcji. Polecam.\nLCS Lubelskie Centrum Strzeleckie — zapytaj autora recenzji: Jakub W\nDziękujemy i zapraszamy ponownie. Nowej broni i atrakcji cały czas przybywa a kawa niezmiennie dobra :-)\nLCS Lubelskie Centrum Strzeleckie — zapytaj autora recenzji: MattCh223\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Jarek C, Kierownik, LCS Lubelskie Centrum StrzeleckieOdpowiedź udzielona 13 września 2019


Blum - wysuwany podest Space Step, szuflada - dystrybutor Drew-Trans II\nStrona główna Meblarstwo Blum Rozwiązania do szafek Space Step\nSpace Step od Blum\nSpace Step łączy w sobie wiele funkcjonalności. Najprościej mówiąc, to ukryta w cokole szuflada wyposażona w wysuwany blat, który służy jako stabilny podest. Jest na tyle wytrzymały, że może na niego stanąć dziecko, nastolatek czy osoba dorosła i bez problemu dosięgnąć do zawartości wysoko zawieszonych szafek.\nBlum Space Step dla młodszych i starszych\nSpace Step daje większą swobodę w projektowanie mebli w kuchni, przedpokoju, łazience, garderobie, biurze czy w innym pomieszczeniu. Potrzebujesz więcej miejsca do przechowania? Zastanawiasz się nad wysokimi szafkami? Może właśnie pomyślałeś: Ale przecież do nich nie dosięgnę! Będę musiał/ła korzystać z dostawionego podestu, stołka czy krzesła. To będzie niewygodne.\nMasz rację! Wchodzenie na przysuwany do mebli podest jest niepraktyczne, a korzystanie z chybotliwego stołka może być niebezpieczne szczególnie dla osób starszych czy dzieci. Pewnie tak samo pomyśleli inżynierowie w Blum, którzy zaprojektowali Space Step.\nKorzystanie ze Spece Step\nBlum Space Step jest montowane nad samą podłogę, czyli tam, gdzie zazwyczaj znajduje się cokół mebli. To miejsce często zupełnie niewykorzystane. A szkoda! Cokół zamieniony na Space Step tworzy dodatkowe miejsce do przechowywania potrzebnych rzeczy.\nPo wysunięciu Blum Space Step staje się nie tylko schowkiem, ale też wytrzymałym i stabilnym podestem. Wystarczy na niego stanąć, aby bez problemu wyjąć potrzebną rzecz z najwyższej szafki.\nZalety Blum Space Step\npodest wysuwany jest tylko, gdy jest potrzebny,\nprzy obciążeniu wynoszącym min. 8 kg podest automatycznie się obniża i blokuje przesunięcie,\nSpace Step może być łączony z wszystkimi szufladami i prowadnicami Blum,\notwieranie wspierane mechanicznie przez Tip-On lub Tip-On Blumotion lub elektrycznie przez Servo-Drive,\nciche i delikatne zamykanie z Blumotion,\nSpace Step dostępny jest w trzech wariantach cokołów – styczny (wysunięty na równo z szafkami/szufladami); z cofnięciem i niskim cokołem; z cofnięciem.\nSystem Space Step od Blum pozwala na wygodne korzystanie z mebli zarówno młodszym, jak i starszym członkom rodziny.


Poznaj nasz salon - salon perfect look\nHome » Auto-Moto » Transport » Poznaj nasz salon\nDodane: 2020-03-11 :: Kategoria: Auto-Moto / Transport\nInteresują Cię samochody firmy Dacia? Doskonale, to bardzo dobre auta, które od bardzo dawna rewelacyjnie wychodzą naprzeciw oczekiwaniom nieustannie zmieniającego się rynku. Dołącz do grupy klientów naszych salonów i poznaj niezwykłe możliwości. Poznaj nas i dowiedz się, ile może zagwarantować Ci nasz Dacia salon. Warszawa to rewelacyjne miejsce, które od bardzo dawna cieszy się szczególną popularnością. Obiecamy Ci najwyższe zadowolenie już teraz. Dowiedz się, ile może zaoferować Ci nasza najlepsza Dacia. To rewelacyjne auto. Szczególnie Dacia Duster. Już teraz odwiedź nasz najlepszy Dacia Salon. Warszawa to rewelacyjne miejsce, które od bardzo wielu lat sprawdza się do naprawdę wielu zadań. Gwarantujemy szczególne zainteresowanie z naszych najlepszych elementów.


W projekcie wzięło udział kilkudziesięciu artystów.\nSzczecin na rapowej mapie kraju obecny jest niemalże od samych początków hip hopu w Polsce. Po raz kolejny szczecińscy raperzy organizują się, by wspólnie zrealizować projekt, który przejdzie do legendy tego miasta i nie tylko. Krążek wydany został nakładem Wiadomo-Label, a co ciekawsze, promowany jest najdłuższym teledyskiem w historii hip-hopu!\nFilop Wiadomo Films\nMajor SPZ robi „YMC YMC”\nMajor SPZ: „Tu się żyje całą noc, po imprezie boli nos”\nSzczecińscy dukacze obciągnęli najdłuższego kutasa w Polsce\nW TYM SAMYM CZASIE WIEPRZU ZBIERA 50K NA KLIP KTÓRY TRWAŁBY MAX 10 MINUT.\nSram na twoja stara\nRaczej twoja matka obciagnela 50 szczecinskich kutasow.\nOni tak nie zrobili ale widać że ty w tej dziedzinie bijesz rekordy\nNa klipie nie ma Soboty co jest dla niego już poniżeniem po całości. Gość pracował latami i stracił wszystko w jedną chwilę. Teraz puszcza filmiki jak siedzi z nie jakim czapką, który mówi że to afera koperkowa. Nie to nie jest afera koperkowa bo skoro ktoś śpiewa cała karierę żeby Jebac policję i później przyznaje się od kogo i za ile kupował narkotyki to jest po prostu kłamcą. Ten czapka też nie wiadomo jakim jest gościem- siedział w więzieniu i tyle. Tak jest droga młodzieży- nie patrzcie na nich i nie podążajcie tą drogą. Upadek po całości- niedługo Sobotę zobaczymy na remontach w Norwegii. Reszta klipu też śmieszna napinka. Ot rap z ulicy dla ulicy a później panowie kończą jak Sobota gdy policja mocniej przyciśnie. Jeszcze początek klipu krecony na cmentarzu to jest dno. Przesłuchane ale nie ma czym się jarać- wybierz dobro skup się na swoim rozwoju i choćby nie wiem jak ciężko było zmierzaj do celu.\nReply to Znający prawdę- SZCZECIN\nW takim wypadku to można powiedzieć że to też jest poniżenie dla Łony, bo jeżeli chodzi o szczeciński rap, to jest on czołowym przedstawicielem tego miasta. Tym bardziej że też sam kiedyś brał udział w utworze promującym mixtape Soboty.\nB1lą jakoe ponizenie dla Łony. Zaszczyt bo on ich wciąga dupą\nPrzeczytaj, proszę, OP w całości. Wtedy zrozumiesz kontekst.\nciekawe połączenie, tylko ten typ na zdjęciu z podziarganą mordą odstrasza xd\nRena ma najtwardsze jaja spośród tych fajfusów.\nrena z tych cweli najlepsza\nReply to rumunski powiernik\nCię w dupe walił cwel\nA gdzie Lord Kruszwil i Kamerzysta to tez sa raperzy ze Szczecina i robia wiecej wyswietlen jednym odcinkiem niz cala ta wasza 50min orgia\nReply to CCCPaluch\nCi idioci to nie raperzy, ten kruszwil disco polo,a srametzysta pierdol bez sensu w mikrofon\nA gdzie Czapka do chuja? Bez niego nawet nie sprawdzam!\nNIE JESTEM ŻADNYM FANEM JONGMENA ALE WAS KURWA WSZYSTKICH WYJAŚNIŁ W TYM SZCZECINKU.\ngdzie wyjaśnił? Na instagramie hah\nNo to już wiem czemu Wini to rzucil w pizdu…\nA KTÓRY TO Z NICH RAPER?\nA Soboty nie ma.\nJak SOBOTA to pewnie w Lidlu.. WYDAJE kolejnego grosika…\nTak właśnie koledzy postepuje prawdziwa #p0lka a ja jak ten #przegryw latalem za nią bo myślałem ze mogę na coś liczyć. Fajnie że ten temat jest poruszany na wykopie bo wielu mlodych mężczyzn wychowywana jest w przekonaniu ze kobiety to księżniczki i każdej trzeba pomagać. Otóż nie, pomagasz tylko: swojej kobiecie, mamie, siostrze i that’s all. No może jeszcze od czasu do czasu możesz pomóc jakiejś cioci która ma mieszanie własnościowe i jest szansa że je na Ciebie zapisze.\nOd polaka do prostak\nReply to p0lkaSZMATA\nTwoja mamusia Polka, to szmata kolego. Wiemy juz wszyscy. Niee wklejaj tego ze schowka cymbale wszedzie.\nJebac tego cwela\nKurwa cioto kopiujecie te wszystkie story na wszystkich stronach ale cza być cwelem. Huj ci do mordy cweluchu jebac wykop stara Cię dupi gumowym na pasku


3M™ Petrifilm™ płytka do ekspresowego zliczania bakterii Salmonella 6537, 200 w kasetce | 3M Polska\n3M™ Petrifilm™ płytka do ekspresowego zliczania bakterii Salmonella 6537, 200 w kasetce\nWykorzystuje wygodę i wydajność platformy płytek 3M™ Petrifilm™ aby dostarczyć test wszystko w jednym oraz metodę potwierdzenia biochemicznego.\nPłytka zapewnia przypuszczalne dodatnie wyniki w kierunku Salmonella już po 40 godzinach przy niskim tle, żywności przetworzonej i po 48 godzinach przy wysokim tle, żywności nieprzetworzonej.\nDysk potwierdzający łatwo dodaje się do płytki w celu potwierdzenia biochemicznego, wyniki w 4-5 godzin.\nTylko jedno wzbogacenie w przypadku przetworzonej żywności o niskiej wartości tła.\n3M™ Petrifilm™ Salmonella Express Plate to gotowa na przyjęcie próbki pożywka do detekcji Salmonella.