ocena bloga: her-infinity.blogspot.com - Wspólnymi Siłami\n ocena bloga: her-infinity.blogspot.com\nnapisane przez Hiroki dnia 12.7.16 12 – komentarze\nAdres: Her infinity\nTematyka: fantasy, romans\nW tym odcinku: gałki oczne chodzące po omacku, średniowiecze XVII wieku i siekanie mieczem demonów – a zarazem ciekawa historia o odkrywaniu własnej tożsamości na granicy dwóch światów. Zapraszam!\nPIERWSZE WRAŻENIE, SZABLON, ZAKŁADKI\nNiebanalny adres po angielsku, krótki i wpadający w pamięć, do tego ciekawy, łaciński tytuł. Na tę chwilę trudno mi się domyślić, o czym będzie opowiadanie, ale moje odczucia są jak najbardziej pozytywne. Jest to również zasługa szablonu, który od razu mnie zauroczył. Mroczny, ale nienachalny i od razu wprowadzający w klimat. Fonty są dobrze dobrane – takie same w treści postów i w cytacie na nagłówku (nawiasem mówiąc, nie podałaś jego autora, P. C. Cast). Jest nawet favikona. Jedyne, do czego bym się przyczepiła, to kolorystyka. Teochę gryzie mnie to połączenie różowych i pomarańczowych akcentów, zwłaszcza że reszta jest dosyć stonowana.\nOgółem posty są czytelne i schludne. Tekst jest zawsze wyjustowany, na pierwszy rzut oka nie widzę też w dialogach wszechobecnych w blogosferze dywizów. Trochę gorzej jest z regularnymi wcięciami akapitowymi. Widać, że potrafisz je ustawiać, ale co jakiś czas wkrada Ci się za duży odstęp.\nZakładek nie jest ani za dużo, ani za mało. Czy nie lepiej by było w „O blogu” ustawić taką samą wielkość tekstu jak w pozostałych postach? Mylące są też dwa rodzaje wcięć akapitowych. Domyślam się, że chciałaś zaznaczyć różnicę pomiędzy tytułami poszczególnych części (Zapowiedź, O mnie, Szablon) a dokładniejszym opisem, ale tutaj naprawdę wystarczy zwykły enter. Jeśli Ci zależy na dokładniejszym rozróżnieniu, możesz po prostu pogrubić czcionkę albo zmienić jej kolor, żeby uzyskać efekt podobny do tego w „Linkach”.\nBlog "stoi" już około dwa lata. – Około dwóch lat. Poza tym użyłaś cudzysłowu amerykańskiego (" ") zamiast polskiego („ ”) – żeby go otworzyć, wciskasz lewy Alt i 0132 na klawiaturze numerycznej (tej z prawej), a żeby zamknąć, Alt i 0148.\nZaktualizuj, kto jest autorem szablonu.\nNa dzień dobry mamy refleksję dotyczącą znaczenia snów. Oryginalnością nie grzeszy, ale jako początkowy akapit ujdzie, a nawet zaintryguje. Bez przeczytania zwiastunu bloga jednak bym się zgubiła. To stamtąd wiem, że problemem głównej bohaterki są zbyt realistyczne sny. Brakuje trochę tej informacji w prologu. Emma (protagonistka) zastanawia się, co jest prawdą, a co fikcją. Ale o co jej chodzi? Mieszają jej się wydarzenia ze snów i z jawy? A może może nie wie, które elementy jej snów są wytworem umysłu, a które ukazują rzeczywiste wydarzenia?\nwróżby o nadchodzącej przyszłości – pleonazm.\nCiężko było zgodzić się z którąkolwiek z teorii, więc po części wierzyłam w obie. – Nie wierzyłam w żadną, więc wierzyłam w obie.\nCzasem traciłam poczucie rzeczywistości, na rzecz nieprawdziwych obrazów. – Zbędny przecinek.\nKażdej nocy odczuwałam to, co ona, piękna nieznajoma. – Zdanie w kontekście brzmi dziwnie, a przekazuje nam bardzo ważną informację. Co powiesz na: odczuwałam to, co owa piękna nieznajoma? Albo: mogłam odczuwać jej emocje, jak gdyby były moimi własnymi?\nKim była? Dlaczego wciąż mi się pojawiała? – Ee… Dlaczego wciąż mi się śniła? Dlaczego wciąż pojawiała się w moich snach?\nDzieliłam jej obawy, miłość i gniew, za a dnia przed oczami stawał mi [...] – a za.\nKolejny sen przeraził mnie w równym stopniu, co pozostałe. – Czyli obraz kobiety i mężczyzny powtarza jej się co noc, a teraz wyjątkowo śni jej się coś nowego, ale z tą samą kobietą w roli głównej? Czy też ma dwa rodzaje powtarzających się snów? Doprecyzuj. [edit: Po pierwszym rozdziale dochodzę do wniosku, że Emmie po prostu śnią się różne momenty życia Pandory – może to być posiedzenie spiskowców, może być seks; tymczasem w prologu miałam wrażenie, że obraz splecionych ciał kobiety i mężczyzny jest raczej symboliczny, zwłaszcza, że mówisz o snach jako o zwiastunie – to trochę mylące]. Poza tym pozostałe sny ją przerażały? Nie było o tym wcześniej mowy.\nZnów scaliłyśmy się w jedność – Udziwnione. Napisz po prostu, że patrzyła na świat z jej perspektywy. Scaliłyśmy się w jedność brzmi całkiem ciekawie (choć dwuznacznie), ale nie nadaje się zdanie wprowadzające kolejny sen.\nOkay, jestem trochę skonfundowana. Czyli główna bohaterka widzi świat oczami Pandory? Na początku zrozumiałam, że obserwuje ją z zewnątrz i w jakiś sposób ma dostęp do jej uczuć:\nWizerunki tajemniczej kobiety i przerażającego mężczyzny o atramentowych oczach oraz ich nagie ciała złączone w jedno. – Jeśli miałabym sen z perspektywy tej kobiety, to na pewno nie zaczęłabym jego opisu takim zdaniem. Zwłaszcza że zaraz potem przedstawiasz jej wygląd, szczególnie podkreślając oczy. No dobra, dobra, widzę, wizje kobiety stają przed oczami bohaterki w ciągu dnia. Ale raz, że jest to mylące (musiałam przeczytać fragment kilkakrotnie, żeby zrozumieć, o co chodzi), a dwa – skąd Emma wie, że babka z jej wizji i babka ze snu to ta sama osoba? Wątek wizji zostaje zresztą później zupełnie porzucony. Mam wrażenie, że dodałaś go tylko po to, by przemycić wygląd postaci.\nWszyscy siedzieliśmy przy długim stole z ciemnego, grubego drewna. – Według Wikipedii, termin „grube drewno” oznacza drewno opałowe pozyskiwane z lasów. Zakładam, że chodziło Ci o grubo ciosany stół.\nzarówno mężczyźni [przecinek] jak i kobiety\n— Pandoro — odezwał się mężczyzna siedzący naprzeciw. - Skup się [...] – dywiz.\nmoje usta automatycznie się otworzyły – tu musisz podkreślić, do kogo należą usta, bo mamy do czynienia z nietypową sytuacją. Zazwyczaj nasze ciało nie zaczyna mówić bez udziału woli.\n— To mnie właśnie martwi — mruknął wojownik. [enter] Kiedy nie musiałam [...] – Reszta akapitu nie dotyczy już wypowiedzi wojownika.\nNie były to zbroje, więc raczej nie należeli do czyiś strażników – czyichś.\nOdzienia przypominały lekkie szaty – „odzienie” nie ma liczby mnogiej. Poza tym odzienie przypominało szaty? Rozumiem, jakby miało przypominać szaty dzienne starożytnych Rzymian – ale ubranie przypominające ubranie?\nKtóry mógł być obecnie rok? – Fajnie, że bohaterka od razu zakłada, iż świat, w którym się znalazła we śnie, musiał kiedyś istnieć. Fajnie też, że z góry uznaje Pandorę za tę złą, nie wiedząc praktycznie nic o konflikcie, do którego trafiła. Od razu chce ostrzec resztę przed jej kłamstwem. Niech zgadnę, potem Emma zgodzi się z motywacjami zdrajczyni, stanie po jej stronie i wszystko cudownie nie będzie czarno-białe, jak nam to już zresztą podpowiada cytat po lewej.\nmimo wszystko będąc wdzięczną za tyle szczegółów – wdzięczna (zobacz: „była wdzięczna za poświęcony jej czas” vs „była wdzięczną osobą, gdyż tak ją wychowano”). Forma, którą zastosowałaś, rzeczywiście kiedyś występowała, ale jest już przestarzała i, o ile celowo nie archaizujesz języka, nie uważa jej się za poprawną.\nCzy byłam zdrajczynią, bojąc się o życie wrogów? – Lepiej: Czy fakt, iż bałam się o życie wrogów, oznaczał, że Pandora była zdrajczynią? Bohaterka jeszcze nie wie, czy jej podejrzenia o zdradę są słuszne. W ogóle niezła schiza z tym, że Emma równolegle odczuwa i swoje emocje, i Pandory. Zresztą odczuwa to trochę za dużo powiedziane. Niby używasz zasady show, don’t tell, ale nadal mi czegoś brakuje. Napiszę o tym więcej w osobnym punkcie.\n— Nie są tacy głupi — znów się odezwałam, zakładając sobie nogę na nogę. - Powinniśmy zastawić na nich pułapkę w Liboume. – Dywiz plus zbędne „sobie”.\nPodświadomie czułam, że kłamałam. – Jak można czuć coś podświadomie i świadomie to skomentować? Może lepiej „podskórnie”? Hashtag: zalety narracji pierwszoosobowej.\nKobieta, w której tkwiłam, chciała, by uciekinierzy mogli bez szwanku się stąd oddalić. Dlaczego to zrobiła? Kim więc była ta cała Pandora, która prześladowała mnie każdej nocy? – Zbędne „więc”. No i to całe „tkwiłam”. Brzmi komicznie. Może: kobieta, której oczami obserwowałam tę scenę? Najlepiej jednak w ogóle pozbyć się tego wtrącenia. Już wiemy, że nasza bohaterka jest uwięziona w ciele Pandory i nie trzeba tego powtarzać. Dlaczego zrobiła co? Dlaczego chciała? Bo to właśnie sugeruje składnia, a „chcenie” nie oznacza czynności, lecz jedynie jej zamiar. Może lepiej: dlaczego ich do tego namawiała?\nNotre Damme – Notre Dame.\nNic szczególnego nie zapadło mi w pamięć – ale wiem, że w 1632 Ludwikowi XIII zostało jedenaście lat życia? To się nazywa być skromnym kujonem. I znowu, chociaż to tylko sen, bohaterka zakłada, że spiskowcy nie są w stanie zabić króla, bo ten umarł w innym roku.\nZastanawia mnie w jakim języku mówią postaci ze snu i czy jest to język naszej bohaterki. Mam nadzieję, że sprawa wyklaruje się w następnych rozdziałach.\ngardło mi się skurczyło i zaczęłam się dusić. – Następnie skurczył mi się nos. Zrobił się taki maleńki, że ledwo mogłam go wyczuć palcami. Nagle straciłam równowagę – to zaczęła się kurczyć moja prawa noga! A tak serio: gardło mi się ścisnęło.\nOczy błądziły po omacku, błagając o pomoc, ta jednak nie nadeszła. – Mam ochotę wydrukować to zdanie i powiesić w ramce. Liczę, że widzisz, o co mi chodzi. Oczy nie mogą błądzić po omacku, tak samo jak nie mogą błagać (ewentualnie można błagać oczami lub błądzić wzrokiem). O, nawet zajrzałam do Słownika Języka Polskiego, proszę Cię bardzo: „po omacku — nic nie widząc, kierując się dotykiem”.\n— Zasypianie na zajęcia nie sprawi, że szybciej ukończysz szkołę — mruknęła i spojrzała na mnie karcąco.\nZaspałaś do szkoły! Jesteś taka sama jak twój ojciec! [parafraza] – To miał być element komiczny, czy tylko tak wyszło?\nPotem masz akapit zaczynający się od słów „żadne z nas nie zamierzało” (pozwolę sobie już nie kopiować całości). I teraz tak – w wypowiedzi matki masz aż trzy noty odautorskie. Raz, że jest to mało czytelne, a dwa – takie dokładne, pięciozdaniowe spostrzeżenia narratora w ogóle nie powinny się znaleźć w komentarzu wtrąconym do dialogu. Oddziel po prostu fragment „Rodzicielka [...] szkoły” enterami.\ndodała, patrząc na mnie oskarżycielsko – trzeci raz ten sam błąd. Patrzy oskarżycielsko/karcąco, ale gdzie, w sufit? Wiem, że panuje moda na wyrzucanie „zbędnych” słów, ale czasami brzmi to po prostu bezsensownie.\nChciałabym móc budzić się tak jak Emma. Nie być rozespaną, nie ziewać, nie potrzebować wypić szklanki wody albo pobiec do łazienki, tylko pięć sekund po obudzeniu się rzucać ripostami.\nnie zamierzając zostawić mnie choć na chwilę samą – samej (tak jak „zostaw mnie samą”, ale „nie zostawiaj mnie samej”).\nCoś Ci pauzy świrują:\nProtagonistka porównuje podenerwowaną brakiem alimentów matkę do rozwydrzonej nastolatki? Srsly?\nOd razu przypomina mi się protekcjonalność, z jaką traktowała matkę Bella Swan. Hmm… Wątek rozbitej rodziny na razie jest dość sztampowy, ale ma potencjał. Liczę na rozwinięcie w dalszych rozdziałach. A może to ma być karykatura?\nKobieta na chwilę odwzajemniła mój uścisk, lecz po chwili wrócił jej destrukcyjny nastrój. – Powtórzenie.\nPrzyjaciółka Emmy nazywa się Marcy czy Marsy? Bo piszesz raz tak, raz tak.\nPamiętam go jako człowieka o bardzo specyficznym spojrzeniu na świat. – Zapamiętałam. Piszesz w czasie przeszłym.\nNigdy nie należałam do popularnych osób. Nigdy zresztą się nimi nie interesowałam. – Powtórzenie.\nRozmowa z przyjaciółką i kolejna wypowiedź z aż trzema wtrąceniami narratora. Potraktuj „skinęłam potakująco” jako odpowiedź Emmy i wstaw do osobnego wiersza.\npotulnie czekałyśmy na nauczycielkę. Sekundy wydawały się być wiecznością. – Borze liściasty, czym ta nauczycielka je zastraszyła, że czekały potulnie? Zastanawiam się, czy zdanie miało mieć wydźwięk ironiczny, bo tego nie czuć. I po co takie dramatyczne frazy podczas oczekiwania na zwykłą lekcję? Zachowaj je na inną okazję. Potrzebujesz kontrastu pomiędzy normalnym, spokojnym życiem, a niezwykłymi wydarzeniami, których bohaterka ma jeszcze przecież ujrzeć wiele. Jeśli będziesz trzymać czytelnika w napięciu non stop, nawet przy takich błahostkach, to szybko się znudzi.\ntrzymała kubek z parującą kawą. W tamtej chwili oddałabym wszystko za kilka łyków kawy – powtórzenie.\nWprawdzie omawialiśmy wojnę secesyjną, ja jednak uwielbiałam historię. – Nie trawię tego zdania. Może: uwielbiałam historię i mojego entuzjazmu nie ostudził nawet zazwyczaj nielubiany przez uczniów temat wojny secesyjnej.\nTym razem nie zamierzałam odpuścić – bo ostatnio odpuściłam. Wait… kiedy?\nW końcówce prologu nareszcie pojawiło się imię protagonistki! Już myślałam, że będę musiała czekać do pierwszego rozdziału. Fajnie, jakby udało Ci się wcisnąć je trochę wcześniej.\nNie rozumiem jednego. Dlaczego Emma, skoro tak jej zależy na zdobyciu informacji o siedemnastowiecznej Francji, najpierw idzie do nauczycielki, zamiast w ślad za Bellą Swan przeszukać internet? Albo chociaż bibliotekę? Zresztą ja na jej miejscu przede wszystkim znalazłabym jakąś naukową rozprawę o zaburzeniach snu, nie o historii. Skoro bohaterka ma problem z rozróżnianiem rzeczywistości od fikcji, pokaż to. Niech zastanawia się trochę dłużej, niech trochę błądzi, zamiast od razu wpaść na właściwy trop. Z kolei sam pomysł umieszczenia części akcji w dawnej Francji bardzo mi się podoba. Masz pole do popisu, jeśli chodzi o research, i klimat też zapowiada się niezły.\nMuszę zdobyć chociaż szczątkowe informacje. Chcę być przygotowana na to, co ujrzę. – Musiałam i chciałam! Nie możesz mieszać czasów!\nA miałam ujrzeć jeszcze wiele. Ach, te dramatyczne zakończenia!\nO zgrozo, wita mnie trzydziestoośmiolinijkowy akapit (!). Zaraz go sobie podzielimy, nie pozwolę Ci tego tak zostawić.\nPandora i ja szłyśmy wąskim, spowitym w mroku korytarzem. Byłyśmy wewnątrz jakiegoś starego i bardzo szykownie umeblowanego domu. Na ścianach wisiały liczne portrety i świece w metalowych kandelabrach. – Mamy pomieszczenie, które jest jednocześnie spowite w mroku i na tyle rozświetlone, że możemy dostrzec portrety, złote bransolety i rodzaj drewna, z którego zrobione są drzwi. Jakoś ciężko mi to sobie wyobrazić. Właśnie – zdanie o zatrzymaniu się przed drzwiami możesz spokojnie dać do nowej linijki.\noddech przyspieszył, a serce za chwilę jakby miało wyskoczyć z piersi. – Z komentarzy dowiaduję się, że to zdanie było już wcześniej poprawiane, ale mimo to nadal zgrzyta. Serce biło szybko, jakby miało za chwilę wyskoczyć z piersi. Nie brzmi lepiej?\nNacisnęłyśmy na posrebrzaną klamkę i naszym oczom ukazała się przestronna sypialnia. – Zbędne „na”.\nPo prawo, przy ścianie – na prawo. „Po prawej” też by mogło być, ale wtedy masz powtórzenie.\nPo drugiej stronie drewniana szafa i rozpalony kominek. – Na górze róże, na dole fiołki. Zastosowanie równoważnika zdania w celu uniknięcia powtórzenia nie jest rozwiązaniem. No, ale za to (żeby już nie skupiać się na czystym nitpickingu) bardzo mi się podoba efekt, jaki uzyskałaś, pisząc w pierwszej osobie liczby mnogiej.\nScena seksów nie zwalnia Cię z klikania co jakiś czas entera. Zresztą Dagon przed chwilą ledwo co uniknął złapania/zabicia, prawda? Tymczasem jedyną emocją, pojawiającą w pierwszych akapitach (ekhm… akapicie), jest pożądanie. Mam wrażenie, jakby to była erotyka dla samej erotyki. Żadnych łez radości, ulgi, nic?... Dobra, scena pod tytułem „martwiłam się o ciebie” pojawia się, ale ździebko późno i jest strasznie krótka. – Kocham cię – Gdyby cię złapali… – Ale się udało. Koniec. On właśnie uniknął jakiegoś strasznego losu, a ona streszcza swoją troskę w jednej, dwuzdaniowej wypowiedzi. Srsly? Okay, rozumiem, że niektórzy wolą działać niż mówić. Najlepiej wpakować się uratowanemu do łóżka.\nSama scena 18+ nie jest zła, nie wypatrzyłam żadnych rażących, typowo opkowych błędów. Nie wiem, co robi zaraz na początku pierwszego rozdziału (a walnijmy sobie trochę erotyki, będzie cool i dojrzale, i wgl), ale niech Ci będzie. Trochę mnie przeraża cała sytuacja. Mamy parę, Pandorę i Dagona, oraz znajdującą się cały czas w ciele kobiety piętnastoletnią Emmę. Boję się, co będzie dalej.\nTeraz tak – dialog. Nie musisz za każdym razem określać, kto co powiedział, zwłaszcza że tutaj rozmawiają ze sobą tylko dwie osoby. Na dłuższą metę dodawanie „powiedział”, „rzucił”, „szepnął” po wszystkich wypowiedziach jest bardzo frustrujące. Czytelnik naprawdę sam się domyśli, o kogo chodzi.\n— Dagon! — krzyknęłam z desperacją w głosie, otwierając oczy. Enter.\nZ otępiałym spojrzeniem odsunęłam kołdrę – piszesz w narracji pierwszoosobowej. Skąd bohaterka wie, jakie było jej spojrzenie? Możesz napisać, że była/czuła się otępiała. Pamiętaj, że opisujesz świat widziany jej oczami, narrator nie jest wszechwiedzący.\nMimo że jeszcze nikt nie pozbawił mnie dziewictwa, poprzedni sen był tak realny, iż zaczęłam powątpiewać. – Nie poprzedni sen, tylko ten. I zaczęłam powątpiewać w co?\nEmma jedzie sobie autobusem i, jak przystało na wiek gimbazjalny, rozmyśla o swoich erotycznych snach.\nBył taki dojrzały i tajemniczy. Proszę, skasuj to zdanie. Proszę.\nStarałam się skupić na myślach o nadchodzących egzaminach – niepotrzebne komplikowanie. „Starałam się skupić na nadchodzących egzaminach” i tyle. Podoba mi się za to, jak opisujesz roztargnienie dziewczyny. Widać, że naprawdę przejmuje się tymi snami.\nZupełne odwzorowanie idealnego faceta, którego można spotkać w romantycznych książkach dla nastolatek. Po ponownym przeanalizowaniu faktu, który odkryłam, znów zwątpiłam w to, jakoby Dagon miał naprawdę egzystować. – Jakiż to fakt ona odkryła? Aa, że niby przypominał postać z książki? Naprawdę ładną chwilę zajęło mi zrozumienie sensu zdania. Oj, szczwany ten język polski…\nTym razem nie doszukała się podkrążonych oczu. Jedynie zniesmaczony wyraz twarzy. – Zniesmaczonego wyrazu. Albo: Widziała jedynie mój zmiesmaczony wyraz twarzy.\n— Myślałaś, że nie zauważę? [mówi Marsy na widok Emmy]. – Czy tylko ja jestem taka tępa, że nie wiem, czego dotyczy pytanie? Chyba że… nie, no chyba nie… chyba że nasza bohaterka oczekiwała, iż Marsy będzie sprawdzać, czy ma cienie pod oczami. I teraz zwraca przyjaciółce uwagę, że ta się jej przygląda. Ough... No i mam rozkminę, czy to świat się kręci wokół Emmy, czy też Marsy jest nadopiekuńcza.\nKobieta kontynuowała temat o wojnie secesyjnej, a mówiła to z taką pasją i oddaniem, że błyskawicznie uległam jej słowom i [przecinek] dzięki wyobraźni, przeniosłam się w przeszłość. – Mówiła o tym.\nNa mojej twarzy wykwitł uśmiech, a pani Fitz odpowiedziała mi tym samym gestem. – Uśmiech to nie gest. No i znowu problem z narracją pierwszoosobową. „Na mojej twarzy wykwitł uśmiech” brzmi, nomen omen, kwieciście, ale jestem pewna, że Emma w swoich myślach ujęłaby to dużo prościej.\n— Bardzo pani dziękuję — powiedziałam i wyszłam z sali. Enter.\nPora na jakże dramatyczne zakończenie fragmentu:\nW duchu modliłam się, by [książki] były choć odrobinę pomocne. W przeciwnym wypadku, uznam, że zwariowałam. – Zbędny przecinek po „wypadku”. Dlaczego Emma uzna, że zwariowała, jeśli książki nie potwierdzą prawdziwości jej snów?\nkłopotliwymi problemami – pleonazm.\nNastępna scena jest kolejnym snem. Emma/Pandora ucieka przed kimś przez las i wpada na szóstkę wojowników, z którymi natychmiast zaczyna walczyć. Nie wiadomo zupełnie, o co chodzi, więc trudno też, żeby czytelnik się przejmował wynikiem potyczki. Ale dobra, to dopiero pierwszy rozdział, jeszcze możesz nas raczyć nie do końca zrozumiałymi fragmentami. Pojawia nam się też coś nowego, atak magiczny.\nMuszę dodać, że jestem zakochana w narracji w liczbie mnogiej. Jest eksperymentalna i dość ryzykowna, ale wyszła Ci znakomicie.\nW ostatniej chwili zrobiłyśmy unik, odpychając się ręką od drzewa, i lądując w zaroślach. – Drugi przecinek zbędny: „odpychając się ręką od drzewa” nie jest wtrąceniem, jeśli je wykreślisz, to zdanie straci sens.\nNo dobrze, to weźmy się za samą scenę walki. Jest strasznie sztywna. Tuż obok naszej głowy przeleciało zabójcze ostrze. Właśnie minęliśmy ulicę Ogarną. Pierwsze wzmianki o jej istnieniu pochodzą z 1336 roku. Więcej zabójczych ostrz po prawej. W ostatniej chwili zrobiłyśmy unik, odpychając się ręką od drzewa, i lądując w zaroślach. Kiedy pozostali wojownicy skoczyli w naszym kierunku, płynnym ruchem wyciągnęłyśmy miecz z pochwy. Wycelowałyśmy nim w przeciwników. Wszyscy mężczyźni spojrzeli po sobie i sekundę później ponownie ruszyli do przodu. – I tak dalej. To brzmi jak sprawozdanie dwunastolatka z wyjazdu na wakacje. Akcja trwa tylko kilka sekund, a jej opis wlecze się i wlecze w długaśnych zdaniach. Po pierwsze musisz je skrócić. Mogą być nawet urywane. Tutaj jak najbardziej sprawdzi się Twój równoważnik zdania. Kolejna rzecz, podajesz za wiele szczegółów. To nie jest instrukcja wykonywania figur jogi, nie musisz opisywać każdego ruchu przeciwnika, nawet nie powinnaś. Przecież Pandora nie widzi wszystkiego, co robi każda z sześciu osób (chyba że ma Sharingana), a to z jej perspektywy opisujesz scenę. Nie interesuje jej fakt, że mężczyźni spojrzeli po sobie, może za to zwrócić uwagę na to, że, cholera, teraz znaleźli się już tylko kilka kroków od niej. Tak samo dziwne jest, że widziała dokładnie, jak kilkanaście stóp dalej mężczyzna nabił się na złamaną gałąź, próbował się uwolnić, z jego ust trysnęła krew i zaczął się szamotać. Najwyraźniej dwóch napastników, którzy stali tuż obok niej i przed chwilą próbowali ją zabić, dało jej chwilę przerwy, żeby mogła się przyjrzeć. No kurde, no! Przecież to był idealny moment, żeby się dziewczyny pozbyć!\nPrzełknęłyśmy głośno ślinę. – O, są jakieś emocje. Krótkie, konkretne zdanie. Odpowiednie do opisywania przeżyć w czasie walki. Idziemy w dobrym kierunku.\nGratuluję pobicia rekordu, kolejny akapit linijek ma czterdzieści. I zaczyna się od myślnika. Spróbuj ograniczyć notę odautorską do jednego zdania, a potem daj nasz cudowny enter.\nO, robi się ciekawie. Przeciwnicy przechodzą transformację w atramentowookie (a jakże) bestie i okazują się być demonami. Czyżby Dagon o tym samym kolorze oczu miał być jednym z nich? Boję się, że zaraz zacznie się zmierzchowe forbidden love. (Wdech, wydech, Hiroki, nie uprzedzaj się, dobre cliché nie jest złe).\nurosły o długość kilku stóp – urosły o kilka stóp. Pleonazm.\nszkaradne paszcze nie przypominały żadnych istniejących stworzeń, nawet wilkołaków – wszyscy wiedzą, że wilkołaki wymarły wraz z dinozaurami. That line made my day.\nZaryłyśmy plecami w wystający z zarośli kamień. – Według SJP zaryć oznacza „zagłębić się w śniegu lub ziemi”. Ale może Pandora jest tak bardzo supernatural, że ryje w kamień. Zahaczyłyśmy plecami o wystający z zarośli kamień. Pasuje?\nŻyjąca czwórka warczała, niczym rozjuszone wilki – człon porównawczy (niczym rozjuszone wilki) nie ma orzeczenia, więc nie potrzebujesz przecinka. Zobacz: „warczał jak wilk” (brak przecinka), ale „warczał groźnie, jak warczałby wilk” (przecinek).\nRaz po raz atakowały nas szponami, a my cięłyśmy niemal na oślep. Kilka minut później zostałyśmy same z ostatnim przeciwnikiem. – Takie streszczenia odbierają tekstowi bardzo dużo uroku. Mam wrażenie, jakby po prostu nie chciało Ci się dalej pisać tej sceny. Nie mówię, żebyś teraz dokładnie opisała, jak Pandora pokonała każdego z sześciu demonów. Ale możesz wstawić chociażby to swoje sekundy wydawały się być wiecznością. Podkreślić zmęczenie bohaterki. Albo dać coś w stylu: Kiedy padł piąty demon, ledwo trzymałyśmy się na nogach. Zmusiłyśmy się jednak, by znowu unieść miecz i stawić czoła ostatniej bestii.\nPotyczka kończy się dla naszej bohaterki przegraną. Demon właśnie ma ją dobić, kiedy w ostatniej chwili na ratunek przybywa Dagon. Ex machina tak bardzo. Proszę, unikaj takich zwrotów akcji, są zbyt mało prawdopodobne i strasznie oklepane. [edit: Z dalszej treści dowiedziałam się, że Dagon obserwował ją już wtedy jakiś czas, co trochę urealnia tę scenę, ale nadal będę się jej czepiać. Po pierwsze, czytając ją, myślałam, że Dagon już jest kochankiem Pandory. Trudno zauważyć, że to wcześniejszy flashback, jak go nazwałaś. Spodziewałam się, że jeśliby ją obserwował, to od razu ruszyłby jej na ratunek. Po drugie, exmachinowy niesmak i tak pozostaje].\nJak twój bok? Nareszcie przestało krwawić. – To zrozumiały skrót myślowy w mowie potocznej, ale nie powinien znaleźć się w tekście. Nareszcie przestał krwawić./Rana nareszcie przestała krwawić./Krwawienie nareszcie ustąpiło.\nPandora leży na łożu obitym skórą. Na początku wydawało mi się to dziwnie, ale w sumie zagłówek mógł być skórzany. Tyle że potem bohaterka zaciska palce na skórzanej pościeli. Nie powiem, żebym się dobrze znała na siedemnastowiecznych realiach, ale chyba akurat pościel z definicji zrobiona jest z materiału. Może była przykryta po prostu jakąś skórą zwierzęcą?\nNie rozumiem – Emma śni te sny w kolejności niechronologicznej czy tylko tak nam je opowiada? Gdyby nie Twój dopisek pod rozdziałem: „seksy to taki jeszcze dalszy flashback (najpierw musieli się poznać, co nie?)”, zupełnie bym się zgubiła. Musisz tę informację zawszeć w tekście. [edit: Tak sobie rozkminiam, że musiała śnić niechronologicznie, bo w przeciwnym wypadku inaczej zareagowałaby w scenie z naradą. Ale to nadal zagmatwane].\nPodejrzany osobnik ratuje Pandorę przed śmiercią, a ta, po odzyskaniu przytomności, zamiast podziękować, zaczyna z nim flirtować.\n— Jesteś demonem. — Słowa z ledwością przeszły nam przez gardło. Nie potrafiłyśmy dodać nic więcej. Myślałyśmy tylko nad tym, jak bezpiecznie stąd uciec. – Skąd ta nagła zmiana decyzji? Przecież od początku domyślała się, kim jest, a jednak przed chwilą do niego zarywała. (A tak w ogóle to zgadłam, że jest demonem – brawo ja!). No tak, imperatyw opkowy pozwolił jej odczuć grozę dopiero później, bo przecież trzeba było pokazać, jakie świetne poczucie humoru ma bohaterka.\nGdy zostałaś z ostatnim przeciwnikiem, z nieznanych powodów, zacząłem ci dopingować. – Może „niezrozumiałych dla mnie”? (Wiem, wiem, czepiam się). No i ten drugi przecinek jest zbędny, to nie wtrącenie. „Dopingować” brzmi tak bardzo siedemnastowiecznie.\nJego słowa nas zszokowały [...] – to weź już od nowej linijki.\nKról demonów nazywa się Arthur! Kocham! [edit: Po rozdziale trzecim już nie jestem pewna, czy dobrze zrozumiałam ten fragment. Teraz to już w ogóle nie wiem, kim jest Arthur].\nNawet jeśli demon, z którym walczyłyśmy, zabiłby nas za pomocą szponów, odrodziłybyśmy się za dobre kilka lat z wyczyszczoną pamięcią. – Dobrych. Czyżby Emma była reinkarnacją Pandory, która nie straciła pamięci?\nrozejrzałam się po swoimi pokoju – swoim.\nPostanowiłam ją posłuchać. – Jej. I od nowej linijki.\nPostać matki jest strasznie przerysowana. Mam wrażenie, jakby jej jedyną rolą w opowiadaniu było dopiekanie głównej bohaterce (której lekceważący stosunek do rodzica zaskakująco przypomina podejście Pandory do Dagona). Później mamy klasyczne zakończenie opkowego rozdziału – bohaterka zasypia.\nGeneralnie rozdział pierwszy zrobił na mnie trochę lepsze wrażenie niż prolog. Oby ta tendencja się utrzymała. Podoba mi się pomysł demonów w siedemnastowiecznej Francji. I narracja. Narracja jest cudowna.\nPotem zalałam kawę rozpuszczalną gorącą wodą i usiadłam do stołu. / — Może ty kogoś poznałaś? — Jej kolejne słowa sprawiły, że oplułam się parzącym napojem. – Czyli sto jeden sposobów na uniknięcie powtórzenia. Ten powyższy jest przynajmniej niezręczny. Niech już będzie chociaż „gorącym napojem”. Tylko wtedy zmień wyżej gorącą wodę na wrzątek (raz: nie ma powtórzenia; dwa: znika nam „rozpuszczalna, gorąca woda”).\npostanowiłam zaszyć się w bibliotece wraz z jedną książką od pani Fitz. – Sugerujesz, że Emma dostała tylko jedną książkę. Lepiej: wraz z jedną z książek.\nUznałam te elementy za twory własnej wyobraźni. – Oczywiście, że jej własnej, a nie czyjejś innej. Wykreśl.\nŚredniowieczna Francja [...] – średniowiecze skończyło się w XV wieku, a my mówimy o XVII. ; _ ;\nWierzyłam, że nie byłam wariatką, tylko dziewczyną z super mocą. – Supermocą.\nCoś zakuło mnie w żołądku. – Zakłuło. No chyba że coś kuło miecz w jej brzuchu. Brawo za pokazanie emocji.\nTe, z mojego snu, to tylko twory wyobraźni. – Zbędne przecinki; to nie jest wtrącenie, przynajmniej nie w tym kontekście.\nNigdy nie odnaleziono żadnej z siedzib należących do zakonu, ani nie spotkano jego członków. – Jest to zdanie złożone współrzędnie łączne, więc nie potrzebujesz przecinka. Oddzielasz nim części składowe zdań złożonych podrzędnie.\nNaszą Emmę po raz drugi coś kuje w żołądku. Ma wrzody czy jak? Kilka akapitów dalej coś kuje ją w sercu.\nSpisałam adres mailowy tego mężczyzny z oficjalnej strony uniwersytetu i z miną samozadowolenia, wyłączyłam przeglądarkę. – Gratuluję wykorzystania w śledztwie internetu. Mina samozadowolenia to znaczy jaka? Uśmiech pod nosem? Nie prościej napisać: Spisałam adres [...] i zadowolona z siebie wyłączyłam przeglądarkę?\nMam super plan – superplan. Cząstkę „super” z wyrazami pospolitymi piszemy razem (tak jak supermoc).\n[...] warknęłam, automatycznie zatrzymując się w połowie kroku. - Niedługo egzaminy. – Dywiz.\nSean był takim najlepszym przyjacielem najbardziej popularnego chłopaka w szkole. – Zbędne „takim”. (Nitpicking, nitpicking, nitpicking... No nie brzmi mi, przepraszam).\nzapytała Marsy, zupełnie niepodobnym do niej tonem. – Zbędny przecinek. Ale nic w naturze nie ginie, możesz wstawić go tu: warknęła Kate [przecinek] najwyraźniej oburzona moimi słowami. Rozdzielasz przecinkiem orzeczenia.\n”Mar”? Naprawdę? – Zły cudzysłów.\nMarsy spojrzała na mnie z obrzydzeniem, jakbym odbiła jej przynajmniej pięciu chłopaków [przecinek] i wstała bez słowa. – Proszę państwa! Od dzisiaj mierzymy obrzydzenie w ilości odbitych chłopaków!\nTyler skinął głową do Seana – skinął na.\nPlus za skonstruowanie bohatera, którego łatwo polubić. Sean jest super.\nNie dałam dać nic po sobie poznać, jednak na krótką chwilę straciłam oddech, a moje oczy błądziły po omacku, błagając o pomoc. – *umiera ze śmiechu* Kopiuj-wklej zdanie z prologu.\nDalej mamy kolejny długi akapit rozpoczynający się myślnikiem. Już nie będę wszystkich wypisywać, ale proponuję Ci przejrzeć rozdziały pod ich kątem.\nKiedy nasze ciała się stykały, poczułam między nami żar. – Zetknęły. Bo poczuła ten żar w momencie zetknięcia, a nie po minucie „stykania się”, prawda?\nSłyszałam głośny oddech chłopaka i kiedy uniosłam oczy, by spojrzeć na jego twarz, ujął w dłonie moje policzki.\nStałam tam jeszcze przez kilka chwil, po czym zatrząsałam się z zimna i w końcu weszłam do domu. – Zatrzęsłam.\nMoment, moment! Emma pisze w mailu, że mieszka w Bostonie? W pierwszym rozdziale pisałaś, że na Brooklynie (który należy do Nowego Yorku). Może chodzi Ci o miejscowość Brookline pod Bostonem? Poza tym jeśli chcesz oddzielić treść wiadomości od reszty tekstu pustymi wierszami, musisz to zrobić i na jego początku, i na końcu, a nie tylko w jednym miejscu.\nNiesamowicie zadowolona z siebie [przecinek] wysłałam maila, po czym, jak wcześniej zamierzałam, przebrałam się i runęłam na łóżko, jakbym ważyła przynajmniej dwieście kilogramów. – W Stanach masę ciała podaje się w funtach.\nJeszcze przez jakiś czas spoglądałam w sufit, wspominając (a przynajmniej to, co udało mi się zapamiętać) dzisiejsze wydarzenia. – Nawias psuje sens zdania. Poza tym powinnaś ograniczyć jego używanie w tekście, przecinki działają podobnie, a lepiej nadają się do narracji. Nie jest on absolutnie zabroniony w tekście literackim, ale użyty po raz kolejny w tym samym rozdziale i to w sytuacji, w której bardzo łatwo go zastąpić czymś innym, zdecydowanie nie wygląda dobrze.\nOch, i mamy drugi rozdział pod rząd zakończony zapadnięciem bohaterki w sen. Ale generalnie dostajesz ode mnie wielkiego plusa za rozwinięcie charakteru Emmy. Introwertyczka nieodnajdująca się w towarzystwie w chwili odrzucenia zagłusza wyrzuty sumienia i sięga po alkohol. Świetnie pokazujesz, jak szuka swojej tożsamości. Mamy udany kontrast: Dagon vs Sean, świat Pandory vs normalne życie Emmy. Kolejna wiarygodna rzecz: rano dziewczyna jest w niecodziennym humorze i odbija się to na jej decyzjach – idzie na wagary, upija się i całuje praktycznie obcego jej chłopaka.\nRana całkowicie się zagoiła, a na co westchnęłyśmy z ulgą. – Zbędne „a”.\nmógł zażądać za nas okup – okupu.\nNiestety w wielu miejscach [strój] miał rozdarcia, przez co wystawała nasza skóra. – Trochę niefortunne to określenie. Wujek Google też ma złe skojarzenia. Proponuję: przez które prześwitywała nasza skóra.\nOdnalazłyśmy bronie, które [przecinek] jakże misternie [przecinek] ukryto w szafie, a potem [przecinek] najciszej jak się tylko dało, uchyliłyśmy grube, drewniane drzwi. – Nie można czegoś ukryć misternie. Cytuję SJP: „misterny – taki, który został wykonany kunsztownie, precyzyjnie, z dbałością o każdy szczegół”. Może błyskotliwie?\n— Czego chcesz? — syknęłyśmy z odrazą w głosie, jakbyśmy chciały wypluć każde słowo. – Próbuję wyobrazić sobie kogoś jednocześnie syczącego i plującego… Kurde, coś mi słabo idzie. Zresztą po co Ci aż trzy określenia na jedną, krótką wypowiedź? Pozwolę sobie przytoczyć słowa Stephena Kinga: Unikaj przysłówków, zwłaszcza po: „powiedział”, „powiedziała”. Używanie przysłówków jest rzeczą ludzką, poprzestawanie na: „powiedział” , „powiedziała” jest rzeczą boską. Wiadomo, angielski działa trochę inaczej niż polski. Wedle mojej interpretacji, rada Kinga dotyczy również takich określeń, których użyłaś powyżej, nie tylko stricte przysłówków. Inny przykład, z prologu:\n— Mamo, proszę — szepnęłam błagalnym tonem. – Samo „szepnęłam” wystarczy.\n— Dagon! — krzyknęłam z desperacją w głosie, otwierając oczy. – Dodanie słów „z desperacją” wcale nie wnosi tak wiele, a odbiera zdaniu dynamiki. Za bardzo doprecyzowujesz sposób wypowiedzenia słów w prawie każdym dialogu. To trochę męczące dla czytelnika. Jeśli dobrze zbudujesz postać i nakreślisz kontekst rozmowy, to i tak będzie łatwo się domyślić, jak dana fraza została wypowiedziana.\nNie.. Był od nas o wiele silniejszy. – To miała być kropka czy wielokropek?\n— Ile liczysz sobie wiosen, Pandoro? - zapytał przyjaźniejszym tonem. – Dywiz.\nChwyciłyśmy nóż i wycelowałyśmy nim w demona. Gdyby nie złapał go w ostatniej chwili, broń tkwiłaby teraz w jego sercu. – Może lepiej „rzuciłyśmy”? Tak, żeby dodać trochę dynamiki.\nZ miną pełną trwogi przyjęłyśmy kopniaka w klatkę piersiową. – O! Z takimi opisami właśnie masz problem. W pierwszym rozdziale walka z bestiami, tutaj niespodziewany atak Dagona. Sama podkreślasz, jak błyskawicznie wszystko się działo. Demon działał tak szybko, że Pandora nie miała czasu nawet pomyśleć. Po co pisać, jaką minę miała w tej chwili? Następne zdanie: Wraz z eleganckim krzesłem runęłyśmy na ziemię. Rozumiem, że to miało mieć wydźwięk ironiczny, ale… nie. Po prostu nie. Chcesz trzymać napięcie, to nie spowalniaj niepotrzebnie akcji.\n— Jesteś taka młoda – rzucił. — Po co marnujesz swój talent w szeregach Arthura? – Wait, wait. Co się dzieje? Pandora służy Arthurowi, królowi demonów? A może źle zrozumiałam, kim jest ów Arthur? Ach, mamy jeszcze trzecią opcję. „Marnuje swój talent” w jego szeregach, szpiegując bądź z nimi walcząc. Doprezyzuj, proszę, bo czytelnik się zgubi. A Hiroki zdenerwuje.\nudało nam się sięgnąć po sztylet umocowany do prawego uda. Zamaszystym ruchem wbiłyśmy broń w udo Dagona. – Powtórzenie. Jeśli leżała przygwożdżona do ziemi, to jej ruch nie był chyba specjalnie zamaszysty.\nmachnął po ignorancku ręką – z ignorancją.\nDagon podniósł się z ziemi, porzucając własny miecz [przecinek] i po raz kolejny na nas usiadł. Tym razem obyło się bez duszenia. Przycisnął nasze dłonie do posadzki, obserwując, jak zaczęłyśmy się szamotać. – Zaczynamy, w czasie teraźniejszym (inne przykłady: „myślałem, że śpisz”; „słyszałam, jak śpiewasz” – brzmi naturalnie, prawda?). Twoje zdanie w tej chwili znaczy tyle, co: obserwował nas przez jakiś czas i w którymś momencie zaczęłyśmy się szamotać. Domyślam się, że chodziło Ci o to, że Dagon obserwuje szamotaninę. Z samym opisem walki mam taki sam problem jak poprzednio (nie licząc początku, który wyszedł Ci bardzo dynamicznie – brawo!). Wyobrażam sobie scenę w głowie i postaci muszą zastygać w głupich pozach, czekając kilka linijek na następny ruch. Podoba mi się za to, jak opisałaś dźwięk zderzających się mieczy – świetnie działa na wyobraźnię. Poza tym bardzo ładnie wplotłaś informacje o Obrońcach Świtu.\nPrzed kamienicą stoi dorożka, a w niej mój woźnica [przecinek] czekający na sygnał.\nMogę być nawet pięćdziesiąt kilometrów od miejsca zamieszkania! – We Francji system metryczny był wprowadzany dopiero w latach 1799-1840. Wcześniej używano mili (o trochę innej długości niż ta współczesna).\njakby to była najzwyklejsza czynność na świecie, bez obaw weszłyśmy do środka. – Jeśli weszła tam, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie, to chyba oczywiste, że zrobiła to bez obaw.\nKiedy dźwięk pędzących zwierząt ucichł, podeszłyśmy do drzwi. Zastukałyśmy kołatką, czekając na odźwiernego, który chwilę później otworzył drzwi i nisko się ukłonił. – Powtórzenie.\nMatka Pandory czytała gazetę. I tu pojawia się problem. Z prologu wiemy, że akcja ma miejsce w 1632 roku, a powyższy flashback jest jeszcze dawniejszy. Tymczasem pierwsza gazeta we Francji została wydana w połowie 1631. No dobra, już załóżmy, że czas nam się zgadza i że matka miała do niej dostęp. Załóżmy też, że jako osoba bogata i przynależąca do zakonu nie była analfabetką. Ale to nadal nie zmienia faktu, że czytanie w XVII wieku dopiero zaczynało przybierać funkcję rozrywki, a wśród kobiet rozwinęło się dopiero w XVIII/XIX. Nawet jeśli – a uważam to za mało prawdopodobne – matka Pandory w którymś momencie życia miała okazję przeczytać jakąś gazetę, to na pewno nie była to dla niej ot taka sobie zwyczajna rzecz. Na pewno nie siedziała sobie w fotelu ze wczorajszym wydaniem i nie popijała do niego herbaty.\nSyknęłyśmy pod nosem wiązankę przekleństw – wysyczałyśmy. W ten sposób widać, że wypowiedziały więcej niż jedno słowo (a nie syknęły z bólu albo uciszyły kogoś).\nDalej Pandora bierze kąpiel – kolejne niedopatrzenie w researchu. We Francji w XVII wieku dbanie o czystość oznaczało używanie pudru, mycie włosów otrębami i noszenie świeżej bielizny. Kąpiele uważano za niezdrowe. A nawet jeśli nasza bohaterka wyprzedzała swoje czasy, to dostęp do wody w miastach był w tamtych czasach takim luksusem (nawet dla arystokratów), że na pewno nie podeszłaby do przygotowanej dla niej kąpieli tak obojętnie.\nNie podobają mi się dialogi w tym rozdziale – mam wrażenie, jakbym czytała już kilkadziesiąt takich samych w innych opowiadaniach. Arogancja, chłód i przerzucanie się słabymi ripostami. I już nawet nie chodzi tylko o to, że są cliché – po prostu brzmią nienaturalnie. Rzuca się to w oczy tym bardziej, że akcja toczy się czterysta lat temu. Ludzie myśleli wtedy trochę inaczej i aż taka śmiałość ze strony kobiety (jakże naturalna wśród bohaterek współczesnych) byłaby wtedy dla każdego szokiem. Nawet jeśli Pandora ma mocny charakter, to jednak wychowywała się w tamtej erze. Jej kilkusetletni rodzice mają przywary z jeszcze dawniejszych okresów. Jeśli chcesz, żeby Pandora buntowała się przeciw ówczesnej roli kobiety, musisz to pokazać. Sytuację trochę zmienia fakt, że należy do Obrońców Świtu – zakonu walczącego z demonami, który sam w sobie ma sporo ponadnaturalności. Mimo to jestem pewna, że na Pandorze była wywierana jakaś presja. Wychowała się w pewnej mentalności i stereotypach. Coś nie mogę uwierzyć, że z taką lekkością drażni się z Dagonem (co zresztą brzmi jak flirt). Ostatnie wrażenie odnoszące się do tego rozdziału – „zamaszyście” to chyba Twoje ulubione słowo, co?\nNajpierw narzucono na nas błękitną suknię spodnią [przecinek] wykonaną z jedwabnej tkaniny, a następnie wierzchnią – czarną suknię z długimi rękawami. – Zbędne „suknię”. Tym razem research muszę pochwalić. Wprawdzie doczytałam, że perły i stelaże stały się popularne odrobinę później, ale to już by było zwykłe czepialstwo z mojej strony, prawda? Dobra robota. Nawet kolor sukni wierzchniej się zgadza.\nKobieta wiedziała, że nienawidziłyśmy przyjęć. – Matka. Narracja pierwszoosobowa opisuje, co się dzieje w głowie głównego bohatera, a Pandora raczej nie nazwałaby w myślach swojej matki kobietą.\nTo oczywiste, że wolałyśmy walczyć [niż chodzić na przyjęcia]. Podczas pojedynków każdy był prawdziwy, nawet (zwłaszcza) wróg. – To ludzie na przyjęciach nie byli prawdziwi?\nZłote balustrady, cudowne okiennice i wielkie mahoniowe drzwi kusiły swoim przepychem. Wnętrze było o wiele bardziej wykwintne. – Jeszcze bardziej. Bo wykwintne było i to, i to.\npopijając czerwone wino, które co chwilę dolewano – którego.\nze szczegółowością przeczesywałyśmy wzrokiem – szczegółowo.\nDalej mamy towarzyską pogawędkę, której głównym tematem jest fakt, że Pandora ma aż dwadzieścia pięć lat i nadal nie wyszła za mąż. Gospodyni przyjęcia ostrzega ją przed zostaniem starą panną tak jak jej sześdziesięcioletnia ciotka, na co matka dziewczyny mówi, że ta ma jeszcze czas. *wzdych* No właśnie nie ma czasu. I już jest starą panną, a nie dopiero będzie. W pierwszej połowie siedemnastego wieku średni czas życia kobiet wśród arystokracji wynosił trzydzieści dziewięć lat. Pandora wprawdzie, dzięki swoim genom, prawdopodobnie przeżyje kilka wieków (w tym sensie ma czas), ale ludzie wokół o tym nie wiedzą. Podoba mi się, że pokazałaś zdziwienie gospodyni stanem cywilnym naszej bohaterki – myślę jednak, że możesz je jeszcze bardziej wyeksponować. Pandora nie powinna przyjść na przyjęcie jako wprowadzana w towarzystwo córka, tylko jako dojrzała kobieta, która większość życia (z punktu widzenia postronnego obserwatora) ma już za sobą. Po drugie, sześdziesięcioletnia ciotka byłaby ewenementem. Jest to wprawdzie możliwe, ale taki szanowny wiek na pewno powinien być skomentowany przez gospodynię. Przed Rewolucją Francuską za mąż wydawano już dwunastolatki. Wiele ślubów rzeczywiście odbywało się, kiedy kobieta skończyła dwadzieścia lat, jednak akurat wśród szlachty córki wydawano wcześniej.\n— Nie byliśmy z mężem bardzo zżyci — Celine delikatnie zasugerowała, że i ona po nim nie rozpaczała. — Mimo to zostawił po sobie pustkę — dodała, by nie wyjść na chłodną kobietę bez serca. – Jeszcze parę słów o komentarzach od narratora. Kiedy dokładnie tłumaczysz każdy jeden motyw, każdą emocję, staje się to męczące. Czytając to, czuję się jak głupie dziecko, któremu trzeba wszystko powtarzać. Pomijaj oczywistości. Daj czytelnikowi się czegoś domyślić. Buduj przede wszystkim charakter postaci, a jej wypowiedź będzie dobrze rozumiana bez żadnych przypisów.\nScena z tańcem allemande świetnie oddała klimat epoki. Super!\nPrzez krótką chwilę pozazdrościłyśmy im – przez krótką chwilę im zazdrościłyśmy. Forma ciągła czasownika, bo uczucie trwało (nieważne, że przez krótką chwilę – masz określony okres, w czasie którego czynność miała miejsce, to masz i formę ciągłą).\nNastępnie na przyjęciu pojawia się Dagon (przewidywalne do bólu). Oczywiście wyciąga Pandorę na parkiet. Och, no już dobra... i tak będę kochać każdą scenę, w której tańczą menueta.\nCo powinnyśmy zrobić? Odszukać ją i zabić nieznajomego? A może udawać, że nic się nie stało i dopiero w domu wyjawić prawdę? Wtedy matka zapyta, skąd o tym wiemy. Byłyśmy w potrzasku. Jeśli powiemy o demonie, pobycie w jego domu i niesamowitym ratunku, to jak wtedy zareaguje rodzicielka? [enter] Dagon od razu zauważył zmianę na naszej twarzy. Ścisnął mocniej dłoń, jakby sprawdzał [przecinek] czy odpłynęłyśmy. – Widzisz, jak zmienia się myśl? Najpierw masz rozważania Pandory, potem zachowanie Dagona. Potrzebujesz osobnych akapitów. Kolejna sprawa: użycie słowa „rodzicielka” zamiast „matka” to dość słaby sposób na uniknięcie powtórzenia, zwłaszcza, że używasz go również w scenach z Emmą, która pochodzi z innej epoki.\nNiektórzy zostali na środku, by tańczyć dalej, drudzy schodzili z parkietu, a jeszcze inni dołączali do zabawy. – Jedni. Wtedy użycie słowa „drudzy” ma sens.\nOdbyli już krótką rozmowę i rozeszli się w swoją stronę. – W swoje strony. Albo: każdy w swoją stronę.\nW takim razie, gdzie ona jest? – Zbędny przecinek.\n— A skąd ja mam to wiedzieć? — przerwał. — Nie urodziłem się po to, by niańczyć twoją rodzinę. / Nawet jeśli mówił prawdę, w ogóle mu nie ufałyśmy. Mimo swojej przystojnej buźki, miał mroczną duszę. W końcu był demonem. – O kurczę, on serio mówił prawdę, że nie urodził się, by niańczyć jej rodzinę? Też bym nabrała podejrzeń… A te dwa zdania pogrubioną czcionką – nawet nie wiem, jak je skomentować. A takich perełek masz więcej. Proszę, skasuj je. Jestem pewna, że potrafisz ująć to samo bez takiej ilości taniego patosu.\nChciałem po prostu sprawdzić, czy rozmowa się odbyła, a Obrońcy Świtu nie odkryją miejsca, w którym produkujemy broń. – I czy.\nDlaczego nie mogłyśmy się ruszyć, odezwać, zrobić cokolwiek? – Czegokolwiek.\nPo tym rozdziale mam wątpliwości, czy w następstwie „zamaszyście” nowym ulubionym słowem powinno zostać „wykwintny” czy „gracja”.\nNienawidziła go, a jednak pokochała… – Ostatni rozdział zaczynamy pierwszymi słowami, które przeczytałam na blogu. Słowami, które zrobiły na mnie niezbyt dobre wrażenie, ale których nie skomentowałam wcześniej, licząc, że okażą się ironią. Nie okazały.\nNo dobra, to słowa piętnastolatki. Rzeczywiście mogła wzdychać nad historią Pandory i Dagona, chociaż wcześniejszy rozdział nie wydaje mi się specjalnie romantyczny. Gimbusom wybaczam.\nnaścienny zegar – zegar ścienny.\nNiestety nie otrzymałam odpowiedzi od profesora Davida Malesa. Przez krótką chwilę poczułam zawód, ale czego ja się mogłam spodziewać? Że słynny profesor odpisze jakiejś gówniarze z Bostonu? Na pewno nie. – Przyjrzyj się swoim myślom. Czy używasz w głowie takich sformułowań jak „przez krótką chwilę poczułam zawód"? Raczej pomyślisz po prostu „zawiodłam się” albo „cholera, pusta skrzynka”. Narracja pierwszoosobowa. Siedzisz bohaterce w głowie, a nie robisz planu wydarzeń. Po drugie, nie dajesz emocjom wybrzmieć. Emma jest zawiedziona, ale nie pozwalasz jej tego czuć nawet przez jedno pełne zdanie, bo zaraz przeciwstawiasz temu jakieś refleksje czy racjonalne wyjaśnienia. Gryzło mnie to bardzo już w poprzednich rozdziałach, ale nie wiedziałam, jak to nazwać. Nie argumentuj wszystkiego. Jedna rzecz zrobić z bohatera przesadnie analizującego wszystko introwertyka, inna zamienić go w chodzącą rozprawkę. „Na pewno nie”. – Po co odpowiadasz na pytanie retoryczne, które nam ładnie kończy akapit?\nPróbowałam się odprężyć i posłuchać słów pani Fitz, ale po kilku sekundach odpływałam. – Słuchać. Bo masz odpływałam (niedokonane) a nie odpłynęłam (dokonane). Emma nie podjęła jednej próby posłuchania, tylko kilka razy starała się słuchać i za każdym razem odpływała.\nPo dwóch rozdziałach z perspektywy Pandory prawie zapomniałam, jak ostatnio narozrabiała Emma. Grzeczna kujonka, taka jak ona, poszła na wagary, pierwszy raz się upiła i pocałowała spontanicznie chłopaka. Musi mieć teraz niezłą burzę w głowie. Pewnie umiera z wyrzutów sumienia. Pewnie…\nNo właśnie. Emma jakoś nie przeżywa specjalnie wydarzeń, które miały miejsce zaledwie dzień wcześniej. Myślami jest przy snach. Dopiero pod koniec pierwszej lekcji przypomina sobie, że zaraz zobaczy Seana i panikuje. A wcześniej o niczym nie pamiętała? Nie czuła żadnego odrealnienia? Przecież zachowała się zupełnie jak nie ona. Żadnych wyrzutów sumienia, żadnego kaca?\n— Jeśli mogę spytać… — zaczęła niepewnie nauczycielka. — Właściwie, to dlaczego interesujesz się tym tematem? — Jej pytanie wprawiło mnie w osłupienie. Odruchowo rozwarłam lekko wargi [...]. – Emma prosi nauczycielkę o książki na nietypowy temat, a ta łagodnie pyta, do czego właściwie ich potrzebuje. Protagonistka jest zszokowana. Co za niespodziewane pytanie!\n[...] zastanawiając się nad zadowalającą odpowiedzią. Przecież nie mogłam wyjawić, że miewałam dziwne sny i dzięki historii próbowałam je zrozumieć. To zabrzmiałoby infantylnie. – Znowu niepotrzebnie informujesz czytelnika o czymś, co już dawno wie. Emma zastanawia się nad zadowalającą odpowiedzią? To przecież oczywiste, dlaczego nie może powiedzieć prawdy. No i jej wyjawienie nie zabrzmiałoby infantylnie. Po prostu wzięliby ją za wariatkę.\n— Przyjechała do mnie kuzynka z Francji — skłamałam, nie wymyśliwszy niczego lepszego. — Interesuje się okresem średniowiecznym rodzimego kraju. – Znowu średniowiecze. Zabijcie mnie.\nPo raz kolejny sprawdziłam, czy na ławce niczego nie brakowało – brakuje.\nOdczekałam kolejne dwie minuty [przecinek] aż w końcu zadzwonił dzwonek.\nPozostali uczniowie zajęli swoje miejsca, a drzwi, które jeden z moich kolegów zamknął kilka sekund wcześniej, otworzyły się z furorą. – Uczniowie zajęli miejsca, a drzwi się otworzyły. Dynamika godna instrukcji obsługi kosiarki. Spróbujmy to delikatnie zmienić: kiedy uczniowie zajęli miejsca, drzwi się otworzyły. Drzwi nie mogą otworzyć się z furorą, ale można z furorą wejść do klasy.\nPodczas robienia doświadczenia o nazwie „Termiczny rozkład wodorotlenku miedzi” nie mogłam się na niczym skupić. – Doświadczenie się przeprowadza, a nie robi. No i na pewno Emma nie nazwałaby tak tego w swojej głowie. Mieliśmy ogrzewać nad palnikiem probówki z wodorotlenkiem miedzi, ale nie mogłam się na niczym skupić. Brzmi naturalniej? Omg, jak to doświadczenie może się niby nie udać? Przecież Cu(OH)2 i tak samoczynnie się rozkłada, a podgrzanie ten proces jedynie przyspiesza. Jeśli potrafili uruchomić palnik, to na pewno uzyskali piękny, czarny osad. Nie byłam mózgiem z chemii, ale tego doświadczenia po prostu nie da się zepsuć.\nw końcu nauczyciel [przecinek] słysząc głośny dzwonek, machnął od niechcenia ręką\nmimo wcześniejsze krępacji, usiadłam obok kolegi – wcześniejszego skrępowania.\n— Zdradźcie mi — zaczęłam [przecinek] a pozostali spojrzeli na mnie ze zdziwieniem. — Jak tak szybko tu przyszliście? – Nota odautorska jest w tym przypadku wtrąceniem, więc pozbądź się kropki i kontynuuj zdanie małą literą: — Zdradźcie mi — zaczęłam, a pozostali spojrzeli na mnie ze zdziwieniem — jak tak szybko tu przyszliście? Uwaga trochę innej natury – na początku przeczytałam „jak szybko tu przyszliście”. Czy nie naturalniej brzmiałoby „jak udało wam się przyjść tu tak szybko”?\nOkreślenie „puścić perskie oko” wspina się w rankingu.\n— O której dziś kończycie? — spytała Marsy po minucie ciszy. – Odliczonej z zegarkiem? Nie lepiej po prostu „po chwili”? Nie sugerowałabyś wtedy żałoby.\n[...] posłał nam porozumiewawcze spojrzenie. Zamiast mojej odpowiedzi, natrafił na zdegustowanie. – W sensie, że moja odpowiedź miała trafić na zdegustowanie, a on trafił zamiast niej? Popraw.\nW sumie, to całkiem niezły pomysł. – Zbędny przecinek.\nPodskoczyła lekko na ławie i również spróbowała zobaczyć, co takiego pisał znajomy. /— Zobaczymy. – Powtórzenie.\nOdkąd pamiętam, zadawałam się z jedną, góra dwoma, osobami. – Ostatni przecinek zbędny. Jeśli to by było wtrącenie, to zdanie po jego wycięciu zachowałoby sens. Odkąd pamiętam, zadawałam się z jedną osobami. Nom.\nCoś Ci się tu zepsuło przechodzenie do nowej linii.\n—Tak — mruknęłam ˜– zgubiona spacja.\nO godzinie osiemnastej byłam już pod domem Tylera. – A postylizujmy sobie trochę język na angielski. Co powiesz na szóstą po południu (6p.m.)?\npokazała mi kciuk, jakby na zachętę – zbędny przecinek.\nOstatni akapit wymiata, bardzo ładnie napisany.\nJuż chciałam kończyć ocenę, a tu doszła mi niespodzianka w postaci nowego wpisu. Bardzo miła niespodzianka tak właściwie, bo rozdział ogromnie mi się spodobał.\ndłoń, w której trzymałam pusty kubek, zacisnęła się na plastikowym naczyniu. – Lepiej: zacisnęłam dłoń na trzymanym, pustym kubku. Nie musisz unikać powtórzeń na dziwne sposoby.\nGdy nasze spojrzenia się zjednały – spotkały. Brzmi poetycko, ale oni się w niczym nie zjednują.\nczułam się wystarczająco trzeźwa, by odróżniać realne od fikcyjnego. – To co realne, od tego co fikcyjne.\nRozebrana do naga dziewczyna, której spod kołdry wystawał kawałek piersi i…Sean. – Zgubiona spacja. Dziewczynie wystawał Sean.\nspytałam, nie odwracając wzroku od małego skrawka ziemi, w której rosły róże. Ogrodnik, czy ten, kto zajmował się tym podwórkiem, odwalał kawał naprawdę dobrej roboty. – „Na którym” [skrawku ziemi] – moim zdaniem brzmiałoby lepiej. Przecinek po „ogrodnik” zbędny („czy” jest w tym wypadku odpowiednikiem „lub”).\nMedal za sformułowanie rozdziału otrzymuje „spojrzeć szatańskim wzrokiem”. Kiedy używasz częściej takich charakterystycznych zwrotów, rzucają się w oczy niczym powtórzenia.\nTym razem, to ja przewróciłam oczami – zbędny przecinek.\nWcześniej się wahałam, ale ten rozdział mnie przekonał. Podwyższę Ci ocenę. Opowiadanie na to zasługuje.\nChciałam osobno napisać o Pandorze i o Emmie, ale – chociaż jedna jest typowym „ziółkiem”, a druga niepewnym siebie outsiderem – wcale się od siebie tak bardzo nie różnią. Chodzi mi o impertynencję, która jest cechą rzucającą się na pierwszy plan, oraz o skłonność do przesadnego analizowania. Trochę mi się to zlewa. Właściwie to trudno mi porównywać ich przeżycia wewnętrzne, bo przemyślenia Pandory należą niejako do obu bohaterek. Pod niektórymi względami dziewczyny siłą rzeczy muszą być do siebie podobne i wtedy to przenikanie się ich charakterów jest jak najbardziej na plus. Co innego ta sztampowa impertynencja w rozmowach z innymi. Próbuję na siłę ją sobie uzasadnić. Z Pandory jest twarda babka, takie odzywki pasują do jej impulsywności, chociaż gryzą mi się z epoką. Emma zwraca się do matki bardzo podobnie pomimo odmiennego usposobienia, ale dla piętnastolatki bycie pyskatym jest dość naturalne.\nTak się teraz zastanawiam, czy to nie był przypadkiem zamierzony efekt – może Emma chce być taka jak Pandora i stara się ją naśladować. Pod koniec piątego rozdziału patrzyła w lustro, myśląc o wojowniczce i prosząc ją o siłę. Jeśli takie było Twoje zamierzenie, to proszę, wspomnij o tym trochę wcześniej, bo jednak moje pierwsze wrażenie kazało mi Cię obsmarować za stworzenie dwóch zbyt podobnych bohaterek.\nBardzo denerwujące jest to ich patrzenie z wyższością na wszystkich wokół ubrane w pozorne „ja tylko myślę rozsądnie” i „jestem troskliwa”. Chwilami trochę trąci Marysiami Zuziami, chociaż on the whole ich charaktery się bronią. Potrafisz je budować.\nMam problem z tym, jak bohaterki analizują szczegółowo każdą sytuację. Z jednej strony fajnie – pokazujesz, że mają swoje przemyślenia, reagują jakoś na napotykane wydarzenia, jest związek przyczynowo-skutkowy… Ale chwilami czuję się, jakbym czytała bezuczuciową rozprawkę. Protagonistki zadają sobie bardzo dużo pytań. To nie jest złe, ale czuję się nimi przesycona.\nNie byłyśmy takie... Nie zachowywałyśmy się jak barbarzyńcy. Mimo tych przekonań, nasze czyny świadczyły o czymś przeciwnym. Jak jutro spojrzymy na siebie w lustro? Dagon był demonem, ale różnił się od innych. Który z nich uratowałby życie Obrońcy Świtu? Co za szkoda, że nie urodził się po właściwej stronie... Te słowa przyprawił nas o mdłości. A która strona była właściwa? Może to my urodziłyśmy się nie po tej, co trzeba...\nBtw dodawanie wielokropków nie buduje napięcia.\nCzasami ta szczegółowa analiza przynosi jeszcze inny efekt – mam wrażenie, że bohaterka dramatyzuje. Roztkliwia się nad każdą bzdurką w doniosłych słowach. Ładnie Ci to wychodzi stylowo, naprawdę. Tyle że zamiast kierującej się racjonalizmem kobiety powstaje Ci histeryczka.\nPandora z rozdziału trzeciego – z jednej strony pokazałaś nam jej impulsywny charakter, z drugiej sworzyłaś obraz bardzo wkurzającej i wyjątkowo niezrównoważonej emocjonalnie kobiety. Czy scena jest wiarygodna psychologicznie? No, powiedzmy że jeszcze ją przełknę. Ale aż tak frustrująca bohaterka… Tego nie czyta się dobrze.\nDagon. Żałuję, że nie mam dostępu do większej ilości tekstu, żeby go sprawiedliwie ocenić, ale na razie wydaje mi się być zbyt wyidealizowany. To, co widzę w opublikowanych rozdziałach, to szkielet postaci, której jedynym zadaniem jest szeptać uwodzicielskie słówka i ładnie wyglądać. Jest stereotypowy, na razie nic go nie wyróżnia – mam ogromną nadzieję, że go rozwiniesz w następnych rozdziałach. Póki co wkurza mnie prawie tak bardzo jak Pandora. (Wdech, wydech. I jak tu oceniać obiektywnie).\nDo Marsy, Seana i reszty ekipy nic nie mam. Nie są specjalnie rozbudowanymi postaciami (i nie jest nam to potrzebne), ale nadal mają odmienne charaktery. Dobra robota.\nPora na mamuśki! Aż się proszą o napisanie analizy porównawczej – masz pięknie pokazany kontrast relacji rodzic-dziecko w różnych epokach. Tak jak wcześniej napisałam, matka Emmy jest moim zdaniem przerysowana, ale na pewno nie można Ci zarzucić tworzenia bezbarwnych bohaterów. Każdy jest inny i za to ogromny plus.\nSTYL LITERACKI, POPRAWNOŚĆ\nTwój styl to coś, co trudno mi jednoznacznie ocenić. Czasem napiszesz jakiś akapit, którego nie powstydziłby się profesjonalny autor, kiedy indziej walniesz naprawdę dziwne zdanie.\nMasz bogate słownictwo i świetnie komponujesz rozdziały. Weźmy chociażby prolog – płynnie przechodzisz z refleksji do opisu snów, zgrabnie wplatasz nowe informacje, zachowujesz równowagę pomiędzy dialogami a opisami.\nNie chcę się za dużo powtarzać – moim zdaniem powinnać przede wszystkim przebudować analizy wewnętrzne (bohaterka więcej komentuje w myślach i planuje, niż rzeczywiście działa; niech to nie przypomina wypracowania szkolnego) oraz przestać niepotrzebnie spowalniać akcję. Wpłynie to dobrze nie tylko na trzymanie napięcia, ale też na emocje w ogóle. Ich opisy w Twoim opowiadaniu nie są złe, ale czytając je, chwilami czuję się zdystansowana – jakby bohaterka relacjonowała mi obojętne jej wydarzenia sprzed trzydziestu lat. Nie mówię, że jest tak za każdym razem – niektóre fragmenty są na poziomie – ale nad innymi mogłabyś jeszcze popracować. Po odpowiednim zredagowaniu może powstać naprawdę dobry tekst.\nCo do kompozycji – ładnie tworzysz rozdziały jako jednostki, ale jeszcze mało umiejętnie łączysz je ze sobą. Sny mają nieregularne długości. Bardzo mi się nie podoba, że są przedstawiane niechronologicznie. Zamiana kolejności nic nie wnosi, a porządnie miesza czytelnikowi w głowie. Myślę, że po napisaniu tych kilku rozdziałów masz już dokładniejszy obraz planowanej powieści niż na początku – jeśli chciałabyś ją kiedyś gruntownie zredagować, uporządkowanie snów byłoby dobrym pomysłem.\nMasz dużo fragmentów, w których widać Twój potecjał stylistyczny – nawet te oczy błądzące po omacku. To wcale nie musiało wyjść komicznie. Potrafisz ładnie oddać dramatyzm sytuacji, tylko czasami opisujesz go tam, gdzie jest zbędny, no i mamy efekt patosu.\nZ błędów najbardziej rzuca się w oczy mieszanie czasowników dokonanych i niedokonanych oraz niedopracowana narracja. Sporadyczne powtórzenia i brak przecinków każemu się zdarzają. U Ciebie nie jest z tym źle. Poprawnie zapisujesz dialogi. Nie dajesz się przyłapać na podstawowych błędach interpunkcyjnych. Chyba nawet nie będę odsyłać Cię do bety – myślę, że potrzeba Ci raczej wrócić do tekstu po kilku miesiącach przerwy i popracować trochę nad wyżej wymienionymi aspektami.\nMoże w powyższych akapitach aż tak tego nie widać, ale czytałam Twoje opowiadanie z przyjemnością. Rzuca się w oczy, że dbasz o bloga. Urzekł mnie wątek relacji Emmy z rówieśnikami i chętnie będę dalej śledzić jej losy. Spodziewam się, że może wyjść z tego świetna historia o dorastaniu i odkrywaniu własnej tożsamości.\nNa przyszłość – na pewno przyda się lepszy research. Wybrana przez Ciebie epoka daje pole do popisu, możesz zbudować niesamowitą atmosferę. Na razie widzę jedynie jej zaczątki. Dialogi są dość sztampowe, ale jako że masz świetnie zróżnicowanych bohaterów i szkielet kolejnych wydarzeń, dopracowanie ich nie powinno być dla Ciebie problemem.\nUmiesz pisać. Masz bardzo dobry fundament do dalszego rozwoju i trzymam za Ciebie kciuki. Miało być trzy, ale zmieniłam zdanie po ostatnim rozdziale. Czwórka na szynach. Dobra robota.\nNo i pierwsza ocenka zaliczona. Ogromne dzięki za pomoc dla Skoiastel i Forfeit <3\nLegasowK 12 lipca 2016 22:52\nDobra, przede wszystkim pięknie dziękuję za ocenę :). Jestem mega zadowolona, bo bałam się, że wyjdzie gorzej. Masz rację, co do prologu, źle określiłam słowo "wizja" i błędnie nakierowałam czytelnika. Te całe wizje, wcale nie miały być wizjami... mój błąd. Chodziło o to, że ona na co dzień ma te sny przed oczami, analizuje je itd. Zdecydowanie muszę to poprawić. A no i przede wszystkim otworzyłaś mi oczy na te wszystkie przydługie analizy i brak dynamiki - to też do poprawki. Wypisywanie snów niechronologicznie było celowym zabiegiem. Chciałam z miejsca pokazać, że Dagona i Pandorę łączyło głębokie uczucie, a dopiero potem, jak Emma to odkrywa. A no i Atrhur był przywódcą Obrońców Świtu xd. Co do Marsy - lol od początku miało być przez "s", musiałam dostać chwilowego zaćmienia i gdzieś napisać "c" :/. Błędne cudzysłowy pewnie wzięły się stąd, że musiałam coś poprawiać w samym bloggerze, zamiast w wordzie. Jak widać przeoczyłam też kilka dywizów, kiedy już ogarnęłam, jakim skrótem się je wstawia. Z niektórymi odstępami akapitowymi, to było jakieś szaleństwo, blogger nie chciał ze mną współpracować ;_;. W rozdziale piątym, gdzie Emma idzie na imprezę, podkreśliłam, że chciała być jak Pandora (gdy Tyler zapytał, czy zmieniła coś w wyglądzie). Ogólnie to bardzo się ciesze, że opowiadanie mimo wszystko Cię zaciekawiło. Sama nigdy nie spotkałam się z narracją drugoosobową, więc postanowiłam to wykorzystać. Co do Emmy i Pandory, u mnie jest na odwrót - zdecydowanie bardziej lubię tą drugą. Emma mnie irytuje, jest taka gimbusiasta, sama nie wie, czego chce, ale na taką ją właśnie kreowałam. Szkoda, że Twoim zdaniem Dagon wyszedł nijaki, moim zdaniem to taki sku*wiel, który lubi namącić.\nW tygodniu znajdę jeden dzień wolny i popoprawiam błędy, bo z tego, co widzę, sporo przeoczyłam :D. PS. Gify jak zawsze super, tylko dwa z nich mi się nie pokazują :<.\nPodsumowując: jestem zadowolona z oceny. Pokazałaś mi rzeczy, nad którymi muszę koniecznie popracować i również to, co jest git. Nie było żadnego chamstwa z Twojej strony, pajacowania ect. ect. Poprawię reaserch, zmienię tę "średniowieczną epokę", błędy, no i przede wszystkim przemyślenia. Jeszcze raz dzięki za poświęcony czas! Pozdrawiam :)\nHiroki 13 lipca 2016 17:12\nHej, dzięki za komentarz :) Może rzeczywiście zbyt się przyczepiłam do tych niechronologicznych snów — w końcu po sześciu rozdziałach nie można jeszcze powiedzieć, że zamienienie ich kolejności nic nie wnosi. Trochę się po prostu zgubiłam po pierwszym rozdziale. Ale jak to klarowniej opiszesz to będzie okay. Czekam na rozwój Dagona w następnych rozdziałach :) Emma wyszła Ci bardzo wiarygodnie, dlatego ją lubię. Bardzo się cieszę, że jesteś zadowolona z oceny.\nLegasowK 12 lipca 2016 22:53\nPS2. Dziwne, przy odświeżeniu strony wszystkie gify mi się załadowały >.<\nSkoiastel 13 lipca 2016 12:20\nŚwietna ocena na wstęp. Gratuluję i życzę weny :)\nHiroki 13 lipca 2016 17:14\nShun Camui 13 lipca 2016 16:32\nNa podstronie Hiroki nie ma możliwości komentowania, więc piszę tu:\nPrzed etc. nie stawia się przecinka (podstrona O mnie).\nPlażo, proszę, kredyty?\nHiroki 13 lipca 2016 16:57\nAjć, przyzwyczaiłam się, że w angielskim się stawia. Już poprawiam. Dzięki.\nHiroki 13 lipca 2016 17:03\nKredyty... facepalm. Nigdy więcej nie kopiuję z szabloniarni.\nGayaruthiel 3 sierpnia 2016 12:34\nDzień dobry, tu konkurencja :) Akurat też oceniam to opowiadanie, więc po skończeniu wypisywania własnych wniosków przyszłam popatrzeć na twoje. Zgadzam się z większością (acz nie ze wszystkim), przy gazecie jednak mam potrzebę protestu. A to dlatego, że to był pierwszy tygodnik, obecny na rynku od roku - a więc jak najbardziej kobieta może sobie siedzieć i czytać wczorajsze wydanie - za sześć dni dostanie nowe. Dlaczego nie mogła go czytać na siedząco i z herbatą, to już w ogóle nie rozumiem. A czemu ma do niego dostęp? To nie jest zwykła mieszczka, a jedna z obrończyń świtu, więc domyślam się, że woli trzymać rękę na pulsie i wiedzieć o nowinkach.\n"Drzwi nie mogą otworzyć się z furorą, ale można z furorą wejść do klasy." - Hm, wg słownika nie można: http://sjp.pwn.pl/slowniki/furora.html\nGratuluję debiutu, moim zdaniem udany :)\nHiroki 3 sierpnia 2016 19:42\nAjajaj, dziękuję za komentarz. Wielki Przedwieczny przeczytał moją ocenę, to jest coś. ^^ Obowiązkowo zapoznam się też z Twoją, kiedy wyjdzie.\ndomyślam się, że woli trzymać rękę na pulsie i wiedzieć o nowinkach — Fakt, o tym nie pomyślałam. Czytając ten rozdział, miałam wrażenie, że to miała być nic nie znacząca czynność, jakieś neutralne tło i trochę mi to zazgrzytało. Gazeta jest właściwie ledwie wspomniana i trudno powiedzieć, jaką miała odegrać rolę, może rzeczywiście się zbyt czepiałam.\nOjć, furory nie zrobiłam swoją poprawnością, zjadam placek pokory.\nDziękuję za miłe słowa :) Do przeczytania!\nSzszymon14 21 stycznia 2019 23:20\nTeż chcę aby ktoś przeanalizował tak szczegółowo moje wypociny literackie. :(\nSkoiastel 22 stycznia 2019 10:39\nW takim razie zapraszam do mojej kolejki, o ile twoje wypociny nie są kolosem na 300 stron. :)


Ceny żywności wzrosły w związku z konfliktem między Rosją a Ukrainą\nHome › News › Ceny żywności wzrosły: oto 4 akcje artykułów spożywczych, które warto kupić\nCeny żywności wzrosły: oto 4 akcje artykułów spożywczych, które warto kupić\nOpublikowany: 5 marca, 2022\nAktualizowano: March 5, 2022\nPandemia COVID-19 spowodowała gwałtowny wzrost cen żywności, a konflikt rosyjsko-ukraiński sprawił, że ceny te poszybowały w górę. Jakie zapasy żywności warto więc kupić?\nW 2020 roku świat stanął w obliczu pandemii. Przez dwa lata banki centralne i rządy walczyły z tym, co miało być największym wstrząsem gospodarczym od czasów drugiej wojny światowej.\nAle założenia szybko się zmieniły.\nW zeszłym tygodniu Rosja najechała na Ukrainę. Posunięcie to wywołało bezprecedensową falę sankcji gospodarczych, które z kolei jeszcze bardziej podsyciły inflację.\nInflacja gwałtownie wzrosła w czasie pandemii, ale prawdopodobnie wzrośnie jeszcze bardziej z powodu wojny w Europie Wschodniej. Na przykład w ostatnim tygodniu gwałtownie wzrosły ceny żywności, ponieważ w konflikt zaangażowani są dwaj najwięksi eksporterzy pszenicy i kukurydzy na świecie.\nRosja i Ukraina dostarczają łącznie około 35% pszenicy na świecie, a sama Ukraina eksportuje 16% kukurydzy potrzebnej na świecie. W ostatnim tygodniu działań wojennych koszt pszenicy spożywczej wzrósł o 100%. Jakie są zatem najlepsze zapasy żywności, które warto kupić w obliczu rosnących cen żywności?\nAlbertsons Companies (NYSE:ACI) prowadzi sprzedaż artykułów spożywczych i leków w Stanach Zjednoczonych. Cena akcji wzrosła w tym roku o 19,9% i jest notowana przy wskaźniku P/E wynoszącym 12,15.\nCF Industries Holdings (NYSE:CF) to amerykańska firma z Deerfield w stanie Illinois. Zajmuje się sprzedażą nawozów i chemii rolniczej, a cena akcji w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy wzrosła o ponad 100%.\nDynamika przychodów rok do roku jest wyższa od mediany sektora o 58,54%, podobnie jak marża zysku brutto – wyższa od mediany sektora o ponad 20%.\nCVR Partners (NYSE:UAN) jest amerykańską spółką działającą w branży nawozów i chemii rolniczej. W ciągu ostatnich dwunastu miesięcy cena akcji wzrosła o ponad +350%, a spółka wypłaca również dywidendę. Przy obecnym kursie giełdowym spółka jest wyceniana na 1,19 mld USD, a wartość przedsiębiorstwa wynosi 1,17 mld USD.\nTreehouse Foods (NYSE: THS) to amerykańska firma zajmująca się produkcją i dystrybucją żywności pod marką własną. Przy obecnej cenie giełdowej jest wyceniana na nieco ponad 2 mld USD, a wartość przedsiębiorstwa wynosi 3,82 mld USD.\nAktualności rynkowe: Oto jak rynek zareagował na wyniki finansowe


bielsko.gosc.pl → Wyszukiwanie: 25-LECIE\nGOŚĆ NIEDZIELNY DODANE 09.07.2017\n25-lecie konsekracji u czechowickiej św. Barbary\nTo była w dziejach diecezji bielsko-żywieckiej pierwsza konsekracja świątyni. Dokonał jej 25 lat temu bp Tadeusz Rakoczy, który też przewodniczył jubileuszowemu dziękczynieniu.\nKonkurs jubileuszowy rozwiązany!\nDziękujemy za wszystkie nadesłane odpowiedzi na pytania dotyczące minionego 25-lecia. W większości były bezbłędne. Brawo!\nPłonie w nich ogień życia\nW bielskim klasztorze Sióstr Szkolnych de Notre Dame przy ulicy Schodowej od 25 lat działa bursa dla dziewcząt. Jubileusz Bursy Notre Dame był okazją do dziękczynienia Bogu i siostrom.\n3 Idziemy do Mamy\n4 Zaproś Edmunda\n5 Bo Maryja wciąż pomaga…\n6 Kawa z nadzieją\n7 Oaza na wakacje\n8 Dzieci na medal\n9 Przybyła Teresa z rodzicami\n10 Drugie skrzypce na szczytach


Filerecovery Professional 2016 (5.6.0.3) - Download - Instalki.pl\nInstalki.pl » Programy » Mac OS X » Narzędzia » odzyskiwanie danych » Filerecovery Professional 2016 (5.6.0.3)\n1340 (5 w tym miesiącu)\nOpis Filerecovery Professional 2016 (5.6.0.3)\nFilerecovery Professional jest funkcjonalnym programem do odzyskiwania danych, które zostały utracone w różnych okolicznościach. Duże możliwości aplikacja doskonale uzupełnia przyjazny interfejs, który szybko przeprowadzi użytkownika przez cały proces.\nNarzędzie pozwoli odzyskać dane w przypadku zagubionej/usuniętej partycji, sformatowanego dysku czy ataku wirusów. Nie zapomniano również o zewnętrznych nośnikach, które Filerecovery Professional wspiera. Po wybraniu danych do odzyskania z pomocą przychodzi wbudowany kreator, który wprost prowadzi "za rękę" aż do zakończenia operacji.\nWersja demo nie umożliwia zapisu odzyskanych plików


Oponki z lukrem i posypką - Po Prostu Pycha\nHome/Słodkości/Oponki z lukrem i posypką\nDalej szukacie przepisu na tłusty czwartek? Szczerze mówiąc to uwielbiam przygotowywać wtedy domowe wypieki, widzę jak z każdym rokiem wychodzi mi to coraz lepiej choć jeszcze daleko mi do perfekcji 🙂 Polecam pyszne oponki z lukrem i kolorową posypką. Stanowią fajną, drożdżową alternatywę dla pączków. Możecie swoje ciasto drożdżowe podzielić na pół i z połowy zrobić tradycyjne pączki, a resztę użyć jako oponki.\nPrzepis na: Oponki z lukrem i posypką\n• 550 g mąki\n• 30 g drożdży świeżych\n• 1 łyżka wódki lub spirytusu\nlukier : 3/4 szklanki cukru pudru, kilka łyżeczek wody lub cytryny\nZaczynamy od rozczynu: Do małej miseczki kruszymy drożdże, dodajemy cukier oraz połowę letniego mleka, mieszamy dokładnie i odstawiamy na 10 minut do wyrośnięcia.\nDo większej miski wsypujemy przesianą mąkę, roztopione masło, pozostałe ciepłe mleko, wódkę oraz wyrośnięty rozczyn.\nZagniatamy gładkie i elastyczne ciasto. Przykrywamy ściereczką i odstawiamy w ciepłe miejsce na około 1 godzinę.\nCiasto delikatnie rozwałkowujemy na około 2 cm. Pucharkiem do lodów lub za pomocą większych szklanek wycinamy kołka, kieliszkiem wycinamy w ich środku mniejsze kółka.\nNa patelni rozgrzewamy olej- powinien mieć 175°C, ale jeśli nie macie termometru, to rozgrzewamy olej, następnie stawiamy na średnim gazie i kładę mały kawałek ciasta. Jeśli ślicznie się podnosi po około 3 sekundach to jest już ok, jakby ciemniały bardzo szybko to temperatura za wysoka i w środku będą surowe. Jeżeli ciasto nie będzie się podnosić na wierzch oleju tylko będzie leżało długo na dnie tzn, że olej jest zbyt zimny.\nSmażymy oponki z obu stron na złoty kolor. Czekoladę rozpuszczamy w kąpieli wodnej z masłem. Dekorujemy wierzch oponek.\noponki oponki z lukrem tłusty czwartek


Konrad Bukowiecki: Uroniłem łezkę, ale na podium starałem się nie "rozklejać" - eurosport.interia.pl\nWtorek, 7 marca (15:56)\nKonrad Bukowiecki /Fot. Adam Warżawa /PAP\nArtur Gac, Interia: Wie pan, kto użył pod pana adresem słów: "umarł król, niech żyje król"?\nKonrad Bukowiecki: - Tomasz Majewski powiedział mi to po konkursie. Kurczę, to niesamowite uczucie usłyszeć tego typu słowa z ust takiej legendy. Myślę, że Tomek sam nie spodziewał się, że to stanie się tak szybko i jego rekord kraju zostanie pobity. No, ile minęło czasu od zakończenia przez niego kariery?\nLedwie pół roku.\n- No właśnie... Zresztą myślę, że nie tylko on miał prawo sądzić, że jego rekord Polski trochę dłużej przetrwa. Wiem, że nie ma mi tego za złe, bo jest naprawdę facetem z klasą. To bardzo miłe, że potrafi mi pogratulować, mimo tego, że pewnie wolałby, aby jego rekord pozostał niepobity.\nTeż mam wrażenie, po gestach, spojrzeniu i autentycznym uśmiechu, że Tomasz Majewski rzeczywiście cieszy się pana genialnym wynikiem.\n- Tomek w ogóle jest bardzo porządną jednostką. Naprawdę to świetny człowiek i były znakomity sportowiec, a teraz działacz z "otwartą głową". Takich ludzi na pewno potrzeba w polskim związku, którzy wiedzą, czego zawodnicy potrzebują do osiągania znakomitych wyników. Mam nadzieję, że obecność Tomka w Polskim Związku Lekkiej Atletyki jest gwarancją jakości.\nJeden z pana kibiców napisał, że tak jak w skokach narciarskich Kamil Stoch zastąpił Adama Małysza, tak Konrad Bukowiecki zastępuje Tomasza Majewskiego.\n- To bardzo daleko idące porównania, bo na razie jeszcze nic takiego nie zrobiłem. Tomek, mimo że nigdy nie przepchnął 22 metrów, ja zresztą też nie, to zawsze bronił się formą na największych imprezach. Wtedy zawsze przyjeżdżał przygotowany, czego najlepszym świadectwem są dwa złote medale igrzysk olimpijskich. A że sportowca ocenia się raczej po sukcesach i medalach, które zdobywa, a nie po odległościach jakie osiąga, to brakuje mi jeszcze sporo. Niemniej bardzo cieszę się ze swojego mistrzostwa Europy, bo to mój pierwszy medal w gronie seniorów i to od razu na tak dużej imprezie. To sukces niezapomniany, tym bardziej że okraszony wspaniałym wynikiem, którego jeszcze sam nie jestem w pełni świadomy.\nWciąż nie dotarła do pana odległość 21.97 m?\n- Ani trochę! I myślę, że to nie zmieni się przez kolejne dni, a nawet kilka tygodni. Sądzę, że potrzeba sporo czasu, bym zdał sobie sprawę, co tak naprawdę nawyczyniałem w Belgradzie.\nMoże to źle zabrzmi, ale piękne było również to, że polska flaga była nad niemiecką. Dla mnie to też było ważne.\nObserwujemy różne reakcje sportowców w chwili sukcesu, a podczas serbskiego czempionatu generalnie sporo było łez u sportowców i wielkich emocji. Panem też zawładnęło wzruszenie?\n- Na pewno, łezkę uroniłem w momencie, gdy na tablicy świetlnej zobaczyłem swój wynik. Przy czym dokładnie nie pamiętam, co stało się ze mną po tym pchnięciu. "Zarejestrowałem" tylko tę łezkę, ale prędko musiałem się uspokoić, bo przecież to była dopiero druga runda i konkurs nadal trwał. Natomiast na podium już starałem się nie rozklejać, ale na pewno miałem "szklane" oczy. Naprawdę, to przepiękny moment, gdy grają hymn narodowy specjalnie dla ciebie, a polska flaga idzie w górę... Jestem dumny z bycia Polakiem! Już nie patrząc na historię - może to źle zabrzmi, ale piękne było również to, że polska flaga była nad niemiecką. Dla mnie to też było ważne.\nTo wszystko wygląda jak bajka lub piękny sen. Tyle co wszedł pan do grona seniorów, a już odniósł pan premierowe zwycięstwo, a frycowe zapłacił pan jeszcze jako 17-letni junior na HME w Pradze.\n- Samo to, że jestem mistrzem Europy, jeszcze jakoś do mnie dociera. To ogarniam swoim umysłem. Natomiast nie jestem w stanie pojąć odległości, jaką osiągnąłem. Czułem, że jestem świetnie przygotowany, ale nie mam pojęcia, jak to się stało. Myślałem, że stać mnie będzie na 21.50 m lub 21.60 m i to będzie moje maksimum. Na taki rezultat się szykowałem, a tymczasem zrobiłem coś, czego najzwyczajniej w świecie nie ogarniam. Nie wiem, jak to inaczej powiedzieć - po prostu w głowie mi się to nie mieści!\nTym że tak szybko uzyskał pan tę fenomenalną odległość, po prostu mentalnie i psychicznie "zakasował" pan najgroźniejszych przeciwników?\n- Myślę, że po moim pchnięciu toczyła się walka już tylko o dwa medale. David Storl, mimo tego że jest naprawdę świetnym zawodnikiem, to na tę chwilę nie jest przygotowany na 22 m. Czech Tomas Stanek prezentuje technikę obrotową i w jego wypadku wszystko może się zdarzyć, ale chyba też nie 22 m...\nPana rekordowe pchnięcie od strony technicznej było próbą niemal wolną od jakiegokolwiek błędu, niemal perfekcyjne?\n- Technicznie na pewno wyglądało super, ale nie ma pchnięć idealnych. Zawsze dążymy do ideału, ale praktycznie jest niemożliwością, by wystrzec się każdego najmniejszego błędu. W tym przypadku na pewno do czegoś też można byłoby się doczepić i z pierwszej analizy wyszło mi, że tę próbę mogłem wykonać trochę szybciej w kole. Na nagraniu wydawało mi się, że zrobiłem to niezbyt dynamicznie. A dodam, że swoje najdalsze rezultaty zazwyczaj uzyskiwałem, kiedy w kole byłem bardzo szybki.\nZ tego, co pan mówi wynika, że nawet w tym pchnięciu była pewna rezerwa.\n- To prawda i do tego będę dążył.\nA na treningach miotał pan kulą jeszcze dalej?\n- Nigdy wcześniej nie przekroczyłem 21.50 m. To był mój pierwszy raz.\nJesteśmy potęgą lekkoatletyczną w Europie. Na Starym Kontynencie właśnie umocniliśmy swoje panowanie, teraz czas podbijać świat.\nWreszcie mi pan wyjawił, bo do tej pory robił pan z tego tajemnicę. Myślałem nawet, że przekroczył pan 22 m, ale nie chce nakładać na siebie presji.\n- Teraz jest dobry czas, żeby powiedzieć, co jest moim najwartościowszym wynikiem w karierze.\nW ogóle jaki jest pana limit?\n- Wolę nie oceniać, do jakich odległości mogę dojść, za to mogę powiedzieć inną, niepopularną rzecz. Uważam, że w najbliższym czasie będzie mi ciężko zbliżyć się do tego rezultatu i mam tego pełną świadomość, bo to jest naprawdę kawał odległości. Teraz życzyłbym sobie, żeby ustabilizować się na poziomie 21 m, sukcesywnie zbliżając się do życiowego rezultatu. Z tego będę bardzo zadowolony.\nWypowiada się pan w takim tonie, jak nowa gwiazda skoku o tyczce Piotr Lisek. Rekordzista Polski (6 m) powiedział m.in. w rozmowie z Interią, żeby nie oczekiwać od niego śrubowania rekordu, bo w najbliższym czasie chce ustabilizować formę na niższych wysokościach.\n- Dokładnie tak, stabilizacja jest najważniejsza, z tego później wychodzą fajne wyniki. Tak dzieje się w każdym, technicznym sporcie.\nCzyli szlifowania techniki ciąg dalszy.\n- W tej chwili chcę przede wszystkim odpocząć, bo przede mną zaledwie kilka dni wolnego. To czas typowo dla mnie, żeby spotkać się ze znajomymi, ponadrabiać zaległości na uczelni i trochę pobyć z rodziną. W sobotę ruszam już na kolejny obóz, więc chce maksymalnie się zrelaksować.\nW najbliższą sobotę?\n- Tak, to już początek moich przygotowań do sezonu letniego.\n- Do Kalifornii, a dokładnie do ośrodka przygotowań olimpijskich Chula Vista, na przedmieściach San Diego. Piękne miejsce, na pewno jedno z najlepszych na świecie. Byłem tam już raz, przed halowymi mistrzostwami świata w Portland.\nWpadł pan na jakiś szalony pomysł, by sprawić sobie nagrodę na okoliczność rekordu Polski?\n- Mam pewien pomysł, ale tego nie zrobię... Żartowałem sobie z Marcinem Lewandowski, że jeśli zdobędę medal w Belgradzie, to kupię sobie Forda Mustanga. Jednak na razie tego nie zrobię, mam już inny samochód i jeden mi wystarczy.\nGórę wziął rozsądek?\n- Tak można powiedzieć. Przecież mam dopiero 19 lat, więc jeszcze zdążę kupić sobie tego mustanga i spełnię swoje marzenie.\nPanu też udzieliła się euforia, jeśli chodzi o dorobek medalowy całej reprezentacji?\n- Oczywiście, jestem bardzo dumny i wniebowzięty, że Polska jest górą. Tego jeszcze nie było, byśmy zdobyli siedem złotych medali, dzięki czemu wygraliśmy klasyfikację medalową. Jesteśmy potęgą lekkoatletyczną w Europie, drużynowo to nasze drugie zwycięstwo z rzędu, po ubiegłorocznych ME w Amsterdamie, więc teraz musimy to wszystko przekuć w sukcesy światowe. Na Starym Kontynencie właśnie umocniliśmy swoje panowanie, teraz czas podbijać świat. Moim najbliższym, dużym celem są mistrzostwa świata w Londynie.\nKonrad Bukowiecki o sukcesie na HME (wideo) TV Interia\nDowiedz się więcej na temat: Konrad Bukowiecki | pchnięcie kulą | Halowe ME w lekkoatletyce | Marcin Lewandowski | Chula Vista


Bolesna porażka na rozpoczęcie Ekstraklasy w Bielsko-Białej - MOKS Słoneczny Stok Białystok\nBolesna porażka na rozpoczęcie Ekstraklasy w Bielsko-Białej\nwrz 7, 2020 | Futsal\nZespół Adriana Citko na inaugurację sezonu 2020/21 w Statscore Futsal Ekstraklasa pojechał do Bielsko-Białej aby rozpocząć nową kampanię, meczem z Mistrzem Polski – BTS Rekord Bielsko-Biała. Przed meczem zgodnie twierdziliśmy, że będzie to bardzo ciężki mecz i po takim a nie innym okresie przygotowawczym, pierwsze mecze o szukanie formy na dalsze rozgrywki akurat w meczu przeciwko takiemu rywalowi będzie bardzo ciężko.\nZanim mecz się rozpoczął, zespół z BTS-u został nagrodzony pucharem za mistrzostwo kraju za poprzedni sezon a wcześniej na parkiet własnej hali weszli przy stworzonym przez zespół MOKS-u szpalerze.\nPierwsza piątka naszego zespołu wydelegowana na ten mecz wyglądała następująco: Jendruczek, Citko, Osypiuk, Aleksandrowicz oraz Prolejko.\nKu być może zdziwieniu, to nasz zespół od początku meczu starał się pozostawać przy posiadaniu piłki i kontrolowaniu przebiegu meczu, próbując stwarzać składne akcje zagrażające bramce legendy bramki polskiego futsalu – Bartkowi Nawrotowi. Jak można było się spodziewać początek meczu to niedokładne zagrania z obu stron, co było konsekwencją długiego rozbratu z ligową piłką. Na dobrą sprawę do 5 minuty spotkania gra toczyła się wyłącznie w środkowej części boiska a strzałów na bramkę dosłownie brakowało. Pierwszy groźnie zaatakował Rekord, który przy pierwszym strzale nieznacznie chybił. Chwilę później przed dobrą sytuacją po podaniu kapitana MOKS-u, Michała Osypiuka stanął Paweł Aleksandrowicz, ale wspomniany Nawrot przytomnie interweniował nogami i uchronił swój zespół przed stratą gola. Chwilę później obronił kolejny strzał, tym razem w wykonaniu Skiepki. A kolejną chwilę później jeszcze raz odbija bardzo mocny strzał z połowy boiska w wykonaniu naszego bramkarza Norberta Jendruczka.\nDo tej pory meczu dobre wrażenie sprawiali nasi zawodnicy po których nie było widać, że byli skazywani na pożarcie przez mistrzów kraju.\nJednak to w 8 minucie zawodnicy Rekordu dochodzą do głosu i za sprawą Budnika, który strzałem z bliska pokonuje naszego goalkeepera i wyprowadza swój zespół na prowadzenie.\nMOKS po stracie bramki stosował wysoki pressing, starając się przerywać akcje Bielszczan już na samym początku ich konstruowania.\nW 10 minucie po zagraniu z rzutu rożnego i bezpośredniego strzału sprzed pola karnego Alex Viana pokonuje Jendruczka i podwyższa prowadzenie BTS-u na 2 do 0.\nW drużynie MOKS-u, bardzo widoczna była niedokładność zagrań, która zaprzepaszczała szanse na konstruowanie składnych akcji mogących zakończyć się celnym strzałem na bramkę gospodarzy.\nW 12 minucie bardzo dobra interwencja Norberta Jendruczka chroni nasz zespół przed utratą drugiego gola, a zaraz później Paweł Aleksandrowicz ukarany zostaje żółtą kartką za faul na zawodniku Rekordu w narożniku boiska. Ponownie groźnie uderzają na naszą bramkę rywale, ale czujne ponownie Jendruczek.\nZa moment druga żółta kartka, tym razem otrzymuje ją Michał Osypiuk, który według sędziego faulował rywala przed linią pola karnego.\nPo trzecim strzale na swoją bramkę w trwającej nadal 12 minucie, Norbert kapituluje po strzale z bliskiej odległości pod poprzeczkę.\nInicjatywa w tym meczu należała do zespołu Rekordu, który wbrew temu jak było na początku meczu przejął inicjatywę i dyktował warunki gry. Czego rezultatem była zdobyta w 14 minucie bramka po rozegraniu rzutu rożnego i uderzeniu w okienko naszej bramki.\nW naszych szeregach nadal panowała niedokładność. W tym samym czasie dwukrotnie po raz kolejny ratuje przed utratą bramki Jendruczyk.\nW 19 minucie spotkania tracimy bramkę po strzale Michała Marka, który wykorzystał błąd w rozegraniu piłki przez MOKS w przewadze i umieścił futbolówkę z własnej połowy do naszej pustej bramki.\nJak się okazało nie był to koniec emocji w pierwszej połowie, bo blisko 30 sekund później Rekordziści strzelają nam 6 gola. Po dobrej instynktownej interwencji bramkarza Słonecznych przy dobitce z najbliższej odległości był bez szans.\nNa dosłownie 6 sekund przed końcem pierwszej połowy strzelamy bramkę za sprawą wspominanego raz po raz wcześniej – Jendruczka, który pokonał bramkarza Reprezentacji Polski grającego w barwach Rekordu strzałem z rzutu karnego. Rzut karny podyktowany został na Michale Osypiuku, który został sfaulowany będąc w sytuacji przed pustą bramką. Autor faulu Budniak wedle wytycznych nowych przepisów, że gdy w momencie faulu zawodnik znajduje się przed pustą bramką w jej świetle – otrzymuje czerwoną kartkę, do czego doszło.\nPierwsza połowa zakończyła się wynikiem 6-1 dla gospodarzy.\n20 sekund po rozpoczęciu II połowy, mistrzowie karcą nas po raz kolejny i wykorzystują błąd w kryciu zdobyciem bramki z najbliższej odległości przez Matheusa, który w tym momencie tą bramką skompletował hattrick.\nMimo bardzo niekorzystnego wyniku, nasz zespół starał się grać cały czas w przewadze, wychodząc do konstruowania akcji ofensywnych z bramkarzem.\nPo zdobytej bramce już na początku drugiej połowy przez okres 5 minut byliśmy świadkami obustronnej gry bez stworzonych sytuacji podbramkowych bądź nawet jakichkolwiek celnych strzałów.\n26 minuta to bramka na 8-1 gdzie piłka jeszcze odbita od Jendruczka znajduje się w naszej bramce. Po tym golu trener Citko, dokonał zmiany w bramce gdzie wszedł Dawid Święciński. Chwilę później bardzo mocny strzał z dystansu zdołał obronić wspomniany a przy dobitce skutecznie interweniował Adrian Citko.\nW końcu do głosu doszedł zespół Słonecznych a strzał z ostrego kąta w wykonaniu Aleksandrowicza, szczęśliwie broni bramkarz Rekordu gdzie piłka po odbiciu między jego nogami wychodzi ze światła bramki.\nGłos MOKS-u był chwilowy i jednorazowy. Swoją przewagę zaznaczyli znowu rywale, którzy dwukrotnie groźnie atakują. W pierwszej sytuacji Dawid Święciński broni strzał Viany w długi róg, a chwilę później wychodzi obronną ręką w sytuacji sam na sam z atakującym. MOKS odpowiedział na ataki rywali, niegroźnym strzałem Aleksandrowicza.\nMecz w tym momencie mocno ożył i MOKS starał się wyprowadzać akcje. Pierwszy zaatakował Kożuszkiewicz Krzysztof, który uderzył z ostrego kąta a drugi skutecznie Adrian Citko.\nBramka grającego trenera MOKS-u była najładniejszą tego wieczoru. Przepiękny mocny strzał z toczącej się piłki z odległości 15 metrów wylądował w okienku bramki BTS Rekordu.\nNiedokładność to element, który ponownie się pojawiał w rozgrywanych akcjach przez MOKS. Proste straty i bardzo niedokładne czy to podania czy przyjęcia piłki powodowały ciągłą frustrację wśród zawodników z Białegostoku.\n37 minuta przyniosła nam wspaniałą akcję Viany, który popisał się wspaniałym rajdem gdzie mijając dwóch zawodników żółto-niebieskich pokonał bramkarza uderzając w sytuacji sam na sam w dług róg bramki. Chwilę później Michał Osypiuk traci piłkę na własnej połowie boiska i ponownie Viana katem, który tą bramką kompletuje jako drugi zawodnik w tym meczu hattrick i strzelając 10-tą bramkę w tym meczu dla gospodarzy. Te dwie bramki uśpiły nam chwilowo sytuacje na boisku i byliśmy świadkami braku zdecydowania każdej ze stron.\nMecz jednak zakończył się jeszcze jednym skutecznym ciosem ze strony zespołu ze Śląska. Bardzo ładne uderzenie w okienko naszej bramki przypieczętowuje bardzo okazałe zwycięstwo drużyny Rekordu Bielsko-Biała, 11-2.\nO tym meczu jak najszybciej należy zapomnieć, wyciągając odpowiednie wnioski bo już w najbliższy weekend na własnej hali zespół MOKS Słoneczny Stok Białystok podejmie drużynę AZS UŚ Katowice.\nzdjęcie: Marek Łękawa / Rekord Bielsko-Biała\n← Na inaugurację z Mistrzem Polski - BTS Rekord, rywalem Słonecznych. Czas na pierwsze punkty, w meczu przeciwko AZS UŚ Katowice. →


Citroen DS3 Cabrio w natarciu |moto-opinie.COM |Prawdopodobnie najlepsza strona motoryzacyjna\nCitroen DS3 Cabrio w natarciu\nCitroën DS3 Cabrio to samochód, który trafi do sprzedaży na początku 2013 roku, wyposażony jest w sterowany elektrycznie dach wykonany z płótna, który można zamknąć w 16 sekund przy prędkości nawet do 100 km/h. Przycisk w konsoli sufitowej DS3 Cabrio otwiera i zamyka dach w trzech pozycjach – pośredniej, poziomej i całkowicie otwartej.\nSam dach dostępny jest w jednym z trzech stylów – czarny, jasny niebieski lub Monogramme.\nNadwozie, obudowy lusterek i koła można wybierać w szerokiej gamie kolorów. DS3 Cabrio jest o 25 kg cięższy od standardowego hatchbacka, który waży od 1085 kilogram w zależności od wersji silnikowej.\nSkładany dach nie umniejsza ilości dostępnej przestrzeni w kabinie pięcioosobowej. Bagażnik jest mniejszy o 40 litrów niż w w zwykłym DS3 (245 litrów), ale ma więcej miejsca miejsca od rywali, takich jak Fiat 500C, który oferuje 184 litrów.\nmoto opinie :\nJednym słowem jest to kontynuacja rozpoczętego dzieła tworzenia stylowego auta miejskiego, w którym to cena nie jest motywem najważniejszym, a liczą się detale, kolorystyka, styl, załamania nadwozia i niszowa sprzedaż, która potwierdza, że nawet w tej klasie jest to auto dla wybranych…\nNatomiast jeżeli chodzi i płócienny dach, nie dotykając go już stwierdzam, że musi być to drugie, bądź trzecie auto w rodzinie – ponieważ nikt z płótnem nie wyjedzie na drogę w zimowych warunkach.\nSprzedaż w Polsce? W/g moich przypuszczeń 30 sztuk rocznie!\nAnonymous 11 września 2012\nI po co to auto?\nZaraz z DS3 zrobią kombi i sedana?!\nAle nie ma tyle fasonu co 500-tka…


KITCHENAID 5KHB2570EOB Czarny Blender - ceny i opinie w Media Expert\nKubek do miksowania w zestawie\nW kuchni zawsze jest coś do zrobienia. 5-biegowy blender ręczny KitchenAid pozwala łatwo kruszyć, miksować i przecierać składniki. Zamontuj nasadkę z rózgą, aby spulchnić krem i rzadkie ciasto lub ubić jajka. To akcesorium doskonale nadaje się do uzyskania pożądanej konsystencji.\nMiksowanie składników, przecieranie owoców, rozdrabnianie warzyw korzeniowych lub ubijanie kremu jest zaskakująco łatwe. Po prostu wrzuć składniki do dowolnej misy i użyj blendera ręcznego. Nie obawiaj się o zarysowanie naczyń.\nSzybko przyzwyczaisz się do wyjątkowej kontroli zapewnianej przez ten 5-biegowy blender ręczny. Urządzenie jest wydajne i ciche oraz pozwala na zmianę prędkości, dzięki czemu zawsze osiągniesz idealną konsystencję, przygotowując swoje kulinarne kreacje!\nRamię ze stali nierdzewnej do mieszania, miksowania i rozdrabniania można zamienić na nasadkę z rózgą.\nPrzygotowanie, podawanie i przechowywanie potraw w jednym pojemniku. Dzięki kielichowi o pojemności 1 l (wolny od BPA) nie potrzebujesz już wielu dzbanków oraz misek do odmierzania. Możesz przechowywać w nim przygotowaną mieszankę, korzystając z pokrywy zapobiegającej rozchlapywaniu.\nZbudowany z myślą o wytrzymałości i wygodzie. Metalowa konstrukcja jest solidna i trwała. Natomiast miękki uchwyt zapewnia wygodę użytkowania.