Dodano: 1 lipca 2018, 11:40 22\nKate O'Donnell, certyfikowana praktyczka Ajurwedy i joginka, poleca wypicie tego napoju pół godziny przed głównym posiłkiem. Ja powiedziałabym, że lepsza będzie godzina, ale decyzję pozostawiam Twojej intuicji.\nCo to za napój i dlaczego mam pić go przed posiłkiem?\nNapój, którego przygotowanie przedstawię Ci poniżej, to tradycyjna ajurwedyjska mikstura, która wspiera trawienie i przyśpiesza przemianę materii. Smakuje dobrze, potrafi delikatnie zapchać żołądek zmniejszając objętość jedzonej później porcji i, co najważniejsze, działa. I to na wielu polach!\nTradycyjną wschodnią recepturę popierają zachodnie badania!\nGłówne skrzypce w tym napoju gra kurkuma - złota bogini medycyny wschodu. Dlaczego jest ona tak wypasiona? Kurkuma między innymi: – zwalcza stany zapalne, – zwalcza wolne rodniki, – ma udowodnione działanie przeciwnowotworowe i przeciwcukrzycowe, – jest antyoksydantem, – chroni układ sercowo-naczyniowy, – pobudza mózg i zwiększa jego moc, – zwalcza artretyzm, – zwiększa odporność, – odgrywa kluczową rolę w procesie wzrostu i regeneracji neuronów. Do tego zawiera wiele cennych witamin (B6, C, E, K) i minerałów (cynk, fosfor, magnez, mangan, miedź, potas, selen, żelazo, wapń). W napoju znajduje się też imbir, który jest kojący dla żołądka. Dodatkowe probiotyki i niewielka ilość kuminu wspierają trawienie dając mieszankę, która zmniejsza niestrawność i ułatwia trawienie. Warto mieć składniki pod ręką szczególnie w letnim sezonie, kiedy (no cóż…) zdarza się czasem mieć nieco bardziej hedonistyczny stosunek do jedzenia.\n- szklanka wody w temperaturze pokojowej, - łyżeczki sproszkowanej bio kurkumy, - łyżeczki sproszkowanego bio imbiru, - ¼ łyżeczki sproszkowanego bio pieprzu, - ¼ łyżeczki bio kuminu, - ¼ szklanki bio jogurtu, kefiru lub, do czego zachęcam, kefiru wodnego (na przykład z tego prostego przepisu). Umieść składniki w blenderze i mieszaj na dużych obrotach do połączenia. Jeśli dodałaś nabiału, na wierzchu i na ściankach pojawią się cząsteczki przypominające bąble. Usuń je łyżką i zmieszaj raz jeszcze. Natychmiast wypij. Dlaczego kefir wodny? Bo jest beznabiałowy. Możesz zrobić go ze zwykłej wody albo wody kokosowej (która nie tylko dodaje smaku, ale jest ultra zdrowa)! Czirs. Źródła: 1\nantares 12 sierpnia 2018, 15:37\nHejka :) mam pytanie, czy nic się nie stanie jak dodam do powyższego przepisu garść posikanej zielonej natki pietruszki i zielonego naciowego selera oraz sproszkowaną chlorelle i spirulinę? czy któreś składniki nie będą się ze sobą "gryzły"\nKlusia IP 19 lipca 2018, 06:57\nHejko hejko! Jak się tenże boski napój ma do terapii 4 szklanek? Czy jest on dodatkową szklanką czy może ktorąś zastępuje? ?\nantares 10 lipca 2018, 12:25\nprzepraszam ale czy tutaj ktoś odpowiada na pytania? chciałbym wypróbować ten napój ale mam wątpliwości i potrzebuje dodatkowych info. czy mogę dostać odp na powyższe moje pytanie?\nantares 5 lipca 2018, 01:49\na 1/4 łyżeczki kuminu to chodzi o kmin rzymski? i to też ma być sproszkowane?\nKaki IP 2 lipca 2018, 16:26\nCzy woda kokosowa kupowania w kartonikach czy puszkach i jest pasteryzowana czy też sterylizowana ma jeszcze jakieś wartości? Pewnie nie :( Jest szansa na porządną wodę koko w TiB? A jeśli nie, to skąd taką wziąć?


Rozruch silnika w niskich temperaturach - FORUM Renault Megane, Scenic, Fluence\nUpdated Listopad 27, 2017\nLiczba wyświetleń 2416\nRozruch silników w temperaturach poniżej -20C (kompilacja).\nRenault Duster == Dacia Duster\nTo pewnie są normalne zimowe temperatury dla nich. Ja bym chyba poniżej -30 zrezygnował z odpalania auta. Szkoda sprzętu.\nSą takie preparaty które poprawiają start w zime Motor-Life,nie to że reklamuje ten preparat chemiczny tylko on zmniejsza tarcie i przez to jest łatwiejszy start w niskich temperaturach.\nJa odpalałem przy -24C, niżej nie miałem okazji nawet próbować, zbyt późno wstaję\n-28st.C zeszłej zimy 1.5 101KM odpaliła za pierwszym po 2-krotnym grzaniu świec choć lekko jej nie było, a serce bolało.\nOj tam. Od tego jest auto\nWiadomo ale boli jak je coś boli Ciekawe jakie mrozy będą w tym roku i jak benzynka to zniesie. Na razie trzeba wypsikać płyn ze zbiorniczka.\nTo i ja się podzielę swoim doświadczeniem (ten 1.5 dCi z filmu - oooojjjjj...). Skoda Octavia 1.9 TDI 105 KM, rocznik 2010.10, przebieg 14kkm. Rzecz działa się w roku 2012.01-02, w Finlandii, gdzie w podanym okresie było non stop -23 st. C, w nocy być może i niżej. Samochód na standardowym oleju silnikowym, paliwo specjalne fińskie (coś chyba do -40 st. C) - odpalał bardzo przyzwoicie (ok. 6:30 rano), i tak kilka razy dziennie, jeździł niedużo, bo z mieszkania do pracy ok. 10-15 km. W tym okresie nigdy się nie rozgrzał. Dojechałem nim do Polski. Jeździł później bezproblemowo. Także da się Niemniej w ekstremalnych sytuacjach Finowie podpinają samochód do prądu (na parkingu pod pracą/domem) i grzałki elektryczne grzeją silnik i wnętrze; na tyle aby nie było problemów z odpalaniem - ot, to jest życie w zimnym kraju. Z doświadczenia, przy dłuższym pobycie takie grzałki montowaliśmy w naszych autach, żeby uniknąć problemów.\nEdytowano Listopad 28, 2017 przez konwil\n@Felson, @konwil u nas, na allegro.pl pełno takich grzałek i to w dobrej cenie!\n>>Rozgrzeje nawet najzimniejszy silnik<<\n@Krzychu chyba sobie kupię. W każdej chwili i w każdym miejscu będę mógł napić się ciepłej kawy lub herbaty. Do tego kubek i zapas źródlanej wody w bagażniku i można stać w korkach jakie będą niebawem przez zablokowane drogi\nKilka latek temu byłem przez kilka dni na nartach w Czeskich Rokytnicach w dniu wyjazdu rano było -31*C mój wcześniejszy Scenic II 2.0 16V F4R odpalił za pierwszym razem bez większego kręcenia rozrusznikiem, przednia szyba zamrożona była z dwóch stron i tu bardzo się przydała rewelacyjna grzałka elektryczna w klimatroniku, chociaż odmrażanie do czystej szyby trwało kilka minut.\nNie obyło się bez problemów, podczas manewrów na parkingu i kręceniem kierownicą do samego końca zerwała się taśma zwijaka w kierownicy, zapaliła się poduszka i przestał działać tempomat, przy otwieraniu box-a narciarskiego na dachu pękło plastikowe ramię podtrzymujące górą część box-a\nLPG w zbiorniku miało tak niską temperaturę, że nawet po pełnym rozgrzaniu się reduktora nie chciało ``wyjść`` ze zbiornika, dopiero po przejechaniu 20km na Pb i rozgrzaniu się auta, można było jechać na LPG.\nEdytowano Grudzień 1, 2017 przez witman\n@witman benzyny też mają takie grzałki jak diesle? Pytam z ciekawości bo dzisiaj wsiadłem po godzinie do auta (0st.C na dworze), jeden kwadracik nagrzania płynu się świecił i pasażer zwrócił uwagę, że od razu leci mocno ciepłe powietrze. W sumie nie zwracałem wcześniej na to uwagi ale teraz się zastanawiam jak jest. Włączone było auto na 23st.C. Jak rano szykuję żonie auto do jazdy to także ciepłe pojawia się po chwili od odpalenia.\nNiezależnie czy to diesel czy benzyna grzałka w klimatroniku zależy to poziomu wyposażenia autka. Jeśli nie ma jej oryginalnie to można ją dokupić i zamontować z tego co wiem w większości aut okablowanie do grzałki jest. Oprócz grzałki może brakować przekaźników, bezpieczników i trzeba zrobić aktywację grzałki Clipem.


Justyna Żyła pokazała nowego partnera? W komentarzach burza! :: Magazyn :: RMF FM\nKochani Dziekuje za setki pytan , maili oraz wiadomosci prywatnych na instagramie dotyczacych mojego ex meza ale ten temat kompletnie mnie juz nie interesuje wiec oswiadczenia nie bedzie . Nie interesuja mnie kochanki oraz konkubiny Piotra Zyły , to dla mnie od lat zadna nowosc . Nie pierwsza i nie ostatnia ? Byle z daleka od moich dzieci , ktore bede chronic . Bzdury juz nie zajmuja mojego czasu , za to kochajace mnie osoby owszem ? Dziekuje . Miłego wieczoru ? Ps. Jutro w menu placki ziemniaczane ?\nKiedy do mediów dotarły doniesienia o domniemanym związku Piotra Żyły i młodej gwiazdy TVN-u, w sieci zawrzało. Sytuacji nie pozostawiła bez komentarza Justyna Żyła, była żona skoczka. Teraz celebrytka opublikowała wymowne zdjęcie.\nGratulacje i wszystkiego dobrego – można było przeczytać pod nagraniem.\nBaby mnie ,,zmalowaly"po koszeniu ..jak ta lala @_patrycjajagiela @futureclinicpl @maceupcode @furelleofficial\nA post shared by ???MISS POLSKI 2019 (@magdalena_kasiborska) on Dec 9, 2018 at 11:41am PST\nTagi: Justyna Żyła, Instagram


Debata druga: „żołnierze wyklęci” – wzór obywatela czy tragiczny epizod dziejowy? – Kazimierz Wóycicki\n„Żołnierze wyklęci” – wzór postawy obywatelskiej czy tragiczny epizod dziejowy?\nOdpowiadając na pytanie, mogą się państwo posłużyć lektur Ślaskiego „Żołnierze wyklęci”, Dąmbskiego „Egzekutor” a także co oczywiste sięgać do mego wykładu i slajdów, jakie do niego zamieściłem.\nOdpowiedzi do soboty 10 marca (po to abym do poniedziałku mógł przeczytać wszystkie eseje).\n08/10/2012 • 03:39\nTemat drugiej debaty na jaki przyszło wypowiedzieć się uczestnikom wykładów traktujących o współczesnych polskich sporach o sens dziejów najnowszych oraz polskiej narracji i pamięci społecznej po 1989 roku dotyczy Żołnierzy Wyklętych. Debata zbiegła się w czasie z dniem 1 marca – Narodowym Dniem Pamięci Żołnierzy Wyklętych. To święto państwowe zostało ustanowione na mocy ustawy z dnia 3 lutego 2011 roku. Kwestia ustanowienia tegoż święta nie budziła wątpliwości wśród posłów. Należy jednak odnotować, iż 8 z nich głosowało przeciw ustawie a 3 wstrzymało się od głosu. Podobnie większość wypowiadających się w debacie uważa, iż Żołnierzom Wyklętym należy się cześć i szacunek. Wśród uczestników debaty nie możemy odnaleźć głosu, iż Żołnierze Ci stanowią jedynie tragiczny epizod dziejowy.\nPodczas debaty wiele osób zastanawiało się, i miało wątpliwości, czy mamy prawo do oceny postawy tych ludzi oraz jak ocenić ich z perspektywy czasu. Zwracano uwagę, iż to bardzo trudne zadanie. Jedna z uczestniczek piszę: „Pomimo, że uważam , iz ocenianie tego aspektu w naszej historii nie powinno mieć miejsca, trudno o niewyrażenie swoich myśli.” Dla wielu, szczególnie ciężkim zadaniem jest ocenianie Żołnierzy Wyklętych w sposób jednoznaczny, w kategoriach dobra i zła. Zwracano uwagę, iż czasy w jakich przyszło im żyć, oraz wybory przed jakimi stawali, były ekstremalne, poddawały ich człowieczeństwo największej próbie.\nCzęść wypowiadających się uważa Żołnierzy Wyklętych za wzór a ich niezłomną postawę i poświęcenie darzy ogromnym szacunkiem. T.K. piszę: „Oczywistym jest, że była to bohaterska reakcja zbrojna przeciwko rosyjskiemu zagrożeniu komunistycznemu zza wschodniej granicy. Ofiara, jaką złożyli Żołnierze Wyklęci kwalifikuje ich postawę jako czyn godny gloryfikacji i naśladowania. W latach powojennego oporu ewidentnie wpisał się pierwiastek polskiego mesjanizmu i poświęcenia. Z drugiej strony wobec miażdżącej przewagi elementu stalinowskiego reżimu był to opór z góry skazany na porażkę. W tej konfrontacji anty-komunistyczna partyzantka została wyniszczona przez siły sowieckie. Po raz kolejny Polacy powtórzyli historię klęski mimo nadzwyczajnego poświęcenia i wzmocnili polski paradygmat romantyczności. Rozumiejąc w omówiony przeze mnie sposób sytuację Żołnierzy Wyklętych naturalnym rezultatem myślowym będzie spójność i nierozdzielność wzorowej postawy obywatelskiej i tragicznego epizodu dziejowego.”\nNależy dodać, iż wielu uczestników debaty zauważa, że uznanie postawy Żołnierzy za wzorową, nie wyklucza twierdzenia, iż był to tragiczny epizod dziejowy i że tezy te są spójne. M.R. piszę: „Nie mogę odpowiedzieć jednoznacznie na tak postawione pytanie w temacie debaty, gdyż był to jednocześnie >>wzór postawy obywatelskiej<< (a raczej wzór postawy patriotycznej) jak i „tragiczny epizod dziejowy” (bo utrzymanie tej postawy wiązało się między innymi z koniecznością poniesienia ofiar i czynami moralnie dyskusyjnymi), co mam nadzieję wystarczająco jasno uzasadniłem(…)”.\nUczestnicy debaty podkreślali ogromną ofiarę Żołnierzy. Jedna z osób piszę: „(…)cechowali się odwagą w działaniu i z założenia dobrymi intencjami, często tracąc życie w zmaganiach w obronie Ojczyzny. Komunistyczne władze chciały zabić o nich pamięć, która obecnie jest przywoływana.”\nPoruszono również temat „ciemnych kart historii” – fakt piętna mordercy.\nMieliśmy również do czynienia z dyskusją na temat książki S. Dąmbskiego „Egzekutor”. Część uczestników uważa, iż naturalistyczne opisy i szokowanie brutalnością osłabia mit ; część, iż jest to fałszowanie historii, złe rozłożenie akcentów.\nW czasie debaty wspomniano również o dzisiejszej sytuacji i polemice „Gazety Wyborczej” oraz Rzeczpospolitej”.\nPodsumowując, uczestnicy debaty zdecydowanie uważają, iż Żołnierzom Wyklętym należy się cześć i oddanie. Zauważają również, iż fakt uznania ich za wzór postawy obywatelskiej nie wyklucza określenia ich epizodu dziejowego jako tragicznego. Podkreślana jest niezłomna postawa, lecz również wspomniany zostaje fakt piętna mordercy. Większość osób skupiła się na przedstawieniu swojego stanowiska, nie wchodząc w polemikę, choć ta miała miejsce – chociażby dotyczyła książki S. Dąmbskiego „Egzekutor”.\n07/10/2012 • 18:49\nTak jak większość uczestników debaty uważam że „Żołnierze wyklęci” byli wzorem postawy obywatelskiej, chcieli wolnej, całkowicie niepodległej i niezależnej Polski, zaciekle walcząc z Hitlerowskimi Niemcami a w późniejszym okresie także z ZSRR słusznie oceniając intencje naszego „sojusznika”. Ich sytuacja była tragiczna, opuszczeni przez wszystkich walczyli często do końca. Najwięcej kontrowersji w debacie zwrócił fakt moralności żołnierzy wyklętych, tego czy metody jakie stosowali, były właściwe.\nJa osobiście jestem zdania, zwłaszcza po przeczytaniu książki „Egzekutor” że ludzie CI, robili co musieli, byli żołnierzami a wyroki śmierci wykonywali na zdrajcach narodu Polskiego którzy kolaborowali z wrogiem, przez co potem propaganda PRL przypisywała im działanie na rzecz Niemiec, jak choćby Gen. Emilowi Fieldorfowi ps „Nil”, który został stracony po fikcyjnym procesie.\nPonadto dochodzę do wniosku że Żołnierze wyklęci sa przykładem tragicznego epizodu dziejów, ponieważ większość z nich straciła życie w Walce o Niepodległą Polskę, przeciwstawiając się najpierw Nazistom a potem również „Sowieckiej zarazie”.\nJestem ogromnie rad z tego powodu że w dzisiejszych czasach niektórym zależy na tym by pamięć o nich nie zginęła, przykładem takiej postawy są działania Kibiców Śląska Wrocław którzy kilkakrotnie poświęcali swoje oprawy meczowe właśnie Żołnierzom Wyklętym. O to przykład: http://www.youtube.com/watch?v=4rSCKvfpGEE\n05/10/2012 • 19:16\nDługo zastanawiałem się jak odpowiedzieć na postawiony przez Pana problem. Nie ulega wątpliwości iż postawa żołnierzy którzy mimo końća wojny i zawieszenia broni wciąż walczyli o niepodległość wynikała z ich wielkiej miłości do ojczyzny, odwagi, a przede wszystkim zasad którymi kierowali się w życiu. Doskonale wiedzieli, że Polska w rękach komunistów nie jest taką o jaką walczyli. Żołnierze ci, z dnia na dzień z bohaterów stali się wrogiem numer jeden w swoim własnym kraju.\nPrzyznam, że jestem zdecydowanym zwolennikiem stawiania „żołnierzy wyklętych” jako wzoru do naśladowania, szczególnie w obecnych czasach, kiedy to mam wrażenie, że stara się wymazywać karty polskiej history. Drugą sprawą jest fakt, że polskie społeczeństwo, zwłaszcza ludzie młodzi, zapominają o tym że historia ma niebagatelny wpływ na teraźniejszość.\nProblemem który spotkałem czytając komentarze była ocena zabijania Polaków-komunistów. Jest to najtrudniejszy moralnie do oceny fakt. Jednak będę twardo bronił zdania, że komuniści byli take samo wrogiem ojczyzny jak Niemcy podczas II Wojny Światowej. Żołnierze byli wierni ideałom i ich najważniejszy cel – wolna Polska – przyświecał niezależnie od sytuacji i miejsca w którym się znaleźli.\nPodczas PRLu władze w swojej propagandzie przedstawiały żołnierzy jako jeden z problemów i starano się wymazywać pamięć o nich. Dopiero po roku 1989 drobnymi krokami polityka historyczna i rehabilitacja ofiar okresu PRL. Ustanowione zostało świeto ku pamięci „Żołnierzy Wyklętych”.\nCieszyć może fakt iż niemal wszyscy biorący udział w debacle zajęli stanowisko podobne do mojego stając po stronie patriotyzmu, bohaterstwa i wiary we własne przekonania.\nAnna Gutowska, Justyna Janowska\n11/06/2012 • 23:04\nNa początku chciałybyśmy zaznaczyć najbardziej istotne problemy towarzyszące postawieniu ostatecznej tezy i odpowiedzi na pytanie – czy żołnierze wyklęci są wzorem obywatela czy raczej tragicznym epizodem dziejowym?\nPodczas debaty towarzyszyły nam następujące wątpliwości :\nCzy w ogóle powinniśmy/mamy prawo ich oceniać?\nJak ich oceniać? (kontekst czasowy – jak dziś możemy ich oceniać, z perspektywy czasu jest to niezmiernie trudne; żyjemy w innych czasach; nie znamy tamtych realiów)\nTrudno ich ocenić w kategoriach dobra/zła, pozytywny/negatywny\nCzęść z uczestników wprost opowiedziała się za traktowaniem żołnierzy wyklętych jako wzór obywatela. Osoby te podkreślały, iż żołnierze ci byli przede wszystkim ludźmi oddanymi sprawie, wypełniającymi rozkazy.\nJeżeli zabijali było to wkalkulowane; śmierć zaś jest nierozłącznym element ich działalności (stan wyższej konieczności, przewartościowanie wartości). Ponadto podkreślano wierność ideałom, poświęcenie dla idei.\nBrakowało osób, które opowiedziały się jedynie za słusznością tezy, iż żołnierzy wyklętych należy przedstawiać przede wszystkim jako tragiczny epizod dziejowy. Za to największa ilość uczestników debaty kontrargumentowała, iż można połączyć obie tezy, są one bowiem komplementarne i spójne.\nUczestnicy podkreślali takie cechy, jak: bohaterstwo, patriotyzm (walka z sowieckim okupantem), opór, sprzeciw, ofiara, poświęcenie, a jednocześnie towarzyszące im „ciemne karty historii”, czyli zbrodnie. Wyklęci byli bohaterami z piętnem mordercy.\nWszyscy jednak zgodzili się co do faktu, iż naszą powinnością jest szacunek i pamięć o nich.\nJeden z uczestników postawił także tezę, iż zbyt łatwo oceniamy wydarzenia i zachowania ludzi z przeszłości, a w swoich ocenach generalizujemy.\nNawiązała się także dość dynamiczna i interesująca polemika dotycząca książki S. Dąmbskiego i jego narracji o żołnierzach wyklętych.\nZ jednej strony padały argumenty iż, pozycja ta przedstawia naturalistyczne, szokujące opisy, jest odbrązawianiem historii, mitu. Z drugiej zaś strony oceniano, że jest to fałszowanie historii.\nPonadto, na zakończenie chciałybyśmy zwrócić wagę na kilka obserwacji oraz refleksji własnych.\nWśród uczestników padały porównania żołnierzy wyklętych a powstańców warszawskich\nPojawiło się także interesujące odniesienie do obecnej sytuacji politycznej w kontekście obchodów święta 1 marca (polemika „RZ” i „GW”, bojkot SLD)\nDominuje narracja indywidualna. Polemika była dynamiczna, acz krótka (vide Egzekutor).\n11/06/2012 • 12:25\nOdpowiedź na postawione pytanie – biorąc pod uwagę różne uwarunkowania historyczne i przede wszystkim czas który minął od okresu funkcjonowania Żołnierzy Wyklętych, jest bardzo trudna. Niewątpliwie Żołnierze Wyklęci byli bohaterami, o czym świadczy już sama ich odwaga na to aby sprzeciwić się tak silnemu aparatowi represyjnemu jakim władała wówczas Moskwa wespół z Warszawą. Jednakże pomimo ofiarowania swojego losu na rzecz walki o Ojczyznę, kulisy tego epizodu stanowią o jego tragiźmie. Sama ich postawa zasługuje na ogromny szacunek, z drugiej strony kulisy ich działań mogą stanowić czarną kartę w historii życia tych osób. Żołnierze Wyklęci byli narażeni na bezwzględność komunistycznego systemu represji dlatego właściwie w tylko tak samo bezwzględny sposób byli zmuszeni z nim walczyć. Doprowadziło to do tego że te same osoby które bezwzględnie wykonywały nawet te najtrudniejsze rozkazy, po wielu latach uważały to za moralnie złe i twierdziły że nigdy nie powinno to się stać.\n14/03/2012 • 16:43\nPróbując odpowiedzieć na pytanie czy żołnierzy wyklęci są wzorem obywatela trzeba, na poziomie abstracji, ocenić sam czyn niuznania komunistów jako nową władzę państwa polskiego i przy tym przyjrzeć się konkretniej motywacji każdego z żołnierzy.\nOdrzucając opcję podporządkowania się pod władze komunistyczne, decydując się na utrzymanie lojalności celu osiągnięcia pełnej niezależności. Niezależności narodu, która znajduje swe odzwierciedlenie nie tylko w autonomii kulturowo-językowej, lecz i w suwerenności politycznej.\nWalcząc środkami zbrojnymi i świadomi własnej liczebnej podległości stawiają tę całkowitą emancypację narodu na pierwszym planie i podporządkują temu celowi własne życie.\nTym zachowaniem wyrażają metafizyczne pojęcie narodu powstającego nie z sumy obywateli, lecz jako odrębnie od człowieka istniejąca jednostka, którą winno utrzymać za każdą cenę, nawet gdy oznacza to paradoksalne wygaśnięcie „materialnego” ludu.\nZ jednej strony mogłaby to być pozytywnie do ocenienia wierność własnym wartościom i altruizm, postawy który są potrzebne i w dzisiejszych dniach (co najmniej jak chodzi o wierność obietnicom wyborczym i możliwość działającego systemu socjalnego). Z drugiej jednak altruizm i dobro następnego nie byli źródłem motywacji wszystkich żołnierzy, więc nie można ich stawiać kolektywnie za wzorowych obywateli.\nTym bardziej nie obywatela.\nTermin obywatela wiąże się z państwem a nie narodem. Niezależnie od naszego pochodzenia etnicznego możemy przynależyć do państwa i kształtować jego politykę i tym naszą codzienność. Moim zdaniem może i musi się to odbywać drogą debat i publicznego wynegocjowania celów, również spór z wrogiem, gdyż wierzę, że agresywność powiela właśnie agresywne zachowanie i znieważenie drugiego człowieka, a ćwiczenie debatowania uczy refleksji nad i oceniania zasadności własnego stanowiska i stwarza kulturę pokojowego rozwiązywania konfliktów. Cecha pomagająca znaleść powiązanie do każdego człowieka i tym ważniejsza od patriotyzmu.\n11/03/2012 • 23:36\nZgadzam się z tymi opiniami, które podkreślają raczej komplementarność, a nie opozycję między tezą o normatywnym charakterze działalności „żołnierzy wyklętych” a tezą o ich straceńczej, nonsensownej walce z reżimem komunistycznym. Trzeba jednakże rozgraniczyć dwie kwestie, które stają się przedmiotem oceny: to, co robili w owym czasie, czyli ich realna aktywność, oraz to, co sobą reprezentowali, czyli ich idea oporu przeciwko nowemu okupantowi. Jeśli chodzi o pierwszy wymiar, to nasuwają się dwie rzeczy czy też dwa pytania. Po pierwsze, czy mieli szanse, a więc czy w danych warunkach mogli liczyć na zwycięstwo, innymi słowymi, czy nie była to przysłowiowa „walka z wiatrakami”. Biorąc pod uwagę charakter tej walki, różnicę w potencjale militarnym, zaangażowanie sił państwa ludowego itd., odpowiedź musi być negatywna. Tym samym można wyznaczyć paralelę między „żołnierzami wyklętymi” a warszawskimi powstańcami z roku 1944 oraz żydowskimi insurgentami z roku 1943. Po drugie, czy rzeczywiście działania przez nich podejmowane były – z moralnego punktu widzenia – dobre i szlachetne. I w tym wypadku należy odpowiedziec negatywnie, uwzględniając rzecz jasna kontekst wojny jako czasu bez obowiązujących i egzekwowanych zasad. Otóż nie zawsze można mówić o pięknych pobudkach i motywacji do walki, na co wskazuje niehumanitarne traktowanie jeńców czy zabijanie Żydów. Tak więc sądzę, że uzasadnione jest stwierdzenie, iż „żołnierze wyklęci” są tragicznym epizodem dziejowym. Tragicznym w podwójnym znaczeniu: z uwagi na bezsens ich wysiłku oraz wątpliwe etycznie zachowania. Określenie „epizod dziejowy” jest trafne, gdyż wskazuje właśnie na incydentalność, pojedynczość tego wydarzenia w całym, długim procesie historycznym.\nJeśli chodzi o drugi wymiar, pytanie brzmi, czy to, o co walczyli „żołnierze wyklęci” warte jest pamiętania, a więc czy warte jest przechowywanie pamięci nie tyle o ich czynach, a o ideałach i wartościach, w jakie wierzyli? Tu odpowiedź jest jak jak bardziej pozytywna z wyjątkiem może prostych motywacji takich, jak chęć bycia sławnym czy zaspokojenie potrzeb związanych z silnymi doznaniami emocjonalnymi. Idea oporu przeciwko nieprawowitej władzy i idąca z nią w parze idea wolności politycznej, które manifestowały się w ich działaniach, powinna zawsze mieć swoje miejsce w panteonie narodowych mitologii rozumianych jednakże jako jeden z (wielu) istotnych punktów odniesienia dla obecnych i przyszłych pokoleń. W tym kontekście „żołnierze wyklęci” wpisują się w pewną szczególną historiozofię stworzoną niegdyś przez niemieckiego myśliciela G.W. Hegla, zgodnie z którą historia jest pochodem ducha (idei) wolności przez dzieje. Z tej perspektywy jawią się oni nie (tylko) jako epizod dziejowy, ale (również) część uniwersalnego procesu wyłaniania się struktur państwa opartego na związkach między wolnymi i równymi sobie ludźmi.\nCo ciekawe, sformułowanie „żołnierze wyklęci” przypomina formą słynnych „poetów wyklętych” (z fr. poètes maudits), jak również „pytania przeklęte” (z ros. „proklatyje woprosy”) stawiane przez Dostojewskiego w swoich utworach literackich.\n11/03/2012 • 19:13\nCiężko mi zabrać głos w dyskusji o Żołnierzach\nwyklętych jakkolwiek oceniający ich działania, ponieważ większość informacji na ich temat z góry narzuca również moralną interpretację ich działań. Mam nadzieję, że wolno mi przyznać, że nigdy nikt nie był w stanie wyjaśnić mi „o co chodziło” na tyle jasno i logicznie, bym mogła ukształtować własny punkt widzenia. Na lekcjach historii temat nawet nie musiał być pomijany, ponieważ materiał kończył się statystycznie na późnym średniowieczu, a na opiniach pochodzących z mediów nie wolno moim zdaniem w dzisiejszych czasach sugerować się w jakimkolwiek stopniu.\nSwój „osąd” opierać więc mogę jedynie na moim bardzo mglistym wyobrażeniu, co dla większości ludzi nie stanowiłoby to żadnego problemu. Być może to jest właśnie dobry temat do rozważań. Czy pewne osoby, wygłaszające bardzo krytyczne, skrajne opinie, mają intelektualne podstawy do tego, by to robić. Czy, tak jak ja, gdzieś coś słyszeli, ogólne poglądy mają takie, więc najprościej będzie dopasować urywki informacji do posiadanego już obrazu świata i uszczęśliwiać innych własną wizją historii.\nOcenienie czy dane zachowanie w danych warunkach i okolicznościach było odwagą i przejawem głębokiego patriotyzmu, czy też świadczyło o byciu zdrajcą, to jak ocenianie tego, czy udział w powstaniach był bohaterstwem, w opozycji do oczywistego w takiej kategoryzacji tchórzostwa, czyli bycia przeciw.\n11/03/2012 • 18:02\nOdnosząc się do tego kalibru tematów byłbym ostrożny ze stawianiem pytań pokroju „czarne czy białe?”. Nigdy nie rozumiałem i w dalszym ciągu nie rozumiem tendencji do kategorycznego oceniania różnych epizodów w historii Polski.\nWyjdzie, że piszę nie do końca na temat, ale wygodniej będzie mi posłużyć się przykładem, o którym wiedzę mam jednak nieco większą. Chodzi mi o Powstanie Warszawskie. Oczywiście nie mam zamiaru porównywać tutaj samych postaw i czynów Warszawiaków walczących w Powstaniu z Żołnierzami Wyklętymi, chodzi mi o sposób oceny tych dwóch wydarzeń który w moich oczach pokazuje pewien nieładny zwyczaj upychania do szuflad z napisem pozytywne/negatywne wydarzeń historycznych ważnych dla Polaków.\nCo roku od co najmniej paru lat przy okazji pierwszego sierpnia wybucha wielka dyskusja „czy Powstanie było dobre czy złe?”, podczas której najrozmaitsze ‘autorytety’ rzucają się sobie do gardeł. Jest to spowodowane właśnie tym, że głosy dzielą się na „Powstanie było głupotą” i „Powstanie było bohaterstwem”. Obchody są przez to zazwyczaj zapaskudzone medialnymi wojenkami różnych ‘mądrych głów’. Mało jest natomiast krytycznych głosów rozsądku mówiących „Owszem, sama decyzja była zła/kontrowersyjna/głupia ale w niczym nie umniejsza to bohaterskiej postawy osób biorących w nim udział.\nZ tym samym mamy do czynienia przy okazji Żołnierzy Wyklętych. Głosy co do samej słuszności czynów jakich się dopuścili i ich oceny moralnej mogą się różnić (bo oni tak jak Warszawiacy podczas Powstania musieli decydować, poddać się ‘okupantowi’ czy ‘walczyć i zabijać albo dać się zabić’). Przy czym po której stronie by się nie opowiedzieli, byłaby to decyzja ‘dyskusyjna’ z moralnego punktu widzenia. Nie możemy jednak negować ich postawy, bez dwóch zdań heroicznej i bohaterskiej; byli gotowi umrzeć dla czegoś w co wierzyli, byli gotowi walczyć dla Ojczyzny i umierać za nią.\nNie mogę odpowiedzieć jednoznacznie na tak postawione pytanie w temacie debaty, gdyż był to jednocześnie „wzór postawy obywatelskiej” (a raczej wzór postawy patriotycznej) jak i „tragiczny epizod dziejowy” (bo utrzymanie tej postawy wiązało się między innymi z koniecznością poniesienia ofiar i czynami moralnie dyskusyjnymi), co mam nadzieję wystarczająco jasno uzasadniłem powyżej.\n11/03/2012 • 10:52\n„Zaplute karły reakcji” – tak jeszcze długo po zakończeniu II wojny światowej mówiono o ludziach, dzięki którym budząc się rano, mamy możliwość spokojnie ruszyć do pracy, na studia, do szkoły. Anonimowi bohaterowie militarnych i cywilnych organizacji niepodległościowych byli wyniszczani i inwigilowani do samego końca PRL, datowanego na 1989 rok.\nNie da się łatwo rozsądzić, czy postawa żołnierzy, którzy nie złożyli broni po wydaniu rozkazu zakończenia walki w 1945 roku, to przykład do naśladowania, czy tragiczna konsekwencja chichotu historii, która spod jednej okupacji rzuciła nas w objęcia drugiej.\nSądzę, że żołnierze wyklęci to ludzie, których niezłomność i uczciwość względem siebie warto naśladować. Silne poczucie sprawiedliwości, pragnienie wolnej Polski i duch bojowy nie opuszczał ich wtedy, gdy wmawiano im, że obecna, ludowa ojczyzna będzie tworem o większej wartości. Tragizm ich położenia wyjaśnia postawę oporu.\nWspółcześnie ciężko nam sobie wyobrazić, gdy po latach walki o ojczyznę i o własne życie teoretycznie wolne państwo za wszelką cenę stara się pojmać, torturować czy nawet zabić za poglądy polityczne niezgodne z nową wizją narzuconą przez hegemona.\nNie starajmy się rozważać czegoś, co w czasach pokoju pozostaje poza naszą wyobraźnią. Wszelka ocena powstań narodowych, narodowowyzwoleńczej walki pozostanie niedoskonała, jeśli nie będziemy rozumieć, jak mógł czuć się człowiek, który wygrał wojnę, ocalił życie własne i tych, dla których walczył, a w najmniej spodziewanej chwili został wtrącony do więzienia, by dowiedzieć się, że z okupacji totalnej przechodzi pod rządy okupacji, która chce zawalczyć o jego duszę.\nOdpowiadając na zadane pytanie trzeba przede wszystkim zastanowić się, co oznacza sformułowanie ,,wzór obywatela”. Wydaje mi się, że termin ten zawsze odrobinę się zmienia, w zależności od czasów, w jakich się żyje i od wyzwań w obliczu jakich przychodzi stawać. Oczywiście są pewne wartości, które powinny być podstawą w każdych czasach. Czy ,,żołnierze wyklęci” reprezentowali te wartości? Biorąc pod uwagę sytuację w jakiej znalazła się wtedy Polska- objęcie władzy przez ,,polskich” komunistów, którzy w rzeczywistości byli agenturą ZSRR- ich walka zdecydowanie zasługuje na ogromny szacunek. Pokazali oni, kosztem ofiary życia, że Polacy nie godzą się na taki stan. Ich poczucie odpowiedzialności za losy Ojczyzny i umiłowanie wolności (co obecnie niestety wydaje się zanikać) było godne podziwu. Niestety wielu postkomunistów i ludzi związanych z obozem lewicy próbuje tę walkę albo ośmieszać, albo demonizować ,,żołnierzy wyklętych”. Bez wątpienia w ich szeregach trafiały się jednostki, które nie były nieskazitelne i dopuszczały się haniebnych działań, jednak postawy takie były stanowczo zwalczane. Ich walka z ludźmi, którzy chcieli zgotować swojemu narodowi piekło służąc sowietom, w zamian za objęcie władzy, była zdecydowanie usprawiedliwiona. W końcu nawet współczesne prawo międzynarodowe dopuszcza wojnę w obronie Ojczyzny- a czy nie tym była walka z okupacją sowiecką? Nie ulega wątpliwości, że ich walka była także tragicznym epizodem- chociażby ze względu na ofiarę życia, którą ponieśli i na to, jak próbowano zakłamywać ich historię. Wybór, w obliczu którego się znaleźli był sam w sobie właśnie najtragiczniejszy- bo nie chcieli wyrzec się swoich wartości, ale kosztem tego miała być śmierć i- co nie mniej ważne- świadomość, że czyny, których będą musieli się dopuścić, nie pozostaną bez wpływu na ich psychikę. Podsumowując, uważam, że postawę ,,żołnierzy wyklętych” można uznać za wzór postawy obywatelskiej, ponieważ złożyli życie na ołtarzu Ojczyzny, i pokazali, jak ważne w życiu człowieka powinny być honor i odwaga.\n10/03/2012 • 17:52\nMyślę, że traktowanie „żołnierzy wyklętych” jako bohaterów jest pewnego rodzaju pomyłką. Nie chcę nikogo osądzać, tym bardziej, że mówimy o zbiorowości, do której należeli różni ludzie (pewnie także niewinni), ale mimo to fakty historyczne są nieubłagane. Ocenianie „żołnierzy wyklętych” tylko w kontekście ich walki z komunizmem jest nie do końca sprawiedliwe. Owszem, należy podkreślać ich zasługi, ale nie powinno się zapominać o tym, co było złe. A to, że dopuścili się wielu zbrodni jest faktem i należy o nim pamiętać m.in. po to, aby nie zafałszowywać historii.\nUważam również, że w naszej debacie poszliśmy za bardzo w analizę psychiki i moralności ludzi, którzy doświadczyli wojny. Zgadzam się, że ten temat jest bardzo ważny, ale chyba nie dla naszej dyskusji. Nie powinniśmy „żołnierzy wyklętych” nadmiernie usprawiedliwiać, a jedynie ocenić ich w kontekście tego, czy poprzez swoje czyny zasłużyli sobie na to, aby nazywać ich wzorem obywatela, czy też nie. Dlatego należy zastanowić się również nad tym, czym powinien odznaczać się „wzór obywatela”. W moim mniemaniu powinna być to osoba odważna, umiejąca się poświęcić w imię swoich ideałów, a co najważniejsze powinna być wzorem moralnym dla innych ludzi. I właśnie ten ostatni wyznacznik sprawia, że „żołnierze wyklęci” w moją definicję nie do końca się wpisują.\n10/03/2012 • 15:25\nWszyscy moi przedmówcy podkreślili jak trudne jest to pytanie. Mnie jest równie ciężko na nie odpowiedzieć. Spróbuję, ale wiem, że nie osiągnę jednoznacznej odpowiedzi. W końcu, w jaki sposób mamy ocenić żołnierzy wyklętych, my którzy żyjemy w czasach tak bardzo odmiennych?\nTragicznym epizodem dziejowym była konieczność podjęcia decyzji – być albo nie być – walczyć, czy już nie? Zdobyć się na niesamowitą odwagę, jak to robili żołnierze wyklęci, czy spróbować ułożyć sobie życie w nowym świecie? Maciek Chełmiński w „Popiele i diamencie”, w pewnej niezwykle ważnej scenie pyta swojego przyjaciela i współtowarzysza walki, o to jaki sens ma ich działanie. Ten odpowiada, że to nieistotne. W filmie Maciek się waha, myślę, że współczujemy mu nie tylko, dlatego, że gra go Zbigniew Cybulski. Wynika to raczej z sytuacji, w której się znalazł, z koniecznością wyboru, czy pozostać wiernym konspiracji i dla niej, dla Polski zabić, czy spróbować normalnie żyć. Maciek i Andrzej byli bohaterami, walczyli z wrogiem, ale walczyli zabijając. Czy człowiek, który zabija może być dobry? Z kolei w „Nikt nie woła” Kazimierza Kutza ukazana jest sylwetka człowieka, który, mimo, że po wojnie walczył w konspiracji, nie zgodził się dokonać wyroku. Z tego powodu jest ścigany przez swoich dawnych kolegów i nigdy nie czuje się już całkiem bezpieczny. Czy zawinił przez to, że nie chciał zabić?\nDla mnie konieczność określenia się, po którejś stronie była tragiczna. Dobrzy, odważni, honorowi ludzie, zabijali, co zmieniało ich dalsze życie, pozostawiało w nich wewnętrzne piętno morderców. Trzeba uznać ich niezwykłą odwagę, ich heroizm, oddanie, ale nic nie może całkiem zrehabilitować zadawania śmierci. Z kolei Ci, którzy zaprzestali walczyć często dzierżyli piętno, piętno tchórzostwa. Nie zawsze słusznie. Ktoś z moich przedmówców wspomniał o tym, że potrzebni byli zarówno Ci, którzy walczyli, jak i Ci, którzy zaprzestali walki. Zgodzę się z jego tezą.\nJeśli chodzi o wzór postawy obywatelskiej, to nie mogę odmówić żołnierzom wyklętym należytego szacunku. Wszyscy powinniśmy darzyć nim ludzi, którzy przedłożyli dobro swojej ojczyzny, nad własne życie. Czy jednak mogą być wzorem dla nas, ludzi żyjących w XXI wieku? Myślę, że walka o wartości, jest cechą godną naśladowania, bezinteresowność również. Jednak nie mogą być oni dla nas wzorem dosłownym, dzisiaj, bowiem nie stajemy przed takimi trudnościami, przed pytaniami, jakie zadawali sobie oni. Rozważając na temat żołnierzy wyklętych możemy być pewni jednego – że nigdy nie zrozumiemy ich w pełni, bo nigdy nie pojmiemy jak to jest być w ich sytuacji.\n09/03/2012 • 23:14\nChciałabym przede wszystkim zwrócić uwagę na formułę tematu, która nie stanowi alternatywy wykluczającej i wprowadza z góry narzucone wartościowanie. Postawienie pytania: wzór postawy obywatelskiej czy tragiczny epizod dziejowy sytuuje „żołnierzy wyklętych” zawsze po „słusznej stronie”. Nawet jeśli zadamy podstawowe, jak już zauważyła Paula Rapiej, pytanie co rozumiemy przez wzór postawy obywatelskiej nie kontestuje ono w oczywisty sposób postawy „żołnierzy wyklętych”. Natomiast tragiczny wymiar czasu sowietyzacji natychmiast przywołuje Arystotelesowskie pojęcia konfliktu tragicznego oraz hamartii, które miałyby determinować życiowe wybory i niechybnie prowadzić do katastrofy. Skoro tak, dlaczego nie potraktować „wyklęcia” jako swoistego „heglowskiego ukąszenia”?\nPrzy tak sformułowanym temacie nieuniknione wydają się „dyplomatyczne” odpowiedzi jak chociażby Tomasza Kalicińskiego: „Rozumiejąc w omówiony przez mnie sposób sytuację Żołnierzy Wyklętych naturalnym rezultatem myślowym będzie spójność i nierozdzielność wzorowej postawy obywatelskiej i tragicznego epizodu dziejowego”.\nZ historycznoliterackiego punktu widzenia aktualną debatę można przenieść na pole sporu o słuszność postawy romantycznej i pozytywistycznej czy o słuszność wybuchu Powstania Warszawskiego. Symptomatyczny i ważny wydaje się w tej materii konflikt Zbigniewa Herberta i Czesława Miłosza. Nie zgadzając się na tendencyjnie zadane pytanie powyższej dyskusji, w sporze o żołnierzy podziemia stoję mimo wszystko po stronie Herberta, nie mogąc przyjąć Miłoszowskiej opinii o śmieszności mundurów żołnierzy AK.\n09/03/2012 • 23:08\nTemat “Żołnierze wyklęci – wzór postawy obywatelskiej czy tragiczny epizod dziejowy?”, to prawdziwy temat do dyskusji, jednocześnie bardzo trudny. Niepokorni obywatele – członkowie niepodległościowego podziemia antykomunistycznego, stawiający opór przeciwko sowietyzacji Polski w latach 1944-1963, są przez jednych uważani za bohaterów, a przez drugich wręcz odwrotnie. Czy jednak, tak jak wspomnieli poprzednicy, należy ich oceniać? To były odmienne czasy, na które obecnie patrzymy z innej perspektywy. Żołnierze wyklęci, mimo nieuchronnej porażki oraz błędów i zbrodni, jakie popełnili, z całą pewnością cechowali się odwagą w działaniu i z założenia dobrymi intencjami, często tracąc życie w zmaganiach w obronie Ojczyzny. Komunistyczne władze chciały zabić o nich pamięć, która obecnie jest przywoływana. Od 2011 roku 1 marca jest Narodowym Dniem Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Od kilku lat w Warszawie jest też ulica Żołnierzy Wyklętych. Na pewno trzeba o tych osobach pamiętać, bo są częścią tragicznej historii naszego kraju, wpisując się w tragiczny epizod dziejowy. Z drugiej strony mogą być w pewnym sensie wzorem postawy obywatelskiej, ponieważ wyżej stawiali honor niż własną wygodę, dlatego na postawione wyżej pytanie trudno udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Po głębszym zastanowieniu, nic nie jest takie proste, jak może się wydawać na początku.\n09/03/2012 • 18:49\n„(…) mam ogromny problem z tak postawionym pytaniem” (Paula Rapiej)\n” (…) nierozdzielna kombinacja wzorowej postawy obywatelskiej i tragicznego epizodu dziejowego.” (Tomasz Kaliciński)\n” (… nie trzeba wybierać i rozgraniczać: albo, albo” (Kacper Merk)\n„Zawsze potrzebni są jedni i drudzy.” (Ewa Łukawska)\n„(…) nie można oceniać ich jako całość (…)” (Zofia Iwaszkiewicz)\n„(…) ocenianie tego aspektu w naszej historii nie powinno mieć miejsca (…)” (Aleksandra Jastrząb)\nPrzeczytawszy wszystkie dotychczasowe opinie stwierdzam, że chociaż poglądy w nich zawarte trochę się różnią, nikt jednoznacznie nie odpowiada na zadane pytanie, o czym świadczą zamieszczone na wstępie cytaty (z góry przepraszam Autorów, że są to urywki wyjęte z kontekstu). Ponieważ nie jestem zbyt zorientowany w historii „żołnierzy wyklętych”, nie chciałbym autorytatywnie wypowiadać się na ich temat, dlatego samemu udzielając odpowiedzi pewnie zachowałbym się podobnie do moich przedmówców, argumentując, że oba zamieszczone w pytaniu stwierdzenia mają w sobie trochę racji.\nZainteresowało mnie jednak to, co działo się w mediach w okolicach 1 marca i w związku z tym zdecydowałem się przygotować krótki przegląd prasy. Już na pierwszej stronie „Rz” z czwartku 1 marca widzimy notkę „(…) Młodzież, inaczej niż przedstawiciele władz państwowych, o nas pamięta. (…)”. Gdybyśmy chcieli znaleźć jakąś informację na ten temat w „GW” musielibyśmy się natrudzić, gdyż o uroczystościach planowanych w ten dzień jest tylko niewielka wzmianka w artykule na inny temat. Za to w „Rz” możemy przeczytać wywiad z płk. Janem Podhorskim, w którym jednak zaintrygowały mnie stwierdzenia dziennikarza Wojciecha Wybranowskiego: „Dzisiaj część mediów próbuje relatywizować tamte czasy, twierdząc, że była to wojna domowa wywołana przez żołnierzy podziemia komunistycznego.”, „Część mediów pisze, że to niewielki odsetek młodych: narodowcy, pisowcy i „kibole”. Rozmowa tylko w połowie dotyczy więc przeszłości pułkownika, druga jej część porusza jak najbardziej aktualne wydarzenia. Co na to „GW”? Następnego dnia na drugiej stronie możemy przeczytać „Historia <> jest skomplikowana. Niestety nie chce tego wiedzieć nasza prawica, która ze święta powojennych partyzantów robi festiwal własnej, zupełnie bieżącej polityki historycznej”. Głównym tematem więc znowu są działania polityków i publicystów. Co ciekawe, w tym artykule Adama Leszczyńskiego możemy też wyczytać jasną odpowiedź na pytanie naszej dyskusji: „niektórych [żołnierzy wyklętych] nie można stawiać za wzór obywatelskiego patriotyzmu, bo pod dzisiejszą Polską by się nie podpisali (…)”.\nPrzeglądając te i inne wypowiedzi intryguje mnie jedna kwestia. Bo właściwie obie strony mają mniej więcej podobne przekonanie, że przynajmniej część „żołnierzy wyklętych była bohaterami”. Jednak teraz, jak to ujął Seweryn Blumsztajn z „GW” w artykule, który wzbudził wiele kontrowersji „zapalając świeczkę na grobie jakiejś stalinowskiej ofiary, będziemy się teraz zastanawiali, w czyim imieniu i komu to służy.” Tj. uczestnictwo w uroczystości składania kwiatów przez prezydenta Bronisława Komorowskiego pod murami więzienia na Rakowieckiej oznacza postawienie się po jednej stronie, zaś udział w obchodach organizowanych przez społeczny komitet pod kierownictwem prof. Jana Żaryna – po drugiej. W takim kontekście mam wrażenie, że w tym wszystkim to nie o „żołnierzy wyklętych” przede wszystkim tu chodzi.\n07/03/2012 • 15:44\nPrzyznam się, że mam ogromny problem z tak postawionym pytaniem.\nDla mnie Żołnierze Wyklęci są „tragicznym epizodem dziejowym” – tak jak powstańcy warszawscy, powstańcy styczniowi i wszyscy Ci, którym przyszło podejmować decyzje w tych okrutnych czasach. Niestety polska historia nie jest pozbawiona przykładów losów ludzi, których decyzje były wyborem mniejszego zła lub też wynikiem bardziej lub mniej patriotycznego wychowania.\nLos Żolnierzy Wyklętych na pewno był tragiczny – nie ważne czy dla kogoś będą bohaterami czy zdrajcami. Z ludzkiego punktu widzenia ich los był nie do pozazdroszczenia.\nA czy Żołnierze Wyklęci są wzorem postawy obywatelskiej? Od razu nasuwa się pytanie co rozumiemy przez wzór postawy obywatelskiej. Pewnie ilu uczestników debaty – tyle wzorów.\nCzy więc dla mnie są wzorem postawy obywatelskiej? Nie mogę odnieść ich postawy do dzisiejszych realiów, a nie żyłam w Polsce powojennej, żeby wygłaszać jednoznaczne (i generalizujące!) oceny (Mam takie wrażenie, że ostatnio panuje moda na ocenianie, które przychodzi zbyt prosto). Na pewno nie jest łatwo walczyć o przegraną sprawę i chwała polskim żołnierzom, że nie raz to robili. A wszyscy wiemy, że nie ma historii czarno-białej, że ofiary też mogą być katami i książka „Ezgekutor” w pewnym sensie nam o tym przypomina (w pełni zgadzam się w zastrzeżeniami jakie przytoczyła Zofia Iwaszkiewicz w swojej wypowiedzi).\nMyślę, że w powojennej Polsce dopiero kształtowały się nowe formy życia społecznego, nowe wzorce – jedni wybrali walkę, jedni chceli odbudować starą Polskę, inni chcieli budować nową Polskę. I pewnie każdy z nich wierzył, że to najlepsza droga to szczęścia i wolności.\n06/03/2012 • 21:34\nŻołnierze Wyklęci, jako militarna opozycja przeciwko sowietyzacji Polski po drugiej wojnie światowej według mnie może być rozpatrzona tylko jako nierozdzielna kombinacja wzorowej postawy obywatelskiej i tragicznego epizodu dziejowego.\nOczywistym jest, że była to bohaterska reakcja zbrojna przeciwko rosyjskiemu zagrożeniu komunistycznemu zza wschodniej granicy. Ofiara, jaką złożyli Żołnierze Wyklęci kwalifikuje ich postawę jako czyn godny gloryfikacji i naśladowania. W latach powojennego oporu ewidentnie wpisał się pierwiastek polskiego mesjanizmu i poświęcenia. Z drugiej strony wobec miażdżącej przewagi elementu stalinowskiego reżimu był to opór z góry skazany na porażkę. W tej konfrontacji anty-komunistyczna partyzantka została wyniszczona przez siły sowieckie. Po raz kolejny Polacy powtórzyli historię klęski mimo nadzwyczajnego poświęcenia i wzmocnili polski paradygmat romantyczności.\nRozumiejąc w omówiony przeze mnie sposób sytuację Żołnierzy Wyklętych naturalnym rezultatem myślowym będzie spójność i nierozdzielność wzorowej postawy obywatelskiej i tragicznego epizodu dziejowego.\n04/03/2012 • 21:20\nMoim zdaniem w tym wypadku nie trzeba wybierać i rozgraniczać: albo, albo. Uważam bowiem, że można równocześnie być wzorem obywatela i wpaść w tragiczny epizod dziejowy, tak jak to miało miejsce w przypadku „żołnierzy wyklętych”.\nŻe po latach (wiadomo, jak było w PRL-u) uważa się ich za wzór obywatela, najlepiej świadczą wydarzenia z ubiegłego tygodnia – 1 marca obchodzony był, ustanowiony w 2011 roku, Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych, a marszałek sejmu mówiła: „Ich męstwo, patriotyczna postawa i przywiązanie do najwyższych wartości zasługuje na nasz podziw i szacunek”. I tutaj nie ma się co spierać, choć jako dygresję dodam, że działacze SLD (chyba jako spadkobiercy poprzedniego ustroju) uważają inaczej i akurat w momencie czczenia żołnierzy, opuścili salę (ich zdaniem to był okres wojny domowej – zainteresowani na pewno sobie doczytają).\nOczywiście, zaraz podniosą się głosy, że żołnierze wyklęci wcale nie byli tacy piękni, jak chce się ich teraz malować. Czytałem kiedyś wypowiedź Marka Edelmana, że to właśnie te siły zabiły kilkuset Żydów i on raczej w ich państwie nie chciałby żyć. I tu natrafiamy na swoisty „tragiczny epizod dziejowy”, czyli drugi wybór w stawianym pytaniu. Bo nie można nie zauważyć wad i przywar żołnierzy wyklętych; nie można też usprawiedliwiać ich zbrodni, do których wielokrotnie dochodziło. Wydaje mi się jednak, że gdyby ich życie przypadło na nieco lepszy okres w historii Polski, możnaby ich wykorzystać w dużo lepszy sposób, a dziś nie stawiano by pytań, czy byli dobrzy, czy źli.\nReasumując: ponieważ żołnierze wyklęci istnieli naprawdę, nie da się ich zaszufladkować, jako tylko pozytywnych lub tylko negatywnych bohaterów. Nie można im odmówić odwagi, za którą powinno się ich uważać za wzorowych obywateli, lecz z drugiej strony nie można też tłumaczyć wszystkich ich zbrodni czasami, w których przyszło im żyć.\nZaczynając czytać Egzekutora, spodziewałam się szoku, czegoś co radykalnie zmieni moja opinię. Dlatego tez musze się przyznać obawiałam się tej lektury. Nic takiego się jednak nie stało, a ja tylko bardziej utwierdziłam się w swoich poglądach. Bardziej niż sama książka zszokowały mnie wypowiedzi umieszczone po samej relacji autora ,usilne próby zdyskredytowania tytułowego egzekutora, oskarżenia go o całkowity fałsz i tuszowanie historii polskich partyzantów. Wciąż nasuwa mi się pytanie: po co? Dąmbski od początki pisze dla konkretnego celu i cel ten moim zdaniem całkowicie zrealizował , a drobnego ubarwiania faktów nie można mieć mu za złe. Pada wiele opinii przyrównujących bohatera do sadysty. Pytam się ,skąd takie słowa , która z przytoczonych ksiażce sytuacji stawia go aż w tak złym świetle. Prawda zabija, często bez żadnych emocji , ale nie pokusiłabym się tu o tak mocne słowa. Stefan Dąmbski próbuje przybliżyć czytelnikowi całą prawdę o polskich partyzantach , nie tą heroiczną lecz tą prawdziwą. Nie rozumiem tu prób oczernienia go zmierzających do wybielenia pozostałych oddziałów AK. Po raz kolejny pytam, po co takie zabiegi? Polska historia wygląda tak a nie inaczej , a ja z całą świadomością postępowania i nie rzadkich zbrodni dokonywanych przez tzw. żołnierzy wyklętych, staje po ich stronie. Sam temat , przez konieczność wybory spośród tak skrajnych twierdzeń, jest niezwykle trudny. Ideał obywatela, rozumiem przez autorytet, a tym samym model postępowania , który w chwili obecnej zaproponowałabym sobie i swoim najbliższym . Oczywiście ,nie wybrałabym dla nich takiego losu i nawet nie zaproponowała takiego postępowania. Jednak dziś mamy inne czasy i na wszystko potrafimy spojrzeć z innej perspektywy. Ludzi ci walczyli, za swoją ojczyznę i ideały- za to cenię ich najbardziej. Dla nich potrafili poświęcić wszystko. To dzięki takim ludziom zachodzą w świecie jakieś zmiany, na lepsze lub czasem na gorsze, ale jednak. Gdyby wszyscy zaakceptowali obecny stan rzeczy, nic nigdy by się nie zmieniło. Nie chodzi mi o to aby potępiać ludzi , którzy zbrojnej walki zaprzestali. Zawsze potrzebni są jedni i drudzy. Chce jednak oddać cześć tym, którzy do końca pozostali wierni temu w co wierzyli. Wg mnie ,jest to czasem ( podkreślam czasem) nawet ważniejsze od realnych skutków. Daje nadzieję ,a ta jak wiemy może zdziałać cuda.\n04/03/2012 • 20:52\n„Pytam się, skąd takie słowa, która z przytoczonych książce sytuacji stawia go aż w tak złym świetle?”\n(…) Ponieważ nie robiło mi różnicy, czy ja żyję, nie dbałem zupełnie o to, czy żyją inni. Strzelałem do ludzi jak do tarczy na ćwiczeniach, bez żadnych emocji. L u b i ł e m patrzeć na przerażone twarze przed likwidacją, l u b i ł e m patrzeć na krew tryskającą z rozwalonej głowy.\nSpełniły się moje marzenia, byłem człowiekiem bez skrupułów. Byłem gorszy od najpodlejszego zwierzęcia”.\nStefan Dąmbski, „Egzekutor”, Warszawa 2010 [tamże: s.23]\nWedług mnie książka ta jest spowiedzią, Dąmbski rozlicza się ze SWOJĄ przeszłością. Bardzo możliwe, że nagina fakty, co potwierdza wielu historyków i samych kombatantów. Uważam, że nie można rozpatrywać tego, co czytamy w książce w kategoriach dobra i zła ponieważ – po pierwsze – jest to relacja subiektywna, przetworzona przez pamięć (wspomnienia zaczął spisywać po niemal 30 latach), po drugie – czytając pamiętniki, wspomnienia z czasów wojny, czy inne źródła dotyczące tego okresu, należy pamiętać, że mamy styczność z rzeczywistością, jakiej nigdy nie znaliśmy (i nie daj Boże, żebyśmy poznali), są to realia, kiedy cała piramida norm moralnych i etycznych przewraca się do góry nogami. Wśród „Żołnierzy wyklętych” znajdowali się przeróżni ludzie i nie można oceniać ich jako całość, przylepiać łatkę – dobrzy lub źli. Wspomnienia Dąmbskiego nie mogą być traktowane jak „demaskujące” całą prawdę ponieważ na nią składają się tysiące, setki tysięcy innych „własnych”, subiektywnych prawd. Poza tym, co najważniejsze, jego zapiski nie zostały poddane porządnej weryfikacji, cały czas może to być fikcja oparta na własnych przeżyciach.\n09/03/2012 • 19:46\nOk. Fakt, może i takich sytuacji można by przytoczyć więcej, ale wg mnie to nie neguje mojej wypowiedzi. Zachowanie egzekutora spowodowane jest często realiami wojny. Może to i nie czas i miejsce na takie przemyślenia ,ale moim zdaniem człowiek, który raz pociągnie za spust i zabije człowieka , staje się zdolny do wszystkiego . Pęka w nim pewna granica. Są to jednak ,jak już wspomniałam, realia wojny, a na wojnie zabijają wszyscy- w mniejszym lub większym stopniu. Z bronią w ręku lub bez niej. Żeby stać się skutecznym ,w tym co się robi , trzeba pozbyć się jakiegoś pierwiastka człowieczeństwa. Podziwiamy ludzi, którzy w czasie wojny bronili ojczyzny, a przecież zabijali jej wrogów w taki sam sposób jak Dąmbski. Zmieniły się tylko okoliczności, ale dla niego to nadal pozostali ci sami najeźdźcy, ciemiężyciele wolnej Polski. Ludzie na wojnie stają się po części zwierzętami. Jest to może największa jej ofiara. Bohater, ani ogólnie żołnierze wyklęci nie stanowią w tym względzie wyjątku. Dąmbski jest tu ofiarą, a jego zachowanie jest tego najlepszym dowodem. Mając to wszystko na względzie , ponownie podkreślę , że błędem wg mnie jest nazywanie go katem . Jest to młody chłopak u którego miłość do ojczyzny, a także może czasem ślepe słuchanie rozkazów, w których sprawiedliwość święcie wierzył, przyćmiła rzeczywiste odczucia. Trzeba było coś poświęcić , w jego przypadku może jest to moralność , ale niestety właśnie tacy ludzi byli w tej sytuacji najbardziej potrzebni. Nie dało się wszystkim tylko grzecznie zwracać uwagi. To właśnie ta ofiara była ze strony Dąmbskiego największym poświeceniem, nawet jeśli nieświadomym. W swych działaniach , może nie zawsze, szczególnie dziś , możliwych do zaakceptowania, ludzie ci dążyli w swoim mniemaniu do czegoś lepszego , wyższego. Dla osiągnięcia celu mogli poświęcić prawie wszystko.\n10/03/2012 • 12:38\nZgodzę się, że zachowanie „Egzekutora” było powodowane realiami wojny (co do tego nie ma żadnych wątpliwości), że moralność ludzka w takich warunkach nagina się, wartości czasem wręcz odwracają się (tak jak zabicie człowieka staje się zabiciem wroga, w wróg przecież człowiekiem nie jest…). Zgadzam się z tym, sama w pierwszym komentarzu napisałam, że „żołnierzy wyklętych”, samego Dąmbskiego oceniać w kategoriach zła i dobra nie należy. Właściwie sama wprost nie powiedziałam o nim złego słowa. Zacytowałam jego wypowiedź i wydaje mi się, że jednak większość „żołnierzy wyklętych”, żyjących do dziś kombatantów AK nie mogłaby się pod tymi słowami podpisać, przypomnę:\n„Lubiłem patrzeć na przerażone twarze przed likwidacją, lubiłem patrzeć na krew tryskającą z rozwalonej głowy. Spełniły się moje marzenia, byłem człowiekiem bez skrupułów.”\nPiszesz: „Dąmbski jest tu ofiarą […]. Jest to młody chłopak u którego miłość do ojczyzny, a także może czasem ślepe słuchanie rozkazów, w których sprawiedliwość święcie wierzył, przyćmiła rzeczywiste odczucia.”\nOdnośnie miłości do ojczyzny, posłużę się słowami samego „Egzekutora”\n„Wstępując w szeregi AK spodziewałem się więcej akcji i emocji, marzyłem o sławie. […] czułem też, że będę tam miał życie urozmaicone i pełne mocnych wrażeń, których tak zawsze szukałem.” [tamże: s. 13]\n„Nie przeczę, że mnie i takim jak ja życie dywersyjne było bardzo na rękę. Nie musiałem chodzić do szkoły, której w młodych latach nie lubiłem, nie musiałem pracować fizycznie, nie miałem również żadnych zobowiązań rodzinnych i nie musiałem się martwić o to, co jutro włożę do garnka. Nie znosiłem monotonnego życia, a urozmaiceń i emocji różnego rodzaju miałem w dywersji wiele.” [tamże: s. 22]\n„[…] w życiu cywilnym byłem zerem, a tu w AK nosiłem za pasem wielką spluwę i odgrywałem ważniaka.” [tamże: s. 51]\nCzy motywacja tego człowieka w świetle jego własnych słów nie jest oczywista? Nie przeczę, że był patriotą. Przykro jednak czyta się te wspomnienia, gdzie Ojczyzna i patriotyzm wspominane są zaledwie kilka razy przy okazji usprawiedliwienia i zdają się nie być głównym powodem działań bohatera. Jest nieodpartym wrażenie, że Dęmbski w szeregi AK wstąpił (pewnie jak wielu innych młodych mężczyzn) w pogoni za sławą, emocjami. I być może patriotyzm nie odegrał tu głównej roli.\nWśród „żołnierzy wyklętych”, jak już wspomniałam, byli przeróżni ludzie. Honorowi, prawdziwi patrioci, będący wzorem postawy obywatelskiej, ale też młodzi chłopcy szukający emocji i sławy. Ale niezależnie od tego, jacy byli, walczyli w jednym celu, ostatecznie wpisując się jednocześnie „w tragiczny epizod dziejowy”, biorąc pod uwagę potworny los jaki ich spotkał.\n29/02/2012 • 13:39\nJestem ciekawa opinii innych, zwłaszcza tych którzy przeczytali ksiązkę „Egzekutor”\nPomimo, że uważam , iz ocenianie tego aspektu w naszej historii nie powinno mieć miejsca, trudno o niewyrażenie swoich myśli. Moje są dosyć proste w odniesieniu do przeczytanej lektury. Nie byłam nią -książką- ani zaszokowana, ani nawet zaskoczona. Uważam, że autor chciał pewnego rodzaju spwiedzi przed narodem – rozumiem to, nie wyłania mi się jednak z tego opisu obraz „Egzekutora” wyłania mi się obraz człowieka oddanego sprawie. Żołnierza który wykonywał rozkazy. Owszem delikatność tematu a zarazem jego tragizm spoczywa na fakcie , że chodziło o ludzkie życie, ale to była wojna. Wojna- jeżeli już jest- wymaga ofiar. Nie umiem tego ubrać w delikatność słów, nawet chyba nie chcę. Tak , gineli ludzie, kobiety i męzczyżni ale na tym polegał cały tragizm tamtego okresu.Ci którzy ginęli, nie byli bez winy, a jeśli nawet zdażało się , że zabijane były niewinne osoby, to już jest chyba kwestia tzw ryzyka i błędu. Jakkolwiek byśmy o tym nie mówili, chodzi o dobro najwyższe- ludzkie życie, ale czy wojna – fakt, że po prostu była- nie usprawiedliwia tych „błędów” można toczyć debaty i mówić o zabijaniu jak o czymś co nie powinno mieć miejsca, ale biorąc pod uwagę realia tamtych czasów uważam , że Żołnierze Wyklęci byli wzorem postawy obywatelskiej.\nZresztą bardzo często zastanawiam się dlaczego i kto daje nam prawo do czynienia jakichkolwiek „za” i „przeciw” Nie podoba mi się ten temat debaty. Czułam potrzebę wypowiedzenia się, ale nie jestem w stanie dyskutować na ten temat. Dlatego cieszę się, że udało mi się odpowiedzieć jako pierwszej. Niestety ale nie będę odpowiadała na ewentualne komentarze do mojego wpisu. ( przepraszam)


Grzech ciężki czy lekki - Czytelnia - Artykuły - Parafia pw. św. Jana z Kęt\nGrzech ciężki czy lekki\nPanie przymnóż nam wiary.\nChodzę do spowiedzi od wielu lat, ale mam problem z jednoznacznym określeniem co jest grzechem ciężkim (śmiertelnym) a grzechem lekkim? -- Karolina\nWedług definicji katechizmowej: Grzechem nazywamy dobrowolne i świadome odwrócenie się od Boga. W naszych czasach wielu ludzi nie dostrzega swojego grzesznego postępowania. Szuka rozwiązania swoich problemów nie w świetle Słowa Bożego, ale np. w praktykach okultystycznych potępionych przez Pismo Święte. Jan Paweł II zapytany przez dziennikarza: Jaki grzech współcześnie jest najcięższy? Odpowiedział: Nazywanie grzechu dobrem a dobra grzechem.\nKatechizm Kościoła Katolickiego mówi, że grzech ciężki "niszczy miłość w sercu człowieka wskutek poważnego wykroczenia przeciw prawu Bożemu; (...) odwraca go od Boga, który jest jego celem ostatecznym i szczęściem". Dlatego też grzech ciężki określa się mianem grzechu śmiertelnego. Natomiast grzech lekki, czyli powszedni, "pozwala trwać w miłości (pochodzącej od Boga i kierującej nas ku Niemu), chociaż ją obraża i rani" (nr 1855).\nPrzytoczone określenie grzechu ciężkiego (śmiertelnego) Katechizm uzupełnia uwagą, że grzechem śmiertelnym jest ten czyn, który "1. dotyczy materii poważnej i który nadto został popełniony z 2. pełną świadomością i 3. całkowitą zgodą" (KKK 1857). Aby zaistniał grzech ciężki, te trzy warunki są konieczne i muszą wystąpić jednocześnie.\nKatechizm wyjaśnia także pozostałe warunki dla zaistnienia grzechu ciężkiego. Są nimi pełna świadomość tego, że zamierzany czyn jest czymś złym oraz całkowita zgoda człowieka, by go spełnić. Ocena tych uwarunkowań naszych czynów pozwala na określenie ciężaru grzechów.\nInnymi słowy - grzechem ciężkim jest wszystko to, co jest przeciwne woli Boga, co uczynione jest z pełną premedytacją, świadomością i w sposób w pełni wolny. Jeśli świadomość człowieka, jego wola są nawet odrobinę ograniczone - grzech staje się grzechem lekkim (powszednim), a w przypadku zupełnej nieświadomości lub wymuszony (bezwolnym) - będzie grzechem ale niezawinionym. Taka jest ogólna wykładnia moralna czynów człowieka.\nKażdy grzech jest wyrazem naszej małej wiary. Osłabia nas i wystawia na zło. Jest nieposłuszeństwem i niewdzięcznością wobec Boga; niewłaściwą relacją do Niego i uleganiem ludzkim słabościom. Możemy wymienić uczynki, które bezpośrednio sprzeciwiają się Bogu. Należą do nich: brak wiary, nieposłuszeństwo Bożym poleceniom, bałwochwalstwo (oddawanie czci należnej Bogu istotom żywym lub przedmiotom) itp. Inne grzechy dotyczą wprost nie tylko Boga, ale i człowieka jako sprawcy oraz jego bliźniego. Są nimi: brak szacunku wobec bliźnich, kłamstwo itp.\nZbawcza obecność Jezusa Chrystusa objawia się w świecie również przez odpuszczaniu grzechów w sakramencie pokuty (spowiedź). Miłosierdzie jest niezmierzone, a wyraża się w tym, że Bóg oczekuje zawsze na powrót człowieka i z radością go przyjmuje. Każdy grzech, za który się żałuje, może być odpuszczony, a nie zostaje odpuszczony taki grzech za, który się nie żałuje. Do Boga idziemy przez żal, motywujący postanowienie poprawy.


Trochę egzotyki, czyli ciasto a’la Pina Colada | Młoda mama gotuje...\nOpublikowany 28 lipca 2013 przez Młoda mama gotuje...\nMamy okres, kiedy owoce sezonowe przeżywają wielki „bum” Maliny, porzeczki, truskawki, jagody, borówki, śliwki… a mnie zachciało się… ananasa I tak oto powstało ciasto a’la Pina Colada!\nMuszę nieskromnie przyznać, że ciasto wyszło wyśmienite… orzeźwiające, nie za słodkie, aromatyczne, pachnące egzotyką…kokosem i ananasem.\nW wykonaniu tego ciasta wykorzystałam herbatniki, poszłam na łatwiznę, ponieważ i bez tego ciasto jest dosyć pracochłonne. Można jednak zastąpić ciastka biszkoptem i powstanie pyszny torcik egzotyczny.\nNaprawdę warto zrobić to ciasto Jest wyjątkowo pyszne i żaden łasuch mu się nie oprze\nSkładniki (na blachę 35/25cm):\nok. 600g herbatników (na 4 warstwy)\n1. Masa kokosowa: mleczko kokosowe i mleko mieszamy ze sobą. Odlewamy 50ml i łączymy z budyniem, a resztę zagotowujemy z cukrem. Do gotującego mleka wlewamy budyń, dokładnie mieszamy do momentu, aż budyń zgęstnieje. Odkładamy do wystudzenia. Moją niezawodną metodą na udaną masę budyniową jest odłożenie budyniu i masła w to samo miejsce na 2-3 godziny. Wówczas mam pewność, iż mają taką samą temperaturę. Masło ucieramy na puch i dodajemy stopniowo po łyżce budyniu, cały czas miksując masę na wysokich obrotach. Po połączeniu składników, łyżką dodajemy wiórki kokosowe i dokładnie mieszamy.\n2. Na blachę układamy pierwszą warstwę herbatników i wykładamy na nie masę kokosową i kolejną warstwę herbatników.\n3. Ananasa z puszki odsączamy z soku. Następnie blenderem miażdżymy owoce. 2 galaretki cytrynowe rozpuszczamy w 100ml wrzątku. Po wystudzeniu galaretek łączymy je ze zmiażdżonymi ananasami. Kiedy masa ananasowa zacznie tężeć, należy wyłożyć ją na herbatniki i przykryć kolejną warstwą ciastek.\n4. Śmietanę ubijamy z cukrem waniliowym, dodajemy śmietan-fix. Wykładamy na ciasto i przykrywamy ostatnią warstwą herbatników.\n5. Czekoladę topimy razem z masłem. Polewamy ciasto. Wierzch posypujemy prażonymi na suchej patelni wiórkami kokosowymi.\n6. Ciasto podajemy po schłodzeniu.\nTagi: ciasto bez pieczenia, ciasto owocowe\n3 comments on “Trochę egzotyki, czyli ciasto a’la Pina Colada”\n17 października 2013 o 14:38


Mówię: Nie! Milczącej apostazji\nPatrzę ze zdumieniem jak wielu katolików swoją postawą i brakiem zaangażowania w życie wiary i Kościoła dokonuje z dnia na dzień milczącej apostazji.\nZamknięci w świecie rzeczy, przyjemności i pogoni za sukcesem, zostawiają Boga na obrzeżu swojego życia, tak jakby Go już nie było, albo uznają jeszcze Jego istnienie, ale bez żadnego wpływu na to, co robią, jakich dokonują wyborów i w co inwestują. Oddychają w ten sposób powietrzem bez łaski i zdać się może, że nawet jej nie potrzebują – tacy samowystarczalni, przynajmniej do momentu kryzysu, porażki lub wykluczenia z grona liderów.\nMartwię się każdym człowiekiem, który już nie zauważa w swym osobistym życiu potrzeby Boga. Jeśli bowiem zgubimy Boga to również wcześniej czy później, wypaczymy nasze relacje względem człowieka. Bez Boga człowiek traci swoją wartość i godność, i najczęściej staje się nawozem do interesów drugiego, bądź zepchanym na margines drogi niepotrzebnym cieniem, dla którego nie ma miejsca w społeczności superważnych. Cieni wokół nie brakuje, ale my, nowocześni, nie przejmujemy się nimi. Oni nas nie obchodzą, są bezimienni, dalecy, robią jedynie za tło. Wszak każda pierwszoplanowa postać musi być osadzona w jakimś kontekście. Bohater jest tylko jeden, dlatego świadczą: jestem nim ja i ci, dla których zrobię miejsce wokół siebie. A inni? Inni się nie liczą, może ich nie być! Oto ukryta filozofia apostaty, który zapatrzony w siebie samego, poza sobą już niewiele dostrzega.\nOdejście od Boga jest w swej istocie zejściem ze szlaku prowadzącego do nieba, do królestwa prawdziwego spełnienia. Dokonuje się to w dziwnym milczeniu, cichaczem, niczym zamiatane pod dywan problemy. Może dlatego, by nie budzić sumienia, które na początku jeszcze kłuło wezwaniem do opamiętania, ale później zagłuszone krzykiem giełdowych maklerów, hukiem ulicy, wszędobylską plotką lub rozszerzone do granic możliwości, straciło swoją moc i już nie ostrzega przed zagrożeniem. Ta wewnętrzna cisza i towarzyszące jej milczenie zdumiewa. Czyżby zabrakło proroków! Nie ma też wołających o pomstę do nieba! Świat się przyzwyczaił do ludzkich scenariuszy, reaguje tylko wówczas, gdy ktoś pragnie wydobyć się z kolein, wchodząc na drogę świętości, a ludzie, cóż – skrępowani swoimi nawykami nie mają ani odwagi, ani siły, by zabrać głos i zmienić swe oblicze. Milczące cienie apostatów zdobywają świat, opuszczają świątynie i biegną przed siebie do celu, który nic nie znaczy, jedynie jest namiastką tego, co prawdziwie wielkie, piękne i dające szczęście. Czy już nic nie da się z tym zrobić?


Tagi: przygód przygód, wojna, gwałt, psychologiczna prozaEdytuj\nTytuł oryginału: Cherry\nCopyright © 2018 by Nicholas Walker\nKonsultacja wojskowa • Jacek Falejczyk\nProjekt okładki • Janet Hansen\nGrafika na okładce • Daniel Bjugård\nAdaptacja okładki • Magda Bloch\noraz ITC Legacy Sans Pro autorstwa Ronalda Arnholma.\nTaki tych czasów zwyczaj, że nikt o nic zabiegać nie musi,\npoza tymi, którzy członki młode mają do rozdania.\nI jakby calutki świat spadał na ciebie deszczem.\nMój samochód stoi przecznicę stąd i sądzę, że dam radę, więc to nie koniec świata. Parking jest zamknięty z trzech stron i spoglądają na mnie okna ze ścian. Zdejmuję czapeczkę i wkładam do niej pistolet. Jest ciężki, bo ma pełny magazynek. Jest naprawdę za ciężki, żeby nieść go w czapeczce, ale ten układ będzie musiał zdać egzamin, bo mam kawałek do przejścia i nie chcę, żeby w trakcie ucieczki zsunęły mi się przez niego spodnie.\nKIEDY ŻYCIE LEDWIE SIĘ ZACZYNAŁO, UJRZAŁEM CIEBIE\nNie wiesz, jak bardzo się bałem, że odejdziesz\ni mnie zostawisz. A teraz opowiem ci,\nco wydarzyło się w zoo.\nEdward Albee, Opowiadanie o zoo\nEmily nosiła wtedy białą wstążkę na szyi i mówiła półgłosem albo pomrukiwała, była też miła, jak to ona, w taki sposób, że nie wiedziało się, czy jest zdzirą, czy po prostu realistką. I od samego początku nie mogłem się doczekać, aż się o tym przekonam, ale myślałem sobie, że mam dziewczynę, a poza tym byłem nieśmiały.\nMieliśmy osiemnaście lat. Poznaliśmy się w college’u. Martwiła się o pieniądze, a ja każdego dnia przepalałem siedem dolców. Powiedziała, że podoba jej się mój sweter, że na to zwróciła uwagę najpierw i dlatego chciała ze mną rozmawiać. Zielony kardigan – wełna, trzy guziki, z Gapa – nazywała go swetrem starego smutnego drania. Co było w porządku.\nLubiła Modest Mouse i puszczała mi Night on the Sun. Skłoniła mnie do przeczytania dwóch sztuk Edwarda Albeego. Uważałem, że Albee to perwersyjny skurwiel. Intrygowała mnie. Jej oczy – zielone – błyszczały, były pełne litości, nie całkiem naiwne, czasem melancholijne. Słuchałem jej opowieści o opuszczonych fabrykach i cmentarzu, przy którym dorastała, o miejscach, w których obcierała sobie kolana. Jej głos mną zawładnął.\nTak znajduje się tę, która złamie ci serce.\nW tamtych czasach nie miałem o niczym pojęcia, przechodziłem fazę kartoników, a Madison Kowalski sądziła, że jestem kutasem. Sam to sobie wszystko zrobiłem, ale ona i tak była pizdą, bo niby ze mną chodziła. I obciągnęła Markowi Fullerowi na parkingu w Woodmere Olive Garden. Gdy się o tym dowiedziałem, byłem rozjebany, ale jej wybaczyłem.\n– Bo cię kocham – powiedziałem.\n– Ja też cię kocham – odparła.\nMark Fuller był dobry w lacrosse’a, z tego był znany. I miał pasemka. Może też powinienem był sobie zrobić pasemka, ale ich nie miałem. Inne dziewczyny też chciały być z Markiem Fullerem, więc mógł sobie szarpać Madison Kowalski za łeb, tak żeby zadławiła się jego kutasem. To dlatego powiedziała mi: „Dzięki, że nie szarpiesz mnie za łeb”.\nI kiedy o tym myślałem, robił mi się burdel w głowie, ale i tak o tym myślałem. I często sam siebie rozpierdalałem tym swoim myśleniem, że, jak mi się wydawało, zawsze powinno się być zakochanym w dziewczynie. Usłyszałem wiele kiepskich rad. Był dwa tysiące trzeci rok. Wszystko wskazywało na to, że sprawy zmierzają do końca.\nMadison wyjechała z miasta na studia, pojechała do New Jersey, na Uniwersytet Rutgersa. Nie wiedziałem, dlaczego wybrała tę szkołę; nie zwracałem uwagi na uczelnie. Ale była bystra albo po prostu miała dobre oceny. Ze mną było inaczej. Zostałem na zachodnim przedmieściu Cleveland, gdzie mieszkałem od dziesiątego roku życia. Studiowałem na jednym z miejscowych uniwersytetów, tym z jezuitami i mnóstwem zjebanych dzieciaków. Dobra uczelnia. Nie powinienem tam być. Po prostu moi starzy mieli wystarczająco dużo pieniędzy, więc tego oczekiwano. Nie żebyśmy byli jakimiś specjalnie wyrafinowanymi ludźmi ani żeby w grę wchodziła jakaś tradycja czy cokolwiek, czego można by się domyślać; chodziło bardziej o jedno z tych pośrednio doznawanych odczuć, które robią z dzieciaka nieudacznika, o całe to gadanie, że sami chcieliby chodzić do college’u i się pobujać, czytając o sir Francisie Baconie i całym tym gównie, no więc dlaczego nie byłem szczęśliwy? Nie miałem pojęcia. Przekminiłem tylko tyle, że świat jest zły, a ja na nim żyję. Poszedłem więc na uczelnię, bo mówiono, żebym poszedł. Co było błędem. Jednak nie zawsze ma się wybór.\nHandlowałem narkotykami, ale nie żebym był zły czy coś. Nikomu nie zawadzałem; nawet mięsa nie jadłem. Miałem robotę w sklepie z butami. Kolejny błąd. Buty w ogóle mnie nie interesowały. Byłem skazany na porażkę. Ale trzeba przyznać, że bardzo się starałem. Przez większość dni w tygodniu chodziłem do pracy na popołudnia, gdy mógłbym robić ciekawsze rzeczy, takie jak absolutnie cokolwiek (mówimy o sześciu dolarach za godzinę). Tkwiło we mnie wypielęgnowane poczucie winy, dzięki któremu się nie poddawałem; nigdy nie zadzwoniłem, że jestem chory.\nRano chodziłem na zajęcia, czasem je opuszczałem. Znów się wstydziłem; wstyd powstrzymywał mnie czasem przed pójściem na uczelnię. Ale nigdy nie opuszczałem angielskiego. W mojej grupie była Emily. Przypałowa grupa, ale zawsze przychodziłem z jej powodu. Siedzieliśmy obok siebie; tak zaczęliśmy ze sobą gadać.\nByła z Elby w stanie Nowy Jork, która leży niedaleko tego samego jeziora co Cleveland. Takie samo miasto, tylko trochę bardziej zadupiaste. Imponowało jej, że miałem pracę w sklepie z butami, że sprzedawałem dragi. Mówiła, że uczyła się u zakonnic i nigdy nie chodziła do szkoły z chłopakami. Wydawało się, że nie wie o nich nic, o czym warto by wspomnieć. Okazało się, że niewiele w tym prawdy, ale co z tego. Była dobra i ją lubiłem. Lubiłem ją bardziej niż Madison Kowalski. Ale nadal byłem rozpieprzony z powodu Madison. Nawet pokazałem Emily jej zdjęcie.\n– To Madison – powiedziałem.\n– Jest taka ładna – odpowiedziała.\nMadison była ładna.\nNa świecie jest niezliczenie wiele kobiet. Czasem nie mogę znieść myśli o tym, że jest ich tak dużo i że wszystkie zaczynają, jak zaczynają, z całą tą bystrością umysłu, własnym niewidzialnym światem, tajemnym językiem i czym tam jeszcze, i że wszystko to niszczymy. I swego czasu poharatały mnie bezwzględne morderczynie, ale ani przez chwilę nie wątpiłem, że to tylko dlatego, że wcześniej ktoś je zabił. Ktoś taki jak ja.\nNie chcę kłamać, a przynajmniej nie więcej, niż tak czy siak muszę. Pierwsze, co pomyślałem o Emily, to że chciałbym ją przelecieć. Więc kutasina ze mnie. Ale to, co nas połączyło, było kwestią przeznaczenia albo czegoś w tym guście, bez względu na to, czy kiedykolwiek na nią zasługiwałem. I jeśli moje życie się spierdoliło, to nie z jej winy. Powinienem to teraz zaznaczyć.


Zespół Retrospektywnej Bibliografii Filozofii Polskiej | Instytut Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk\nMgr Paulina Dlouhy – Kierownik\nMgr Maria Młoczkowska\n„Wyczerpująca i dokładna bibliografia jest jednym z najważniejszych czynników organizacji pracy naukowej. Przekonanie to przyjęło się nawet u nas (…). Nie w każdej jednak dziedzinie pracy naukowej przekonanie to przyoblekło się w czyn; najgorzej może ma się sprawa na polu filozofii, gdzie brak ten bardziej niż na innych polach działalności umysłowej staje na przeszkodzie utrzymania ciągłości pracy. Brak nam zarówno retrospektywnej bibliografii filozofii polskiej (…), jak też wyczerpującej bibliografii bieżącej filozofii polskiej. Pierwszemu brakowi postanowiła zaradzić Komisja Historii Filozofii Polskiej, utworzona przez krakowską Akademię Umiejętności (…)” – pisał w 1918 roku prof. Kazimierz Twardowski (artykuł W sprawie polskiej bibliografii filozoficznej, „Ruch Filozoficzny” r. 4: 1914–1918, nr 4). Owa Komisja temu brakowi jednak nie zaradziła. Dopiero po drugiej wojnie światowej podjęto owocne działania w tym zakresie. W rezultacie ukazały się trzy pełne tomy retrospektywnej Bibliografii filozofii polskiej (red. Alicja Kadler) oraz – na razie – dwie części tomu czwartego (red. Andrzej Przymusiała). Głównymi składnikami każdego tomu są bibliografie osobowe autorów polskich oraz bibliografie autorów obcych. Bibliografie autorów polskich, których kulminacja twórczości przypada w okresie objętym tomem, są – wedle przyjętego zamierzenia – bibliografiami pełnymi i składają się z literatury podmiotowej i przedmiotowej. Literatura podmiotowa autorów polskich rejestruje wszystkie krajowe i zagraniczne pierwodruki oraz wszystkie reedycje i przekłady na języki obce ich prac o walorze filozoficznym (z recenzjami, polemikami itp.), literatura przedmiotowa zaś– wszystkie opracowania o tych autorach (wraz z reedycjami i recenzjami), polskie i zagraniczne – opublikowane od początku działalności autora aż do chwili zamknięcia prac redakcyjnych nad tomem. Natomiast bibliografie autorów debiutujących pisarsko w okresie objętym tomem składają się jedynie z literatury podmiotowej, ograniczonej do wykazu prac wydanych w tych latach. Bibliografie autorów obcych (bez względu na epokę, w której działali) rejestrują tylko te publikacje ich dotyczące (również z reedycjami i recenzjami), które ukazały się w okresie objętym tomem: w części podmiotowej – przekłady ich prac na język polski (bez względu na to, gdzie zostały wydane drukiem) oraz edycje obcojęzyczne (wydane na terenie przedrozbiorowej Polski), w części przedmiotowej zaś – opracowania o tych autorach tłumaczone na język polski bądź napisane przez Polaków. Wykazując prace autorów polskich działających w poszczególnych epokach oraz literaturę o tych autorach, Bibliografia pokazuje i pisarzy filozoficznych, i zarazem filozofię epoki oraz aktualny stan wiedzy o tej epoce i ówczesnych autorach. Bibliografie autorów obcych zaś pokazują recepcję filozofii obcej w Polsce w danej epoce. Z tej racji każdy tom Bibliografii jest swoistą historią filozofii danej epoki w Polsce. Bibliografia filozofii polskiej jest edycją rejestrującą (wykazuje wszystkie prace o walorze filozoficznym bez względu na ich wartość), retrospektywną, adnotowaną, narodową, prymarną (w tym znaczeniu, że opisy z zasady podawane są na podstawie autopsji); pokazuje teksty nie tylko powszechnie znane, ale także zapomniane czy nawet nieznane. Jest pierwszą i jedyną (jak dotychczas) tak pomyślaną i opracowywaną bibliografią filozoficzną w Polsce. Zespół prowadzi obecnie prace nad bibliografią filozofii okresu Młodej Polski oraz lat międzywojennych i następnych (1919–1949).\nW 2012 roku Zespół zakończył realizację projektu „Bibliografia filozofii polskiej 1896-1918 – kontynuacja”.\nStrona bazy: http://filsoc.itl.pl/bazy/bfp/\n00-330 Warszawa, ul. Nowy Świat 72, pokój 257,\ntel. 657 27 03


Kawa w saszetkach KIMBO Espresso 100% Arabica E.S.E. - ViaCaffe.pl\n> Kawa mielona>KIMBO >Kawa w saszetkach KIMBO Espresso 100% Arabica E.S.E.\nKawa Kimbo Espresso 100% Arabica to 18 saszetek z kawą.\nSaszetki z kawą pakowane są pojedynczo w kopertę foliową, która zapewnia im długotrwała świeżość.\nPojedyncza saszetka zawiera 7 gram kawy mielonej. Gramatura ta jest zgodna ze standardami włoskiego esspreso.\nŚrednica saszetki (bibuły filtracyjnej i kawy mielonej) to 44 mm. Saszetki te mogą być używane w systemie E.S.E.\nKimbo Espresso 100% Arabica to bogactwo smaku i aromatu. Espresso ma intensywny smak, ale arabika jest tym gatunkiem kawy, który zapewnia delikatność i subtelność smaku. Niska zawartość kofeiny pozwala cieszyć się nawet trzema filiżankami espresso dziennie:-)\nSaszetki z kawą mogą być używane w ekspresach ciśnieniowych przeznaczonych do parzenia kawy w saszetkach lub ekspresach kolbowych, które mają takie przystosowanie (posiadają odpowiednie sitko). Powinny być one przystosowane do systemu E.S.E.\nWięcej informacji o kawie w saszetkach na naszej Kawopedii http://viacaffe.pl/53-kawa-w-saszetkach-czyli-coffee-pods-pady-cialde


Torba na ramię 'Devotion' Dolce & Gabbana - Vitkac Polska\nDOLCE & GABBANA TORBA NA RAMIĘ 'DEVOTION'\nDostępne kolory SZARY RÓŻOWY BIAŁY\nCzarna torba na ramię, model 'Devotion' Dolce & Gabbana. Wykonana z owczej skóry. Zamykana na magnetyczny zatrzask. Z przodu aplikacja w kształcie serca z wytłoczonym logo, wysadzana dekoracyjnymi elementami w kolorze białym. Łańcuch na ramię. Warstwa wewnętrzna wykonana ze skóry cielęcej. Wewnątrz komora ze wsuwaną kieszenią oraz dwoma miejscami na karty. Metalowe elementy w kolorze postarzanego złota.\nTorba na ramię 'Devotion'


Grają w tenisa stołowego, bo to lubią | Nowiny\nGrają w tenisa…\nGrają w tenisa stołowego, bo to lubią\nGrzegorz Lipiec 22.04.2010\nPojedynek między Szymonem Cerzniewskim oraz Waldemarem Długoszem, którzy przyjechali do Tarnobrzega, aż z południa Podkarpacia. Fot. Grzegorz Lipiec\nW VI Turnieju Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych Województwa Podkarpackiego w tenisie stołowym wzięło udział 59 zawodniczek oraz zawodników z całego regionu. Bezkonkurencyjni okazali się być reprezentanci Domu Dziecka imienia Księdza Gorazdowskiego z Krosna.\nW środę w hali Ośrodka Sportu i Rekreacji "Wisła" w Tarnobrzegu zmierzyło się ze sobą 15 ekip składających się z podopiecznych z placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz domów dziecka z całego województwa podkarpackiego.\n- Wyjątkowo udany turniej od tych poprzednich. Przede wszystkim cieszy stale rosnąca liczba uczestników, którzy z chęcią przyjeżdżają do naszego miasta - wyjaśnia Robert Chmiel, dyrektor Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej w Tarnobrzegu, organizator zawodów. - Dlaczego akurat tenis stołowy? W każdym domu dziecka, czy też placówce do uprawiania tej dyscypliny sportu wystarczy stół, dwie rakietki, piłeczka i trochę miejsca.\nDzieci i młodzież, która występowała w środowym turnieju podkreślała zupełnie inny plus całej zabawy.\n- Gra w tenisa stołowego sprawia mi ogromną radość. Poza tym jestem dumna z tego, że reprezentuję całą moją placówkę, a przy okazji mogę poznać wiele fantastycznych osób - mówi Kinga Englot z Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej w Miejscu Piastowym koło Krosna.\nJak się okazało w rywalizacji sportowej najlepszą drużynę wystawił Dom Dziecka imienia Księdza Gorazdowskiego z Krosna. Indywidualnie wśród dziewcząt najlepsze były: Marta Warzocha (Rzeszów) - kategoria do lat 13 oraz Kinga Englot (Miejsce Piastowe koło Krosna) - kategoria powyżej 13 lat. Wśród tych młodszych chłopców bezkonkurencyjny był Robert Dubis (Krosno), a w drugiej kategorii wiekowej Arkadiusz Długosz (Jedlicze).\nWyniki VI Turnieju Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych Województwa Podkarpackiego w tenisie stołowym:\nPierwsze miejsce w kategorii dziewcząt do lat 13-tu: Marta Warzocha (Rzeszów);\nPierwsza miejsce w kategorii chłopców do lat 13-tu: Robert Dubis (Krosno);\nPierwsze miejsce w kategorii dziewcząt powyżej lat 13-tu: Kinga Englot (Miejsce Piastowe);\nPierwsze miejsce w kategorii chłopców powyżej lat 13-tu: Arkadiusz Długosz (Jedlicze).\n1. Dom Dziecka imienia Księdza Gorazdowskiego w Kro-śnie\n2. Zespół Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych "Miesz-ko" w Rzeszowie\n3. Dom Dziecka w Jedliczach\n4. Katolicka Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza "Nasz Dom" w Miejscu Piastowym koło Krosna.


Likwidacja polisolokat – Polisy z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (tzw. polisolokaty), cechują się dużym stopniem niejasności i skomplikowania. Mimo sformułowania „ubezpieczenie” w tytule umowy, produkt ten okazuje się konstrukcją, w której składnik ubezpieczeniowy odgrywa rolę marginalną, a głównym celem ubezpieczenia z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym jest inwestowanie środków powierzanych przez konsumentów w instrumenty finansowe.\nOsoby, które mają możliwość wypowiedzenia umowy polisy, powinny w tym celu złożyć „wniosek o całkowitą lub częściową wypłatę świadczeń”. Po złożeniu takiego wniosku należy poczekać na korespondencję ze strony ubezpieczyciela, który musi dostarczyć rozliczenie umowy, czyli tak naprawdę wyliczenie zebranych składek i pobranych opłat. Nierzadko towarzystwa ubezpieczeniowe próbują odwlec wszczęcie odpowiedniej procedury i przeciągnąć ją do czasu, aż dojdzie do przedawnienia danego roszczenia.


Przedstawiciel NATO o rosyjskich manewrach Zapad 2017 - przygotowanie do wielkiej wojny - Super Express\nZapad 2017. Wielkie manewry Rosji i Białorusi\nKilka dni temu na Morze Bałtyckie wpłynęło 20 okrętów i jednostek pomocniczych Floty Bałtyckiej, biorących udział we wspólnych rosyjsko-białoruskich manewrach Zapad-2017. Jak powiedział szef Komitetu Wojskowego NATO generał Petr Pavel w wywiadzie dla agencji AP, Zapad-2017 mogą być postrzegane jako "poważne przygotowanie do wielkiej wojny".\n- Mamy wysoką koncentrację wojsk w krajach bałtyckich. Mamy wysoką koncentrację wojsk w rejonie Morza Czarnego i możliwość incydentu może być dość wysoka z powodu ludzkiego błędu lub z powodu usterki technologicznej.Musimy być pewni, że taki niezamierzony incydent nie przerodzi się w konflikt - powiedział generał Pavel.\nKoniec świata coraz bliżej? Przepowiednie zaczynają się spełniać na naszych oczach


O jakich rzeczach pamiętać chcąc postawić budynek? Zawsze trzeba stosować wysokiej jakości materiały. Co to oznacza? | jawa-yacht.com.pl\nTak naprawdę w konstrukcji każdego budynku występują części betonowe, a to po to, aby wzmocnić zbrojenia prętami ze stali. Są to takie konstrukcje żelbetowe. O tym jakie należy używać pręty, decyduje projektant posiłkując się wykonanymi obliczeniami i rzecz jasna w zgodzie z prawem budowlanym.\nNa pewno nie należy bez porozmawiania z projektantem albo też inspektoratem nadzoru wykorzystywać innych prętów do zbrojeń, niż zatwierdzonych w projekcie. Żelbet jest w wielu elementach konstrukcji domu, czyli jest obecny w ławach i stropach fundamentów czy na balkonach czy tarasach. Podziału stali zbrojeniowej na klasy dokonuje się za sprawą wartości obliczeniowej granicy plastyczności stali. Przez to można zastosować jakiś typ prętów, mamy wiedzę czy chodzić będzie o pręty ciągnione czy inne.\nGranica plastyczności to naprężenie, po osiągnięciu jakiegpręty – dobra oferta prętów zbrojeniowych: http://www.aner.com.pl/prod/prety-i-siatki-zbrojeniowe -ępuje dosyć znaczny wzrost wydłużenia materiału, to znaczy prętów, bez wzrostu obciążenia. Tak naprawdę, jeżeli konstrukcja zostanie poddana naprężeniom o mniejszych wartościach niż granica plastyczności, to po ich ustąpieniu pręty powrócą do stanu sprzed ich obciążenia. Gdy zaś granica plastyczności zostanie przpręty – sprawdź ofertę prętów -ona to powoduje to stałe zmiany w materiale, przez co po jakimś czasie konstrukcja ulegnie zniszczeniu. Możemy stosować inne gatunki stali zbrojeniowej, lecz by tak było, niezbędne są nam odpowiednie dokumenty dopuszczające do obrotu i stosowania w budownictwie. Obecnie w Polsce do dostania są nowsze rodzaje stali. Przykładem jest dajmy na to stal żebrowana, jest ona zaliczana do najwyższej klasy wytrzymałości.\nPamiętajmy co najważniejsze, by używać stali, jaka spełnia wszystkie najważniejsze procedury, ponieważ od tego zależy bardzo dużo, a na pewno nasze bezpieczeństwo. Budowla, która powstaje nie powinna być nietrwała, musi być wzniesiona z doskonałej jakości surowców, gdyż to gwarantuje, że zachowane będą wszelkie procedury. Tak naprawdę gdy coś budujemy to musimy pamiętać o każdym elemencie, jak pręty, ale i kątowniki stalowe, ponieważ one mają wpływ na to, czy projekt zostanie faktycznie właściwie zrobiony. W tak ważnym sektorze jak budownictwonie możemy sobie pozwolić na niedopatrzenia. Sami dobrze wiemy w jaki sposób próba przesadnego oszczędzania może się skończyć.\nTaggs:\tbudownictwo konstrukcja stal


Silos Zbożowy Prusinowice - Gratka\n1800.00 zł. · Silos Zbożowy\nPublished date: Grudzień 31, 2021 7:38 pm\n⭕ Witam. Posiadam na sprzedaż silos zbożowy o pojemności 15 ton, w stanie dobrym. Więcej informacji udzielę telefonicznie. Zapraszam do kupna\nNumer telefonu: 699268371\nKlatka Do Zwierząt,przyczepa,dwukółka,jednoosiówka,możliwa Zamiana\n⭕ sprzedam przyczepkę jednoosiową,wymiary-250x125 wys.od podłogi115,oś od samochodu-koła 20 jak na zdjęciach.mozliwa zamiana na kabinę c-360.Miejscowość Branew. Numer telefonu: 503289641\n⭕ Sprzedam dwie klatki dla królików używane jeden sezon sprzedaję z powodu likwidacji hodowli. Klatka dwu komorowa wraz z poidłami 170zl. a klatka jedno komorowa wraz z poidłem 120zł. Numer telefonu: 784532623\n⭕ Sprzedam suszarnie do cebuli owoców i warzyw tasmociąg tunel używane do produkcji cebuli i ziemniaków cena 1,50 zł za kg w cenie złomu możliwość transportu polecam Numer telefonu: 889073788\n⭕ Sprzedam wagę do ważenia zwierząt do 1,5 tony. Świeżo malowana, w dobrym stanie.Więcej info udzielę telefonicznie. Polecam! Numer telefonu: 605192905


Kosmetolog w świecie wielkiego biznesu – SC Beauty Magazine\nJak zaczęła się Pani przygoda z kosmetologia?\nOd dłuższego czas zajmowałam się wizażystyką i stylizacją. Postanowiłam poszerzyć moje kompetencje a tym samym zaoferować moim klientkom większy wachlarz usług. Po rozpoczęciu nauki odkryłam, że kosmetologia to dziedzina, która może zaoferować dużo więcej niż spodziewa się przeciętny klient.\nCo skłoniło Panią do rozpoczęcia działalności szkoleniowej w zakresie kreowania wizerunku?\nOd 1996 roku prowadzę z mężem Olafem Tabaczyńskim szkołę kształcącą na międzynarodowym poziomie wizażystów i stylistów. Po pewnym czasie zaczęły zgłaszać się również osoby prywatne i firmy w celu przeprowadzenia wewnętrznych szkoleń z zakresu kreowania wizerunku, dress-codu i makijażu biznesowego. Szkolenia o tej tematyce niezmiennie cieszą się powodzeniem.\nJak pomaga Pani wiedza kosmetologiczna w prowadzeniu obecnej działalności?\nDzięki mojej wiedzy kosmetologicznej wielokrotnie mogę pomóc moim klientom podjąć decyzję jaką zastosować pielęgnację. Często omawiam zabiegi nowoczesnej kosmetologii obecne już na naszym polskim rynku, zwracam uwagę na konieczność codziennej pielęgnacji i regularne wizyty w salonie kosmetycznym.\nCzy kosmetolog znajdzie dla siebie miejsce w działalności szkoleniowej w zakresie kreowania wizerunku? W jakim kierunku powinien rozwijać swoją wiedzę, aby móc w przyszłości pracować z klientami biznesowymi?\nZawsze podczas szkoleń omawiam aspekty pielęgnacji twarzy, włosów, paznokci, ciała. Ogólna higiena i dbałość jest ważnym elementem kreowania wizerunku. Prowadzę również zajęcia praktyczne z nauki codziennych zabiegów pielęgnacji domowej. Szkolenie z zakresu profesjonalnej obsługi klienta w usługach jest nieodzowne.\nJak ważny jest stan skóry w pracy w wielkich firmach na stanowiskach wymagających znakomitej prezencji? Czy pracodawcy dbają o urodę swoich pracowników? Czy chętnie inwestują w szkolenia, fundują im darmowe zabiegi, czy na razie jest to temat tabu?\nZ moich obserwacji wynika, że pracodawcy zdają sobie sprawę z istotności wyglądu i dlatego szkolenia z kreowania wizerunku są bardzo doceniane i cieszą się dużym popytem. Odpowiedni makijaż, dbałość o higienę, relaks, aktywny wypoczynek, szkolenia z dress-codu są dziś normą w korporacjach. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że nie wystarczy dobry podkład pod makijaż, wiemy już jak ważna jest zadbana, wypoczęta skóra.\nCzy spotkała się Pani z darmowymi karnetami na siłownię, basen, SPA fundowanych przez szefów dużych firm?\nOczywiście, jest to już pewien rytuał, nawet w państwowych formach.\nCzy spotkała się Pani z imprezami integracyjnymi z urodowymi akcentami? Czy takie wyjazdy są organizowane w ośrodkach SPA?\nUczestniczyłam w wielu takich imprezach i serwisowałam je. Często są to gratyfikację za dobrą współpracę. Tematyka zależna jest od pomysłu inicjatora. Czasem są to karnety na usługę z makijażu instruktażowego, z analizy kolorystycznej, stylizacji. Czasem w pięknym miejscu kilku dniowa impreza z rodzaju „dni z urodą” lub „odkryj swoje piękno”, itd.\nJaka jest rola koloru w biznesie – stroju, makijażu – czy dzięki odpowiedniemu „opakowaniu” można przyczynić się do sukcesu w negocjacjach?\nKolor ma duże znaczenie w biznesie. Kolor osadzony jest w naszej świadomości poprzez upodobania, a tym samym u naszych rozmówców, również w relacjach, które wynikają z czynników kulturowych, jak i środowiskowych. Nie przestrzeganie pewnych zasad związanych z wykorzystaniem koloru może być przyczyną braku właściwej komunikacji, niewłaściwego nadawaniu sensu i tonu naszej wypowiedzi. Kolor nadaje naszemu życiu odcieni, zawsze odpowiedzialny jest za nasze samopoczucie, nastawienie. Często nie zadajemy sobie sprawy jak ważną rolę pełni i jak bardzo może nam pomóc. Oczywiście odpowiednio dobrany!\nA czy zapach może jakoś oddziaływać w relacjach biznesowych?\nTak, ma bardzo ważne znaczenie. Zapach jako jeden z komunikatów naszego wizerunku poprzez swoją intensywność może oddziaływać w odległości do 25cm, do 1,5m, do 4,5m i powyżej. Zapach opisuje tzw. strefy oddziaływania naszego wizerunku w relacjach przestrzennych. Zapach przenika te strefy niezauważenie, łączy się i oddziałuje na zmysły odbiorcy, nie zawsze w sposób dla nas korzystny. Należy bardzo być ostrożnym przy wyborze.\nJak pracownicy podchodzą do kwestii urody i kobiecości w firmach? Czy kobiety wykorzystują urodę w negocjacjach biznesowych? Jak jest to postrzegane?\nWygląd zewnętrzny bardzo często decyduje o odnoszonych sukcesach życiowych i zawodowych, ponieważ to on prowokuje do oceny innych. Istotną kwestią zatem staje się uwydatnienie atutów urody i ukrycie jej wad. Natomiast z etycznego punktu widzenia wykorzystywanie atutów urody własnej płci w negocjacjach biznesowych jest niedopuszczalne. W biznesie unisex, czyli równe traktowanie obu płci jest dobrze postrzegane.