Forum o Jacku Kaczmarskim - "Jacek" - film Kuby Mędrzyckiego\nForum o Jacku Kaczmarskim > Jacek Kaczmarski > Media > Telewizja > "Jacek" - film Kuby Mędrzyckiego\nPełna wersja: "Jacek" - film Kuby Mędrzyckiego\nJak zapewne większość z Was wie, 20 października odbędzie się krakowski pokaz filmu dokumentalnego pt. "Jacek" w reżyserii Kuby Mędrzyckiego. Niecałe trzy tygodnie temu taki sam pokaz miał miejsce podczas wrocławskiego WSJK. Prawdę mówiąc, ciekaw opinii Forumowiczów po obejrzeniu filmu wyczekiwałem na jakąś wymianę zdań na ten temat. Tymczasem projekcja minęła zupełnie bez echa. Oczywiście nikt nie ma obowiązku nic pisać, ale smutne to, że żadne właściwie wydarzenie związane z Jackiem i jego twórczością nie wzbudza zainteresowania nawet na tym forum. Jeżeli cokolwiek jeszcze się tu dzieje, to dzięki aktywności użytkowników mniej lub bardziej związanych z tymi, którzy sami śpiewają pieśni Kaczmarskiego po różnych festiwalach. To wszystko potwierdza niestety moją opinię, że aż tak duży ruch związany z kaczmaryzmem w Internecie wynikał głównie z przypadku - choroba Jacka zbiegła się w czasie z największym wzrostem użytkowników Internetu w Polsce. Wiele osób, stawiając pierwsze kroki w sieci, trafiło akurat na akcję pomocową dla Jacka i tak się akurat złożyło, że na Liście dyskusyjnej, a później na forum, niejako uczyło się "sieci". Teraz, kiedy atrakcja wynikająca z nowych możliwości, jakie daje Internet (poznawanie nowych ludzi, organizowanie zlotów, bieżąca wymiana informacji) spowszedniała, wychodzi na jaw smutna prawda, jak wygląda tak żarliwie deklarowana niegdyś pasja pod tytułem twórczość JK. Nie jest to dla mnie specjalnie zaskakujące, ale i tak refleksja jest smutna.\nSkoro już pojawił się ten temat, może jednak ktoś podzieli się wrażeniami po obejrzeniu filmu? Nie chce nikogo wywoływać do tablicy, ale... Mnie to naprawdę bardzo interesuje.\nMnie tez interesuje..Niestety nie widziałam i pewnie szybko nie zobaczę, bo do Polski rzadko teraz zaglądam. Na fb było chyba parę komentarzy. Ja wole poczekać, aż uda mi się zobaczyć i wyrobić własne zdanie. Podzielę się nim oczywiście.\nLuter napisał(a): Skoro już pojawił się ten temat, może jednak ktoś podzieli się wrażeniami po obejrzeniu filmu? Nie chce nikogo wywoływać do tablicy, ale... Mnie to naprawdę bardzo interesuje.\nNawet dla w miarę zaawansowanego kaczmarofila film Kuby stanowi jakąś wartość dodaną - zwłaszcza ze względu na dobór "gadających głów".\nSpory plus za B. Krydę - mówi ciekawie, a dotychczas nigdzie chyba nie można było usłyszeć jej wypowiedzi o JK\nRównież T. Kopeć nie był nadmiernie eksploatowany.\nZ punktu widzenia realizacyjnego nie ma się do czego przyczepić - film ogląda się przyjemnie.\nWarto chyba podkreślić, że nie jest to jakiś całościowy film biograficzny (typu urodził się itd.) - bardziej taki przyczynek do legendy o Kaczmarze ;)\nDla mnie to na pewno jeden z lepszych (a może i najlepszy - ciężko mi porównać, bo inne widziałem sporo wcześniej) film kaczmarofilski.\nNa profilu fejsowym WSJK wypowiadało sie kilkanaście osób, więc to nie jest tak, że film przeszedł zupełnie bez echa.\nPrzypomne więc moje wrażenia.\nOczywiście jest niedosyt, ale to i nieuniknione, i zrozumiałe.\nSądzę, że film jest bardzo nierówny - obok ciekawych wątków, wartościowych merytorycznie rozmówców - pojawiają się zupełnie zbędne wypełniacze. Całkowicie niezrozumiały (poza ewentualną "atrakcyjnością marketingową) jest dla mnie udział Jerzego Urbana oraz marszałka Borusewicza - obaj panowie nie mieli do powiedzenia nic ciekawego, pletli banały.\nNatomiast osobne filmy można by zrobic z rozmówcami: Jarosław Lindenberg, Tomasz Kopeć, Krzysztof Nowak czy Jacek Majewski - to najlepsze fragmenty filmu.\nZabrakło - wg mnie - Stanisława Elsnera Załuskiego oraz Roberta Siwca.\nNajbardziej przejmujące momenty to serwis Radia Zet oraz relacja Majka o ostatniej rozmowie.\nNatomiast najważniejszy moment filmu - to relacja Lutra, po raz pierwszy chyba medialnie wyrazona wprost, kawa na ławe, prawda o okolicznościach rzekomego nawrócenia Jacka oraz teatru, jaki odstawiały środowiska katoprawicowe wokół tego faktu.\nDadam tez, po rozmowach z uczestnikami Salonu, że film jest bardzo wazny dla młodych kaczmarofili - adeptów. Siłą rzeczy - nie sa oni zbyt zaznajomieni z biografią Jacka, a to mieli okazję posłuchac o pewnych sprawach niejako "od zaplecza".\nFilm jest zatem bezdyskusyjnie wazny i potrzebny.\nPozwolę sobie odnieść się jednak do paru poruszonych kwestii.\nMichał Wilgocki napisał(a): Miałem też takie techniczne wrażenie, że trochę za dużo było Lindberga i Kopcia, przez co cały dokument trochę tracił na dynamice.\nLindenberga nigdy za dużo! :) Jak słusznie, zauważył Simon, Jarosław Lindenberg to jedna z tych osób, z którymi można by nakręcić osobny co najmniej godzinny film. Naprawdę, "wyciągnięcie" z całego materiału z Jarosławem tego co ostatecznie ma się znaleźć w filmie, było bardzo trudne. Przyznaję, że w trakcie montażu, odstawiliśmy na 2 godziny "robotę" i sami z przyjemnością obejrzeliśmy jeszcze raz cały materiał z Lindenbergiem. Jedno jest pewne - na pewno nie można tego tak zostawić i nie wykorzystać tego w przyszłości ;)\nCo zaś się tyczy Kopcia, to po kolejnym obejrzeniu filmu, jestem skłonny zgodzić się z Michałem.\nZeratul napisał(a): Spory plus za B. Krydę - mówi ciekawie, a dotychczas nigdzie chyba nie można było usłyszeć jej wypowiedzi o JK\nTo w ogóle bardzo ciekawa i niezwykle mądra i skromna osoba. Aczkolwiek, namówienie Jej do wypowiedzi przed kamerą, nie należało do łatwych rzeczy :)\nSimon napisał(a): Sądzę, że film jest bardzo nierówny - obok ciekawych wątków, wartościowych merytorycznie rozmówców - pojawiają się zupełnie zbędne wypełniacze. Całkowicie niezrozumiały (poza ewentualną "atrakcyjnością marketingową) jest dla mnie udział Jerzego Urbana oraz marszałka Borusewicza - obaj panowie nie mieli do powiedzenia nic ciekawego, pletli banały.\nNie nazwałbym wypowiedzi Urbana banałami. Chciałem, aby to była pewnego rodzaju ciekawostka, smaczek. Zresztą, do rozmowy z panem Jerzym, można powiedzieć, natchnął mnie Jacek Majewski, który opowiedział mi o jakimś spotkaniu Jacka z nim, zaraz po przyjeździe w 1990. Byłem ciekaw i chciałem się o tym dowiedzieć u źródła. Wydawało mi się, że taki epizod może być ciekawy. A czy on tam mówi prawdę, mówi jak faktycznie było, to już inna sprawa. Poza tym, uznałem że będzie to można po prostu przepleść z fragmentem "Wczasów...". W ten sposób Urban stał się chcąc nie chcąc, w filmie elementem łączącym etap RWE z "powrotem" Jacka do Polski.\nSimon napisał(a): Zabrakło - wg mnie - Stanisława Elsnera Załuskiego oraz Roberta Siwca.\nWiesz, zabrakło wielu osób. Można by jeszcze długo wymieniać, ale jak wspominałem wiele razy, ten film trwałby wtedy ze trzy razy dłużej. I oczywiście, zawsze niezwykle trudną kwestią jest wyważenie tego kto jest ciekawszy, ważniejszy i bardziej niezbędny w całej opowieści. Jakąś drogę eliminacji przeprowadzić trzeba. A jest ona bardzo trudna. Dodam jeszcze, że i tak zrezygnowaliśmy jeszcze z dwóch osób, których wypowiedzi są zarejestrowane. Ale, kto wie, może kiedyś jeszcze uda się je wykorzystać.\nMichał Wilgocki napisał(a): Chodzi o opowieść o laptopie, który nie spełniał wymagań JK i Majewski mówiący: "Ten incydent zakończył naszą znajomość". Bardzo przygnębiający fragment, zwłaszcza, że jest pod sam koniec filmu i Kuba trochę zostawia nas z takim okropnym wizerunkiem JK.\nTo rzeczywiście przygnębiające, zwłaszcza, że ten fragment filmu fałszuje rzeczywistość. Ściślej: zostaje tam powiedziana prawda, tyle że nie cała. Rzeczywiście bowiem osławiony laptop się zepsuł. Tyle tylko, że do naprawy tego laptopa wezwany został miejscowy informatyk, który po obejrzeniu go stwierdził, że jest on wart mniej niż połowę sumy, którą Jacek za niego Majkowi zapłacił. Jacek poczuł się oszukany i to było przyczyną zwymyślania Majka przez telefon, a nie fakt, że laptop się zepsuł.\nMajek puentuje swoją opowieść mówiąc, że posądzenie Jacka jest tym bardziej przykre, że przez lata współpracy Majek wielokrotnie dał dowody uczciwości. Tyle że to przecież właśnie dlatego Jacek aż tak się zdenerwował. Uważał, że od osoby, z którą przez lata współpracował, miał prawo oczekiwać, że nie zostanie potraktowany jak standardowy klient, z którego zdziera się tyle, ile się da.\nŻeby była jasność: osobiście staram się nie osądzać, czy cena, jaką Jacek zapłacił za tego laptopa, była adekwatna, średnio zawyżona czy bardzo zawyżona. Jak wiadomo, żyjemy w świecie cen umownych i ta sama rzecz może kosztować bardzo różnie. Naprawdę jestem w stanie przyjąć do wiadomości, że Majek sprzedał Jackowi tego laptopa po tej, a nie innej cenie w dobrej wierze i bez poczucia, że robi Jacka w balona. Jednak to nie zmienia faktu, że Jacek poczuł się oszukany, kiedy usłyszał wycenę sprzętu dokonaną przez osobę trzecią, a nie tym, że laptop się zepsuł. Tak więc film, "zostawiając nas z takim okropnym wizerunkiem JK", uczciwie tej sprawy niestety nie przedstawia. Majek nie mówi całej prawdy, a Kuba tego w żaden sposób nie prostuje. Dlaczego? Takich pytań można zadać więcej, o czym za chwilę.\nMichał Wilgocki napisał(a): Mimo tego przygnębienia, uważam, że umieszczenie tej wypowiedzi to dobry pomysł.\nA ja wprost przeciwnie: uważam, że umieszczenie tej wypowiedzi w takiej formie, czyli w formie podania półprawdy bez dodania jakiegokolwiek komentarza pokazującego druga stronę medalu jest po prostu nieuczciwe i niezasłużenie robi z Jacka pieniacza, kreśląc jego fałszywy "okropny wizerunek".\nSimon napisał(a): Całkowicie niezrozumiały (poza ewentualną "atrakcyjnością marketingową) jest dla mnie udział Jerzego Urbana oraz marszałka Borusewicza - obaj panowie nie mieli do powiedzenia nic ciekawego, pletli banały.\nA co ciekawego miał do powiedzenia Daniel Olbrychski? Chyba jeszcze mniej niż wymienieni przez Ciebie panowie. A jednak w filmie się znalazł. Dlaczego?\nTrzecie duże "dlaczego" jest moim zdaniem takie: Jacek dał tysiące koncertów, z których dziesiątki zostały zarejestrowane. Wśród tych tysięcy było kilka (a może nawet kilkanaście) mniej udanych czy wręcz zawalonych. Spośród tych zawalonych zarejestrowane są podajże dwa - Między nami w Teatrze Powszechnym i Live w hali "Olivii" w Gdańsku. Wśród niewielu fragmentów muzycznych, które pojawiają się w filmie, a dosłownie dwóch czy trzech, na których widać Jacka, umieszczony został również ten z hali "Olivii", gdzie Jacek przerywa Obławę. Mocny to fragment i spektakularny, jak również prawdziwy ("tak było!"). Umieszczenie go w takim kontekście jak to zrobiono w filmie (zestawienie z wypowiedziami Teresy Poprawy i Tomasza Kopcia), a szczególnie w takiej proporcji (jeden z kilku fragmentów pojawiających się w filmie) stwarza wrażenie, że jakość artystyczna występów Jacka była dość mierna ze względu na problemy z alkoholem. A przecież jest to obraz całkowicie fałszywy - jakość artystyczna występów Jacka to jedna z najjaśniejszych stron jego kariery scenicznej, a występy nieudane to absolutny margines, który można policzyć na palcach jednej ręki. Dlaczego więc spośród trzygodzinnego filmu z trasy Live Kuba wybrał akurat ten kilkunastosekundowy fragment?\nOdpowiedź na wszystkie trzy wyżej wymienione "dlaczego" jest moim zdaniem następująca: bo zadziałała prawidłowość tabloidu. Dziś w opinii ludzi związanych z mediami (w tym w opinii Kuby) istnieje takie przekonanie, że interesujące jest tylko to, co sensacyjne, obrazoburcze, odbrązowiające, ujawniające wstydliwe dla kogoś fakty, wreszcie: złe. Nikt nie podaje w wiadomościach, ile dzieci poszło dziś do szkół i czego się nauczyło. Podaje się natomiast do znudzenia i ze szczegółami, gdzie był jaki wypadek, ile dzieci zginęło i jak wyglądały otrzęsiny z salezjańskim gimnazjum. Ten mechanizm myślenia jest tak powszechny, że nie ma chyba sensu szerzej go wyjaśniać. I temu myśleniu nie udało się oprzeć Kubie. W efekcie:\nSimon napisał(a): Film jest zatem bezdyskusyjnie wazny i potrzebny.\nZgadzam się z tym całkowicie. Szkoda tylko, że przez kilka niepotrzebnych zafałszowań sam obniżył swoją rangę.\nGdzie odbędzie się pokaz filmu?\nKilka uwag odnośnie filmu:\n- bardzo ciekawe wypowiedzi Jarosława Lindenberga (zresztą po lekturze jego "wspomnień" trudno było spodziewać się czegoś innego)\n- świetnie, że udało się dotrzeć do Piotra Gieraka - zawsze mnie ciekawiło kto zacz i jak potoczyły się jego losy - i Barbary Krydy\n- nie rozumiem pomysłu na początek filmu, tego pasażu krótkich migawek - pierwszy raz zobaczyłem film, który zaczynał się własnym trailerem.\n- film wydaje się nierówno rozkładać akcenty. Z jednej strony trasę (/trasy?) z początków lat 90 poznajemy relatywnie dokładnie (fragment koncertu, kilka rozmów), z drugiej - nikt nawet nie wspomina o emigracyjnych trasach JK (RPA, USA)\n- tym bardziej dziwi poświęcanie czasu na (nie mam tu oczywiście pretensji do wypowiadających się osób) wypowiedzi marszałka Borusewicza czy rzecznika Urbana. Wygląda to tak, jakby do grupy postaci bardzo istotnych dodano "na doczepkę" kilka osób z punktu widzenia meritum - nieistotnych, ale za to publicznych.\nPodsumowując: film zobaczyłem z przyjemnością i zainteresowaniem, ale wydaje mi się, że "Jacek" bardziej otworzył temat adekwatnego dokumentu o życiu JK, niż go zamknął.\nKrajan napisał(a): Gdzie odbędzie się pokaz filmu?\nhttp://www.piosenkaztekstem.pl/wydarzen ... ego-jacek/\nLuter napisał(a): A co ciekawego miał do powiedzenia Daniel Olbrychski? Chyba jeszcze mniej niż wymienieni przez Ciebie panowie. A jednak w filmie się znalazł. Dlaczego?\nZamysł z udziałem pana Daniela był taki, że miał on opowiedzieć o czasach emigracyjnych, kiedy to miał kontakt z Jackiem. Niby coś powiedział, ale faktycznie, nie było to nic ani odkrywczego, ani rzucającego na kolana. Natomiast, skoro udało nam się umówić z Olbrychskim i nakręciliśmy jego ponad godzinną wypowiedź, to szkoda było tego nie wykorzystać. Zwłaszcza, że moim zdaniem, takiej formie dokumentu jak "Jacek", że tak powiem, nie zaszkodzi obecność znanych twarzy i silnych osobowości(to samo dotyczy choćby Urbana), bo w przeciwnym razie wyszłoby nudziarstwo, które wytrzymałaby garstka fanatyków JK.\nLuter napisał(a): Spośród tych zawalonych zarejestrowane są podajże dwa - Między nami w Teatrze Powszechnym i Live w hali "Olivii" w Gdańsku. Wśród niewielu fragmentów muzycznych, które pojawiają się w filmie, a dosłownie dwóch czy trzech, na których widać Jacka, umieszczony został również ten z hali "Olivii", gdzie Jacek przerywa Obławę. Mocny to fragment i spektakularny, jak również prawdziwy ("tak było!")\nTen fragment, o którym wspominasz, faktycznie odnosi się, ilustruje wypowiedzi Teresy Poprawy i Tomka Kopcia. Można oczywiście zarzucać, że to były tylko epizody, że większość koncertów odbywała się bez "potknięć". Oczywiście, wiem że tak było. I o tym też mówią wypowiadający się na temat trasy. Ten fragment to po prostu pewnego rodzaju ciekawostka, na zasadzie - tak też było! Poza tym, ów fragment pochodzi z niepublikowanych jak dotąd materiałów. Pokazywanie z nich fragmentu poprawnie wykonanej Obławy czy innego Czołgu, byłoby bez sensu. Po pierwsze, jakość tego materiału jest fatalna, po drugie przecież zapis Live jest ogólnie dostępny i to w dobrej jakości.\nPodobną ciekawostką jest przecież umieszczenie migawek choćby z więzienia w Siedlcach. Trochę dla równowagi, jeśli komuś już tak bardzo się nie podoba umieszczenie tej nieszczęsnej obławy z Live :)\nDX napisał(a): nie rozumiem pomysłu na początek filmu, tego pasażu krótkich migawek - pierwszy raz zobaczyłem film, który zaczynał się własnym trailerem\nTak? No, ja widziałem ich kilka. Sam tego nie wymyśliłem :)\nDX napisał(a): Z jednej strony trasę (/trasy?) z początków lat 90 poznajemy relatywnie dokładnie (fragment koncertu, kilka rozmów), z drugiej - nikt nawet nie wspomina o emigracyjnych trasach JK (RPA, USA)\nA kto miałby o tym opowiedzieć?\nTak jak wspominałem wcześniej, można się przyczepić, że w filmie nie ma paru innych ważnych fragmentów z życia Jacka. Ale powtórzę to po raz kolejny - albo film wówczas musiałby trwać ze trzy godziny, albo absolutnie wszystko traktować po łebkach. Zawsze kwestia wyważenia, rozłożenia akcentów - czego więcej, a czego mniej jest trudną sprawą. Zbiór tych wypowiedzi jest oczywiście moim subiektywnym wyborem, co zrobić, wszystkim ciężko dogodzić.\nChciałem jeszcze dodać, że wszelkie uwagi przyjmuję z pokorą i pewnie przyczynią się one do wyciągnięcia wniosków przy ewentualnej następnej produkcji :).\nTu, na końcu tez jest informacja:\nhttp://www.youtube.com/watch?v=--PJv3mLncM\nW moim odczuciu nikogo nie było za dużo, nic - no może poza panem Danielem, ale jego rola była inna** - nie "spowalniało" filmu.\nA kogo zabrakło? Moim zdaniem - a uważam, że film miał ukazać Jacka, jakim odbierała Go "nierodzina" - zabrakłoby... rodziny, ale...\nAle gdyby formuła filmu była inna. A sokoro była jaka była, to listę gości wprawdzie można by powiększyć o kilka nazwisk, ale to już decyzje*** Kuby, który i tak zapewne musiał z bólem serca skracać materiał do ram ostatecznych.\nWszystko mi się natomiast podobało - i wypowiedzi, i montaż, i obraz, i głos i sam pomysł wreszcie. Dziękuję Kubo!****\n* dzięki uprzejmości naszego kolegi forumowego, a że był to pokaz prywatny, to Autor filmu chyba nie będzie Mu miał tego za złe? ;)\n** przy całym szacunku dla zaproszonych gości, zawsze trzeba "nazwisk", aby - przynajmniej dla pewnej grupy potencjalnych odbiorców - uatrakcyjnić film.\n***lub odmowa/niemożność odnalezienia innych\n****dziękuję też profesjonalistom, którzy zadbali aby ton był czysty i obraz jak żyleta, a bez których obraz ten mógłby zostać wepchnięty najwyżej na YouTube, a tak - dzięki ich pracy - czekam na emisję co najmniej w TVP Kultura.\nByłem na wczorajszym pokazie w Warszawie i mi również "Jacek" się podobał. Zauważyłem, że kilka rzeczy wyglądało w praktyce nieco inaczej, niż się, po tej krótkiej dyskusji, spodziewałem.\n1. Daniel Olbrychski w ogóle mi nie przeszkadzał. Jego wtręty to z jednej strony góra banałów, jednak odnosiłem wrażenie, że słucham postaci, która naprawdę rozumie geniusz Kaczmarskiego. Nie wiem, czy potraktował to jako zadanie aktorskie, ale oglądałem go z przyjemnością.\n2. Jerzy Urban - jak wyżej. Rozumiem, że Pan z końca sali nienawidzi Urbana tak mocno, że najchętniej wymazałby go z rzeczywistości, jednak pytanie o celowość jego krótkiej wypowiedzi wydaje mi się zupełnie nietrafiona. Anegdota o piosence i lekko lekceważąca wypowiedź Urbana "w ogóle nie wiedziałem, kto to jest" nie zabrała wiele czasu, a była ilustracją rodzaju napięcia na linii Jacek - Władza.\n3. Z zarzutem o sensacyjnym sposobie przedstawienia alkoholizmu JK w tym filmie - również nie mogę się zgodzić.\nZ całego filmu najbardziej podobała mi się końcówka. O ile całość miała raczej suchą i sztywną formę, a reżyser zdawał się powstrzymywać ;) od odreżyserskich komentarzy, o tyle przedstawienie sprawy nieszczęsnego chrztu przez zmontowanie dwóch sprzecznych wypowiedzi było majstersztykiem. Rzeczowa, celna i wiarygodnie skonstruowana wypowiedź KNa skontrastowana z łudzeniem magiczną nadrzeczywistością pana Lindenberga nabrała takiej mocy, że powiadam - gdybym nawet był gorliwym katolikiem, to bym w świadomy chrzest Jacka Kaczmarskiego nie uwierzył.\nTak, Jarosław Lindenberg nieświadomie, jak się zdaje, stał się przykładem ilustrującym mechanizm rozprzestrzeniania się mitu, który jest dla ludzi po prostu bardziej atrakcyjny niż rzeczywistość. Potrzeba potwierdzenia własnych wyobrażeń dotyczących porządku świata skłania do wygodnej dla siebie interpretacji, choćby wbrew oczywistym faktom. Poeta — człowiek-symbol, szczególnie chętnie wtłaczany jest w ramy stereotypu. Ten mechanizm opisał zresztą Jacek w utworze Samobójstwo Jesienina:\nLecz znajoma Rosjanka macha na to ręką:\nZbrodnia dla niej – zwykłością, samobójstwo – męką.\nDać się zabić to klęska, słabość i pokora,\nW samobójstwie poety – czyn i metafora!\nNawiasem mówiąc sądzę, że to akurat nie był rozmyślny zabieg reżyserski. Kuba miał do dyspozycji takie dwie wypowiedzi dotyczące chrztu, więc je ze sobą zestawił. A że tak ładnie one ze sobą się skontrastowały, to już kwestia przypadku.\nMateuszNagórski napisał(a): 2. Jerzy Urban - jak wyżej. Rozumiem, że Pan z końca sali nienawidzi Urbana tak mocno, że najchętniej wymazałby go z rzeczywistości, jednak pytanie o celowość jego krótkiej wypowiedzi wydaje mi się zupełnie nietrafiona. Anegdota o piosence i lekko lekceważąca wypowiedź Urbana "w ogóle nie wiedziałem, kto to jest" nie zabrała wiele czasu, a była ilustracją rodzaju napięcia na linii Jacek - Władza.\nPowiem więcej. Wolę Urbana niż nawiedzonych, którzy również się pojawili w filmie.\nStary, ale to nie jest kwestia kogo ogólnie bardziej lubisz, tylko kto wnosi coś do opowieści o Jacku. Urban nie wnosi kompletnie nic (podobnie jak Olbrychski, który, nawiasem mówiąc, nawet nie kojarzy, że to nie Jacek, a Wysocki zmarł młodziej, bo w wieku 42 lat) i stąd uprawnione jest podejrzenie, że jego obecność w filmie podyktowana jest względami li tylko koniunkturalnymi (jest to znana twarz, co jakoś tam sugeruje, że producent filmu sroce spod ogona nie wypadł). Żeby jednak oddać Kubie sprawiedliwość, trzeba napisać, że podejrzenie to, choć uprawnione, nie jest w stu procentach celne. Osoby lepiej zaznajomione z twórczością Jacka wiedzą bowiem, że jest on autorem dwóch utworów w jakiś sposób Urbanowi poświęconych (Wizyta w PRL na zaproszenie rzecznika rządu oraz Polityczne epitafium dla kandydata). Co więcej - w latach 80. dość pokaźną część swojej działalności Urban poświęcał na dyskredytowanie tzw. wrogich rozgłośni, czyli m.in. RWE. Oczywiście te wszystkie fakty są Kubie doskonale znane, stąd wzięcie do filmu Urbana nie jest merytorycznie zupełnie nieuzasadnione. Inną z kolei sprawą jest to, że obecność Urbana rozczarowuje, bo nie mówi on nic ciekawego (nic nie pamięta albo udaje, że nie pamięta, chcąc w ten sposób jeszcze dziś umniejszyć ważność opozycyjnego radia). Samo dotarcie do Urbana jest więc jak najbardziej chwalebne, natomiast po rozmowie z nim należało poważnie rozważyć, czy dawanie go do filmu ma sens. Zadziałał, jak mniemam, mechanizm, że skoro już jest nagrany, to pokażmy go.\nMateuszNagórski napisał(a): Z zarzutem o sensacyjnym sposobie przedstawienia alkoholizmu JK w tym filmie - również nie mogę się zgodzić.\nWeź poprawkę na to, że jesteś wytrawnym znawcą życia i twórczości JK, w związku z czym film ten nie jest dla Ciebie źródłem nowych ważnych informacji, a tym bardziej źródłem kształtowania wizerunku Jacka. Oczywiście trudno spekulować, jaki wizerunek stworzyłby sobie w głowie widz nie wiedzący zbyt wiele o bohaterze filmu, ale należy raczej zakładać, że nieco inaczej odebrałby część poświęconą trasie Live.\nI to jest właśnie to, co w zarzutach o wykorzystaniu tematu alkoholizmu w celu podwyższenia atrakcyjności filmu do mnie zupełnie nie przemawia.\nJeśli zakładamy, że film ma spełniać jakąkolwiek rolę w kreowaniu wizerunku, to przecież te 7 minut w kontrze do pozostałych 43 w najgorszym przypadku pozostawi (stereotypowe) wrażenie, że mamy do czynienia z wrażliwym geniuszem. Ten nieszczęsny alkoholizm może wydawać się niebezpieczny znawcom tematu, bo potencjalnie może przysłonić to, co ważne - rozumiem to. Ale to jest taki rodzaj łaty, która w kontekście całego filmu nie wydaje mi się tak szkodliwa, jak się tego obawiasz. W przeciętnym Kowalskim pozostanie skojarzenie "Jacek Kaczmarski - rodzaj tragicznego geniuszu", a nie "Jacek Kaczmarski - facet, który zapijał się tak, że nie mógł dokończyć piosenki".\nOczywiście, jeśli dla kogoś jedynym źródłem informacji o JK będzie ten film, to zarówno przyczyny geniuszu, jak i tragizmu będę zinfantylizowane. Taki stan rzeczy jest chyba jednak nie do uniknięcia, bez samodzielnego zgłębienia się w twórczość Artysty.\nObyś miał rację, Mateuszu, ale nie mogę się zgodzić z argumentem "matematyczno-statystycznym":\nMateuszNagórski napisał(a): ...przecież te 7 minut w kontrze do pozostałych 43 w najgorszym przypadku pozostawi...\nCzasem jedna scena z filmu pozostaje tą jedyną zapamiętaną!\nMaćku - masz rację! Źle to przedstawiłem, bo nie chodziło mi o czystą statystykę. Chodziło mi o połączenie tej statystyki z odczuciem, że ten fragment i tak rozmywa się w całości i nie jest nadmiernie eksponowany. Stąd teza, że moim zdaniem nie ma i nie będzie żadnej krzywdy i tragedii.\nPoza tym... mam nadzieję, że zarzut o przekłamaniu rzeczywistości w filmie funkcjonuje jedynie dlatego, że jest to film dokumentalny i od takiego wymaga się możliwie najbardziej rzetelnego przedstawienia rzeczywistości. O ile się z tym nie zgadzam, o tyle mogę taki punkt widzenia zrozumieć.\nCiekaw jest jednak, czy ten sam zarzut pojawiłby się w przypadku filmu fabularnego, dla którego kluczem byłby alkoholizm Jacka Kaczmarskiego.\nLuter napisał(a): Inną z kolei sprawą jest to, że obecność Urbana rozczarowuje, bo nie mówi on nic ciekawego (nic nie pamięta albo udaje, że nie pamięta, chcąc w ten sposób jeszcze dziś umniejszyć ważność opozycyjnego radia).\ni kłamie, bo twierdzenie byłego rzecznika rządu, który musiał być na bieżąco z RWE (w którym JK był dość aktywny), że nie wiedział kto to taki Kaczmarski jest niepoważne.\nLuter napisał(a): Jednak to nie zmienia faktu, że Jacek poczuł się oszukany, kiedy usłyszał wycenę sprzętu dokonaną przez osobę trzecią, a nie tym, że laptop się zepsuł. Tak więc film, "zostawiając nas z takim okropnym wizerunkiem JK", uczciwie tej sprawy niestety nie przedstawia. Majek nie mówi całej prawdy, a Kuba tego w żaden sposób nie prostuje. Dlaczego?\nMi by wystarczyło podanie jaki to był laptop, ile kosztował i w którym roku kupiony, reszta by była chyba banalnie prosta do oceny :)\nLuter napisał(a): Nawiasem mówiąc sądzę, że to akurat nie był rozmyślny zabieg reżyserski. Kuba miał do dyspozycji takie dwie wypowiedzi dotyczące chrztu, więc je ze sobą zestawił. A że tak ładnie one ze sobą się skontrastowały, to już kwestia przypadku.\nPoniekąd to prawda - nie miałem gotowej tezy, której użyłem w ostatecznym montażu, a jedynie miałem dwie wypowiedzi na temat chrztu. Oczywiście, obie zestawione ze sobą, "ładnie zabrzmiały", ale nie powiedziałbym, iż była to kwestia przypadku. Po prostu dobrze się ze sobą komponowały.\nLuter napisał(a): Urban nie wnosi kompletnie nic\nWiesz, podchodząc tak do tematu to można powiedzieć, ze nikt oprócz dwóch, trzech osób, nie wnosi nic do opowieści o Jacku. Urban może faktycznie nic konkretnego nie powiedział, ale swoją wypowiedzią buduje jakąś tam dramaturgię przekazu. Jest postacią barwną i też nie wziął się tam absolutnie bez powodu.\nLuter napisał(a): Osoby lepiej zaznajomione z twórczością Jacka wiedzą bowiem, że jest on autorem dwóch utworów w jakiś sposób Urbanowi poświęconych (Wizyta w PRL na zaproszenie rzecznika rządu oraz Polityczne epitafium dla kandydata).\nAno właśnie, nie wspominając już o tym, że o Urbanie Jacek wielokrotnie się wypowiadał, czy to w wywiadach, czy innych publikacjach.\nLuter napisał(a): Samo dotarcie do Urbana jest więc jak najbardziej chwalebne, natomiast po rozmowie z nim należało poważnie rozważyć, czy dawanie go do filmu ma sens. Zadziałał, jak mniemam, mechanizm, że skoro już jest nagrany, to pokażmy go.\nNie, nie ten mechanizm akurat tu zadziałał. Uważam, że wypowiedzi Urbana są po prostu w większości zabawne. A to nadaje kolorytu całej opowieści. Poza tym, stały się niejako elementem spajającym etap końca lat 80. i powrót Jacka do Polski w roku 1990.\nLuter napisał(a): podobnie jak Olbrychski, który, nawiasem mówiąc, nawet nie kojarzy, że to nie Jacek, a Wysocki zmarł młodziej, bo w wieku 42 lat) i stąd uprawnione jest podejrzenie, że jego obecność w filmie podyktowana jest względami li tylko koniunkturalnymi (jest to znana twarz, co jakoś tam sugeruje, że producent filmu sroce spod ogona nie wypadł\nZ Olbrychskim to akurat był mój pomysł.\nMateuszNagórski napisał(a): Chodziło mi o połączenie tej statystyki z odczuciem, że ten fragment i tak rozmywa się w całości i nie jest nadmiernie eksponowany. Stąd teza, że moim zdaniem nie ma i nie będzie żadnej krzywdy i tragedii.\nOczywiście. Wydaje mi się, że udało się zachować jednak jakieś sensowne proporcje. Owszem, pokazaliśmy Jacka w krytycznym momencie, ale na boga, to przecież nie determinuje przekazu!\nSwoją drogą, wydaje mi się, że nam fascynatom twórczości JK zawsze będzie się wydawało, że można było "lepiej" pokazać Jacka, aby nie było zarzutów o "rozprzestrzenianie mitu", ale pewnych rozwiązań ciężko uniknąć. I tu pojawia się też taka kwestia, że balansujemy na pograniczu prawdy i groteski/laurki. Ja, który dałbym wiele, aby Jacek wciąż z nami był, aby nigdy nie miała miejsca ta nieszczęsna data 10 kwietnia 2004, wydaje mi się, że udało mi się jakoś od tego "uwolnić" i skleciłem z tych wszystkich "gadających głów" obraz, który nie jest ckliwą próbą pokazania życia Jacka, ani jakimś tanim wyciskaczem łez.\nMożna też zarzucać osobom wypowiadającym się, że nie wnoszą nic nowego/ciekawego do opowieści, ale... film jak już wspomniałem wcześniej, musiałby się opierać o wspomnienia dwóch, może trzech osób.\nW każdym razie, dzięki za wszelkie opinie na temat tej mojej próby pokazania życia Jacka.\nWiesz, podchodząc tak do tematu to można powiedzieć, ze nikt oprócz dwóch, trzech osób, nie wnosi nic do opowieści o Jacku.\nNie no, nie popadajmy w skrajności! W filmie występują głównie osoby, które wspominają konkretne wydarzenia czy sytuacje bezpośrednio związane z życiem tudzież karierą artystyczną bohatera filmu. I wszystkie te osoby - niezależnie od tego, czy wspominają coś bardzo ważnego czy też tylko jakiś mało istotny epizod - tworzą żywy obraz bohatera filmu, będąc świadkami rozmaitych momentów jego życia. W tym tkwi zresztą wielka wartość tego filmu - że utrwala on dla potomności wspomnienia żywych świadków. W żadnym więc wypadku nie można powiedzieć, że oprócz dwóch-trzech osób nikt nie wnosi nic ciekawego! Moim zdaniem nawet Barbara Hollender coś tam wnosi, bo wspominając tamte czasy mówi, jak pamięta ówczesną atmosferę i Jacka. Nie wnosi nic Urban (zwłaszcza, że to, co mówi, jest wątpliwej wiarygodności), Olbrychski (bo nic kompletnie nie wie o Jacku, nie zna jego twórczości, a widział go może trzy razy w życiu, więc równie dobrze można byłoby wziąć Jandę, Opanię albo Stuhra) i Borusewicz (bo z niezrozumiałych dla mnie powodów pamięta Jacka bardzo powierzchownie; w każdym razie jego wypowiedzi w filmie słucham z zażenowaniem). Cała reszta jednak wnosi, co do tego nie ma dyskusji.\nKuba Mędrzycki napisał(a): Ano właśnie, nie wspominając już o tym, że o Urbanie Jacek wielokrotnie się wypowiadał, czy to w wywiadach, czy innych publikacjach.\nTak, i to zdecydowanie uzasadnia Twoje zainteresowanie Urbanem jako rozmówcą do filmu. Ale po tym, co powiedział (czyli nic), można naprawdę było sobie darować jego udział.\nKuba Mędrzycki napisał(a): Uważam, że wypowiedzi Urbana są po prostu w większości zabawne. A to nadaje kolorytu całej opowieści. Poza tym, stały się niejako elementem spajającym etap końca lat 80. i powrót Jacka do Polski w roku 1990.\nNo niby można tak to tłumaczyć, choć będę się upierał, że sens udziału Urbana jest jednak wątpliwy.\nKuba Mędrzycki napisał(a): Z Olbrychskim to akurat był mój pomysł.\nNo widzisz, on akurat rzeczywiście dodaje kolorytu! ("Przeleeeciał, za szyyybko, za krótko..."). Tyle że to treściowo jałowy moment filmu.\nTak czy inaczej film jest ciekawy i wart obejrzenia, temu chyba nikt nie zaprzecza.\nLuter napisał(a): bieżąca wymiana informacji) spowszedniała, wychodzi na jaw smutna prawda, jak wygląda tak żarliwie deklarowana niegdyś pasja pod tytułem twórczość JK.\nTa pasja musi być zawsze żarliwa? Nie wydaje mi się by nieustanne przypominanie o "kaczmraofilii" i czy jakiejkolwiek innej "filii" było komuś potrzebne.\nNie widziałem filmu, chciałbym zobaczyć.\nNiestety na Podkarpacie nic w temacie nie dociera, a jazda po Polsce nie zawsze jest możliwa.\nNie musi być. Nie ma niczego złego w tym, żeby piosenki Kaczmarskiego lubić tak, jak ja np. lubię zespół Bar Kokhba - raz na pół roku, akurat posiadając odpowiedni nastrój, posłucham ich muzyki.\nLutrowi bardziej chodziło o to, że faktyczny poziom zainteresowania twórczością JK nie odpowiada temu, który wynikał z niegdysiejszych deklaracji. Forum było ongiś miejscem kaczmarowej orgii (nie wiem, czy pamiętasz te czasy?). Twórczość JK to było dla wielu osób "całe życie!" i można było przypuszczać, że śmierć Patrona strony i forum nie zmniejszy tak żywego zainteresowania, jakie było deklarowane.\nTrzeba też na to spojrzeć z drugiej strony. Faktycznie choroba JK była silnym magnesem przyciągającym ludzi na forum, ale równie silnym magnesem był sam Kaczmarski - jego osobowość sceniczna, duch koncertów, itp. Spadek zainteresowania wydarzeniami związanymi z JK pokazuje, gdzie leżała największa siła Mistrza i jak wielką stratą jest fakt, że nie można już usłyszeć go na żywo.\nMateuszNagórski napisał(a): Lutrowi bardziej chodziło o to, że faktyczny poziom zainteresowania twórczością JK nie odpowiada temu, który wynikał z niegdysiejszych deklaracji.\nDeklaracji? Na pewno ktoś się deklarował w tym zakresie? I czy aktywnośc "forumowa" jest jedyną kaczmarofilską? Jesli ktoś się nie udziela/przestał udzielać/mniej udziela, to od razu musi znaczyć, że żarliwość pasji o nazwie "JK" jest mniejsza? A może po prostu ma w dupie to forum, niegdysiejszą listę i np. częśc środowiska, która mu absolutnie nie odpowiada?\nMateuszNagórski napisał(a): Trzeba też na to spojrzeć z drugiej strony. Faktycznie choroba JK była silnym magnesem przyciągającym ludzi na forum, ale równie silnym magnesem był sam Kaczmarski - jego osobowość sceniczna, duch koncertów, itp. Spadek zainteresowania wydarzeniami związanymi z JK pokazuje, gdzie leżała największa siła Mistrza i jak wielką stratą jest fakt, że nie można już usłyszeć go na żywo.\nForum i lista zaczęły na dobre funkcjonować dopiero w czasach choroby JK i miały się nieźle także do ok. 2 lat po śmierci Kaczmara. Spójrz na ilść postów z lat 2004 - 2006. A i później nie było źle. Myslę jednak, że pierwszy poważny (bo wcześniej bywały mniejsze) kryzys nastąpił ok. 2006 r. Nie chce mi się babrać w tamtych sprawach. Przypominają sie bowiem najgorsze czasy, w których grupka moderatorów wykluczała jednych użytkowników, a hołubiła innych. Nagle wszystko pękło i oto sytuacja odwróciła się o 180 stopni. Hołubieni pokazali swoją prawdziwą twarz, a do tej pory wykluczani okazali się wrogiem o najwyżej przeciętnej sile rażenia.\nOdnalazłem ostatnio rozmowę via GG między Arturem a Lutrem w sprawie słynnych moderatorskich uprawnień. Ten zapis daje czytelną odpowiedź, czemu jest tak, jak jest i gdzie są poszczególne źrodła dzisiejszego kryzysu w kaczmarofilskim światku. Tamta rozmowa ujawnia wiele patologii, które w latach późniejszych stawały się coraz bardziej Sytuacja, o której wspominam to oczywiście nie jedyna przyczyna. Ale na pewno ważna – zwłaszcza dla losów samego forum.\nTrzeba też brać pod uwagę ogólne zmęczenie materiału. Ile można międlić jeden temat? W tym roku mija dekada internetowych kontaktów spod znaku JK. Większość użytkowników przestała się już masować datami koncertów, cytatami z zapowiedzi, wyliczaniem potknięć w piosenkach itp. . Na wszystko przychodzi kres.\nTo mniej więcej miałem na myśli w ostatnim akapicie. Zaś we wcześniejszym wyjaśniłem o co - w moim przekonaniu - chodziło Lutrowi.\nCzy ktoś się deklarował? Ty mnie nie łap za słowo, ja się z kolei nie będę do niego przywiązywał. Niech będzie, że nikt się nie deklarował. Ale atmosfera ekscytacji była tak silna, że chyba każdemu udzielało się poczucie, że koniec tego karnawału jest bardzo odległy. I w sumie... W pewien sposób taki się nawet okazał.\nPrzegladając ten wątek coś mi się skojarzyło i przypomniało, poszukałem więc w pawlaczu a teraz wklejam poniżej felieton pana Jerzego U. vel Jana R., AD 1984. Moze komuś się przyda.\nMam nadzieję ze kiedyś da się dotrzeć do tego wywiadu w „Voice of America”...\nJacek Kaczmarski, bard „zmuszony — jak to wyjaśnił «Głos Ameryki» — do wyboru życia emigracyjnego w Paryżu" udał się na tournée do USA. W Chicago reporter „Głosu Ameryki" poprosił Kaczmarskiego o wypowiedź na temat znaczenia ruchu „Solidarności". Piosenkarz odparł: „W płaszczyźnie szerokiej, politycznej czy historycznej uważam, że było to na pewno najważniejsze wydarzenie XX wieku jak dotąd (pomijając oczywiście wojny światowe, które były zupełnie innego rodzaju wydarzeniami) ze względu na swoją ponadpolityczność, na nie lewicowość tylko moralność".\nNiepolityczny, lecz czysto etyczny ruch „Solidarności" wyzwolił — opowiedział on — Kaczmarskiego jako artystę. Przed nastaniem „Solidarności" władze PRL dyktowały otóż Kaczmarskiemu, co ma śpiewać i dla kogo — ubolewał bard.\nTournée Kaczmarskiego w USA urządziła organizacja pn. „Pomost". Statutowo zajmuje się ona zaopatrywaniem konspiracji w Polsce w poglądy, pieniądze i środki techniczne. Jest to więc zapewne organizacja całkowicie apolityczna, w której obrębie Jacek Kaczmarski doskonali swą wewnętrzną maszynerię etyczną.\nCzy zjawiska niepolityczne mogą być najbardziej doniosłymi wydarzeniami historycznymi stulecia?\nPrzewodniczący Rady Naukowej Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk prof. Zbigniew Wójcik napisał znakomitą książkę o Janie Sobieskim, królu. Minister kultury i sztuki PRL wyróżnił książkę nagrodą. Prof. Wójcik napisał do prof. Żygulskiego grzeczny, trzeba to przyznać, list, w którym odmówił przyjęcia nagrody, ponieważ nie podobają mu się stosunki polityczne w jego kraju. Szczególny motyw, który prof. Wójcik podał w swoim liście (oczywiście nadanym ongiś przez Wolną Europę), jest bardziej zaskakujący. Wybitny historyk protestuje otóż przeciwko powoływaniu się na treść jego książki w intencji politycznej, której profesor nie podziela. Wzmiankowania o jednym z wątków historii na temat Jana III dopuścił się Mieczysław Rakowski.\nObraza prof. Wójcika prowokuje uwagę, że zwolennicy kompletnej wolności myśli, słów i czynów politycznych radzi by jednak sprawować kontrolę nad tym, kto ich książki czyta, jak interpretuje i w jakich wywodach czy zamiarach powołuje się na nie. Jest to zupełna osobliwość. Dotychczas bowiem autorzy, którzy pragnęli utrzymać kontrolę nad interpretowaniem swych myśli, zachowywali je we własnych głowach. Gdy jednak decydowali się napisać książkę i ją wydać, godzili się z góry na to, że czytywać ją będą mogli także ludzie im niesympatyczni, poczem komentować treść, jak zechcą.\nW sierpniu 1983 przewodniczący Rady Naukowej IH PAN odmówił przyjęcia nagrody ministra kultury PRL, a już we wrześniu 1983 amerykańska fundacja emigracyjna przyznała mu swoją nagrodę w wysokości 5 tys. dolarów USA. Fundacja ma szybki refleks, tamtejsze jury nie bywa tak marudne, jak nasze Prof. Zbigniew Wójcik wyraził chęć i gotowość przyjęcia amerykańskiej nagrody. Widocznie w polityce USA nie stwierdza oznak rażących.\nTak mniej więcej wygląda i biegnie dzień po dniu owo wyprowadzanie kultury polskiej na emigrację, co programowo głosi nasza konspiracja oraz część jawnie działającej sobie opozycji.\nZ treści cytowanych za „Głosem Ameryki" wypowiedzi piosenkarza wynika, że nie odwołam się do rozumu Kaczmarskiego, ale prof. Zbigniew Wójcik jest człowiekiem mądrym. Ma znakomity zmysł do analizowania sytuacji i jej podłoża oraz mechanizmu wywoływania skutków przez przyczyny. Wiem o tym po przeczytaniu książki o Sobieskim, która jest modna. Skoro prof. Z. Wójcik rozpoczął jakąś grę z władzami kraju, pragnie zapewne, aby jego było na wierzchu. Wobec tego chyba próbuje wcielać się czasem w skórę strony przeciwnej dla rozważenia, jak ona postąpić może lub musi, więc jak postępować będzie.\nW kraju trwa walka polityczna. Jednym z jej wycinków są zmagania w dziedzinie szeroko pojmowanej kultury. Opozycja głosi program wyprowadzenia kultury na emigrację, w podziemie, czyli w nielegalny obieg do kościołów, oraz jednocześnie zachowywania przez opozycjonistów lub ich sympatyków wszystkich posiadanych funkcji kierowniczych w oficjalnym, np. państwowym życiu naukowym i kulturalnym, a to w celu przeprowadzania swoich przeciw-koncepcji. W języku policyjnym określiłoby się to dosadniej: opozycja chce bronić swych pozycji personalnych i programowych w intencjach dywersyjnych. Zamiary te nie są knute, tylko publikowane.\nW oparciu o lekturę książki o Sobieskim przypuszczam, że profesor Wójcik podziela mój pogląd, iż program opozycji jako całość jest niewykonalny.\nKulturę narodu polskiego cechuje pewna żywotność, więc miejsca opróżniane będą się zapełniać i to nie przez żadnych tam amatorów, pies ich trącał. Jednakże mam na myśli inny rodzaj niewykonalności. Nie można z mieszkania się wyprowadzić i trwać w nim zarazem. Nie uda się kultury polskiej ekspediować na emigrację i w podziemie, wyprowadzić z teatrów, wydawnictw, państwowych instytutów, uczelni, zespołów filmowych, filharmonii, telewizji itp. i zarazem zachowywać wpływów opozycji w tych placówkach. Jest to sprzeczne z psychologicznym mechanizmem funkcjonowania ludzi niezdolnych do dewastacji własnego pola pracy. Jednak, co ważniejsze, byłoby to sprzeczne z mechanizmami politycznymi, działającymi zupełnie niezależnie od woli uczestników gry.\nZe strony państwa możliwe jest zawieranie personalnych i programowych kompromisów z osobami o innych niż władze poglądach na różne sprawy, ale pragnącymi rozwijać kulturę w jej oficjalnym obiegu, trzymających się więc reguł konstruktywnej współpracy. Program bezwzględnej walki i zarazem symbiozy, wyprowadzki i trwania, okupowania stołków oraz robienia dywersji nie ma jednak żadnych znamion realizmu.\nMechanika konfliktu wysadzi z siodła zwolenników opozycji. Logika nieodzownych politycznie zdarzeń funkcjonuje bowiem dosyć niezależnie od czyjejkolwiek cierpliwości, woli czy zamiarów uprzednich. Pro gram wyprowadzania kultury za granicę lub w pod ziemie prowokuje ostry konflikt, umniejsza sens i moż liwość kompromisów. Plan dywersji w łonie instytucji państwowych czy społecznych jest wyzwaniem więc wezwaniem do porządków personalnych.\nPewne mechanizmy rządzące polityką nie zmieniły się od czasów króla Sobieskiego. Np. minister Żygulski raczej teraz historyczną nagrodą wyróżni Kowalskiego czy Michtę, niż narazi swój urząd na powtórny despekt ze strony kogoś bliskiego opozycji. W istocie rzeczy nagrodę prof. Kowalskiemu czy Michcie przyzna prof. Wójcik.\nCzy prof. Wójcik, jako historyk zdarzeń i mechanizmów politycznych, uznaje za możliwą trwałą tolerancję władz wobec osób związanych z programem wyprowadzania kultury na emigrację i w podziemie oraz kontrdziałań w placówkach oficjalnych? Wątpię.\nPonieważ zapewne prof. Wójcik dostrzega nieodzowność kontrposunięć władz, jawi się kwestia: jakimi tu możliwościami przeciwdziałania władze dysponują? Mogą otóż tylko ograniczać skłonność do ucieczki na emigrację i w podziemie, natomiast są władne uniemożliwić utrzymywanie placówek oficjalnych w rękach osób związanych z opozycją i jej programem.\nTak jak program opozycji zawiera sprzeczność wewnętrzną, tak i możliwości przeciwdziałania jej planom wplątane są w pewną antynomię. Najlepszym sposobem zmniejszania zasięgu decyzji o wyprowadzkach jest tzw. otwarta polityka kulturalna i naukowa, polegająca na dawaniu pola działania i znacznego zakresu swobód także osobom ulegającym częściowo wpływom opozycji. Jednakże zmniejszając sukcesy przeciwnika w zakresie wyprowadzek, zwiększałoby się jego osiągnięcia kontrpropagandowe w instytucjach oficjalnych i odwrotnie. Zasadnicze zmniejszenie możliwości działania i oddziaływania osób związanych z opozycją w obrębie oficjalnego życia naukowego i kulturalnego — napędzałoby mechanizm wyprowadzkowy.\nWładze nie są jednak w sytuacji patowej, gdyż cały ów układ nie jest przecież statyczny, tylko dynamiczny. Oddziałują nań przemożne procesy ogólnopolitycznej stabilizacji i powolnego stępiania się żywotności konfliktów politycznych w obrębie postaw nieskrajnie wrogich naszemu ustrojowi. W tym stanie rzeczy dokonuje się także dyferencjacja pośród uczestników oficjalnego obiegu kulturalno-naukowego, tych inaczej myślących niż polityczne i państwowe kierownictwo kraju. Jedni podejmują lojalne współdziałanie mające cechy trwałości, inni, uczestniczący w oficjalnym „obiegu" na statusie piątej kolumny, zostaną odwirowani w trakcie obrotów mechanizmu politycznego, wypadną z jawnego obiegu. Niekoniecznie zwiększy to przy tym rozmiary wyprowadzek, gdyż drożność kanałów, poprzez które kultura emigruje lub schodzi w podziemie, także podlega ograniczaniu. Zmniejszają ją nie tylko władze swą polityką. Polska w planach rządu USA i jego aliantów europejskich staje się już tylko rezerwowym i drugorzędnym zapłonem potencjalnych konfliktów międzynarodowych. Jesteśmy dla nich niewypałem. Przestaje też Polska już być modna. Mniej pieniędzy płynie na beneficjowanie naszej opozycji w kraju, a szczególnie na emigracji. Koniunktura dla intelektualnej opozycji polskiej silnie marnieje.\nMinister kultury przyznał nagrodę uczonemu z kręgu „Solidarności" za znakomitą książkę historyczną, nie uwikłaną swą treścią w dzisiejsze spory polityczne i ideowe. Decyzja ta wyrażała otwartą i tolerancyjną tendencję w polityce kulturalnej. Laureat dał tej tendencji kopa, czyli przyczynił się do jej osłabienia. Udzielił jednej z nauczek, że tą drogą niczego się nie wskóra. To było w sierpniu. We wrześniu gest swój wzmocnił wyrażając gotowość i pragnienie przyjęcia amerykańskiej kontrnagrody, czyli, nazywając rzecz po imieniu, wynagrodzenia za manifestacyjne odrzucenie nagrody min. Żygulskiego. Ugodził więc w otwartą politykę kulturalną i podjął za min. Żygulskiego decyzję jej wydatnego zawężenia. Jednakże tak wyraziście określając swoją polityczną opcję, i to w dobie zasadniczego konfliktu z Ameryką w październiku, nie złożył rezygnacji z przewodnictwa Radzie Naukowej Instytutu Historii PAN.\nDwakroć kopnąć, zamanifestować wyprowadzkę i trwać — to już jest chyba nie tylko brak logiki w postępowaniu, ale na dalszą metę także naiwność. Cechy te uważam szczęściem za typowe dla postaw opozycyjnych w Polsce.\nCytat: Mam nadzieję ze kiedyś da się dotrzeć do tego wywiadu w „Voice of America”..\nCiekawe.A jeszcze ciekawszy bylby ten wywiad.\nWywiad z "Głosu Ameryki" raczej przepadł bezpowrotnie, bo stacja ta nie miała zwyczaju archiwizować swych materiałów. Ale może gdzieś czeka na ujrzenie światła dziennego jakieś amatorskie nagranie...\nA Urban przenikliwy jak zawsze.


Turniej Strzelecki z okazji Powstania Wielkopolskiego | Gmina SKOKI\nTradycyjnie w piątek poprzedzający ferie zimowe w Szkole Podstawowej w Żelicach odbył się Turniej Strzelecki z okazji rocznicy Powstania Wielkopolskiego. Była to czwarta edycja turnieju i po raz czwarty swą reprezentację wystawili skoccy uczniowie. Tym razem byli to ośmioklasiści: Rafał Jarzębowski, Wiktoria Stożek, Bohdan Mazur i Kacper Połczyński. Po raz pierwszy swą drużynę wystawił też MOW z Antoniewa w składzie: Emil Baran, Aleksandra Tuchanowska, Mateusz Brzeziński.\nRywalizowano indywidualnie ale też zbierając punkty dla drużyny strzelając z wiatrówki do tarczy odległej o 10 metrów. Po obliczeniu punktów w kategorii szkół podstawowych nasza reprezentacja zajęła II miejsce. Na tej samej pozycji indywidualnie uplasował się też Kacper Połczyński. Natomiast w rywalizacji szkół ponadpodstawowych zwyciężyła młodzież z Antoniewa a indywidualnie Emil Baran wystrzelał II miejsce przegrywając ze zwycięzcą po dodatkowej serii strzałów.\nWarto podkreślić wielkie zaangażowanie organizatorów na czele z głównym pomysłodawcą i głównym sędzią zawodów panem Januszem Sieroniem.\nPoprzedni artykuł„Zima” skockich zuchów i harcerzy\nNastępny artykuł45 lat w Skokach i dla Skoków


Turkus w kuchni: wybierz odcień i styl dekoracji wnętrz\n1 Turkus w kuchni: wybierz odcień i styl dekoracji wnętrz\n1.1 Zasady aranżacji wnętrz w kolorze turkusowym\n1.2 Jeden kolor i tysiąc odcieni\n1.3 Wpływ szczegółów na ogólną koncepcję\n1.3.1 Kolor ścian jako główne tło\n1.3.2 Turkusowe fasady i blaty\n1.3.3 Akcesoria do koloru wodnego\n1.4 Wybór odcieni towarzyszy\n1.5 Wideo: turkus we wnętrzu\nTurkusowy kolor wziął swoją nazwę od nazwy półszlachetnego kamienia - turkusu, który od dawna przypisywano właściwościom talizmanu szczęścia. Wierzono, że ludzie, którzy posiadają ten niesamowity kamień, zawsze będą żyli w dobrobycie i szacunku. Dzięki starożytnym legendom, a także zaleceniom projektantów i psychologów z zielono-niebieskich odcieni aktywnie wykorzystywane są w aranżacji wnętrz pomieszczeń dla różnych celów. Mała recenzja zdjęć pomoże nam wyobrazić sobie, jak wygląda turkusowa kuchnia. Być może niektóre pomysły będą przydatne dla wdrożenia nowego projektu.\nZasady aranżacji wnętrz w kolorze turkusowym\nOdcienie niebieskiego i zielonego są tradycyjnie stosowane w wykładzinach łazienek i basenów, ponieważ są one organicznie połączone z dowolnym sprzętem lub strukturą związaną z wodą. Jest to naturalna naturalna skala, dlatego, mimo trendów mody, zawsze będzie w trendach. Kuchnia nie jest wyjątkiem, ponadto kolor fali morskiej lub jasny odcień niebieskiego niebieskiego z szmaragdowym odświeżeniem znacznie odświeża pomieszczenie.\nTurkus we wnętrzu kuchni - ani jednego "ciężkiego" detalu\nStrach podąża za jedynym błędem popełnianym przez początkujących projektantów amatorów, nadmiar głównego tonu. W przypadku elewacji, blatów i ścian, a oprócz jadalni i grupy „farby” w jednym, aczkolwiek najbardziej ulubiony kolor, efekt będzie niespodzianka: zamiast eleganckiego wyrafinowania napotkasz złego smaku.\nWiele monochromatycznych jasnych turkusów - nie dla małych pomieszczeń\nStaraj się przestrzegać zasady proporcjonalności: jeśli kolor jest jasny, półprzezroczysty, delikatny, może być dużo, nasycony, wręcz przeciwnie, powinien być mniejszy. Pamiętaj, że na białym tle głęboki turkus wygląda jasno i przede wszystkim przyciąga wzrok, więc nawet intrygujące akcesoria tego koloru powinny być wykonane bardzo ostrożnie. Słaby ton jest o wiele łatwiejszy w użyciu - jest odpowiedni zarówno jako tło, jak i kolorystyka fasady.\nJasny odcień - delikatnie i elegancko\nEksperymentując z koncentracją, możliwe jest uzyskanie niezbędnej kombinacji i zaprojektowanie kuchni w kolorze turkusowym w wybranym stylu - klasycznym, country, high-tech lub jakimkolwiek innym.\nJeden kolor i tysiąc odcieni\nZaletą odcieni granicznych jest ich podwójny charakter, ponieważ podstawą są dwa kolory, w tym przypadku niebieski i zielony. Turkus odnosi się do zimnej palety, ale nie każdy widzi w nim chłodny błękit wysokiego nieba lub błękit lodu Arktyki. Dla wielu jest to związane z ciepłym morzem i gorącym południowym świętem.\nJadalnia w stylu śródziemnomorskim\nOdbiór koloru zależy w dużej mierze od tekstury materiału. Jeśli ten sam kolor lśniący połysk i luźna tapeta z fakturą - efekt będzie radykalnie inny. Można z niego korzystać przy dekorowaniu ścian lub produkcji fasad. Wraz z ciągłymi jednolitymi powłokami stosuje się inkluzje (na przykład w sztucznym kamieniu "pod granitem") lub mozaiką. Nawiasem mówiąc, mozaikowe podłogi i fartuchy kuchenne doskonale łączą się z jednorodnym wykończeniem.\nPłynna tapeta jako sposób na teksturowane ściany\nWybierz odcień zgodnie ze stylem. Na przykład w wiejskiej kuchni w turkusowym kolorze przyjemna jest jasna, sztucznie starzona paleta kilku sąsiednich tonów. Aby uzyskać efekt starzenia, należy zastosować specjalne techniki nakładania farby. Teksturowane i eleganckie "zużyte" fasady, blaty, elementy dekoracyjne (ramki do zdjęć, drewniane naczynia).\nDla stylu high-tech, połysk jest uważany za wygrywający, którego główne punkty nakładają się na chromowane powierzchnie szyn i elementów wyposażenia. Klasyka jak powściągliwa czysta faktura, art deco - chwytliwe, kontrastujące kombinacje, uzupełnione blaskiem złota i błyszczącego kryształu.\nWpływ szczegółów na ogólną koncepcję\nJeśli twoje zasłony kuchenne wisiał aqua, cały pokój ma prawie turkus - tak byłoby, gdyby większość powierzchni pokryta była koloru bazowego lub używać sprytnych sztuczek wykończeniowe, w którym część niebiesko-zielony doszły do głosu. Zaletą nowoczesnych kuchni o różnym wyglądzie: i fasad, podłóg, ścian i blatów można dobrać tonem do koloru bazowego.\nKolor ścian jako główne tło\nIstnieje wiele opcji korzystania z podstawowej gammy, ale jednym z najprostszych jest pokrycie tła, czyli wykańczanie płaszczyzn poziomych lub pionowych. Poziomo - ta podłoga i sufit, pionowe - ściany. W żadnym wypadku nie można użyć jednego tonu dla wszystkich powierzchni, ponieważ pomieszczenie będzie wyglądało na ograniczone i zamknięte, lepiej jest użyć dwóch lub nawet trzech odmian.\nSufit, ściany i podłoga są pomalowane w dwóch odcieniach\nCzasami (zwłaszcza kuchni objętości powiązana z jadalnym) jednorodność sprawia, że pomieszczenie wiercenia, więc zamiast ciągłej powłoki monochromatycznego lepiej jest użyć mozaiki okładzinę z wzoru, na przemian dwie i trzy odcienie. Odpowiednie warianty tapety z włókniny i winylu, dekoracyjne tynki teksturowane, specjalne akryle, wielokolorowe płytki.\nOryginalne połączenie fartucha kuchennego i rzymskich zasłon\nDla sufitu można uzyskać pomalowane plastikowe panele, a jeśli pozwala na to wysokość - skonstruować dwupoziomową strukturę z tektury gipsowej. Do lakierowania paneli na bazie gipsu odpowiednia jest dowolna emulsja wodna, na przykład akrylowa. Do górnej części pomieszczenia nie "naciśnij" i zachowaj wysokość, w farbie bazowej musisz dodać trochę turkusowego koloru.\nZłożona konstrukcja sufitu\nKolejnym nowoczesnym rozwiązaniem jest sufit napinany. Zamiast tradycyjnego białego filmu można wybrać wersję odcień w błyszczącym lub matowym wykończeniu. Połysk wizualnie zwiększa objętość pomieszczenia, odzwierciedlając promienie opraw oświetleniowych, a matowa powierzchnia ładnie maskuje szwy i niedoskonałości instalacji.\nJako wykładzinę podłogową można wybrać płytkę ceramiczną (wstępnie o ustalonym systemie "ciepła podłoga"), linoleum lub pomalowaną deskę drewnianą.\nPłytki podłogowe w rozłożonej kolejności\nTurkusowe fasady i blaty\nZnaczna część widocznej przestrzeni kuchni zajmują powierzchnie związane z meblami. Dotyczy to blatów stołowych (część do pracy i jadalnia) oraz części elewacji. Zamawiając szafki, możesz od razu omówić kolor folii, plastiku lub farby, które wejdą w wykończenie paneli. Możliwe są warianty w monofonicznym wykonaniu lub z przemianą dwóch bliskich (rzadziej - kontrastowych) odcieni.\nTurkusowe fasady w połączeniu z naturalnym drewnem\nJeśli jesteś zbyt jasne nasycone kolory, spróbuj go zmiękczyć - zamiast używać matowym połysku farby lub półmatowe satyna, do zdobienia resztę powierzchni, wybierz przetargu jasne kolory - biały, mleko, wanilia, beż, piasek. Lepiej, jeśli zwycięży część jasna na ogólnym tle. Kuchnia z turkusowymi fasadami może być umieszczona w ciemnej, nawet czarnej ramie - ale najlepiej w przestronnym, dobrze oświetlonym pomieszczeniu.\nNasycony kolor fali morskiej rozcieńcza się w odcieniach bieli\nDo produkcji blatów używa się różnych materiałów, a wybór zależy od możliwości wyboru określonego koloru. Dekoracja turkusowego i kosztownego już kamienia naturalnego będzie kosztować fortunę, natomiast do produkcji sztucznego kamienia można przygotować mieszankę dowolnego cieniu, który lubisz, dodając odpowiednie barwniki i wypełniacze. Laminat lub plastik do wyboru jeszcze łatwiejszy - producenci oferują kilka opcji jednocześnie.\nOświetlenie neonowe jako sposób nadania komputerowi określonego koloru\nTrudniejsze z drewnianymi malowanymi powierzchniami i szkłem, ale blaty z tych materiałów są najczęściej zamawiane nie dla obszaru roboczego, ale dla grupy restauracyjnej.\nAkcesoria do koloru wodnego\nOdgrywa ważną, a niekiedy decydującą rolę w projektowaniu wnętrz kuchennych. Przez szczegóły rozumiemy wszelkie przedmioty, sprzęt i akcesoria o stosunkowo niewielkich rozmiarach, ale dość zauważalne.\nLuksusowe rozwiązanie w stylu Art Deco\nMożesz zrobić niebiańską turkusową kuchnię za pomocą samych tkanin: zasłony, ręczniki, wieszaki na napoje, pokrowce na krzesła lub stołki, obrusy i serwetki. Jedynym warunkiem jest neutralność tła, to znaczy musi być lekka, dyskretna, powściągliwa. Przy okazji, nawet w kilku kontrastujących kolorach, turkus często wychodzi zwycięsko.\nProste zasłony powiodły się z wazonem na biurko\nNaczynia kuchenne lub naczynia są często używane jako "pomocnicy":\nZestawy do herbaty i kawy;\nZestawy do przypraw;\nWazony na owoce.\nŁatwa w użyciu wersja jest dość prosta: plastikowe uchwyty są gorętsze, są używane podczas lunchu zamiast zwykłego obrusu.\nPara porcelanowych herbat\nOzdobne akcesoria zdobią ściany, półki, parapety. Jasne cyjanowe ramki, doniczki, haczyki na zasłony pełnią rolę akcentów, aktywnie wpływając na ogólną percepcję wnętrza. Jeśli w jadalni znajduje się wygodna sofa lub krzesła, możesz poeksperymentować z tapicerką, podnosząc ją tonem. Tajemnicze wzory etniczne lub skomplikowane ornamenty geometryczne nie zepsują czystości koloru, wręcz przeciwnie, będą podkreślane.\nTapicerka krzeseł pokrywa się kolorem z dekoracją ścienną\nW sklepach, jeśli chcesz, możesz znaleźć patelnie, garnki i czajniki dowolnego koloru. Przedmioty, najczęściej stojące na piecu, w razie potrzeby również zamieniają się w akcent.\nDelikatne, turkusowe wnętrze ze starannie dobranymi kolorami\nWybór odcieni towarzyszy\nO dziwo, graniczny turkus doskonale współistnieje z paletą różnych odcieni, wśród których:\nZielony (jasnozielony, trawiasty, szmaragdowy);\nNiebieski (błękit nieba, błękit, chaber, indygo);\nBiały (mleko, biały, perłowy, perłowy, kość słoniowa);\nCzarny (szary we wszystkich postaciach);\nŻółty (kanarek, cytryna, bursztyn).\nCzerwona skala jest mniej odpowiednia, ale możliwe jest również połączenie kilku tonów. Doskonale czuje się delikatnie turkusowo przy różowym, ale roztwory kwasowe lepiej wykluczyć, zastąpić spokojnym, miękkim, zbalansowanym.\nCzerwony kolor działa jako jasny akcent\nTandem z niebieskim lub niebieskim kolorem zazwyczaj kojarzy się z motywem morskim: kilka falistych linii, kilka muszelek na półce, pasiaste tkaniny, zasłony - a jesteś na wybrzeżu Morza Śródziemnego, w świecie słońca i mgły solnej.\nWiele niebiesko-niebieskich odcieni\nTradycyjne połączenie z czarnymi lub białymi a priori, wygrywa, ale nie jest to powód, aby zapominać, że w mniejszych pomieszczeniach bardziej odpowiednie odcienie światła, aw przestronnych można użyć czerni.\nKlasyczny potrójny - czarny, biały i turkusowy\nWideo: turkus we wnętrzu\nTurkusowa kuchnia w stylu klasycznym - jak zwiększyć powierzchnię pomieszczenia:\nMała sekwencja wideo z pomysłami na naprawę:\nJak widać, wnętrze turkusowej kuchni może być nieskończenie różnorodne - wszystko zależy tylko od Twojej wyobraźni i możliwości. Jeśli podoba ci się ten pozytywny kolor, możesz go bezpiecznie użyć jako głównego lub dodatkowego tła lub akcentu. Rozstrzyganie wątpliwości zawsze pomoże kompetentnym projektantom i zrealizować projekt na całe życie - doświadczeni budowniczowie i producenci mebli.


Luksusowe kinkiety | sklep online LuxuryProducts.pl\nAbażury i klosze7\nLampy do pokoju dziecięcego49\nLampy do salonu i gabinetu1589\nEuro Lamp Art82\nGinger & Jagger9\nNapoleon Porcellane Capodimonte3\nEkskluzywna drewniana lampa z chromowanymi elementami\nPrzedstawiamy Państwu wyjątkowe drewaniane kinkiety z chromowanymi elementami Manufaktura Lumis 900 jest włoską firmą stworzoną przez dwóch genialnych włoskich artystów Alberto Grassiego ora\nPonadczasowe i elegancke oświetlenie na ścianę firmy Lumis\nChcielibyśmy przestawić Państwu kinkiet, który zachwyca ponadczasową elegancją Lumis 900 jest włoską marką stworzoną przez dwóch znanych włoskich projektantów Alberto Grassiego oraz I\nIdealne rozwiązanie dla miłośników nieszablonowych form\nNiepowtarzalny i ciekawy kinkiet dla miłośników skomplikowanych wzorów Lumis 900 jest włoską manufakturą stworzoną przez dwóch znanych włoskich projektantów Alberto Grassiego oraz Italo\nRozświetl swój dom z elegancją i wyśmienitym stylem\nRozświetl swój dom ponadczasową elegancją i wyśmienitym stylem Marka Lumis 900 jest włoską ideą stworzoną przez dwóch znanych włoskich projektantów Alberto Grassiego oraz Italo Bonfanti\nZachwycające lampy do rozjaśnienia przestrzeni w pracy lub domu\nZachwycające lampy domowe, zaprojektowane aby rozjaśnić przestrzeń do pracy lub wypoczynku Projekt Lumis 900 jest włoską firmą stworzoną przez dwóch uznanych włoskich artystów Alberto Gras\nDoskonałe oświetlenie najlepszej włoskiej marki Lumis 900\nDoskonałe oświetlenie wprost od najlepszej włoskiej manufaktury Lumis 900 jest włoską manufakturą stworzoną przez dwóch wspaniałych włoskich designerów Alberto Grassiego oraz Italo Bonfan\ndo1 899,00 zł\ndo2 650,00 zł\nImponująca domowa lampa ścienna z mosiądzu\nCudowna, ścienna lampa domowa z mosiądzu, zaprojektowana aby rozświetlić twój dom Lumis jest włoską manufakturą stworzoną przez dwóch uznanych włoskich artystów Alberto Grassiego oraz Ita\ndo4 162,00 zł\nLuksusowa i elegancka lampa na ścianę od włoskiego producenta Lumis\nLuksusowa i elegancka lampa wisząca na ścianę do salonu zaprojektowana przez włoskich projektantów Marka Lumis 900 jest włoską manufakturą stworzoną przez dwóch wspaniałych włoskich des\nEkskluzywna lampa na ścianę z przedłużeniem\nEkskluzywny przedłużany kinkiet z brązowym abażurem Lumis 900 jest włoską manufakturą stworzoną przez dwóch znanych włoskich projektantów Alberto Grassiego oraz Italo Bonfantiego.\nLuksusowe kinkiety – wbrew pozorom – przeżywają swój wielki renesans. Niegdyś były to dodatki zapomniane, często pomijane w aranżacji danego domu czy mieszkania. Obecnie ekskluzywne kinkiety stały się niezwykle pożądanym elementem wystroju, który dodatkowo zapewnia możliwość wykreowania ciekawego, niebanalnego i oryginalnego wnętrza poprzez zastosowanie światła skierowanego w daną stronę. Markowe kinkiety wyróżniają się nie tylko oryginalnym wyglądem, ale również dopracowaniem każdego, nawet najmniejszego detalu. To produkty ponadczasowe, których zakup z pewnością spełni oczekiwania niezwykle wymagających klientów, poszukujących pięknych, niepowtarzalnych kinkietów. Szeroki wybór kinkietów, który znajdziesz na naszej stronie online gwarantuje idealne dopasowanie produktu do posiadanego stylu aranżacyjnego.\nLuksusowe kinkiety – wybierz modne i piękne oświetlenie swojego wnętrza\nW naszej ofercie online możesz kupić wyjątkowej jakości kinkiety, które pochodzą wyłącznie od światowej sławy producentów, specjalizujących się w wytwarzaniu tego typu artykułów domowych. Pochodzą one z włoskich i europejskich manufaktur, które słyną z tego, że od lat specjalizują się w wytwarzaniu doskonałej jakości ekskluzywnych kinkietów. Piękno ich wyrobów oraz dopracowanie każdego szczegółu sprawia, że zakup kinkietu dostępnego w naszym sklepie internetowym, jest najlepszą z możliwych decyzji, związanych z wyposażeniem lub doposażeniem danego wnętrza.\nProdukty w wersji luksusowej nadają się nie tylko do dużych przestrzeni, ale z powodzeniem uzupełnią również aranżacje małych mieszkań bądź też biur i pomieszczeń o charakterze reprezentacyjnym. Oryginalne kinkiety mogą służyć także jako uzupełnienie oświetlenia górnego. W przeciwieństwie do dużych lamp, nie zajmują one zbyt wiele wolnej przestrzeni mieszkalnej. Kinkiety mogą być montowane pojedynczo, jak również tworzyć kompozycje. Warto umieszczać je w takich pomieszczeniach, w których na co dzień ogląda się telewizję, spędza czas ze znajomymi, bądź też spożywa się posiłki.\nMarkowe kinkiety w rewelacyjnych cenach\nEkskluzywne kinkiety to nie tylko sposób na podkreślenie charakteru danego pomieszczenia, ale również wykreowanie odpowiedniego nastroju. Światło kinkietu może padać pod dowolnie wybranym kontem. Pozwala to na optyczne powiększenie lub pomniejszenie danego pomieszczenia. Pełni również rolę użytkową, ponieważ kinkiet może być także montowany w sypialni, bądź w pomieszczeniach, w których wykonujesz swoje codzienne obowiązki zawodowe. Dzięki wysublimowanemu, lekkiemu i stonowanemu światłu kinkietu, można nadać wyjątkowego charakteru każdemu wnętrzu.\nPonadto jest to światło bardziej dyskretne, które oświetla jedynie wybraną część pomieszczenia, co nadaje wnętrzu bardzo osobistego klimatu. Luksusowe kinkiety pochodzące z naszej oferty online wyróżniają się spośród innych produktów tego rodzaju zastosowaniem najlepszych jakościowo materiałów, a ich działanie oraz utrzymanie w czystości nie sprawia użytkownikowi żadnych problemów. Wysoka odporność materiału na niekorzystne czynniki zewnętrzne pozwala cieszyć się zakupionymi u nas produktami przez wiele długich lat.


Działka na sprzedaż: dolnośląskie, Pasikurowice, Miodowa - tuznajdziesz.pl\nDziałka na sprzedaż: dolnośląskie, Pasikurowice, Miodowa\nWójt Gminy Długołęka Długołęka, ul. Robotnicza 12, 55 – 095 Mirkówogłasza V ustny przetarg nieograniczony na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność GminyDługołęka położonej w obrębie wsi Pasikurowice1. Pasikurowice1) Oznaczenie nieruchomości:a) działka nr 104/2 o pow. 0,1503 ha, obręb wsi Pasikurowice, nr księgi wieczystej WR1E/00039436/12) Opis nieruchomościDziałka położona w miejscowości Pasikurowice, przy ul. Miodowej- wąskiej drodze polnej, nieutwardzonej, około 400 m od głównej drogi we wsi. Działka położona na płaskim terenie, ma kształt prostokąta. Nieruchomość nie jest ogrodzona. Otoczenie działki stanowią nieruchomości niezabudowane (pola i las), zabudowa jednorodzinna o wysokim i średnim standardzie wykończenia oraz szkoła. Zaplecze handlowo- usługowe w oddaleniu. Działka nie jest wyposażona w sieci uzbrojenia technicznego, jednakże wodociąg i sieć elektryczna doprowadzone są do zabudowań przy ul. Miodowej ok. 100 m od granicy działki.3) Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennegoa) Teren, na którym położona jest działka nr 104/2 przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę ...\nWójt Gminy Długołęka Długołęka, ul. Robotnicza 12, 55 – 095 Mirkówogłasza V ustny przetarg nieograniczony na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność GminyDługołęka położonej w obrębie wsi Pasikurowice1. Pasikurowice1) Oznaczenie nieruchomości:a) działka nr 104/2 o pow. 0,1503 ha, obręb wsi Pasikurowice, nr księgi wieczystej WR1E/00039436/12) Opis nieruchomościDziałka położona w miejscowości Pasikurowice, przy ul. Miodowej- wąskiej drodze polnej, nieutwardzonej, około 400 m od głównej drogi we wsi. Działka położona na płaskim terenie, ma kształt prostokąta. Nieruchomość nie jest ogrodzona. Otoczenie działki stanowią nieruchomości niezabudowane (pola i las), zabudowa jednorodzinna o wysokim i średnim standardzie wykończenia oraz szkoła. Zaplecze handlowo- usługowe w oddaleniu. Działka nie jest wyposażona w sieci uzbrojenia technicznego, jednakże wodociąg i sieć elektryczna doprowadzone są do zabudowań przy ul. Miodowej ok. 100 m od granicy działki.3) Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennegoa) Teren, na którym położona jest działka nr 104/2 przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę zagrodową. Dodatkowo część działki znajduje się w granicy strefy "OW„ obserwacji archeologicznej.b) Szczegółowe ustalenia dotyczące zagospodarowania terenu, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość zostały określone w Uchwale nr XXXI/540/2005 Rady Gminy Długołęka z dnia 24 lutego 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi Pasikurowice (Dz. Urz. Woj. D. Nr 57, poz. 1241 z dnia 30 marca 2005r.).4. Cena nieruchomościa) działka nr 104/2: 110.000 zł (słownie: sto dziesięć tysięcy złotych)Do wylicytowanej w przetargu ceny nieruchomości zostanie doliczony podatek VAT w wysokości 23%.5. Termin i miejsce przetargu:1) działka nr 104/2: 15.11.2016 r., godz. 10.00 siedziba Urzędu Gminy Długołęka, pokój 18, (parter);6. Wadium:1) działka nr 104/2: 5.500 zł (słownie: pięć tysięcy pięćset złotych);7. Termin wniesienia wadium: 07.11.2016.r.8. Nieruchomość jest bez zobowiązań i obciążeń.9. W przetargu mogą uczestniczyć osoby fizyczne i prawne.10. Wadium wnoszone jest w formie pieniężnej, na konto Gminy Długołęka nr: 11 9584 1021 2003 0300 0101 0004 - Bank Spółdzielczy w Oleśnicy Oddział w Długołęce. Za termin wniesienia wadium uważa się dzień wpływu wadium na konto Gminy Długołęka. W przypadku, gdy oferentem jest osoba pozostająca w związku małżeńskim na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej, wadium musi zostać wniesione przez oboje małżonków lub w przetargu należy okazać (w oryginale) pełnomocnictwo współmałżonka do wniesienia wadium.11. Wadium wpłacone przez zwycięzcę przetargu, zalicza się na poczet ceny nabycia nieruchomości.12. Postąpienie nie może wynosić mniej niż 1% ceny wywoławczej, z zaokrągleniem w górę do pełnych dziesiątek złotych.13. W przypadku, gdy zwycięzca przetargu uchyli się od zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wpłacone wadium nie podlega zwrotowi.14. Uczestnikom przetargu, którzy nie wygrali przetargu, wadium zwraca się niezwłocznie po zamknięciu przetargu, jednak nie później niż przed upływem 3 dni od dnia zakończenia przetargu. Wadium nie odebrane w terminie 3 dni od daty zakończenia przetargu zwraca się uczestnikom przetargu przekazem pocztowym, po potrąceniu opłaty pocztowej.15. Wadium jest zwracane uczestnikom przetargu w przypadku:1) odwołania przetargu,2) unieważnienia przetargu,3) zakończenia przetargu wynikiem negatywnym.16. Przetarg może zostać odwołany jedynie z ważnych powodów.17. Terminy poprzednich przetargów: 18.04.2016r., 03.06.2016r., 22.07.2016r., 26.09.2016r. 18. Informacje dodatkowe : W protokole z przeprowadzonego przetargu kandydat na nabywcę zobowiązany będzie do oświadczenia, iż zapoznał się ze stanem faktycznym i prawnym nieruchomości, posiada wiedzę nt. zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dot. przedmiotowej nieruchomości, posiada wiedzę o przebiegających sieciach infrastruktury technicznej oraz że nie wnosi w związku z powyższym żadnych zastrzeżeń.19. Szczegóły dotyczące przetargu można uzyskać w pok. nr 18 Urzędu Gminy Długołęka lub telefonicznie pod nr (71) 323 02 23 oraz na stronie internetowej http://dlugoleka.bip.net.pl/Kontakt: Urząd Gminy Długołęka tel: (71) 323 02 23gmi...@...plOferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nJestem zainteresowany ofertą 13145/3186/OGS. Zapytanie z serwisu tuznajdziesz.pl wyślij


Skanerkwater.pl - Co oferujemy - Najnowocześniejsza baza noclegowa\nCo oferujemy - Najnowocześniejsza baza noclegowa\nJeśli jesteś właścicielem pensjonatu, apartamentu, kwatery prywatnej,\ndomku, hotelu, gospodarstwa agroturystycznego lub innego miejsca noclegowego,\nFormuła portalu Skanerkwater jest zupełnie nowatorska. Takiej FORMY WYSZUKIWANIA I PREZENTACJI MIEJSC NOCLEGOWYCH NIE MA ŻADEN INNY ISTNIEJĄCY PORTAL. Twój obiekt na portalu Skanerkwater.pl to zupełnie NOWY WYMIAR Twojej Oferty w Internecie!\nMultiwyszukiwarka - niezwykle precyzyjna wyszukiwarka dzieki której zyskujesz:\n• pełniejsze obłożenie • nowych Klientów • możliwość wynajęcia miejsc, które pozostawały dotąd niezagospodarowane • szybkie odnalezienie Twojego obiektu • konkretnych, zdecydowanych Gości\n• własną darmowa stronę www w domenie!\nKalendarz Dostępności Twoich pokoi -dzieki niemu unikasz:\n• odbierania setek telefonów w gorących turystycznie okresach • uciążliwych pytań o dostępność miejsc\n• straty czasu na udzielanie odmownych informacji.\nKorzyść turysty to Twój zysk!\nPrecyzyjna wyszukiwarka, pozwalającej Turystom określić dokładne wymagania co do poszukiwanego obiektu, to niespotykane i niezwykle użyteczne rozwiązanie dla poszukujących noclegu osób.\nPrzejrzysty Kalendarz Dostępności pokoi to nowość, umożliwiająca spędzenie urlopu Turystom, którzy dotychczas - zniechęceni koniecznością wykonania kilkudziesięciu telefonów w sprawie wolnych miejsc - rezygnowali z wyjazdu lub wybierali pierwsze z brzegu obiekty, w jakich udało się znaleźć wolny pokój. Teraz interesujący ich obiekt znajdą w kilka sekund właśnie tutaj.\nNasza portal to precyzyjna i konkretna informacja o oferowanych przez Ciebie miejscach noclegowych, dzięki której zyskasz pełne obłożenie i nowych gości!\nNasz portal to niezaprzeczalny zysk zarówno dla osób planujących wypoczynek w Twojej miejscowości jak i dla Ciebie, ponieważ dzięki jego funkcjonalności i popularności wśród turystów będziesz skuteczniej promował i realizował swoją ofertę.\nPrezentację Twojego obiektu obejmującą:\n• pełne dane teleadresowe wraz z adresem strony internetowej i mapą dokładnej lokalizacji Twojego obiektu!\n• szczegółowy opis miejsc noclegowych oraz udogodnień całego obiektu\n• możliwość opisu okolicy, atrakcji w pobliżu, oraz dodatkowych usług\n• wygodną w obsłudze galerię obejmującą aż do 20 zdjęć obiektu\n• cenniki noclegów w poszczególnych okresach\nORAZ! • prezentację dostępności każdego pokoju w wyszczególnionym okresie\nPrzykładowa prezentacja Oferty z Kalendarzem Dostępności\nWłasną stronę internetową www dla każdego Twojego obiektu, zupełnie za darmo!\n(jest to adres www Twojej oferty w domenie skanerkwater.pl, jaki będziesz mógł podawać swoim Klientom)\nMapę Google z dojazdem do Twojego obiektu\nPanel administracyjny do samodzielnej, nieograniczonej i niezwykle łatwej edycji danych Twojego obiektu, 24h na dobę 7 dni w tygodniu\nSystem Rotacji Ofert w wynikach wyszukiwania.\nKażdy obiekt ma równe szanse na znalezienie się na początku w wynikach wyszukiwania!(Wyjątkiem są obiekty z wykupioną usługą miejsc preferowanego które zawsze umieszczane są na samym początku wyników wyszukiwania).\nAtrakcyjne możliwości promowania swojego obiektu, pozwalające w ciekawy sposób wyróżnić spośród konkurencji właśnie Twoją ofertę:\n• Wyróżnienie Twojej oferty w panelu „Polecamy” lub "Rekomendujemy”\n• Usługę „Miejsca Preferowanego” w wynikach wyszukiwania (Twoja oferta będzie spostrzegana na pierwszym miejscu przez wszystkich potencjalnych Klientów)\n• Atrakcyjne banery i miejsca reklamowe\nDzięki korzyściom dla Turystów, jakim są precyzyjna wyszukiwarka i nowatorska formuła aktualizowanego Kalendarza Dostępności, nasz portal pretenduje do stania się najczęściej wykorzystywanym narzędziem wyszukiwania miejsc noclegowych w Polsce, co pozwoli szerzej wypromować Twoją ofertę i zyskać nowych Gości!\nBędzie nam niezmiernie miło powitać Cię wśród grona naszych Klientów, będąc przekonanym, że dalsza współpraca przyniesie korzyści tak Tobie, jak i Twoim Gościom!\nDynamiczna reklama i promocja naszego serwisu w całej Polsce to gwarancja Twojego sukcesu.\nSerdecznie zachęcamy do kontaktu z nami. Z przyjemnością udzielimy Ci wszelkich informacjii odpowiemy na Twoje zapytania.


Pilot Kakuno - Recenzje piór wiecznych - Pióra Wieczne Forum\nPrzez Rittel, Czerwiec 14, 2014 w Recenzje piór wiecznych\nDługo przymierzałem się do tej recenzji. Pióro kupiłem pod wpływem impulsu tuż po tym, kiedy informację o tym modelu pokazał kolega visvamitra. Recenzja pokazuje się dopiero po pół roku - ale lepiej późno niż wcale\nZdjęcia wyglądają różnie dzięki obecnej pogodzie - słońce ciągle chowa się za chmurami żeby zaraz zza nich zaświecić, koszmar.\nPióro przychodzi do nas w minimalistycznym, plastikowym opakowaniu. Zestaw jest skromny - pióro, nabój startowy i instrukcja w języku japońskim. Niestety nie dostaniemy w zestawie konwertera.\nTrochę kontrowersyjny, ale bardzo praktyczny. Heksagonalny korpus i skuwka utrudniają im toczenie się (skuwka posiada dodatkowo mały dynks, który pozwala jej się zatrzymać jeśli już zacznie się obracać). Sekcja jest trójkątna, mocno zaokrąglona przy krawędziach, dzięki czemu pozwala na znacznie większą swobodę wybierania uchwytu niż Lamy ALstar. Podobnie jak w Lamy jest przezroczysta, ale dość ciemna. Kolor korpusu to dla mnie lekkie nieporozumienie - nie da się wybrać innego niż szary, mamy wpływ jedynie na kolor skuwki. Skuwka zamykana na zatrzask, po pół roku nadal działa dobrze z wyraźnym kliknięciem. Przewężenie u szczytu skuwki poprawia jej chwyt i ułatwia jej zdejmowanie.\nNotka: sprawdzając obecne ceny znalazłem nową wersję tego pióra - z białym korpusem, przezroczystą sekcją i innymi kolorami skuwek. Zatem jakiś wybór koloru korpusu jest.\nPęknięcie widoczne na trzecim zdjęciu to efekt dwóch upadków, które zafundował biednemu Kakuno mój szanowny rodzic :|\nPilot Kakuno startuje w wadze piórkowej - ma podobną masę do Pilota 78g. Wymiary: zamknięte 131mm, otwarte 127mm, ze skuwką 158mm, średnica korpusu ok. 13mm, średnica sekcji 10-11mm.\nTypowa stalówka niższych modeli Pilota, od pozostałych różni się jedynie wzorem z uśmiechem. Tutaj rozmiar M. Właściwości piśmiennicze takie, jakich można się było spodziewać po Pilocie - bardzo twarda, gładko i przyjemnie sunąca po papierze. Trudno mieć jakiekolwiek zastrzeżenia. Do tego jej uśmiech zawsze wprawia w dobry humor. Nie zdarza jej się zaschnąć - nawet tygodnie bez używania znosi dzielnie i startuje od pierwszego przyłożenia do kartki.\nTutaj pojawia się problem - niestety możemy korzystać wyłącznie z naboi Pilota. Do tego pióro otrzymujemy bez konwertera (choć np. tańszy Pilot 78g zazwyczaj posiada podstawowy CON-20 w zestawie). Na szczęście naboje Pilota są duże i bardzo łatwo je napełnić dzięki szerokiemu wlotowi i wolę napełniać je niż bawić się z gumowym CON-20, który ma niższą pojemność i nie pozwala stwierdzić ile atramentu zostało w środku. Tłokowy konwerter CON-50 to już wydatek porównywalny z ceną samego pióra, co stawia sensowność jego zakupu pod znakiem zapytania.\nEbay, koło 20 dolarów z przesyłką do Polski. Cena przyzwoita, choć porównując z Pilotem 78g - mogłoby jednak być trochę taniej. Z drugiej strony Kakuno sprawia wrażenie solidniejszego, plastiki są przyjemniejsze w dotyku i lepiej wykonane. Po pół roku używania nie znalazłem żadnej wady przekreślającej to pióro - mogę je polecić do codziennego użytku, o ile odpowiada wam jego wygląd. Moim zdaniem to lepszy wybór niż choćby Pilot 78g czy MR. Polecam, nie tylko siedmiolatkom.\nWszystkie zdjęcia + kilka dodatkowych (głównie opakowanie): http://imgur.com/a/DNAgY\nPióro z uśmieszkiem milutkie.\nlubię takie osobiste recenzje, widać, że Ci służy.\nPrzymierzam się do Kakuno od dobrych paru miesięcy, ale nie mogę się zebrać. Pióro ma swój urok, choć dość specyficzny.\nEdytowano Czerwiec 14, 2014 przez MrSteelNib\nStalówka podoba mi się, reszta już nie\nRecenzja jak zwykle bardzo udana.\nCo prawda to stara recenzja jednak wprowadzony nią w błąd ostatnio w sklepie wdałem się w polemikę ze sprzedawcą. Otóż - pióro to obecnie (pewnie w 2014 było inaczej) jest zrobione pod UNIWERSALNE naboje, nie tylko Pilota. Informuje o tym wyraźnie wzmianka na pudełku. Można stosować konwertery innych firm (np. Jinhao, Pelikan) - działają idealnie.\nNabyłem to pióro i pisze genialnie, cienko (taka europejska F-ka), jest lekkie, jakbyśmy nic nie trzymali, proste i nieskomplikowane. Pewnie też mało wytrzymałe, jednak kupiłem je na zasadzie podkreślacza, do korygowania umów, pism, itp. notatek, nabiłem Kaweco Ruby Red i jest miodzio. Polecam, koszt niewielki a do pisania jak znalazł.\nSympatyczne piórko dla bobasa na początek przygody ze szlachetniejszymi "braciszkami"\nRecenzja powstawała krótko po wprowadzeniu tego pióra przez Pilota. Były wtedy dystrybuowane tylko w Japonii i nie było wersji na naboje international, która pojawiła się dobry rok później. Edytowano Styczeń 17, 2017 przez Rittel\nTo nie zarzut, tylko ja opierając się na tej recenzji unikałem tego pióra jak ognia i wszedłem w mały spór ze sprzedawcą, ot zdarzenie humorystyczne i tyle.\nPodpowiedzcie czy jest w wersji stalówki LH?\nJa widziałem japońskie M, czyli taka nasza F, bardzo ładnie pisze, bez drapania, równo.\nPodejrzewam, że nie ma, bo ogólnie mało tych stalówek się robi. A naprawdę potrzebna jest Ci stalówka dla leworęcznych? Jaką masz pozycję dłoni przy pisaniu?\n@Rittel Mam pytanie odnośnie wytrzymałości- czy możesz porównać ten plastik z tym w Lamy safari? I jak oceniasz piórko po 3 latach użytkowania?\nWytrzymałościowo nie wiem, nie mam w zwyczaju rzucać piórami\nPo trzech latach działa, ale nie jest zbyt intensywnie używane - na co dzień wolę pióra z własnym systemem napełniania i mniej twardymi stalówkami.\nA w odbiorze/dotyku jesteś w stanie przyrównać do safari?\nMoje safari przeszło ze mną dużo jako dailydriver i zastanawiam się nad godnym następcą spośród tych bardziej,,szkolnych piórek"...ale chyba będę szukał dalej, albo kolejne lamy\nW dotyku wolę Pilota, ale to może być po prostu zasługa zaokrąglonych krawędzi, w odróżnieniu od prostych w Safari.\nDziwne, byłem przekonany, że naboje z Parallela lub innego VP będą pasować do Kakuno, a okazuje się, że niestety nie. W zestawie miałem tylko 1 krótki nabój.\nOrientujecie się czy można dokupić stalówkę do Kakuno?\nMożna, ale nie Pilota.\nPrawdopodobnie będą pasowały stalówki z Pilota MR, 78G, Plumixa i WingSungów 698, 659 (te ostatnie można tanio nabyć na ebay)\n@konrad white Pilot nie sprzedaje samych stalówek. Najtańsze pióra Pilota z tym typem stalówki to właśnie Kakuno i Plumix(ale w nim są tylko stalówki italic).\nMożna na ali dostać stalówki Wing Sung\nCzy do tego pióra będą pasować długie naboje Pelikana?


myjących, które zapewniają kompleksowe czyszczenie karoserii. Skorzystanie z danych programów myjni samoobsługowej zależy wyłącznie od nas i naszych potrzeb. Czy potrzebujemy jednie pobieżnie przepłukać samochód strumieniem ciepł\nDodane: 24-07-2020 03:03\nMyjnie bezdotykowe są zdecydowanie jednym z najszybszych oraz najprostszych sposobów na umycie samochodu. Myjnia bezdotykowa posiada kilka programów myjących, które zapewniają kompleksowe czyszczenie karoserii. Skorzystanie z danych programów myjni samoobsługowej zależy wyłącznie od nas i naszych potrzeb. Czy potrzebujemy jednie pobieżnie przepłukać samochód strumieniem ciepłej wody pod ciśnieniem, czy też musimy skorzystać z\nCzy skorzystać z kolektorów słonecznych może każdy?4 informacji jak zorganizować pokaz tańcaWykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby uczyć się hiszpańskiego?Czy można uczyć się hiszpańskiego we własnym domu?Czy w 2020 warto pojechać na myjnię?Wspaniały sposób na to jak naprawić klimatyzacjęCzy można znaleźć dobrego prawnika po pracy?Duża skuteczność w tym jak klimatyzować pomieszczeniaCzy można cyklinować parkiet w niedzielę?Czy lepiej zatrudnić adwokata w dzień czy w nocy?Czy rozwieść się można tanio?Implanty zębów Gliwice obejrzeć pokaz tańca we Wrocłwiu w 2020?Poradnik klienta - do prawnika w sprawie rozwodowejImplantologia GliwiceDlaczego w 2020 warto poprawić wentylację?Chciałeś kiedyś zainstalować panele słoneczne ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Kto potrzebuje zainwestować w fotowoltaikę?Jak Wydrukować Reklamę Natychmiastowo?Krok Po Kroku Instrukcja Aby skorzystać z kolektorów słonecznychProgramy dla firmKilka faktów jak obejrzeć pokaz tańca we WrocłwiuSekrety Aby zrobić panele słoneczneCzy Wiesz Jak Szkolić z bhp w Opolu W 12 Dni?Jak można w 2020 znaleźć dobrego prawnika?UWAGA! Nie Kupuj Nic Aby kupić klimatyzację Zanim Nie Przeczytasz Tego!Od kiedy zmiany w tym jak zrobić szkolenie bhp Warszawa?Nawet Nie Myśl Aby korzystać z sauny w ogrodzie Zanim Nie Poznasz Tych 12 Sposobów.Fotowoltaika i jej instalacjaCiekawe kto może bhp?


dodane 29.04.2011 10:39\nKarol Wojtyła znany był ze swojego poczucia humoru, którego nie stracił po święceniach kapłańskich, sakrze biskupiej, nominacji kardynalskiej a nawet po wyborze na Papieża. Nie opuściło go także w najtrudniejszych chwilach cierpienia i choroby.\n„Wujek jestem!” – zawołał pierwszy na powitanie swoich podopiecznych z duszpasterstwa, wybawiając ich z zakłopotania, kiedy po raz pierwszy spotkał ich jako biskup. Młodzi łamali sobie głowę jak zwracać się do niego po sakrze biskupiej, bo wydało im się, że dotychczasowe „Wujku” już nie pasuje.\n„A co, nie wolno mi?” – zapytał figlarnie o. Leona Knabita, kiedy zaskoczony zakonnik oburzył się na powtórzenie przez kardynała Wojtyłę jego gestu przyklęknięcia i ucałowania dłoni. Dystans do samego siebie i zmniejszanie dystansu do ludzi były cechami charakterystycznymi dla Karola Wojtyły. Zadziwiał ludzi, gdy jako biskup biegł, aby zdążyć na spotkanie i jako kardynał, gdy zjeżdżał po poręczy zamiast zejść po schodach.\nKarol Wojtyła lubił żartować także z dziennikarzami. „Ilu polskich kardynałów jeździ na nartach?” – zapytali go kiedyś zagraniczni dziennikarze, którzy wiedzieli już o jego sportowej pasji. „40 procent” odpowiedział poważnie kard. Wojtyła. „Ale przecież w Polsce jest tylko dwóch kardynałów” – dziwili się dziennikarze. „Ale kard. Wyszyński stanowi 60 procent” – odpowiedział.\nZabawne sytuacje nie peszyły Karola Wojtyły także jeśli zdarzały się za sprawą kobiet. „Eminencjo, najprzystojniejszy Księże Kardynale” – tak kiedyś powitała go jedna z parafianek Podhala. „No, coś w tym jest” – odpowiedział niespeszony kardynał. Jedną z sióstr sekretarek, która miała rozpocząć pracę przy przepisywaniu homilii o 9 rano, lecz spóźniła się nieco, kard. Wojtyła powitał filmowym szlagierem: „Umówiłem się z nią na dziewiątą, tak mi do niej tęskno już...”.\nKiedy jedna z sióstr opiekujących się zapiskami s. Faustyny zapytała kard. Wojtyłę czy może je zawieźć księdzu, który miał napisać teologiczną opinię na temat „Dzienniczka”, ten odmówił stanowczo. „Będzie Siostra jechała tramwajem, tramwaj się wykolei, i Dzienniczek zginie. I Siostra zginie, ale to nic, bo Siostra pójdzie do nieba. A Dzienniczek nie może zginąć!”.\nKard. Wojtyła cenił u swoich podwładnych ich własne zdanie, nawet jeśli trudno mu było je zaakceptować. Znany z obstawania przy swoim ks. Tadeusz Pieronek swego czasu spierał się o coś z kardynałem. Wreszcie kard. Wojtyła zdjął swój krzyż biskupi, podał go ks. Pieronkowi i powiedział: „Masz, teraz ty rządź”.\nZaraz po konklawe Papież z Polski zaskoczył wszystkich swoim zachowaniem, łamiąc wszelkie zasady watykańskiej etykiety. Narzekał także na odgradzanie go od pielgrzymów kuloodporną szybą w papamobile. Tłumaczono Papieżowi, że to dla jego bezpieczeństwa. „Niepokoimy się o Waszą Świątobliwość”. „Ja też niepokoję się o swoją świątobliwość” – odpowiedział Jan Paweł II.\nKiedy w połowie lat 90. Papież zaczął mieć problemy z chodzeniem, potrafił żartować z własnej słabości. W 1994 roku podczas obrad Synodu Biskupów, z trudem podszedł do stołu prezydialnego i zamruczał pod nosem „Eppur si muove” (A jednak się porusza – zdanie Galileusza o Ziemi po wymuszonym przez Inkwizycję uroczystym wyrzeczeniu się swoich poglądów astronomicznych).\nJeden z najbardziej rozpowszechnionych żartów Jana Pawła II pochodzi z czasów, kiedy był chory. Na pytanie jak się czuje odpowiadał: „Nie wiem, jeszcze nie czytałem gazet”. Powtórzy ten żart także podczas swojego ostatniego pobytu w klinice Gemelli.\nNiezwykłe także pod względem humorystycznym były spotkania Jana Pawła II z tłumami wiernych podczas jego pielgrzymek do ojczyzny. W 1999 roku z powodu choroby nie mógł pojechać do Gliwic. Odwiedził jednak to miasto ostatniego dnia swojej wizyty w Polsce. „Ja bym z takim Papieżem nie wytrzymał – powiedział. – Ma przyjechać, nie przyjeżdżo, potem znowu ni ma przyjechać – przyjeżdżo”.\nW Elblągu wierni często przerywali Papieżowi okrzykami. „Ktoś się kiedyś pomylił i zamiast wołać niech żyje papież, zaczął wołać: niech żyje łupież. Ja was do tego nie zachęcam”. A kiedy krzyczano do niego „Witaj w Licheniu”, stwierdził: „Myślałem, że mówicie: witaj ty leniu!”.\nPodczas ostatniej pielgrzymki do Polski w 2002 roku stałym punktem programu stały się wieczorne spotkania Jana Pawła II z młodzieżą zgromadzoną pod oknem Pałacu Arcybiskupów w Krakowie. Powiedział wówczas, że od pierwszego spotkania pod tym oknem minęło 23 lata. „Jesteś młody!” – skandowała młodzież. „I ci, którzy wtedy, 23 lata temu byli pod oknem na Franciszkańskiej mają 23 lata więcej” – dodał Papież. „Też są młodzi! Też są młodzi! – odkrzyknęli zebrani. Po chwili Papież stwierdził: „Nic nie poradzimy... Jak są młodzi to są młodzi, nie ma wyjścia...”.\nAle nie zawsze Jan Paweł II tak łatwo rezygnował z przekomarzania się z tłumem. Ostatniego wieczoru na przekór zebranym Papież zaczął śpiewać „Żegnamy cię, Alleluja”, na co młodzi reagowali głośnym sprzeciwem i pieśnią „Witamy cię, Alleluja!”. „A takiemu, który odjeżdża życzy się «przyjdą zaś» i ja też sobie życzę” – zakończył spór Jan Paweł II.\nWykorzystano fragmenty książki „Kwiatki Jana Pawła II” Jana Turnaua i Janusza Poniewierskiego)


Wampirek i hrabia Dracula - Angela Sommer-Bodenburg | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\n25 ocen 0 opinii\nWydawnictwo: W.A.B. Cykl: Wampirek (tom 16) literatura dziecięca\nDer kleine Vampir und Graf Dracula\nPowieść dziecięca niemiecka wampirek wampir horror przyjaźń\nWampirek (tom 16)\nNiebezpieczne spotkanie z hrabią Draculą wśród zamków i gór malowniczej Transylwanii.\nAntoś został sam, ponieważ jego niezwykli znajomi, Rydygier, Ania i Lumpi, wrócili do Transylwanii, ojczyzny wampirów. Podąża w ich ślady, gdy rodzice, za radą psychologa Wymiatałka, zabierają go na wakacje do Rumunii. Jego mama wierzy, że dzięki zwiedzaniu owianych legendą zamków Antoś wyleczy się z fascynacji wampirami, i nawet nie podejrzewa, że jej syn tylko czeka na znak od przyjaciół. Oni zaś pojawiają się, gdy chłopiec jest już nieco zmęczony przygodami w miejscowych hotelach, i namawiają go na udział w uroczystości całego rodu Trzęsikamieniów. Tam w niecodziennym przebraniu Antoś poznaje całą wampirzą rodzinę oraz spotyka najsłynniejszego i najbardziej niebezpiecznego wampira - hrabiego Draculę!\nZ recenzji poprzednich książek:\nPolecam, książka ciekawa i z humorem. Wciąga nie tylko dzieci, lecz także dorosłych.\nJęzyk jest prosty, ale w swej prostocie cudownie lekki, przez co lektura sprawia prawdziwą przyjemność. Bohaterowie niemalże wychodzą ze stron powieści i wciągają czytelnika bez reszty do swojego świata pełnego zwariowanych i mrocznych przygód.\nWampirek święt... Angela Sommer-Boden...\nWampirek na sz... Angela Sommer-Boden...\nWampirek i wie... Angela Sommer-Boden...\nWampirek - aud... Angela Sommer-Boden...\nWampirek Angela Sommer-Boden...\nDodaj cytat z książki Wampirek i hrabia Dracula


Wpływ kampanii wirusowych na promocję produktów oraz usług. | tsiss@PUT\n« Wyszukiwanie wpływowych jednostek w sieciach społecznych | Zjawisko homifilii w sieciach społecznych »\nWpływ kampanii wirusowych na promocję produktów oraz usług.\nW obecnych czasach człowiek ma dostęp do ogromnej ilości danych, dostarczanych zarówno w sposób tradycyjny (praca, radio, telewizja) oraz w sposób bardziej współczesny (Internet dostępny nie tylko z poziomu komputera, ale również telefonu komórkowego). Dodatkowo, współcześni konsumenci nie dają się tak łatwo jak kiedyś zwieść konwencjonalnym formom reklamy. W takim natłoku informacji i z wiedzą, że reklama nie zawsze mówi prawdę, bardzo trudno jest wyrobić sobie zdanie i podjąć decyzję kupna produktu wybranej marki. Z tego powodu marketing szeptany (ang. word of mouth) oraz kampanie wirusowe (ang. viral campaigns) są coraz częściej wykorzystywane w akcjach reklamowych.\nWszechobecny Internet oraz sieci społecznościowe pozwalają ludziom dzielić się informacjami w bardzo szybkim tempie. W przeciągu sekundy możemy przekazać naszym znajomym (choć nie tylko im) informację o tym, czy dany product nam odpowiada, czy może znaleźliśmy w nim jakieś wady i usterki. Jeśli dodamy do tego łatwość przesyłania informacji dalej, to otrzymujemy potężne mechanizmy tworzenia kuli śnieżnej, które mogą w łatwy sposób ułatwić promocję lub też pogrzebać produkt. Panowie Sinan Aral oraz Dylan Walker z NYU Stern School of Business postanowili zbadać w jaki sposób różne sposoby udostępniania treści w sieciach spełecznościowych wpływają na rozprzestrzenianie się informacji oraz na sposób zachowania się innych osób. W swoim artykule „Creating Social Contagion through Viral Product Design: A Randomized Trial of Peer Influence in Networks” przedstawiają eksperyment przeprowadzony w wykorzystaniem sieci Facebook przy współpracy 9687 użytkowników tego serwisu. Aral oraz Dylyn podzielili aktywność wspóldzielenia się informacją na dwa typy: wspóldzielenie bierne oraz współdzielenie aktywne. To pierwsze nie wymaga od użytkownika żadnej konkretnej czynności, informacje wysyłane są automatycznie przy wybranych akcjach. To drugie wymaga od użytkownika świadomego przekazania danych dalej. Celem eksperymentu było określenie, który z tych dwóch typów wspóldzielenia informacji ma większy wpływ na osoby z kręgu znajomych. W eksperymencie wykorzystana była specjalna aplikacja służąca do recenzji i opisywania filmów. Grupa 9687 osób została automatycznie podzielona na 3 podgrupy: 1) grupa kontrolna (405 osób), która w ogóle nie wspóldzieliła informacji; 2) grupa (4600 osób), która wspóldzieliła informacje w sposób bierny, polegający na tym, że przy wybranych aktywnościach w ramach wykorzystywanej aplikacji na ścianie danej osoby pojawiały się informacje o tychże aktywnościach (tzw. powiadomienia); 3) grupa 4682 osób, które wspóldzieliły informacje aktywnie, czyli dostawały sugestie, aby o niektórych aktywnościach powiadomić swoich znajmych za pomocą wiadomości prywatnych (zaproszeń do korzystania z aplikacji). Efekt współdzielenia mierzony był przez liczenie ile osób zaczęło korzystać ze wspomnianej aplikacji pod wpływej wspóldzielonej informacji. Autorzy spodziewali się, że współdzielenie aktywne będzie wywoływało większy efekt na znajomych. Miało mieć to związek z tym, że prywatne wiadomości są bardziej osobistą formą komunikacji i angażują użytkowników w bliższą formę interakcji, niż ma to miejsce w przypadku biernego wysyłania treści. Wyniki okazały się jednak zaskakujące. Osoby wykorzystujące współdzielenie bierne miały o 246% większy wpływ na swoich znajomych niż grupa kontrolna. W przypadku osób wspóldzielących informacje w sposób aktywny wzrost był na poziomie 98%. Ciekawiej się robi, gdy wyniki podzielimy na efekt lokalny oraz efekt globalny. Efekt lokalny pokazuje jaki wpływ miały pojedyncze wiadomości. Efekt globalny pokazuje jaki wpływ miały łącznie wszystkie wiadomości, wyniki te zostały przytoczone wcześniej. W przypadku efektu lokalnego potwierdziły się przypuszczenia autorów – per informacja większy wpływ miało współdzielenie aktywne. Skąd zatem tak słaby wynik w ujęciu globalnym? Otóż informacji wspóldzielonych w sposób bierny było zdecydowanie więcej – nie wymagały one aktywności użytkownika, zatem częściej były wykorzystywane, podczas gdy wspóldzielenie aktywne wymagało pewnego wysiłku od użytkowników. Dwa główne wnioski płynące z tej pracy są następujące. Po pierwsze, odpowiednie zaprojektowanie produktu oraz jego kampanii marketingowej może znacznie zwiększyć adaptację produktu. Jak widać z badań każda forma wspóldzielenia informacji miała większy wpływ niż było to w przypadku grupy kontrolnej. Biorąc pod uwagę, że dodanie elementów społecznościowych do produktów wiąże się zwykle z pojedynczym kosztem stałym, to inwestycja w takie elementy może przynieść zdecydowanie większe efekty niż tradycyjne kampanie marketingowe. Po drugie, kampanie wirusowa powinny łączyć w sobie oba typy wspóldzielenia informacji: wspóldzielenie aktywne oraz współdzielenie bierme. Taka strategia ma szanse przynieść największy pożądany efekt.\nWiele rzeczywistych przykładów pokazuje, że marketing szeptany oraz kampanie wirusowe mogą mieć ogromny wpływ na powodzenie akcji reklamowej. Jednym z takich przykładów jest seria reklam marki Old Spice, w której wykorzystano charakterystyczne poczucie humoru i które skutkowała lawinowym powstawaniem amatorskich reklam nawiązujących do oryginałów.\nKolejnym przykładem jest seria filmów „Will it blend?“, która rozpoczęła się w 2005 roku. W każdym odcinku do blendera wrzucany był inny przedmiot w celu eksperymentalnego sprawdzenia, czy uda się go zmiksować. Ten wydawać by się mogło absurdalny pomysł spotkał się z niebywale pozytywną reakcją użytkowników serwisu youtube i szybko stał się jedną z kultowych pozycji (pojedyncze odcinki mają w chwili obecnej po kilka milionów wyświetleń).\nWielkie międzynarodowe firmy zaczęły dostrzegać, że kampanie wirusowe mogą pozwolić im zaoszczędzić sporo pieniędzy. Jedną z takich firm jest Samsung, którego wideo z owcami w roli głównej zostało obejrzane przez 16 milionów osób na całym świecie.\nPodobną akcję przeprowadziła firma Nike’a, która nakręciła serię filmów z udziałem znanego amerykańskiego koszykarza Kobiego Bryanta. Zadaniem sportowca była reklama nowych butów Nike oraz prezentacja jak wysoko i daleko można dzięki nim skakać. Filmy z udziałem Bryanta zaczęły rozprzestrzeniać się w bardzo szybkim tempie razem z głośnymi dyskusjami, czy takie skoki są w ogóle możliwe. W trochę inny sposób do kampanii wirsuowej podeszła firma Google wprowadzając swoją usługę poczty elektronocznej (Gmail). Zamiast wydawać miliony dolarów na marketing oraz walkę z Hotmail czy Yahoo Google wprowadziło mechanizm zaproszeń – każdy nowy użytkownik poczty mógł zaprosić kilku swoich znajomych. Dzięki temu w krótkim czasie wiele osób dowiedziało się o nowej usłudze dostając zaproszenia od swoich znajomych (jest to idealny przykład współdzielenia aktywnego). Nie można również zapomnieć o ostatniej kampanii Baracka Obamy, która w dużej mierze opierała się na wykorzystaniu Twittera oraz Facebooka, dzięki czemu obecny prezydent Stanów Zjednoczonych zdobył sobie rzeszę młodych i aktywnych wyborców.\nWspomniane badania, przytoczone oraz inne przykłady kampanii wirusowych pokazują w jaki sposób można wykorzystać nowe narzędzia oraz serwisy intenetowe w celu zwiększenia zysków oraz efektów akcji marketingowych.\nPosted on Czerwiec 7, 2012 at 5:34 pm in Social network\t| RSS feed | Odpowiedz\t| Trackback URL