Meble skandynawskie: dlaczego wciąż zyskują na popularności? - Meble Ares | Producent stołów, krzeseł oraz mebli tapicerowanych\nMeble skandynawskie: dlaczego wciąż zyskują na popularności?\nWśród rozmaitych stylów wnętrzarskich, scandi zdecydowanie króluje w ostatnich latach. Klienci sklepów meblowych często wybierają fotele skandynawskie czy tapicerowane krzesła do swoich domów. Co stoi za niezwykłą popularnością tego nurtu? Dlaczego to właśnie przygotowane w jego duchu meble cieszą się tak ogromnym uznaniem na całym świecie? W tym artykule przyjrzymy się temu zagadnieniu. Też rozważasz skandynawską aranżację w swoim mieszkaniu? Zapraszamy do lektury!\nMeble skandynawskie – naturalne piękno i minimalizm\nDo jakich wnętrz pasuje wyposażenie w stylu skandynawskim?\nTapicerowane krzesła skandynawskie? Strzał w dziesiątkę!\nA może przepiękne i wygodne fotele do sypialni czy salonu?\nUrządź swoje mieszkanie w najlepszym stylu z firmą Meble Ares!\nStyl scandi od dłuższego czasu praktycznie w ogóle nie traci na popularności. Nic dziwnego! Reprezentuje bowiem to, do czego wiele osób – choćby podświadomie – tęskni. Kojarzy się z naturą, ładem i harmonią życiową. Krzesła tapicerowane skandynawskie, białe meble, dużo drewnianych akcentów… Wszystko to kreuje przytulną, domową atmosferę!\nMiękkie obicia, zapewniające komfort codziennego odpoczynku. Stoliki w kolorze drewna sosnowego. Tkaniny zasłonowe, obrusy i narzuty – popielate, beżowe, białe, a czasem w intensywniejszych barwach. W jakich pomieszczeniach sprawdzą się takie dodatki? W każdym, które ma zostać urządzone, nawiązując do tego, co naturalne. Nurt scandi świetnie prezentuje się w mniejszych powierzchniowo pokojach. Jest z reguły utrzymany w jasnej kolorystyce, więc nie przytłacza wnętrza. Białe powierzchnie mebli odbijają światło, dodatkowo rozświetlając pomieszczenie.\nOkazuje się, że styl ten pasuje nie tylko do salonu. Wiele osób decyduje się na niego w swojej sypialni, jadalni, a nawet łazience. Komfortowe fotele skandynawskie są wstawiane obok łóżka. Kredensy z pobielanego drewna zdobią przestrzeń wokół rodzinnego stołu. A bambusowe, rattanowe czy inne dodatki stanowią doskonałą dekorację łazienkową, czyniąc to pomieszczenie domowym spa. Jak widać, nurt skandynawski króluje niemal wszędzie!\nPodłoga z drewnopodobnych płytek, ułożonych w jodełkę – gotowa. Jasne, eleganckie meble – wstawione. Drewniany, oryginalny stół, przy którym zgromadzą się wszyscy domownicy – zakupiony. Czas zatem na uzupełnienie aranżacji o wygodne meble do siedzenia. Polecamy skandynawskie krzesła pokryte estetyczną, łatwą w czyszczeniu i miłą w dotyku tkaniną obiciową. Mogą być one:\nwyposażone w większe oparcie w stylu foteli uszaków,\nnieco bardziej nowoczesne, z modnymi przeszyciami na tkaninie,\nklasycznie pikowane – do eleganckiego salonu lub stylowej jadalni,\nwzbogacone o poprawiające komfort użytkowania podłokietniki,\nz oparciem ażurowym.\nKomplet takich siedzisk stanie się wspaniałym dopełnieniem wystroju. Wysokiej jakości, piękne krzesła pomogą zjednoczyć domowników przy wspólnych posiłkach. Hydrofobowa, odporna na zadrapania i zarysowania tkanina to wielki plus tych mebli!\nNurt skandynawski wyróżnia się między innymi obecnością we wnętrzach pięknych tkanin. Często są one oczywiście naturalne – może to być len, bawełna czy wełna. W styl ten idealnie wpasowują się głębokie, komfortowe fotele. Któż nie chciałby zatopić się w takim meblu z książką albo ulubionym serialem, odpocząć i zregenrować siły? Wygodne siedzisko to przecież obowiązkowy element domowego kącika wypoczynkowego.\nDwa fotele można zestawić z pasującą do stylu sofą albo kanapą. W ten sposób salon zyska strefę sprzyjającą relaksowi w wolne popołudnia czy weekendy. Nic nie stoi też na przeszkodzie, aby fotel skandynawski wstawić do sypialni. W zestawieniu z łóżkiem o drewnianej ramie, szafą w naturalnych kolorach i rattanowym stoliczkiem nocnym stworzy sprzyjającą odpoczynkowi, naturalną aranżację. W takich okolicznościach na pewno będziesz dobrze się wysypiać!\nJuż postanowione, że to właśnie styl scandi zagości w Twoim domu? Czas zatem zacząć kompletować wyposażenie! Nowoczesne, eleganckie meble znajdziesz w sklepie internetowym Meble Ares. W ofercie mamy między innymi krzesła skandynawskie, niezwykle wygodne fotele, a także całe komplety wypoczynkowe lub jadalniane. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z asortymentem! Chętnie pomożemy Ci urządzić Twoje mieszkanie w zgodzie z naturą, dostarczając Ci niezbędnych rozwiązań. W razie pytań – zachęcamy do kontaktu. Jesteśmy do Twojej dyspozycji!\nZielona kanapa w salonie – z czym ją połączyć?


Melania - MamBiznes.pl\ntemat odpisał Melania na moosiek w Misz Masz\nZrzucenie niechcianych kilogramów bywa naprawdę trudne, wiem coś o tym. Hipnozie nie ufam w ogóle, nie podoba mi się wizja, że ktoś mi będzie grzebał w podświadomości i coś przestawiał... Dlatego jestem zwolenniczką zdrowej diety i aktywności fizycznej, bo to jest po prostu rozsądne i logiczne. Czyli zdrowe :) Gorzej jednak, gdy cierpi się na jakieś dolegliwości, które utrudniają odchudzanie. Często są to niepozorne dolegliwości, ja na przykład miałam problemy z wątrobą i dostałam na nie Hepaslimin https://www.apteka-melissa.pl/produkt/hepaslimin-30-tabl,6103.html . Początkowo nie odczułam żadnej zmiany, ale z czasem zauważyłam, że waga pokazuje coraz mniej :) Ucieszyłam się oczywiście ale trochę też zaniepokoiłam, bo nic nie zmieniałam w diecie ani w ćwiczeniach, więc powiedziałam o tym lekarzowi. A on mi wyjaśnił, że prawidłowo działająca wątroba ma wpływ na masę ciała! Nie wiedziałam tego wcześniej! Odkąd poprawiło mi się trawienie znacznie łatwiej jest utrzymać dobrą wagę. Dlatego uważam, że przy kłopotach z nadwagą warto zrobić gruntowne badania, żeby nie okazało się, że dolega nam coś o czym nie wiemy, co utrudnia jednocześnie odchudzanie!\ntemat odpisał Melania na domna w E-biznes\ntemat odpisał Melania na Anna25 w Aktualności\nMyślę, że dobrze zaprojektowana ulotka ma sens. Jest to jedna z form obrazu jaki zapada w pamięci i wydaje mi się, że papierowa forma wśród reklam w internecie z biegiem czasu może wychodzić na plus. Oczywiście nie może zabraknąć reklamy w internecie ale różnorodność w docieraniu do odbiorcy zawsze się opłaca.\ntemat odpisał Melania na samowystarczalna w Misz Masz\nNo jasne, że dobry. Teraz można wybierać wśród naprawdę ładnych dachówek. Osobiście podoba mi się taki sam dach na domu, jak na garażu.\ntemat odpisał Melania na Anna25 w Misz Masz\ntemat odpisał Melania na biletosek w Przywitaj się\nHejka, tu Melania :) Pozdrawiam wszystkich!


Steve Madden AUSTIN Ankle boot chestnut - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Botki › Botki do kostki › Steve Madden AUSTIN Ankle boot chestnut\nPrezentowane Steve Madden AUSTIN Ankle boot chestnut były tanio do kupienia w www.zalando.pl. botki do kostki damskie idealnie wyglądają w trakcie jesieni, kiedy to przechodzą zmianę stylizacje kobiet. Steve Madden wychodzi naprzeciw wszelkim oczekiwaniom, projektując buty Steve Madden AUSTIN Ankle boot chestnut, dzięki którym będziesz czuć się 100% kobietą bez.. więcej »\nPrezentowane Steve Madden AUSTIN Ankle boot chestnut były tanio do kupienia w www.zalando.pl. botki do kostki damskie idealnie wyglądają w trakcie jesieni, kiedy to przechodzą zmianę stylizacje kobiet. Steve Madden wychodzi naprzeciw wszelkim oczekiwaniom, projektując buty Steve Madden AUSTIN Ankle boot chestnut, dzięki którym będziesz czuć się 100% kobietą bez względu na sytuację. To, co zasługuje na wybitną uwagę w tym modelu to duży poziom wytrzymałości i solidne wykonanie.\nSteve Madden AUSTIN Ankle boot chestnut, materiał zewnętrzny: welur, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: obcas słupek, materiał zewnętrzny: welur, nosek buta: szpiczasty, wyściółka: włókno, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: materiał, wysokość obcasa: 4 cm, zapięcie: brak, materiał: welur.\nJeżeli ten model nie w pełni spełnia Twoje oczekiwania, to na 100 procent prezentowane niżej botki do kostki damskie powinny trafić w Twój gust. Jeżeli chodzi o Steve Madden to do wyboru jest dużo ładnych modeli, które cieszą się dużym uznaniem pośród kobiet ceniących jakość obuwia i zapadający w pamięci wygląd. Nie marnuj czasu i poznaj naszą propozycję i wybierz wybrane botki swoich marzeń.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Steve Madden AUSTIN Ankle boot chestnut


Poczwórny jubileusz w kutnowskim "Staszicu" - gala jubileuszowa w Zespole Szkół nr 1 w Kutnie — Radio Łódź\npia, 29 kwi 2022 19:20:46 +0200\nPoczwórny jubileusz w kutnowskim "Staszicu"\nSekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Tomasz Rzymkowski oraz prawnuczka Marii Konopnickiej Joanna Modrzejewska przybyli do Kutnowskiego Domu Kultury na jubileuszową galę kutnowskiego "Staszica", czyli Zespołu Szkół nr 1 im. Stanisława Staszica w Kutnie.\nSekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Tomasz Rzymkowski, Beata Baszczyńska -Misztal prezes Stowarzyszenia Szkół Staszicowskich, nauczyciele, dyrektorzy, absolwenci i uczniowie świętowali wspólnie cztery jubileusze związane z Zespołem Szkół nr 1 im. Stanisława Staszica w Kutnie.\nWśród gości pojawiła się również Joanna Modrzejewska prawnuczka Marii Konopnickiej, która przeczytała wiersz swojej słynnej prababci:\nCzytaj także: Teraz tylko egzamin dojrzałości. Zakończenie roku szkolnego 2021/2022 dla maturzystów\nTomasz Rzymkowski podkreślił znaczenie szkoły w życiu regionu. - Szkoła, jako zespół szkół jest najliczniejszą placówką na ziemi kutnowskiej. Bardzo utytułowana szkoła, już sam fakt progresji w poszczególnych latach od zasadniczej szkoły zawodowej do jednego z bardziej prestiżowych liceów w Kutnie, o miejsce w którym rywalizują uczniowie szkół podstawowych.\nNajstarsze dzienniki szkolne szkoły przy Oporowskiej w Kutnie pochodzą z 1946-47 roku. Wtedy młodzież uczyła się przy ulicy Lelewela i w starym budynku kolejowym dzielnicy Azory. Kształcili się tam ślusarze, kowale. Popularny "Gagarin", "Mechanik" a teraz "Staszic" obchodzi właśnie 70-lecie szkoły zawodowej, 60-lecie technikum, 30-lecie liceum ogólnokształcącego i 30-lecie nadania Zespołowi Szkół nr 1 w Kutnie imienia Stanisława Staszica.\nNa początku lat 60-tych decyzją Ministerstwa Oświaty powołano Technikum Mechaniczne i tu już kształcili się przede wszystkim mechanicy. Wówczas technikum nosiło imię Jurija Gagarina, radzieckiego kosmonauty. W latach 90- tych społeczność szkolna zdecydowała Zespołowi Szkół nr 1 nadać imię Stanisława Staszica, działacza oświeceniowego, wolnomularza, pioniera spółdzielczości i filozofa.\nCzytaj także: Matura z języka angielskiego w 2022 roku – co warto wiedzieć na jej temat?\nW "Staszicu" uczy się ponad 750 uczniów. W tym roku maturę zdawać będzie 155 osób.\nMatura z języka angielskiego w 2022 roku – co warto wiedzieć na jej temat? Teraz tylko egzamin dojrzałości. Zakończenie roku szkolnego 2021/2022 dla maturzystów Kutnowski szpital otwiera się na odwiedzających, ale z zachowaniem kilku zasad Dziesięciolecie Majówki z Bareją w Kutnie\nTomasz Rzymkowski gościem Radia Łódź 29. Światowy Festiwal Poezji Marii Konopnickiej w Przedborzu


Język Życia DNA A Rewolucja W Medycynie Spersonalizowanej ✅ Książka Najtaniej Opinie Księgarnia Interentowa Relaksacyjna.pl\nJak odzyskać zdrowie po COVID-19? Natura i nauka podpowiadają\nNowy początek Zadbaj o swoje wewnętrzne dziecko. Wsparcie dla DDA i DDD\nReiki skuteczne uzdrawianie energią\nSekretna medycyna szamanów\nSkuteczne uzdrawianie tarczycy zgodnie z ajurwedą\nNie jedz tego. Szkodliwe składniki zdrowego jedzenia\nPo odjęciu piersi\nJęzyk życia DNA a rewolucja w medycynie spersonalizowanej\nAutor: Francis S. Collins\nWprowadzenie do książki\nO rewolucji DNA napisano już bardzo wiele — często z wielką swadą. Tymczasem ta książka koncentruje się na faktach. Traktuje o nadziei, a nie 0 modzie. Coraz szersze umiejętności w zakresie odczytywania języka życia umożliwiają spojrzenie na kwestię zdrowia i choroby z zupełnie nowej perspektywy. Człowiek, któremu zależy na tym, by żyć pełnią życia, powinien zacząć traktować podwójną helisę jako klucz do własnego zdrowia i dowiedzieć się, na czym polega wspomniana zmiana paradygmatu.\nSekwencja DNA (chroniona za pomocą odpowiedniego kodowania) stanie się wkrótce integralnym elementem naszej elektronicznej dokumentacji medycznej, na podstawie której specjaliści zajmujący się naszym zdrowiem będą podejmować różne decyzje dotyczące doboru leków, diagnostyki i profilaktyki chorób. Jeżeli zdarzy nam się zachorować, dostępne opcje terapeutyczne (w znacznej części opracowane na podstawie nowo zdobytej wiedzy na temat ludzkiego genomu) będą jednocześnie bardziej skuteczne i mniej toksyczne niż terapie stosowane zaledwie kilka lat temu. Wiele kuracji dostępnych będzie w postaci tabletek, jednak w niektórych przypadkach zastosowanie znajdą terapie genowe - tu w roli leku wykorzystuje się gen jako taki. Niekiedy lekarze będą nawet stosować terapie komórkowe, opierające się na możliwości wykorzystania komórek skóry lub krwi pacjenta do odtworzenia innych ważnych narządów — na przykład trzustki w przypadku cukrzycy lub mózgu w chorobie Parkinsona.\nNiniejsza książka stanowi reportaż z linii frontu, na którym dokonuje się ta rewolucja. Poza tym można ją również uznać za podręcznik dostarczający informacji przydatnych do zachowania zdrowia własnego oraz członków rodziny. Pewne przygotowania można poczynić już teraz (na przykład zebrać wywiad rodzinny). Najpierw jednak trzeba się przygotować na wkroczenie w ten zupełnie nowy świat. Przez wieki ludzie uważali się za zdrowych dopóty, dopóki nie zaobserwowano u nich pierwszych objawów choroby. Po postawieniu diagnozy poprawnej lub błędnej) poddawano nas ustandaryzowanej terapii. Można by zatem powiedzieć, że ludzkie ciało w zasadzie lekceważono, jeśli nie działo się z nim nic złego.\nDzisiaj już wiemy, że każdy człowiek rodzi się z dziesiątkami różnych defektów genetycznych. Nie ma wśród ludzi okazów doskonałych. Nie wszystkie nieprawidłowości są jednak takie same, w związku z czym ta sama terapia przynosi często różne skutki u różnych chorych cierpiących na tę samą chorobę. Zmienia się nie tylko nasza medycyna, ale również nasze zasadnicze podejście do ludzkiego ciała.\nThe Language of Life: DNA and the Revolution in Personalized Medicine\nMity medyczne które mogą zabić kontra fakty mogące uratować życie\nOszczędzasz 5.10 PLN\nJak radzić sobie z osteoporozą\nOszczędzasz 1.46 PLN\nMity medyczne które mogą zabić część 1 i 2\nOszczędzasz 19.90 PLN\nAnaliza i interpretacja wyników badań laboratoryjnych\nOszczędzasz 0.20 PLN\nDziedzictwo jak twoje geny wpływają na ciebie i jak ty wpływasz na swoje geny\nOszczędzasz 11.00 PLN\nJak naprawić uszkodzony mózg\nOszczędzasz 19.60 PLN\nUlecz siebie Naturalne mechanizmy samouzdrawiania\nOszczędzasz 7.07 PLN\nMedyczne śledztwa Rozpoznanie schorzeń trudnych do zdiagnozowania\nOszczędzasz 8.36 PLN\nMity Medyczne Zabójcze Lekarstwa\nOszczędzasz 23.10 PLN\n7 rzeczy o których nie powiedzą ci lekarze\nWitaminy w leczeniu alergii\nUdar i przebudzenie Moja podróż w głąb mózgu\nOszczędzasz 9.00 PLN\nAluminium O tym nie mówi się głośno\nOszczędzasz 12.90 PLN\nOszczędzasz 19.00 PLN\nNasze zdrowie. Dobre rady lekarza\nOszczędzasz 3.89 PLN


George Washington, Tadeusz Kościuszko, Kazimierz P... - Zadane.pl\nGeorge Washington, Tadeusz Kościuszko, Kazimierz Pułaski, Thomas Jefferson - opisz w kilku zdaniach: kim byli i czym zasłużyli się dla powstania Stanów Zjednoczonych. Może być z innych stron. Byle krótko, treściwie i na temat.;)) I jak najszybciej.;dd\nprzez Smerf95 18.02.2010\nGeorge Washington-pierwszy prezydent Stanów Zjednoczonych, pełnił te funkcję przez dwie kadencje .\nTadeusz Kościuszko-zasłynął jako inżynier budujący fortyfikacje.Jego dziełem była budowa twierdzy West Point .\nKazimierz Pułaski-zorganizował amerykańską kawalerię, która przyczyniła się do zwycięstw nad Brytyjczykami.\nThomas Jefferson-architekt, propagując w Stanach Zjednoczonych klasycyzm, który jego zdaniem uosabiał demokrację. Thomas Jefferson – pod inicjałami "A.Z." – wysłał swoją pracę do konkursu na projekt siedziby Prezydenta USA w Federal City. Konkurs wygrał jednak James Hoban. Opracował plany swojej posiadłości, budynków Uniwersytetu Wirginii oraz nowej stolicy stanu – Richmond. Zaprojektował także oryginalny system centralnego ogrzewania.Utworzył Deklarację niepodległości.


EGR CLEAN czyści EGR, Turbo, dolot - Yacco\n> YACCOLINE>DODATKI DO PALIW I OLEJÓW>EGR CLEAN czyści EGR, Turbo, dolot\nPrzeznaczony zarówno do silników benzynowych, jak i Diesel, usuwa nadmiar osadów węglowych oraz gumy z zaworów EGR, turbosprężarek o zmiennej geometrii, bez potrzeby demontażu. Przywraca osiągi silnika.\nEGR CLEAN - Przeznaczony zarówno do silników benzynowych, jak i Diesel, usuwa nadmiar osadów węglowych oraz gumy z zaworów EGR, turbosprężarek o zmiennej geometrii, bez potrzeby demontażu. Przywraca osiągi silnika. Przed jakikolwiek użyciem, sprawdzić poziom oleju silnikowego i płynu chłodniczego, a także stan dolotu powietrza: musi być w dobrym stanie, bez obecności oleju lub jakiejkolwiek innej cieczy. Upewnić się, że silnik nie zużywa dużej ilości oleju, a pierścienie nie są zużyte. Jeśli silnik spełnia te warunki, można użyć EGR CLEAN zgodnie z procedurą opisaną poniżej.\nUruchomić silnik i poczekać, aż osiągnie normalną temperaturę roboczą (wentylator chłodnicy włączy się).\nRozłączyć przewód pomiędzy czujnikiem przepływu powietrza a kolektorem dolotowym powietrza.\nPrzy obrotach silnika na poziomie 2,5 tys., umieść dyszę EGR CLEAN w odległości 15-20 cm od przewodu doprowadzającego powietrze w taki sposób, aby rozpylał się równomiernie w stosunku do średnicy węża, zapewniając tym samym doskonałą jednorodność.\nWykonać 4 do 5 rozpyleń, każde o długości max. 1 sekundy, w odstępach 3 sekundowych (pomiędzy każdym rozpyleniem). Następnie zaślepić dolot powietrza ręką, by mieć gwarancję, że produkt się właściwie wypali. Poczekać 1 minutę, utrzymując silnik w zakresie obrotów między 1 tys. a 3 tys.\nPowtórzyć krok 4. dwa lub trzy razy. W przypadku turbin o zmiennej geometrii (silniki Diesel) uruchomić ręcznie WASTEGATE (regulator ciśnienia doładowania znajdujący się na wylocie turbosprężarki) pomiędzy każdym rozpyleniem.\nPowtarzać krok 5. aż opakowanie EGR CLEAN będzie puste. W żadnym momencie nie powinno się słyszeć odgłosu grzechotania wskazującego, że utleniacz (mieszanka powietrza i paliwa) jest zbyt bogaty, szczególnie w silnikach Diesel, gdzie eksplozja odbywa się bez iskry. W takim przypadku należy zasłonić dolot ręką, by produkt się szybko wypalił.\nPo wykonaniu procedury, rekomendujemy zastosowanie dodatku do paliwa ( YACCO Anti-Fumée Diesel w przypadku silników Diesel, lub YACCO Nettoyant Carburateur/injecteur w przypadku silników benzynowych). Dodatki te czyszczą układ paliwa dla jego lepszego spalania.\nTylko do użytku profesjonalnego, niewłaściwe stosowanie może uszkodzić silnik.


Piąte Nie zabijaj (Okładka miękka) | CDP.pl\nPiąte Nie zabijaj (Okładka miękka)\nAutor Róg Alicja\nKiedy szaleństwo staje się normą? Klara Mars to młoda dziewczyna, która widzi świat tylko tak, jak chce go widzieć. Chora psychicznie, bezustannie walczy sama ze sobą – z poczuciem odrazy, brzydoty i nieatrakcyjności. Jako córka pracującej w hipermarkecie alkoholiczki, przymusowo zamykana w domu, całe dnie spędza na obserwowaniu przez okno smutnej, ludzkiej rzeczywistości. Co jakiś czas jest również dręczona wizytami niewyżytej seksualnie pani psycholog. Jej jedynym powiernikiem jest Pająk – robak o ogromnej żądzy mordu, którego mowę słyszy tylko dziewczyna. Wszystko zmienia się, gdy Klara poznaje Alicję – swoje przeciwieństwo, osobę otwartą i towarzyską. Kobieta chce wprowadzić pannę Mars w nowe, ekscytujące życie i proponuje jej interesujący sposób na zarabianie pieniędzy. Nic jednak nie jest takie piękne, jakie wydawało się być na początku...\n"Piąte Nie zabijaj" wciąż czeka na pierwszą opinię.


Kobieta z HIV miała koronawirusa przez 216 dni, zmutował 30 razy - Zdrowie\nKobieta zakażona wirusem HIV chorowała na COVID-19 przez ponad 200 dni. W tym czasie koronawirus zmutował w jej organizmie aż 30 razy.\nIndyjski dziennik "Hindustan Times" opisuje historię 36-letniej mieszkanki Republiki Południowej Afryki, nosicielki wirusa HIV, która miała koronawirusa przez 216 dni. W tym czasie patogen ten zmutował 30 razy.\nPonad 200 dni i ponad 30 mutacji - koronawirus zaatakował organizm kobiety\nNowe badanie ujawniło, że kobieta z wirusem HIV miała koronawirusa przez 216 dni.\nZ opublikowanego raportu wynika, że koronawirus SARS-CoV-2 zmutował w organizmie chorej kobiety ponad 30 razy - mutacje koronawirusa obejmowały 13 białek S (ang. spike protein), które pomagają wirusowi uniknąć odpowiedzi immunologicznej, oraz 19 innych, które mogą zmienić jego zachowanie.\nKobieta w badanym przypadku była w stanie immunosupresji, czyli obniżenia odporności. Nie ma pewności, czy mutacje obecne w organizmie kobiety zostały przekazane innym osobom.\nZOBACZ: Mutacja, wariant czy szczep koronawirusa? Ekspert wyjaśnia\nNosiciele wirusa HIV są 2,75 razy bardziej narażeni na śmierć w przypadku zakażenia koronawirusem, niż osoby bez chorób współistniejących, ze względu na problem z odpornością.\nMimo to wpływ HIV na śmiertelność okazał się mniejszy, niż oczekiwano i znacznie mniejszy niż w przypadku innych chorób współistniejących, takich jak cukrzyca, chociaż był wyższy niż w przypadku gruźlicy - wykazała analiza danych przeprowadzona w ubiegłym roku przez resort zdrowia Prowincji Przylądkowej Zachodniej w RPA.


Czy HTC Sensation posiada OTG? (USB Host) - strona 3 - Pomoc techniczna - Forum Android.com.pl\njusuuu, madtrexx czytaj co wyżej piszą, przecież wszyscy wiemy, że możliwości techniczne są tylko woli ze strony HTC brak. Ponieważ szykują sporo nowych modeli to nie chcą zajmować się starymi tylko nakłonić do kupna nowego, który pierze, sprząta, krawaty wiąże i usuwa ciąże.\nWsparcia dla hosta usb (tudzież OTG) na płycie głównej, tak jak dziesiątkom innych urządzeń.\nOTG będzie na 100%. Pod warunkiem że będziesz ze sobą nosił aktywny HUB USB tak jak to było od czasów bodajże TouchPro, przez HD2, Nexusa z DesireHD włącznie.\nCzy OTG jest już możliwe dla HTC Sensation? (a jak nie to aplikacja znajdująca sie w AM USB Mass Storage Watcher OTG mogłaby to umożliwić?)\nCzy da rade połączyć w jakikolwiek sposób HTC do External HDD?\nMam na myśli coś o takim schemacie: HTC Sensation----->OTG----->External HDD 320GB lub HTC Sensation----->External HDD 320GB\nJako iż jeszcze nie mam Sensation i nie wiem jaką ma wtyczkę (a nie orientuje się w nazwie microUSB (5 stykowy)itp.) To czy dałoby rade połączyć dysk( który ma taką samą wejściówke na kabel jak np. MP3) kablem który ma takie same wejściówki? (takie wejściówki ma praktycznie każda MP3/PSP/MP4 itp. taką mam na myśli)\nNie ma OTG. Program podany nie jest kompatybilny z Sensation. Co do dysku wątpliwe.\nJedyne co trzeba zrobić to kernel w xperi Arc tez nie było w 2.3.3 a w 2.3.4 juz dostała pełne OTG wiec jak się chce to się i da ja już mam andka 4.0.1 i dalej chyba nie ma\nMam pytanko czy może ktoś sprawdzał czy na tym romie ics sensation widzi pendriva po podłączeniu, to się chyba nazywa usb host?\nOficjalny ICS wypuszczony, a OTG brak, właśnie sprawdziłem.\nCzy ktoś orientuje się, czy coś nowego w sprawie OTG w Sensation jest ?\nBardzo by się przydała taka funkcja...\nWg mnie sprawa zamknięta. Skoro nie ma na czym bazować (HTC się do tego nie kwapi) to na XDA nic nie wyczarują. OTG nie ma i nie będzie.\nI po tym optymistycznym akcencie kolegi Mada, nie pozostaje już nic innego jak:\nJeśli coś się zmieni - chętnie otworzę.\nWłaśnie zauważyłem na XDA topic o OTG dla naszych sensacji\nUSB OTG - xda-developers\nWreszcie się coś ruszyło\nPrzejrzałem forum i chyba nikt o tym nie pisał.


Berberska gościnność cz. 1 – Gdzieś Daleko\n– Słabo mi. Gorąco tu. – mówi Blondynka.\n– Zdejmij bluzę i się połóż.\nNic nie zwiastowało jeszcze nadchodzącego kilkugodzinnego koszmaru. Autobusy Supratours mają to do siebie, że reprezentują dość wysoki poziom i standard wyposażenia. Klimatyzowane, z rozkładanymi siedzeniami. Niestety tym samym nie ma możliwości otwarcia okien, a z uwagi na fakt, iż jest wieczór kierowca postanowił podkręcić nieco ogrzewanie i wewnątrz robi się dość ciepło. To jednak nie warunki temperaturowe, a zdecydowanie stan psychiczny po mającej chwilę wcześniej sytuacji na dworcu stał się przyczyną horroru. Jedni mają słabszą psychikę, inni mocniejszą i potrafią się dość szybko odnaleźć w ciężkiej sytuacji. Mimo iż w nową kulturę wchodziliśmy dość łagodnie, zaczynając od części kraju bardziej europejskiej, zagłębiając się coraz bardziej w jego orientalną naturę, Maghreb w oryginalnym wydaniu, w całej swojej krasie zdecydowanie przerósł Blondynkę.\n– Zapytaj kierowcę, czy mógłby się zatrzymać na najbliższej stacji. Muszę wyjść na zewnątrz.\nKierowca okazuje się wyrozumiały i nie robi żadnych problemów, zatrzymując się kilka minut później na pobliskiej stacji paliwowej. Kilka minut na świeżym powietrzu i ruszamy w dalszą drogę, a ja powoli spoglądam na mapę i przeglądam strony hotelowe, szukając noclegów w miejscach kolejnych przystanków. Zaczynam coraz mocniej powątpiewać czy Blondynka jest w stanie przetrwać w takim stanie całonocną podróż. Kilkadziesiąt minut później sytuacja się powtarza. Zmieniamy usytuowanie, rozkładając się na tylnych fotelach. Kolejny przystanek, tym razem planowany, kolejne wyjście na świeże powietrze.\n– Wszystko w porządku? Czy może w czymś pomóc? – podchodzi życzliwy mężczyzna.\nPrzed wyruszeniem w dalszą drogę na tył autobusu przychodzi zatroskany kierowca i pyta czy się polepszyło. Jest święcie przekonany, iż cała sytuacja spowodowana jest tym z czym zmaga się większość przybywających do Afryki Europejczyków. Niestety tym razem jest zupełnie inaczej, ale nie wdaje się w wyjaśnianie i przedstawianie szczegółów naszemu kierowcy. Miło z jego strony, że wyraził zainteresowanie swoim pasażerem. Świadczy to w pewnym stopniu o jego profesjonalizmie, a także o ludzkim pierwiastku, którego często niestety tutaj brak.\nKolejne metry przemierzanej drogi mijają jak kilometry, a kolejne minuty upływają jak godziny. Najgorsza w owych sytuacjach jest bezradność. Jedziemy w stronę algierskiej granicy, do odciętej od świata wioski, gdzie żyje trzystu mieszkańców. Zarówno tam jak i na trasie wiodącej przez góry nie ma nikogo kto mógłby nam pomóc jeśli stan zdrowotny uległby jeszcze większemu pogorszeniu. Nie ma do kogo się zwrócić. Jedyne co pozostało to spróbować się maksymalnie uspokoić, wyciszyć, opanować stres i nerwy i liczyć na poprawę. To jedna z najdłuższych nocy w moim życiu. Co chwila niecierpliwie spoglądam na nawigację z nadzieją, że kropka wskazująca naszą pozycję na mapie będzie coraz szybciej przemieszczać się do przodu. Byle do kolejnego przystanku, byle do kolejnego większego miasta, gdzie będzie znajdował się jakiś szpital i baza hotelowa. I tak mijają kolejne godziny bez zmrużenia oka. Blondynka chwilami sprawia wrażenie jakby przysypiała. Ale czy tak faktycznie jest nie wiem, gdyż nie chcę jej drażnić. Połowa trasy za nami. Wskazówka zegarka zaczyna zbliżać się coraz bardziej do godziny naszego planowego przybycia do celu. Problem w tym, iż tak naprawdę nie wiemy do kogo się zwrócić. Do mającego na nas czekać Mohameda nie dodzwonimy się, gdyż nasz telefon został zablokowany. Dzień wcześniej obiecał nas odebrać z dworca, gdyż wie o której godzinie przyjeżdżają autobusy na stację. Ustaliliśmy hasło dzięki któremu będziemy się mogli rozpoznać po przyjeździe na miejsce. Arfud, Ar-Risani to już końcowe kilometry. Za chwilę będziemy na miejscu. Teraz tylko pozostaje mieć nadzieję na znalezienie Mohameda. Autobus zatrzymuje się na stacji.\n– Hassilabied. – informuje kierowca, opuszcza pojazd i wyciąga bagaże.\nDo autokaru wchodzi mężczyzna ubrany w zwisający do samej ziemi szary strój z ozdobnym zameczkiem i kapturem i kilkakrotnie wypowiada ustalone hasło.\nDzięki Bogu. To Mohamed. Koszmar dobiegł końca. Co prawda jesteśmy w odciętej od świata wiosce gdzieś pośród wysokich wydm i niekończących się piasków największej pustyni świata, ale to jak się później okaże chyba jedno z najwspanialszych miejsc na ziemi. To miasteczko, gdzie można się całkowicie wyłączyć, oddać przemyśleniom, rozkoszować się naturą podziwiać jej piękno. To miejsce jest ukojeniem dla duszy.\n– Chodźcie ze mną. Zabiorę was do pokoju, gdzie odpoczniecie. Jak minęła podróż? – pyta Mohamed.\nStreszczam krótko wydarzenia z ostatnich godzin, przechodząc na francuski, by nie drażnić Blondynki i nie wywoływać złych wspomnień. Mohamed zapewnia, że tu nic takiego nie będzie miało miejsca i będziemy mogli w pełni wypocząć.\n– Mieszkam w tym domu ze swoją rodziną, ale tam dalej mam jeszcze jedno mieszkanie dla moich gości. – wskazuje palcem.\nJesteśmy wykończeni i podążamy za naszym gospodarzem jak zbłąkane owieczki na pastwisku drepczące za swoim pasterzem. Wchodzimy do mieszkania przez niebieskie, metalowe drzwi wykończone dookoła ceglastym zdobieniem, spodziewając się jednej wielkiej sali z całą rzeszą turystów. Nic z tych rzeczy. Po otwarciu drzwi naszym oczom ukazuje się ogromny korytarz z wiszącymi na ścianach ozdobami. Po środku stoi stolik i kilka kanap. Na lewo odchodzi kolejny długi korytarz. Nikogo nie zastajemy. Pewnie wszyscy jeszcze śpią, gdyż na zegarach nie wybiła jeszcze godzina szósta. Mohamed otwiera pierwsze drzwi po prawej i wręcz nam klucz od pokoju. Rozglądamy się dookoła. Dwa łóżka, dwie szafki, duże okno z zasłonami, na parapecie nawiany pustynny piasek.\n– Weźcie sobie na spokojnie prysznic, wyśpijcie, a ja przyjdę o dziesiątej to porozmawiamy. Do zobaczenia później!\nNareszcie upragniony prysznic i sen, którego tak bardzo brakowało tej nocy. W takich momentach jak ten człowiek tak naprawdę w pełni doceni dogodności, którymi nie zawraca sobie głowy na co dzień, gdy są po prostu dostępne. Są częścią każdego dnia powszedniego. Prysznic, łóżko, tak mocno wyczekiwany i utęskniony brak wiszącej w powietrzu wilgoci i przede wszystkim spokój ducha to proste elementy składowe, ale gdy zabraknie któregoś z nich, albo gdy zabraknie ich wszystkich naraz, wtedy doceniamy je ze zdwojoną siłą.\nBudzę się i spoglądam na zegarek. Zbliża się dziesiąta. Może nie do końca się wyspałem, bo przecież nie da się nadrobić nieprzespanej nocy w przeciągu jednego poranka. Chyba każdy wie jak czuje się człowiek po zarwanej nocy. Co prawda nie zdarza mi się to zbyt często, może kilka razy do roku, ale w konsekwencji całodniowe snucie się z kąta w kąt nie należy do niczego przyjemnego. Wygrzebuję się powoli ze śpiwora. Na półkach leży kilka starannie złożonych koców, ale popadłem już w pewien rodzaj fobii nakazujący sypiać mi w obcych łóżkach w śpiworze. Może to przesadne, ale czuję się w ten sposób dużo bardziej komfortowo.\nRozglądam się po pokoju, wypatruje co się dzieje za oknem. Słońce już wstało, ale na zewnątrz panuje głucha cisza. Tak właśnie głucha, ale nie niepokojąca, a uspokajająca. Spotykam się z tym zjawiskiem po raz pierwszy, ale jeśli kiedykolwiek wcześniej miało ono miejsce, musiałoby być tak dawno, iż nie jestem w stanie go odnaleźć w pamięci. To coś niezwykłego. Często z Blondynką snując opowieści o idyllicznych krainach pełnych spokoju uciekamy do tolkienowskiego świata. W Hassilabied brakuje co prawda zieleni i uprawnych pól mieniących się niezliczoną liczbą soczystych barw zastąpionych raczej przez nieskończoną ilość ziaren piasku, to jednak w tym momencie to właśnie ta wioska jest dla mnie tolkienowską krainą szczęścia. Tu nie ma przejeżdżających pociągów, trąbiącej rzeszy rożnej maści pojazdów, mknących po torach tramwajów, wiszących w powietrzu samolotów, wrzeszczących dzieci, biznesmenów z teczkami i telefonami przy uchu, rowerzystów mknących po chodnikach, policjantów stojących na przejściach dla pieszych. Tu nie ma nawet ozdabiającego ciszę śpiewu ptaków. Cisza, obezwładniająca cisza. Jak trafne wydaje się być powiedzenie o mowie będącej srebrem i milczeniem będącym złotem. Trudno mi pojąć jak pięknym zjawiskiem może być cisza. Takich miejsc na ziemi jest coraz mniej, ale Hassilabied niewątpliwie nadal do nich należy.\n– Dzień dobry. Wypoczęci? – wita nas uradowany Mohamed.\n– Tak. Nareszcie udało się zrelaksować. – odpowiadam.\n– Chodźcie. Pokażę Wam taras. – prowadzi nas na dach budynku. – Widzicie. Tam na wprost jest oaza. O godzinie trzynastej każdego dnia chodzę tam po wodę. Przez godzinę możemy ją wypompowywać. Jeśli pójdziecie od lewej strony, wejdziecie w oazę i będziecie podążać do końca prosto, skręcicie w prawo, spotkacie mnie na mojej działce. Na pustynię pojedziemy około szesnastej jeśli mielibyście ochotę. Na końcu ulicy znajduje się bardzo dobra restauracja.\nRozglądając się z dachu po okolicy, widać w zasadzie całą wioskę zamieszkaną przez trzystu ludzi. Dookoła nie ma nic. Na wprost wrota Sahary poprzedzone zieloną oazą, przed którą tupta kilka leniwych wielbłądów. Po drugiej stronie niekończące się pustkowie. Wioska przypomina zabudowaną ruinę. Najwyższymi elementami są wystające gdzieniegdzie słupy elektryczne i minaret świątyni. Zabudowa jest bardzo niska. Domy o ile w ogóle zostały wykończone są parterowe. Na większość dachów można swobodnie wejść. Dach okala murek na wysokość dwóch pustaków również nie wszędzie wykończonych. Czasami w tak niskim murku przytrafi się jakaś dziura. Gdzieniegdzie wystają druty konstrukcji. Kolorystyka jest monotonna. Budynki przyjęły barwy piaskowe. Gdy przyjrzymy się ścianą wydają się być mieszaniną gliny i słomy. Na każdym domu wisi satelita. Drogi są w miarę szerokie, ale nie są to drogi w naszym rozumieniu. To raczej bezdroża. Nie ma tu asfaltu. Wszędzie przewalają się tony piachu. Niektóre z budynków jak chociażby szkoła posiadają coś na wzór patio. Jego powierzchnię wyznacza mur o takiej samej wysokości jak ten tworzący część z pomieszczeniami. Hassilabied oboje nazywamy przekornie małym Bagdadem. Przekornie bo to miejsce jest totalnym przeciwieństwem irackiej stolicy. Jest ostoją spokoju. Niska zabudowa piaskowych budowli przywołuje mi jeszcze czasy wojennych gier komputerowych, a Bagdad nie od dziś jest pewnym symbolem współczesnej wojny.\nWidok z „tarasu”\nJak już wspomniałem w wiosce znajduje się jedna szkoła podstawowa. Jeśli ktoś chce uczęszczać do szkoły średniej musi udać się trzydzieści kilometrów dalej. Życie płynie tu własnym rytmem, bardzo spokojnie. Nikt się nie spieszy. Ludzie mają zupełnie inne potrzeby niż te znane z naszej nowoczesnej Europy. Nikt nie spieszy do wielkiej metropolii co rano pociągiem, metrem, taksówką czy własnym samochodem. Nikt nie goni za karierą i zwiększaniem stanu konta. Ludzie żyją tu w dużym stopniu z turystyki polegającej na wzajemnej wymianie usług. Jedni mają obozowiska wybudowane na pustyni, gdzie nocują przybywających turystów. Inni wynajmują quady żądnym wrażeń. Jeszcze inni są przewodnikami. Jest też grupa Berberów posiadających wielbłądy. W ten sposób mogą dowozić turystów do obozów swoich kolegów, zapewniając im w ten sposób dochód. Życie w wiosce położonej jakby na końcu świata tworzy pewien zamknięty krąg. Każdy jest potrzebny każdemu. Każdy posiada coś czego drugi potrzebuje i na odwrót. To taka reakcja łańcuchowa.\nUdajemy się do restauracji poleconej przez Mohameda. To niezwykłe miejsce. Charakterystyka zabudowy jest dokładnie taka sama jak domów. Niska z tarasem u góry osłoniętym słomianym dachem. Wewnątrz nie różni się za bardzo od tradycyjnych lokali, ale na zewnątrz patio znajduje się basen wypełniony błękitną wodą, za którym pod dachem stoi kilka metalowych stolików otoczonych krzesłami. Przy lewej ścianie można się położyć na jednym z czterech równo ustawionych jeden przy drugim leżaków. Zdobienie ścian wygląda jakby budynek był częścią baśni. Proste urzekające niebiesko-biało-czarne wzory okien tworzące coś na wzór witraży wypełniają jakby białą, kraciastą ramkę. Nad nimi przyczepione wiklinowe kosze. Na prawo od drzwi kilka drewnianych rękodzieł i kilka wyrzeźbionych waz. Na narożniku wieżyczka w kolorze żółtym na wzór kasby. I znowu cisza. Ta urzekająca, niezwykła cisza. Blondynka chyba powoli dochodzi do siebie. Idziemy jeszcze kupić zapasy wody. O dziwo jak na razie na pustyni woda okazuje się być najtańszą w całym kraju.\nRuszamy w kierunku oazy. Gdzieniegdzie widać studnie. Idąc zgodnie z wskazówkami udzielonymi przez naszego gospodarza, skręcamy w prawo. Przez całą jej długość wykopano coś na styl rynienki, w której płynie woda. Po prawej stronie znajdują się jakby ogródki działkowe. Gdzieniegdzie jakaś starsza kobieta pochłonięta pracą. Na końcu oazy przy studni zauważamy Mohameda. Jest bardzo zajęty. Nie chcemy mu tym samym przeszkadzać.\nWracamy do mieszkania i spotykamy dwójkę nowo przybyłych podróżników. Moją uwagę przyciągają przede wszystkim ich rowery. Zawsze podziwiam ludzi podróżujących na rowerach. Co prawda sam jeszcze tego nie robiłem, ale cały czas się do tego przymierzam. To najlepszy z możliwych środków lokomocji pozwalający poznać dogłębnie każde z wybranych na trasie miejsc. Rowerem dojedziemy w każdy zakątek. Dla rowerów nie wyznacza się zakazów jak dla samochodów. Nie mkniemy przed siebie z zawrotną prędkością. Mamy lepszy kontakt z naturą, z ludźmi z otaczających nas światem. Rowerzysta zawsze wzbudza większą ciekawość tubylca niż anonimowo przejeżdżający przez wioskę autobus wypakowany pięćdziesiątką ludzi, czy też przelatujący jak torpeda samochód. Rowerzysta wydaje się być bardziej otwarty na świat. Nie ogranicza się do spędzania nocy w hotelach. Zazwyczaj ma ze sobą namiot. Nie stroni od spontaniczności. Cóż, może następnym razem uda się pójść w ślady Miriam i Andiego, bo tak właśnie mają na imię nowo poznani znajomi z Nowej Zelandii. Tak, przybyli do Afryki z końca świata, bo czy można przyjechać z dalszego zakątka? Na upartego można by tu wspomnieć o Samoa czy kilku innych maluteńkich wysepkach, ale przybyć do Afryki z Nowej Zelandii na rowerach to nie lada wyczyn. To w zasadzie początek ich podróży. Z Afryki przeniosą się na pół roku do Europy, odwiedzając kolejno Holandię, Niemcy, Szwajcarię, Włochy, Chorwację, Grecję i kierując się w stronę Turcji. Odważne przedsięwzięcie godne podziwu i godne naśladowania. To z pewnością będzie niezapomniana podróż i niezwykłe przeżycie. W pewnym momencie otwierają się drzwi frontowe i do mieszkania wchodzi Mohamed.\n– Za godzinę wyruszamy. Jak się czujesz? Poprawiło się? Pojedziecie z nami czy zostajecie? – pyta nasz gospodarz.\n– Pojedziemy. – odpowiada Blondynka.\n– Mam jeszcze jedno pytanie. – wtrącam. Otóż jutro chcielibyśmy się wydostać w stronę Todra. Autobus odjeżdża o ósmej rano z Merzougi. O której jest planowany powrót do domu?\n– Coś pomiędzy dziewiątą a dziesiątą. Ale nie ma problemu. Jeśli chcecie możecie zostać kolejny dzień. A jeśli musicie jechać dalej to jedzie jeszcze autobus o godzinie piętnastej z miejscowości oddalonej o kilkadziesiąt kilometrów stąd. Trzeba by wziąć grand taxi i tam złapać autobus. Ale jest tutaj jeszcze dwóch Austriaków. Co prawda teraz siedzą na pustyni, ale spotkacie ich w obozie. Oni jutro wyjeżdżają na południe, gdyż mają już zarezerwowany nocleg w hotelu, a mają wynajęte auto, także możecie się z nimi dogadać. Powinni was zabrać. Wyrzucą was po drodze.\nMohamed udowadnia swoją niezwykłą bezinteresowność i troskę. Do tej pory to człowiek, od którego najmocniej bije dobro i chęć niesienia pomocy. Jego życzliwość jest niezmierna. Tak naprawdę Mohamed nie ma żadnych profitów z naszego pobytu. Wziął nas pod swój dach całkowicie bezinteresownie. Może weźmiemy u niego wycieczkę, a może nie. Pewności żadnej nie miał. Oczywiście przyjechaliśmy tu w celu wybrania się na pustynię, ale Mohamed na nic nie naciskał. Pomógł nam dojść do siebie po niemiłych przeżyciach mających miejsce kilkanaście godzin wcześniej.\nMaghreb oczami mężczyzny cz. 2


Pandemiczny Omikron rozprzestrzenia się - wGospodarce.pl\nWiele państw wstrzymało loty bądź zdecydowało się na wprowadzenie surowych ograniczeń przy podróżach z krajów Afryki południowej. Na zdjęiu port lotniczy w Monachium (NIemcy) / autor: PAP/EPA/PHILIPP GUELLAND\nOpublikowano: 28 listopada 2021, 08:32\nNowy wariant koronawirusa o nazwie Omikron rozprzestrzenia się w Europie - wynika z doniesień służb sanitarnych w poszczególnych krajach. Rządy wprowadzają kolejne ograniczenia w podróżach z krajów południowej Afryki, mimo iż Światowa Organizacja Zdrowia na razie odradza zamykanie granic.\nBelgia była pierwszym europejskim krajem, w którym wykryto zakażenie Omikronem. W sobotę kolejne dwa przypadki zdiagnozowano w Wielkiej Brytanii i jeden we Włoszech, a duże prawdopodobieństwo obecności tego wariantu zgłoszono w Niemczech, Holandii, Czechach i Danii.\nW związku z tą sytuacją rząd Wielkiej Brytanii ogłosił nowe restrykcje, mające spowolnić rozprzestrzenianie się wariantu Omikron. To obowiązek wykonania testu PCR przez podróżnych przyjeżdżających do kraju i nakaz izolacji do czasu uzyskania wyniku.\nTakże Szwajcaria rozszerzyła wymagania dotyczące kwarantanny dla podróżnych przybywających z Wielkiej Brytanii, Czech, Holandii, Egiptu i Malawi. Teraz podróżni z tych krajów będą musieli przedstawić negatywny test na Covid-19 i poddać się kwarantannie przez dziesięć dni.\nWe Francji zdecydowano, że każda osoba, która miała kontakt z potwierdzonym lub potencjalnym przypadkiem zakażenia nowym wariantem koronawirusa, będzie musiała poddać się kwarantannie, nawet jeśli jest zaszczepiona przeciw Covid-19.\nZ kolei minister zdrowia Niemiec Jens Spahn nie wykluczył wprowadzenia w kraju długotrwałych ograniczeń dla osób niezaszczepionych przeciw Covid-19.\nSzef Instytutu im. Roberta Kocha (RKI) Lothar Wieler podkreślił, że jeśli odpowiednio duża część populacji nie będzie zaszczepiona przeciw Covid-19, to powszechny obowiązek szczepień „stanie się opcją, nad którą trzeba będzie pomyśleć”.\nW USA główny doradca medyczny Białego Domu Anthony Fauci powiedział, że nowy wariant koronawirusa Omikron prawdopodobnie jest już obecny w Stanach Zjednoczonych. Dodał, że ”w obliczu wysokiej zdolności rozprzestrzeniania się wariantu, prędzej czy później rozejdzie się on po całym świecie„.\nJednocześnie Waszyngton pochwalił „rząd RPA za transparentność w dzieleniu się informacjami o nowym wariancie, co powinno być wzorem dla całego świata„. Departament Stanu USA poinformował, że w rozmowie telefonicznej między szefem amerykańskiej dyplomacji Antony Blinkenem a jego południowoafrykańskim odpowiednikiem Naledi Pandorem „sekretarz stanu pochwalił południowoafrykańskich naukowców za szybką identyfikację wariantu Omikron”.\n»» O nowej odmianie koronawirusa więcej czytaj tutaj:\nOmikron groźny? „Obawy są wyolbrzymione”\nNowy wariant został wykryty także w Izraelu - u pacjenta, który wrócił z Malawi. W związku z tym izraelskie służby sanitarne rozpoczęły monitorowanie 800 podróżnych, którzy niedawno wrócili z krajów południowej Afryki, a rząd zdecydował o zamknięciu od niedzieli wieczorem na 14 dni granic dla cudzoziemców.\nPodejrzenie zakażenia Omikronem zgłoszono także w Australii, gdzie dwie osoby, które przybyły z południowej Afryki, miały pozytywny wynik testu na koronawirusa.\nJuż wcześniej wiele państw wstrzymało loty bądź zdecydowało się na wprowadzenie surowych ograniczeń przy podróżach z krajów Afryki południowej - tak zrobiły USA, Niemcy, Włochy, Holandia, Japonia, Czechy, Tajlandia, Korea Płd., Kanada, Arabia Saudyjska, Katar, Oman, Brazylia, Egipt.\nWe Włoszech po raz pierwszy sfotografowano nowy wariant koronawirusa. Jak wyjaśnili badacze, Omikron ma znacznie więcej mutacji niż Delta, która już była bardzo zmutowana. W przypadku nowego wariantu mutacje te są skoncentrowane w strefie, która wchodzi w interakcję z komórką ludzką.\nNaukowcy wyjaśnili, że znaczne różnice w obrazie wirusa nie oznaczają automatycznie, że wariant jest bardziej niebezpieczny, ale to, że jeszcze bardziej dostosował się do organizmu człowieka.\nWedług oficjalnych danych w Afryce mniej niż 6 proc. ludzi zostało w pełni zaszczepionych przeciwko Covid-19, a miliony pracowników służby zdrowia i osób szczególnie narażonych na zachorowanie nie otrzymały jeszcze pojedynczej dawki szczepionki.\nNiemcy. W kilka dni Omikron ma całkowicie wyprzeć Deltę\nMinister zdrowia Niemiec Karl Lauterbach i szef Instytutu im. Roberta Kocha Lothar Wieler ostrzegali podczas piątkowej konferencji prasowej w Berlinie przed wariantem koronawirusa Omikron, który w ciągu kilku dni może całkowicie wyprzeć w RFN wariant Delta\nNiemcy: Fali zakażeń Omikronem nie da się już zapobiec\nMinister zdrowia Niemiec Karl Lauterbach powiedział w środę, że fala zakażeń wariantem Delta koronawirusa jest w kraju powoli opanowywana, ale trzeba założyć, że fali infekcji Omikronem "nie da się już zapobiec"\nSzef RKI: Wariant Omikron spowoduje piątą falę pandemii\nZdaniem RKI liczba nowych zakażeń nie spada wystarczająco mocno i szybko w obliczu dużego obciążenia oddziałów intensywnej terapii i nadchodzącej fali zakażeń Omikronem\nRopa gwałtownie tanieje! Omikron budzi coraz większy strach\nRopa na giełdzie w Nowym Jorku tanieje o ponad 3 proc. na fali obaw o popyt na paliwa w związku z szybko rozprzestrzeniającym się wariantem koronawirusa - Omikronem - od USA po kraje Europy, a władze państw starają się zapanować nad pogarszającą się sytuacją zdrowotną - informują maklerzy\nDr Fauci alarmuje: To najbardziej prawdopodobny scenariusz!\nGłówny doradca Białego Domu ds. medycznych Anthony Fauci powiedział w niedzielę w wywiadzie dla CNN, że pomimo danych sugerujących, iż wariant koronawirusa Omikron jest łagodniejszy niż poprzednie, to może być jednak więcej hospitalizacji wskutek Covid-19, ponieważ rośnie liczba infekcji\nOmikron szaleje w Czechach! To już ponad połowa zakażeń\nWedług danych SZU granicę 50 proc. przekroczono w sobotę 8 stycznia br.\nUSA: Biały Dom zniesie zakaz podróży z Afryki\nOd 31 grudnia przestaną obowiązywać ograniczenia w podróżach z ośmiu państw południowej Afryki do USA, wprowadzone pod koniec listopada w związku z obawami o rozprzestrzenianie się wariantu Omikron koronawirusa - ogłosił w piątek Biały Dom\nNowy wariant koronawirusa Omikron prawdopodobnie nie będzie odporny na obecne na rynku szczepionki, a obawy z nim związane są obecnie wyolbrzymiane - ocenił cytowany w sobotę przez BBC mikrobiolog prof. Calum Semple\nEkspert: Omikron jest szybszy od poprzednich odmian koronawirusa, ale nie wiemy, czy wywołuje ciężką chorobę


Wizyty dziś: 0\nWizyty w tym roku 5595\nWizyty od 1.1.2010: 210011\n18. edycja Międzyzdrojskich\nCzwartków Organowych –\nna Królewskim Wzniesieniu,\nzwanym teraz Piastowskim Wzgórzem,\nw znakomitej akustyce kościoła,\ndostosowanej do królewskiego ucha,\nbudowli napełnianej od 1862 r.\noddanej w opiekę od początku\nśw. Piotrowi Apostołowi,\na teraz mającego pieczę nad Miastem\nz 70-letnimi prawami polskich Międzyzdrojów –\ndzisiaj i we wszystkie sierpniowe czwartki 2017 roku\nmoże stawać się historią, której już nie da się pominąć, albo (Nie daj Boże!) wykreślić.\nZaczęły się te międzyzdrojskie „Przygody z Muzyką”, podobnie jak historie przy stworzeniu świata, od mężczyzny (rozkochanego w muzyce medyka ze Szczecina Leszka Podzierskiego) przy pomocy kobiety (organistki z katolickiej parafii w Kijowie – Olgi Dmytrenko).\nDojrzałość maturalną tego Festiwalu według programu ułożonego przez panią profesor Małgorzatę Klorek, podczas trwania „Misji u stóp Krzyża”, poprowadzi pięknym słowem (jak zawsze), piękna (jak zawsze) pani Redaktor znakomitego Polskiego Radia (jak zawsze), w „szałowej” kreacji (jak zawsze), pani Maja Piórska\nMówi się, iż to ewenement (jak zawsze), kiedy kobieta ze znawstwem mówi dobrze o innej kobiecie (jak zawsze): tym razem znakomitej (jak zawsze) Ursuli Grahm.\nUcztę (jak zawsze) osiemnastych międzyzdrojskich wieczorów organowych zacząć czas! Smacznego!\n(ks. Marian Jan Wittlieb)\nDzień Kresowego Żołnierza AK w Międzyzdrojach\nW dniu 4 października br., w liturgiczne wspomnienie św. Franciszka - Biedaczyny z miasta modlitwy Kościołów o pokój - Asyżu, uroczystą koncelebrowaną Mszą św. w międzyzdrojskim kościele pw. św. Piotra Apostoła rozpoczął się I Dzień Kresowego Żołnierza AK. Jest on następstwem 35 zjazdów żołnierzy AK, w tym 25 zorganizowanych w Międzyzdrojach.\nCelebrans ks. prałat dr Marian Jan Wittlieb franciszkańskim zawołaniem pozdrowił przybyłych żołnierzy i wiernych: „Pokój i Dobro Żołnierze!” I dalej parafrazując słowa pieśni „Barka” mówił: Pan kiedyś stanął nad brzegiem” wolności, szukając ludzi „gotowych pójść za Nim”; ludzi, których „do wolności wyswobodził Chrystus” i Was znalazł! Kaznodzieja odnosząc się dalej w swoich rozważaniach do „papieskiej pieśni” i dodając otuchy i nadziei obecnym: „Jestem ubogim człowiekiem” – mówiłeś Jego słowa z Kazania na Górze, kiedy prawił o Twojej, Żołnierzu, godności i oduczałeś się tęsknić za Gwiazdą ze Wschodu, która się zdewaluowała, ta, za którą wcześniej szli Mędrcy, niosąc Bliźniemu bliźnich dary nie złupione na bliźnim swoim.\nI oto: wody nie są już granicą, lecz przypomnieniem o bezkresnej z Bogiem wolności, ku której wypływamy już razem. Już nie w ukryciu stoczniowego doku, jak w zakrystii, ale wypatrujący ojczyźnianych ochrzczonych horyzontów na skraju nieba, które zagarniamy „siecią słów Bożych prawdą”. Ufa(j)my Słowu Życia, Żołnierzu! Ku chwale Ojczyzny, bo Jej i w Niej jest Bóg i Honor!”\nPo Eucharystii, licznie zebrani wierni i młodzież ze szkół, wyszli, aby przy pomniku trzech wileńskich krzyży uroczyście złożyć biało-czerwone wiązanki kwiatów. Następnym punktem programu była uroczysta gala w Międzynarodowym Domu Kultury, prowadzona przez przedstawicieli IPN z Oddziału Szczecińskiego.\nSzczególnym akcentem gali było nadanie przez Radę Miejską tytułu „Zasłużony dla Międzyzdrojów” Światowemu Związkowi Żołnierzy Armii Krajowej Okręg Szczecin oraz wykład dr Magdaleny Semczyszyn pt. Kresowy życiorys mjr Danuty Szyksznian, która jest także honorową obywatelką Międzyzdrojów.\nByła to doniosła uroczystość, która zgodnie z wolą żyjących jeszcze nielicznych już żołnierzy AK i ich rodzin, zainaugurowała nową formę spotkań jako dnia pamięci w naszym mieście.\nMiędzyzdrojanie i ich Goście u stóp krzyża\nOd 31 lipca do 4 sierpnia br. w kościele pw. św. Piotra Apostoła w Międzyzdrojach przeżywano w wyjątkowy sposób duchowy czas skupienia, bowiem na Misje u stóp Krzyża składają się medytacje, zamyślenia i czuwania zarówno całych parafii, jak również osób indywidualnych, trwających u stóp Krzyża – pomniejszonej kopii najstarszego zachowanego na Pomorzu Zachodnim misyjnego krzyża Ottonowego datowanego na XIII wiek z konkatedry w Kamieniu Pomorskim (oryginał znajduje się nadal w Muzeum Narodowym w Szczecinie). Wraz z symbolem Męki Pańskiej przywieziono relikwie Drzewca Świętego przechowywane w Sanktuarium Pana Jezusa Ukrzyżowanego i Matki Boskiej Bolesnej w kamieńskiej Kaplicy Brzozdowieckiej. Sanktuarium to formalnie zatwierdził w 2010 roku ks. abp prof. Andrzej Dzięga.\nŚwięte Drzewo Męki naszego Zbawiciela adorowali licznie zgromadzeni parafianie i wczasowicze, którzy wzmacniając wiarę odkrywali na nowo wartość krzyża w życiu. Posługę sakramentalną i kaznodziejską w tym czasie pełnili: międzyzdrojski proboszcz ks. prałat dr Marian Jan Wittlieb, wikariusz ks. Tomasz Tylutki i zaproszeni: emerytowany ks. Józef Korczyński i ks. prof. Adam Podolski z Rzeszowa. Czas misji przypadł w roku wyjątkowego dziękczynienia za 70 lat powojennych polskich praw miejskich Międzyzdrojów i ustanowienia specjalną uchwałą przez Radę Miejską św. Piotra Apostoła duchowym Patronem Miasta.\nNa zakończenie nadmorskich misji przyjechał ks. prał. dr Zbigniew Wyka, były proboszcz w Kamieniu Pomorskim i inicjator tych spotkań misyjnych na Pomorzu Zachodnim, który poprowadził święte relikwie i krzyż do sąsiadującej z Międzyzdrojami parafii Lubin-Wapnica, gdzie na nie wyczekiwali już wierni z proboszczem ks. kanonikiem Waldemarem Michałowskim. Kolejne zamyślenia przy krzyżu w pasie nadmorskim już za dwa lata.\nMaryjnym szlakiem świętych…\nMiędzyzdrojska pielgrzymka na Jasną Górę\nPrzeżywając na Międzyzdrojskim Królewskim Wzniesieniu Rok Maryjny związany z 100 rocznicą objawień Matki Bożej Fatimskiej, w środę 20 września 2017 r. z błogosławieństwem ks. proboszcza prałata dra Mariana Jana Wittlieba wyruszyliśmy na pielgrzymkę autokarową „śladami Maryjnych świętych” pod hasłem: „Idźcie i głoście”, dołączając jak wiele parafii, do archidiecezjalnego, już 46 pielgrzymowania do Jasnogórskiej Matki Kościoła – Patronki Pomorza Zachodniego.\nPierwszym etapem pielgrzymowania była Góra św. Anny, gdzie w Eucharystii przez wstawiennictwo „matki Maryi i babci Jezusa” prosiliśmy za nasze rodziny w pokoleniach. Po modlitwie i zwiedzeniu sanktuarium św. Anny „Samotrzeciej” udaliśmy się do papieskiego miasta Wadowice, gdzie zobaczyliśmy nowoczesne muzeum – dom rodzinny Jana Pawła II. Byliśmy zachwyceni prowadzeniem pani przewodnik i pięknymi ekspozycjami ukazującymi życie Karola Wojtyły i pontyfikat Papieża Polaka, tego który zaufał do końca Maryi – Totus Tuus. Następnie nawiedzając wadowicką bazylikę, a w niej kaplicę chrzcielną, przy której chrzczony był „mały Karol” podziękowaliśmy za nasz sakrament chrztu i dziecięctwo Boże. Pielgrzymi dzień zakończyliśmy w Kalwarii Zebrzydowskiej apelem Maryjnym przy cudownym obrazie Matki Bożej Kalwaryjskiej.\nW kolejnym dniu pielgrzymowania udaliśmy się do Krakowa, aby nawiedzić Łagiewnickie Sanktuarium Miłosierdzia Bożego i Centrum Jana Pawła II na Białych Morzach. W papieskim ośrodku urzekły nas piękne biblijne mozaiki autorstwa znanego jezuity Marco Rupnika oraz cudowne malowidła pokazujące spotkania Jana Pawła II z Maryja w różnych sanktuariach świata. Mogliśmy także zobaczyć niezwykłą relikwię: przestrzeloną i zakrwawioną sutannę papieską z dnia zamachu 13 maja 1981.\nPo krakowskich sanktuariach, w strugach deszczu, udaliśmy się na nocleg w kierunku Zakopanego. W piątkowy poranek poszliśmy górskim szlakiem na Kalatówki, aby w dniu wspomnienia liturgicznego bł. siostry Bernardyny Marii Jabłońskiej – założycielki żeńskiego zakonu Albertynek - nawiedzić jej pustelnie i pustelnie św. brata Alberta. Na koniec pobytu w górach, pojechaliśmy do „Polskiej Fatimy” na Krzeptówki, aby w eucharystycznej modlitwie dziękować i zawierzyć Pani Fatimskiej nasze rodziny, parafię, miasto, które na 70-lecie polskich praw miejskich przyjęło duchową opiekę św. Piotra Apostoła. Tak wzmocnieni duchowo ruszyliśmy w kierunku Częstochowy. Po wieczornym posiłku i zakwaterowaniu przeszliśmy na Jasną Górę, aby wziąć udział w Apelu Jasnogórskim, który rozpoczął nasze modlitewne czuwanie. O północy uczestniczyliśmy w pontyfikalnej Mszy św., której przewodniczył ks. bp Henryk Wejman, który w homilii zachęcał, aby każdego dnia swoim życiem potwierdzać i przyjmować Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Co wytrwalsi zostali jeszcze na nocnym czuwaniu.\nPoranna droga krzyżowa, pod parasolkami, na Wałach Jasnogórskich wieńczyła pielgrzymkę. Po zakupieniu pamiątek i pożegnaniu się z Matką Bożą na prywatnej modlitwie ruszyliśmy w drogę powrotną. Zatrzymaliśmy się jeszcze w Kaliszu, by zawierzyć się opiece i wstawiennictwu św. Józefa.\nPo pielgrzymce, bogatej w pięknie, uduchowione przeżycia, umilonej modlitwą i śpiewem, dotarliśmy szczęśliwie „do domu”. Dziękując wszystkim uczestnikom i pielgrzymom, życzę dużo odwagi i błogosławieństwa, aby „iść i głosić” orędzie fatimskie i Dobrą Nowinę o zbawieniu. Maryja jest zawsze z nami i wskazuje nam drogę do swego Syna.\n„Wiatr od morza”\nHonorowy obywatel Międzyzdrojów Karol Borsuk, kompozytor wydanej niedawno na CD „Mszy Międzyzdrojskiej”, przedstawi 29 czerwca br. w kościele pw. św. Piotra Apostoła odpowiedź na znane sienkiewiczowskie pytanie, zadane teraz głosem międzyzdrojskiego proboszcza: „Quo vadis, Domine?”, w formie kantaty koncertowej. Zaprezentowana zostanie międzyzdrojanom i gościom kurortu na Królewskim Wzniesieniu przez solistów: sopran Joanna Petryka-Wawrowska i Piotr Wawrowski, baryton z Berlińskim Chórem Kameralnym i Orkiestrą pod batutą kompozytora. Świątynnym fortepianem zawładnie Natalia Nikołajewa. Po kilku wykonaniach w Berlinie przychodzi czas na polską premierę w jednej z najbardziej akustycznych świątyń Europy.\nRada Miasta i Gminy z równym entuzjazmem przygotowuje się na przyjęcie w tym samym dniu w sali Międzynarodowego Domu Kultury „Fantazji Międzyzdrojskiej” na altówkę (Joanna Filuś-Olenkiewicz), chór kameralny z Berlina i orkiestrę Filharmonii Koszalińskiej.\nKompozytorowi i dyrygentowi, wykształconemu skrzypkowi z niebanalnym życiorysem, Międzyzdroje kojarzą się z pełnym spokoju brzmieniem altówki, jednakże – jak wyznaje – „wiatr od morza” (zachwycał się nim Jan Paweł II podczas pobytu w Szczecinie przed trzydziestu laty) ożywia je często wirtuozerskimi akcentami „do międzyzdrojskiego poloneza”. A chociaż dedykacja jest skierowana do międzyzdrojan, to oni zawsze dzielą się swoimi dobrami z gośćmi, bowiem „dobro jest rozlewne”.\nMiędzyzdroje są bałtycką perłą w koronie nie tylko dla znanych międzynarodowych festiwali, ale i dla przemyślanych innych form muzycznych. Oto: Kantata koncertowa „Quo vadis, Domine?” (w świątyni godz. 13.00) i „Fantazja Międzyzdrojska” w MDK godz. 19.00)w czwartek 29 czerwca br.\nO zaplanowanie czasu na te spotkania prosi ks. Marian Jan Wittlieb, proboszcz w królewskich Międzyzdrojach.\nOjczyzna to Patria, a Patron jej służy (…) w sacrum i profanum wykazuje troskę: Święty Piotr Apostoł w Międzyzdrojach…\n(fragment z pieśni Piotrowej: słowa ks. Marian Jan Wittlieb, muzyka Jan Duda; ks. Anthony Umeh)\nObchody tegorocznego odpustu Piotrowego w Perle Bałtyku, jaką są Międzyzdroje, były połączone z modlitewnym dziękczynieniem za 70 lat powojennych Międzyzdrojów, oraz za oddanie Miasta w duchową opiekę św. Piotra Apostoła.\nW liturgiczny dzień wspomnienia Księcia Apostołów 29 czerwca br., a po raz pierwszy w dzień Patrona Miasta, podczas uroczystej koncelebrowanej Mszy św. przez kapłanów rocznika 1970 święceń, oraz przez liczą rzeszę wiernych, międzyzdrojski proboszcz ks. prałat dr Marian Jan Wittlieb, witając i wprowadzając w ducha modlitwy powiedział: Pozdrawiam Was w tej jedynej na Pomorzu Zachodnim świątnicy jego imienia, w świątyni nabrzmiałej muzyką; w kościele rozbrzmiewającym pięknem słów Boga-Poety dla wszystkich narodów i obejmowanych czułością ludzi unoszonych natchnieniami Ducha Świętego (…), modląc się przez wstawiennictwo św. Piotra Apostoła, którego relikwie – szczątki ciała i ziemia z grobu na Watykanie, a także granitowy okruch z fundamentu jego domu w Kafarnaum – zostaną poświęcone na znak naszego wiernego od 70. lat polskiego zaufania Bogu (…).\nOdpustowej celebrze w domu Bożym o nadzwyczajnej akustyce wypełnionym muzyką spod utalentowanych palców maestro Jana Dudy, przewodniczył ks. infułat dr Edmund Cybulski, który dokonał także poświęcenia relikwiarza. W kazaniu ks. proboszcz przytoczył list parafianina, poety i pisarza Krzysztofa Klimaszewskiego – obecnie mieszkającego w Kalifornii, ale duchowo zawsze obecnego wśród swoich – i jego proroczą wizję tego wydarzenia: (…) dlatego w powstałym z górą pół stulecia temu opowiadaniu „Na Bałtyku” ponownie nazwałem św. Piotra „opiekunem miasta”, tyle że już bez dawnego wyrzutu, skargi czy żalu. Święty Piotr pojawiał się w mojej gawędzie nie jako opiekun parafii jedynie, ale tak, jak myślałem o nim w dzieciństwie – jako opiekun całej miejscowości i wszystkich bez wyjątku jej mieszkańców. Mimo to nigdy nie przebiegło mi przez myśl, że te słowa pół-żartem z tak bardzo już odległej przeszłości okażą się kiedyś prorocze. (…) Tymczasem tak właśnie się stało.\nKolejnym wzniosłym punktem uroczystości było nadanie tytułu „Zasłużony dla parafii” za zasługi i wieloletnią współpracę: kompozytorowi panu Karolowi Borsukowi, przewodniczącemu Rady Miasta panu Janowi Magdzie wraz z Radą oraz Burmistrzowi Międzyzdrojów panu Leszkowi Doroszowi. Odznaczenia wręczył ks. infułat prof. US Andrzej Offmański. Wcześniej, w dniu zakończenia roku szkolnego, na wniosek Kapituły Odznaczenia otrzymała je także dyrektor Gimnazjum im. Jana Pawła II w Międzyzdrojach pani Tamara Starachowska.\nPo Eucharystii, radości przysporzył Piknik Piotrowy. Można było nasycić się słodkimi przysmakami międzyzdrojanek ze „Scholi Confido” i specjalnie wypieczonymi na tę okazję „kluczami Piotrowymi” w stargardzkiej piekarni. Podsumowaniem modlitewnego dziękczynienia był koncert – polska premiera kantaty Quo vadis, Domine? z udziałem solistów, chóru i orkiestry z Berlina i Koszalina. Odpowiedzi na sienkiewiczowskie pytanie swoim głosem udzielał lektor rozdziału 70. powieści – międzyzdrojski proboszcz. W tym samym dniu wieczorem o godz. 19.00 w Międzynarodowym Domu Kultury odbyła się gala operowa dedykowana mieszkańcom. Ponad 50. muzyków Filharmonii Koszalińskiej, chór z Berlina oraz soliści pod batutą Karola Borsuka, zaprezentowali arie światowych kompozytorów: Moniuszki, Bizeta, Rossiniego, Mozarta i innych. Podczas koncertu został zaprezentowany, skomponowany przez zasłużonego dla Miasta Karola Borsuka, z okazji 70-lecia Międzyzdrojów utwór pt. Fantazja Międzyzdrojska, który zebrał gromkie brawa publiczności. Zarejestrowana muzyczna kantata i fantazja zostaną staraniem Miasta wydane na płycie.\ndo sanktuariów fatimskich Szczecina\nW przeżywanym obecnie roku fatimskim związanym ze 100-leciem objawień Matki Bożej, dniu 10 czerwca br. odbyła się autokarowa pielgrzymka dzieci wraz z rodzicami jako dziękczynienie za dar I Komunii św. do sanktuariów fatimskich Szczecina. W sobotni poranek z błogosławieństwem naszego proboszcza ks. prałata dra Mariana Jana Wittlieba, pełni radości udaliśmy w kierunku stolicy naszej archidiecezji. Pierwszym miejscem, które odwiedziliśmy było Sanktuarium Dzieci Fatimskich w parafii pw. św. Tomasza Apostoła na os. Kasztanowym w Szczecinie - Załomiu. Ks. kan. Marek Maciążek – proboszcz i kustosz tego miejsca przybliżył nam historię dzieci i objawień fatimskich. Zwrócił szczególną uwagę na wezwania Matki Bożej do modlitwy różańcowej, czynienia pokuty i nawrócenia. Po modlitwie, ucałowaniu relikwii i zwiedzeniu budowanego się jeszcze sanktuarium udaliśmy się w kierunku os. Słonecznego. Tam uczestniczyliśmy w Eucharystii dziękczynnej, gdzie zawierzyliśmy dzieci i rodziny Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny. Po Mszy św. kustosz sanktuarium, ks. prałat Henryk Silko opowiedział nam historię tego miejsca i rozliczne cuda jakie dokonują się za wstawiennictwem Pani Fatimskiej – Słonecznej Królowej.\nPo duchowych przeżyciach, w drodze powrotnej do domu udaliśmy się na posiłek z niespodziankami do McDonald’sa. Rodzicom dzieci dziękujemy za pomoc i zaangażowanie. Niech sakramentalna łaska Boża daje siłę i odwagę w upodabnianiu się do Chrystusa, a przykład dzieci fatimskich pomaga w świętości.\nPielgrzymka międzyzdrojskich ministrantów\nw ramach VII Ogólnopolskiego spotkania\nLSO w Poznaniu\nW dniach 16-17 czerwca br. reprezentacja międzyzdrojskiej liturgicznej służby ołtarza brała udział w VII Ogólnopolskiej Pielgrzymce Ministrantów i Lektorów w Poznaniu. Hasło spotkania: „Idźcie i głoście” - miał nam pomóc odkryć osobiste powołanie, dać szansę bycia świadkiem Chrystusa, wreszcie wzmocnić się wspólną Eucharystią. Zaproszenie podjęło blisko 2,5 tysiąca uczestników.\nSiąpiący deszcz i długi weekend nie zniechęcił nas do wyjazdu do stolicy Wielkopolski. Wcześnie rano w piątek 16 czerwca, opatrzeni błogosławieństwem naszego proboszcza ks. prałata dra Mariana Jana Wittlieba, pociągiem w kierunku Poznania, ruszyliśmy na spotkanie z ministrantami z blisko 21 diecezji w Polsce. Zobaczyliśmy na żywo m.in. jak wypieka się słynne rogale św. Marcina, zwiedziliśmy starówkę i piękne kościoły, a po południu relaksowaliśmy się w termach - aquaparku na poznańskiej Malcie. Wieczorem, zmęczeni udaliśmy się na nocleg do Seminarium Duchownego Towarzystwa Chrystusowego.\nNastępnego dnia uczestniczyliśmy już ministrantami z całej Polski w bogatym programie spotkania: pielgrzymowanie po kościołach stacyjnych, selfie dla Maryi, wspólny „marsz z Jezusem”, w którym w procesji eucharystycznej doszliśmy do poznańskiej katedry. Tam wzięliśmy udział w uroczystej Mszy św. pod przewodnictwem arcybiskupa Józefa Górzyńskiego, metropolity warmińskiego - szefa Podkomisji ds. Służby Liturgicznej KEP. Główny celebrans zinterpretował wciąż padający deszcz dość humorystycznie, jako znak: "Myślę, że Pan Bóg tak pokierował naszym spotkaniem, że zgromadziliśmy się wewnątrz, a nie na zewnątrz tej jednej z najstarszych polskich świątyń. Możemy przyjąć, że chrzest Polski mógł odbyć się właśnie w tym miejscu. Nasza pielgrzymka jest nawiązaniem do 1050. rocznicy Chrztu Polski. Chrzest to woda, a my zostaliśmy nią pokropieni leciutko". Arcybiskup Górzyński, który w Poznaniu gościł w towarzystwie biskupa Adama Bałabucha – przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów KEP, podczas homilii mówił też o innym najważniejszym sakramencie, o Eucharystii: "…wszystko w liturgii, ale i w życiu do niej dąży, ale i z niej wychodzi". Hierarcha powołując się na przykład św. Brata Alberta Chmielowskiego, którego rok obchodzimy, podkreślał, że on naśladował Chrystusa właśnie w Eucharystii: „…dostrzegał Chrystusa w drugim człowieku, tym najbardziej potrzebującym. Motywem do wstąpienia w szeregi ministranckie powinna być zawsze służba Jezusowi, poprzez służbę drugiemu człowiekowi. Bo drugi człowiek potrzebuje naszego posługiwania, a my w ten sposób wyrażamy naszą miłość do Boga” – przypominał arcybiskup. Szef Podkomisji ds. Służby Liturgicznej mówił, że każdy z nas potrzebuje pokarmu, chleba, który daje siły: „…Chrystus, który stał się chlebem dla nas, pragnął by jego uczniowie byli chlebem dla innych, a święty Brat Albert – patron roku - pokazał to niezwykle konkretnie. Tłumaczył nam dalej dodając, że „dawać chleb innym można przez świadectwo o Chrystusie, przez życzliwość, otwartość i gotowość służby drugiemu. Oby w codziennym życiu umieli zastosować to ministranci”.\nPo Eucharystii zaproszono nas na obiad i koncert ze świadectwami uczestników zespołu 2Tm 2,3, który rozgrzał nas swoją muzyką.\nPóźnym wieczorem, pełni wrażeń i duchowych przeżyć wróciliśmy do Międzyzdrojów. Następna pielgrzymka już za dwa lata.\nMiędzyzdrojskie Sacrum et Profanum…\n„Muzyka jest bogatym językiem do pomnażania dobra i piękna wśród ludzi, aby potrafili mądrze podziwiać stworzone Niebo i Ziemię”. Tymi słowami pragnę zaprezentować pierwszy w historii miasta Międzyzdroje i Parafii rk. pw. św. Piotra Apostoła, wspólnie wydany album muzyczny pt.: „Międzyzdrojskie Sacrum et Profanum”. Zawiera on „orginalną ekspresję duchowości w Perle Bałtyku: chóry drzew Wolińskiego Parku Narodowego od początku czasów towarzyszą pod batutą neogotyckiej Piotrowej Wieżycy zespołom fal Bałtyku, tworząc równoważny zapis o rzeczywistości osiadłej miedzy nimi społeczności „duchowych budowniczych Miedzyzdrojów” – napisał we wstępie do albumu ks. prałat dr Marian Jan Wittlieb, miedzyzdrojski proboszcz, inicjator i współwydawca płyty.\nW tym mieście muzyka, w różnych jej formach i typach zapisuje się już od dawna. Od ponad 50 lat rozbrzmiewa ona chóralnie i organowo. Sam region stał się inspiracją dla wielu artystów i kompozytorów z różnych zakątków świata.\nAlbum, opakowany w zachęcającą okładkę autorstwa Pawła Majewskiego, zawiera 11 utworów o tematyce przenikającej się razem świętości i codzienności ludzkiego życia, m.in. skomponowaną na zamówienie „Mszę międzyzdrojską – Missa Misdroyensis” i piękne Andante ślubne Karola Borsuka – znanego w świecie kompozytora; utwory w wykonaniu parafialnej „Scholi „Confido” i młodzieżowego chóru kameralnego „Canti Giocosi” pod dyrekcją Anny Sobierajskiej. Jest w nim także Hejnał Miasta Międzyzdroje i Fanfary św. Piotra Apostoła – Jaromira Gajewskiego ze Szczecina, oraz organowa improwizacja „Rozmowy Bałtyku wód z bukami Wolińskiego Parku Narodowego” Andrzeja Mielewczyka z wiolanczelą Franka Niederstrassera.\nAlbum prezentuje przede wszystkim twórczość artystów związanych z Międzyzdrojami i ma na celu utrwalenie i rozsławienie dorobku kulturalnego „miasta gwiazd”. Płyta została wydana we współpracy Urzędu Miasta i Gminy Międzyzdroje i Parafii Rzymskokatolickiej pw. św. Piotra Apostoła.\nPrzeżywając „rok sienkiewiczowski”, powtórzmy za Jubilatem: „Niech ta muzyka będzie jak morze”, piękne o każdej porze roku, codziennie inne, pełne pasji podczas jesiennych sztormów i przeglądające się w błękicie nieba w słoneczne wakacyjne popołudnia. To ono jest inspiracją dla artystów, ono jest największą atrakcją bałtyckiego kurortu – potwierdza burmistrz Międzyzdrojów mgr Leszek Dorosz.\nNawiedzających naszą wyspę zapraszamy do słuchania i pokochania tej muzyki.\nTurniej ministrantów w tenisa stołowego\nKategoria szkoła podstawowa: I. Piotr Sołtysiak (Międzyzdroje); II. Mieszko Herbsztain (Stargard); III. Norbert Szynalik (Szczecin, św. Jana Chrzciciela)\nKategoria szkoła gimnazjalna: I. Dominik Kujda (Międzyzdroje); II. Kuba Cieszyński (Mrzeżyno); III. Michał Mysiurski (Szczecin – św. Krzyża)\nKategoria szkoła ponadgimnazjalna: I. Bogusław Kowalewski (Szczecin, św. Krzyża); II. Paweł Twardocheb (Szczecin, św. Krzyża); III. Aleks Rezmer (Szczecin, św. Krzyża)\nKategoria Księża: I. Ks. Tomasz Tylutki (Międzyzdroje); II. Ks. Marcin Filipek (Szczecin, św. Krzyża); III. Ks. Robert Mrozowski (Szczecin, św. Jana Chrzciciela)\nNa zakończenie spotkania odbyło się wspólne grillowanie kiełbasek w międzyzdrojskim „wiatraku”, gdzie rozdane zostały pamiątkowe dyplomy i nagrody. Wszystkim - zaangażowanym księżom opiekunom, ministrantom, rodzicom, parafiom, Dyrekcji Szkoły Podstawowej oraz Wolińskiemu Parkowi Narodowemu - serdecznie dziękuję i zapraszam za rok.\nOd chrzcielnicy do relikwiarza.\nMiędzyzdrojska pielgrzymka „świętych” na Jasną Górę – zapis zobowiązujący\nW międzyzdrojskiej świątnicy chrzcielnica, przy której sakramentalnie rozpoczyna się drogę do świętości, znajduje się przy relikwiarzu świętych i błogosławionych, założonym w 1998 r. Takie ich ułożenie przypomina, że droga ziemskiego pielgrzymowania prowadzi do osiągania wyżyn świętości. Przeżywając na Królewskim Wzniesieniu Jubileusz Miłosierdzia z dziękczynieniem za 1050 lat chrztu Polski, w środę 21 września 2016 r. z błogosławieństwem ks. proboszcza prałata dra Mariana Jana Wittlieba wyruszyliśmy na pielgrzymkę autokarową „śladami świętych” pod hasłem: Gdzie chrzest, tam nadzieja, dołączając jak wiele parafii, do archidiecezjalnego, 45/ pielgrzymowania do Jasnogórskiej Matki Kościoła – Patronki Pomorza Zachodniego. Naszym duchowym przewodnikiem był ks. Tomasz Tylutki, wikariusz międzyzdrojskiej parafii pw. św. Piotra ap.\nPierwszym etapem pielgrzymowania był Toruń. W nowo zbudowanej świątyni – Sanktuarium pw. NMP Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II uczestniczyliśmy w Mszy św. Po niej udaliśmy się do siedziby Radia Maryja, gdzie zapoznaliśmy się z historią i działalnością medialno-ewangelizacyjną Radia i Telewizji „Trwam”. Kilka osób z ks. Tomaszem prowadziło na antenie radia Koronkę do Miłosierdzia Bożego..\nDotarliśmy do Niepokalanowa: poznaliśmy franciszkańskie dzieło św. o. Maksymiliana Marii Kolbego, którego relikwie otrzymaliśmy dla naszego kościoła. W naszej świątyni mamy już piękny witraż upamiętniający świętego Męczennika.\nW Warszawie zwiedziliśmy muzeum „1000 Lat Historii Żydów Polskich – Polin”, katedrę polową Wojska Polskiego wraz z muzeum historii służby księży kapelanów wojskowych, a także kurię warszawską na ul. Miodowej. Z rąk ks. kard. Kazimierza Nycza odebraliśmy relikwie bł. ks. Jerzego Popiełuszki, wojskowego kolegi naszego ks. proboszcza.. Kardynał zachęcił nas do zgłębiania życia i dzieł bł. ks. Jerzego oraz do naśladowania jego świętości przez troskę o wierność prawdzie Ewangelii.\nKolejnym warszawskim punktem naszej podróży było zwiedzanie gmachu Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej. Po zapoznaniu nas z obiektem, zostaliśmy zaproszeni przez posła ziemi zachodniopomorskiej Michała Jacha na salę obrad, gdzie mogliśmy na żywo słuchać i obserwować obradujących posłów. Weszliśmy także do sejmowej kaplicy, modląc się o pomyślność dla podejmowanych decyzji w sprawie ochrony życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci. Po sejmowych wędrówkach poszliśmy na spacer po warszawskim Krakowskim Przedmieściu i po Starówce, gdzie nawiedziliśmy katedrę i grób Sługi Bożego ks. Stefana kard. Wyszyńskiego. Modliliśmy się za Jego wstawiennictwo w naszych intencjach, wspominając Jego obecność przed laty w Międzyzdrojach i słynne słowa skierowane do mieszkańców (r. 1952): „Tu macie żyć, uświęcać się!”. „Królewską kolację” zjedliśmy na Zamku, po której odpoczywaliśmy na Bielanach, urokliwej i zielonej dzielnicy Warszawy.\nKolejny dzień rozpoczęliśmy od nawiedzenia grobu bł. ks. Jerzego Popiełuszki na warszawskim Żoliborzu; złożyliśmy znicze i róże od każdego pielgrzyma, jako symbol naszej pamięci i wdzięczności za życie Błogosławionego Męczennika. Następnie udaliśmy się do wilanowskiej świątyni Bożej Opatrzności, aby w Eucharystii dziękować i prosić o Bożą opiekę dla nas, naszych rodzin i parafii w Międzyzdrojach, które jako miasto na 70-lecie polskich praw miejskich mają przyjąć duchową opiekę Księcia Apostołów. Byliśmy pod wrażeniem ogromu tego dzieła oraz powstającego przy nim Centrum Jana Pawła II i kard. Stefana Wyszyńskiego.\nPodsumowującym punktem pobytu w stolicy była wizyta w pałacu i ogrodach króla Jana III Sobieskiego na Wilanowie. Tam gościnna s. Anna – pasjonistka, opowiadała pięknie o tym miejscu, podając gorącą kawę i pyszne ciasto w kawiarni parafialnej pw. św. Anny niedaleko zamku.\nTak wzmocnieni ruszyliśmy w kierunku Częstochowy. Po wieczornym posiłku i zakwaterowaniu przeszliśmy na Jasną Górę, aby wziąć udział w Apelu Jasnogórskim. Modlitewnie czuwając spowiadaliśmy się, a o północy uczestniczyliśmy w pontyfikalnej Mszy św., której przewodniczył ks. bp Henryk Wejman; słowo Boże głosił ks. abp Andrzej Dzięga, dziękując w nim za chrzest Ojczyzny zawsze wiernej. Na zakończenie Eucharystii Metropolita zawierzył nas i archidiecezję w akcie intronizacji Jezusowi Chrystusowi Królowi, oraz odnowił Śluby Jasnogórskie Narodu Polskiego. Było to dla nas głębokie przeżycie duchowe. Wytrwalsi zostali jeszcze na nocnym czuwaniu.\nPoranna droga krzyżowa na Wałach Jasnogórskich wieńczyła pielgrzymkę. Po zakupieniu pamiątek i pożegnaniu się z Matką Bożą na prywatnej modlitwie ruszyliśmy w drogę powrotną. Zatrzymaliśmy się jeszcze w Rokitnie, by pokłonić się Matce Bożej Cierpliwie Słuchającej.\nPo pielgrzymce, bogatej w pięknie uduchowione przeżycia, umilonej modlitwą i śpiewem, pod opieką Świętych w otrzymanych relikwiach, dotarliśmy szczęśliwie „do domu”. Organizatorom serdecznie dziękujemy za prawdziwie pielgrzymi czas. Gdzie chrzest tam nadzieja, na lepsze, tj. bardziej święte życie – od chrzcielnicy do relikwiarza.\nopr. Maria Gan i Halina Olejniczak; fot. ks. Tomasz Tylutki\nDni papieskie w Międzyzdrojach\n17 maja 2016r w gimnazjum nr 1 im. Jana Pawła II odbył się doroczny Dzień Patrona szkoły związany z dniem urodzin Karola Wojtyły. W tym roku minęło już 10 lat odkąd nasze gimnazjum nosi imię świętego papieża Jana Pawła II. Z samego rana odbył się uroczysty apel, na którym przemawiała dyrektor Tamara Strachowska, która przypomniała historię naszej szkoły, wyboru patrona i pamiątek z nim związanych, które znajdują się w naszej szkole. Następnie ks. Tomasz Tylutki - nasz katecheta opowiedział o swoich spotkaniach z św. Janem Pawłem i o rzymskim kulcie i czci Świętego. Z kolei pan Arkadiusz Rutkowski - katecheta wspomniał o pielgrzymkach papieża Polaka do Polski. Mieliśmy też okazję posłuchać "Kwiatków Jana Pawła", zbioru krótkich i zabawnych historyjek związanych z życiem patrona. Na koniec wspólnie zaśpiewaliśmy "Barkę"- ulubioną pieśń Jana Pawła II. Kolejnym punktem dnia był film dokumentalny o życiu Jana Pawła II, który miał nas przygotować do konkursu wiedzy o Jego życiu. Za zmagania z trudnymi i bardzo szczegółowymi pytaniami zostaliśmy nagrodzeni przepysznymi kremówkami. Dzień Patrona zakończyliśmy w Międzynarodowym Domu Kultury na koncercie "Znajdź pomysł na siebie" zespołu „Full Power Spirit”, który w rytmie muzyki hip-hop i świadectw tchnął w nas ducha przyjaźni i zachęty rozwijania swoich talentów.\nKolejnym dniem związanym z osoba św. Jana Pawła II była instalacja Jego relikwii w naszym parafialnym kościele w niedziele 29 maja br. podczas Mszy św. z okazji rocznicy i jubileuszy I komunii św. Przypomnijmy, że relikwie te przekazał nam ks. kard. Stanisław Dziwisz - były sekretarz papieski. Uroczystego przyjęcia kropli krwi świętego Patrona rodzin i naszego gimnazjum dokonał ks. prałat dr Marian Jan Wittlieb wraz z dyrekcją szkoły, gimnazjalistami i dziećmi. Międzyzdrojski proboszcz wygłosił bardzo poruszające kazanie opowiadające historię małżeństwa, Roberta i Ewy. Robert jako dziecko nie został ochrzczony, więc kiedy przyszedł na niego czas odejścia z ziemi, błagał żonę, aby go ochrzciła. Chciał bowiem po śmierci znaleźć się w tym samym niebie co jego ukochana żona. Przypomniał nam także postać świętego Papieża i cuda, jakie dokonują się za jego wstawiennictwem i życzył nam wszystkim pragnienia nieba. Ta para małżeńska ufundowała obraz Jana Pawła, który znajduje się w naszej świątyni. Na koniec Mszy św. uczniowie gimnazjum odczytali litanię do świętego Patrona, po czym każdy mógł podejść i pomodlić się przy relikwiarzu.\nCieszymy się niezmiernie, że mamy w naszym mieście taka szczególną obecność i patronat świętych. Wraz z św. Janem Pawłem II zostały także wprowadzone i zainstalowane relikwie św. Siostry Faustyny Kowalskiej oraz jej spowiednika bł. ks. Michała Sopoćko - szczególnych świadków i głosicieli Bożego Miłosierdzia.\nDziękujemy serdecznie wszystkim zaangażowanym w przygotowanie i przebieg dni papieskich: szkole, dyrekcji, nauczycielom, miastu, parafii, kapłanom, katechetom oraz Ośrodkowi Pomocy Społecznej i Międzynarodowemu Domowi Kultury w Międzyzdrojach.\nuczennica Alicja Szulc\n,,DOM Z GALERIĄ”\nKsiądz Marian Jan Wittlieb jest proboszczem międzyzdrojskiej parafii od 1998 roku. W 2004 roku w uznaniu zasług dla naszej społeczności gminnej, zaangażowanie i wkład w krzewienie kultu religijnego otrzymał od Rady Miejskiej tytuł ,,Zasłużony dla Międzyzdrojów”. We wrześniu 2014 roku ukazało się wydawnictwo pt. ,,Dom z Galerią” autorstwa proboszcza parafii w Międzyzdrojach.\n- Księże Proboszczu, znamy się od wielu lat, jednak sądzę, że nie wszyscy znają Księdza dokonania i życiorys, proszę więc o kilka szczegółów biograficznych.\nUrodziłem się 22 maja 1946 roku w Nowej Wsi Lęborskiej. W 1963 roku zostałem przyjęty w poczet alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Gościkowie-Paradyżu dla kościelnej Administracji Gorzowskiej.\nW 1966 roku zostałem wcielony do wojska. Służbę wojskową w Bartoszycach pełniłem razem z (księdzem) Jerzym Popiełuszko. Święcenia kapłańskie przyjąłem 29 czerwca 1970 roku w Świnoujściu. Od września 1972 odbywałem studia specjalistyczne w Rzymie i frankońskim Wuerzburgu, angażując się duszpastersko w parafiach we Włoszech, na Sardynii, w Niemczech i Wielkiej Brytanii. Po uzyskaniu doktoratu z teologii biblijnej u dominikanów w 1977 roku na rzymskim ,,Angelicum” od 1 sierpnia pracowałem w szczecińskiej parafii pw. Świętej Rodziny i jako wykładowca Starego Testamentu, teologii biblijnej obu testamentów oraz języka hebrajskiego i niemieckiego, a także śpiewu kościelnego w Wyższym Seminarium Duchownym w Szczecinie. Od 1991 roku byłem redaktorem naczelnym katolickiego Dwutygodnika Pomorza Zachodniego ,,Kościół nad Odrą i Bałtykiem” i ,,Szczecińskich Studiów Kościelnych”. Zajmowałem się publicystyką religijno-społeczną publikując w kraju i zagranicą.\n25 marca 1993 roku mianowano mnie na kanonika honorowego Kapituły Metropolitalnej w Szczecinie, a od 1995 roku jako pierwszy Polak jestem kanonikiem honorowym Cesarskiej Kapituły Metropolitalnej w Bambergu, a do tego od 1818 roku na nowo pierwszym cudzoziemcem w tej wówczas 14-osobowej historycznej kapitule.\n- We wrześniu tego roku ukazał się album autorstwa księdza proboszcza pt. ,,Dom z galerią”; proszę opowiedzieć o tym wydawnictwie.\nAlbum ,,Dom z galerią” wyrósł z chęci ukazania przypisów do wydarzeń familijnych i rozłożenia niektórych akcentów we wspomnieniach, które stanowić mogą dowody w rodowodzie, widziane moimi oczami i mojego rodzeństwa. Inspirującą okazją stała się galeria sztuki, której obrazy przypominają te wartości boskiego świata, z którymi byłem od dzieciństwa związany. „Stare” obrazy zostały sprzedane na ratowanie życia Mamy. Na nowo przybywało ich wraz ze wzrostem przyjaźni, jaka łączy mnie z wielu twórcami, wśród nich z malarką Ziemi Szczecińskiej – Bronisławą z Bohdanowiczów Kaczorową.\n- Album składa się z trzech rozdziałów: I – Dom napełniany rodowodem, II – Akacjowa Galeria Sztuki i III – Dla zbudowania; wydawnictwo jest bogato okraszone przepięknymi zdjęciami obrazów, proszę opowiedzieć o autorce tych obrazów.\nBronisława z Bohdanowiczów Kaczorowa jest szczecińską artystką. Organizatorka Ogólnopolskich Spotkań Nauczycieli Plastyków i Literatów, życzliwa fundatorka wielu nagród. Jej twórczość to grafika użytkowa i artystyczna, grafika książkowa, akwarele i obfite malarstwo olejne.\nAutorem zdjęć jej obrazów, a także okładki albumowego segregatora jest fotografik Paweł Majewski ze Szczecina, który fotografią potrafi zrozumiale komentować teologię. To już kolejna publikacja we współpracy z panem Pawłem.\n- Rozdział III, noszący tytuł ,,Dla zbudowania” zawiera wiersze, aforyzmy filozoficzne i inne rodzaje twórczości literackiej Księdza. Skąd czerpie Ksiądz inspiracje dla takiej twórczości?\nW dorosłej twórczości, już jako księdza, szczególniej inspirują mnie: św. Paweł Apostoł i św. Jan od Krzyża. Od nich to pochodzą podtytuły. „Niech każdy z nas stara się o to, co dla bliźniego dogodne – dla jego dobra, dla zbudowania” (św. Paweł w Liście do Rzymian 15,2). Mistyczny św. Jan od Krzyża podpowiada mi: ,,Radość, która nie jest wedle Boga, nie przynosi [duszy] radości” (w: Dzieła, III 18,5). Proszę zatem o przyjęcie zaproszenia do pomnażania radości i przy aromatycznej herbacie zapoznania się z twórczością zawartą w albumie.\n- Uprzejmie dziękuję za rozmowę.\nWszystkich zainteresowanych zapraszam do nabycia albumu ,,Dom z Galerią”. Kontakt tel. 91 328 1241, w godzinach otwarcia biura parafialnego. Album jest także dostępny w międzyzdrojskiej czytelni. Galerię można oglądać ,,na żywo” w Nowej Wsi Lęborskiej po uzyskaniu zaproszenia od Autora albumu.\nKomunikat Kancelarii Kurii Metropolitalnej\n„Ksiądz Arcybiskup Metropolita Andrzej Dzięga z radością serca podaje do wiadomości, że Jego Świątobliwość Ojciec Święty Benedykt XVI, dnia 30 stycznia 2013 roku, ośmiu kapłanom z prezbiterium Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej nadał godności papieskie. Są to:\nObdarzeni godnością Kapelana honorowego Jego Świątobliwości\n(ze zwyczajowym tytułem prałata):\nks. Andrzej DOWAL - kustosz Sanktuarium Macierzyństwa NMP\ni dziekan dekanatu Trzebiatów\nks. Józef CYRULIK - dziekan dekanatu Łobez\nks. Roman GARBICZ - proboszcz parafii bł. bpa Michała Kozala\nks. Jan MAZUR - z Domu Księży Emerytów\nks. Henryk SILKO - Kustosz Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej\nks. Marian WITTLIEB - proboszcz parafii Międzyzdroje\nks. Henryk WEJMAN - Dziekan Wydziału Teologicznego\nDo godności Prałata honorowego Jego Świątobliwości\n(prałatura wyższego stopnia) został podniesiony\n- dotychczasowy Kapelan honorowy Jego Świątobliwości -\nks. Jerzy STECKIEWICZ - proboszcz i dziekan\nw Królewcu (Kaliningradzie).\nJednocześnie informujemy, że uroczyste wyznanie wiary nowych\nKsięży Prałatów oraz wręczenie im dokumentów ze Stolicy Apostolskiej nastąpi podczas Mszy świętej dziękczynnej za Pontyfikat Ojca Świętego Benedykta XVI w Bazylice Archikatedralnej w Szczecinie,\nw niedzielę 24 lutego br. o godz. 18.00”.\nPS. Ze względu na nieobecność w ww. terminie z powodu choroby\ndokumenty 3 marca br. podczas liturgii o godz. 10.30 wobec parafian w Międzyzdrojach naszemu ks. proboszczowi przekazał delegat\nks. Arcybiskupa ks. prałat Roman Garbicz ze Świnoujścia\nz okazji otrzymania tytułu prałata gratulujemy i życzymy\nwszelakich łask Bożych. Nominacja naszego Proboszcza na ten zaszczytny tytuł jest także ogromną satysfakcją dla całej naszej wspólnoty parafialnej.\nKsięże Prałacie. Niech Ci Bóg dopomaga w dalszej pracy dla dobra parafii w Międzyzdrojach.\nSzczęść Boże Księże Prałacie!\nPrałatura jest tytułem nadawanym na wniosek i prośbę biskupa diecezjalnego przez Stolicę Apostolską. Stanowi ona znak uznania zasług duchownego dla Kościoła. Tytuł ten uprawnia do noszenia sutanny w kolorze amarantowym. W Kościele polskim zwyczajowo nazywa się prałatem również honorowego kapelana Jego Świątobliwości. Ponadto zwyczajowo tytułu tego używa się też\nw odniesieniu do czterech kapłanów spełniających najwyższe, określone funkcje w kapitule katedralnej czy kolegiackiej.\nZasłużony dla Parafii rzymskokatolickiej w Międzyzdrojach\nautor: kamienskie.info on 7 cze 2012\n3 czerwca w Kościele Parafialnym p. w. Św. Piotra Apostoła w Międzyzdrojach podczas Mszy Św. Ks. Biskup Marian Błażej Kruszyłowicz wręczył na ręce Ireneusza Lewickiego – dyrektora Wolińskiego Parku Narodowego w Międzyzdrojach przyznany przez Kapitułę działającą przy Międzyzdrojskiej Radzie Parafialnej tytuł „Zasłużony dla Parafii rzymskokatolickiej w Międzyzdrojach”.\nKapituła w imieniu wspólnoty parafialnej w uznaniu zasług na rzecz kościoła i parafii ten zaszczytny tytuł przyznała Wolińskiemu Parkowi Narodowemu, który wspólnie z Nadleśnictwem Międzyzdroje czynnie uczestniczy w życiu międzyzdrojskiej parafii i wspiera ją w wielu działaniach. Laudację odczytaną podczas Mszy Św. Przez Andrzeja Mleczko przygotował Bogdan Jakuczun. W laudacji podkreślono wiele pozytywnych działań na rzecz międzyzdrojskiej parafii, które prowadzi i wspiera Woliński Park Narodowy, którym przez ponad 20 lat zarządza dyrektor Ireneusz Lewicki. Po zakończonej Mszy Św. Przed kościołem w obecności władz kościelnych, miejscowych i parafian dokonano uroczystego odsłonięcia tablicy pamiątkowej umieszczonej na kamiennym obelisku oraz posadzono drzewko „Sosnę Piską”, której nasiona pochodzą z Puszczy Piskiej. W uroczystości udział wzięli: Biskup Ks. Marian Błażej Kruszyłowicz, Ks. Kan Marian Wittlieb, Ks. wik. Mariusz Ogórski, dyrektor WPN Ireneusz Lewicki, burmistrz Leszek Dorosz, przewodniczący Rady Miejskiej Jan Magda, pracownicy Wolińskiego Parku Narodowego oraz parafianie.\nSymbolika przybrania pamiątkowej świecy z okazji 150. rocznicy zbudowania naszego sanktuarium. Sylwetka św. Piotra w medalionie, wzorowana na figurze z tarasu naszego kościoła, wskazuje na to, że jest on od początku dedykowany Księciu Apostołów. Tradycja protestancka w XIX wieku „rozdzielała” osoby Piotra i Pawła, podczas gdy tradycja katolicka łączyła ich w jedno świętowanie – 29 czerwca. Klucz Piotrowy, oznaka władzy „wpuszczania do nieba”, jest ujęty w formę klucza muzycznego w mieście wielu festiwali. Złoto w symbolice religijnej jest kolorem nieśmiertelności, również w wymiarze podziwianej tu przyrody Wolińskiego Parku Narodowego, którą symbolizuje motyw roślinnego akantu. Inne kolory: czerń jako szlachetność, powaga, dostojeństwo; czerwień ofiarne poświęcanie się dla najwyższych wartości; biel czystość zasad życia – to barwy narodowe dwóch nacji, którym Kościoły – ucząc najpierw ewangelików niemieckich, budowniczych tej świątyni w Misdroy i potem polskich katolików pielęgnujących tutaj i teraz skarb wiary Piotrowej w Międzyzdrojach – zawsze oddawały cześć. Świeca sama w sobie zawiera znaczenie ofiarnego i pracowitego życia: rozświetlając mroki, spala się dla dobra bliźnich. Ta świeca już po trzykroć złotego jubileuszu istnienia świątnicy, mogłaby być postawiona dumnie w każdej rodzinie również jako znak troski o dobro swojego kościoła i uroczyście zapalana podczas modlitwy w ważnych wydarzeniach rodzinnych, np. z okazji chrztu, ślubu itp.\nŚwiecę można zamówić pod numerem telefonu 91 328 1241\nKrzyż katyński na cmentarzu w Międzyzdrojach\nPomysł upamiętnienia ofiar Katynia oraz w innych miejscach kaźni Polaków w czasie II wojny światowej na Wschodzie powstał w okresie stanu wojennego w gronie kilku osób zaangażowanych przy parafii w Międzyzdrojach. Inicjatorami były: Urszula Jakuczun, Alicja Szach i Kazimierz Drzewiecki. Przepisy wprowadzonego stanu wojennego uniemożliwiały jawne działania, wiec proboszcz, ks. Tadeusz Moskal, użyczył plebanijnego podwórka, gdzie po kryjomu krzyż został wykonany, a późnym wieczorem w przeddzień Uroczystości Wszystkich Świętych i Święta Zmarłych, 31 października 1982 roku postawiony na cmentarzu w Międzyzdrojach. Dla mieszkańców było to wielkim zaskoczeniem i oczekiwano dochodzenia, a nawet przymusowej rozbiórki nakazanej przez władze stanu wojennego. Krzyż jednakże zostawiono w spokoju.\nDrogi Przyjacielu, koncert w Berlinie (8 stycznia 2011 – dop. własny) poszedł dobrze. Było wielu muzyków, wśród nich Stepfen Laux najbardziej znany i ceniony interpretator i akompaniator pieśni w Niemczech. Wszystkim się bardzo podobało. Niektórzy wprost nie wierzyli, że mogłem coś takiego pisać(to są ich słowa). Ciesze się, ze Międzyzdroje znowu były obecne w Berlinie Pozdrawiam bardzo serdecznie i może coś nowego wymyślimy? Ściskam Karol (Borsuk).\nDrogi Ksieze Proboszczu, (...)\nWszyscy tu w Berlinie jestesmy myslami z Księdzem Proboszczem. Znajomi z "naszej" orkiestry wypytują ciagle o zdrowie Księdza. Wszyscy więc życzą Księdzu wiele zdrowia i pogody ducha i spelnienia marzen w roku 2013. My zaś przygotowujemy na 1 lutego na Uniwersytecie w Poczdamie wykonanie mojego "Quo vadis", ktorą to kantatę uslyszymy w wykonaniu niewielkiego zespolu śpiewaczego (12 osob) wraz z solistami: Uta Meyer,Christo Cristoff i Natalia Nikolayeva, oraz z zespołem "Musica da Camera". Przygotowania w pelnym toku. Muszę przyznać, że praca z nimi daje mi dużą satysfakcję. Są bardzo dobrze przygotowani i mam nadzieję, ze oba koncerty (drugi 2.2 w Evangeliums-Kirche) pójdą dobrze. Tydzieńn później robimy nagranie studyjne. A ja dalej piszę nowe rzeczy - piesni do testow Hermanna Hesse: Kaprys na wioloncelę i fortepian, i inne utwory.\nŻycząc Księdzu wiele zdrowia pozdrawiam z zimnego Berlina. Karol Borsuk\nDuma słusznie nakazana\nListopad jest nie tylko miesiącem refleksji religijnej, ale i czasem zadumy nad historią i kulturą. W naszej społeczności w obydwu wymiarach mieszczą się:\n1. Zaduszki (wieczór 1 listopada pod molem w części zawiadywanej przez Andrzeja Orczykowskiego. Nieoceniony jest tu wkład 20-osobowej Scholi Confido, która jest "i do tańca i do różańca".\n2. Dzień 91. rocznicy odzyskania niepodległości 11 listopada z miejską wiązanką kwiatów pod kamieniem Duchowych Budowniczych Międzyzdrojów.\n3. wydarzenie (!) niebywałe - na skalę wszelkiego pierwszeństwa: Missa Misdroyensis - Msza Międzyzdrojska, którą koncertowo "odprawiono" w sobotę 14 listopada w międzyzdrojskim sanktuarium ducha, zgodnie z nazwą utworu.


mózg – Odkrywamy Zakryte\nPrzełącznik „hibernacji” – czy można go aktywować u ludzi? Dwa niezależne badania wykazały, że w mózgu myszy znajdują się „przełączniki”, które zanurzają zwierzęta w stan kontrolowanego obniżenia temperatury ciała. Być może wkrótce uzyskanie stanu spowolnienia i uruchomienie przełącznika „hibernacji” w\nSzczur-cyborg, a właściwie bezprzewodowy system kontroli umysłu gryzonia to wynalazek chińskich naukowców. Według artykułu opublikowanego w czasopiśmie Scientific Reports, naukowcy z Zhejiang University w Chinach wykazali zdolność kontrolowania „szczurów-cyborgów” za pomocą sygnałów bezprzewodowych wysyłanych bezpośrednio z ludzkich mózgów. I choć\nOlej sojowy jest jednym z najczęściej produkowanych i spożywanych olejów jadalnych. Używany jest głównie do smażenia fast foodów i dodawany do paczkowanej żywności. Problem w tym, że spustoszenie molekularne spowodowane przetworzonymi olejami roślinnymi, szczególnie olejem sojowym, ma druzgocący wpływ na\n30 stycznia 2020 3 lutego 2020 admin\nNeurolog dr Dafin Muresanu, prezes Rumuńskiego Towarzystwa Neurologicznego, w wywiadzie udzielonym dla Romania libera, wyjaśnił, kiedy komputery stają się szkodliwe dla dzieci i jak technologia wpływa na pracę mózgu. Aktywność neurologiczna a technologia Dafin Muresanu na pytanie dotyczące tego, czy


Klaster czyli grono towarzyskie | Morza i Oceany\nKlaster czyli grono towarzyskie\nlut 3, 2013 | Felietony\nPrzemysł budowy i remontu statków nie schodzi z czołówek, ale kto przeczyta wszystko do końca, dostanie skrętu zwojów. Z jednej strony dowiadujemy się więc o pomysłach reaktywacji stoczni produkcyjnej w Szczecinie, z drugiej zaś, że w Gdańskiej (ściślej: Gdańsk) nie ma pieniędzy na wypłaty i zaczęły się zwolnienia. Na łamach MiO dr Leszek Piotrowski z Nadmorskiego Przeglądu Gospodarczego przekonywał niedawno, że „polski przemysł stoczniowy z kryzysu budownictwa okrętowego wyciągnął właściwe wnioski i ukierunkował produkcję na wysoce specjalistyczną i pracochłonną”. Natomiast według informacji Portalu Trójmiasto Stocznia Gdańsk spóźnia się z dostawą kadłuba promu dla norweskiej stoczni z Bergen Group, a w portfelu zamówień ma dwa kadłuby i „dwa statki PSV w blokach dla armatora z Norwegii (armator będzie scalał je u siebie)”. Czy statek w blokach, czyli półprodukt o wartości mniej niż 20% ceny finalnego, to jest właśnie ta wysoka specjalizacja?\nAutorzy Nadmorskiego Przeglądu Gospodarczego i Portalu Trójmiasto dają do zrozumienia, że mamy jakieś szanse w nieokreślonej, ale świetlanej przyszłości. Leszek Piotrowski napisał, że „segment produkcji jednostek o dużym stopniu skomplikowania staje się wysoce perspektywicznym obszarem do zagospodarowania dla stoczni produkcyjnych i remontowych w Europie, w tym również w Polsce”, sugerując delikatnie, że stocznie azjatyckie nie dają sobie rady z takimi jednostkami. To jakim cudem stocznia koreańskiego koncernu Daewoo ma ponad połowę przychodów z zamówień górnictwa morskiego?\nW Portalu red. Wioletta Kakowska-Mehring i jej rozmówczyni Teresa Kamińska, szefowa Bałtyckiego Portu Nowych Technologii (bardzo ładna nazwa, dlatego daję jej pierwszeństwo przed PSSE), informują, że na terenach stoczniowych w Gdyni powstanie może tak zwany klaster, czyli nie wiadomo co, ale angielski termin (cluster – grono) i cytat z Michaela Portera zapowiadają, że będzie to coś mocnego i dochodowego. Portera trzeba czytać w całości a nie z wypisów. Klaster to jest nieformalny związek firm o wspólnej lokalizacji, którego kołem zamachowym są nabywcy dóbr kapitałowych, czyli w przypadku klastrów morskich – armatorzy. Związek ów polega na tym, że nabywcy i dostawcy (właściciele stoczni) piją razem wódkę i potem śpiewają piosenki, zwykle w jednym języku. Kiedy więc wchodzą w biznesowe relacje, myślą o sobie ciepło, na pewno cieplej niż o firmach spoza towarzystwa wzajemnej adoracji (trzeba takim banałom nadawać rangę odkryć naukowych). Przepraszam za uproszczenie teorii Portera, ale gdzie są w morskiej Polsce nabywcy dóbr kapitałowych? Żegluga handlowa? Rybołówstwo? Może Marynarka Wojenna? Podobno stanie się inwestorem numer jeden kupując jeden okręt rocznie w niewiadomych miejscach i w nieokreślonej przyszłości…\nRzeczywiście, w klastrach leży tajemnica opierania się niektórych europejskich stoczni dalekowschodniej konkurencji. Ale jakie to klastry? Odpowiedź znajdujemy w statystykach, gdy liczby mówią o rodzajach budowanych statków. Norweskie stocznie więc należą do grona firm, w którym rządzi norweskie górnictwo morskie, holenderskie opierają się na narodowym przemyśle budowy i obsługi portów oraz na pogłębiarstwie, a włoskie na biznesie turystycznym. Jak się nie ma rodzimego rynku zbytu i przewag konkurencyjnych, które dają natura (złoża ropy, słońce) albo historia (500 lat pogłębiarstwa, mogą być też starożytne ruiny), to inne walory się nie liczą. Na przykład ani fińskim, ani niemieckim stoczniom nie udało się wejść na stałe na rynek jednostek dla górnictwa morskiego, chociaż próbowały. Nie jest więc prawdą, jak pisze Piotrowski, że „stocznie i ich kooperanci, którzy dostrzegli nisze rynkowe związane z produkcją i podwykonawstwem jednostek specjalistycznych o wysokiej wartości i dużej pracochłonności, udowodnili, że można na współczesnym rynku okrętowym odnosić sukcesy”. Można też i porażki, a porażek jest, niestety, więcej. W minionym roku byliśmy świadkami końca stoczni w Odense mimo jej „niszowych” prób (do jej doków przeprowadziła się stocznia remontowa z Fredericii). Zbankrutowały stocznie w Wolgaście i Stralsundzie, zagrożone są zakłady STX w Raumie i Turku. Ubiegłoroczna produkcja stoczniowa w Danii, w Polsce i na bałtyckim brzegu Niemiec była – w każdym z tych miejsc – o 89% mniejsza niż w 2008 roku. W Finlandii spadek wynosił „tylko” 87%. Nadto Dania praktycznie znika ze stoczniowej mapy świata – zostały tam trzy małe stocznie remontowo-produkcyjne, które wykańczają kadłuby pospawane i częściowo wyposażone w Polsce i na Litwie. Z 17 bałtyckich stoczni, które w ubiegłym roku złożyły się na tonaż równy bałtyckiej produkcji z 1947 roku (GT 290 tys.) i mniejszy niż dorobek samej Gdyni w 2008 roku (GT 353 tys.), osiem przekazało armatorom zaledwie po jednym statku. Oczywiście, w tych liczbach nie ma danych o sekcjach, blokach i kadłubach, czyli okruchach spadających prawdziwym gronom ze stołów…\nCiekawe, czy u naszych bałtyckich sąsiadów, będących w podobnych tarapatach, informuje się opinię publiczną o perspektywach stoczni w podobny sposób, jak w Polsce?


Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi informuje, że ogłoszono piątą edycję konkursu "Strażnik siedlisk przyrodniczych", którego celem jest promowanie działań podejmowanych przez osoby fizyczne służących zachowaniu dziedzictwa przyrodniczego regionu, w szczególności ochronie cennych siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów.\nKonkurs obejmuje działania prowadzone na terenie województwa łódzkiego takie jak: * zachowanie miejsc gniazdowania ptaków * ochrona muraw ciepłolubnych z cenną florą poprzez ekstensywny wypas lub wykaszanie * zachowanie ? ochrona miejsc lęgowych płazów * zachowanie miejsc występowania kolonii rozrodczych nietoperzy * ochrona mokradeł jako siedlisk gatunków roślin i zwierząt.\nDo konkursu mogą być również zgłaszane działania podejmowane na rzecz zachowania (ochrony) tradycyjnych odmian drzew owocowych (starych sadów), ochrony i konserwacji pomnikowych okazów drzew, zachowania gatunków i odmian roślin ozdobnych (tradycyjne ogrody przydomowe).\nDo konkursu mogą przystąpić osoby fizyczne, które posiadają tytuł prawny do władania nieruchomością, na terenie której realizowano zgłoszone działania.\nPrzewiduje się następujące\n* jedna nagroda I stopnia w wysokości 10.000 zł,\n* trzy nagrody II stopnia ? w wysokości po 5.000 zł,\n* pięć nagród III stopnia ? w wysokości po 2.000 zł,\n* dziesięć wyróżnień w wysokości po 500 zł.\nZgłoszenia do konkursu należy przesłać do 25 października. W terminie do 15 listopada nastąpi wybór laureatów a do 31 grudnia podsumowanie konkursu.\nW nocy do Vita-Medu\nTICO na podium