Bob Marley. Nieopowiedziana historia króla reggae [Chris Salewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Chris Salewicz Liczba stron: 368\nISBN: 978-83-7924-061-6 Data wydania: 2013-08-14\n„Times Library Supplement”\n„Barnes & Noble Review”\nDla Dickiego Jobsona (14 listopada 1941 – 25 grudnia 2000) i Roba Partridge’a (2 czerwca 1948 – 26 listopada 2008)\nPodziękowania W połowie lat dziewięćdziesiątych znalazłem się na Jamajce i mieszkałem tam przez parę lat. Niemal każdego dnia docierały do mnie świeże historie, mniej lub bardziej znaczące opowieści o Bobie Marleyu. Pewnego dnia poczułem, że chciałbym napisać biografię człowieka, którego nazywano Tuff Gong. Napisałem wcześniej tekst do książki Songs of Freedom, albumu ze zdjęciami Boba Marleya autorstwa Adriana Boota. Pewne fragmenty Songs of Freedom oraz mojej książki Rude Boy zostały zawarte w tym tomie, jest on jednak wynikiem ponad czterdziestu lat studiów nad wielkością i tajemnicą nie tylko Boba Marleya, ale i całej kultury jamajskiej, bez pominięcia pozornie dość dziwnej religii Rastafari. Oczywiście muszę złożyć wyrazy wdzięczności za wsparcie, jakie przy pisaniu tej biografii otrzymałem od Jamajczyków. Szczególnie dziękuję tym, którzy na przestrzeni lat wspierali moje wysiłki zrozumienia niezwykłej złożoności różnych spraw. Przede wszystkim dziękuję wielkiemu bohaterowi tej książki, Bobowi Marleyowi we własnej osobie. Moje podziękowania otrzymują też: Peter Tosh, Bunny Wailer, pani Cedella Booker, Rita Marley, Cedella Marley, Ziggy Marley, Damian Marley, Judy Mowatt, Aston „Family Man” Barrett, Junior Murvin, Al Anderson, Diane Jobson, Lee „Scratch” Perry, Burning Spear, Prince Buster, Joseph Hill, Leonard Dillon, Alton Ellis, U Roy, I Roy, Dennis Brown, Chinna Smith, Gregory Isaacs, Dillinger, Trinity, Junior Marvin, Tapper Zukie, Ernest Ranglin, Johnny Moore, Jah Jerry, Sid Bucknor, Harry Johnson, Tony Washington, Linton Kwesi Johnson, pani Sonya Pottinger, Karl Pitterson, Augustus Pablo, Alan „Skill” Cole i inni. Muszę też wyrazić głęboką wdzięczność Chrisowi Blackwellowi, Suzette Newman, Carlowi Bradshawowi, Donnowi Lettsowi, świętej pamięci Dickiemu Jobsonowi i jego siostrze Diane Jobson. Niemożliwe jest też pominięcie wkładu świętej pamięci Roba Partridge’a. Przekazuję też podziękowania Brianowi Blevinsowi, który był agentem prasowym Island Records i który wtedy, w 1972 roku, zainteresował mnie muzyką The Wailers. Inspiracją okazała się praca i myśli Adriana Boota oraz Vivien Goldman. Muszę też przekazać szczególnie serdeczne podziękowania Rogerowi Steffensowi i jego bezcennemu Archiwum Boba Marleya, jak również Wayne’owi Jobsonowi i Lee Jaffemu. Ta książka nie zaistniałaby bez wyjątkowej pracy kilku znakomitych wydawców takich jak: Trevor Dolby, Natalie Jerome, Humphrey Price, Dan Bunyard i Sarah Day. Jak zwykle jestem wyjątkowo wdzięczny swojemu agentowi literackiemu Julianowi Alexanderowi oraz Rose Lucas. Wstęp tłumacza wydania polskiego\n„Moje Rege” Muzyka reggae towarzyszyła mi niemal od dzieciństwa. Dorastając w komunistycznej Polsce rządów towarzyszy Gomułki i Gierka, odciętej od „lepszego”, bogatego Zachodu, a jednocześnie pełnej jakiegoś swojskiego poczucia stabilizacji, szukałem kontaktu z transcendencją poprzez rytm i dźwięk. Muzyka rockowa budziła we mnie ostre emocje, ale ten kołyszący, basowy, łagodny i uwodzicielski rytm poruszył głębsze pokłady energii. Bieda, z której wyrosła muzyka reggae, była nam bliska w sensie dosłownym. Magiczny rytm reggae jest źródłem radości. Pierwsze piosenki dotarły do mnie z fal słynnego Radia Luxembourg w latach sześćdziesiątych, może to był Jimmy Cliff lub Johnny Nash? W połowie lat siedemdziesiątych dobrze ustawiony syn trenera sportowego i mój kolega ze szkoły pojechał pracować do knajpy w Londynie. Przywiózł płytę grupy Bob Marley and the Wailers LIVE! z nagraniem koncertu z londyńskiego Lyceum. W tym momencie sprawy stały się jasne. Rok 1975, połączenie prostego rocka i reggae – to był właśnie soundtrack miejskiego życia, które prowadziłem, urodzony i wychowany w samym centrum Warszawy, miasta widma zbudowanego na ruinach żydowskiego getta. Kiedy przyszedł koniec lat siedemdziesiątych, a z nim festiwal Solidarności, znalazłem się w centrum wydarzeń. Rewolucja punkrockowa dotarła do PRL-u. Nasz zespół Kryzys, założony w 1979 z Robertem „Afą” Brylewskim, dzięki dobrym piosenkom i zbiegowi fortunnych okoliczności dostał się do panteonu siermiężnych gwiazd rocka schyłku epoki „realnego socjalizmu”. Z Kryzysem zagraliśmy kilka krajowych tras, po raz pierwszy z estrad festiwali w Sopocie i Opolu wykonując muzykę ska i reggae połączone z punk rockiem. Trwało to do stanu wojennego w 1981 roku i faktycznie do śmierci Boba Marleya, którego wtedy ciągle słuchaliśmy. Byliśmy więc forpocztą nowej wibracji muzycznej. Grając w Kryzysie, jeździłem co roku do Londynu, ciesząc się cierpliwą przyjaźnią Simona Bramleya z grupy The Raincoats, londyńskiego artysty z pierwszej punkowej „załogi” tego miasta. Dzięki niemu spotkałem muzyków Sex Pistols i The Clash, a także brałem udział w codziennym życiu młodzieży getta Babilonu, rządzonego przez znienawidzoną panią premier i nadętą królową. Życiu pełnym reggae, gdyż tej muzyki głównie słuchali the punks. Potem nawet próbowałem, w latach 1982–1985, jako jeden z pierwszych w tym pokoleniu, grać rytmy korzeni w zespołach Bakszysz, I-Land i Rastarr. Bez większego efektu, choć dobre muzyczne nasiona padały na żyzny grunt. Po trzydziestu latach z radością obserwuję kolejne pokolenia polskich zespołów grających reggae in a Polish style. Mamy w kraju kilka ważnych festiwali reggae, z Ostródą na czele. Można już śmiało mówić o tradycji i środowisku. Kiedy jednak w kuchni redaktora Włodka Kleszcza wpadliśmy obaj na pomysł połączenia jamajskiego roots music z cudowną muzyką podhalańskich górali, nikt nie wierzył, że takie spotkanie jest możliwe. Dziś nagrania The Twinkle Brothers z Jamajki dokonane z rodziną Trebuniów Tutków spod Zakopanego to już klasyka. Grałem też wytrwale muzykę reggae w kilku radiach, z których mnie bezprawnie wyrzucano w ramach kapitalistycznego „profilowania”. Nie sposób przecenić wpływu kulturotwórczego naszej starej dobrej Radiostacji sprzed zniszczenia jej przez chciwych agentów babilońskich. Również Jazzradio, Kampus, a nawet Roxy FM, gdzie prowadziłem audycje, mają swój udział w zakorzenieniu się muzyki reggae w Polsce. Spotkanie kosmicznej postaci Lee „Scratcha” Perry’ego podczas jego dwóch wizyt nad Wisłą, w roku 2001 i 2006, łączyło się nie tylko z poznaniem nauczyciela muzycznego samego Boba Marleya oraz żywej legendy dub/reggae, ale i z otrzymaniem „magicznego przekazu mocy” od mistrza, dokonanego za pomocą morskiej muszli pochodzącej z plaży w Negril na Jamajce… Mój pozytywny związek z dziełem proroka Boba Marleya rozpoczął się w roku 1980, roku Solidarności i wielkich strajków, które zmieniły Polskę – od włączenia do repertuaru grupy Kryzys naszej własnej wersji jego pieśni walki o prawo do samostanowienia i duchowej wolności – Get Up, Stand Up. Chociaż nie skłaniam się do używania słynnego sakramentu ziołowego stosowanego przez wyznawców Rasta ani nie jestem przeświadczony o immanentnej boskości cesarza, pozostaję oddanym i uniżonym sługą tej muzycznej tradycji i jej filozofii, która nie obiecuje zbawienia i raju po śmierci, ale daje wolność i radość tu i teraz, na tej zielonej Ziemi. Wolność, która znajduje się w sercu jej rytmu, w rytmie jej serca. Nie ma człowieka, który z większą pasją i precyzją potrafiłby ukazać niezwykłą historię Boba Marleya w jej wszystkich odcieniach i barwach niż nasz londyński krajan, redaktor Chris Salewicz. Wyrażam tu pełne szacunku podziękowania za jego ogromną pracę. Maciej „Magura” Góralski Warszawa, wiosna 2013\nWprowadzenie Mam tylko jedną ambicję, rozumiesz? Chcę, żeby to się stało naprawdę. Chcę zobaczyć całą ludzkość żyjącą w jedności, wszystkich razem: czarnych, białych i żółtych. To wszystko. Na początku roku 1978 spędziłem dwa miesiące na Jamajce. Badałem miejscową muzykę i przeprowadzałem wywiady z czołowymi postaciami sceny muzycznej. Znalazłem się tam w ramach pielgrzymki fanatyków reggae. Towarzyszył mi „Johnny Rotten”, czyli John Lydon1, i Don Letts, rastafariański filmowiec. To doświadczenie z pierwszej wizyty na wyspie całkowicie zmieniło moje życie. Zanurzyłem się w krainie magicznego realizmu, jaką jest Jamajka. Wyspa, która może być jednocześnie niebem i piekłem. Prawie rok później, w lutym 1979, poleciałem do Kingston z drugą wizytą. Znów wybrałem się do „najpiękniejszej krainy, jaką oko widziało”. Tak powiedział o Jamajce odkrywca Krzysztof Kolumb, kiedy po raz pierwszy ujrzał „Wyspę Źródeł” w 1494 roku. Dotarłem tam późnym popołudniem, wziąłem taksówkę do Knudsfort Blvd w New Kingston i zameldowałem się w hotelu Sheraton. Zmiana czasu spowodowała, że obudziłem się wcześnie rano. Znalazłem się w taksówce kwadrans przed ósmą i przedzierałem się przez korki w godzinach szczytu. Okrążając dostojny Devon House, dawną rezydencję brytyjskiego gubernatora, znalazłem się na Hope Road. Ktoś mnie uprzedził: „Bob Marley wstaje wcześnie rano”. Dotarłem do rezydencji przy Hope Road 56 i wydostając się z taksówki marki Moritz Oxford, zauważyłem, że w domu niewiele się działo. Na drewnianej werandzie po prawej stronie budynku siedziała grupa młodych twardzieli z getta, których przywitałem skinieniem głowy, bezskutecznie szukając znajomych twarzy. Tuż przed sklepem płytowym Tuff Gong, po prawej stronie stała kobieta nosząca dreadloki zwinięte pod wielkim beretem. Zamiatała sklepowe schody, a miotła zaczepiała się o jej bardzo długą spódnicę. W kąciku jej ust wisiał trójkątny skręt. Podszedłem do niej i przedstawiłem się, wspominając, że byłem na Jamajce w zeszłym roku i pisałem o muzyce reggae. Pokazałem jej kopię obszernego artykułu, który napisałem dla „New Musical Expressu”. Dowiedziałem się, że nazywa się Diane Jobson. Okazała się niezwykle bystrą kobietą, byłą prawniczką działającą dla firmy Tuff Gong. (Na przestrzeni lat poznałem ją bardzo dobrze. Zaprzyjaźniłem się także z jej bratem Dickiem, który wyreżyserował film Countryman). W tym momencie na podwórze wjechało bmw prowadzone przez piękną dziewczynę. Miało ono, jak wiele jamajskich samochodów, przyciemniane szyby oraz flagę etiopską na antenie, powiewającą na wietrze. Wysiadł z niego Bob Marley. Przywitał młodych z getta i zaczął z nimi rozmawiać. Idąc w ich stronę, zauważył mnie. Po kilku minutach podszedłem. Przedstawiłem się, uścisnąłem mu dłoń. Przyglądał mi się z uśmiechem i zauważył odznakę ruchu Animal Rights przypiętą do mojej czerwonej koszuli marki Fred Perry. Wyjaśniłem mu, że po raz pierwszy odwiedziłem Jamajkę w zeszłym roku. Jemu także pokazałem swój artykuł. Był szczerze zainteresowany i zaczął go czytać. Jak na Boba Marleya przystało, podał mi dużego skręta, którego właśnie przygotował. Wziąłem go nerwowo i odszedłem. Po chwili podeszła Diane i zebrała chłopaków, prowadząc ich w kierunku zaparkowanej w cieniu furgonetki, której wcześniej nie zauważyłem. Bob zaczął się tłumaczyć: „Musimy gdzieś pojechać” – i ruszył w stronę auta. Kiedy wsiadał, odwrócił się do mnie. „Chodź, chodź z nami!”, zakrzyknął z uśmiechem, otwierając drzwi. Szybko wsiadłem do środka i wcisnąłem się obok Boba siedzącego na jednej z dwóch wąskich ławeczek. Nogi oparłem o jego nogi. Starałem się ukryć swoje uczucia – wrażenie wielkiego zaszczytu, który mnie spotkał, jak również pewien niepokój, ponieważ zioło, które wypaliłem, zaczęło działać i nagle wydało mi się milion razy mocniejsze niż to, które paliłem kiedyś w Londynie. Zacząłem odczuwać pewien dystans wobec rzeczywistości i o to prawdopodobnie chodziło. Podskakując na dziurawych uliczkach, w drodze przez zamożne przedmieścia Beverly Hills, zapytałem Boba, który właśnie rozpalał swojego skręta, dokąd jedziemy. „Gun Court”, odpowiedział, jakby to było oczywiste. Zamrugałem, starając się jak najszybciej dojść do siebie. Miejsce zwane Gun Court miało fatalną reputację i budziło przerażenie. Tak naprawdę to był obóz koncentracyjny – przynajmniej z pewnością tak wyglądał: wieże strzelnicze, zasieki z drutu kolczastego, przez cały czas widoczni uzbrojeni strażnicy. Każdemu, kto przejeżdżał obok tego miejsca przy South Camp Road, od razu udzielała się groźna, militarna atmosfera. Gun Court powstał w rezultacie Emergency Powers Act, dekretu proklamowanego przez premiera Michaela Manleya w 1975 roku. Wrzucano tam na czas nieokreślony albo aż do egzekucji po przyspieszonym procesie każdego, kto na Jamajce został złapany z jakąkolwiek bronią palną. (W ostatnich czasach, jak powiadają, siły bezpieczeństwa przyjęły rozwiązanie szybsze i tańsze: jak głosi wieść, każdy, kto na Jamajce został złapany z bronią palną, jest rozstrzeliwany na miejscu. Stąd niemal codziennie w gazetach pojawiają się wiadomości o rewolwerowcach, którzy „umierają w drodze do szpitala”…). Kiedy w zeszłym roku byłem w Kingston z Lydonem i Donem Lettsem, Don – filmowiec rastafarianin z wielkimi dreadlokami – został zatrzymany przez żołnierza jamajskich sił bezpieczeństwa, kiedy filmował Gun Court z zewnątrz. Początkowo żołnierz nie chciał uwierzyć, że Letts jest Anglikiem. Pozwolono mu wejść dopiero po okazaniu brytyjskiego paszportu. Co by się stało, gdyby był Jamajczykiem? „Po co tam jedziemy?”, zapytałem Boba, najspokojniej jak mogłem. „Dowiedzieć się o losie Michaela Bernarda, młodego człowieka, który tam siedzi”, odpowiedział cicho. Michael Bernard, jak się później dowiedziałem, był sławnym więźniem. Kiedy zjechaliśmy z wysokości Beverly Hills, wybraliśmy objazd, żeby uniknąć porannego korka (podobnie jak na całym świecie, a szczególnie na Jamajce w czasie, gdy auta i ich części stanowiły towar luksusowy, nie było jeszcze takich korków jak panująca obecnie niemal permanentna blokada uliczna w Kingston). Całkiem szybko znaleźliśmy się przed ponurym kompleksem Gun Court. Była dziewiąta rano, lecz na niebie już wisiało palące tropikalne słońce. Widok tego miejsca przywodził na myśl surrealistyczną wizję: przypominało ohydny, odpychający kompleks handlowo-przemysłowy, w rodzaju tych, które zaśmiecają większość przestrzeni Kingston, pomimo że duża część zabudowy miasta jest ładna. Kiedy Bob Marley wysiadł z furgonetki, drzwi bramy głównej otworzyły się. Weszliśmy do środka. Postaliśmy jakiś czas w upale więziennego podwórza, a następnie pojawił się oficer. Zaczął cicho rozmawiać z Bobem. Nie mogłem usłyszeć, o czym mówią, ale prawdopodobnie nie miało to znaczenia – ostatni raz słuchałem jamajskiego slangu patos prawie rok temu i zauważyłem, że jestem w stanie zrozumieć mniej więcej połowę tego, co się do mnie mówi. Wprowadzono nas do śmierdzącego moczem budynku więziennego. Przeszliśmy przez kilka zakratowanych drzwi do obszernego biura naczelnika, przypominającego gabinet dyrektora szkoły. Tak też wyglądał sam naczelnik, siwawy mężczyzna w średnim wieku, siedzący pod oknem przy wielkim biurku. Posadzono nas naprzeciwko na twardych, drewnianych krzesłach. Bob zajął miejsce po mojej prawej. Wtedy do pokoju wprowadzono niskiego człowieka w wieku dwudziestu kilku lat. Był to Michael Bernard, który został skazany za strzelaninę na tle politycznym, jednak nikt w Kingston nie wierzył, że naprawdę był winny. Rozpoczęła się dyskusja dotycząca możliwości uwolnienia Bernarda. Bob pytał o rewizję procesu, a Bernard milczał. Cała rozmowa przebiegała między Bobem a naczelnikiem. Zadałem parę pytań, ale kiedy wtrąciłem się po raz trzeci, Bob rozsądnie mnie uciszył. Jak zauważyłem, większość rozmowy była prowadzona w pełnych szacunku oficjalnych słowach, tak jakby jedna strona starała się przez cały czas ustąpić drugiej. Być może powodem tego była pełna wahania nerwowość. Z upływem lat zrozumiałem, że to istotnie była nerwowość. Zauważyłem, że Jamajczycy, którzy muszą przemawiać publicznie – czy to będą ważni politycy na wiecach partyjnych, czy starsi wspólnoty Rasta na czcigodnych zgromadzeniach Nyabinghi, czy komisarz policji Joe Williams podczas wywiadu, który z nim prowadziłem, czy w końcu ważni świadkowie obrony w teatralnej atmosferze angielskiego sądu – wypowiadają się z wyraźnym wahaniem i brakiem dziarskiej logiki, jaką posiadałby dowolny szkolny orator. Jednak w bardziej bezpośrednich dyskusjach filozoficznych Jamajczycy prezentowali się jako fascynujący i całkowicie pewni siebie dyskutanci, szczególnie jeśli trzeba było użyć złożonych zwrotów retorycznych, swobodnych skojarzeń pochodzących ze strumienia świadomości lub słownych dekonstrukcji czy też rekonstrukcji. Po mniej więcej dwudziestu minutach rozmówcy doszli do impasu. Nawet po jakimś czasie nie miałem jasności co do tego, czy porozumienie zostało osiągnięte, czy też wręcz przeciwnie. Początkowo obawiałem się, że powodem tego rozproszenia było moje zmaganie się z efektami działania zioła, które odczuwałem jako następujące po sobie psychiczne fale tsunami. Później zdałem sobie sprawę, że powodem naszej wizyty w Gun Court było pokazanie, że Michael Bernard nie został zapomniany. Pożegnaliśmy się z więźniem, życząc mu powodzenia. Podziękowaliśmy naczelnikowi za jego czas i wyszliśmy na zewnątrz, na palące słońce. Niedługo potem znaleźliśmy się przy Hope Road 56, które pod naszą nieobecność stało się wirem aktywności. „Zostań tutaj”, rzucił Bob. Zostałem. I na ławeczce w cieniu mangowca z tyłu domu szybko zapadłem w sen, który trwał dwie godziny. Był wynikiem zmęczenia, zmiany czasu, działania skręta i szoku. Ta wizyta z Bobem Marleyem w Gun Court była jednym z najważniejszych doświadczeń mojego życia. Spędziłem na Jamajce jeszcze trzy tygodnie. W tym czasie spotkałem Boba kilkakrotnie. Byłem na próbach przy Hope Road; widziałem, jak bawi się ze swoimi dzieciakami – tymi, które wydały wtedy swoją pierwszą płytę jako The Melody Makers. Spotkałem go z jedną z najwspanialszych kobiet, jakie kiedykolwiek widziałem (i nie była to ta, która kierowała jego autem). Poznałem ją na Zgromadzeniu Dwunastu Plemion (które było czymś w rodzaju potańcówki połączonej z mistyką Rastafari) odbywającym się pewnej sobotniej nocy na granicy wzgórz. Okazało się, że była to Cindy Breakspeare, jamajska Miss Świata. Przeprowadziłem wywiad z Bobem do mojego artykułu i pamiętam, że odczuwałem wtedy poczucie winy z powodu zajmowania takiej ilości jego cennego czasu. I nie zdawałem sobie sprawy, jak cenny i jak krótki był ten czas. Powodem tego poczucia był również jego wygląd. Bob był strasznie zmęczony i przybity. To było zaledwie osiemnaście miesięcy przed tym, jak zemdlał podczas joggingu w Central Parku i kiedy wykryto u niego raka mózgu. Doznałem szoku i poczułem się parszywie. Tuż po północy 11 maja 1981 zadzwonił do mnie Rob Partridge, rzecznik prasowy Island Records, który zajmował się sprawami Boba. Powiedział mi, że Bob przegrał walkę z rakiem. Zawsze wierzyłem, że zdoła pokonać chorobę… Chociaż to ja napisałem jego nekrolog do „New Musical Expressu”, miałem wrażenie, że mój związek z Bobem i jego muzyką dopiero się zaczynał. W lutym 1983 roku znów byłem na Jamajce, gdzie pisałem artykuł dla magazynu „The Face” o nowo wydanym, pośmiertnym albumie Boba Marleya zatytułowanym Confrontation. I znów zmiana czasu sprawiła, że pierwszego dnia pobytu wstałem bardzo wcześnie. Tym razem zamieszkałem w pobliżu dawnego Sheratona w hotelu Pegasus. Wstałem z łóżka i włączyłem radio. Wiadomości o siódmej rano nadawane przez JBC (Jamaican Broadcasting Corporation) głosiły: „Dziś Michael Bernard został uwolniony z Gun Court…”. Hurra! JAH RASTAFARI!!! Jamajka zawsze cię dopadnie, bo ta wyspa naprawdę jest krainą magicznego realizmu. To namacalne miejsce, a zarazem manifestacja kolektywnej podświadomości. A może, jak ktoś mi kiedyś zasugerował, Bob Marley po tamtej stronie jest bardzo aktywny i wciąż ma wielkie poczucie humoru. Czy Bob chciał mi coś pokazać w tym Kosmicznym Parku Tematycznym na Wyspie Źródeł? Zastanawiałem się nad tym z pewną dozą próżności.\nROZDZIAŁ 1 Jamajka Karaibska wyspa zwana Jamajką ma o wiele większy wpływ na resztę świata, niż można by się spodziewać po trzymilionowym kraju. Jest tak od czasu odkrycia jej przez Krzysztofa Kolumba. Na przykład w XVII wieku Jamajka była światowym centrum piractwa. Wyruszając ze stolicy Port Royal, piraci pod dowództwem kapitana Henry’ego Morgana splądrowali hiszpański stan Maine, przywożąc na wyspę takie bogactwa, że stała się ona zamożna jak czołowe centra handlowe Europy. Port Royal nazywano najbardziej zepsutym miastem świata z powodu panującej tu rozpusty. Cztery lata po śmierci Morgana, w 1692 roku, Port Royal zniknął w Morzu Karaibskim w wyniku trzęsienia ziemi. Od tamtych czasów buntowniczość stała się znakiem rozpoznawczym Jamajczyków: widać to wyraźnie na przykładzie życia Nanny, kobiety, która przewodziła zwycięskiemu buntowi niewolników przeciwko Anglikom w 1738 roku; na przykładzie Marcusa Garveya, który w latach dwudziestych XX wieku stał się pierwszym prorokiem samowyzwolenia czarnych i powołał do życia linię morską Black Star, która miała transportować potomków niewolników z powrotem do Afryki; wreszcie na przykładzie Boba Marleya, pierwszej supergwiazdy Trzeciego Świata i głosiciela muzycznej ewangelii miłości i globalnej jedności. Jamajka była nazywana przez jej pierwotnych mieszkańców, lud Arawak, Wyspą Źródeł. We wszechobecnych górach zamieszkuje jej duch. Pierwotne Góry Błękitne i okoliczne wzgórza są skarbnicą większości jamajskich legend. To pejzaż jak ze snu, tworzący materiał źródłowy dla tajemnej mitologii. Po północnej stronie Gór Błękitnych w powiecie Port- land, jednej z najpiękniejszych części Jamajki, leży Moore Town. Tutaj, wśród bezpiecznych, bo trudno dostępnych wzgórz, ukrywały się grupy byłych niewolników, uwolnionych i uzbrojonych przez Hiszpanów w celu przeciwstawienia się Anglikom, którzy napadli na wyspę w 1655 roku. Byli oni nazywani Maroons i stworzyli społeczność, podziemne państwo, które prowadziło partyzancką wojnę z angielskimi osadnikami przez prawie osiemdziesiąt lat. Kiedy w końcu zapanował pokój, Maroonom zapewniono ograniczoną autonomię terytorialną w rejonie Portland i Trelawny, na zachodzie wyspy. Wielka królowa Maroonów, Nanny, jest pochowana w Moore Town. To ona prowadziła ludzi do boju, w którym pokonali angielskie czerwone płaszcze. Dzisiaj nosi tytuł jamajskiej bohaterki narodowej, a jej mit jest wielki. Według legendy kule wystrzelone z muszkietów w jej kierunku potrafiła chwytać w swoje pum-pum. Życie na Jamajce było zawsze ciężkie. Lud Arawak musiał odpierać inwazję kanibali z plemienia Carib, którzy zajęli większość sąsiednich wysp. Kiedy Jamajka została odkryta w roku 1494, należała do Arawaków. Krzysztof Kolumb pisał: „Najpiękniejsza wyspa, jaką oko widziało, górzysta, a ziemia zdaje się dotykać nieba”. Zapewne nie czuł już takiego uniesienia dziewięć lat później, podczas swej czwartej podróży do Nowego Świata. W zatoce St Ann’s, gdzie urodził się Marcus Garvey, Kolumb został wyrzucony na brzeg przez sztorm, a jego gnijące statki wypełniły się wodą aż po pokład i osiadły na piaszczystym dnie. Po jakimś czasie Arawakowie zostali niewolnikami Hiszpanów. Ponieważ byli straszliwie poniżani – Hiszpanie dla rozrywki poddawali ich długotrwałym torturom – wielu decydowało się na samobójstwo. Kiedy w 1655 roku wyspę zajęli Anglicy, Arawakowie byli już plemieniem wymarłym. Nawet po trzęsieniu ziemi w 1692 roku piractwo pozostawało w tym rejonie tak potężną siłą, że w 1717 roku król ogłosił amnestię dla wszystkich, którzy się go wyrzekną. Wielu jednak nie przyjęło tych warunków, a w listopadzie 1720 roku patrol morski napotkał okręt notorycznego pirata Calico Jacka „Rackhama” zakotwiczony przy Negril na zachodzie Jamajki. Piracką załogę udało się bez trudu pokonać, ponieważ jej członkowie cierpieli z powodu efektów wczorajszego rum-party. Wtedy okazało się, że dwóch najtwardszych piratów to przebrane za mężczyzn kobiety: Anne Bonny i Mary Reat. Wyłgały się od szubienicy, ponieważ obie były w ciąży. Jamajscy osadnicy, którzy chcieli handlować legalnie, łatwo mogli się dorobić. Najbardziej dochodowym produktem wyspy był cukier, przywieziony przez Kolumba podczas jego podróży do Nowego Świata, podczas której odkrył Jamajkę. To właśnie dzięki produkcji cukru Brytyjskie Indie Zachodnie miały o wiele większy wpływ polityczny na rząd angielski niż wszystkie trzynaście kolonii lądowych w Ameryce. Produkcja cukru wymaga znacznej siły roboczej, masowo przywożono więc niewolników z Afryki. Do końca XVIII wieku bogactwo Jamajki było zabezpieczone traktatem z Utrechtu, który w 1713 roku zakończył wojnę o hiszpańską sukcesję. Na mocy jednego z warunków Jamajka miała się stać centrum dystrybucji niewolników na cały Nowy Świat. Pierwsi niewolnicy wysłani do Indii Zachodnich byli jeńcami wojennymi lub kryminalistami, kupionymi od afrykańskich kacyków za europejskie towary. Jednak pojawiło się o wiele większe zapotrzebowanie. Dlatego wysyłano specjalne oddziały, które chwytały niewolników pod pretekstem udziału w wojnach plemiennych, do których dochodziło na całym wybrzeżu Afryki. Zanim niewolnicy zostali sprzedani na targu, po pięćdziesiąt funtów za głowę, musieli przeżyć koszmar podróży morskiej. Chociaż pieniądze zarabiane przez białych osadników czyniły ich egzystencję znośniejszą, życie na Jamajce nie było lekkie. Zdarzały się bunty niewolników i epidemie chorób tropikalnych. Często wybuchały wojny, a wyspa była zagrożona atakami Hiszpanów i Francuzów. Na wyspie, jako młodszy marynarz, stacjonował wówczas późniejszy słynny admirał Horatio Nelson. Często zdarzały się niszczycielskie dla plonów huragany i trzęsienia ziemi. Pod koniec XVII wieku zatoka Kingston była zasiedlona przez krokodyle, co nie zmienia faktu, że mieszkańcy całego południowego wybrzeża wyspy byli nieustannie zagrożeni atakami tego drapieżnika. Mimo to trudno sobie wyobrazić, żeby Jamajka nie uwiodła serc przybyszy swoim oszałamiającym, tajemniczym pięknem. Na wyspie znajduje się większe bogactwo roślinności niż w jakimkolwiek innym miejscu na świecie (ponieważ leży pośrodku Morza Karaibskiego, ptaki przynoszące w swoich odchodach nasiona różnych roślin, przylatują tu z Ameryki Północnej, Środkowej i Południowej). Brytyjscy kolonizatorzy przyczynili się do tego bogactwa wegetacji, poszukując źródła świeżego i taniego pokarmu dla niewolników. Na przykład wszechobecne teraz mango zostało przywiezione z Afryki, a słynny bunt na statku Bounty miał miejsce podczas rejsu przez Pacyfik, kiedy to przywieziono na Jamajkę pierwsze sadzonki chlebowca. Niewolnictwo zostało ostatecznie obalone w 1838 roku. Od lat sześćdziesiątych XIX wieku siła robocza była tu sprowadzana z Indii oraz Chin. Hindusi przywieźli ze sobą, wraz z nasionami, nawyk palenia ziela o nazwie ganja (marihuany, czyli Cannabis indica, konopi indyjskich). Po 1880 roku rozpoczął się nowy okres prosperity, gdyż odkryto plon, który zastąpił trzcinę cukrową. Był to banan. Trzęsienie ziemi w 1907 roku zniszczyło większą część Kingston i tym samym zatrzymało rozwój gospodarczy. Gospodarka odżyła, ale tylko do czasu Wielkiego Kryzysu lat trzydziestych XX wieku, który uderzył również w wyspę. W konsekwencji powstały dwie partie polityczne, Jamajska Partia Pracy (JLP, utworzona przez Aleksandra Bustamante’a) oraz Narodowa Partia Ludowa (PNP, której założycielem był Norman Manley). Obie przetarły szlak ku zdobyciu niepodległości w 1962 roku. Szóstego sierpnia 1962 roku Jamajka stała się państwem niepodległym. Opuszczono flagę brytyjską, a na maszt wciągnięto zielono-złoto-czarną flagę Jamajki. Trzy miesiące wcześniej JLP zdobyła dwudziestosześciomiejscową przewagę w parlamencie i przejęła władzę pod wodzą premiera Bustamante’a. Jednym ze znaków rozpoznawczych Jamajki jest paradoks. Więc to nic dziwnego, że JLP zawsze umiejscawia się na dalekiej prawicy w stosunku do swojego głównego konkurenta PNP. Jednak pod fasadą demokracji trwało życie uciśnionych mieszkańców getta. Wszystko stało się jeszcze trudniejsze. Walka o miejsca pracy w nowo powstałym, lokalnym rządzie pobudziła w ludziach najgorsze instynkty. Bardzo szybko biura poselskie otoczyły się grupami rewolwerowców, którzy za wszelką cenę chcieli bronić swoich pozycji. Częściowo pochodzili oni z gangów ochroniarzy, które wyrosły wokół jamajskich dyskotek, sound systemów. Jeżeli w jamajskich wyborach wspierasz złego kandydata, możesz stracić źródło utrzymania, dom, a nawet życie. Podstawową zasadą na Jamajce jest zasada politycznego „patronatu”. Młodzież Jamajska w latach sześćdziesiątych była wyjątkowo wyobcowana i szukała schronienia w ruchu rude boys („niegrzeczni chłopcy”). Byli to ekstremalni prekursorzy wielu złożonych z nastolatków ruchów plemiennych, pojawiających się później na świecie. Rude boys ubierali się w moherowe garnitury, wzorem amerykańskich śpiewaków soulowych, i kapelusze o wąskich rondach. Nosili przy sobie noże, a więc walki gangów były często krwawe. Jamajska niepodległość połączyła się z narodzinami na wyspie przemysłu muzycznego; powstały nowe gatunki muzyczne: ska, rock steady, a potem reggae. Nagrania i płyty stanowiły często coś w rodzaju leśnego telegrafu, przekazującego najnowsze wiadomości o prześladowaniach, których prasa codzienna nigdy by nie opublikowała. W 1972 roku, po dziesięciu latach u władzy, partia JLP przegrała w wyborach z PNP Michaela Manleya. Narodowa Partia Ludowa miała rządzić Jamajką przez następne osiem lat. Niestety wysiłki Manleya mające na celu zdobycie sojuszników wśród socjalistycznych krajów Trzeciego Świata wywołały gniew Stanów Zjednoczonych, tym bardziej że premier znacjonalizował krajowy przemysł wydobywczy boksytu, surowca do produkcji aluminium, na który wcześniej udzielono licencji kanadyjskiej korporacji Alcan. Nastała polityka destabilizacji, która zmieniła Jamajkę w pole bitwy, szczególnie kiedy Manley wrócił do władzy po wyborach w grudniu 1976 roku. Wkrótce kraj stanął w obliczu bankructwa. Bob Marley odegrał ważną rolę w próbach przywrócenia pokoju – na koncercie One Love Peace w Kingston w 1978 roku publicznie zmusił premiera Manleya i jego rywala Edwarda Seagę, aby podali sobie ręce. Mimo że chwilowo udało mu się pogodzić gangi rewolwerowców, po wyborach w 1980 roku, które wygrał Edward Seaga, nastał najkrwawszy okres trwający aż do jego odejścia w 1989 roku. W ostatnich latach na wyspie zapanował względny spokój. Udało się osiągnąć pozytywne relacje ze Stanami Zjednoczonymi, pojawiła się też dawniej nieznana duma narodowa, wywołana w dużej mierze występem jamajskich piłkarzy na mistrzostwach świata w 1998 roku i fantastycznymi sukcesami biegaczy na olimpiadzie w Pekinie w 2008 roku. Historia Jamajki to opowieść o wyspie, która jest jednocześnie niebem i piekłem. Bob Marley w piosence Time Will Tell ujął to tak: „Myślisz, że jesteś w niebie / ale żyjesz w piekle”. To kraj, który ucierpiał w wyniku niszczycielskiej przemocy ekonomicznej Stanów Zjednoczonych w latach siedemdziesiątych, podczas działania Inicjatywy Basenu Karaibskiego. Lecz teraz, wbrew oczekiwaniom, doświadcza wzrostu ekonomicznego oraz wynikającego z niego wzmocnienia poczucia własnej wartości i może służyć jako przykład dla krajów rozwijających się w XXI wieku. Mieszkańcy wyspy nigdy nie zapominają, że błogosławieństwa z całą pewnością pochodzą od Boga… Bob Marley jest postrzegany przez świat jako uosobienie buntowniczego ducha narodu jamajskiego. Nie bez powodu, gdyż był on prawdziwym bohaterem, w klasycznym, mitologicznym pojęciu tego słowa. Mimo że właściwie zaczynał od zera, mając jako jedyne wsparcie swoją religię, z wielką wytrwałością poświęcił się głoszeniu proroczego przesłania. Odszedł, kiedy poczuł, że jego wizja One World, One Love, inspirowana rastafarianizmem, została wszędzie usłyszana i zrozumiana. W 1980 roku, podczas europejskiego tournée, Bob Marley and the Wailers zagrali przed najliczniejszą publicznością, jaka kiedykolwiek pojawiła się na koncercie muzycznym. Bob Marley wciąż uosabia Jamajkę. Odzwierciedla też duszę dziwnej, pozornie paradoksalnej religii Rastafari, jedynej, która jest bezkrytycznie akceptowana w świecie jako integralna część muzyki popularnej. Historia Boba Marleya jest archetypem, dlatego ciągle posiada wielką moc i wzbudza wciąż rosnący oddźwięk. Uosabia ona i wyraża objawienia metafizyczne, artystyczne wizje, represje polityczne, wojny gangów i różne okresy spędzone w mistycznej dziczy. Nic więc dziwnego, że Bob Marley ma status ikony, bliżej mu do mitycznego buntownika Che Guevary niż do gwiazdy muzyki pop. Również jego publiczność stale się powiększa. Dla ludzi Zachodu apokaliptyczne prawdy Boba okazały się inspiracją i zmieniły ich życie. W Trzecim Świecie jego wpływ jest podobny, z tym wyjątkiem, że sięga jeszcze głębiej. Marley jest szanowany nie tylko wśród Jamajczyków – został również uznany jako mędrzec przez lud Hopi w Nowym Meksyku, przez Maorysów w Nowej Zelandii, a także w Indonezji, w Indiach a nawet w tych partiach Afryki Zachodniej, z których porywano niewolników, by zabrać ich do Nowego Świata. Bob Marley jest tam postrzegany jako Zbawiciel, który powrócił, aby zaprowadzić porządek na Ziemi. Niektórzy ujmują to bardzo bezpośrednio: Bob Marley jest wcieleniem Jezusa Chrystusa, długo oczekiwanym przez świat. Przy takiej interpretacji jego życia, rak, który go zabił, jest postrzegany niewątpliwie jako współczesna forma ukrzyżowania. Chociaż choroba miała prawdopodobnie swoje początki w kolejnych zranieniach prawej stopy, nieustannie pojawiają się teorie spiskowe. Czy ciało Boba zostało jeszcze bardziej zatrute podczas badań medycznych w takich miastach babilońskich jak Londyn, Miami i Nowy Jork? Czy jego pokoje hotelowe lub domy były bombardowane promieniami rakotwórczymi? Lub mówiąc prościej, czy jego system był powoli zatruwany ołowiem z pocisku, który pozostał w ciele po zamachu na jego życie w 1976 roku? (To wszystko sugestie możliwej przyczyny śmierci Marleya przekazane mi przez jego matkę). Tuż przed rozpoczęciem amerykańskiej części trasy koncertowej w 1980 roku Bob Marley został gruntownie przebadany i podobno miał bardzo dobre wyniki, co jest dziwne, gdyż z pewnością był w zaawansowanym stadium choroby nowotworowej. W Miami, przed rozpoczęciem tournée, wziął udział w meczu piłkarskim America Jamaica United przeciwko drużynie z Haiti, a jego gra była wciąż na najwyższym poziomie. No tak, myślisz sobie, rak prawdopodobnie był konsekwencją uszkodzenia stopy. Ale potem przypominasz sobie, że to były czasy, w których siły ciemności bez namysłu zabiły Karen Silkwood2, próbującą ujawnić nuklearne zagrożenia. O ile bardziej oni musieli czuć się zagrożeni przez charyzmatycznego przywódcę alternatywnego świata, który poprzez szeroko dostępną sztukę popularną przekazywał ostrzeżenia dotyczące nikczemności światowych instytucji? Dzięki niezmordowanym wysiłkom Timonthy’ego White’a, autora książki Bob Marley. Życie: Catch a Fire, cudownej biografii Boba Marleya opublikowanej w 1984 roku3, zakres zainteresowania CIA Bobem Marleyem stał się powszechnie znany. Chris Blackwell, który podpisał z Bobem umowę płytową i wydał wszystkie jego albumy w swojej wytwórni Island, mówi z osobistego doświadczenia: „Są teorie spiskowe na temat wszystkiego. Szczególnie na Jamajce, bo jej mieszkańcy mają niezwykle bujną wyobraźnię. Mogę tylko powiedzieć, że zostałem wezwany przez amerykańskiego ambasadora do jego biura na Jamajce. Powiedział mi, że mają mnie na oku z powodu tego, co robię, ponieważ pracowałem z facetem, który był w stanie zdestabilizować sytuację. Oni mieli go na oku”. Koniec Boba był bardzo smutny. Po omdleniu podczas joggingu w nowojorskim Central Parku 8 października 1980 roku został poddany naświetlaniom radioaktywnym w miejskim szpitalu Memorial Sloan Kattering Cancer Center. Jego długie dreadloki całkowicie wypadły. Będąc w obliczu całkowicie niepewnej przyszłości, Bob zdołał zachować dobry nastrój. Dwa tygodnie po omdleniu w amerykańskich mediach ukazała się wiadomość o jego śmierci. Wystosował więc oświadczenie, w którym z typowym dla siebie, nieco oschłym poczuciem humoru powiedział: „Mówią, że życie na Manhattanie jest jak życie w piekle, ale…”. Z podobną lekkością starał się przekazać wiadomość o swojej chorobie dzieciom. Gdy był poddawany leczeniu w Nowym Jorku, przyleciały z Jamajki, żeby spotkać się z nim w hotelu Essex House przy Central Park South, gdzie zwykle zatrzymywał się, będąc na Manhattanie. Córka, Cedella, mówi: „Powiedział nam, że jest źle. Włosy mu wypadły. Zapytaliśmy: »Gdzie są twoje włosy?«. A on starał się to zamienić w żart, mówiąc: »Jestem teraz Frankensteinem«. Odparliśmy, że to nie jest śmieszne. Wiedziałam, że tata ma chory paluch, bo czasami pomagałam mu go czyścić, ale myślałam, że to nic poważnego, najwyżej że paznokieć mu zejdzie”. W listopadzie 1980 roku lekarze w Sloan Kattering przyznali, że nie mogą zrobić już nic więcej. Rozważano różne terapie alternatywne: terapię pestek moreli, której próbował aktor Stevie McQueen; duchową podróż uzdrawiającą do Etiopii; lub zwykły powrót na Jamajkę, chociaż ten plan został porzucony, kiedy okazało się, że na wyspie trwają najbardziej brutalne wybory powszechne w historii kraju. Po rozpatrzeniu wszystkich możliwości Bob pojechał do Bawarii, do Sunshine House Cancer Clinic w Bad Wiessee. Był to ośrodek holistyczny prowadzony przez kontrowersyjnego doktora Josepha Isselsa, byłego oficera SS. Issels przyjmował tylko nieuleczalnie chorych i twierdził, że ma dwudziestoprocentową skuteczność w uzdrawianiu. Otoczenie okazało się obce i wrogie. Dom, w którym zamieszkał Bob, był otoczony grubą warstwą śniegu, a on nigdy nie jeździł zimą na tournée po Babilonie. Codziennie spędzał w klinice dwie godziny na zabiegach, a następnie wracał, by spędzić czas wśród gości, którzy przylatywali, by mu towarzyszyć. Była tam jego matka, żona, członkowie zespołu, starzy przyjaciele. Wiele czasu spędzał, oglądając na wideo mecze piłkarskie, szczególnie drużyny brazylijskiej. Nigdy nie przestał pisać piosenek. Wydawało się, że pokona chorobę. Przybrał na wadze i nastrój mu się poprawił, ale sterylna atmosfera kliniki wcale nie była inspirująca. „To było okropne miejsce – uważał Chris Blackwell. – Musiał czuć się skołowany, prawie zupełnie nie miał włosów i był strasznie chudy. Musiał ważyć najwyżej czterdzieści pięć kilo, wyglądał strasznie, ale coś w nim było… Miał w sobie mnóstwo godności, wciąż w jakiś sposób był bardzo silny”. Atmosfera panująca wokół także była przytłaczająca. Trwała okrutna walka psychologiczna pomiędzy, jak to opisał rastaman Mortimer Planner, „frakcjami Ortodoksów a frakcjami Dwunastu Plemion Izraela”4. Była to poniżająca sytuacja, również dla Boba. Wystarczy posłuchać słów Plannera: „Miało miejsce straszliwe nieporozumienie. Przecież wszyscy ci ludzie kochali Boba”. Nagle naszło go pragnienie zjedzenia ciastek owocowych z Jamajki. Zamówiono je, ale zanim dotarły, Bob zdecydował, że chce wracać do domu. Miał dosyć Bad Wiessee. Już wiedział, co nastąpi. Poprosił Blackwella, żeby wynajął mu samolot. Agent wspomina, że przysłał maszynę natychmiast, a Bob nie stracił poczucia humoru. „Zawsze myślał, że jestem sknerą, więc rzekł: »Ale proszę, nie przysyłaj mi samolotu śmigłowego«”. Bob przeleciał Atlantyk w towarzystwie dwóch lekarzy. Jego podróż skończyła się w Miami. Judy Mowatt, jedna ze śpiewaczek z chórku Boba, była w swoim domu 11 maja 1981 roku. Tuż po jedenastej trzydzieści usłyszała głośne uderzenie pioruna i zobaczyła przez okno błyskawicę, której blask odbił się na zdjęciu Boba na ścianie. Wiedziała, co to znaczy. W szpitalu Cedars of Lebanon w Miami Bob Marley oddał swoją duszę Wszechmocnemu Bogu Jah.\n Wokalista słynnej kapeli punkrockowej Sex Pistols – przyp. tłum.  Karel Silkwood (1946–1974) – laborantka w firmie produkującej tak zwane „pręty paliwowe” wykorzystywane w reaktorach atomowych. Jako aktywna działaczka związków zawodowych dążyła do ujawnienia zatajanych przez kierownictwo firmy informacji o wysokim ryzyku skażenia pierwiastkami radioaktywnymi. Zginęła w wypadku samochodowym w tajemniczych okolicznościach – przyp. red.  W Polsce biografia ukazała się w 2011 roku nakładem wydawnictwa Axis Mundi – przyp. red.  Ortodoksi i Dwanaście Plemion to nazwy sekt rastamańskich, które zabiegały o pozyskanie względów i funduszy Boba Marleya – przyp. tłum.\nTytuł oryginału: Bob Marley. The Untold Story Copyright © Chris Salewicz 2009-2010 Chris Salewicz asserts the moral right to be identified as the author of this work Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2013 Copyright © for the translation by Maciej „Magura” Góralski 2013 Redakcja i korekta Joanna Mika-Orządała, Kamil Misiek – Editor.net.pl Opracowanie typograficzne i skład Joanna Pelc Projekt okładki Paweł Szczepanik – BookOne.pl Cover photograph and all photographs inside the book: Getty Images / Flash Press Media First published by HarperCollinsPublishers 2009. All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. ISBN EPUB: 978-83-7924-061-6 ISBN MOBI: 978-83-7924-062-3 www.wsqn.pl www.facebook.com/WydawnictwoSQN\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Dedykacja Podziękowania „Moje Rege” Wprowadzenie ROZDZIAŁ 1 Jamajka Przypisy Strona redakcyjna\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Bob_Marley__Nieopowiedziana_historia_krola_reggae-ebookRO/p39251i96281" target="_blank" title="Bob Marley. Nieopowiedziana historia króla reggae [Chris Salewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bob Marley. Nieopowiedziana historia króla reggae [Chris Salewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


kierowca - Pisz\nKierowco, sprawdź światła! Dziś zrobisz to za darmo\n„Twoje Światła - Nasze Bezpieczeństwo” – pod takim hasłem w całej Polsce policjanci ruchu drogowego zwracają uwagę na to, jak ważne jest oświetlenie pojazdu. W sobotę, 7 listopada, policjanci zapraszają do bezpłatnego sprawdzenia i regulacji oświetlenia w aucie także na stacjach diagnostycznych w Piszu.\nNissanem uciekał przed radiowozem. Zatrzymał go dzielnicowy\nKierowca samochodu marki Nissan Primera chcąc uniknąć konfrontacji z policyjnym patrolem, nagle przyspieszył i zjechał do lasu. Nie odjechał jednak daleko, bo... samochód ugrzązł w podmokłym terenie. 29-letniego mężczyznę, który złamał sądowy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych zatrzymał dzielnicowy.\nDziś (5 kwietnia) jest Dzień Grzeczności za Kierownicą. Szkoda, że to tylko jeden dzień, i szkoda, że większości kierowców to, niestety, nie dotyczy. Zdarza się bowiem, że nerwy za kółkiem ponoszą wszystkich (albo prawie wszystkich).\nW sobotę (16 marca) patrol piskiej drogówki pełnił służbę na drodze krajowej nr 16. Przed godz. 19.00 na trasie Orzysz – Dąbrówka funkcjonariusze zauważyli nadjeżdżający pojazd marki Audi, który postanowili zatrzymać do kontroli drogowej.


„EXPOM” S.A., firma z branży metalowej, w związku z dynamicznym rozwojem poszukuje pracownika na stanowisko:\n1) SPECJALISTA DS. KADR I PŁAC\nPraktyczna znajomość przepisów z zakresu wynagrodzeń, ubezpieczeń społecznych i kodeksu pracy,\nZgłaszanie w systemie ZUS obowiązujących dokumentów,\nSporządzanie deklaracji i sprawozdań.\n2) SPECJALISTA DS. MARKETINGU I HANDLU\ntel.: + 48 (56) 47 24 247\nfax: + 48 (56) 47 42 242\nDnia 16 sierpnia 2019 około godziny 23:00 z Expom S.A. wyjechała transportem kołowym jednorazowo w całości największa w historii firmy konstrukcja stalowa, dla jednego z zagranicznych klientów. Jest to rampa dla promu morskiego o szerokości 6.1 m, długości 15 m. i wadze 30 t. Przy tak szerokim gabarycie niezbędne było przygotowanie logistyczne całości trasy transportu z Kurzętnika do Gdańska. Zostały położone znaki drogowe i "otwarte" ronda w Lubawie i Ostródzie do pokonania "na wprost". Akcja zaczęła się około godziny 23:00 pod eskortą policji i pilotażu technicznego. W newralgicznych punktach został wstrzymany ruch drogowy. Ciekawa była również przeprawa przez most na rzece Drwęca i nowomiejskie rondo.\nW minioną sobotę na Górze Zamkowej w Kurzętniku w ramach obchodów Dni Gminy Kurzętnik i Expom S.A. gościliśmy takie gwiazdy jak zespoły zaspół Bluszcz, Mitra, Defis oraz Blue Cafee. Jak co roku imprezę rozpoczął bieg przedszkolaka a następnie sportowcy wystartowali w biegu na 10km „Kurzą 10”, biegu „Małego Koguta” na dystans 3,5km i marszem nordic walking równie z na 3,5km. W tym roku mieliśmy 6 znakomitych biegaczy. Panowie dużo wcześniej rozpoczęli swoje przygotowywania do biegu, codziennie trenując i biorąc udział w innych zawodach poprzedzających „Kurzą dychę”. Najszybszym z biegaczy pośród pracowników okazał się Pan Krzysztof Kaweczyński z czasem 39 min i 18 sec. W marszu nordic walking mieliśmy dwóch reprezentantów. Wszystkim należą się wielkie brawa za udział. Liczymy, że w przyszłym roku spotkamy się w jeszcze większym gronie, być może z jeszcze lepszymi wynikami.\nPo zakończeniu części sportowej uczestnicy biegu zostali zaproszeni na Górę Zamkową, gdzie o godzinie 16:15 odbyło się oficjalne otwarcie Dni Gminy Kurzętnik i Expom S.A. Już tradycją jest, że podczas tej imprezy Expom nagradza swoich pracowników. Z tej okazji chcielibyśmy jeszcze raz podziękować wszystkim wyróżnionym w programach Innowacyjny Expom oraz Akademia Expom. Nie zabrakło także wędkarzy, którzy tydzień wcześniej wzięli udział w zawodach wędkarskich o Puchar Prezesa Expom, a podczas pikniku nastąpiło oficjalne wręczenie pucharów. Po części oficjalnej organizatorzy przewidzieli konkursy, w których udział wzięła rekordowa ilość trzydziestu dwóch pracowników Grupy Expom w czterech konkurencjach. Konkursy przygotowane zostały w taki sposób aby połączyć siłę, spryt, zwinność i umiejętność logicznego myślenia. Dla trzech zwycięskich drużyn przewidziano ciekawe nagrody. Walka była zacięta, gratulujemy wszystkim drużynom sprawności, odwagi i dziękujemy za świetną zabawę.\nKontynuowaliśmy ubiegłoroczny pomysł zamkniętej strefy zabaw zorganizowanej wyłącznie dla dzieci pracowników Grupy Expom. Organizatorzy udostępnili im dwa dodatkowe dmuchańce. Pojawił się także namiot Expom, tym razem dedykowany laboratorium. W tym miejscu chcielibyśmy także podziękować naszym pracownikom i uczniom za zaangażowanie i aktywny udział w promocji laboratorium Expom.


"Dziewczyny Sprawiedliwe": Donos mógł nadejść z każdej strony. Również od Polaków - WP Książki\nAnna Herbich nie lubi łatwych tematów. Tym razem opisała losy siedmiu kobiet, które mimo bardzo młodego wieku zdecydowały się ukrywać Żydów podczas II wojny światowej. Bohaterki narażały nie tylko własne życie, ale także życie swoich najbliższych - rodziców, rodzeństwa czy małych dzieci.\nW pomoc angażowały się kobiety w każdym wiekuŹródło: East News\n"Dziewczyny sprawiedliwe" to piąta książka dziennikarki tygodnika "Do Rzeczy", Anny Herbich. Tym razem autorka zagłębiła się w heroiczne historie młodych dziewczyn, które na przekór rozsądkowi zdecydowały się zaryzykować i pomóc Żydom przetrwać wojnę, za co groziła kara śmierci. Po wielu latach każda z nich otrzymała tytuł "Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata". Prezentujemy wywiad z dziennikarką.\nKamila Gulbicka, Wirtualna Polska: Do tej pory wydała pani pięć książek, a każda z nich w tytule zawiera słowo "dziewczyny”. Dlaczego nie "kobiety”?\nAnna Herbich: Bohaterki moich książek, kobiety z którymi przeprowadzałam wywiady, to obecnie starsze panie. Osiemdziesięciolatki, dziewięćdziesięciolatki. A jedna moja rozmówczyni miała nawet sto lat. Nasze rozmowy dotyczą jednak wydarzeń w ich życiu, które miały miejsce wiele, wiele lat temu. Na ogół w trakcie drugiej wojny światowej. Wtedy one były młodymi dziewczynami.\nDobrym przykładem może być moja nowa książka "Dziewczyny Sprawiedliwe”. Jej bohaterki podczas wojny miały kilkanaście lat. Ale były na tyle dojrzałe, by świadomie ratować Żydów. Tytuł "Sprawiedliwego Wśród Narodów Świata” otrzymuje się wyłącznie, gdy okazana pomoc jest świadomą, a nie przypadkową decyzją. Wszystkie bohaterki mojej książki otrzymały ten zaszczytny tytuł.\nOpisuje pani siedem historii dziewczyn sprawiedliwych. Co zadecydowało o wyborze właśnie tych opowieści?\nKierowałam się przede wszystkim tym, żeby historie były jak najbardziej zróżnicowane. Jedna z kobiet pomaga swojej młodszej koleżance, jeszcze inna pomaga Żydówce i jej małej córce. Inna bohaterka wyniosła w beciku z getta obrzezane niemowlę i trafiła na niemiecki patrol. Opisane przeze mnie historie rozgrywają się w różnych miejscach Polski, również w takich, które dziś znajdują się poza granicami naszego państwa. Na przykład w Borysławiu. Opowieści, które przytaczam ukazują różne były sposoby pomagania Żydom.\nA pisze pani o kobietach, bo historia na ich temat milczy?\nLiteratura historyczna na ogół była pisana przez mężczyzn o mężczyznach i dla mężczyzn. Kobiece doświadczenia pomijano albo spychano je na drugi plan. A przecież zasługi Polek są porównywalne do zasług żołnierzy walczących z bronią w ręku na polach bitew. Wydaje mi się, że kobiety ukrywające Żydów ryzykowały czymś znacznie ważniejszym niż żołnierze - nie tylko swoim życiem, ale także życiem własnych rodzin. Bohaterstwo sprawiedliwych kobiet było więc bohaterstwem najwyższej próby.\nPoza tym mężczyzna na polu walki walczy z jawnym wrogiem, a donos na rodzinę ukrywającą Żydów mógł nadejść z każdej strony.\nTo prawda. Niestety często donosili sąsiedzi, którzy bacznie obserwowali, ile jedzenia dana rodzina kupuje, ile prania się suszy na podwórku. Jeżeli zaś chodzi o heroizm Sprawiedliwych, to o ile żołnierz po bitwie mógł udać się na tyły i odpocząć, to Polacy ratujący Żydów narażali życie cały czas. Żyli w permanentnym stresie przez długie miesiące, a nawet lata. Każde pukanie do drzwi mogło przecież oznaczać, że idzie gestapo. Jeżeli w ich domu Niemcy znaleźliby Żydów, wszyscy zostaliby zamordowani.\nJak to jest możliwe, że Polak składał donos na drugiego Polaka?\nNie ma w tym nic dziwnego. Wśród Polaków, jak w każdym innym narodzie, zdarzali się ludzie źli i dobrzy. Bohaterowie, którzy ryzykowali życiem dla drugiego człowieka, ale również szmalcownicy, który za kilogram cukru potrafili wydać Żydów na pastwę gestapo. Musimy być dumni z bohaterów, ale nie ma co ukrywać, że były również czarne owce. To są trudne tematy, ale to nie znaczy, że mamy je zamiatać pod dywan. O postępowaniu ludzi decyduje ich serce, sumienie, charakter, a nie przynależność etniczna.\nMimo to nasza historia przyjmuje dwie skrajne opinie. Przedstawia Polaków albo jako świętych, albo jako zbrodniarzy. Czy jest możliwe porozumienie?\nTak, oczywiście. Należy po prostu pokazywać obie strony medalu. Czyli pisać prawdę. Historię trzeba napisać na nowo, korzystając z pamiętników i relacji świadków, bo one przedstawiają nie tylko fakty, ale również ludzkie uczucia. A co najważniejsze, nie są czarno-białe, ukazują prawdziwe zniuansowany obraz rzeczywistości. Czyli są po prostu bardzo ciekawe.\nJak po wysłuchaniu tak trudnych relacji przechodzi pani do "zwykłego” życia?\nTo trudne, tym bardziej, że nie tylko wysłuchuję, ale również spisuję, opracowuję, ponownie czytam te historie. Żyję nimi przez długie miesiące. Ale wbrew pozorom te opowieści dodają mi sił. Okazuje się bowiem, że moje problemy w porównaniu z problemami bohaterek są znikome, a nawet śmieszne. Te opowieści pomagają mi sprostać wyzwaniom codzienności. Są bardzo budujące i krzepiące. Bo proszę pamiętać, że zdecydowana większość bohaterek "Dziewczyn Sprawiedliwych” zwyciężyła. Udało im się ocalić życie ukrywanym Żydom, udało im się wygrać ich prywatną wojnę z Hitlerem. "Dziewczyny Sprawiedliwe” to historia kobiet sukcesu.\nA która z opowieści wpłynęła na panią najmocniej?\nWszystkie były wstrząsające. Trudno wskazać jakąś konkretną. Podam pani jednak jeden przykład. To historia pani Władysławy Słotwińskiej, która uratowała od śmierci 3-letnią Różę. Obie bardzo się ze sobą zżyły i spędzały razem każdą chwilę. Ich drogi po wojnie się rozeszły - Różę odnalazł jej stryj i wywiózł do Izraela. Po sześćdziesięciu latach ponownie się spotkały. Na lotnisku w Nowym Yorku na panią Władysławę czekała Róża, starsza już kobieta. A za nią - cała gromada ludzi. Jej dzieci i wnuki.\nOkazało się, że ratując jedno życie, pani Władysława spowodowała, że na świat przyszły kolejne pokolenia. A to dopiero początek. Po nich przyjdą przecież kolejne pokolenia. Jak się o tym pomyśli, to wydaje się to niesamowite. Jest taka stara żydowska zasada, mówiąca o tym, że kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat. Tak naprawdę każdy Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata ocalił dziesiątki światów. Bo przecież gdyby nie on, ci wszyscy ludzie nigdy by się nie narodzili.\nPomogłaby pani Żydom, gdyby żyła pani w czasach wojny?\nChciałabym wierzyć, że zdałabym ten egzamin z człowieczeństwa. Tym bardziej, że mam w rodzinie przykład godny naśladowania. Moja prababcia, Anna Chrzanowska, na strychu swojego domu w podwarszawskim Wawrze przez kilkanaście miesięcy ukrywała pięcioosobową żydowską rodzinę. Rodziców i troje dzieci. Ryzykowała wszystkim, bo miała swoje własne dzieci, do tego wychowała je samotnie. Ciężar odpowiedzialności dźwigała więc tylko na własnych barkach. Była niezwykle silną, twardą kobietą. Niestety kilka lat po wojnie umarła, więc nie została nagrodzona tytułem Sprawiedliwej Wśród Narodów Świata. Instytut Yad Vashem zaczął go przyznawać dopiero po 1963 roku. To właśnie na cześć prababci Anny nadano mi moje imię.


Opakowania służą przede wszystkim umieszczaniu na nich różnego rodzaju informacji o produkcie znajdującym się wewnątrz. To także zasadniczy element w łańcuchu dostaw od producenta do konsumenta i na każdym etapie muszą\nPudełka mogą mieć różne zastosowanie. Można w nich przechowywać najróżniejsze drobiazgi, wysyłać paczki lub mogą być opakowaniem na różne produkty, które spotykamy w codziennym życiu.\nTrudno nam sobie\nMianem tektury określa się jeden z najbardziej grubych typów papieru. Bywa, że w przekroju osiąga jedenaście, dwanaście milimetrów. Wytwarzana jest w ten sposób, iż w specjalnej maszynie sprasowuje się od kilku\nTaśmy klejące wykorzystujemy głównie tam, gdzie potrzebne jest niezawodne i czasowe połączenie. Pomocne mogą być taśmy klejące dwustronnie. Te rodzaje taśmy wykonane są z elastycznego tworzywa sztucznego pokrytych warstwą\nSporym zaskoczeniem mogą okazać się pudełka wycięte na kształt średniej wielkości kulki lub przypominające zakrzywiony rogalik. Do takiego pudełka możemy włożyć uczniowi jabłko, lub inny owoc.\nTwarde kartony uchronią owoc przed


"Sekrety Lekarzy" pośród wiosennych nowości TVN Style - Aktualności - Biuro Reklamy TVN Media\n"Sekrety Lekarzy" pośród wiosennych nowości TVN Style\nWraz z końcem lutego wystartowała wiosenna ramówka TVN Style. Pośród nowości w tym sezonie pojawią się między innymi tytuły takie, jak „Sekrety lekarzy”, „Afera fryzjera”, czy „Niebezpieczne związki”. W TVN Style jak zwykle każda kobieta znajdzie więc coś dla siebie!\nW piątek 27 lutego widzowie mogli zobaczyć pierwszy odcinek serialu „Sekrety lekarzy”. Bohaterami nowego medycznego cyklu TVN Style są lekarze należący do światowej czołówki: ortopedzi, chirurdzy plastycy, ginekolodzy, specjaliści medycyny estetycznej. Program pokazuje innowacyjne metody leczenia, które dopiero weszły na światowy rynek medyczny, a niektóre nich w Polsce zastosowane będą po raz pierwszy.\nAkcja programu rozgrywa się w gabinetach lekarskich i na salach operacyjnych najnowocześniejszych klinik i szpitali. Specjaliści z różnych dziedzin medycyny podejmą się leczenia pacjentów z rzadkimi i skomplikowanymi schorzeniami. Widzowie zobaczą, jak pacjenci skazani na wózek inwalidzki zaczynają chodzić już trzeciego dnia po wszczepieniu zamiennika stawu kolanowego. Dowiedzą się, na czym polega leczenie komórkami macierzystymi, które mogą nie tylko odmłodzić twarz o kilkanaście lat, ale również leczyć z reumatyzmu czy cukrzycy.\nProgram odsłoni niejeden lekarski sekret: pokaże, jak wymienić staw biodrowy, a nawet jak imitować rzeźbę mięśni brzucha za pomocą tłuszczu pobranego od pacjenta! Będzie też laserowe leczenie blizn po ciężkich poparzeniach, oraz poruszające historie pacjentów dotkniętych niezwykle rzadkimi chorobami zdarzającymi się raz na milion. Widzowie przyjrzą się z bliska ekstremalnie skomplikowanym operacjom i zabiegom. „Sekrety lekarzy" pokażą niełatwą podróż wiodącą od choroby do zdrowia, od braku nadziei do odzyskania pełnej wiary w siebie!\nFlagowy format wiosenny zdążył już podbić serca widzów. Premierowy odcinek osiągnął udział na poziomie 3,5% wśród kobiet z miast, a średnia minutowa oglądalność w grupie ogólnej prawie 185 tysięcy! Wszystko wskazuje więc na to, ze program „Sekrety lekarzy” będzie prawdziwym wiosennego sezonu w TVN Style.\nDane: NAM, „Sekrety lekarzy”, 27.02.2015; SHR% W16-49c50k+, AMR All 4+


Prezent dla podróżnika - 10 propozycji - Alpinus.pl\nStrona główna Popularne Prezent dla podróżnika – 10 propozycji\nKażdy z nas zna kogoś, komu trudno usiedzieć w jednym miejscu, a jego największą pasją są podróże. Jaki upominek wręczyć osobie, która ciągle poszukuje nowych miejsc do odwiedzenia? Jest w czym wybierać! Mamy dla ciebie 11 najlepszych propozycji prezentów dla podróżnika – sprawdzą się praktycznie na każdą okazję.\n1. [eafl id=”261390″ name=”Przenośny głośnik” text=”Przenośny głośnik”]\nDzięki niemu, każdy podróżnik może mieć ulubioną muzykę zawsze przy sobie. Nowoczesne, mobilne głośniki są niewielkich rozmiarów, a jednocześnie gwarantują wysoką jakość emitowanego dźwięku. Bez problemu łączą się z urządzeniami mobilnymi przez funkcję bluetooth.\n2. [eafl id=”261376″ name=”Multitool” text=”Multitool”]\nScyzoryk to za mało – prawdziwy miłośnik wędrówek powinien mieć przy sobie narzędzie poręczne i wielofunkcyjne zarazem. Idealnym wyborem będzie multitool, z pomocą którego obdarowywana przez ciebie osoba bez problemu poradzi sobie w każdych warunkach. Co powinno składać się na dobry multitool? Rzecz jasna – ostry nóż, śrubokręt, krzesiwo i… otwieracz.\n3. [eafl id=”261381″ name=”Hamak” text=”Hamak”]\nTwój przyjaciel-podróżnik posiada już wszelkie, niezbędne do wypraw wyposażenie – śpiwór, namiot, plecak… założymy się jednak, że z pewnością nie ma jeszcze hamaka. Ten prosty gadżet pozwoli na komfortowy wypoczynek w dowolnym momencie wędrówki. Dodatkowo, hamaki cechują się lekkością i niewielkimi rozmiarami, dzięki czemu nie wpłyną na komfort wędrowania.\n4. [eafl id=”261384″ name=”mapa zdrapka” text=”Mapa zdrapka”]\nW jaki sposób najlepiej zaznaczać miejsca, które już odwiedziliśmy? Można je zakreślać, spisywać na liście albo… zdrapywać. Mapa formie zdrapki z pewnością zaskoczy bliską ci osobę i zajmie honorowe miejsce w mieszkaniu podróżnika!\n5. [eafl id=”261387″ name=”Prysznic” text=”Prysznic turystyczny”]\nPraktyczne urządzenie, które przyda się wszystkim fanom nieco spartańskich warunków. Bez problemu można użyć go wszędzie, gdzie posiadamy dostęp do jakiegokolwiek źródła wody, miejsce do jego zamocowania, lub po prostu pomoc drugiej osoby. Doskonały na biwak, czy nawet na survivalowy wypad.\n6. [eafl id=”261391″ name=”powerbank” text=”Powerbank”]\nDziś trudno wyobrazić sobie podróż bez urządzeń zapewniających łączność ze światem. Towarzyszyć im powinno mobilne źródło energii, czyli dobry powerbank. Wybierz ten o odpowiedniej mocy, a także właściwej odporności na czynniki zewnętrzne.\n7. [eafl id=”261396″ name=”Lunch box” text=”Pudełka na żywność”]\nBrzmi trywialnie? Nic bardziej mylnego – prawdziwemu podróżnikowi tego typu dodatków nigdy nie jest mało. Zestaw pudełek do przechowywania żywności przyda się nie tylko w podróży, ale i podczas zwykłego pikniku. Najlepszy będzie ten, który pozwala na próżniowe przechowywanie jedzenia. Zestawu dopełni wygodny w użyciu termos.\n8. [eafl id=”261398″ name=”Hulajtorba” text=”Torba-hulajnoga”]\nNie tylko najmłodsi turyści ucieszą się z takiego prezentu. Hulajtorba pozwala na jeszcze łatwiejszy transport bagażu w niewymagających warunkach. No i przy okazji – zapewnia całą masę frajdy!\n9. [eafl id=”261402″ name=”Polaroid” text=”Aparat polaroid”]\nStare polaroidy mają w sobie mnóstwo uroku. Dodatkowo, pozwalają natychmiastowo wydrukować zdjęcie z wycieczki i wysłać je jako pocztówkę. Niewielki aparat tego typu ucieszy każdego, kto lubi dokumentować swoje kolejne wycieczki.\n10. [eafl id=”261406″ name=”Azja” text=”Książka podróżnicza”]\nTwój przyjaciel marzy o wyprawie do Chin i chce dowiedzieć się jak najwięcej o obcym kraju? Praktyczna książka-przewodnik sprawdzi się w tym celu idealnie.\n11. Podróżniczy Kubek\nKubek z motywem podróżniczym będzie przypominał o najpiękniejszych przygodach.\nPoprzedni artykułNoclegi Kościelisko i atrakcje na wiosnę\nNastępny artykułFilmy o górach – TOP 5, które musisz zobaczyć


Zwolnią z pracy... jeśli się nie zaszczepisz! - Kolbuszowa | korsokolbuszowskie.pl - wiadomości, informacje, wydarzenia\nZwolnią z pracy... jeśli się nie zaszczepisz!\nFot. Pexels Zdjęcie poglądowe: jeśli się nie zaszczepisz to pracodawca może ciebie zwolnić z pracy.\nPandemia koronawirusa sprawia, że pracodawcy są wyczuleni na kwestię szczepienia przeciwko grypie. Okazuje się, że mogą nawet zwolnić pracownika za odmowę szczepienia.\nPracodawcy chcą przez nakaz szczepienia ograniczyć ryzyko przenoszenia grypy w czasie epidemii koronawirusa. Czy kodeks pracy rzeczywiście przewiduje taką możliwość? Jak napisano na portalu rp.pl - tak. Wynika to z artykułu 2221 kodeksu pracy: w razie zatrudniania pracownika w warunkach narażenia na działanie szkodliwych czynników biologicznych pracodawca stosuje wszelkie dostępne środki eliminujące narażenie, a jeżeli to niemożliwe, ograniczające stopień tego narażenia, przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Wirus grypy mieści się w tym pojęciu.\n>> CZYTAJ DALEJ (OPUSZCZASZ PORTAL KORSOKOLBUSZOWSKIE.PL)\nSiedlanka 24.09.2020, 08:54\npracownik 17.09.2020, 18:42\n... a juz mysleliscie ze wam sie upiecze nie ma hop hop\npracodawca ma was w kieszeni...


MICHAELS BEACH HOTEL APARTMENTS LARNACA - Larnaca, Cypr\nDekeleia Road, Larnaca, Cypr\nMichaels Beach Hotel jest 2-gwiazdkowym obiektem położonym zaledwie 6.9 km od Meczet Tuzla, Kompleks sportowy i Cmentarz Ormiański. Hotel reprezentuje tradycyjną architekturę w Larnaka.\nObiekt znajduje się w 7 km od centrum miasta Larnaka.\nMichaels Beach Hotel udostępnia pokoje hotelowe wyposażone w klimatyzację, balkon, TV i aneks kuchenny. Pokoje są urządzone tradycyjnymi meblami sosnowymi.\nZ Michaels Beach Hotel można dojechać w 15 minut do lotniska Larnaka.\nGoście przebywający w Michaels Beach Hotel mogą korzystać z takich udogodnień, jak parking i winda, jak również z całodobowej recepcji i pralni.\nMichaels Beach Hotel Apartments, Cypr\nAiza Suites Stambuł


Muzeum zaprasza na wykład • Głogowskie Informacje & Wydarzenia • GŁOGÓW jest tutaj - już nie szukaj! Głogów Info | TutajGLOGOW.pl | Głogowskie Informacje & Wydarzenia\nSezon wykładów w Muzeum Archeologiczno – Historycznym w Głogowie został już otwarty. Inaugurując sezon muzeum zorganizowało wykład “Archeolodzy a poszukiwacze skarbów”. Teraz przyszedł czas na kolejne badania archeologów.\nTym razem Muzeum Archeologiczno – Historyczne w Głogowie zaprasza na wykład otwarty pod tytułem “Ludzie znad wody”. Będą to międzynarodowe badania archeologiczne osad z epoki kamiennej w Szwajcarii. Prelekcje wygłosi doktor Janusz Budziszewski. Jest on wykładowcą Uniwersytetu imienia Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Do epoki kamiennej będzie można przenieść się 22 września 2011 roku o godzinie 17.00. Wykład odbędzie się w sali edukacyjnej Muzeum Archeologiczno – Historycznym w Głogowie.


Meble Bingo - duży wybór. Najlepsze ceny. Sprawdź na okazje.info.\nOryginalny wózek uniwersalny do krzeseł firmy Nowy Styl. Kolor black (czarny) lub alu (szary). Przeznaczony do transportu krzeseł ułożonych w stos. Regulowana szerokość. Max. załadunek 150 kg lub zgod...\nKrzesło biurowe z rodziny Bingo przeznaczone dla zwolenników "twardego" siedzenia. Siedzisko i oparcie wykonane z wysokojakościowejsklejki bukowejwystępującej w 10 kolorach do wyboru, zobacz je w zakł...\nNOWY STYL Krzesło BINGO wood\nNOWY STYL Krzesło BINGO wood alu Na zdjęciach również w wersji chrome\nPraktyczne i solidne krzesło obrotowe sklejkowe z podłokietnikami Bingo GTP firmy Nowy Styl. Metalowa podstawa jezdna w kolorze czarnym, szarym (alu) lub chromowana. Siedzisko i oparcie wykonane z pro...\nKrzesło biurowe z rodziny Bingo marki Nowy Styl, przygotowane dla zwolenników "twardego" siedzenia. Siedzisko i oparcie wykonane z wysokojakościowejsklejki bukowejtapicerowanejedną z trwałych tkanindo...\nNOWY STYL Krzesło BINGO cfl\nNOWY STYL Krzesło BINGO cfl Na zdjęciach również w wersji chrome\nNOWY STYL Krzesło BINGO ARM wood alu Na zdjęciach również w wersji chrome\nNOWY STYL Krzesło BINGO wood gtp chrome\nNOWY STYL Ławka BINGO-2\nNOWY STYL Ławka BINGO-3 ARM wood alu UWAGA: Możliwość zastosowania poduszki na siedzisko lub siedzisko i oparcie.\nNOWY STYL Ławka BINGO-3 ARM wood alu\n1 508,73 zł\nNOWY STYL Ławka BINGO-4 ARM wood alu\nNOWY STYL Ławka BINGO-4 ARM wood alu UWAGA: Możliwość zastosowania poduszki na siedzisko lub siedzisko i oparcie.\n1 982,28 zł\nNOWY STYL Ławka BINGO-5 ARM wood alu\nNOWY STYL Ławka BINGO-5 ARM wood alu UWAGA: Możliwość zastosowania poduszki na siedzisko lub siedzisko i oparcie.\nŁawka BINGO 3 osobowa wood poczekalnia\nŁawka BINGO 4 osobowa wood poczekalnia\nOferty, które mogą Cię zainteresować przy przeglądaniu ofert Meble Bingo\nOryginalny wózek uniwersalny do krzeseł firmy Nowy Styl. Kolor black (czarny) lub alu (szary). Przeznaczony do transportu krzeseł ułożonych w stos. Regulowana szerokość. Max. załadunek 150 kg lub zgodnie z ilością sztaplowania danego modelu krzeseł. Odpowiedni dla modeli krzeseł: AMIGO, ARIOSO, BETA...\nKrzesło biurowe z rodziny Bingo przeznaczone dla zwolenników "twardego" siedzenia. Siedzisko i oparcie wykonane z wysokojakościowejsklejki bukowejwystępującej w 10 kolorach do wyboru, zobacz je w zakładce MATERIAŁY. Nakładki podłokietników wykonane zostały z drewna litego, w wybranym przez Państwako...\nArt Pol meble Meble Forte Meble Pinio Meble Klupś Elita meble Meble Doktór Meble Kare Meble Luna Meble Nowy Styl Stema meble Astor meble Ayala meble Krzesła biurowe Nowy Styl Marbo meble Meble Helvetia Actona meble Meble Woodica Krzesła Nowy Styl


Jakie są najlepsze gry hazardowe dla początkujących? - cfcls.pl\nJeśli chcesz zarobić dodatkowe pieniądze i zamierzasz zająć się hazardem, ale jesteś trochę zagubiony, nie martw się. Jest to normalne, ponieważ istnieje szeroki katalog gier, które mogą pomóc Ci dobrze się bawić, jednocześnie zarabiając trochę pieniędzy, coś, co nigdy nie boli.\nW Internecie istnieją niekończące się kasyna online, takie jak Casino777 , które oferują szeroką gamę gier, dzięki którym można osiągnąć najlepsze nagrody. Jeśli nie wiesz, którą grę wybrać lub którą wybrać, jeśli dopiero zaczynasz w świecie kasyn, to zaoferujemy Ci jedne z najlepszych opcji gry dla początkujących.\nKlasyk w każdym kasynie wart swojej soli. Jest to gra oparta na systemie punktowym i jedna z najłatwiejszych do zrozumienia gier kasynowych. Chodzi o to, aby pokonać krupiera, a celem jest ogranie krupiera bez przekraczania 21 punktów. Każdy gracz otrzymuje dwie odkryte karty, a krupier również rozdaje sobie odkrytą kartę. Gracze mają do wyboru cztery opcje: uderz, stój, podwój lub podziel.\nKolejna z najbardziej mitycznych gier w każdym szanującym się kasynie, zarówno tradycyjnym, jak i internetowym. W tej grze możesz obstawiać zarówno numery, jak i proste zakłady, takie jak czerwony/czarny, parzysty/nieparzysty. Można wyróżnić trzy rodzaje ruletek:\nFrancuski lub Europejski: składa się z 37 liczb od 0 do 36. Gdy kulka wyląduje na 0, gracze mają dwie możliwości: pozostawić zakład na stole do następnego spinu lub wycofać zakład, odzyskując tylko połowę postawionej kwoty .\nAmerican of a 0: podobnie jak francuski ma 37 numerów od 0 do 36. Jeśli kulka wyląduje na 0, gracze, którzy postawili proste zakłady, odzyskają połowę postawionej kwoty.\nAmerican of two 00: ma 38 liczb, od 0 do 36 plus podwójne zero (00). Kiedy kulka spadnie na 0 w tego typu ruletce, gracze z prostymi zakładami przegrywają całą postawioną kwotę, chyba że określono inaczej.\nKolejną klasyką kasyna, w którą możesz zacząć grać na NetBet lub innej stronie z najlepszymi grami losowymi, są kości. Gra się kośćmi zamiast kart. Wszyscy gracze grają przeciwko bankowi lub kasynowi. Gracze na zmianę rzucają 2 kośćmi, a osoba, która rzuca kośćmi, nazywa się strzelcem.\nReszta stołu może postawić za lub przeciw strzelcowi, chociaż ma on obowiązek zawsze postawić minimum stołu w linii pass (pass line) lub w linii don’t pass (line of not pass). Gracz, którego tura jest po strzelcu, może rzucić lub spasować, a kości będą podróżować po stole, dopóki gracz nie zdecyduje się nimi rzucić.


Urząd Wojewódzki: Zakliczyn z największym dofinansowaniem na remont drogi w Słonej - PRAWO I SPRAWIEDLIWOŚĆ OKRĘG NR 15 TARNÓW / BRZESKO / BOCHNIA / DĄBROWA TARNOWSKA / PROSZOWICE / WIELICZKA\nSamorząd Zakliczyna otrzymał promesę wysokości 720 tys. zł na remont drogi gminnej w miejscowości Słona o łącznej długości 1,4 kilometra. Z przyznanych środków finansowych na usuwanie skutków klęsk żywiołowych gruntownie wyremontowany zostanie odcinek drogi gminnej w Słonej na Suchą Górę do skrzyżowania z drogą powiatową nr 1393K Ciężkowice – Jastrzębia – Zdonia.\nW rezultacie wniosku wojewody małopolskiego Łukasza Kmity, złożonego do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, małopolskim samorządom zostały przyznane pieniądze w wysokości przeszło 10 mln zł na realizację w 2020 roku zadań związanych z remontem lub odbudową obiektów komunalnej infrastruktury technicznej uszkodzonej w tym roku.\nZadanie, które otrzymało najwyższe dofinansowanie to remont drogi w Słonej. Gmina Zakliczyn dostała na ten cel 720 tys. zł (80 procent kosztów inwestycji). Przetarg na to zadnie został już ogłoszony.\n– Polski rząd regularnie wspiera samorządy, które borykają się ze skutkami klęsk żywiołowych. Ostatnio przyznane środki z rezerwy celowej trafią do małopolskich samorządów, które ucierpiały podczas tegorocznych nawałnic. Remonty i odbudowy dróg gminnych i powiatowych są szczególnie istotne dla mieszkańców. Dlatego mimo szeregu zdań realizowanych w związku z pandemią dokładamy wszelkich starań, aby udzielić samorządom wsparcia w tym zakresie – powiedział wojewoda Łukasz Kmita.\nSą pieniądze na dokończenie rewitalizacji centrum Zakliczyna !


Impregnacja marmuru, chemia kamieniarska - Łódź, Warszawa - Marwen\nChemia kamieniarska do impregnacji marmuru\nStrona główna / Impregnacja marmuru w Łodzi i Warszawie – Chemia kamieniarska\nŚrodek czyszcząco-pielęgnacyjny, zapachowy, nie zawiera fosforanów, ługów, wosków i polimerów, ulega biodegradacji.\nPrzeznaczony do bieżącego czyszczenia płyt z kamienia naturalnego i sztucznego. Regularnie stosowany zabezpiecza kamień zachowując jego strukturę i kolor.\nŚrodek czyszczący na bazie powierzchniowo czynnych rozpuszczalników i emulgatorów. Nie zawiera chlorowanych węglowodanów, ulega biodegradacji. Przeznaczony do usuwania powierzchniowych zanieczyszczeń ze smoły, bitumu, tłuszczów, oleju i wosku. Usuwa fluaty, lak i politury z kamieni naturalnych i sztucznych.\nOpakowanie: 250 ml, 1000 ml.\nKwasowy, dezynfekujący środek czyszczący na bazie organicznej. Nie zawiera fosforanów i silnych kwasów nieorganicznych, ulega biodegradacji.\nPrzeznaczony do usuwania osadów wapiennych, pozostałości mydła i innych detergentów z kamieni naturalnych i sztucznych, szkła i stali nierdzewnej w pomieszczeniach kuchennych i sanitarnych.\nPrzeznaczona do usuwania plam tłuszczowych, olejowych, woskowych i przebarwień brzegowych z wszystkich kamieni naturalnych i sztucznych oraz innych materiałów mineralnych.\nWolny od kwasów i zasad środek czyszczący na bazie tensydów i środków wzmacniających, perfumowany, zawierający alkohol, nie zawierający fosforanów. Ulega biodegradacji.\nSłuży do codziennego czyszczenia niewielkich zabrudzeń, jak na przykład tłuste smugi, pozostałe ślady na kamieniu naturalnym, sztucznym, ceramice oraz klinkierze. Czyści do połysku, szybkoschnący.\nOpakowanie: 500 ml (spryskiwacz), 1000 ml. (butelka), 5000 ml (kanister).\nŚrodki do impregnacji:\nPrzeznaczony do zabezpeczania posadzek, płyt stołowych, blatów kuchennych i łazienkowych z kamieni naturalnych i sztucznych przed wnikaniem wody, tłuszczów, olejów oraz substancji kolorowych. Stosowany wewnątrz i na zewnątrz, bez zastrzeżeń w kontakcie z żywnoscią. Kamień po impregnacji zachowuje zdolność oddychania. Lekko pogłębia ton kolorystyczny.\nOpakowanie: 250 ml, 1000 ml, 5000 ml.\nEkstremalnie skuteczny impregnat na bazie silikonu, odporny na warunki atmosferyczne.\nNajbardziej skuteczna ochrona do zabezpieczania posadzek.\nPrzeznaczony do zabezpieczania kamiennych posadzek, płyt stołowych, blatów kuchennych i łazienkowych z kamieni naturalnych i sztucznych przed wnikaniem wody, tłuszczów, olejów oraz substancji kolorowych. Stosowany wewnątrz i na zewnątrz, bez zastrzeżeń w kontakcie z żywnoscią. Kamień po impregnacji zachowuje zdolność oddychania. Lekko pogłębia ton kolorystyczny.\nSkuteczna impregnacja na bazie wysokowartosciowych, organicznych substancji czynnych, nieszkodliwy w kontakcie z żywnością (test Instytutu LGA). Poczatek działania zabezpieczającego (20 stopni Celcjusza): 10-20 minut. Jeszcze silniejsza ochrona przed olejami i tłuszczem, niż w przypadku Anti-Fleck. Środek ten zaczyna swoje działanie po kilku minutach i osiąga pełną odporność po 2-3 godzinach. Preparat ten w znacznej większości nie powoduje zmian w kolorystyce kamienia.\nPrzeznaczony do zabezpieczania elewacji budynków, schodów, posadzek i parapetów z kamieni naturalnych i sztucznych przed wnikaniem wody i ogólnych zanieczyszczeń. Stosowany wewnątrz i na zewnątrz. Kamień po impregancji (hydrofobizacji) zachowuje zdolność oddychania.\nŚrodek o działaniu antyposlizgowym, spełniający klasę bezpieczeństwa R9.\nPrzeznaczony do zabezpieczania przeciwpoślizgowego gładkiej, polerowanej powierzchni, w szczególności granitu, gnejsu i płytek ceramicznych. Stosowany wewnątrz i na zewnątrz. Przeznaczony do powierzchni odpornych na działanie kwasu. Spełnia warunki bezpieczeństwa gładkiej powierzchni R9 według niemieckich nrom DIN 51130 i BGR 181 oraz amerykańskich OSHA/ADA. Poler kamienia i kolorystyka pozostaje bez zmian. Po wchłonięciu preparatu Antyposlizg R9 możliwa impregnacja środkiem Anti-Fleck.\nŚrodek pielęgnujący na bazie związków organicznych.\nŚrodek czyszcząco-pielęgnacyjny, zapachowy, nie zawiera fosforanów, ługów, wosków i polimerów. Ulega biodegradacji.


Wysłany: Sob Lis 07, 2020 04:12\nDieta pudełkowa to doskonałe rozwiązanie o ile znajdziesz dobrą dietę. Dla mnie odpowiednia to https://lekkakaloria.pl/ Posiłki zrównoważone. Co drugi tydzień zmieniam na dietę wegetariańską + ryby. Dla zachowania systematyczności optymalne jest 5 posiłków. Zaczynam od 2000kcal dziennie a jak się przyzwyczaję przejdę na 1500.


Siatkowka - znaleziska i wpisy o #siatkowka w Wykop.pl\nMecz Polska – Niemcy w kwalifikacjach do Mistrzostw Europy w Gliwicach\n@Lukasz_Gliwice infogliwice.pl #polska #siatkowka #gliwice +1 inny\n10 kwietnia w Arenie Gliwice\nsmok_bozy 1 dzień 3 godz. temu\nPoszukuje obrazka pustej drabinki turniejowej z 16 drużynami by się nadawała do wydruku i była w miarę przejrzysta. Ktoś wie na jakiej stronie można takową znaleźć?\n#pilkanozna #mecz #kiciochpyta #siatkowka #sport\n@Oskarek89: ok, dzięki\nDerMirker 1 dzień 8 godz. temu\naRonja 19 godz. temu\n@Trelik: do Warszawy wystarczyło rzucić Kurka i ludzie walą tłumami. Tydzień przed jego przejściem do Onico, na meczu z Katowicami, nawet pół hali nie było zapełnione. Na ostatni mecz bilety rozeszły się w 3 dni. Dostawili dwa dodatkowe sektory i chociaż to były krzesełka na płycie boiska po 60zł, też się wszystkie sprzedały.\nSOIOWER 1 dzień 21 godz. temu\nmirkewolnystrzelec 1 dzień 19 godz. temu\nNagor 2 dni temu via Android\nW JW zdobyl bagaz doswiadczen i 15kg oponki\n@dzoli: szkoda, że nie utrzymał formy (i wagi) z 1. sezonu gdy trafił do Plusligi. Jakby teraz grał tak, jak wtedy, to na pewno dalej wychodziłby w 1. szóstce\nHubertosik 2 dni temu\n@mirkewolnystrzelec: Myslalem ze dala dziewczynie swoja nagrode MVP, myslalem ze ta dziewczyna jest kims wyjatkowym a nie randomowym kibicem\ntazos 3 dni temu\nNowa Mikasa. Premiera na Pucharze Świata w Japonii.\n@tasiu84 no to widac sa odczucia bardzo subiektywne :) ten stary molten fakt, do technicznych atakow sie nadawal, dobrze wchodzily plasy, zabki czy inne, aczkolwiek aktualna mikasa niewiele gorzej.\nNajgorsza pilka jaka kiedykolwiek gralem to adidas. O matko, plastik z powietrzem, nawet przedramie bolalo po obronach...\ntasiu84 2 dni temu\n@Nagor: Nic dziwnego, że różne piłki rożnie ludziom pasują.\ntazos 6 dni temu via Wykop Mobilny (Android)\nceltics 6 dni temu via Android\naetczolk 6 dni temu\n@Venro: powiedz to wszystkim krajom z naturalizowanymi pilkarzami/siatkarzami czy piłkarzami ręcznymi.\nByły takie MŚ w ręczna gdzie w Katarze bodajże grali prawie sami Serbowie czy inni Chorwaci xD\ntasiu84 6 dni temu\nvasos 6 dni temu via Android\nNagor 6 dni temu\nFoltek 6 dni temu\n@Kaderabek: A w innej grupie razem Francja, Włocy i Bułgaria xD\n+: TwojStaryToKorniszon, mirkewolnystrzelec\nFatalne zachowanie polskich kibiców podczas meczu Australian Open\n@Videomaniak mixsport.com.pl #sport #tenis #siatkowka #pilkanozna #rozrywka +3 inne\nIga Świątek pokonała Rumunkę Anę Bogdan 6:3, 3:6, 6:4 w swoim debiucie w seniorskim Australian\nZAKSie na swojej własnej hali\n@Nagor: mecz był w Gliwicach.\n@3mielu o to przeoczylem, ale kibice swoi\nNo zawiodłem się strasznie. Można przegrać z Lube, ale nie zdobyć nawet 20 punktów w żadnym secie to trochę wstyd dla lidera PlusLigi\n+: lubie-sernik, mirkewolnystrzelec\nKto to kurwa jest "matka kurka"???\n#wosp #siatkowka #kiciochpyta\n@Jervwis: #siatkowka XDDDDDD\n@Szarawar: jo cie prosza, to niedługo będzie klub 2 ligi a jeszcze mają konkurencję w postaci Norwida :P\n+: Szarawar, 330CiA +1 inny\nTak a'propos #skoki . Wiadomo że polskie reprezentacje osiągają mniejsze lub większe sukcesy w lekkoatletyce, siatkówce, piłce ręcznej, pływaniu, skokach narciarskich itd.\nCzy zamieniłbyś wszystkie te sukcesy wymienionych dyscyplinach na bardzo duże sucesy w piłce nożnej i naprawdę mocną ligę piłkarską?\nWiadomo - takie pytanie "z dupy" na zasadzie "kija w morwisko" ¯\__(ツ)_/¯\n#pilkanozna #siatkowka #sport #kiciochpyta pokaż całość\nCzy zamieniłbyś sukcesy w innych dyscyplinach na bardzo duże sucesy w piłce nożnej i silną ligę?\n45 głosów (58.44%)\n@Panzorro: No to zobacz jakie były wyniki. :-) Od wczoraj.\nPanzorro 1 tydz. temu via iOS\n@motaboy: czyli jednak nie tylko piłka najważniejsza ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nBrawo! MŚ SIATKAREK 2022 ODBĘDĄ SIĘ W POLSCE I HOLANDII!\n#polska #holandia #niderlandy #wspolpraca #sport #siatkowka\n+: Blizz4rd, BZL23 +1 inny\n#wosp #wosp2019 #siatkowka #heheszki\n+: LukaszN, ChamAleZaToLeniwy +3 innych\n@duch_biszkopta fryzurę ma po ojcu\nMistrzostwa świata siatkarek 2022: Polska z Holandią współorganizatorem...\n@Videostrefa mixsport.com.pl #sport #siatkowka #polska #ciekawostki #zainteresowania +3 inne\nPolska i Holandia wspólnie zorganizują mistrzostwa świata siatkarek. Turniej odbędzie się w 2022 roku. O wszystkim poinformował dyrektor generalny FIVB Fabio\nPolska wraz z Holandią wspólnie zorganizują Mistrzostwa Świata w siatkówkę w 2022r!!\n+: Slacky, vasos +2 innych\n@PROponujek: Tylko czemu z tymi rasistami?\n@PROponujek: dodaj że siatkarek :)\nPo co nam Holandia do tego?\nBratania Polsatu z rządem ciąg dalszy, najpierw posadki dla tej miernoty Czarneckiego, a teraz przemówienie prezydenta na gali siatkarskiej...\n#siatkowka #duda #polityka #polsat #pis\n+: Gilgamesz69, Trelik +1 inny\n@NowyJa siepomaga.pl #polska #siepomaga #pomoc #siatkowka #swiat +3 inne\nBruno już pewnie zacząłby chodzić, gdyby tylko jego nóżki były zdrowie... Łapie się mebli, próbuje stać i nie rozumie, dlaczego kolejny raz upada. Nam, jego rodzicom, żal ściska serca, bo wiemy, że jeśli nie zdążymy z ratunkiem, Bruna czeka amputacja! Mówili nam, że przecież to nie koniec...


Superrodzic, choć na odległość - Społeczeństwo - rp.pl\nAktualizacja: 14.12.2009, 02:11\nSuperrodzic, choć na odległość\nZa 10 – 20 dolarów miesięcznie można zapewnić dziecku utrzymanie i edukację. Na zdjęciu chłopcy ze szkoły w Biharamulo w Tanzanii (fot. materiały swm)\nPolacy adoptowali już 20 tys. dzieci z krajów Trzeciego Świata. Chętnych przybywa z każdym rokiem\n– W Mongolii trzeba płacić nawet za naukę w szkole podstawowej. Dla dzieci z rodzin, które żyją na skraju ubóstwa, czy sierot pójście do szkoły to odległe marzenie – mówi „Rz” Iwona Kuczyńska. Jako wolontariuszka spędziła rok na salezjańskiej placówce w Mongolii, która dzięki pieniądzom od adopcyjnych rodziców pomaga dzieciom. Poniżej dalsza część artykułu\nJak wynika z danych UNICEF, co czwarte z 2 miliardów dzieci na świecie żyje w skrajnej nędzy. To znaczy, że w ich rodzinach dochód na głowę nie przekracza często nawet jednego dolara dziennie. Tak więc edukacja, która w wielu krajach Trzeciego Świata jest płatna, to wydatek niemieszczący się w domowym budżecie.\nTymczasem za 10 czy 20 dolarów miesięcznie można zabezpieczyć byt dziecka, a nawet posłać je do szkoły. Trzeba tylko znaleźć osoby, które będą regularnie wpłacać taką kwotę.\n[srodtytul]Wystarczy 60 zł[/srodtytul]\n– Żona usłyszała o akcji adopcji na odległość i zdecydowaliśmy się bez wahania – mówi „Rz” piłkarz Marek Saganowski, który wziął pod opiekę 14-letnią Leenas ze Sri Lanki. – Co jakiś czas docierają do nas listy i zdjęcia, więc widzimy, że pieniądze, które wpłacamy, idą na dobry cel i procentują. To niewielkie sumy, a można za nie zapewnić dziecku edukację i zmienić jego życie – przyznaje.\nTakich osób jak państwo Saganowscy jest w Polsce całkiem sporo. Finansują byt dzieci z najuboższych rejonów świata w ramach programów adopcji na odległość – co miesiąc przekazują od 40 do 60 zł na utrzymanie konkretnego potrzebującego dziecka lub grupy dzieci, którymi opiekuje się placówka misyjna. W zamian mogą liczyć nie tylko na wdzięczność maluchów, ale od czasu do czasu na listy od swoich podopiecznych lub ich opiekunów, a nawet zdjęcia przybranych dzieci.\n[srodtytul]Rekordzista utrzymuje 20 dzieci[/srodtytul]\n– Od 2004 r. poprzez adopcję wspieramy ok. 4 tys. dzieci z terenów dotkniętych tsunami – mówi „Rz” ks. Zbigniew Sobolewski z Caritas Polska. – Nawet jeśli jedni ofiarodawcy rezygnują, mamy kolejnych.\nProgram adopcji na odległość, nazywanej też adopcją serca, prowadzi w Polsce kilka organizacji – najczęściej związanych z Kościołem katolickim. Adoptować można dzieci za pośrednictwem pallotynów, salezjanów, Caritasu, Ruchu Solidarności z Ubogimi Trzeciego Świata Maitri czy Fundacji Pomocy Dzieciom Tybetu Nyatri. Polacy w ten sposób zaadoptowali już ok. 20 tys. dzieci z Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Wystarczy, że zadeklarują, iż przez określony czas, np. rok czy dwa lata, będą wpłacali określoną kwotę.\n– Zdarza się nawet, że jedna osoba adoptuje kilkoro dzieci. Była u nas pani, która przez kilka lat finansowała całą jedenastkę. Żartowaliśmy, że zaadoptowała drużynę piłkarską – mówi „Rz” Katarzyna Dumańska z Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego w Krakowie.\nW ruchu Maitri, który od 13 lat prowadzi program Adopcji Serca, rekordzista opłaca utrzymanie 20 dzieci. – Wśród ofiarodawców są firmy, szkoły, samorządy szkolne, klasy. Jednak większość to indywidualni darczyńcy, często ludzie niezamożni czy starsi, traktujący podopiecznych jak swoje własne dzieci – mówi „Rz” Tadeusz Makulski z ruchu Maitri.\nW akcję angażują się też osoby publiczne. Poza wymienionym już Markiem Saganowskim na taką formę pomocy dzieciom z najuboższych krajów zdecydował się np. prezydent Gdańska Paweł Adamowicz. Zaadoptował dwójkę dzieci – Grace z Rwandy i Armanda z Kamerunu.\nListem od Grace pochwalił się w swoim blogu: „Na koniec swojego listu napisała coś prostego, co po prostu ściska za gardło (nawet z odległości tysięcy kilometrów). „Wasza córka, która bardzo Was kocha” – relacjonuje internautom Adamowicz.\n– Wyznaję zasadę, że jeżeli człowiekowi zaczyna się wieść dobrze, należy się dzielić i pomagać potrzebującym – tłumaczy „Rz” Adamowicz. – Naszym największym marzeniem jest wyjazd do Afryki i spotkanie z adoptowanymi dziećmi.\n[srodtytul]Zimowe palta w Afryce[/srodtytul]\nPopularność adopcji na odległość bierze się stąd, że wpłacający opiekuje się na ogół konkretnym dzieckiem, a ludzie lubią czuć personalny związek z osobą, której pomagają. Jednak taki system ma też minusy. Zdarza się, że w jednej placówce są dzieci adoptowane i te, które opiekunów nie mają. To stwarza nierówności między nimi. Zauważyli to salezjanie i zrezygnowali z adopcji indywidualnej na rzecz grupowej.\n– Ofiarodawca podejmuje się opieki nad dziećmi z konkretnej placówki. Dzięki temu misjonarz, widząc potrzeby wszystkich, sam rozdziela środki. Plusem jest większa efektywność pomocy – przyznaje Dumańska.\nUbolewa, że nie wszyscy darczyńcy to zrozumieli. Byli tacy, którzy słali listy ze słowami rozczarowania. Zmniejszyła się też liczba ofiarodawców. – Tłumaczymy im, że w programie nie chodzi o nasze własne samopoczucie, ale o realny wpływ na życie dzieci potrzebujących – mówi Dumańska.\nCzęść Polaków z nieufnością odnosi się do pomocy finansowej, a organizatorzy spotykają się z pytaniami, dlaczego nie można wysyłać paczek. Wyjaśniają, że przelanie pieniędzy jest tańsze i szybsze. Przewożenie darów do krajów oddalonych o tysiące kilometrów to przede wszystkim ogromny koszt. W dodatku nie wszędzie jest dostęp do poczty.\n– Jeden z kenijskich ośrodków, w którym pracowałam, jest oddalony od niej o 300 km. Nie jesteśmy w stanie odbierać poczty regularnie. Tymczasem za zbyt długie pozostawienie paczek w pocztowym magazynie trzeba zapłacić – tłumaczy Dumańska. W dodatku przysyłane dary nie zawsze są trafione. Zdarzały się zimowe ubrania wysyłane do Afryki czy elektroniczne zabawki, którymi nie było się tam jak bawić.\n[srodtytul]Wędka zamiast ryby[/srodtytul]\nNa co idą wpłacane w ramach adopcji kwoty? Na opłacenie szkoły, zakup przyborów, ubrań, wyżywienie i opiekę medyczną.\n– Dla nas to zwyczajne rzeczy, jak buty, aby było w czym iść do szkoły, czy zeszyty, żeby można było coś na lekcji zapisać – mówi „Rz” aktorka Dorota Segda, która wyjechała z wolontariuszami do Malawi, gdzie prowadziła warsztaty dla nauczycieli szkoły w jednej z wiosek. Jej zdaniem pieniądze adopcyjnych rodziców są dobrze wykorzystywane.\n– Nie ma administracji, która pochłonęłaby część pieniędzy, dlatego mogą być przeznaczane na to, co jest niezbędne – opowiada Segda i dodaje, że taka adopcja to przykład pomocy, która oferuje wędkę, a nie rybę. – Niektórzy nauczą się czytać i pisać, ale będą i tacy, którzy skończą studia, a to zaprocentuje w przyszłości.\nIwona Kuczyńska, która w Mongolii obserwowała postępy w nauce swoich podopiecznych, przyznaje, że jeśli ktoś da im szansę na edukację, to chcą ją jak najlepiej wykorzystać.\n– Czasem trzeba ich przypilnować, bo to w końcu dzieci, ale garną się do nauki i nie mają z nią problemów – mówi „Rz” Kuczyńska. – Najlepszym uczniem w szkole był właśnie chłopiec z naszej placówki.


Ekwipunek ‹ Rozwój postaci ‹ Wiedźmin 2: Zabójcy Królów • Forum Wiedźmińskie\nNapisane: 17 maja 2011, 15:47\nMam pytanko - gdzie znajdę składzik śmieci (schowek na itemy) w W2? Jest w ogóle tutaj coś takiego ? W 1 był u karczmarza a tu? Już troszku przeładowany jestem a nie chce wywalać składników:)\nNapisane: 18 maja 2011, 11:44\nDołączył(a): 14 maja 2011, 19:01\nDołączam do pytanie\nNapisane: 18 maja 2011, 11:56\nTeż się podpinam i mam inne pytanie. Jakie i gdzie można znaleźć ciekawe kurtki w akcie 1 ? Znalazlem 1 warta uwagi podczas jednej z misji za domem Loredo.\nNapisane: 18 maja 2011, 12:05\nNie ma W W2 czegoś takiego - Dlatego jest wprowadzony ekwipunek "na wagę"\nNapisane: 03 cze 2011, 17:24\nNiestety to prawda i to moim zdaniem olbrzymi minus tej gry no ale cóż i tak jest to świetna gra ,mam tylko nadzieje że w którymś z patchy uwzględnią kwestie ekwipunku bo jak na razie to nosze ze sobą około 1000kg i flotsan wzdłuż przechodzę 20 minut,dobrze choć że w czasie walki przyspiesza jednak uskoku nie da się zrobić ,a nie wyrzucę przecież nic bo może akurat przyda się później coś z tych rzeczy\nNapisane: 03 cze 2011, 22:01\nRaczej się nie przyda Jak już, to serca nekkerów i feromony królowej endriag. Taki złom jak ruda żelaza, skóra, sukno, broń i zbroje możesz powywalać. Tego jest tyle, że jeśli będzie ci potrzebne to spokojnie znajdziesz (najlepiej to zostawiać tam gdzie jest i brać właśnie wtedy, kiedy potrzeba)\nNapisane: 04 cze 2011, 08:50\nDołączył(a): 02 cze 2011, 19:20\nWłaśnie! Formę składzików może spełniać pozostawienie rzeczy w danym miejscu... Nie znikają co najmniej do wyjścia z gry.\nNapisane: 04 cze 2011, 11:48\nPróbowałem zostawiać gdzieś pod płotem i było tam puki nie załatwili mi bohatera ,po ponownym wczytaniu już tam nic nie było,straciłem całą masę itemków\nNapisane: 04 cze 2011, 12:18\nTo co Ty tam nosiłeś?! Ja nosiłem zawsze max 240 kilosów. W tym miałem 5 pamiątkowych zbroi i 3 miecze + mój cały ekwipunek, który miałem na sobie. Wystarczy regularnie czyścić inwentarz i nie zbierać szmelcu np. Łańcuchów, zużytych pułapek, linek itd.\nNapisane: 04 cze 2011, 13:13\nJa noszę sporo rzeczy do rzemiosła, ale czytając posty chyba je wywalę - niewiele dobrych przedmiotów w I akcie można wytworzyć. Z alchemii też mam sporo, ale sprzedam większość ponieważ o wiele lepiej sprawdzają się zioła - nic nie ważą. Mam również Zbroję Kruka ( czuję sentyment :p ), schematy i receptury.


Idź do home > Szkoły - Polska > Business School\nJesteśmy jedną z najstarszych szkół prywatnych w Polsce. Kształcimy od 1992 roku, czyli już 15 lat. Przez ten okres nauczyliśmy się jak skutecznie a zarazem dostępnie przekazywać wiedzę. Nasza szkoła wykształciła ponad dziesięć tysięcy słuchaczy, w większości dobrze radzących sobie na rynku pracy.\nNigdy nie pobieraliśmy i nie pobieramy żadnych opłat dodatkowych. To odróżnia nas od innych szkół. Jesteśmy zawsze pomocni słuchaczom, otwarci na ich problemy, także natury finansowej. Zdarza się przecież, iż młody człowiek ma problemy finansowe, nie pozwalające na zapłacenie raty czesnego. Staramy się pomóc, rozkładając należność na raty, a niejednokrotnie w szczególnie trudnych przypadkach - zwalniając z opłat.\nKształcimy przez jakość. Naszym celem jest pogłębianie zaufania pracodawców do absolwentów szkoły, dlatego usługi przez nas oferowane są na najwyższym poziomie, z zastosowaniem najnowszych metod nauczania, stosowanych przez wykwalifikowaną kadrę nauczycielską. Pamiętaj, promując Ciebie promujemy także siebie! Dlatego dbamy o swój wizerunek kształcąc zgodnie z najwyższymi standardami.\nWyposażenie naszych pracowni jest najwyższej jakości. Dołączając do naszego grona, masz gwarancję, iż będziesz miał własne stanowisko komputerowe (łącznie posiadamy ich ponad 150), z dostępem do Internetu, z najnowocześniejszym oprogramowaniem. Nauka odbywa się średnio w 15 -20 osobowych grupach, co gwarantuje znakomite przyswajanie wiedzy, a także kontakt z nauczycielem. Pracownie wizażu są nasza wizytówką.\nTo my jesteśmy dla Ciebie, nie Ty dla nas. Dlatego kadra nauczycielska jest dostępna po zajęciach w celu konsultacji. W sekretariacie szkoły w każdej chwili możesz zwrócić się z nurtującym Cię problemem i możesz być pewny, iż uzyskasz odpowiednią pomoc!\nZajęcie językowe są u nas prowadzone przez doświadczonych lektorów możesz więc mieć pewność, iż opuszczając nasze grono Twoja znajomość wybranych języków obcych będzie na wysokim poziomie.\nKadra nauczycielska to starannie dobrani fachowcy. Ty płacisz, Ty wymagasz.\nW naszej szkole, co roku kształci się grono około tysiąca osób. Dołączając do nich zyskasz duże grono znajomych i przyjaciół.\nNie zostawiamy absolwentów samych! Dlatego po skończeniu nauki, możesz liczyć na naszą aktywną pomoc w znalezieniu ciekawej pracy.\nPracodawcy nas znają. Dzięki dużemu gronu wykwalifikowanych absolwentów, jesteśmy cenieni na rynku pracy. Wielu z nas dziś pracuje w renomowanych firmach oraz instytucjach.\nPrzekonujemy niedowiarków! W każdą środę organizujemy dzień otwarty, podczas którego możesz porozmawiać z naszymi studentami, obejrzeć pracownie. Zawsze możesz też skorzystać z fachowej pomocy udzielanej w sekretariacie szkoły.\nWYDAJEMY ZAŚWIADCZENIA DO WKU, ZUS, ORAZ LEGITYMACJE SZKOLNE, UPRAWNIAJĄCE DO WSZELKIEGO RODZAJU ZNIŻEK (w szkołach dwuletnich).\nCzesne u Nas jest dziesięciokrotnie niższe niż na większości studiów wyższych, a poziom kształcenia, jak i uznanie u pracodawców, często wyższe.\nNie zastanawiaj się, dołącz do nas już dziś!\nKurs - E-obywatel\nLiczba godzin: 20 godziny lekcyjneGodziny zajęć: 17.00 – 20.00Częstotliwość spotkań - do ustalenia na pierwszych zajęciach Program kursu obejmuje:Kurs komputerowy przygotowujący do egzaminu Europejskiego Certyfikatu Umiejętności Komputerowych w zakresie:Umiejętności...\nKurs - Jak Założyć i Promować Sklep Internetowy\nLiczba godzin: 20 godzin lekcyjnychGodziny zajęć 17.00 – 20.00Częstotliwość spotkań - do ustalenia na pierwszych zajęciach Program kursu obejmuje: jak i gdzie założyć darmowe konto FTP pod Sklep Internetowy (pokazane na przykładzie) jak wgrywać na...


Kwas traneksamowy, kwas inny niż wszystkie - ARKANA\nKwas traneksamowy, kwas inny niż wszystkie\nWidoczne na skórze twarzy, szyi i dekolcie przebarwienia połączone z rumieniem lub ciemniejszymi brązowymi plamkami o nieregularnym rozmieszczeniu są jednym z częstszych problemów współczesnych kobiet. Jakie sposoby ich rozjaśnienia są najskuteczniejsze?\nMałe plamki, duży problem\nPrzebarwienia występują najczęściej u osób o jasnej karnacji i często korzystających z kąpieli słonecznych. Większość z nich wywołana jest nadprodukcją melaniny, zaburzonym procesem melanogenezy. Komórki wytwarzają jej więcej np. podczas kontaktu ze słońcem, czyli kiedy oddajemy się wakacyjnemu plażowaniu. Skóra ciemnieje punktowo i często w okolicy twarzy, szyi i dekoltu pozostają nieestetyczne przebarwienia.\nPrzebarwienia są widoczną oznaką upływu czasu. Ich występowanie nasila się wraz z procesem starzenia się skóry.\nWyróżniamy przebarwienia pozapalne, o podłożu hormonalnym, które pojawiają się w okresie ciąży, przy nadczynności tarczycy i przyjmowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych. Z kolei piegi, czyli ciemnobrunatne lub żółte plamki występujące najczęściej na nosie i policzkach, bledną w okresie zimowym, a nasilają się jesienią i latem, czego przyczyną jest oddziaływanie na nie promieni słonecznych.\nW przypadku zaburzeń naczyniowych charakterystycznych dla płytko unaczynionej skóry z kruchymi i rozszerzonymi naczyniami, cery wrażliwej i z trądzikiem różowatym, mamy do czynienia z dyskolorytem skóry.\nTo właśnie przebarwienia na poziomie naczyniowym przez długi czas spędzały sen z powiek dermatologów i biotechnologów. Pojawiło się jednak remedium – kwas traneksamowy.\n„Lek” na przebarwienia\nWspomniany kwas traneksamowy początkowo znany był jedynie jako substancja wykazująca działanie przeciwkrwotoczne. Biotechnolodzy zainspirowani jego skutecznością postanowili przyjrzeć się mu bliżej, a następnie wykorzystać w kosmetyce.\nKwas traneksamowy obecnie stosowany jest w dermatologii jako „lek” na trądzik różowaty i przebarwienia. Jego przeciwkrwotoczne działanie przyczynia się do skuteczności leczenia świądu, pokrzywki i stanów zapalnych skóry. To, co go wyróżnia, to równoczesne eliminowanie przebarwień widocznych na skórze i przeciwdziałanie powstawaniu nowych – hamuje kumulację melaniny. Jest stosowany przy dyskolorycie skóry, czyli występowaniu przebarwień na poziomie naczyniowym. Zmniejsza zaczerwienienia i łagodzi stany zapalne.\nKompleksowa terapia z kwasem traneksamowym\nWskazania do stosowania kosmetyków z kwasem traneksamowym to przede wszystkim:\nprzedwczesne jej starzenie,\nArkana stworzyła linię kosmetyków Unitone TXA Therapy MD, w której połączyła kwas traneksamowy z witaminami C i B3. Trio o synergicznym działaniu rozjaśnia i wyrównuje koloryt, zapobiega powstawaniu przebarwień, łagodzi podrażnienia i świąd, przyśpiesza regenerację skóry, działa przeciwzapalnie i niweluje skutki fotouszkodzeń.\nW ramach linii do codziennej pielęgnacji domowej dedykowane są 3 preparaty: krem z kwasem traneksamowym i witaminą C, aktywnie wyrównujący koloryt skóry i uszczelniający naczynia, maska wyrównująca koloryt, podtrzymująca efekty profesjonalnych zabiegów rozjaśniających, i eliksir z 10% witaminy C, działający antyoksydacyjnie i odmładzająco.\nSilnie rekomendowanym wsparciem dla codziennej domowej pielęgnacji jest zabieg kosmetyczny Unitone wykonywany w gabinecie\nZnajdź najbliższy – https://arkana.pl/gdzie-kupic/\nKosmetolog zadba, o odpowiednie „dawkowanie” kwasu traneksamowego o wysokim stężeniu. Standardowo zaleca się 5–10 zabiegów co 14 dni. Kwas ten nie powinien być stosowany przez kobiety w ciąży.\nJakie były Twoje dotychczasowe metody na ukrywanie przebarwień? Czy był to mocno kryjący podkład? On tylko potęguje problem, kwas traneksamowy go likwiduje. Sięgnij zatem po rozwiązanie, które na nowo przywróci piękny, równomierny koloryt Twojej skórze!\nTERAPIA WYRÓWNUJĄCA KOLORYT – UNITONE TXA +VIT. C THEARPY