Czw Paź 15, 2015 5:28 pm\nNotah Zinnia (NPC)\nJanine Tori (NPC)\nDo wnętrza wyłożonego dębowymi panelami prowadzą stare, ciężkie, stylizowane na wręcz zniszczone drzwi z tego samego drewna, na których zawieszono na gwoździu jabłonkową tabliczkę z ręcznie wymalowanymi eleganckim liternictwem godzinami otwarcia. Na ścianach dominuje wprawiająca w spokojny nastrój barwa ciemnego burgundu, nieco zlewającego się z dębowymi stolikami i ladą, jednakże nie jest to nieprzyjemna dla oka kompozycja. Dodatkowo gdzieniegdzie można znaleźć zawieszone reprodukcje obrazów chociażby Kate Perugini, Thomasa Gainsborough'a czy Joshuy Reynoldsa. Stoliki są w zależności od położenia okrągłe bądź idące kształtem blatu w kwadrat, jeśli ustawione pod ścianą, gdzie przy tych pierwszych postawiono po cztery ażurowe krzesła, natomiast drugie mogą cieszyć się towarzystwem w postaci ławek ze skórzanym obiciem.\nWarto także wspomnieć co nieco o obsłudze, w której skład wchodzi cała rodzina Anglików czystej krwi, a w tym urocza para staruszków sięgających już dobrej siedemdziesiątki, Wesley i Martha, ich czterdziestopięcioletnia córka o włosach koloru marchewki i wdzięcznym imieniu Ashlynn, jej mąż - niewiele starszy szatyn Trent - a także troje dzieci tej słodkiej parki: dwudziestotrzyletni Winston, wyglądający niemalże, jak kopia ojca, i rude bliźnięta - Bonnie i Clyde. Oboje piegowaci, z wadą wzroku, chodzący w okularach z okrągłymi oprawkami.\nOstatnio zmieniony przez Sheridan dnia Sob Paź 17, 2015 3:41 pm, w całości zmieniany 1 raz\nCzw Paź 15, 2015 6:45 pm\nPiątek, koniec jakichkolwiek zajęć. Nie dało się ukryć, że ten nauczyciel był niezwykle zadowolony z identycznej sytuacji. Do poniedziałku nie musiał męczyć się uczniami. W końcu nauczanie przypadków specjalnie nastawionych na ignorowanie szkoły i słów nauczyciela, ciężko było wyedukować. A nawet już nie tyle ciężko, co po prostu odechciewało się to zrobić! Niezależnie od tego, w jakiej klasie się wyląduje przy prowadzeniu lekcji... To i tak znalazły się przypadki, utrudniające jej przeprowadzenie. No, owszem. W klasach B także były osoby błyskotliwe, chętne do poznawania świata i pogłębiania wiedzy. Także do myślenia! Jednak ciężko jest wyłapać te wyjątki, kiedy reszta wokół zachowuje się jak tylko chce. Ewentualnie specjalnie stara się uprzykrzyć życie biednego matematyka. Czy oni nie potrafią zrozumieć, że nawet jak biednego Wilhelma wykończą to matematyka i tak będzie ich męczyć?! W końcu przyjdzie ktoś inny na miejsce Anglika, być może o niebo gorszy od niego!\nWszedł do kawiarenki, witając się z obsługą. Tak, dobrze już go znali. Przychodził tutaj dosyć często. Pensja nauczyciela w jednej z najbardziej prestiżowych szkół, pozwalała mu na to, więc nie miał co narzekać.\nOdłożył swoją teczkę z dokumentami na stolik, odwieszając na pobliski stojak na ubrania, swoją cienką marynarkę. W końcu lepiej jest z czymś podobnym chodzić, szczególnie, kiedy w pracy trzeba się pojawić nieco wcześniej. Tak, rano z reguły są niższe temperatury, uciążliwe. Chociaż w Anglii pogoda była o wiele gorsza. Wieczne zachmurzenie, wieczne opady. Nawet w ciągu lata! Jednak co było lepsze? Kiedy się spędziło całe życie w takim nieco uciążliwym klimacie, przestawało się go zauważać... Może właśnie dlatego ta pogoda w Kanadzie tak źle wpływała na humor nauczyciela? Może kiedyś się do tego wszystkiego przyzwyczai, przywyknie, przestanie to zauważać. Z czasem tak się stanie. Albo powróci na Wyspy Brytyjskie.\nSięgnął po rozpis, jakie herbaty dzisiejszego dnia są dostępne. Znał już ofertę herbaciarni na pamięć, aczkolwiek nigdy nie szkodziło zapoznać się z nią ponownie. Nie do końca był pewien, na co ma ochotę. Może tradycyjny, mocny earl grey? Ach, tak. Earl grey zawsze jest dobrym pomysłem! Chociaż może dzisiaj wybierze coś z miętą? Albo coś owocowego...\nW końcu zdecydował się na czarną herbatę połączoną z owocami goji. Złożył zamówienie, czekając na jego wykonanie. W tym czasie sięgnął po teczkę, którą otworzył i wyjął z niej pliczek z pracami. W końcu musiał w jakiś sposób spożytkować wolny czas... A jeżeli szybciej sprawdzi te nieszczęsne testy sprawdzające wiedzę uczniów, tym więcej będzie mieć czasu wolnego dla siebie. Chociaż on i tak nie rozumiał, po co przeprowadzać te sprawdziany... Przecież to wiadome, że co najwyżej dwa czy trzy przypadki na klasę dobrze je napiszą. Ech, ludzie byli dziwni, kiedy wymyślali coś identycznego. Było z tym jedynie więcej roboty.\nWyjął czerwony długopis, kreśląc coś na pracach, wypisując punkty... Jednak coś takiego długo nie potrwało, bo usłyszał głos jednej ze swoich nowych uczennic. Podniósł wzrok i lekko się do niej uśmiechnął. Tak, była to dziewczyna należąca do tego rodzaju, który był niezwykle aktywny na lekcji. Jednak w pozytywnym znaczeniu tego słowa!\n- Dzień dobry, panienko Paige - powiedział z przyzwyczajenia. W nawyk mu weszło zwracanie się do uczniów per panienko, bądź panie. W końcu ucząc bogatszych uczniów, niektórzy tego wymagali. Chociaż to też zależało od tego, jaki nastrój miał Wilhelm. Nie tworzył między sobą, a młodymi ludźmi murów, ale także i jakichś mostów. Wolał zdrowe relacje, nie zaprzyjaźniać się z nimi. Lepiej nie mieć problemów. Był miły dla nich, o ile oni okazywali się także mili dla niego.\nNie zadawał zbędnych pytań typu, co tutaj robi. No chyba logiczne, że przyszła napić się herbaty bądź kawy! W końcu... W końcu to jest oczywiste, jeżeli przyszła do herbaciarni. Ewentualnie zechciała kupić coś do domu.\nSob Paź 17, 2015 3:15 pm\nCotygodniowe wizyty w tym miejscu już od dobrych czterech lat do czegoś zobowiązywały. Znajomość nazwisk wszystkich pracowników i określanie tych młodszych z nich po imieniu, wykucie całej karty dostępnych naparów na pamięć, a - co najważniejsze - uznanie owej herbaciarni za swój osobisty azyl zastępczy, w razie gdyby domowe zacisze zaczęło jej się nudzić. Zazwyczaj przekraczała próg owego lokalu w każdą niedzielę, ale nie zaszkodziło się wybrać tu też nieco ponadprogramowo. Właśnie dlatego piątkowe popołudnie wydało się naturalnie idealne. Mogła po prawdzie zabrać kogoś ze sobą, ale wydało się to kompletnie niedorzeczne, gdy już chciała wystąpić z faktyczną propozycją na tle klasy. Zaproszenie tu jakiejkolwiek znajomej facjaty zaskutkowałoby jedynie dodatkowym zmęczeniem. Po to odrywa się od szkoły, żeby ich nie oglądać, prawda?\nNawet nie wiedziała, jak bardzo Los sobie z niej zakpił.\nNaparła na ciężkie, drewniane drzwi, które otwarły się z głośnym skrzypnięciem, a o które obił się charakterystyczny, szklany dzwonek, wydając z siebie tym samym słodki dźwięk, lejący miód na bolejące od poprzedniej kakofonii uszy. Po wyrzuceniu z siebie odpowiednich powitań kierowanych do personelu, podeszła do lady, nawet nie dobierając sobie uprzednio stolika. Właściwie, zignorowała obecność jakiegokolwiek klienta, słysząc jedynie, jak drzwi co jakiś czas otwierają się i zamykają, a krzesła szurają w najlepsze. Było to zwykłe tło sytuacji, w której jasnowłosa uważnie wsłuchiwała się w nową ofertę herbaciarni, z wyraźnym pominięciem najnowszego zamówienia na cukier cynamonowy, wanilinowy i migdałowy. Zupełnie, jakby urocza, płomiennowłosa sprzedawczyni w skromnej sukience już z miejsca pamiętała, jak bardzo w opinii Paige'ównej cukier niszczy smak herbaty. Oczywiście nawet i ona decydowała się czasem na odrobinkę tej słodzącej substancji, aczkolwiek-... nie tu.\nWreszcie jednak monolog rudziutkiej okularnicy dobiegł końca, a na scenę miał wkroczyć główny bohater - zamówienie.\n- Filiżankę mo li long zhu. - Ledwie rzuciła swoim zwyczajowym, uprzejmym tonem zarezerwowanym dla pracowników przemysłu usługowego, a jej uwagę przykuła pewna znajoma twarz. Autentyczny brytyjski przyjemniaczek z piekła rodem, czyli innymi słowy jej dotychczasowy faworyt pośród kadry nauczycielskiej, siedział właśnie nad papierkową robotą w miejscu, w którym powinien się bezsprzecznie wyciszać, a nie dorabiać sobie jeszcze więcej stresu. I wyszło na to, że nie tylko ona uznała to za dobrą okazję do zwrócenia na siebie uwagę, gdyż zaraz poczuła na sobie wzrok pedagoga. Przesunęła spojrzeniem po jego delikatnym uśmiechu, bez zastanowienia go odwzajemniając. Jakby tak na dobrą sprawę uczył ją od zawsze. W Hudson's Bay nie spotkała się z przypadkiem profesora tak sympatycznego w całej swojej surowości. "Chodzący oksymoron" powinien stać się jego ksywką. Choć może tylko dla niej i innych nielicznych przypadków, które zasługiwały w jego oczach na takie względy, co i ona.\nI tak oto doskonała uczennica matematyki tyle się naliczyła, że aż i przeliczyła. A to miejsce miało odciągnąć ją od myśli o nauce i swojej klasie. Wychowawca na pewno był w tym przypadku zbawienny.\nIdealnie, gdy skończył swoje powitanie, do jej dłoni zawędowało uszko naczynia z ciepłym naparem, wciąż jeszcze znajdującym się w stadium "niedorobionego". Pochwyciwszy filiżankę w dłonie, ruszyła pewnym krokiem w kierunku Wilhelma.\n- Dzień dobry, Panie psorze. Mogę się dosiąść? - Odparła lekko, nim chwilę później dotarła do stolika, przy którym siedział mężczyzna, stawiając na nim swoją herbatę, jakby już bez uzyskania odpowiedzi na poprzednie pytanie miała świadomość, że niezależnie od wszystkiego i tak zajmie sąsiednie krzesło. Zresztą, właśnie to uczyniła. Odsunęła jedno z nich, by móc mieć bezpośredni dostęp do siedziska, na którym następnie się usadowiła. Rzuciła jeszcze okiem na stosik prac, które trzymał przed sobą Wood, by wreszcie skupić się wyłącznie na nim.\n- Sądziłam, że przy herbacie człowiek ma się odprężyć. - Podjęła, wykrzywiając usta w półuśmieszku, unosząc jeno jeden kącik ust, zupełnie jakby drugi był odwieczną ofiarą częściowego paraliżu i nie wiedział, czym był grymas radości. - Nie spodziewałam się, że będzie Pan sprawdzał wszystko akurat tutaj.\nSob Paź 17, 2015 7:23 pm\nSłysząc pytanie, pokiwał głową.\n- Oczywiście, zapraszam - powiedział, choć i tak się zorientował, że uczennica niezależnie od jego odpowiedzi, po prostu by się usadowiła przy jego stoliku. Swoją drogą to było to dosyć intrygujące. Nie spotkał się jeszcze z uczennicą, która aż tak by go polubiła, że nawet w wolnych chwilach chciałaby z nim spędzać swój czas. Nie, żeby mu towarzystwo innych ludzi przeszkadzało. Jednak wolałby, aby dziewczyna nie miała jakichś dziwnych myśli, odnośnie jego persony. Tak, jednak będąc nauczycielem, czasami ciężko jest się utrzymać na swoim stołku. Chociaż aktualnie nie powinien mieć z tym większych kłopotów. Mógł robić niemalże wszystko, aby zmusić uczniów do posłuszeństwa.\nChwilę odczekał, nim odpowiedział na słowa Sheridane. Głównie przez to, że akurat unosił filiżankę z herbatą do swoich ust, upijając nieco ciepłego płynu. Zbawienny napój. Co on by pił, gdyby ktoś cudowny nie wpadł na pomysł parzenia herbaty? Oj, umierałby z pragnienia, to pewne.\n- Człowiek powinien się odprężać. Jednak sen czy kąpiel równie dobrze odprężają. Pić herbatę i sprawdzać te pracę to raczej wizja, niż zostawiać je sobie do wanny bądź do łóżka, nie uważasz? Chociaż na większości tych prac mógłby po prostu wpisać ocenę niedostateczną - powiedział, po chwili znów się lekko uśmiechając do dziewczyny. - Mam nadzieję, że ty mnie nie zawiedziesz i będę mógł śmiało wpisać ci piątkę do dziennika.\nA czy miejsce miało znaczenie? Lepiej popracować i w krótkich chwilach się relaksować. - Lubię to miejsce. A wykonać pracę i tak muszę. Gdybym poruszał się po mieście komunikacją publiczną, z pewnością bym w niej sprawdzał prace. No niestety, podróżując motorem, nie mam takiej możliwości. A raczej nie jestem na tyle głupi, żeby stwarzać zagrożenie - powiedział zgodnie z prawdą. Był wyczulony na punkcie odpowiedzialności i sumienności. Wolał wykonać swoją pracę wcześniej, szybciej, porządniej. Nie zawsze - przez różne czynniki - mu się to udawało. Jednak był względem uczniów uczciwy. Jeżeli ktoś z nim potrafił rozmawiać, mógł dużo zyskać. Przychylność, może czasami większe prawa.\nodłożył do odpowiedniej przegródki sprawdzone prace, te czekające na swoją kolej układając na boku. Sięgał po jedną pracę, powoli ją sprawdzając i rozmawiając z dziewczyną. Musiał się z tym uporać. Ciężkie życie nauczyciela.\n- Można się tutaj o wiele lepiej skupić, moim skromnym zdaniem. I odpocząć. Naprawdę chodzisz do drażniącej klasy. Jestem waszym wychowawcą i śmiało możecie zapomnieć o jakichś wycieczkach. No chyba, że inna klasa was na takową zaprosi, sam do tego ręki nie przyłożę - powiedział, wzdychając. No tak, to nie były te piękne czasy, kiedy z klasami A wyjeżdżało się na cały tydzień, a ci zachowywali się odpowiedzialnie... Szczerze powiedziawszy to Wilhelm przymykał oczy nawet na alkohol czy też papierosy, jeżeli uczniowie nie sprawiali mu większych kłopotów. I nie chowali się przed nim pod łóżkiem, będąc pod wpływem alkoholu, kiedy musiał zrobić obchód przed ciszą nocną. Może by i nie skorzystał z propozycji od ucznia, aby zamienić procenty na promile... Jednak gdyby takowy ukończył szkołę, mógłby to już rozważyć.\n- Później kupię herbatę do szkoły. Może jakiś pomysł na jej rodzaj? W końcu także będziesz ją piła - powiedział, znów upijając nieco swojego napoju.\nNie Paź 18, 2015 3:40 pm\nPod żadnym pozorem nie miała zamiaru wdawać się z nim w jakąkolwiek bliższą relację. A przynajmniej nie pakowała go do szufladki potencjalnych drugich skrzypiec w zakresie związków nielegalnych. Wychowawca był raczej dla Sheridan osobnikiem, który to miał pełnić rolę trzeciego rodzica bądź dobrego wujka, który zawsze posłuży dobrą radą czy zaopiekuje się delikwentem z większymi problemami. Zabawa w zakazaną miłość i kochanków żyjących na krawędzi naprawdę nie była dla niej. Szczególnie, że Wood nawet jej właściwie nie interesował. Siedziała z nim tylko dlatego, że chciała go poznać też jako osobę prywatną, a nie pracownika, który musi odbębnić kilkanaście godzin w tygodniu i wrócić do domu w glorii i chwale, zrzucając z siebie nauczycielską maskę. Większość profesorów miało swoje dwa oblicza, gdzie jedno należało do uczniów i współpracowników, a drugie do otoczenia poza szkolnymi murami. Grunt, to poznać obydwa.\n- Chyba nie jest aż tak źle, prawda? - Spytała w odpowiedzi na całą kwestię wszelkich jedynek, jakie miałby powstawiać za te wypociny (bądź też ich brak), które dostał od pozostałych uczniów. Paige osobiście nigdy nie ośmieliłaby się nazwać swojej klasy idiotami, nawet ze świadomością, że w rzeczywistości nie byli szczególnie zdolni. Zresztą, większość z nich po prostu nie chciała wykorzystać swojego potencjału, a i bez tego byli bardzo zdolną bandą nastolatków. Zwyczajnie nikt nie chciął w to uwierzyć. Albo akurat nie pasował im ten przedmiot, którego nauczał dany pracownik. - I wydaje mi się, że nie zrobiłam żadnego beznadziejnego błędu.\nRoześmiała się cichcem, być może nieco niepewnie w opinii otoczenia, jednak sama nie była nawet w stanie wypuć tej nuty wahania, jaka nią zawładnęła. Mimo wszystko, Kenneth nie była tak do końca przekonana, czy aby na pewno udało jej się wykonać wszelkie zadania bezbłędnie. Miała wielką nadzieję, że będzie dobrze, ale zawsze pozostawały jakieś wątpliwości. Choćby zrobiło się jedno zadanie nie wiadomo, ile razy, wciąż istniał cień szansy, że coś poszło nie tak. No, ale raczej nie powinno być źle, prawda? Szczególnie, że matematyka, jako królowa nauk, miała być tą najprostszą, najprzyjemniejszą dziedziną. Tyle, że nie wszyscy rozumieli, jak niewiele wystarcza, by ją opanować. Logiczne myślenie było wszystkim, czego potrzeba.\n- Może to i racja... - Mruknęła, wzruszając ramionami w reakcji na wypowiedź Wilhelma. Tak na dobrą sprawę, nigdy nie rozwodziła się nad ewentualnym wachlarzem miejsc, w których nauczyciel mógłby wykonywać swoją pracę, przede wszystkim dlatego, że sama nie planowała iść w ten zawód. Upiła łyk herbaty z filiżanki, obserwując szatyna w poszukiwaniu jakichś wskazówek co do jego obecnych myśli. Chciała zahaczyć spojrzeniem o jego oczy, by cokolwiek z nich wyczytać i domyślić się, jakie były jego kolejne plany. Nawet, jeśli nie było jej to obecnie potrzebne, skoro ostatecznie i tak zaczął mówić sam z siebie.\n- To podchodzi pod okrucieństwo. - Odparła ze szczerym rozbawieniem, w głębi duszy właściwie zgadzając się z wypowiedzią wychowawcy. 4B nie zapowiadała się ani najlepiej, ani nawet trochę dobrze. Palacze, gnębiący słabszych dryblasy, obojętne na wszystko gbury i tym podobne przypadki. Sama od ponad trzech lat zastanawiała się, dlaczego na początku poszła do Hudson's Bay. Przecież nie musiała wcale pilnować brata, który i tak niespecjalnie się tym przejmował. Uśmiech zszedł z twarzy blondynki niemal tak szybko, jak na nią wstąpił. - Ale też bym nas nigdzie nie zabierała, gdybym była w Pana skórze. Choć myślę, że dalibyśmy radę zachowywać się należycie, gdyby nas Pan gdzieś zabrał. Mimo wszystko nie jesteśmy już dziećmi, wiemy, co robić. Nawet, jeśli pozostajemy trudną młodzieżą.\nUniosła wyzywająco brew, gdy tylko skończyła swoją wypowiedź. W gruncie rzeczy, miała ten swój cień racji w tym, co mówiła. Pomimo faktu, iż zaliczali się do klasy B i byli bandą nieokrzesanych gówniarzy, to umieli zachować w tym wszystkim umiar i rozumieli, gdzie, co i jak powinni robić. Ciemnowłosy naprawdę nie musiał zaprzątać sobie tej swojej lokatej główki takimi problemami. Pewnie dlatego aktualnie jedyne, co mógł napotkać, to pytające spojrzenie beżowych oczu swojej uczennicy, która w gruncie rzeczy nie powinna była porywać się na takie poczynania, będąc na swojej bezpiecznej pozycji. Ale przecież wcale nie robiła nic złego. Nie krzyczała, nie pyskowała, nie użyła ani cienia agresji w swoich słowach - po prostu wytaczała swój argument.\n- Wzięłabym Lady Grey. I może Snow Buds. - Odparła w chwilowym zamyśleniu. - Przede wszystkim dlatego, że większości zwykle odpowiada czarna, ale biała mogłaby być dobrą alternatywą. Delikatniejszą, przede wszystkim.\nNie Paź 18, 2015 5:10 pm\n- Cóż... Sprawdziłem dziesięć prac. Osiem jedynek i dwie dwójki... - odpowiedział, kiedy tylko dziewczyna się zapytała o to czy jest aż tak ogromny problem z pracami. On sam uważał za bezużyteczne takie testy. Wolał, kiedy uczniowie się do nich przygotowywali, a nie robić z dnia na dzień. Debilizm, doprawdy. Ale sprawdzić to musiał. Oceny wpisywał osobom chętnym, więc uczniowie zazwyczaj to zupełnie ignorowali.\nTyle dobrze. Sam profesor jeszcze w Anglii spotkał się z przypadkami młodych dam (oraz - o zgrozo - młodych panów), które chciały go uwodzić. Nie do końca rozumiał, jaki miały w tym cel, jednak nauczyło go to, że z uczniami jak z rodziną - najlepiej wychodzi się na zdjęciach. A i nie zawsze na nich.\nRachunki to uboczny produkt matematyki. Wszystko można przedstawić na literach, bez użytkowania cyfr. W końcu błędy rachunkowe każdemu mogą się zdarzyć. Szkoda jedynie, że ludzie nie potrafią pojąć piękna logicznego myślenia. Logika, koniunkcja, alternatywa... Tego używamy na co dzień! A w obcym kraju, zawsze można iść na dwie rzeczy: koncert i wykład z matematyki. Język matematyki jest taki piękny, że wszystko się zrozumie z zapisków wykłądowcy na tablicy, a koncert to koncert. No i oba wydarzenia dostarczą miłych wspomnień.\n- No cóż... Tego się uczyłem, pracując w ośrodku dla ciężkiej młodzieży, aby być okrutnym. Wyobrażasz sobie, co by niektórzy uczniowie ze mną zrobili, gdybym okazał się dobrym wujaszkiem? - zapytał z lekkim uśmiechem. Tak, to prawda. Trzeba być bezwzględnym dla niektórych przypadków. Może i aż za bardzo, jednak muszą się nauczyć niektórych norm; zachowań.\nChwilę milczał, myśląc nad wypowiedzią uczennicy. Owszem, nie byli dziećmi... Jednakże nie byli także dorosłymi osobnikami. Wiek to tylko liczba i nie świadczyła wcale o dojrzałości czy odpowiedzialności.\n- Jeszcze dobiorę malinową herbatę. Ostatnio za mną chodziła, więc w szkole chętnie się jej napiję - powiedział, sięgając do swojej teczki. Wyjął z niej kilka kartek, wyglądających jak informatory czy... Plan wycieczki.\n- A odnośnie tego czy wiecie co robić, nie mogę wam zaufać. Czytałem akta niektórych z was i nie wiem czy jest to dobre, aby was nagradzać wycieczką. Jednak mam propozycję. Jesteś przewodniczącą, więc i tak identyczną sprawę kierowałbym do ciebie - powiedział, podając Sheridan kartki. Było tam opisane schronisko, jakieś parki rozrywki, muzeum, coś do zwiedzania oczywiście... A główna, pięciodniowa wycieczka, miała mieć siedzibę na płaskowyżu Fraser. - Jeżeli udowodnisz mi, że klasa będzie potrafiła się zachować, mogę was zabrać na tę wycieczkę. Pięć dni, nie ma przewodnika. Oczywiście będą zajęcia z matematyki rano, a po tym wychodzimy na jakieś zwiedzanie. Jednak czas wieczorny byłby całkowicie dla was. Moglibyście pić i palić, bez narkotyków, gdyby jakieś osobniki wpadły na taki idiotyczny pomysł. Jeżeli oczywiście osoby potrafiłyby pić i palić z głową, i nie robić tego do utraty przytomności. Cena też nie jest wygórowana. W zeszłym roku, zabrałem tam klasy A - powiedział, spoglądając na dziewczynę. Z nią mógł rozmawiać na temat wycieczki, ze względu na fakt, że potrafiła wybrać odpowiednie argumenty za i przeciw.\n- Zważ też na to, że jadąc z wami na wycieczkę, biorę za każdego odpowiedzialność. Jeżeli coś się komuś stanie, pomimo że część z was jest już pełnoletnia, odpowiadam za was ja. Przedstaw ten plan klasie, wyjaśnij warunki udziału w wycieczce. Powiedzmy, że masz... Miesiąc? Dwa miesiące? Coś takiego. To jest twój czas, aby mnie przekonać. Podejmujesz się wyzwania? Będę was rozliczał z każdego, nawet najmniejszego przewinienia. Chociażby palenia na terenie szkoły - powiedział, bo nie był idiotą. Wiedział, że takie zachowania pojawiały się w każdej klasie. Zarówno A, jak i B.\n- Nie jest to fair, abym pozbawił was - tym bardziej w ostatniej klasie - takiego wyjazdu. I to tylko dlatego, że jesteście z Hudson's Bay. Jednak musicie też na to zasłużyć.\nPon Paź 19, 2015 10:55 pm\n"Osiem jedynek i dwie dwójki..."\nMogła na to odpowiedzieć jedynie tylko krótkim, cichym "och", wypowiedzianym wręcz odruchowo. Nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, że coś takiego jest możliwe. Spróbowała pokrzepić nauczyciela subtelnym, przepraszającym w imieniu pozostałych uśmiechem, jednakże miała świadomość, że raczej na niewiele się to zda. Zresztą, sam Brytyjczyk nie wyglądał na osobę, która chciałaby podciąć sobie żyły z powodu słabych stopni jego wychowanków. I chyba mu się nawet nie dziwiła.\n- Wyobrażam. Chociażby patrząc po przykładzie mojego brata. Albo Andersona. Nie daliby Panu spokoju. - Westchnęła w podsumowaniu całej tej sytuacji, upijając kolejny łyk tak zwanych jaśminowych smoczych pereł. To było aż przykre, że tak na dobrą sprawę przykłady najgorszych szumowin stanowiły osoby, które były pod samym jej nosem i uznawała je za najbliższych jej sercu mężczyzn. Najlepszy przyjaciel i brat bliźniak - teoretycznie powinna być taka sama, jak oni. Szkoda tylko, że przy tych dwóch dryblasach przypominała bardziej księżniczkę wpychającą się w szpony pary złowrogich smoków-rycerzojadów. I co z tego, że jeden z nich był chyba uczulonym na arystokrację wegetarianinem. Nadal wszyscy mieli go za hultaja.\nKiwnęła jedynie głową na wzmiankę o dodatkowym wyborze profesora. To był w gruncie rzeczy jego wybór, jaką herbatę chciał wybrać, a ona miała być tylko wiernym psem doradczym. Mimo wszystko jego wypowiedź uznała za pozytywne przyjęcie jej propozycji. Nie mogła się powstrzymać od lekkiego uśmiechu w rekompensacie na tę uprzejmość. Radość prędko jednak ustąpiła czystemu zdziwieniu, już w chwili, w której dostrzegła, co takiego wydostaje się z teczki mężczyzny. W pierwszym momencie skojarzyła je z jego wypowiedzią, by ostatecznie dojść do wniosku, że mogą to być jakieś beznadziejne kąski z historii niektórych z jej kolegów z klasy. Dopiero dostrzegłszy wszelkie rozpiski dotyczące czysto turystycznych atrakcji, zrozumiała, o co tak naprawdę tam chodzi.\n"Jesteś przewodniczącą, więc i tak identyczną sprawę kierowałbym do ciebie."\nDoprawdy? - zdawało się przekazywać posłane szatynowi spojrzenie, wyrażające szczere, niezmącone niczym zaskoczenie. Dziewczyna w pewnym sensie nie mogła uwierzyć własnym uszom. Dopiero co stwierdził, że nie ma zamiaru nigdzie ich zabierać, a teraz tak po prostu stwierdzał, że ma jej do zaproponowania układ? Słuchała go z taką uwagą, o jakiej nie mógłby śnić żaden inny facet w jego wieku. Spodziewała się jakiegoś porządnego haczyka, pułapki, jakiejś nitki, po pociągnięciu za którą rozprzestrzenia się kompletny chaos, siejący spustoszenie i ogólny rozpierdol. Wszystko jednak cały ten układ brzmiał-... zaskakująco dobrze.\nZ drugiej strony, miała ochotę spojrzeć na niego, jak na idiotę, kiedy wspomniał o zezwoleniu na picie i palenie. Naprawdę miał za nic swój autorytet nauczyciela, a przede wszystkim wychowawcy? Wypuściła powietrze ze świstem, wsłuchując się w dalszą wypowiedź zielonookiego, powtarzając sobie wszystkie jego słowa w głowie, niczym dziwaczną mantrę bez pokrycia. W końcu jednak już sama nie wiedziała, co odpowiedzieć na jego słowa. Co miała zrobić. Czy w ogóle się na to wszystko zgodzić i dać sobie i reszcie tę nadzieję, czy tak po prostu zdusić wszystko w zalążku, jakby wiedząc, że nie dadzą rady. Brzmiało, jak sprawa dotycząca życia i śmierci.\n"Podejmujesz się wyzwania?"\nUniosła dłoń w górę, zwracając na siebie uwagę jednego z rudziutkich bliźniąt. Nawet nie zauważyła, czy był to brat, czy może też siostra, zwyczajnie na ślepo podając opróżnioną już filiżankę i mamrocząc coś o Małym Buddzie. Wpatrywała się we wszystkie papiery w kompletnym milczeniu, lustrując wszystkie załączone plany, ilustracje i możliwe koszta, jakby nic innego na świecie nie mogło się już liczyć. Dopiero długo po tym, jak Wilhelm zakończył swój monolog, kiedy to zamówiona zielona herbata z dosypką pachnącego, cynamonowego cukru, została postawiona na stoliku, Sheridan uniosła filiżankę do ust i upiła drobny łyk, nawilżając gardło przed kolejną wypowiedzią.\nTik, tak. Czas leci, panno Paige. To nie decyzja o ścięciu ludzkiej głowy, więc nie musisz się tak nad tym zastanawiać.\n- Myślę, że damy radę. Jeśli porozmawiam ze wszystkimi na spokojnie, to pewnie dadzą się przekonać. - Skwitowała, jednocześnie składając wszystkie kartki w równą kupkę, którą podała z powrotem wychowawcy. Ten mężczyzna jednak miał tę swoją "milutką" stronę, co? Pociągnęła kolejny łyk z naczynia, zastanawiając się nad czymś momencik.\n- Ale wie Pan, nie wszyscy byli w Hudson's dlatego, że byli "trudni". Niektórzy z przypadku... są różne przyczyny.\nCzw Paź 22, 2015 11:10 am\nMoże i czuł pewnego rodzaju zawód, że mimo swego zawodu nauczyciela, nie bardzo może pomóc młodym ludziom posługiwać się rozumem... Jedna dlaczego miałby się obwiniać o to, że uczniowie na własne życzenie dostają oceny niedostateczne? Szkoła powinna nas wychowywać. Tym bardziej, jeżeli Wilhelm był wychowawcą czwartej klasy. Tak, nie powinien pozwalać im na lenienie się podczas zajęć lekcyjnych. A już na pewno nie podczas jego własnych zajęć!\n- Oj, czytając akta twojego brata już się boję, co mi zgotuje na lekcji - powiedział, wzdychając. Domyślał się, że łatwo nie będzie. I nie krył się przed swoją uczennicą z czytaniem teczek uczniów. Robił to zawsze, szczególnie tych nowych. Nie dziwota, że nie ufał tym nowym za bardzo. O Hudsnon's Bay dotarły do niego plotki, nawet po zaledwie dwóch latach mieszkania w Vancouver.\nNaturalnie, wspominając o tym, że obawia się zachowań Alana, nie uważał tego chłopaka za złego. Albo za idiotę. W gruncie rzeczy, zdanie zacznie sobie bardziej o uczniach wyrabiać po pierwszej czy drugiej pracy pisemnej, gdyż tej nawet nie brał pod uwagę.\nDama się zdziwiła? Nie powinna. W gruncie rzeczy to Wilhelm w klasach A, nie bardzo wtrącał się w to, co uczniowie organizowali. Wszystko przekazywał mu samorząd, a on ingerował, gdy była jedynie taka potrzeba. Dlaczego? Bo byli to ludzie, którzy potrafili myśleć i odpowiadać za własne czyny. Był ciekaw czy w tej klasie, także by się to sprawdziło. Może powinien spróbować i... I faktycznie dać im nieco więcej swobody? Może i byli trudną młodzieżą, a przynajmniej te niektóre przypadki, jednak co da zamykanie ich i grożenie? Powinni się nauczyć niektórych norm społecznych. Zakazywanie wszystkiego nie pomoże. Młodych trzeba edukować, a nie mówić im krótkie "Nie, tego nie wolno" i być zadowolonym, bądź płakać nad nieumiejętnością rozmowy z innymi!\nTo nie tak, że wątpił w swój autorytet. Jednak... Nie uznawał takiego picia za złe. Sam za czasów młodości, na wycieczkach sięgał po alkohol. Owszem, może i wtedy inaczej też na to patrzono... Jednak po co sprawiać problemy innym, jeżeli będzie to zwykłe napicie się i pośmianie? Ewentualnie zapalenie jednego czy dwóch papierosów. Do klasy chodzili ludzie dorośli, pełnoletnie. Odpowiadali za swoje czyny! A jeżeli chcieli coś zrobić, jednocześnie robiąc to z głową, nie było większych problemów. On już dopilnuje, aby brali odpowiedzialność za wszystko, co zrobią. W ostateczności zacznie wybierać kary grupowe, chociaż nigdy ich nie uznawał. Stosował je dwa bądź trzy razy - nie więcej i nie mniej.\nNie poganiał dziewczyny. Niech na spokojnie przeanalizuje to wszystko, zmierzy swoje siły i ostatecznie uzna czy da radę dopilnować, by klasa zasłużyła na wycieczkę.\nUśmiechnął się, słysząc jej słowa zgody w końcu. Pokiwał głową.\n- Mam nadzieję, że ci się uda. Miło patrzeć, kiedy klasa chociaż w niektórych sytuacjach potrafi wziąć się w garść i postarać. Nawet, jeżeli często jest to robione jedynie na złość nauczycielowi - powiedział, jednak słysząc jej kolejne słowa, cicho się zaśmiał. Och, wiedział o tym doskonale!\n- Dyrektor był bardzo chętny na połączenie szkół. Jednak nie rodzice. O Hudson's krążyły różne plotki, które często były prawdą. Czytałem akta uczniów, wiem jak sprawy się miały. Nie każdy z klasy B to wyjęty z policyjnej kartoteki przestępca. I chyba dlatego zaproponowałem ci ten układ. Nie chcę selekcjonować uczniów na zasadzie "ty nie pojedziesz ze względu na swoje zachowanie". Jest z tym dużo pracy, a jeżeli ktoś by podchodził pod młodocianego przestępce swoim zachowaniem... Musisz przyznać, że jest to niebezpieczne - powiedział, chowając w ostateczności kartki z rozpiskami. Cicho zabluźnił pod nosem, widząc, że dno teczki jest wypełnione sierścią.\n- Ogolę tego Sinusa na łyso... - mruknął, nie przejmując się czy dziewczyna go usłyszy, czy jednak nie. Odłożył teczkę na ziemię, dopijając w końcu swoją herbatę, która powoli zaczynała stygnąć.\n- Gdybyś miała jeszcze... Jakieś propozycje od klasy, zgłaszaj się do mnie. Wysłucham każdej. Wątpię, abyście chcieli coś organizować na terenie szkoły. Może i jednostki by zechciały, jednak... Nie cała klasa, prawda? A, i mogłabyś mnie informować, gdyby pojawiły się konflikty z innymi klasami? Szczególnie z tymi z A. Ze względu na rodziców, kazano nam tego pilnować, a ja osobiście nie mam zamiaru was śledzić i pilnować. Nawet, jeżeli będzie to zaczepianie nie z waszej strony, a ze strony innych - powiedział, podnosząc w końcu rękę. Kiedy kelner do niego podszedł, zamówił ten sam rodzaj herbaty. Także złożył zamówienie na herbatę na wynos, którą miał dostarczyć do szkoły. Oraz kilka innych rodzajów, do swojego użytku domowego.\n- Pracowałem w ośrodku dla ciężkiej młodzieży. Wyobraź sobie, że niektórzy zostali tam umieszczeni... Przez błąd. Nie zawinili niczym, jednak nie byli w stanie tego udowodnić. To nie tak, że każdy dzieciak jest zły, jeżeli popełnia błędy czy wykracza poza pewien przyjęty schemat zachowań. Jeżeli będę zapominał, że nie uczę już w tym ośrodku, w którym kiedyś, jak najbardziej możesz zwrócić mi uwagę, że przesadzam - powiedział, dziękując kelnerowi, który podał mu filiżankę z herbatą. Ach, uwielbiał ten napój. Musi się odprężyć, bo po powrocie do domu znó zajmie się sprawdzaniem prac. Z taką różnicą, że przeszkadzać w tym będzie mu nieznośny kot Sinus. Nie miał serca go wyrzucić z domu czy oddać, nawet jeżeli tak bardzo przypominał mu o kobiecie, z którą niegdyś był w związku - i za którą przybył do Kanady.\nNie Paź 25, 2015 5:28 pm\n- Nie jest aż taki zły. Po prostu otaczają go kretyni. - Uśmiechnęła się półgębkiem, w pełni przekonana o autentyczności swoich słów. Każdy był choć trochę naiwny, a łatwowierność Paige leżała w jej nielogicznej, bezdennej nadziei co do dobroci swojego brata. Nawet, jeśli wszystkie dowody wskazywały na to, że się myli. To nie on był zły - to wszyscy inni mieli z nim problem. Po prawdzie czasem miewała przebłyski geniuszu, w czasie których przypominała sobie, że on sam także powinien być już dorosłym, odpowiedzialnym młodzieńcem, który potrafi się zachować nawet pośród stada dzikusów, ale zwykle jego opuszczanie lekcji było, w jej opinii, kompletnie z winy kadry pedagogicznej i kolegów z klasy.\nNo dobra, tak naprawdę tylko próbowała oszukać samą siebie, wmawiając sobie to dwadzieścia cztery na siedem. Ale nie można jej za to winić. Kogo jak kogo, ale starszego brata powinno się widzieć i przedstawiać w jak najlepszym świetle. Szczególnie, kiedy ten brat siedział w łonie matki razem z nią. No i-... może miała też trochę racji. Alan mimo wszystko przeszedł swoje, a to, że teraz był, jaki był, miało swoje odbicie w przeszłości.\nByć może Paige'ówna nie była przyzwyczajona do takiego podejścia. Prawdę mówiąc, właśnie tak się to wszystko rysowało. Blondynka dotychczas nie miała styczności z nauczycielem, który aż tak popuszczałby pasa i odpinał swoim uczniom smycz, mając przy tym pełną świadomość, że nie wiadomo, co takowi mogliby zrobić w odwecie. Zazwyczaj widziała wizerunki ostrych, wprowadzających niesamowicie rygorystyczne zasady profesorów, krzywiących się na każde nieprzyjemne spojrzenie swoich uczniów. Miało być tak, jakby właśnie trafili do aresztu. Jakby każdy wykładowca był przy okazji szkolonym komandosem, gotowym w każdej chwili powalić ucznia na ziemię i zacząć dobitnie przypominać mu o tym, jak bardzo się pomylił myśląc, że może z nim zadrzeć. W jej wyobrażeniach Riverdale miało stanowić jeszcze tylko gorszą odmianę, gdyż nie byli tu przygotowani na przyjęcie aż tak trudnej młodzieży, o jakiej słyszało się, mówiąc o sąsiadującej z nimi szkole. Komandosi mieli tu być bardziej bezwzględni, podłogi specjalnie natarte mydłem, byle tylko upokorzyć "trudniejszych" uczniów bez antypoślizgowych podeszw... doprawdy cokolwiek, byle tylko im dopiec.\n- Dziękuję. Też mam taką nadzieję. Mimo wszystko chciałabym, żebyśmy spędzili ten ostatni rok jak najlepiej. - Odparła sympatycznie. Była całkowicie pewna, że choć połowa jej klasy miała podobne oczekiwania. Może nie wyobrażali sobie tego dokładnie tak samo, jak i Kenneth, jednakże na pewno woleliby, żeby ten rok był niezapomniany i jak najlepszy. Ostatnia klasa miała kojarzyć się z czymś wielkim, nie z byle przeżytymi latami, słabym balem maturalnym i odbębnionymi egzaminami, po których nie czekało już nic. Pokiwała tylko na wzmiankę o opinii kadry i rodziców na całe to połączenie dwóch szkół. Prawdę mówiąc, ani trochę nie dziwiła się rodzicom uczniów dotychczasowych klas Riverdale. Ucząc się w Hudson's przez te trzy pierwsze lata, słyszała w większości obelgi kierowane względem osób uczęszczających do tej szkoły. "Biedaki", "idioci", "patologiczne wywłoki". Najzabawniejsze było jednak to, że zwykle leciało to ze strony rodziców bogatych dzieciaków, którzy ostatecznie nie okazali się lepsi, tępiąc sobie języki tymi beznadziejnymi obraźliwymi wypowiedziami.\n"Ogolę tego Sinusa na łyso..."\n- Ma pan psa? - Spytała, gdy tylko do jej uszu dotarły słowa wychowawcy. Pominęła już kwestię imienia, które nadał swojemu potencjalnemu pupilowi, gdyż właściwie pasowało to do nauczyciela matematyki, który całkowicie oddawałby się swojej pasji i bezwarunkowo kochał nauczany przez siebie przedmiot. Nawet, jeśli taka godność brzmiała dość zabawnie - całkiem jej się podobała. Taki pies, tudzież kot, nie był dzięki temu kolejnym pospolitym Puszkiem, Azorem czy innym Fido. Subtelny uśmiech wykwitł na jej ustach na samą myśl o wachlarzu imion jej zwierząt. Cóż, chyba nie powinna była nawet komentować Sinusa w myślach, mając do czynienia z półszakalem o trzech imionach po starożytnych bogach, których nawet nie da się dobrze wymówić.\n- Jasne. Będę wszystko na bieżąco przekazywać. Tylko-... - urwała na chwilę, bębniąc palcami o blat stolika. Sama nie wiedziała, czego właściwie miała oczekiwać od swojego wychowawcy. Czego się po nim spodziewać. Ciągle wspominał o tym, że wcześniej pracował w szkole, gdzie właściwie powinny pojawiać się przypadki wręcz stricte patologiczne. Pewnie właśnie dlatego przydzielono mu nauczanie klas B. Wbiła spojrzenie w herbatę, którą następnie potraktowała łyżeczką cynamonowego cukru i przemieszała łyżeczką. - Tylko proszę być wyrozumiałym. I sprawiedliwym. To, że zwykle wyglądamy na dręczycieli, nie znaczy, że nimi jesteśmy.\nJak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki następna wypowiedź Wooda dotyczyła powstrzymywania go w nagłych przypadkach, kiedy miałby rzekomo przesadzać z "rygorem", jaki narzucałby jej klasie. Uśmiechnęła się na te słowa, potakując głową w geście aprobującym tę przestrogę. Może i nie uważał się za typ dobrego wujaszka, ale jego słowa opływały taką troską i wiarą w dobroć większości, że aż trudno było w to uwierzyć. Choć może to tylko tak sobie brzmiało.\nTeraz jednak nie miała czasu na żadne przemyślenia. Nie w momencie, w którym musiała wydobyć z siebie kolejne cenne głoski, które właśnie zaprzątnęły jej myśli. Cały czas rozmawiali o jej klasie. Ale co z resztą rocznika Sapphire? W końcu nie była przewodniczącą tylko klasy B, tak samo, jak i Wilhelm nie był tylko ich wychowawcą.\n- Mam w sumie jedno pytanie. Skoro chce Pan zabrać na wycieczkę nas i mówi pan, że mam wszystko rozgłosić u siebie-... co z 4-A? Przecież nimi też się Pan opiekuje. To chyba na miejscu, żeby ich też zabrać na wycieczkę. Szczególnie, że to byłaby dobra forma integracji, nie sądzi Pan?\nJako, że Willa nie ma na czas nieokreślony, obecność Sheridan w tym temacie jest zawieszona. Pierdolić system.\nWto Cze 06, 2017 3:30 pm\nMiała już serdecznie dość siedzenia w rezydencji, przeglądania nadesłanych projektów i zapisywania uwag do nich. Kto by pomyślał, że jej matka może być aż tak bezwzględna, by kazać jej to robić, dopóki nie skończy. A prawda była taka, że nie było opcji, by skończyła to w ciągu tygodnia, a co dopiero do końca dnia. Zapisała dokument na komputerze, zamykając jednocześnie wszystkie foldery. Czekając, aż system się wyłączy, pozbierała rozłożone na biurku projekty, z których powstać miała najbliższa kolekcja. Ostatni raz spojrzała na gabinet, który jakiś czas temu przeznaczył dla niej ojciec. Pracowało się w nim wygodniej, niż we własnym łóżku, gdzie kartki zsuwały się z materaca i rozsypywały po całej podłodze. Wyszła z pomieszczenia, zamykając za sobą drzwi. Kierując się na drugie piętro, w korytarzu spotkała pana Bernarda. W ułamku sekundy podjęła decyzję, która wiedziała, że nie spodoba się jej matce. Prawda była jednak taka, że potrzebowała zaczerpnąć świeżego powietrza, przewietrzyć umysł, odpocząć przez chwilę od swoich obowiązków nie tylko związanych z firmą, ale również od szkolnych. Drugi semestr dobiegał powoli końca, a nauczyciela zupełnie nie zwalniali tempa, a właściwie to odnosiła wrażenie, że podkręcali je jeszcze bardziej, informując ich o kolejnych egzaminach końcowych.\nOdwróciła się w kierunku kamerdynera, który przystanął.\n— Za dziesięć minut chciałabym, żeby samochód był gotowy.\n— Jak panienka sobie życzy - kiwnął krótko głową, oddalając się, by powiadomić szofera. Tymczasem Tośka weszła po schodach na kolejne piętro, na którym mieściły się sypialnie, a także pokoje gościnne, które na chwilę obecną nie były jednak używane. Stanęła pod drzwiami swojego pokoju, nacisnęła klamkę, ale nim pchnęła drzwi, obróciła głowę, spoglądając przez ramię w kierunku sypialni brata, którego nie widziała od prawie roku. Zacisnęła usta w wąską linijkę, popychając drzwi ze znacznie większą siłą, niż była konieczna. Praktycznie od razu tuż przed nią pojawiła się góra czekoladowego futra, która o mało nie przewróciła jej, gdy oparła się przednimi łapami na brzuchu dziewczyny.\n— Stęskniłeś się futrzaku? - poczochrała czuprynę na łbie Wedla, odpychając go lekko od siebie. Przeszła do garderoby wyjmując stamtąd krótkie jasne szorty i bawełnianą tunikę. Przeszła do łazienki, w której przebrała się szybko, rozczesała włosy, które związała luźno w koński ogon na czubku głowy. Wstąpiła jeszcze do garderoby po białe air force i była względnie gotowa. Do małego plecaka wrzuciła najpotrzebniejsze rzeczy: klucze, portfel, dokumenty, a także książkę, której niedane jej było dokończyć od kilku dni. Do kieszeni szortów wsunęła jeszcze telefon i wyszła z pokoju, prowadząc ze sobą psa. Gdy znalazła się na piętrze, odnalazła wzrokiem jedną z pokojówek.\n— Niech Cameron zajmie się Wedlem, wrócę za dwie do trzech godzin. - Przyklęknęła na jednym kolanie, by znaleźć się wzrokiem na jednym poziomie z nowofundlandem.\n— Bądź grzeczny, to wieczorem najemy się popcornu. - Po tych słowach podrapała jeszcze pupila za uchem, a potem podniosła się i przeszła do drzwi wyjściowych, udając, że nie słyszy cichego skomlenia i uderzeń pazurów za sobą. Za każdym razem wyglądało to w ten sam sposób i jedynym rozwiązaniem było nie pozwolić się zaszantażować. Zamknęła drzwi w tej samej chwili, w której po holu rozniosło się szczekanie. Ucichło po kilku sekundach, więc podeszła do samochodu, który czekał na jałowym biegu.\nWsiadła na tylne siedzenie, kładąc obok siebie plecak. Zapinając pas, podała mężczyźnie cel ich podróży. Nawet omijając największe korki, cała podróż zajęła ponad pół godziny.\nWysiadła z samochodu tuż przed herbaciarnią, informując kierowcę, że zadzwoni po niego, gdy będzie chciała wracać do domu. W myślach dopowiadając sobie, że nie nastąpi to zbyt prędko. Zamknęła drzwi z trzaskiem i swobodnym krokiem znalazła się tuż przed lokalem. Było lato, więc kilka stolików zostało wystawionych na zewnątrz. Zajęła jeden z nich, wystawiając twarz w kierunku ciepłych promieni słonecznych.\nWto Sty 09, 2018 8:41 pm\nRosnąca potrzeba spotkania z żywą duszą, prócz oczywiście spotkań w szkole, zmotywowała Elijaha do wyjścia ze swojej strefy komfortu, ze swoich przytulnych czterech ścian gdzie czuł się swobodnie.\nZastanawiając się nad miejscem spędzenia swojego wolnego czasu wpadł na pomysł odwiedzenia centralnej części miasta, jednak chciał poczuć nieco inny klimat niż rosnący pęd życia codziennego w wielkim mieście.\nUdał się do spokojniejszej części centrum mianowicie "Starej części", motywowała go chęć poznania czegoś nowego, bo nie bywał w tej część zbyt często, ilość razy kiedy przypadkiem przejeżdżał tędy można policzyć na palach jednej ręki.\nPo krótkiej przejażdżce komunikacją miejską trafił szczęśliwie, bez żadnych komplikacji na miejsce. Rozejrzał się troszkę i pooglądał co ciekawego może tutaj porobić, wybór padł na uroczą z bijącym na kilometr klimatem herbaciarnię.\nNiepewnym krokiem powolutku wszedł do docelowego miejsca swojej podróży, rozejrzał się i szybciutko bezszelestnie usiadł przy niewielkim stoliku tuż pod oknem, żeby przy okazji mieć dobry widok na toczące się wolniejsze tutaj życie.\nSiedząc tak sobie i lekko zamyśliwszy się w końcu obudził się ze swojego transu, przypomniał sobie, że powinien wreszcie coś zamówić, więc zaczął rozmyślać ponownie jednak tym razem nad tym na co miałby ochotę.\nChwilkę zajęła mu decyzja, jednak na jego drodze pojawił się kolejny problem, kolejny dylemat odnośnie zamówienia.\nNie wiedział do końca jak wygląda obsługa w tym miejscu, nie wiedział czy ma zawołać kogoś czy może samemu podejść, zdecydował, że grzeczniej będzie jednak podejść. Zerwał więc swoje cztery litery i podszedł do osoby stojącej "na kasie", żeby poprosić o zwykłą jak się na końcu okazało herbatę oraz niewinne czekoladowe ciasteczko.\n- Witam, jestem troszeczkę zdezorientowany bo nie do końca wiem, jak powinienem zamawiać w tym miejscu przykładowo herbatę, chociaż jak już tu jestem to chciałbym zamówić najzwyczajniejszą herbatę z dodatkiem cynamonu, oraz najzwyklejsze czekoladowe ciastko do pochrupania i delektowania się urokiem tego przecudownego miejsca. Mówił to będąc bardzo pewnym siebie, nie miał raczej problemów z odzywaniem się do ludzi - każdą rozmowę traktował również jako trening, trening swoich aktorskich umiejętności dlatego nawet zwykłe zamawianie ubierał w dodatkowe na pierwszy rzut oka niepotrzebne słowa.\nPani stojąca za ladą uśmiechnęła się i oznajmiła, że nie ma problemu z zamawianiem bezpośrednio przy stoliku, że raczej jest to preferowane przez większość klientów tego miejsca, chłopak odwzajemnił uśmiech lekko się ukłonił i wrócił do stolika w oczekiwaniu na swoje zamówienie, w międzyczasie poprawił tylko swoją fryzurę, lekko się zaśmiał i opierając się rękoma o stolik zaczął ponownie obserwować przechodniów.\nWto Sty 09, 2018 9:26 pm\nNic tak nie podnosi człowieka na duchu, jak udane zakupy. Para świeżutkich, upolowanych przed chwilą butów tkwiła w gustownej, papierowej torbie, która cicho szeleściła z każdym stawianym przez dziewczynę krokiem. Jej twarzyczkę zdobił subtelny uśmieszek, a złote oczy wesoły błyskały z zadowolenia. Uwielbiała zakupy, a jeszcze bardziej uwielbiała trafiać na wyprzedaże. Od zawsze towarzyszyło jej dziwne szczęście trafiania na cudeńka, które w sezonie wykosztowałyby ją połowę jej kieszonkowych. No może nie, ewentualnie ćwiartkę. Blondynka kroczyła powoli, rozglądając się po mijanych witrynach. W jej głowie nagle zrodziła się myśl o krótkim postoju - w sumie od kilku dni ciągle była zabiegana, chwila wytchnienia dobrze by jej zrobiła. Na swój cel obrała herbaciarnię, w której to nie postawiła stopy odkąd jej starszy brat narobił tak lekkiej burdy ze swoimi pijanymi kolegami. Ojciec musiał się potem grubo tłumaczyć przed właścicielem lokalu, ale jak wiadomo, mamona potrafi zatkać dziób nawet największemu cwaniaczkowi.\nPrzestąpiła próg herbaciarni, rozglądając się za jakimkolwiek wolnym miejscem. Nie spodziewała się aż takich tłumów, aczkolwiek to nie zniechęciło jej do wstąpienia. Było jej to nawet na rękę - paradoksalnie w chaosie wywołanym tłokiem przeróżnych głosów potrafi najszybciej zatracić się w swoich rozmyślaniach. Ostatnie krzesło stojące luzem, znajdowało się zaraz przy stoliku koło witryny.\n- Hej, nie będzie problemu, żebym się przysiadła? - zapytała uprzejmie, nachylając się z lekka nad zielonookim chłoptasiem. Był całkiem przystojny, toteż uśmiechało się jej takie towarzystwo. Nawet, gdyby to posiedzenie miało przebiegać w milczeniu.\nWto Sty 09, 2018 9:58 pm\nEl czekając na swoje zamówienie ciągle przyglądał się przechodniom przez okno, siedząc sobie tak i rozglądając się zauważył całkiem urodziwą dziewczynę, normalnie nie przyglądał się specjalnie innym dłużej niż kilka sekund, jednak na widok tej istoty zawiesił swój wzrok na nieco dłuższą chwilę. Chwilę później zauważył, że dziewczyna zmierza w kierunku herbaciarni i jest już niebezpiecznie blisko wejścia, nim się zorientował dziewczyna była już w środku, podeszła do chłopaka i zapytała się o wolne miejsce które faktycznie było przy stoliku okupowanym przez Elijaha. Na początku był lekko oszołomiony ale przypomniał sobie, że chciał otworzyć swoją gębę dzisiaj do kogoś więcej niż tylko po zamówienie. Chciał to dobrze rozegrać, miał zamiar znowu rozegrać małe przedstawienie więc zwinnym ruchem podniósł się ze swojego miejsca, podszedł bliżej dziewczyny i lekko się ukłonił po czym odparł.\n- Oczywiście, to miejsce jest wolne, tym bardziej dla kogoś takiego jak Pani. Chłopak mówił to dość pewnie przy okazji lekko się uśmiechając i spoglądając swoimi oczyma na urodziwą twarz nieznajomej.\n- Nie spodziewałem się, że do takiego miejsca zawędruje ktoś taki, fakt jest tutaj przyjemny klimat i myślę, że można wypić tutaj coś przyjemnego dla kubków smakowych ale i tak, jestem bardzo zaskoczony. Po tych słowach skierował swoją rękę na wolne miejsce sugerując, że Panna powinna usiąść żeby El również mógł.\nPo całej akcji czekając na reakcję dziewczyny w duchu wyszeptał do siebie "dobrze Ci poszło, chyba nie było najgorzej." Chociaż i tak lekko się zestresował bo ostatnio nie zdarzyło mu się odstawiać aż takie akcje, było to jednak dla niego bardzo emocjonujące, taki zastrzyk adrenaliny był mu dzisiaj potrzebny.\nWto Sty 09, 2018 10:16 pm\nNieco zaskoczył ją nagły zryw chłopaka. Szykowała się na jakiś wpierdol, a ten ni zowąd ładnie się jej ukłonił, wypowiadając wiązankę, która uskrzydliła Raven. Na jej usta mimowolnie wdarł się szerszy uśmiech, w sumie sama nie wiedziała czemu. Jego dalsze słowa spowodowały, że wykrzywienie tylko się powiększyło, ukazując szereg białych ząbków.\n- Dziękuję, ekhem. Ale nie wyglądam chyba aż tak staro, żeby od razu kwalifikować mnie pod panią? - zapytała, odwieszając w międzyczasie swoją kurtkę na stojący blisko nich drewniany stojak. Po tym zajęła swoje miejsce, nie odrywając od chłopaka oczu. Jej spojrzenie było natarczywe, o nie. Bardziej badawcze, śledzące jego mimikę, aczkolwiek nie mogła traktować go nim dłużej, gdyż mógłby się poczuć trochę nieswojo. Nie minęła dłuższa chwila, a krzątająca się po sali kelnerka zawitała do ich stolika.\n- Panna Castlecrow. Dawno panienki moje oczy nie widziały... Wyrosła nam pannica. - rzekła doń poczciwa kobieta, mająca już wiek średni za sobą.\n- Dzień dobry, za to czas dla pani jest niezwykle łaskawy.\n- A jak tam panienki brat, coś nie ma dalej czelności, żeby się tu pokazywać... Ach, jak zwykle zagaduję, co podać?\n- Nic nie szkodzi, mój brat ma się dobrze, szczerze żałuje za tamten wieczór. A dla mnie poproszę duży kubek zielonej herbaty i talerzyk herbatników.\n- Oczywiście, zaraz podam. - kelnerka pieczołowicie zanotowała krótką prośbę w małym notatniku i szybko zniknęła za ladą. W ten czas wzrok dziewczyny powędrował z powrotem na osobę chłopaka z naprzeciwka.\nWto Sty 09, 2018 10:40 pm\nElijah nie odrywał wzroku od nieznajomej, ciągle się na nią patrzył i analizował każdy jej ruch, w końcu dziewczyna zaczęła się z nim komunikować. Zapytała żartobliwie więc El nie mógł pozostać jej dłużny, musiał szybko wymyślić coś czym będzie mógł ująć jeszcze bardziej, piękność stojącą przed nim. Nadarzyła się okazja na zebranie myśli w momencie odwieszania kurtki, gdy już to zrobiła i zajęła swoje miejsce chłopak usiadł przed nią patrząc się prosto w jej oczy i zaczął mówić.\n- Wyglądasz prześlicznie, więc żeby wyjść na miłego, oraz zacząć naszą w tamtym momencie być może rozmowę, wydaje mi się, że tak musiałem się do Ciebie zwrócić. Odparł lekko się przy tym uśmiechają.\nZauważywszy, że zbliża się kelnerka głównie w stronę Panny Castlecrow, chłopak pomyślał, że skorzysta z okazji i zapyta się kiedy może spodziewać się swojego zamówienia. Przypomniało mu się jeszcze, że chciałby do zamówienia dodać jeszcze jedną małą rzecz, mianowicie chodziło o dodatkową szklankę wody która była mu w tamtym momencie niezbędna.\nGdy tak przyglądał się i przysłuchiwał rozmowie zauważył, że kelnerka chce już odejść, grzecznie przeprosił Panią by poprosić o to co mu przed chwilą wpadło do głowy.\n- Przepraszam, chciałbym wiedzieć, kiedy mogę spodziewać się swojego zamówienia oraz czy mógłbym do swojego zamówienia dodać jedną szklankę wody mineralnej? Bardzo bym prosił, byłbym niezmiernie Pani wdzięczny.\nKelnerka zanotowała szybciutko wzmiankę o wodzie oraz odparła.\n- Oczywiście, że tak, nie będzie to żaden problem a Pańskie zamówienie powinno być lada moment.\nNim się El obejrzał kelnerki już nie było a on mógł spokojnie wrócić do rozmowy oraz analizy osoby siedzącej w tym momencie przed nim.\n- Więc co Cię tu sprowadza? Z rozmowy wywnioskowałem, że chyba miałaś już przyjemność być w tym miejscu Panno Castlecrow. Dodając na końcu "Panno Castlecrow" lekko się zaśmiał po czym miło się uśmiechnął, żeby przypadkiem dziewczyna nie odebrała tego negatywnie.


Forum WirtualneMedia.pl - Opinie i komentarze - Rekordowe poparcie dla Platformy Obywatelskiej\n„M jak miłość” straciło 710 tys. widzów, ale TVP2 nadal bezkonkurencyjna. 107,53 mln zł z reklam\n„Pytanie na śniadanie” liderem w 4+, a „Dzień dobry TVN” - w 16-49\nW czasie pandemii wzrósł czas oglądania telewizji, zasięg bez zmian (analiza)\nWystartowały zdjęcia do „Ojca Mateusza”\nNetflix oferuje w USA ponad 5,8 tys. filmów i seriali. Polska daleko w tyle, tylko 3,4 tys. tytułów\nSerwisy o pracy straciły jedną czwartą ruchu. Najmocniej w dół Gowork i Goldenline, na czele Linkedin (TOP10)\nPolsatnews.pl wyprzedził TVP.info, portale stacji informacyjnych zyskały 93 proc. odsłon\nW Agorze przez kwartał ubyły 53 etaty, mniej pracowników w pionie prasowym i internetowym\nAlior, Santander, Getin Noble i Idea Bank mocno obcięły wydatki reklamowe, w górę Bank Millennium i BNP Paribas (TOP9)\nAbonament RTV to fikcja. Mniej niż połowa zarejestrowała odbiornik, mniej niż 1/3 zapłaciła\nŁukasz Szumowski z wizerunkowej gwiazdy rządu staje się „czarną owcą” (opinie)\nBartłomiej Misiewicz wprowadza do sprzedaży wódkę Misiewiczówka\nNowe odcinki „BrzydUli” jesienią w TVN, w czerwcu start zdjęć. „Najbardziej wyczekiwany powrót dekady”\nHyundai pokazał nową wersję SUV-a Santa Fe (wideo)\nPostów: 1 | Nie Cze 07, 2020 1:24 am\nWirtualna Polska: Małgorzata Golińska odchodzi, Anna Gumkowska szefową lifestylu i zdrowia\nPolsat News od czerwca wraca do "nowej normalności". Newsroom kończy z podziałem na grupy\nDavid Levine po 16 latach odchodzi z Disney Channel\nZa „Sokiem z buraka” stoi Andrzej Szuliński z Wolnego Radia Opornik. „Nie zabierzecie nam wolności w sieci”\nTomasz Lis zachęca do zbierania podpisów na Rafała Trzaskowskiego. Prawo obywatela czy przekraczanie roli dziennikarza?\n„Przejdźmy na Ty od Zera” z Krzysztofem Hołowczycem. Nowa reklama piwa Tyskie\nKrzysztof Hołowczyc twarzą marki Mubi\nWydawnictwo Polityka ze wzrostem wpływów, dzięki spadkowi kosztów 1,4 mln zł zysku\n200 tys. kary dla TVN za treści pornograficzne\nKRRiT ukarała TVN za pornografię, ale stacja się odwoła do sądu (wideo)\nRekordowe poparcie dla Platformy Obywatelskiej\nDyskusje dotyczące Badań Marketingowych\nDanzig HD Mapper\nDanzig HD Mapper Nie Cze 23, 2019 3:41 pm\nWróć do Badania Marketingowe


Artemida - plaża Ateny - raj (bez) turystów - simplife.pl\nDziś ciąg dalszy naszej greckiej przygody. Po kilku dniach spędzonych w ateńskich upałach, postanowiliśmy przenieść się w pobliże wody. I zupełnym przypadkiem odkryliśmy plażę w Atenach, a konkretnie w pobliżu, która okazała się być odpowiedzią na wszystkie aktualne potrzeby.\nO tym, co zobaczyć w Atenach, poczytacie w poprzednim poście >>>\nDziś zapraszam do Artemidy :)\nArtemida – plażowy raj (bez) turystów\nO to dlaczego znaleźliśmy się w Artemidzie – nie pytajcie.\nNie pytajcie, bo kompletnie nie mam pojęcia. To był czysty przypadek, Postanowiliśmy uciec z ateńskiej gorączki i przenieść się w pobliże wody. I jakoś tak dziwnym trafem dotarliśmy właśnie tutaj.\nAle to jest pomysł tak genialny, że żałuję, że nikt o nim nigdzie nie pisze! Po wklepaniu w google Artemida, wyskakują informacje o bogini gór i lasów. Jest jedynie wzmianka o tym, że to maleńkie miasteczko na wybrzeżu.\nTymczasem moim zdaniem jest genialnym miejscem do wypoczynku. Mało ludzi, brak ścisku, czysta woda, piękna pogoda i mnóstwo klimatycznych knajpek, w których można pysznie zjeść lub wypić kawę.\nJeśli będziecie w Atenach, to naprawdę polecam się wybrać.\nPoniżej jedno z naszych ulubionych miejsc do posiedzenia – Coava – przy samej wodzie. Jak widać, nie ma problemu z miejscem ;)\nTuz obok jest Albatross, też bardzo przyjemny lokal.\nTak jak poniżej wygląda Coava i jej część plażowa.\nArtemida – plaże\nPlaża w Artemidzie ma tę podstawową zaletę, że nie ma na niej ścisku. Na co dzień mieszkamy w Gdyni, więc wiemy, o czym mówimy.\nTutaj ludzi jak na lekarstwo, spokojnie można sobie wybrać miejsce czy to na piasku, czy to na leżaku – których masę oferują plażowe kawiarnie.\nWoda jest naprawdę bardzo czysta, a porównując do Gdyni, to już w ogóle kryształ ;)\nTo trochę zatoka, więc dla tych którzy boją się ogromnych fal, będzie idealna.\nGdy przyjechaliśmy, zdziwiłam się, że w jednym z barów jest wypożyczalnia sprzętu do windsurfingu. Zmieniłam zdanie drugiego dna, gdy zerwał się wiatr. Okazało się, że Artemida jest również rajem dla surferów. Niestety nie mam tego na zdjęciu, bo włączył mi się już tryb typowo odpoczynkowy, ale widok tych wszystkich żagli na morzu był naprawdę piękny.\nW wielu miejscach można zjeść przy samiutkim morzu, ale o tym później.\nArtemida – plaża Ateny – jak dojechać?\nDo Artemidy bardzo łatwo jest dostać się z Aten. Wystarczy dojechać metrem nieco na przedmieście i przesiąść się w autobus 305 lub 304, z którego wysiądziemy praktycznie na plaży.\nTaka podróż trwa nieco ponad godzinę – co ciekawe, autobus zatrzymuje się bardzo często, przystanek ma mniej więcej co minutę! Dlatego na dobrą sprawę nie trzeba nawet wynosić się z Aten, można po prostu wyskoczyć na kilka godzin, by się ochłodzić i wrócić do stolicy.\nJeśli chodzi o bilety na komunikację – aktualnie wszystko kupuje się na stacjach metra. NIE można kupić biletów w kiosku itd. My w związku z tym trochę nie mogliśmy okiełznać zakupu biletów na powrót, czyli na trasę Artemida-lotnisko. W kawiarni powiedzieli nam, że bilety kupimy w kiosku. W kiosku, że nie. Próbowaliśmy też w sklepie i nic z tego.\nZ pomocą pospieszyła Natalia z Ippomare, która jest zresztą stałą mieszkanką Grecji, więc zna wiele ciekawostek. Okazuje się, że w strefach podmiejskich bilety kupuje się po prostu u kierowcy. Przy czym na trasie Artemida-lotnisko lepiej jest wziąć taksówkę.\nBlisko z lotniska\nArtemida jest położona bardzo blisko ateńskiego lotniska. Samochodem to jakieś 15 min. Komunikacją miejską jakieś… 1,5 godziny, bo trzeba się przesiadać i autobus jedzie dziwną trasą. Dlatego w tym wypadku polecam wzięcie taksówki, która kosztuje ok 15 euro.\nNam się akurat tak miło złożyło, że na lotnisko podrzuciła nas po prostu właścicielka Airbnb, które wynajmowaliśmy.\nArtemida – plaża Ateny – gdzie spać?\nSkoro już mówimy o noclegach – w Artemidzie jest wiele hoteli, a przynajmniej tak to stwierdzam z obserwacji tego, co wokoło.\nMy jak zawsze zdecydowaliśmy się na wynajęcie mieszkania przez Airbnb. Apartament kosztował śmieszne pieniądze, był położony 100 m od plaży, a składał się z salonu z kuchnią, sypialni, łazienki i dwóch balkonów. To właśnie tutaj, na własnym tarasie, przy plastikowym stole ukryło się to słynne greckie siga-siga.\nWokół słuchać cykady, noc jest taka ciepła i w tym momencie doskonale wiedziałam, co na myśli miała Kora, śpiewając: Dobrze mi, ach jak dobrze mi.\nArtemida dała mi poczucie bycia trochę jak w Jedz, módl się i kochaj.\nJeśli nie macie konta na Airbnb, to możecie skorzystać z mojego linka polecającego i otrzymać 100 zł na swoją pierwszą podróż >>> Nawet jeśli nigdzie się teraz nie wybieracie – nie ma się czym przejmować, po założeniu konta pieniądze nie przepadną, będą w spokoju czekały na swojego podróżnika :)\nArtemida pogoda w lipcu\nW Artemidzie pogoda w lipcu jest cudowna. Ale trudno się dziwić, w końcu to wakacje. Temperatury utrzymywały się powyżej 30 stopni, ale przez bliskość wody, wcale się tego nie odczuwało.\nTylko jeden poranek był wietrzny i trochę pochmurny – to wtedy właśnie surferzy mieli swój raj.\nArtemida – co zobaczyć?\nArtemida nie ma chyba jakichś historycznych punktów do zwiedzania jak Ateny. My postawiliśmy na taki totalny luz. Wędrowaliśmy po plaży, pływaliśmy, czytaliśmy książki i robiliśmy długaśne przystanki na kawę i jedzenie w nabrzeżnych lokalach.\nArtemida – plaża Ateny – co zjeść?\nJeśli chodzi o tę kwestię, to wiadomo, że Grecja to raj jedzeniowy. Warzywa to niebo. A do tego okoliczności przyrody, w jakich można oddawać się konsumpcji, to już w ogóle raj na ziemi.\nKnajpki ustawione są w bezpośrednim sąsiedztwie morza. I wcale nie kosztują przez to miliony :)\nPowyżej pyszne szaszłyki warzywne z serem halloumi. Poniżej warzywna mussaka.\nTakich knajpek plażowych jest naprawdę masa, jest w czym wybierać.\nDo tego oczywiście kawa, z widokiem na morze – to akurat ten dzień pochmurny.\nDo której to zamówiłam sobie banoffee pie. I dobrze, że tylko jedno, bo porcje były tak ogromne, że lepiej jeść na pół. Jedno i drugie to wspomniany już Albatross.\nA poniższe frappe to wspomniana już Okoava. Mam wrażenie, że mrożona kawa nigdzie nie smakowała mi tak dobrze, jak w Grecji. Pisałam już tym tutaj. Na co dzień raczej nie piję kawy, więc tym bardziej mnie to smakowanie zaskoczyło.\nTyle na dziś. Mam nadzieję, że informacja o istnieniu Artemidy będzie dla Was przydatna. Warto się tam wybrać, zaczerpnąć nieco morskiej bryzy i cieszyć oko i podniebienie połączeniem greckiej kuchni z widokiem na morze.\nOdległości z Aten czy z lotniska są naprawdę niewielkie, więc może to być nawet podróż tylko na jeden dzień :)


ODDZIELNA OPINIA ALEKSANDRA KIEREŃSKIEGO (DRUGA CZĘŚĆ) - ARTYKUŁY\nOddzielna opinia Aleksandra Kiereńskiego (druga część)\nDzisiaj chcemy zapoznać się z dekodowaniem unikalnego wywiadu z Aleksandrem Fedorowiczem Kiereńskim, ostatnim premierem Tymczasowego Rządu Rosji, podjętym przez Jego Wysoką Wysokość Księcia Aleksandra Andriejewa Lievena, pracownika rosyjskiej sekcji Radio Canada w Nowym Jorku w 1964 roku. Został on ponownie nadany na falach krótkich w 1967 r., Kiedy odbyła się wystawa Expo 67 w Montrealu, aw ZSRR uroczyście przygotowali się do obchodów 50. rocznicy rewolucji październikowej. Przeniesienie spowodowało protest władz sowieckich. Dla nas ważne jest, aby wszystko, co powiedział Aleksander Fedorowicz Kiereński, było dźwiękiem historii. Przeczytaj i wyciągnij własne wnioski. Pierwsza część znajduje się tutaj.\nAlexander Liven. - Więc. Ostatni raz w naszych rozmowach Aleksander Fedorowicz dotarliśmy do okresu, w którym zaczęto przygotowywać tak zwane przemówienie generała Korniłowa. Co możesz o tym dzisiaj powiedzieć?\nAleksander Kiereński. - Wyobraź sobie, jak głębokie wstrząsy społeczne, agrarne, kwestia ziemi, która została rozwiązana przez rząd tymczasowy na korzyść chłopów.\nTen społeczny wstrząs nie mógł sprowokować prób oporu ze strony resztek prawdziwie prawdziwej elity klasy kapitalistycznej i ze strony agrarystów, czyli właścicieli ziemskich, którzy posiadali duże posiadłości i mieli wielką władzę w sądzie i rządzie. W ogóle nie rysuję tutaj zdjęcia i nie chcę żadnej wody różanej. Sytuacja była trudna od samego początku: w kwietniu, wraz z pierwszym rządem, kiedy nie było reprezentacji partii lewicowych, zorganizowano komitet składający się z przedstawicieli największych banków związanych z najlepszymi arystokratycznymi funkcjonariuszami straży. Funkcjonariusze w pierwszych miesiącach rewolucji byli na froncie w skrajnie trudnej sytuacji, ponieważ na samym początku rewolucji idea wolności zamieniła się w świadomość mas, podniesioną na szczyt życia społecznego, bez żadnego przygotowania do tego, w wolność pełnej woli własnej.\nA na froncie dowódcy, jak również na tyłach aparatu rządowego, znaleźli się w bardzo trudnej sytuacji, ponieważ konieczne było przywrócenie autorytetu dowódców, czyli konieczne było oddanie dolnej części - tej, która była w okopach - do świadomości dyscypliny. Pragnienie kontynuowania wojny, a nie chęć szybkiego powrotu do domu, gdzie będą dzielić ziemię. I ta kombinacja najwyższej plutokracji z częścią dowódców od samego początku opierała się na tym trudnym nastroju, który obejmował wielu, w szeregowych oficerach, którzy również nie byli przygotowani na takie społeczne trzęsienie ziemi. Spisek Korniłowa został przeprowadzony przez wojsko, ale za kulisami znajdowali się wielcy politycy, którzy spekulowali na temat uczuć obrażonych oficerów.\nWszystkie środki rządu tymczasowego, zwłaszcza w maju, kiedy zostałem ministrem wojny i marynarki wojennej, miały na celu przywrócenie normalnych stosunków między żołnierzem a oficerem, które opierały się na narodowych i patriotycznych uczuciach najlepszej piechoty, artylerii, kawalerii i kozaków. Siły specjalne nie miały wpływu na siły specjalne. Ale reakcja była. Próba przywrócenia operacji. Nie pod względem monarchii, ale pod względem systemu. ponieważ wśród Kornilowic nie było monarchistów. Muszę to przyznać. Propaganda przeciwko Rządowi Tymczasowemu była prowadzona przez bolszewików w sierpniu i wrześniu z ich sojusznikami - lewicą i socjalistycznymi rewolucjonistami. Nie mieli bazy w kraju. Nie mieli nic do powiedzenia tej nowej Rosji, ponieważ wszystko, czego potrzebowała Rosja, to wolność, równość społeczna, równanie wszystkich narodowości z rosyjską narodowością. Nie mieli tego. Dlatego ten spisek, który miał przywrócić silną potęgę narodową w obliczu dyktatury wojskowej, musiał działać podstępnie. A kiedy ruch bolszewicki w lipcu-sierpniu w zasadzie nie przyszedł do skutku, zdecydowali, że teraz nadszedł czas, aby słaby i bezsilny Rząd Tymczasowy, który odegrał swoją rolę w tłumieniu lewicowej monarchii, odszedł. Moor wykonał swoją pracę. Moor musi odejść. Nie możecie sobie wyobrazić, panowie, jaka była Rosja w tym okresie rewolucji lutowej.\nIle organizacji, wolności: chłop, prawo, medycyna, literatura. Podobnie jak wszyscy ci ludzie, nie byliśmy w stanie odtworzyć programu demokratycznej organizacji, ponieważ cała Rosja pracowała z nami - 90% całej populacji w najniższych chłopskich chatach. Wszyscy chcieli wzmocnić ten nowy system w każdy możliwy sposób. A kiedy ludzie podeszli do mnie nieuczciwie i przedstawili ultimatum od najwyższego dowódcy. Ruch ten został zatrzymany i zniszczony w samym zarodku: wieczorem 26 sierpnia otrzymałem ultimatum od generała Korornowa.\nJuż następnego dnia ruch ten nie istniał. To wszystko jest fikcją i nonsensem, że podobno straszne hordy zbliżały się do Petersburga. Ten motyw wzrósł, nawiasem mówiąc, w październiku, nie tylko przez bolszewików. Nikt nie podszedł. Nie pojawił się nawet batalion, ponieważ wszystko to zostało powstrzymane przez jeden z moich telegramów do Korornowa - aby zrezygnować z jego pozycji i przybyć do Petersburga - a drugi telegram do Luga - aby zatrzymać ruch i zdemontować trasę kolejową z Luga do Petersburga.\nWszystko I to się skończyło, nie dlatego, że szybko zdałem sobie sprawę, ale ponieważ było jasne - to było niemożliwe. Powiedziałem tym generałom podczas przybycia Korornowa: zatrzymajcie cały ten ruch, ponieważ jeśli istnieje generał, który zbuntuje się przeciwko Rządowi Tymczasowemu i mnie, pozostanie w próżni, bez telegrafu, bez kolei, bez możliwości komunikowania się z jego armia. Tak się stało. A to śmieszne i szalone przedsięwzięcie, przygoda, została zniszczona tak samo jak powstanie lipcowe, tylko o wiele szybciej.\nCałe powstanie Korilowa zostało następnie zawyżone z dwóch stron: kiedy wszyscy stracili swój udział, resztki organizacji prawicowych otrzymały polecenie rozpoczęcia oszczerczej kampanii przeciwko Rządowi Tymczasowemu i mnie, pół-bolszewikowi, który rzekomo zdradził ich pod presją większości bolszewickiej, której nawiasem mówiąc nie było i spełnienie woli niemieckiej kwatery głównej. Ta instrukcja zaczęła być przeprowadzana, a kiedy Lenin, który napisał w swoim liście po stłumieniu powstania Korilowa 30 sierpnia, napisał, że będziemy popierać Kiereńskiego, ale go wspierać, aby w końcu był bardzo zły. W tym czasie nie znał jeszcze broni trujących kłamstw - możliwości zniszczenia autorytetu Rządu Tymczasowego i mnie, człowieka, który przez 6 miesięcy nienagannie przeprowadzał program, którego ludzie potrzebowali. Obalenie takiego rządu mogłoby być jedynie oszczerstwem i zniszczeniem wiary osoby odpowiedzialnej za to.\nAlexander Liven. - To będzie trochę niezrozumiałe dla naszych słuchaczy, jeśli nie zauważymy, że w odpowiednim okresie byłeś na czele Rządu Tymczasowego?\nAleksander Kiereński. - Tak, zostałem prezydentem Rządu Tymczasowego zaraz po powstaniu lipcowym i udanej kontrofensywy niemieckiej.\nI muszę powiedzieć, że nigdy nie trzymałem się władzy. W tej trudnej niemieckiej kontrofensywie książę Lwow zrezygnował ze stanowiska i napisał list pożegnalny, że tylko jedna osoba może kontynuować tę działalność. To ja Kiedy strony w tym trudnym czasie zaczęły angażować się w konkursy partyjne, a ja nie mogłem szybko zmienić składu Rządu Tymczasowego. Odmówiłem i zostawiłem list, który całkowicie opuszczałem. Zwołano spotkanie z udziałem wszystkich partii, z wyjątkiem bolszewików, a nawet ludzi, którzy później uczestniczyli w spisku Korornowa. Wszystkie te imprezy przez całą noc siedziały w sali malachitowej Pałacu Zimowego i postanowiły, że nikt tu nic nie może zrobić, a cała władza powinna zostać przekazana Kiereńskiemu, który może zorganizować pracę rządu, jak chce. Był to punkt zwrotny w rewolucji lutowej, ponieważ ja oczywiście nie pasowałem do żadnej dyktatury, ale dostałem możliwość stworzenia nowego rządu przedstawicieli burżuazji, którzy pracowali dla demokracji i przedstawicieli wcześniejszych rad, ale z majątków członków kolektywu odpowiedzialność wobec przyszłego zgromadzenia składowego.\nAlexander Liven. - Można więc podsumować, że Rząd Tymczasowy, który rozpoczął swoją działalność w marcu 1917 r., Doświadczył lipcowej demonstracji bolszewików, a następnie krótkiej prezentacji Korornowa. W tym samym czasie na froncie wojny miały miejsce o wiele poważniejsze wydarzenia - ofensywa niemiecka, ale dodatkowo rząd ten musiał przeprowadzić pewne reformy i środki wewnątrz kraju, myśląc o kontynuacji wojny.\nAleksander Kiereński. - racja\nAlexander Liven. - W tej trudnej sytuacji cała główna władza wykonawcza była w twoich rękach. Powiedziałeś jednak, że nie zostaniesz dyktatorem. To nie jest coś nowego, wszyscy doskonale o tym wiedzą. Jednak każda moc jest odpowiedzialna przed ludźmi. Przed ludźmi, których reprezentuje parlament. Dlatego Rząd Tymczasowy stanął przed zadaniem przeprowadzenia wyborów do zgromadzenia konstytucyjnego. Co możesz o tym powiedzieć?\nAleksander Kiereński. - W Rosji nie ma wolności słowa, wolności prasy. W Rosji elita rządząca pochodzi tylko z tego, co musi wiedzieć. A Lenin odpisał w październiku, przed zamachem stanu, że Kiereński wraz z Korniłowcami, wraz z Rodzankami i innymi reakcjonistami, obiecuje, ale próbuje nie zwołać tymczasowego zgromadzenia składowego. Tylko moc, która będzie w rękach partii bolszewickiej, gwarantuje wam, robotnikom i chłopom, zwołanie zgromadzenia konstytucyjnego. To są jego autentyczne słowa.\nAlexander Liven. - dobrze Takie są słowa Lenina. A jakie były twoje działania?\nAleksander Kiereński. - 12 listopada powinny odbyć się wybory do zgromadzenia konstytucyjnego i kiedy ludzie przemawiali w centralnym komitecie partii bolszewickiej, a jaki jest sens przygotowania zamachu stanu, gdy zgromadzenie konstytucyjne zostanie zwołane za 2 tygodnie - 28 listopada? Wtedy Lenin odpowiedział: musisz być głupcem, jeśli nie rozumiesz, że zgromadzenie składające się będzie przeciwko nam, dlatego musimy przejąć władzę nawet przed tym wydarzeniem.\nA kiedy zamach stanu został wyznaczony w nocy 24-25, głos zabrali członkowie centralnego komitetu bolszewików, ponieważ jutro zwołana zostanie druga rada. Musimy czekać. Odpowiedź była taka sama: „Jak możesz tego nie rozumieć - rada jest wspaniałą bronią do chwytania władzy, a następnie stanie się zabawką, której nikt nie potrzebuje”. Mogą je znaleźć w kolekcji dzieł Lenina z 1928 roku. Tak prowadzono biznes.\nAlexander Liven. - Zbliżaliśmy się do ciebie, gdy bolszewicy wyszli, by przejąć władzę. Wcześniej powiedziałeś mi, że wpływ partii bolszewickiej po nieudanej lipcowej demonstracji dramatycznie spadł. Tak więc, kiedy nadszedł dzień 24 października ...\nAleksander Kiereński. - (przerywa) Więc to był wynik Kornilovism! (z podekscytowaniem) W końcu 30 sierpnia siedział w Finlandii i napisał swoją książkę. Lenin. A potem dostaje wiadomość o buncie Korniłowa. Pisze, że otwiera przed nami zupełnie nieoczekiwane i niesamowite możliwości.\nMusimy zmienić taktykę. Będziemy kontynuować walkę o obalenie Kiereńskiego, ale w inny sposób. Cały ten horror buntu korniłowskiego był właśnie tym. Nie dlatego, że generał z pułkownikami chciał tam pójść i pomyślał, że z łatwością mogą przybyć do Petersburga i zniszczyć go, ale fakt, że kiedy ludzie nie tylko wśród bolszewików, ale we wszystkich wioskach czuli, że nadszedł ruch, odbierają wszystkie zyski rewolucji, prawa społeczne i wolności. Rosja psychicznie powróciła do marca 1917 roku. Cała gra ówczesnych bolszewików, prowadzona przez Lenina, polegała na systematycznym oszczerstwie. I wreszcie było takie podsumowanie - artykuł Stalina, który zebrał całą tę podłość, a kiedy czytałem, pomyślałem, może naprawdę byłem takim łobuzem? (śmiech)\nAlexander Liven. - Doszliśmy do najciekawszego momentu Rządu Tymczasowego - do 24 października 1917 roku.\nNie można brać pod uwagę wydarzeń, które miały miejsce poza tym, co działo się na świecie. Przecież Rosja zajmowała się nie tylko kwestiami wewnętrznymi, ale także prowadziła walkę z zewnętrznym wrogiem, a odpowiedzialność za tę walkę spoczywała całkowicie na twoich barkach.\nAleksander Kiereński. - Absolutnie. Przez cały czas rząd tymczasowy powinien prowadzić nie tylko walkę wojskową z Niemcami, ale także systematyczną walkę z sojusznikami. W krajach zachodnich byli nie do pogodzenia imperialiści, którzy nie do końca spełniali nasze żądania zwołania konferencji sojuszniczej w celu dokonania przeglądu celów wojny. A w ciągu ostatnich 2 miesięcy w naszej walce w Rosji poszedł na trójkąt. W centrum - Rząd Tymczasowy z ludźmi. Z jednej strony - Lenin i Niemcy. Z drugiej strony Kornilov i jego sojusznicy, którzy szczerze go wspierali.\nW tym czasie stan wszystkich wyjących, zwłaszcza Francji, Niemiec, Austro-Węgier, Turcji i Rosji był mniej więcej w tej samej trudnej sytuacji. Kilka dni przed przewrotem bolszewickim otrzymaliśmy za pośrednictwem Szwecji propozycję ministra spraw zagranicznych austriackiego cesarza Karola, stwierdzającą, że są gotowi zawrzeć pokój z Rosją i jej sojusznikami bez zgody Niemiec. Nikt o tym nie wiedział, ale Lenin wiedział. Skąd Mieszkał w Finlandii. Miał powiązania w Berlinie ze swoimi agentami. A następnie, 24 października, napisał histeryczny list w celu zainicjowania zamachu za wszelką cenę: „Jeśli teraz nie wygramy, stracimy wszystko. To jedyny czas, kiedy możemy wygrać i wykorzystać władzę. ”\nAlexander Liven. - Wiedząc, że Austro-Węgry zamierzają zawrzeć traktat pokojowy ...\nAleksander Kiereński. - Zmusił to. Od 28 roku nasza delegacja miała jechać do Paryża i Londynu.\nZ ekspertami wojskowymi i wszystkimi ambasadorami miał udać się na konferencję sojuszniczą zaplanowaną na 3 listopada. Gdyby mężczyzna był rosyjskim patriotą, zrozumiałby, że cała ta historia kończy się dokładnie tak, jak powinna. Jak powiedział później Churchill, złamał zwycięstwo, które Rosjanie już mieli w swoich rękach. Teraz piszą i wychwalają swoją wojnę patriotyczną, ale to właśnie wojna patriotyczna. Zadanie strategiczne, ustalone przez Rosję, zostało całkowicie zakończone. W 1917 roku nie podjęliśmy żadnych zobowiązań, aby udać się do Berlina lub Wiednia. Całe zadanie Lenina polegało na uderzeniu w aliantów przed przybyciem wojsk amerykańskich.\nAlexander Liven. - Zbliżmy się do wydarzeń, które miały miejsce 24 października 1917 r. W Piotrogrodzie.\nAleksander Kiereński. - Co się stało? Zdarzyło się, że cały trójkąt razem prowadził atak. Kiedy oddziały bolszewickie zaczęły planować strajk, wszystkim sympatykom Korilowa wydano dyrektywę, aby sabotowali wszystkie rozkazy Rządu Tymczasowego, aby odeprzeć cios bolszewików. Kiedy rano przybyłem do rady republiki, poprosiłem o słowo i powiedziałem, że wiemy na pewno, że powstanie się rozpoczęło i domagamy się jednomyślnego wotum zaufania i organizacji pomocy partii politycznych dla rządu tutaj.\nPowiedziawszy to, pomyślałem, że za godzinę otrzymam tę rezolucję i zostawię dalej do dyspozycji żołnierzy i tak dalej. Już w radzie republiki istniało takie stanowisko, które argumentowali prawie do północy, a następnie przyniosło mi rezolucję przyjętą przez socjalistycznych rewolucjonistów i socjaldemokratów, która nie była bezwarunkowym poparciem, ale została skrytykowana przez rząd tymczasowy i zaproponowała, aby nie powstrzymywać ich przed zakończeniem negocjacji Nie wiadomo, kto rozpoczął powstanie został zatrzymany. Zostały one następnie wykorzystane przez wspaniałego dyplomatę Kamieniewa. Tak więc, kiedy przyjechałem do kwatery głównej w nocy z 25 roku życia, ponad połowa oficerów pokazała swoje „nieprzyjemne” uczucia dla Rządu Tymczasowego.\nRano zdecydowano, że osobiście udam się na spotkanie do Gatchiny. Jak poszedłeś? Piszesz tam w Rosji, że pobiegłem w stroju siostry miłosierdzia. Właśnie to ostatnio czytałem. Ale w tych twoich poważnych wydaniach cała ta historia jest opisana poprawnie - wypędziłem ich z Petersburga w moim otwartym samochodzie, w moim mundurze paramilitarnym obok moich przybocznych. Kazaliśmy kierowcy udać się z Petersburga do moskiewskiej placówki do Carskiego Sioła wzdłuż głównych ulic, gdzie rebelianci zajęli już telegrafy i telefony.\nJechaliśmy powoli, a oni byli tak zagubieni, że nawet uhonorowali mnie. Dopiero kiedy dotarliśmy na placówkę i ktoś został poinformowany, że przyjechaliśmy, zostaliśmy ostrzelani, ale strzelili w opony - nie trafili. Dotarliśmy na przystanek w Gatchinie i coś wydawało się nie w porządku. Nalaliśmy benzynę i odjechaliśmy od razu, a następny samochód, który przyjechał ze mną na dużą odległość, został zastrzelony i wszyscy zostali tam ranni. To był prawdziwy obraz.\nAlexander Liven. „Więc gdzie skończyłaś tej nocy?”\nAleksander Kiereński. - Byłem tej nocy w Pskowie. Wezwał dowódcę wojsk północnego frontu Czeremizyny. Powiedział mi, że prosi mnie o odejście, ponieważ jego siedziba znajduje się w rękach rebeliantów. I nie może dać żadnych żołnierzy. A przedtem wydał rozkaz zatrzymania przejścia wojsk do Sankt Petersburga, a ja, jako człowiek o słabej woli i słabym człowieku (śmiech), nie mogłem odpocząć i postanowiłem sam pójść na front, by wziąć tam trzeci kawaleryjski korpus kozacki. Тут звонок, и приходит генерал Петр Николаевич Краснов со своим адъютантом.\nМы поехали вместе. А эти войска все время двигались - 50 поездов было остановлено. Россия вообще погибла от этой смычки двух крайне ненавидящих друг друга врагов. Ponieważ mieli jednego wroga w postaci mnie i Rządu Tymczasowego. Dopóki istnieje Rząd Tymczasowy i ja istnieje, dopóki rosyjska demokracja nie zostanie zniszczona. Popełniłem wiele błędów. Mogę być obwiniany za wszystko, ale do końca wykonałem przysięgę złożoną w Rządzie Tymczasowym. A zgromadzenie składowe zostało przyjęte i stworzone przez moje prawo.\nAlexander Liven. „Teraz minęło tyle czasu ... co powiesz młodszemu pokoleniu w Rosji?”\nAleksander Kiereński. - W ogóle nie przepowiadam proroctw, ale to nie jest proroctwo. Moje najgłębsze przekonanie opiera się na tym, co dzieje się teraz w Rosji ... Przecież fizycznie żyłem tyle lat za granicą. Duchowo i psychicznie pozostaję tam - w Rosji. I widzę, że te idee wolności, równości, sprawiedliwości społecznej, szacunku dla osoby ludzkiej, prawa każdego człowieka do niezależnej myśli i pracy są podstawową ideą, na której opiera się cały ludzki postęp. Ten pomysł nie jest martwy. Pamiętam, że wiosną 1961 r. Miało miejsce spotkanie wszystkich studentów uniwersytetu w Petersburgu. To było wspaniałe spotkanie, na którym wszyscy zebrani, z wyjątkiem dwóch członków partii komunistycznej, mówili jednym głosem, że nie mają polityki. Powiedzieli tylko, że przyszłe społeczeństwo powinno składać się z ludzi o niezależnych poglądach. A kiedy to przeczytałem, zdałem sobie sprawę, że nasi dawni nauczyciele nie umarli w Rosji, ponieważ Piotr Ławrow kiedyś to napisał - słynny kierowca nacjonalizmu tamtych czasów: „Każda osoba musi przede wszystkim myśleć samodzielnie, decydować niezależnie i niezależnie wybierz swoją ścieżkę. ” Tak będzie. Tak będzie. I tak będzie (z podniecenia w głosie i ponczu).\nAlexander Liven. - Mogę ci tylko podziękować, Aleksandrze Fedorowiczu.\nNowy Jork-Montreal, 1964\nRedakcja: Siostra - Elena Fedorovna Kerenskaya - aresztowana w 1922 roku. Po raz drugi w 1935 roku. Zastrzelony po trzecim aresztowaniu w 1938 roku. Syn - Oleg Aleksandrowicz Kiereński - stał się słynnym budowniczym mostów. Pod jego kierownictwem zaprojektował wiele mostów w Wielkiej Brytanii i innych krajach, w szczególności słynny most Habror w Sydney.\nObejrzyj film: Kreml bada opinię Białorusinów jak na Krymie przed aneksją NAPISY PL (Grudzień 2019).


Powrót do szkoły z MCK – warsztaty plastyczne dla rodzin w Krakowie 2018, miastodzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Wydarzenia > Warsztaty i zajęcia > Powrót do szkoły z MCK –…\nNowy rok szkolny to nowe wyzwania! Dlatego zapraszamy dzieci rozpoczynające rok szkolny na wyjątkowe warsztaty w MCK.\nCzego potrzebuje uczeń podążający do szkoły 1 września? Dobrego humoru, to oczywiste, ale również plecaka, zeszytów, książek i… piórnika. Podczas warsztatów każdy uczestnik zaprojektuje i wykona piórnik, którego będzie używać przez cały rok szkolny. Warsztaty będą też okazją do stworzenia innych gadżetów niezbędnych w czasie nadchodzącego roku szkolnego.\nPonadto wspólnie z Kruczkiem, patronującym działalności edukacyjnej MCK, zajrzymy w niedostępne na co dzień zakamarki kamienicy „Pod Kruki”.\nDla rodziców dzieci biorących udział w warsztatach przygotowaliśmy specjalne zwiedzanie wystawy Stambuł. Dwa światy, jedno miasto z komentarzem przewodnika.\nWarsztaty dla dzieci w wieku 6-10 lat. Wstęp 10 zł/osoba, obowiązują zapisy pod nr tel.: 12 42 42 860 lub e-mailem: warsztaty@mck.krakow.pl, czas trwania – ok. 2h.


Content marketing, część 2: Gdzie są Twoje media? | SOCIALPRESS\nContent marketing, część 2: Gdzie są Twoje media?\nAutor: Artur Kawik, 05/05/2014\nPowoli do lamusa odchodzi nachalna promocja markowych produktów i usług. Coraz częściej priorytetem dla marek jest tworzenie interesujących i angażujących treści. Potwierdzają to twarde dane. Z badań przeprowadzonych przez Content Marketing Institute na rynku północnoamerykańskim wynika, że aż 93% specjalistów od marketingu B2B wprowadza w życie marketing treści.– Myślę, że coraz więcej firm dostrzega przewagę kanałów cyfrowych nad tradycyjnymi w komunikacji – mówi Radosław Kropielnicki, marketing new media coordinator w firmie farmaceutycznej USP Zdrowie. – Dostrzegają też, że trudno już mówić o internecie jako takim: mamy media społecznościowe, mobile, portale zasięgowe. Każde z nich wymaga inaczej przygotowanej treści. To, co dominuje na razie wśród firm farmaceutycznych, to próby tworzenia contentu na potrzeby SEO, często nieudane. Myślę, że będzie się to powoli zmieniać, aż całkowicie upadnie mit o tym, że „internet nie sprzedaje” – dodaje Kropielnicki.\nOwned media skarbnicą treści\nPunktem wyjścia dla każdej strategii content marketingowej są bez wątpienia owned media (czyli własne media). Tego typu platformy to w istocie jedyne miejsca w sieciowym uniwersum, nad którymi marka ma całkowitą kontrolę. Umieszczanie w nich brandowych treści to zatem zupełnie logiczne posunięcie. Ale na tym kończą się oczywistości. Wybór konkretnego kanału, pociągający za sobą wybór określonych treści, może być twardym orzechem do zgryzienia. – Decyzja dotycząca tego, po jakie platformy sięgają marki, jeszcze za często podyktowana jest innymi czynnikami niż samym pomysłem na obecność marki – przekonuje Wojtek Lewicki, content designer w agencji faceADDICTED. – Zadaniem agencji kreatywnych jest uświadamianie tego faktu i dobór odpowiedniego miejsca – dodaje.\nOwned media to obecnie już nie tylko – tradycyjnie zaliczane do tej kategorii – strony internetowe czy blogi firmowe, ale też wortale oraz markowe profile w social mediach. Każda z tych platform ma swoją specyfikę, którą trzeba wziąć pod uwagę przy opracowywaniu strategii content marketingowej. Konieczne jest zatem dokładne określenie celów, jakie chcemy osiągnąć, a także grupy docelowej naszej komunikacji.\nInternauci ufają stronom www\nPrawdopodobnie najbardziej oczywistym wyborem pozostaje firmowa strona www. Dla niektórych to już przeżytek, ale – jak pokazują wyniki badania MEC Global zaprezentowane podczas Forum IAB – strony internetowe wciąż stanowią główne źródło informacji o marce. Ich niewątpliwym atutem jest zróżnicowanie odwiedzających: są nimi zarówno konsumenci, jak i inni przedsiębiorcy. Poza tym strona www stwarza marce bardzo szerokie pole do popisu w zakresie doboru treści. Artykuły, white papers, wywiady, case studies, infografiki, recenzje, wideo – w zasadzie każdy rodzaj contentu będzie „mile widziany” przez odwiedzającego, umożliwiając marce realizację celów wizerunkowych na równi ze sprzedażowymi i edukacyjnymi. Innymi słowy, strona może pełnić rolę „huba” gromadzącego cały content lub odsyłającego do pozostałych kanałów.\nPrzy doborze zawartości stron www wyobraźnia marketerów nie zna granic. Niestandardowe podejście zaprezentował IBM. Informatyczny gigant udostępnił na swojej stronie grę „City One”. Cóż to takiego? Symulacja rozwoju miasta, przypominająca owiane kultem „Sim City”. Gracze mierzą się z wyzwaniami biznesowymi w takich dziedzinach jak bankowość, handel, energetyka czy gospodarka wodna. Pomysł „chwycił”, a jego wartość dodaną stanowił fakt, że czystą rozrywkę połączył z edukacją, wymagając jednocześnie od użytkowników sporej dozy kreatywności.\nCiekawy blog najlepszą wizytówką\nGdy mowa o działaniach wizerunkowych, niebagatelną rolę odgrywa blog firmowy. Taki, na którym publikowane są ciekawe i jednocześnie zróżnicowane treści, niewątpliwie pozytywnie wpływa na odbiór marki. To również dowód na to, że ma ona coś do przekazania i chce, by jej głos był słyszalny – tak wśród konsumentów, jak i w świecie biznesu, nie wyłączając konkurencji. Korzyści z prowadzenia bloga dostrzegają najwięksi rynkowi gracze: co trzecia spółka z listy „Fortune 500” (największe korporacje w USA) działa już w tego typu kanale komunikacji. Niektóre prowadzą nawet kilkanaście blogów (vide: Cisco), każdy poświęcony innemu obszarowi działalności firmy. Prowadząc bloga, marka może jednocześnie łączyć przyjemne z pożytecznym, czego dobrym przykładem jest Disney, który na blogu „Disney Parks” dostarcza informacji o należących do koncernu parkach rozrywki. Na polskim rynku blogów firmowych mocną pozycję zbudował sobie Play, zdobywając m.in. tytuł „Najlepszego bloga firmowego 2012 roku”.\nCzym kierować się przy podejmowaniu decyzji o założeniu bloga firmowego? – Przede wszystkim musimy sobie odpowiedzieć na pytanie, jaki ma być cel prowadzenia takiego bloga – podkreśla Paweł Nowak, prowadzący bloga agencji marketingowej Social Life. – Jeśli jesteśmy małą firmą prowadzącą wyspecjalizowaną działalność, to warto pomyśleć o blogu, który będzie z jednej strony w przystępny sposób informował o sukcesach i nowych produktach, a z drugiej prezentował na przykład interesujące sposoby korzystania z usług czy produktów oferowanych przez naszą firmę. Na pewno nie należy zapominać o szerokim wykorzystaniu różnych opcji, jakie daje nam publikowanie treści w internecie. Powinniśmy więc wszelkie wpisy w miarę możliwości wzbogacać o zdjęcia bądź krótkie sekwencje wideo. Czytelnicy chętniej przeglądają blogi, które są atrakcyjne graficznie – dodaje.\nKlasyczny blog firmowy, często o charakterze eksperckim, to wszakże tylko jedna z opcji, szczególnie interesująca dla marketerów działających w obszarze B2B. Coraz częściej marki decydują się bowiem na prowadzenie blogów bliższych klientom, skupiając się na komunikacji B2C.\n– W przypadku gdy mamy dużą firmę i posiadamy rozpoznawalną markę bądź marki, moim zdaniem warto pomyśleć o prowadzeniu bloga traktującego o stylu życia – przekonuje Nowak. – Oczywiście, jeśli pozwala na to charakter naszych produktów. Taki blog umożliwia łatwe dotarcie do potencjalnych klientów, ponieważ możemy oferować bardzo atrakcyjne treści. W takim przypadku informacje typowo korporacyjne i biznesowe znajdą swoje miejsce wśród komunikatów prasowych i nie będą nam odstraszać czytelników. Ponadto blog lifestyle’owy daje nam możliwość w miarę nienachalnego i nieinwazyjnego promowania marki, która może być przemycana w treści artykułów – mówi.\nBuduj społeczność wokół marki\nCoraz większą popularnością wśród marek cieszą się wortale czy tzw. microsite’y skupione wokół konkretnej dziedziny życia czy biznesu. Naturalnie najczęściej (acz nie zawsze) będą związane z obszarem działalności samego brandu. Nie można wszak zapominać, że w dalszym ciągu chodzi o treści sponsorowane. Główną motywacją dla twórców wortali jest chęć trafienia do tych internautów, którzy wykazują szczególne zainteresowanie daną tematyką. Na równi z jakością liczy się różnorodność publikowanych treści, takich jak profesjonalne artykuły, raporty, wywiady, e-booki czy infografiki. Dzięki temu marka może zbudować wokół siebie lojalną, mocno zaangażowaną społeczność. Przykładów ciekawie prowadzonych wortali jest coraz więcej. Dość wymienić General Electric z Ecoimagination (ochrona środowiska), serwis muzyczny T-Mobile Music czy też Unilever z The Adrenalist – wortal o sportach ekstremalnych. Niektóre wortale przybierają nawet kształt bliski portalom społecznościowym. Za przykład mogą posłużyć Ford Social czy Omnivoracious od Amazona, gdzie sporo contentu pochodzi od samych użytkowników.\nW dyskusji o content marketingu nie może zabraknąć wątku o klasycznych portalach społecznościowych. Obojętne, czy mówimy o rozrywkowym Facebooku, opiniotwórczym Twitterze, czy profesjonalnym LinkedIn – social media to kanały, które warto brać pod uwagę przy tworzeniu strategii content marketingowej. Decyzja o ich wykorzystaniu musi być jednak dobrze przemyślana, a jej podłoże powinna stanowić jasna wizja tego, w jaki sposób marka chce komunikować się z odbiorcami treści. – Na szczęście coraz częściej zauważana jest potrzeba prowadzenia storytellingu – stwierdza Wojciech Lewicki z faceADDICTED. – Pracę kreatywną rozpoczyna się od udzielenia odpowiedzi na pytanie „z czym/dlaczego”, a dopiero później „gdzie”. Mniej jest zleceń w rodzaju: „Chcemy być na Instagramie, bo słyszeliśmy…”. Według mnie drugorzędny jest fakt, czy dana marka jest na Facebooku, czy na Google Plus – ważne, aby miała pomysł na siebie i dostarczała dobre jakościowo treści. Czekam na chwilę, gdy wszyscy dojdziemy do wniosku, że pojedyncze zdanie i zdjęcie ze stocka nie wystarczą – dodaje Lewicki.\nCzy media społecznościowe sprzedają? Z pewnością mają ku temu potencjał, jeśli wziąć pod uwagę, że gros ich użytkowników stanowią konsumenci (Facebook!). Z kolei LinkedIn powinien być przydatny przy działaniach wizerunkowych ukierunkowanych na świat biznesu i profesjonalistów. Warto dodać, że social media to naturalne środowisko dla „drobnego” contentu, przejawiającego się chociażby w krótkich wpisach. To jednocześnie platformy doskonale skrojone na potrzeby komunikacji obrazkowej prowadzonej za pomocą zdjęć czy infografik. Poza tym nie do przecenienia jest rola, jaką media społecznościowe odgrywają przy rozpowszechnianiu treści pochodzących z innych kanałów.\nPrzez ostatnie lata marketerzy zaczęli dostrzegać ogromny, dotychczas nie do końca wykorzystany potencjał drzemiący w formacie wideo. W przypadku content marketingu na drugi plan schodzą tradycyjne spoty reklamowe – tutaj liczą się głównie znacznie ambitniejsze i ciekawsze treści, umieszczone najpewniej na markowym profilu na YouTube i wsparte dodatkowo odpowiednią sekcją na stronie www. Tym tropem poszła marka BMW, tworząc czteroodcinkową serię filmów na temat przyszłości motoryzacji. Wykorzystanie w materiałach wypowiedzi ekspertów bez wątpienia wpłynęło pozytywnie na wiarygodność prezentowanych treści i samej marki. Format wideo może posłużyć nie tylko do edukowania konsumentów. Nagrania z organizowanych przez markę eventów to istotny element w budowaniu wizerunku marki. Volvo upiekło z kolei dwie pieczenie na jednym ogniu: w materiale pokazującym przejście po linie z jednej jadącej ciężarówki na drugą wyeksponowało jakość swoich pojazdów, zapewniając jednocześnie kilkuminutową dawkę angażującej rozrywki. Inne godne rozważenia możliwości to tworzenie webcastów czy podcastów.\nOkreśl cele i… do dzieła!\nCzy warto budować kanały na wszystkich platformach? I tak, i nie. Ograniczenia budżetowe mogą sprawić, że z niektórych będzie trzeba zrezygnować. Poza tym pamiętajmy, że strategia content marketingowa służy realizacji określonych celów. Jeśli chcemy edukować konsumentów, warto pomyśleć o blogu eksperckim, kanale wideo lub profilu z prezentacjami na SlideShare. Serwisy społecznościowe, a zwłaszcza Facebook, mogą być z kolei doskonałymi platformami do angażowania internautów, dostarczania im rozrywki i generowania leadów. Marki z dużą ilością treści graficznych chętnie skorzystają natomiast z Pinteresta, Instagramu czy Flickra.\nContent marketing, część 1: Jak zbudować skuteczną strategię dla marketingu treści?\nA jakie jest zdanie ekspertów w tej sprawie? – Myślę, że blogi firmowe, podobnie jak klasyczne strony firmowe w social mediach, to już melodia przeszłości – podkreśla Radosław Kropielnicki z USP Zdrowie. – Treść przekazywana w szeroko rozumianych mediach społecznościowych jest obecnie bardzo poszatkowana i oderwana od źródła. Blogi firmowe to ślepa uliczka, a na profile w social mediach fan w zasadzie nie trafia – ma kontakt jedynie z postami/memami. Trzeba mocno pracować nad odpowiednią proporcją w ekspozycji brandu oraz nieustannie poprawiać jakość – ocenia Kropielnicki.\nNiezależnie jednak od tego, na jakie platformy się zdecydujemy, kluczem będzie utrzymywanie spójnej komunikacji, eksponowanie przyjętego „tone of voice” i synergia między wykorzystywanymi kanałami.\nKliknij Pay with a Tweet i pobierz całą publikację “Content Marketing: jak budować własne media?”\n« Facebook buduje mobilne imperium. AppLinks pierwszym krokiem\nRusza Facebook Business Manager. Czy Facebook zabił właśnie zewnętrzne aplikacje?…BiznesFacebook nie ustaje w poszukiwaniu rozwiązań, które mają ułatwić przedsiębiorcom promowanie własnych biznesów w serwisie. Najświeższym pomy…\nPrzycisk „Lubię to!” zaleje mobilne aplikacje?…MarketingInternauci odwiedzający strony internetowe już od dawna przyzwyczaili się do widoku wtyczek społecznościowych Facebooka w postaci przycisków „…\nPolecam Ci lekturę artykułu "Content marketing, część 2: Gdzie są Twoje media?" z portalu https://socialpress.pl.\nZobacz artykuł: https://socialpress.pl/2014/05/content-marketing-czesc-2-gdzie-sa-twoje-media


Nauczyciele w służbie cywilnej. Broniarz: "Traktuję to w kategoriach represji za ogromny strajk" - info.elblag.pl\n20.05.2019, 13:00:00 Rozmiar tekstu: A A A\nA ja tam mogę być w służbie cywilnej, jeśli będę godziwie zarabiać. Pan Broniarz tutaj myli się bardzo występując w imieniu wszystkich nauczycieli.\nPanie Broniarz daj pan już spokój z tymi swoimi wywodami. Nauczyciel nie ma prawa strajkować i to wszystko, w Niemczech to załatwili szybko, dosyć.Kto panu w końcu pokaże gdzie pana miejsce ? Rodzice i uczniowie maja dosyć.\n~ Nie miec\nW Niemczech nauczyciel zarabia ok 3 razy więcej\nCiekawi mnie co powie komentator "~ pytam się", gdy nauczyciele, podobnie jak w Niemczech zaczną pracować tylko 8 godzin dziennie, a dziećmi na wszelkiego typu wyjściach, wyjazdach i wieczorkach, zajmować będą się rodzice. Mam nadzieję, że nauczyciel przyjdzie do pracy na godz. 08,oo i opuści szkołę o godz. 16,oo, bo takiej pensji jak w Niemczech jeszcze długo nie będzie. Nie będzie pensji, nie będzie pracy.\nproszę pana my już panu dziękujemy..raz wystarczy!!!\n~ nauczycielka 1\nP. Broniarz kieruje się zasadą : im gorzej ( w oświacie) tym lepiej ( dla mnie)\n~ do Nie Niemiec\nale i pracuje 2,3 razy więcej.\nLepiej jak będą w służbie cywilnej, niż na służbie u PO.\nW Niemczech wszystkie grupy zawodowe zarabiają lepiej, więc to kiepski przykład. Zarobki polskich nauczycieli powinno się porównywać do krajów spoza strefy euro ew. krajów Eurpy Środkowo-Wschodniej (Węgry, Czechy, Słowacja, Litwa, Ukraina).\nBitwa na pędzle w Galerii EL. Grafatak podczas tegorocznej Nocy Muzeów [zdjęcia]


Lotnisko Omsk Tsentralny - Port lotniczy Tsentralny - eSky.pl\nOmsk Abakan Adler Anapa Archangielsk Astrachań Barnauł Beloyarsky Berezowo Biełgorod Błagowieszczeńsk Bratsk Bugulma Chabarowsk Chanty-Mansyjsk Czeboksary Czelabińsk Czerepowiec Czyta Gelendżik Gorno-Altaysk Grozny Irkuck Iżewsk Jakuck Jarosław Jekaterynburg Jużnosachalińsk Kaliningrad Kaluga Kazań Kemerowo Kirow Krasnodar Krasnojarsk Lipieck Machaczkała Magadan Magnitogorsk Mineralne Wody Mirny Moskwa Murmańsk Nabierieżnyje Celny Nadym Narjan-Mar Nizhnij Novgorod Niżniewartowsk Nojabrsk Norylsk Nowokuźnieck Nowosybirsk Nowy Uriengoj Omsk Orenburg Orsk Penza Perm Petersburg Pietropawłowsk Kamczacki Pietrozawodsk Rostów nad Donem Salechard Samara Sarańsk Saratów Sovetsky Stavropol Surgut Syktywkar Tiumeń Tomsk Uchta Ufa Ułan Ude Uljanowsk Usinsk Władykaukaz Władywostok Wołgograd Woroneż\nLotnisko\tOmsk Tsentralny\nLotnisko Omsk to jedno z najstarszych lotnisk w Rosji, oficjalnie otwarte w 1929 roku. Znajduje się około 5 km od miasta Omsk, na południu Rosji. W 2011 roku było to 27 największe lotnisko w kraju. W 2010 roku skorzystało z niego około 320 000 pasażerów. Najważniejszym kierunkiem krajowym obsługiwanym z lotniska jest Moskwa. Z portu lotniczego Omsk połączenia oferuje kilkanaście regularnych linii lotniczych.\nLotnisko jest obsługiwane przez autobusy nr 9 oraz 60. Autobusy kursują do centrum miasta Omsk.\nPostój taksówek znajduje się naprzeciwko budynku terminalu.\nN 54° 58′ 0″\nE 73° 18′ 30″\nLotnisko Omsk oferuje dwa rodzaje parkingów:\n- płatny naprzeciwko terminali "A" i "B", przeznaczony na 220 miejsc\n- bezpłatny w pobliżu terminala "A" (za przystankiem autobusowym), przeznaczony dla 129 miejsc parkingowych.\nGastronomia - podróżni mogą skorzystać z oferty kawiarni oraz restauracji.\nFinanse - na lotnisku można skorzystać z bankomatów, kantorów wymiany walut.\nZakupy - salonik z prasą, kiosk z podstawowymi artykułami spożywczymi znajduje się na lotnisku.\nObsługa pasażera - podróżni z dziećmi mogą skorzystać z pokoju dla dzieci.\nPobliskie lotniska Omsk Tsentralny